Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Die gebied vertoon karst morfologie, met rotsgrondslag wat grotendeels bestaan uit kalksteen en betreklik klein gebiede van dolomiete en kwarternêre sedimente. Eoseen flysch vorm die suidwestelike grens van die stroomgebied, waarheen die stroomgebied dreineer en waar die Ombla styg. Die rotse is gevorm toe 'n dik reeks koolstofate tussen die Noriaanse en Laat Krijt as die Adriatiese Karbonaatplatform, tot diep in die diepte, gedeponeer is. In die Eoseen en vroeë Oligoceen het die Adriatiese Plaat noord en noordoos beweeg, wat bygedra het tot die Alpynse orogenese via die tektoniese opheffing van die Dinarides. Die karst topografie van die bekken het ontwikkel as gevolg van die blootstelling van die karbonaatplatform aan verweer. Karstifikasie het grootliks begin na die finale opheffing van die Dinarides in die Oligoceen en die Mioseen, toe die karbonate blootgestel is aan atmosferiese effekte; dit het uitgebrei tot die vlak onder die huidige seevlak, wat tydens die Laaste Glaciale Maksimum blootgestel is. Sommige karst formasies is geskep tydens vroeëre seevlak druppels, veral die Messiniese southeidskrisis. Die geologiese struktuur van die gebied dui op onlangse tektoniese aktiwiteit in die stroomgebied, met 'n fout tussen Hum en die Ombla. 'n Onlangse sterk aardbewing in die groter streek was die 1979 Montenegro - aardbewing
, wat 7,0 op die Richterskaal meet. Die enigste sterk historiese aardbewing in die onmiddellike omgewing was die 1667 Dubrovnik aardbewing, wat gevolg is deur 'n tsoenami.