Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Kort nadat haar dogter in 1952 gebore is, het Rachel Dror en haar man 'n wandeling in die middestad van Haifa onderneem om 'n aand uit te geniet. Hulle is genader deur 'n vrou: "Jy is Hugo Lewin se dogter", het sy (korrek) gesê. Die vreemde vrou het Rachel herken uit 'n foto wat Hugo Lewin in sy sak gehou het, en het daarop aangedring om soveel mense as moontlik te wys terwyl hy na die Auschwitz-konsentrasiekamp geneem is. Die vrou kon vir Rachel vertel wat met haar ouers gebeur het. Hugo en Erna Lewin het in 1940 na Italië gevlug, wat op daardie stadium polities met Duitsland verbonde was. Daar kon hulle tussen Maart 1940 en Februarie 1944 in Italië wegkruip. Teen 1944 was Italië nie meer militêr betrokke as 'n Duitse bondgenoot nie, en die Duitse leër, wat militêre beheer oor die land uitgeoefen het, het 'n grimmige agterhoede-aksie geveg in die konteks van burgeroorlog en 'n Anglo-Amerikaanse offensief uit die suide
Ek weet. Dit was in hierdie verwarde konteks dat 'n Duitse soldaat Hugo en Erna Lewin gevind het en hulle op 'n trein terug na Duitsland gesit het. Hulle reis het in die Auschwitz-doodskamp geëindig. Hier is hulle trein deur die kampdokter Josef Mengele ontvang wat diegene wat geskik was vir werk, geïdentifiseer en geskei het van diegene wat hy as ongeskik beskou het. Erna Lewin was reeds duidelik in swak gesondheid en sy is saam met die ongeskikte gevangenes gestuur terwyl Hugo in die ander rigting gestuur is saam met diegene wat vir handwerk bestem was. Hy het egter geweier om van sy vrou geskei te word, met die gevolg dat beide Hugo en Erna Lewin vermoor is kort nadat hulle by die kamp aangekom het.