Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Wit-Russiese en Russiese handboeke hou oor die algemeen by die idee dat die Tweede Wêreldoorlog 'n skending van nasionale gebiede behels het. Die skrywers van Wit-Russiese handboeke verwys byvoorbeeld na <unk>die besette gebied<unk> en na die feit dat <unk>Die grondgebied van Wit-Rusland bedek was met 'n netwerk van konsentrasiekampe<unk>. Russiese handboeke verdring ook grootliks die Holocaust met' n geskiedenis van die onderdrukking van Slawe en van Sowjet-helde. Die handboeke in Albanië blyk ook die Holocaust as 'n maatstaf van plaaslike heldhaftigheid te handhaaf deur die Holocaust te definieer as die <unk>ee van omwenteling 1914-1945<unk> terwyl die aandag gevestig word op heldhaftige dade van Albanese burgers wat Jode gered het, en op die humanitêre waardes van gasvryheid, godsdienstige verdraagsaamheid, humanisme en antifasisme. Hoewel Poolse handboeke sterk fokus op die Poolse dimensie van die Holocaust deur dit as 'n gebeurtenis in die Poolse geskiedenis met Poolse figureheads en as gevolg van die besetting van Pole
, die boeke in hierdie voorbeeld nie meer nasionaliseer slagofferskap, maar lewer verskeie perspektiewe met meta-historiese kritiek. Maar die verteenwoordigings van lande van die voormalige Sowjetunie en voormalige lede van die Warschau-verdrag volg nie 'n eenvormige patroon nie. Navorsing het getoon dat die Baltiese state tradisioneel 'n "simmetrie tussen Nazi- en kommunistiese misdade" uitbeeld. En in die Oekraïne gaan die hongersnood wat bekend staan as die Holodomor voort om met verteenwoordigings van die Holocaust mee te ding en selfs te verdring, wat meer dubbelsinnige herinneringe van vervolging en samewerking onder Oekraïense burgers inhou.