Gheorghe I. Tătărescu (ook bekend as "Guță Tătărescu", met 'n effens verouderde troeteldiervorm van sy voornaam; 2 November 1886 <unk> 28 Maart 1957) was 'n Roemeense politikus wat twee keer as Eerste Minister van Roemenië gedien het (1934<unk>1937; 1939<unk>1940), drie keer as Minister van Buitelandse Sake ("tussentydse" in 1934 en 1938, aangestel in die kantoor in 1945-1947) en een keer as Minister van Oorlog (1934). Tătărescu het sy politieke loopbaan begin as 'n medewerker van Ion G. Duca, en het bekend geword vir sy antikommunisme en, mettertyd, vir sy konflikte met die leier van die PNL, Dinu Brătianu, en die minister van buitelandse sake, Nicolae Titulescu. Tydens sy eerste termyn in die amp het hy nader aan koning Carol II beweeg en 'n ambivalente beleid teenoor die fascistiese Ysterwag gelei en uiteindelik instrumenteel geword in die vestiging van die outoritêre en korporatiewe regime rondom die Nasionale Renaissance Front. In 1940 het hy die aftrede van Bessarabië en Noord-Bukovina aanvaar
aan die Sowjetunie en moes bedank.