Voltooi die volgende sin: Gerhard gebruik haar internasionale kontakte, netwerk met vroue van Quaker sirkels, en verwys kontakte in die "Bundesrat" en by die Volkebond. Sy het ook persoonlik lobby, Switserland se jarelange federale (nasionale) hoof van. In elke geval het sy die saak vir die vlugtelinge, veral vir die kindervlugtelinge, aangevoer. 'n Spesifieke geval het na die
"November pogrom" in 1938, toe Gerhard en daarin geslaag om 'n spesiale permit te verkry ten opsigte van 300 Joodse kinders van Frankfurt, Konstanz en een of twee ander dorpe in Suid-Duitsland naby die Switserse grens by Basel, die sogenaamde "300-Kinder-Aktion". Die kinders het in Januarie 1939 daar aangekom, en hulle getal het oor die 300-kwotas gestyg omdat kinders uit die grensstreek vir hulle lewens gevrees het. Party van die amptelike instellings wat ingestem het om die 300 in te neem, het nou geweier om enige van die kinders in te neem, en 'n aantal moes onwettig oor die grens gesmokkel word. Georgine Gerhard se aanvanklike reaksie was om na die pers te hardloop en die verantwoordelike amptenare en politici te laat skaam, maar uiteindelik het die koeler raad van haar kollegas die oorhand gekry, en die nodige onderhandelinge met die verskillende owerhede wat betrokke was, is "agter die skerms" afgehandel. Moontlik as 'n weerspieëling van die internasionale situasie, is beplan dat hierdie groep van 300 kinders vir ses maande in Switserland sou bly, eerder as die twee of drie maande wat die norm geword het met vroeëre groepe wat deur die. Danksy die uitbreek van die oorlog, waaraan die lande noord en wes van Switserland vanaf September 1939 deelgeneem het, het die ses maande lange verblyf in Switserland vir die meeste van die betrokke kinders 'n lewensreddende verblyf van ses jaar geword.