Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Vir Müller se weduwee het die toestande in Berlyn ná 1935 geleidelik vererger. Teen die tyd dat haar seuns in 1935 en 1937 geëmigreer het, het die verhouding tussen die twee mans heeltemal verbreek: hulle het nie meer met mekaar gepraat nie. Hulle het albei alle bande met die Joodse gemeenskap gesny, onderskeidelik in 1929 (Max) en 1930 (Ludwig), wat dit vir hulle minder problematies gemaak het om uit die land te vlug toe hulle dit gedoen het. Dit het vir Thekla gelyk asof daar geen sprake van was om Duitsland te verlaat nie. Die eindelose wetlike en menslike ingewikkeldhede wat haar bande met haar oorlede man se besighede en, inderdaad, die buitelandse aandeelhouers betref, sou emigrasie ondenkbaar gemaak het. Na die pogrom van November 1938 (in baie Engelssprekende bronne geïdentifiseer as "Kristallnacht")
Die ondenkbare moes egter denkbaar word. Die vernietigende aanvalle op Joodse eiendom in Berlyn het twee dae geduur en ongeveer 400 Joodse Berlyners dood gelaat. Die inhegtenisnemings en deportasies van 26 000 het onmiddellik daarna gevolg. Joodse Duitsers wie se besighede vernietig is, moes betaal om die skade te herstel, terwyl hulle versekeringspolisse in beslag geneem is. Die druk om te emigreer het gelyktydig toegeneem namate die emigrasie-opsie al hoe duurder en vir baie individue onmoontlik geword het, danksy 'n opeenvolging van arbitrêre "uitgangsbelasting" en burokratiese hindernisse. Die gedwonge Arianisering van die Müller-sakemag het in 1938 begin. Vroeg in 1939 is Thekla Müller gedwing om die gerieflike huis in Berlyn-Charlottenburg te verlaat waarin sy en haar gesin sedert 1916 gewoon het. In Augustus 1939 het die nuwe eienaar, 'n Gauleiter van die regering, daar ingetrek. Tussen April 1939 en Junie 1941 het Thekla in 'n kamer by die Hotel Esplanade in die middestad gewoon.