Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Die gedig is hoofsaaklik 'n verbanne se klaaglied oor hoe naby die land aan modernisering gekom het (die titel moet dus geïnterpreteer word: die meeste van die riviere langs wie die aksie gesetel is, is Albanees, maar die land self is "langs" die Elbe en die Spree, dit wil sê langs Sentraal- en Wes-Europa, en dit is des te meer pynlik om te sien dat dit kortkom aan politieke, sosiale en kulturele volwassenheid, aangesien dit 'n integrale deel is van daardie kontinent en kultuur waaruit daardie ideale kom), wat die verteller se stem tot 'n punt van wanhoop lei totdat hy, asof dit 'n natuurlike verskynsel is, kan hoor (of eerder voorspel), die mense wat in die arms opstaan, soos hulle gedoen het toe hulle vir onafhanklikheid geveg het, om die tiran te verdryf (Zog self in soverre hy die hervormingsatmosfeer van die na-onafhanklikheidsperiode aangedryf het, en die buitelandse belange en toekomstige doelwitte van die Joegoslawi
, in 1939, deur die Italianers); hierdie verwagting, hoewel ver van voltooiing, laat die digter toe om te sluit met dieselfde woorde as aan die begin, in dieselfde toestand, maar tog in 'n hoopvolle, verjongde bui.