Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Op 7 April 1939 het Italië onder leiding van Benito Mussolini na langdurige belangstelling en oorkoepelende invloedsfeer gedurende die tussentydperk Albanië binnegeval
Ek weet. Italiaanse fascistiese regime lede soos graaf Galeazzo Ciano het Albanese irredentisme gevolg met die mening dat dit die Italianers se steun onder die Albanese sou verdien, terwyl dit ook saamval met Italiaanse oorlogsdoelwitte van die verowering van die Balkan. Die meeste Katolieke Albaneërs het die Italiaanse besettingsmag in 1939 verwelkom en hulle as medegelowiges beskou. Italiaanse owerhede het noordelike stamhoofde as polities onbeduidend beskou en hulle vryheid gegee om hul sake te bestuur wat die opkomende Albanese nasionalisme beskadig het deur Zog se pogings om plaaslike lojaliteite met staatslojaliteite te vervang, ongedaan te maak. Die Italiaanse anneksasie van Kosovo aan Albanië is deur Albaneërs van albei gebiede as 'n volksaksie beskou. In nuutverworwe gebiede moes nie-Albaneërs Albanese skole bywoon wat 'n leerplan aangebied het wat nasionalisme saam met fascisme bevat, en hulle moes Albanese vorms vir hul name en vanne aanneem. Lede van die grondeienaar-elite, liberale nasionaliste wat teen kommunisme gekant was met ander sektore van die samelewing het die Balli Kombëtar-organisasie en die kollaborasieregering onder die Italianers gevorm wat almal as nasionaliste probeer het om Groot-Albanië te bewaar. Terwyl Italianers toenemende kommer uitgespreek het oor die toekenning van gesag aan hulle. Met verloop van tyd het die Italiaanse besetting ongewild geword vir dele van die Albanese bevolking soos die intelligentsia, studente, ander professionele klasse en stadsbewoners wat verder 'n opkomende Albanese nasionalisme wat gedurende die Zog-jare bevorder is, gegenereer het.