Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - 50ste Divisie het opgetrek van Tripoli om die aanval by die Slag van Mareth op 20 Maart 1943 te lei. Die vyand se posisie was agter die Wadi Zigzaou, wyd, met byna onbeklimbare kante hoog. Die afdelingsingenieurs onder hulle CRE, luitenant-kolonel C.E.A. Browning, het 'n groot aantal fassiene en klimtrappe gemaak, waarmee hulle en die infanterie gevorder het'soos by die storm van Badajoz', volgens die RE se historikus. Die infanterie het drie of vier vestings bestorm en 'n brugkop gevorm. Onder akkuraat gerangskikte granatvuur en met masjiengewere omring, het die sappers fassinerende paaie vir tenks en voertuie begin bou. Die slagoffers was baie swaar, maar hulle het daarin geslaag om een dam vir spoorvoertuie te voltooi. Hulle was nie in staat om dit vir wielvoertuie te verbeter nie, en die eerste ligte tenks wat dit oorsteek, het sulke skade in die modder aangerig dat die swaarder tenks nie kon volg nie. In die nag van 21/22 Maart het swaar reën 'n stortvloed in die Wadi veroorsaak wat die kruising verder beskadig het. Die "verbrokkelde en uitgeputte" 50ste Divisie RE is versterk deur Sappers en Mynwerkers van die 4de Indiese Divisie, en het in die aand van 22 Maart met die werk aan twee nuwe paaie begin, terwyl die vyand teen aanvalle gevoer het: die wadi was onder swaar vuur van naby af en die opkomende maan het die mans wat op die verre oewer gewerk het, gesilhouet. Die paaie is op 23 Maart om 03.30 uur voltooi onder 'n swaar versperring wat 'n ander vyandelike teen aanval voorafgegaan het. Die sappers het toe sonder om te haas teruggetrek, om nie die verdedigende infanterie te ontstel nie. Die 50ste Divisie was ook aan die voorpunt van die aanval op Wadi Akarit
op 6 April, toe die afdelingsingenieurs die taak gehad het om leemtes in die mynvelde skoon te maak en die kruisings oor die anti-tenkgreep te maak.