Verwys na die gedeelte hieronder en beantwoord dan die vraag daarna in dieselfde taal as die gedeelte:  Passage: Antieke Egiptiese syfers het die basis 10 gehad. Hulle het hiërogliewe vir die syfers gebruik en was nie posisionele nie. Teen 1770 vC het die Egiptenare 'n simbool vir nul in rekeningkundige tekste gehad. Die simbool nfr, wat mooi beteken, is ook gebruik om die basisvlak in tekeninge van grafte en piramides aan te dui en afstande is gemeet relatief tot die basislyn as bo of onder hierdie lyn. Teen die middel van die 2de millennium v.C. het die Babiloniese wiskunde 'n gesofistikeerde sesdesimale posisionele syfersisteem gehad. Die afwesigheid van 'n posisionele waarde (of nul) is aangedui deur 'n spasie tussen seksagesimale syfers. Teen 300 v.C. is 'n leestekens simbool (twee skuins wigte) as 'n plekhouer in dieselfde Babiloniese stelsel gebruik. In 'n tablet wat by Kis uitgegrawe is (wat dateer uit ongeveer 700 v.G.J.), het die skrifgeleerde Bêl-bân-aplu sy nulle met drie hakies geskryf, eerder as twee skuins wigte. Die Babiloniese plekhouer was nie 'n ware nul nie omdat dit nie alleen gebruik is nie. Dit is ook nie aan die einde van 'n getal gebruik nie. So het getalle soos 2 en 120 (2×60), 3 en 180 (3×60), 4 en 240 (4×60) dieselfde gelyk omdat die groter getalle nie 'n finale sesdesimale plekhouer gehad het nie. Slegs die konteks kon hulle onderskei.  Vraag: Wat ontbreek in hierdie groot getalle?
'n finale seksigesimale plekhouer