Volkonsky is bevorder tot generaal-majoor na die Slag van Großbeeren en Slag van Dennewitz. Hy is in die Slag van Eylau gewond. Hy was die enigste generaal wat nog in aktiewe diens was wat aan die
Decembristes se sameswering van 1825, 'n poging om liberale hervorming te bewerkstellig deur die troonbykoms van Tsaar Nikolaas I te voorkom. Na die mislukking van die opstand is hy skuldig bevind en tot onthoofding gevonnis, wat uiteindelik in lewenslange gevangenisstraf omgeskakel is. Prins Volkonsky het in die myne naby Irkoetsk gaan werk en 30 jaar as 'n politieke balling in Siberië deurgebring. Sy vrou, Maria Rayevskaya, het hom na Siberië gevolg. In 'n latere Russiese tradisie is hulle verdrukkinge en swaarkry gesien as die materiaal van hoë Romantiese legende. Nikolay Nekrasov het hulle in 'n lang gedig beskryf. Oleg Strizhenov het die rol van Volkonsky in die Sowjet-film "The Captivating Star of Happiness" van 1975 gespeel.