Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Mordini se taak was verre van maklik. Die diplomatieke afvaardigings van ander lande, onder leiding van die Sardinië-Piedmontese regering, wat nog gebind was deur die Grondwet, het geweier om amptelike diplomatieke betrekkinge met die voorlopige regering van Lombardië te vestig. Slegs die verteenwoordiger van die nuut geïnstalleerde republikeinse
Die Franse regering het ten minste verklaar dat hy die aanbod van "nie-amptelike" diplomatieke betrekkinge aanvaar het. Mordini het derhalwe probeer om alliansies met die de facto-regerings in Sicilië en, nader aan die huis, Rome en Venesië aan te gaan, maar weer met min effek. Sy voorstel om 'n republiek te verklaar wat gebaseer is op 'n drie-rigting-unie tussen Rome, Toskane en Venesië is aanvanklik met huiwering begroet en dan met direkte opposisie van sy regeringskollega Guerrazzi, wat op 27 Maart 1849 "diktatuurmagte" ontvang het deur die nuutgestigte Toskaanse parlement in reaksie op die dreigende nederlaag wat van die noorde af nader gekom het. Mordini se poging om namens die Voorlopige Regering 'n verdedigingsmag van vrywillige milisies te organiseer, om die gereelde leër te vervang wat lojaal aan die Groothertog gebly het, was ook nie suksesvol nie.