Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - LeCour Grandmaison verklaar dat die tegnieke wat deur die Franse leër gebruik is tydens die 1954-62 Algerië-oorlog
was gewortel in die geskiedenis. Hy glo dat die geskiedenis van oorlogvoering nie beperk moet word tot die tegniese vordering van wapens nie, maar moet die "geregtelike, administratiewe en konseptuele arsenaal" insluit wat daarmee gepaard gaan: "Ons kan slegs die uiterste geweld van die burgeroorlog van 1848 verstaan - wat die meeste van die tyd as 'bloedige onderdrukking' kwalifiseer - as ons dit in 'n langer genealogie plaas, terloops, en terugbring na wat voorheen geëksperimenteer is, veral tydens die Algeriese oorlog [die inval van Algerië in 1830] " In dieselfde onderhoud, LeCour Grandmaison, onderskei tussen die kritiek op koloniale misbruik en dié van die beginsel van kolonisasie self, en baseer sy argumente op Zola, Victor Hugo, Lamartine, Darwin, André Gide, Albert Londres, Jules Verneup, Maassant, Foucault, Barthes en Joseph Conrad. Hy verklaar hoe Marx, Engels en hul tydgenote nie immuun was teen die 19de-eeuse rasse-ideologie nie, aangesien hulle ook kolonisasie as onvermydelik en geregverdig beskou het, en nie-Europese mense as "primitiewe" en "barbare". Dit was eers in die Derde Internasionale dat die sosialistiese beweging kolonialisme teëgestaan het en nasionale bevrydingsbewegings ondersteun het.