Om die krisis aan te spreek, stoot wetenskaplikes die grense van die normale wetenskap in wat Kuhn noem "buitengewone navorsing", wat gekenmerk word deur sy verkenningskarakter. Sonder die strukture van die dominante paradigma om op te vertrou, moet wetenskaplikes wat buitengewone navorsing doen nuwe teorieë, gedagte-eksperimente en eksperimente produseer om die afwykings te verduidelik. Kuhn sien die praktyk van hierdie stadium <unk> <unk> die verspreiding van mededingende artikulasie, die bereidwilligheid om enigiets te probeer, die uitdrukking van eksplisiete ontevredenheid, die beroep op filosofie en om oor fundamentele kwessies te debatteer <unk> as selfs belangriker as paradigmaveranderings vir die wetenskap. Vraag: Wat is 'n gevolg van anomalies teen 'n fundamentele paradigma?
wetenskaplike dissipline in'n toestand van krisis gegooi