'n Funksionele J [ y ] het 'n uiterste ten opsigte van die elemente y van 'n gegewe funksie ruimte gedefinieer oor 'n gegewe domein. 'n Funksionele J [ y ] is gesê dat 'n uiterste by die funksie f as Δ J = J [ y ] − J [ f ] het dieselfde teken vir alle y in 'n arbitrêr klein omgewing van die funksie f. Die f word 'n uiterste funksie of uiterste genoem. Die J [ f ] termyn word 'n plaaslike maksimum genoem as Δ J ≤ 0 in 'n arbitrêr klein omgewing van die funksie, en 'n plaaslike minimum as fJ ≥ 0. Vir 'n ruimte van deurlopende funksies, wat ooreenstem met 'n deurlopende uiterste funksies genoem word, is 'n uiterste moeilik om te vind, maar 'n sterk vereiste is nie nodig vir die vind van 'n ekstra afgeleide van die uiterste funksies nie.
uiterste