Daar was egter bewegings binne hierdie tydperk wat heterodoxe opvattings van die Christelike god bevorder het, insluitend verskillende sienings van die natuur, transcendensie en die waarskynlikheid van God. Individue en groepe soos Johannes Eriotus Scugena, David van Dinant, Amalric van Bena, en die Broers van die Vrygees het Christelike standpunte met panteïstiese neigings gehandhaaf. Nicholas van Cusa het 'n vorm van fideïsme gehad wat hy docta ignoranti (" 'n onkundige onkunde") genoem het, en beweer dat God buite menslike kategorisering is, en dus is ons kennis van hom beperk tot veronderstellings.
Johannes van Mirecourt en Nikolaas van Autrecourt