In daardie geval kan elke term met koëffisiënt gml of hml in twee terme verdeel word: een wat afneem met die radius as 1/rl+1 en een wat toeneem met die radius as rl. Die toenemende terme pas by die eksterne bronne (strome in die ionosfeer en magnetosfeer). Maar gemiddeld oor 'n paar jaar pas die eksterne bydraes gemiddeld by nul. Die oorblywende terme voorspel dat die potensiaal van 'n dipolbron (l=1) af daal as 1/r2. Die magnetiese veld, wat 'n afgeleide van die potensiaal, daal af as 1/r3. Kwadruplengtes daal af as 1/r4, en hoër terme daal vinnig af met die spul. As die radius van die kern van die aarde slegs deur 'n groot verskeidenheid van afgeleide eienskappe gekoppel is aan die radius van die kern, kan dit aanvaar word dat dit slegs deur 'n anomalie van ongeveer 1 000 kilometer of minder is. So, die argument dat die oorsprong van die dipol op die oppervlak van die aarde slegs deur 'n groot
terme tot graad 14 of minder