Voltooi die volgende sin: Teen daardie tyd was die onafhanklike Argentynse teater nie net beperk deur die oplewing in kommersiële teaterproduksies nie; maar ook deur 'n klimaat van
onderdrukking. Bedreigings teen artistieke vryheid gedurende die land se laaste diktatorskap is in 1980 ietwat verlig met die ondersteuning van die relatief gematigde leërhoof, generaal Roberto Viola. Dragún het toe sy "¿Y por casa cómo andamos?" vir die eerste keer aangebied. ("Hoe gaan dit by die huis?"), 'n kommentaar op ongelukkige, paternalistiese huishoudings en die uitwerking daarvan op die kultuur. Die stadig verbeterende klimaat van vryhede het Dragún ook daartoe gelei om 'n vennootskap met mede-dramaskrywers Carlos Gorostiza en Roberto Cossa, sowel as met talle akteurs, te vorm om 'n "Argentynse Oop Teater" te vorm, waardeur hulle gehoop het om 'n terugkeer van die vryheid van uitdrukking aan te moedig, waarvan die afwesigheid soveel ander kulturele figure daartoe gelei het om Argentinië sedert 1975 te verlaat. Hulle het 'n geslote faktuur in die Balvanera-distrik van Buenos Aires omskep in die "Picadero-teater", waar hulle 'n fees van hul kollektiewe nuwe werke (insluitend Dragún se "Mi obelisco y yo" - "My Obelisk and Me") vir die eerste keer op 28 Julie 1981 aangebied het. Hierdie sukses is 'n week later deur die teater se brandbomontploffing, wat steeds 'n "onopgeloste raaisel" is, bederf.