Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Die Koninkryk van Italië is van 1922 tot 1943 deur die Nasionale Fascistiese Party regeer met Benito Mussolini as eerste minister. Die Italiaanse Fasciste het outoritêre heerskappy opgelê en politieke en intellektuele opposisie verpletter, terwyl hulle ekonomiese modernisering, tradisionele sosiale waardes en 'n toenadering met die Rooms-Katolieke Kerk bevorder het. Volgens Payne (1996) "het die [Fascistiese] regering deur verskeie betreklik duidelike fases gegaan". Die eerste fase (1922<unk>1925) was nominaal 'n voortsetting van die parlementêre stelsel, alhoewel met 'n "wettig georganiseerde uitvoerende diktatorskap". Die tweede fase (1925<unk>1929) was "die bou van die Fascistiese diktatorskap self". Die derde fase (1929<unk>1934) was met minder aktivisme. Die vierde fase (1935<unk>1940) is gekenmerk deur 'n aggressiewe buitelandse beleid: die Tweede Italiaans-Etiopiese Oorlog, wat van Eritrea en Somaliland af begin is; konfrontasies met die Volkebond, wat tot sanksies gelei het; groeiende ekonomiese outarkie; inval in Albanië
; en die ondertekening van die Staalpak. Die vyfde fase (1940-1943) was die Tweede Wêreldoorlog self wat geëindig het in 'n militêre nederlaag, terwyl die sesde en finale fase (1943-1945) die Rump Salò-regering onder Duitse beheer was.