Hulle sluit in wanopvattings van beheer deur 'n eksterne krag, die oortuiging dat gedagtes in of uit 'n mens se gedagtes geplaas word, die oortuiging dat 'n mens se gedagtes na ander mense uitgesaai word, en om hallusinatoriese stemme te hoor wat kommentaar lewer op jou gedagtes of optrede of wat 'n gesprek met ander hallusinatoriese stemme het. Hoewel hulle aansienlik bygedra het tot die huidige diagnostiese kriteria, is die spesifisiteit van eerstegraadse simptome nie bevraagteken nie. 'n Hersiening van die psigologiese studies wat tussen 1970 en 2005 uitgevoer is, wat 'n afkeuring of 'n distingensie van Schneider se psigotiese versteurings toelaat, word eerstegraadse simptome genoem. Die term is eers in 1899 deur die Duitse psigiater Arnold Pickel en Heinrich Schuller gebruik om 'n diagnose te gee van 'n ongekontroleerbare toestand van die geestesversteurings en 'n depressie.
in toekomstige hersienings van diagnostiese stelsels.