Die farao was die absolute monarg van die land en het ten minste in teorie die volle beheer oor die land en sy hulpbronne gehad. Die koning was die hoogste militêre bevelvoerder en hoof van die regering, wat staatgemaak het op 'n burokrasie van amptenare om sy sake te bestuur. In beheer van die administrasie was sy tweede in bevel, die visir, wat opgetree het as die koning se verteenwoordiger en die landopnames, die tesourie, die bouprojekte, die regstelsel en die argiewe gekoördineer het. Op 'n streeksvlak was die land verdeel in soveel as 42 administratiewe streke genaamd nome, wat elk deur 'n visir beheer is, wat verantwoordelik was vir sy jurisdiksie. Die tempels het die ruggraat van die ekonomie gevorm.
toesighouers