Voltooi die volgende sin: Kim Hong-il (23 September 1898 <unk> 8 Augustus 1980) was 'n Koreaanse onafhanklikheidsaktivis en 'n generaal van die Tweede Sino-Japanse Oorlog en die Koreaanse Oorlog, wat later 'n diplomaat en politikus in Suid-Korea geword het. Hy is in Noord-Pyongan gebore, het sy vroeë skoolopleiding in China en Korea gehad, en het 'n kort loopbaan as onderwyser gehad voordat sy verbindings met die ontluikende Koreaanse onafhanklikheidsbeweging tot sy gevangenskap gelei het. Hy het in 1918 in ballingskap na China gevlug en van 1926 tot 1948 in die Kuomintang se Nasionale Revolusionêre Leër gedien, waarna hy na die nuut onafhanklike Suid-Korea verhuis het om by die Republiek Koreaanse Leër aan te sluit. Hy het Suid-Korea se I Korps gedurende die eerste jaar van die Koreaanse Oorlog beveel, en is toe na Taipei gestuur as Suid-Korea se ambassadeur in die Republiek van China, wat teen daardie tyd
het na Taiwan teruggetrek. Sy toewysing daar het uiteindelik nege jaar geduur. Hy het in 1960 na Suid-Korea teruggekeer na aanleiding van die Aprilrevolusie wat die bewind van Syngman Rhee beëindig het, en het kortliks as Minister van Buitelandse Sake onder die Park Chung-hee-junta gedien. Hy het vir die Nasionale Vergadering gestem, eers in 1960 en 1963 sonder sukses, en is toe in 1967 verkies en het 'n belangrike figuur in die opposisie Nuwe Demokratiese Party geword.