Voltooi die volgende sin: Die outoritêre Sanasie-regime ("sanasie" beteken "genesing") wat Piłsudski tot sy dood in 1935 gelei het (en tot 1939 sou bly) weerspieël die diktator se evolusie van sy sentrum-linkse verlede na konserwatiewe alliansies. Politieke instellings en partye is toegelaat om te funksioneer, maar die verkiesingsproses is gemanipuleer en diegene wat nie bereid was om onderdanig saam te werk nie, is onderdruk. Vanaf 1930 is hardnekkige teenstanders van die regime, baie van die linkse oortuiging, in die tronk gesit en aan gesponsorde regsgedinge met harde vonnisse onderwerp, soos die
Brest-verhore, of in hegtenis geneem in die Bereza Kartuska-gevangenis en soortgelyke kampe vir politieke gevangenes. Ongeveer drieduisend is tussen 1934 en 1939 op verskillende tye sonder verhoor in die Bereza-konsentrasiekamp aangehou. In 1936 is daar byvoorbeeld 369 aktiviste daarheen geneem, waaronder 342 Poolse kommuniste. Opstandige boere het in 1932, 1933 en die boere-staking in 1937 in Pole onluste gepleeg. Ander burgerlike onrus is veroorsaak deur stakende nywerheidswerkers (bv. gebeure van die "Bloody Spring" van 1936), nasionalistiese Oekraïners en die aktiviste van die ontluikende Wit-Russiese beweging. Almal het die teiken geword van meedoënlose polisiemilitaire vredesmag. Behalwe dat die regime politieke onderdrukking ondersteun het, het dit ook Józef Piłsudski se persoonlikheidskultus bevorder wat reeds bestaan het lank voordat hy diktatoriale magte aangeneem het.