Voltooi die volgende sin:
Die aardbewing in Asjgabat in 1948 het die gebou ernstig beskadig en dit onveilig gemaak; die swaar reën van die daaropvolgende jare het die struktuur verswak. Dit is in 1963 gesloop en die terrein is in 'n openbare park omskep. Met die Sowjet-verbod op godsdiens het die Bahá'ís, wat hulle beginsel van gehoorsaamheid aan die wettige regering streng nagekom het, die administrasie daarvan laat vaar en die eiendom daarvan genasionaliseer. Teen 1938 is die meeste Bahai's weens die NKVD (Sowjet-geheime polisie) en die beleid van godsdiensonderdrukking na tronke en kampe of in die buiteland gestuur; Bahai-gemeenskappe in 38 stede het opgehou bestaan. In die geval van Ashgabat, Bahá'í bronne dui op 5 Februarie die lede van die vergadering, leiers van die gemeenskap en 'n paar algemene lede van die gemeenskap tot 'n totaal van 500 mense is in hegtenis geneem, huise is deursoek en alle rekords en literatuur is in beslag geneem (met die eis dat hulle gewerk het vir die voordeel van buitelanders), en soms gedwing om hul eie grafte te grawe as deel van die ondervraging. Daar word geglo dat een vrou haarself aan die brand gesteek het en later in 'n hospitaal gesterf het. Die vroue en kinders is grotendeels na Iran verban. In 1953 het Bahaa'i's na die Sowjetrepublieke in Asië begin trek, nadat die destydse hoof van die godsdiens, Shoghi Effendi, 'n plan genaamd die Tienjarige Kruistog begin het. Die Bahá'ís wat na Turkmenistan getrek het, het 'n paar Bahá'ís daar gevind, hoewel die godsdiens ongeorganiseerd gebly het. Tydens die burgeroorlog van 1978 tot 1999 in Afghanistan het party Bahá'ís na Turkmenistan gevlug.