Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Indië se nederlaag in die Sino-Indiese Oorlog was 'n ernstige skok in vergelyking met sy wêreldwye aspirasies en erkenning. Groot gevegte en militêre terugslae het 'n verpletterende slag toegedien aan sy selfvertroue en trots. Indië was verplig om na die Weste te draai vir militêre en politieke ondersteuning. Ná die konflik met China het Indië in twee oorloë met Pakistan betrokke geraak en 'n tydperk van politieke onstabiliteit, ekonomiese stagnasie, voedseltekorte en amper hongersnoodtoestande betree. Indië se rol in die VN het afgeneem as gevolg van sy beeld en 'n doelbewuste besluit deur die post-Nehru politieke leierskap om 'n lae profiel by die VN aan te neem en slegs oor belangrike Indiese belange te praat. Hierdie verandering in beleid is gedurende die debat oor Kasjmir in 1965 in die Veiligheidsraad geïmplementeer toe die Indiese minister van buitelandse sake, Swaran Singh, die sessie dramaties verlaat het in reaksie op die onbeskofte taal van Zulfikar Ali Bhutto, die minister van buitelandse sake van Pakistan. In sy boek "India's Changing Role in the United Nations" toon Stanley Kochanek hoe 'bilateralisme die leidende beginsel van Indië se buitelandse beleid geword het' en die VN tot net 'n 'arena vir die handhawing van sulke kontakte' verwerp het. Verder het die steun van die Sowjetunie baie belangriker geword as 'n stadige en besluitlose VN Veiligheidsraad toe Indië sy grootste strategiese oorwinning behaal het
deur China in die oorlog van 1967 te verslaan en Pakistan in twee te verdeel en onafhanklike Bangladesj in 1971 te skep.