Die 19de-eeuse Engelse fisioloog Sydney Ringer het soutoplossings ontwikkel wat die chloride van natrium, kalium, kalsium en magnesium bevat wat geskik is vir die handhawing van die klop van 'n geïsoleerde dierlike hart buite die liggaam. In 1885 het Wilhelm Roux 'n gedeelte van die medullaire plaat van 'n embrio van 'n hoender verwyder en dit vir 'n paar dae in 'n warm soutoplossing gehandhaaf, wat die beginsel van weefselkultuur gevestig het. Ross Granville Harrison, wat aan die Johns Hopkins Mediese Skool en toe aan die Yale Universiteit gewerk het, het die resultate van sy eksperimente van 1907 tot 1910 gepubliseer, wat die metodologie van weefselkultuur gevestig het. Selkultuurtegnieke is beduidend gevorder in die 1940's en 1950's om navorsing in virusologie te ondersteun. Groei in selkultuur het die voorbereiding van gesuiwerde virusse vir die vervaardiging van entstowwe moontlik gemaak. Die inspuitbare polio-entstof is ontwikkel deur Jonas Salkman deur een van die
1885