Philips het aanvanklik die CD-i as 'n familie-vermaakproduk bemark, en het vermy om videospeletjies te noem om nie met spelkonsoles mee te ding nie. Vroeë sagtewarevrystellings het swaar gefokus op opvoedkundige, musiek- en selfverbeteringstitels, met slegs 'n paar speletjies, waarvan baie aanpassings van bordspeletjies soos Connect Four was. Die stelsel is egter maklik verslaan in die mark vir multimedia-toestelle deur goedkoop lae-end rekenaars, en die speletjies was die beste verkoop sagteware. Teen 1993 het Philips MS-DOS en konsole-ontwikkelaars aangemoedig om speletjies te skep, 'n $ 250 randapparatuur bekendgestel met meer geheue en ondersteuning vir full-motion video, en 'n tweede beheerder vir portaal-speletjies by nuwe konsoles gevoeg.
Nintendo-franchises