Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Die Franse Revolusie van 1789 was 'n kulturele waterskeiding. Wat van die ou tradisie van Lully en Rameau oorgebly het, is uiteindelik weggevee en is eers in die twintigste eeu herontdek. Die Gluckiese skool en "opéra comique" het oorleef, maar hulle het onmiddellik die onstuimige gebeure rondom hulle begin weerspieël. Bekende komponiste soos Grétry en Dalayrac is ingespan om patriotiese propaganda-stukke vir die nuwe regime te skryf. 'n Tipiese voorbeeld is Gossec se "Le triomphe de la République" (1793) wat die belangrike Slag van Valmy gevier het
die vorige jaar. 'n Nuwe generasie komponiste het ontstaan, onder leiding van Étienne Méhul en die in Italië gebore Luigi Cherubini. Hulle het Gluck se beginsels op "opéra comique" toegepas en die genre 'n nuwe dramatiese erns en musikale verfyning gegee. Die stormagtige passies van Méhul se operas van die 1790's, soos "Stratonice" en "Ariodant", het hul komponis die titel van die eerste musikale Romantiek verdien. Cherubini se werke het ook' n weerspieëling van die tyd gehou. "Lodoiska" was 'n "reddingsopera" wat in Pole plaasgevind het, waarin die gevange heldin vrygelaat is en haar onderdrukker omvergewerp is. Cherubini se meesterstuk, "Médée" (1797), het die bloedvergieting van die Rewolusie net te suksesvol weerspieël: dit was altyd meer gewild in die buiteland as in Frankryk. Die ligter "Les deux journées" van 1800 was deel van 'n nuwe stemming van versoening in die land.