Voltooi die volgende sin: Vroeg in die 7de eeu het die Romeine nie die ongeorganiseerde Arabiese stamme van die Arabiese Woestyn as potensieel gevaarlike vyande beskou nie. Die Arabiese Ghassanide en Lakhmide was egter diep betrokke by die Romeinse-Persiese oorloë, en die Arabisering van die Nabye Ooste het begin. Arabiese stamme het hulle gevestig in dunbevolkte lande naby die Romeins-Persiese grens, en die bloeiende Siriese en Mesopotamiese stede het Arabiese setlaars aangetrek. Die situasie het vinnig verander toe die Islamitiese profeet Mohammed die woestynstamme tussen 622 en 632 verenig het. Ná sy dood is sy monoteïstiese beweging gelei deur sy opvolgers, wat hulle kalife genoem het, wat die politieke sowel as die godsdienstige leiers van die Islamitiese gemeenskap was. Die Arabiere het die jihad, of Islamitiese heilige oorlog, teen die "ongelowiges" gevoer en die Siriese Romeinse gebiede aangeval en Damaskus in 633 verower. Heraklius het 'n Romeinse veldleër teen die Arabiere ontplooi, maar hulle het die Romeinse leër vernietig
op die Yarmuk-rivier in Sirië in 636. Aangesien die oorlog teen Persië die ryk uitgeput het, kon Heraclius nie 'n tweede veldleër teen die indringers stuur nie en het hulle Sirië verower. Twee jaar later het die Arabiere die Perse by Qadisiyyah 'n groot nederlaag toegedien. Terwyl die Arabiere met die inval voortgegaan het, het Heraklius versterkings na Egipte gestuur, maar hulle kon nie die indringers keer nie. Patriarg Kores van Alexandrië het 'n jaarlikse huldeblyk van 200 000 aan die Arabiese generaal Amr ibn al-As aangebied vir 'n wapenstilstand en na Konstantinopel gegaan om keiserlike bevestiging te soek. Heraklius het geweier, waarskynlik omdat hy geweet het dat' n skatting die verowerers op die lange duur nie sou keer nie. Toe Kores daar aangekom het, was Heraklius reeds besig om te sterf, en hy het op 11 Februarie 641 gesterf.