Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Na 'n briljante loopbaan by die Collège de Juilly, het hy in 1792 by die "Corps des Ponts et Chaussées" aangesluit en in 1794 "chef de brigade" van die École Polytechnique geword toe dit gestig is. Hier het hy onder leiding van Prony, Lagrange en Monge hoër wiskunde gestudeer, maar sonder om letterkunde te verwaarloos, en met Fontanes se hulp 'n groot deel van die "Æneid" vertaal. Van sy verse het slegs die volgende reël behoue gebly: Le temps n'épargne pas ce qu'on a fait sans lui. Fayolle is as wiskundige en digter vergete, maar het 'n goeie reputasie verwerf vir sy dienste aan musikale literatuur. Hy het harmonie onder Perne en die violoncello onder Barni gestudeer, maar het nie sy komposisies gedruk nie; en het hom tevrede gestel met die publikasie van "Les quatre Saisons du Parnasse" (Parys, 1805<unk>9), 'n literêre versameling in sestien volumes, 12mo, waarvoor hy baie artikels oor musiek en musikante geskryf het. Hy het ook die grootste deel van die biografiese kennisgewings in die "Dictionnaire historique des Musiciens", gepubliseer onder die name van Choron en homself (twee volumes. Parys, 1810<unk>11), 'n werk waaraan Fétis baie verskuldig is. In 1813 het hy "Sur les drames lyriques et leur exécution" gepubliseer. Hy het materiaal versamel vir 'n Geskiedenis van die viool, waarvan slegs fragmente verskyn het, onder die titel "Notices sur Corelli, Tartini, Gaviniés, Pugnani, et Viotti, extraites d'une histoire du violon" (Parys, 1810). Na die val van Napoleon het Fayolle na Engeland gekom, waar hy Frans geleer het, en vir die "Harmonicon" geskryf het. Op die vooraand van die Revolusie van 1830
Hy het na Parys teruggekeer en sy ou beroep as musiekkritikus hervat. Onder sy latere werke kan 'n pamflet genoem word "Paganini et Bériot" (Parys, 1830), en die artikels oor musikante in die aanvulling tot Michaud se "Biographie Universelle". Hy is op 2 Desember 1852 in Ste. Perrine, 'n skuiling in Parys.