Palmer het die presidensiële nominasie by die 1920 Demokratiese Nasionale Konvensie gesoek
, maar hy het sterk teenstand van arbeidsgroepe ondervind en die nominasie het na James M. Cox gegaan. Hy het die privaatpraktyk van die reg hervat en tot sy dood in 1936 aktief gebly in die Demokratiese politiek.