Die volgende groot vooruitgang was in die 1940's, toe Linus Pauling die slot-en-sleutel teorie wat deur Ehrlich voorgestel is, bevestig het deur te wys dat die interaksies tussen teenliggaampies en teenliggaampies meer afhang van hul vorm as van hul chemiese samestelling. In 1948 het Astrid Fagreaus ontdek dat B-selle, in die vorm van plasma selle, verantwoordelik is vir die opwekking van teenliggaampies. Verdere werk het gefokus op die karakterisering van die teenliggaampies.
karakterisering van die strukture van die teenliggaamproteïene.