Alhoewel die C-141 Starlifter bekendgestel is, het amptenare geglo dat 'n baie groter en meer bekwame vliegtuig nodig was, veral om vrag te vervoer wat nie in enige bestaande vliegtuig sou pas nie. Hierdie studies het gelei tot aanvanklike vereistes vir die CX-Swaar Logistieke Stelsel (CX-HLS) in Maart 1964 vir 'n vliegtuig met 'n vragkapasiteit van 180,000 pond (81,600 kg) en 'n spoed van Mach 0.75 (500 of 800 km / h), en 'n nie-aangedrewe reeks van 5,000 seemiles (9,300 km) met 'n nuttige lading van 115,000 pond (52,200 kg). Die nuttige lading moes 'n baai van 17 voet (5.18 m) breed deur 13.5 voet (30 m) hoog en 100 voet lank met deure aan die voorkant en agterkant wees. Die begeerte om die enjins van die Pratt Douglas en die Lockheed C-5 te hou, het gelei tot 'n nuwe ontwerp vir die vliegtuig wat in Mei 1964 deur die Boeing, Douglas en Lockheed aangekom het.
Boeing, Douglas en Lockheed