Verwys na die gedeelte hieronder en beantwoord dan die vraag daarna in dieselfde taal as die gedeelte:  Passage: Cesàro se onderwyser, Eugène Charles Catalan, het ook uiteenlopende reekse afgekeur. Onder die invloed van Catalan het Cesàro aanvanklik na die "konvensionele formules" vir 1 − 2n + 3n − 4n +... verwys as "absurde gelykhede", en in 1883 het Cesàro 'n tipiese siening van die tyd uitgespreek dat die formules vals was, maar steeds op die een of ander manier formeel nuttig was. Uiteindelik, in sy Sur la multiplication des séries van 1890, het Cesàro 'n moderne benadering aangeneem wat begin met definisies. Die reekse word ook bestudeer vir nie-heelgetalle waardes van n; dit vorm die Dirichlet eta-funksie. Deel van Euler se motivering vir die bestudering van reekse wat verband hou met 1 − 2 + 3 − 4 +... was die funksionele vergelyking van die eta-funksie, wat direk lei tot die funksionele vergelyking van die Riemann-zeta-funksie. Euler het reeds bekend geword vir die vind van die waardes van hierdie funksies by positiewe selfs heelgetalle (insluitend die Basel-probleem), en hy het ook probeer om die waardes by die positiewe onewe heelgetalle (insluitend Apéry se konstante) te vind, 'n probleem wat vandag ontwykend bly. Die eta-funksie in die besonder is makliker om te hanteer deur Euler se metodes omdat sy Dirichlet-reeks Abel-sombaar is oral; die zeta-funksie se Dirichlet-reeks is baie moeiliker om op te som waar dit afwyk. Byvoorbeeld, die eweknie van 1 − 2 + 3 − 4 +... in die zeta-funksie is die nie-alternatiewe reeks 1 + 2 + 3 + 4 +..., wat diep toepassings in moderne fisika het, maar baie sterker metodes benodig om op te som.  Vraag: Wanneer het Cesàro die standaard beskouing van daardie tyd gehad?
1883