Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Faisal se politieke situasie het in 1956 versleg met opstande in die stede Najaf en Hayy. Intussen, Israel se aanval op Egipte
, gekoördineer met Brittanje en Frankryk in reaksie op Nasser se nasionalisering van die Suezkanaal, het net die populêre afkeer vir die Bagdad-pak, en dus Faisal se regime, vererger. Die opposisie het begin om sy aktiwiteite te koördineer; in Februarie 1957 is 'n "Front van Nasionale Eenheid" gestig, wat die Nasionale Demokrate, Onafhanklikes, Kommuniste en die Ba'ath Party bymekaar gebring het. 'n Identiese proses het gevolg binne die Irakse offisierskorps met die vorming van 'n "Hoogste Komitee van Vryes Offisiere". Faisal se regering het daarna gestreef om die lojaliteit van die weermag te behou deur middel van ruim voordele, maar dit het toenemend ondoeltreffend geblyk namate meer en meer offisiere simpatie met die ontluikende pro-republikeinse anti-monargie beweging gehad het.