Voltooi die volgende sin:
Groot Siriese Opstand, Frankryk het ingestem om verkiesings in albei lande te hou. Alhoewel die opstand in Sirië plaasgevind het, het dit die grondwette in beide Libanon en Sirië beïnvloed. Frankryk het geweier om die grense van Libanon te verander, alhoewel verskeie Sunni Moslem leiers nog steeds hoop op hereniging met Sirië. Omdat Sunni-Moslems nie-sekterisme in die Libanese politiek ondersteun het, het hul weiering om deel te neem beteken dat dit makliker was vir die Franse om 'n konfessionele stelsel van politiek op te stel. Die gebruik van konfessionele politiek, wat Moslems toegelaat het om deel te neem aan die Libanese regering, het hul begeertes om met Sirië saam te smelt verminder. Moslems het egter steeds daarop aangedring dat Libanon as 'n Arabiese nasie geïdentifiseer word, terwyl Christene hulle met die Middellandse See geïdentifiseer het. Stemme wat die Franse grense gekritiseer het, het nog steeds bestaan; Antun Sa'adah, stigter van die Siriese Sosiale Nasionale Party en 'n Libanese Christen, het Frankryk gekritiseer omdat hy Groot Sirië verdeel het. Hy het egter steeds geskryf dat Sirië, met sy duidelike streeksgeskiedenis, apart moet bly. Skrywers soos Sati' al-Husri het geglo dat die enigste rede waarom Arabiese lande apart gebly het, was weens buitelandse inmenging. Ander skrywers, waaronder Nabih Amin Fares, George Antonius en Michel <unk>Aflaq, het aangevoer dat koloniale magte Arabiese lande verdeel het omdat eenheid 'n bedreiging vir koloniale heerskappy sou inhou. Siriese Arabiese nasionaliste het aanvanklik die Libanese regering as ongrondwetlik en nie-verteenwoordigend gesien weens die konfessionele stelsel; hulle het egter hierdie standpunte opgeskort in die hoop om onafhanklikheid te verkry deur saam te werk met Libanese nasionalistiese bewegings.