Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Die aanvanklike onderhandelinge van die Sejm oor eenheid in Januarie 1569, naby die Poolse stad Lublin, was nutteloos. Die reg van Pole om te vestig en grond in die Groot Hertogdom te besit, is deur Litaus se gesante bevraagteken. Na Mikołaj Radziwiłł se vertrek uit Lublin op 1 Maart 1569, het Sigismund die opname van die destydse Litaus-Podlachië, Wolhinië, Podolië en Kiëf-provinsies in Pole aangekondig, met sterk goedkeuring van die plaaslike Rusynse (Oekraïense) adel. Daardie historiese streke, wat eens aan die Kiewer Rus' behoort het, is tussen Litaue en Rusland betwis. Die Rusynse adel was egter gretig om voordeel te trek uit die politieke of ekonomiese potensiaal wat deur die Poolse sfeer aangebied is en het tot die voorwaardes ingestem. Voorheen is die Koninkryk van Ruthenia of "Oekraïne" in 1349 afgeskaf, nadat Pole en Litaue die hedendaagse Oekraïne verdeel het in die nasleep van die Galisië-Volhynia Oorloë
Ek weet. Nou, onder die Unie van Lublin, sou al die Oekraïense en Rusynse gebiede wat vreemd was in kultuur, gebruike, godsdiens en taal aan die Poolse volk deur Katolieke Pole geannekseer word. Sterk Westernisering en Polonisering sou volg, insluitende die geheime onderdrukking van die Oekraïense Oosters-Ortodokse Kerk deur die toekomstige koning Sigismund III. Rutenië het onder Poolse heerskappy gebly tot die Kozak-opstande teen Poolse oorheersing en die Partisies van Pole, toe Oekraïne deur die Russiese Ryk geannekseer is.