Dit is ontwikkel deur Dorothy Wrinch in die laat 1930's, en was gebaseer op drie aannames. Eerstens, die hipotese aanvaar dat twee peptiedgroepe deur 'n siklooraksie gekruisskakel kan word (Figuur 1); hierdie kruisskakels is kovalente analoë van nie-kovalente waterstofbande tussen peptiedgroepe. Hierdie reaksies is waargeneem in die ergopeptiede en ander verbindings. Tweedens, dit aanvaar dat, onder sekere omstandighede, aminosure natuurlik die maksimum moontlike aantal sikloorskakels sal maak, wat lei tot sikloormolekules (Figuur 2) en sikloorweefsels (Figuur 3).
siklool