In Antieke Rome, terwyl selfmoord aanvanklik toegelaat is, is dit later as 'n misdaad teen die staat beskou weens die ekonomiese koste daarvan. Aristoteles het alle vorme van selfmoord veroordeel terwyl Plato dubbelsinnig was. In Rome het sommige redes vir selfmoord ingesluit om vrywillig in 'n gladiatorstryd te sterf, skuldgevoelens oor die moord op iemand te pleeg, om die lewe van 'n ander te red, as gevolg van droefheid, om nie beskaam te word nie, en as 'n ontsnapping uit verkragting en strafbare situasies soos fisiese lyding, mislukking of selfmoord.
op die buitewyke van die stad