Verwys na die gedeelte hieronder en beantwoord dan die vraag daarna in dieselfde taal as die gedeelte:  Passage: Beam Hardening: X-straal bestraling bestaan uit harde en sagte deeltjies, dit wil sê deeltjies met baie energie en deeltjies met min energie. Onnodige blootstelling word meestal veroorsaak deur sagte deeltjies, aangesien dit te swak is om deur die liggaam te beweeg en daarmee te interaksie. Harde deeltjies daarenteen gaan deur die pasiënt. 'n Filter voor die röntgenbuis kan die sagte deeltjies vang en sodoende die balk verhard. Dit verminder die dosis sonder om die beeldkwaliteit te beïnvloed. Beeldkoers: Hoë raamkoerse (dws beelde wat per sekonde verkry word) is nodig om vinnige bewegings sonder stroboskopiese effekte te visualiseer. Hoe hoër die raamkoers is, hoe hoër is die stralingsdosis. Daarom moet die raamkoers gekies word volgens die kliniese behoefte en so laag as redelik moontlik wees. Byvoorbeeld, in pediatriese kardiologie word raamkoerse van 60 polse per sekonde benodig in vergelyking met 0.5 p/s vir stadig bewegende voorwerpe. ' n Vermindering tot die helfte van die polssnelheid verminder die dosis met ongeveer die helfte. Die vermindering van 30 p/s tot 7,5 p/s lei tot 'n dosisbesparing van 75%. Wanneer gepulseerde fluoroskopie gebruik word, word die bestralingsdosis slegs in vooraf gespesifiseerde tydsintervalle toegedien, dus word minder dosis gebruik om dieselfde beeldvolgorde te produseer. Vir die tyd tussenin word die laaste gestoor beeld vertoon. 'n Ander instrument vir die vermindering van dosis is kollimasie. Dit kan wees dat uit die sigveld wat deur die detektor voorsien word, slegs 'n klein deel vir die ingryping interessant is. Die x-straalbuis kan afgeskerm word by die dele wat nie nodig is om deur 'n kollimator sigbaar te wees nie, en sodoende slegs dosis na die detector stuur vir die liggaamsdele in vraag. Moderne C-Arms maak dit moontlik om te navigeer op verkry beelde sonder konstante fluoroskopie.  Vraag: Wat voorsien 'n sigveld?
die detektor