Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Intussen het sy afgezette neef, Al-Mutawakkil, hulp van Portugal gesoek, wie se koning, Sebastian I, gevoel het hy het die meeste om te verloor van die toenemende Ottomaanse invloed in die streek. Sebastian het Al-Mutawakkil se eis ondersteun en in Julie 1578 het hy met 'n leër oorgegaan na die noorde van Marokko, vergesel deur die afgezette sultan. Terwyl Marokkaanse bronne die grootte van sy leër oordryf, was daar geen twyfel dat dit indrukwekkend was nie, met die Portugese koning wat sy veldtog aan die res van Europa bevorder het as 'n kruistog en 'n groot mag van huursoldate gehuur het. Sebastian het egter nie die versterkte Portugese posisies langs die kus tot sy voordeel gebruik nie en het eerder besluit om direk in die binneland van die land in te trek. Die Saadiese leër, onder leiding van Abd al-Malik, vergesel deur sy broer Ahmad (nog 'n seun van Muhammad al-Shaykh), het die Portugese by Wadi al-Makhazin naby Ksar al-Kebir op 4 Augustus ontmoet. In die daaropvolgende geveg, bekend as die Slag van Wadi al-Makhazin
of die Slag van Alcácer Quibir, het die Saadiërs 'n swaar nederlaag aan die Portugese toegedien. Beide koning Sebastian en Al-Mutawakkil is in die geveg dood, terwyl aan die Marokkaanse kant Abd al-Malik ook tydens die geveg in onsekere omstandighede gesterf het - óf in die geveg óf, volgens sommige verslae, vergiftig deur een van sy Turkse offisiere om totale Ottomaanse beheer van Marokko in die nasleep daarvan te verseker. As gevolg van die teenwoordigheid en dood van hierdie drie, is die 1578-stryd ook bekend as die "Slag van die Drie Konings".