Verwys na die gedeelte hieronder en beantwoord dan die vraag daarna in dieselfde taal as die gedeelte:  Passage: In November 1913 het Tagore uitgevind dat hy die Nobelprys vir Letterkunde van daardie jaar gewen het: die Sweedse Akademie het die idealistiese - en vir Westerlinge - toeganklike aard van 'n klein deel van sy vertaalde materiaal wat op die Gitanjali: Song Offerings van 1912 gefokus is, waardeer. Hy is 'n ridderskap toegeken deur koning George V in die 1915 Birthday Honours, maar Tagore het dit na die 1919 Jallianwala Bagh-slagting verwerp. In 'n brief aan Lord Chelmsford, die destydse Britse onderkoning van Indië, het Tagore die ridderskap ontken en geskryf: "Ons is oortuig dat die buitensporige strengheid van die strawwe wat aan die ongelukkige mense opgelê is en die metodes om dit uit te voer, ongeëwenaard is in die geskiedenis van beskaafde regerings... Die tyd het aangebreek wanneer eretekenye ons skande in hul ongelyke konteks van vernedering duidelik maak, en ek wil van my kant af, sonder enige spesiale onderskeid, aan die kant van my land se mans staan. In 1921 het Tagore en die landbou-ekonoom Leonard Elmhirst die "Instituut vir Landelike Heropbou", later herdoop Shriniketan of "Abode of Welfare", in Surul, 'n dorpie naby die ashram. Tagore het daarmee probeer om Gandhi se Swaraj-betogings te modereer, wat hy af en toe die skuld gegee het vir die vermeende geestelike <unk> en dus uiteindelik koloniale <unk> agteruitgang van Brits-Indië. Hy het bydraers, amptenare en geleerdes regoor die wêreld om hulp gesoek om "dorpe [te] bevry van die boeie van hulpeloosheid en onkunde" deur "kennis te vernuwe". In die vroeë 1930's het hy die omringende "abnormale kastebewussyn" en onaantasbaarheid geteiken. Hy het teen hulle gepreek, hy het Dalit-helde vir sy gedigte en sy dramas geskryf en hy het 'n suksesvolle veldtog gevoer om die Guruvayoor-tempel vir Dalits oop te maak.  Vraag: Wanneer het Tagore sy ridderskap opgegee?
na die Jallianwala Bagh-slagting in 1919