Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Hoewel onafhanklike Indië aanvanklik as 'n voorstander van anti-kolonialisme beskou is, het sy hartlike verhouding met die Statebond van Nasies en liberale sienings van die Britse koloniale beleid in Oos - Afrika sy beeld as 'n getroue ondersteuner van die anti-koloniale bewegings benadeel. Indiese veroordeling van militante stryd in Kenia en Algerië
was in skerp kontras met China, wat gewapende stryd ondersteun het om Afrika onafhanklikheid te wen. Nadat Indië 'n hoë diplomatieke punt bereik het in die nasleep van Nehru se rol in die Suez-krisis, was Indië se isolasie van Afrika voltooi toe slegs vier nasies; Ethiopië, Kenia, Nigerië en Libië haar tydens die Sino-Indiese Oorlog in 1962 ondersteun het. Nadat Gandhi die Eerste Minister geword het, is diplomatieke en ekonomiese betrekkinge met die state wat tydens die Sino-Indiese Oorlog aan Indië se kant gestaan het, uitgebrei. Gandhi het onderhandelinge met die Keniaanse regering begin om die Afrika-Indië Ontwikkelingsamewerking te vestig. Die Indiese regering het ook begin om die moontlikheid te oorweeg om Indiërs wat in Afrika gevestig is, in die raamwerk van sy beleidsdoelwitte te bring om te help om sy dalende geo-strategiese invloed te herstel. Gandhi het mense van Indiese oorsprong wat in Afrika gevestig is, as "Ambassadors of India" verklaar. Pogings om die Asiatiese gemeenskap te oorreed om by die Indiese diplomasie aan te sluit, het egter tot niks gekom nie, deels weens die onwilligheid van Indiërs om in 'n polities onveilige omgewing te bly en deels weens die uittog van Afrika-Indiërs na Brittanje met die aanneming van die Wet op die Statebond se immigrante in 1968. In Uganda is die Afrika-Indiese gemeenskap selfs onder die regering van Idi Amin vervolg en uiteindelik verdryf.