Voltooi die volgende sin: Aan die ander kant beskou die geskiedskrywer M. A. Shaban die veldtog as 'n "beperkte sukses" op sy beste, en kritiseer Harun se "enkelvoudige" aandag aan die Bisantyne as 'n "heeltemal misplaaste poging". Volgens Shaban het die Bisantyne nie net geen werklike vermoë (of voorneme) gehad om die Kalifaat ernstig te bedreig nie, maar Harun se werwingsveldtog het gelei tot die instroom van oostelike soldate uit Khurasan, wat die tradisionele Siriese-Iraakse militêre elites gekonfronteer het en skeure geskep het wat bygedra het tot die
Vierde Fitna, die Abbasid-burger oorlog wat na Harun se dood uitgebreek het. Hierdie konflik, tussen Harun se seuns al-Amin () en al-Ma'mun (), het beteken dat die Abbasidiese Kalifaat nie in staat was om die Bisantynse omkerings in die Balkan te benut nie. Trouens, die veldtog van 806 en die ondoeltreffende invallings van 807 was die laaste groot, sentraal georganiseerde, Abbasidiese ekspedisies teen Bisantium vir meer as twintig jaar. Geïsoleerde invalle en teen-invalle het op land sowel as op see voortgeduur, en onafhanklik van die Abbaside het plaaslike Moslemleiers Kreta verower en die verowering van Sicilië in die 820's begin. Nietemin het grootskaalse operasies oor die landgrens in Oos-Klein-Asië tussen die twee ryke eers hervat ná die toetreding van keiser Theophilos (), wie se konfrontasies met die kaliefs al-Ma'mun en al-Mu'tasim () geëindig het in die groot invalle deur al-Ma'mun in 830-833, en die plundering van Amorium deur al-Mu'tasim in 838.