Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Gilchrist se aanvallende kolf was 'n belangrike deel van Australië se eendag-sukses, aangesien hy gewoonlik die kolf geopen het. Hy was deel van die suksesvolle 1999, 2003 en 2007 Krieket Wêreldbeker
veldtogte. Gilchrist se toetsbalgemiddeld in die boonste 40's is ongewoon hoog vir 'n paaltjie-beskermer. Hy het uit toetskrieket afgetree op die 45ste plek op die all-time lys van die hoogste kolfgemiddeld. Aan die einde van sy toetsloopbaan het hy 'n toetsstrike-koers van 82 lopies per honderd balle behaal, wat destyds die derde hoogste was sedert balle in volle getal aangeteken is. Sy kombinasie van aanval en konsekwentheid maak hom een van die mees dinamiese wêreldkrieketspelers ooit, wat skote na alle gebiede van die veld met ongewone tydsberekening speel. Hy was tweede op die all-time lys van die meeste sessies in toetse op 100 met slegs Brendon McCullum voor hom met 107. Gilchrist se vaardighede as 'n paaltjiehouer is soms bevraagteken; sommige het beweer dat hy die beste paaltjiehouer in Australië was, terwyl ander dat die Victoriaanse paaltjiehouer Darren Berry die beste Australiese paaltjiehouer van die 1990's en vroeë 2000's was. Gilchrist het sy slagtegnieke toegeskryf aan vroeë opleiding met sy vader, waar hy skote sou verdedig, soms net die kolf met sy boonste (regter) hand gegryp het, en 'n sessie sou beëindig om eenvoudig aanvallende skote met tennisballe te speel om op 'n positiewe en prettige noot te eindig. Hy het ook 'n natuurlike hoë greep aangeneem waar albei hande nader aan die einde van die handvatsel was vir meer boonste handbeheer.