Voltooi die volgende sin: Aanvanklik het die heersers van Europa die Franse Revolusie beskou as 'n interne geskil tussen die Franse koning en sy onderdane. Namate die rewolusionêre retoriek skerper geword het, het die Europese monarge verklaar dat hulle belange dieselfde was as dié van Lodewyk XVI en sy familie; die Verklaring van Pillnitz (27 Augustus 1791) het dubbelsinnige maar baie ernstige gevolge gedreig as iets met die koninklike familie sou gebeur. Die posisie van die revolusionêre het al hoe moeiliker geword en die Franse emigrante het voortgegaan om agitatie te voer vir die ondersteuning van 'n teenrewolusie. Op 20 April 1792 het die Franse Nasionale Konvensie oorlog teen Oostenryk verklaar, wat die
Oorlog van die Eerste Koalisie (1792<unk>98). Frankryk het hom teen die meeste van die Europese state gestry wat land- of watergrense gedeel het, plus Portugal en die Ottomaanse Ryk. Ondanks 'n paar oorwinnings in 1792, is Franse magte vroeg in 1793 uit België verdryf, was daar 'n interne opstand in die Vendée oor diensplig, wydverspreide openbare wrok oor die Burgerlike Grondwet van die Klerus en die Franse koning is pas tereggestel. Die leërs van die Franse Republiek was in 'n toestand van ontwrigting; die probleme het selfs meer akuut geword na die bekendstelling van massa-verpligting, die "levée en masse", wat 'n reeds benadeelde leër met duisende ongeletterde, onopgeleide mans versadig het. Vir die Franse was die Rynveldtog van 1795 besonder rampspoedig, hoewel hulle sukses behaal het in ander oorlogsgebiede (sien byvoorbeeld, Oorlog van die Pireneë (1793<unk>95)).