Voltooi die volgende sin:
Oorlogskommunisme was die eerste stelsel wat die Bolsjewiste tydens die Russiese Burgeroorlog as gevolg van die vele uitdagings aangeneem het. Ten spyte van die "kommunisme" in die naam, het dit niks met kommunisme te doen gehad nie, met streng dissipline vir werkers, verbode stakingsaksies, verpligte arbeidsplig en militêre-stylbeheer, en is dit beskryf as eenvoudige outoritêre beheer deur die Bolsjewiste om mag en beheer in die Sowjet-streke te handhaaf, eerder as enige samehangende politieke ideologie. Die Sowjetunie is in 1922 gestig. Voor die wydverspreide verbod was daar verskeie faksies, meer prominent onder hulle die Linkse Opposisie, die Regse Opposisie en die Werkersopposisie, wat oor die pad van ontwikkeling gedebatteer het om te volg. Die Links- en Arbeidersopposisies was meer krities oor die staatskapitalistiese ontwikkeling en die Arbeidersopposisie in die besonder was krities oor burokrasie en ontwikkeling van bo af, terwyl die Regse Opposisie meer ondersteunend was van die staatskapitalistiese ontwikkeling en die Nuwe Ekonomiese Beleid voorgestaan het. Na aanleiding van Lenin se demokratiese sentralisme is die Leninistiese partye op 'n hiërargiese basis georganiseer, met aktiewe selle van lede as die breë basis. Hulle het slegs bestaan uit elite-kaders wat deur hoër lede van die party goedgekeur is as betroubaar en heeltemal onderworpe aan partydissipline. Trotskisme het die linkse kommuniste as die belangrikste kommunistiese dissident-stroom oortref, terwyl meer libertarieuse kommunisme, wat dateer uit die libertarieuse Marxistiese stroom van raadskommunisme, belangrike dissident-kommunisme buite die Sowjetunie gebly het. In die Moskou-verhore is baie ou Bolsjewiste wat prominente rolle gespeel het tydens die Russiese Revolusie of in Lenin se Sowjet-regering daarna, insluitend Lev Kamenev, Grigory Zinoviev, Alexei Rykov en Nikolai Bukharin, beskuldig, skuldig bevind aan sameswering teen die Sowjetunie en tereggestel.