Samevat die artikel:  Wat ook al die oorsaak was van die feit dat klein ruimtestene miljarde jare gelede saamgesmelt het, dit is onwaarskynlik dat magnetisme die oorsaak was. Wetenskaplikes het vandag aangekondig dat metings gemaak deur die Europese ruimtetuig Philae, wat in November op komeet 67P geland het, toon dat die komeet se kern nie gemagnetiseer is nie. Party astrofisici het voorgestel dat magnetisme moontlik verantwoordelik was vir die regstelling en dan die binding van rotse in groter rotsblokke gedurende die vroeë stadiums van planeetvorming. 'n Samestelling van 18 beelde wat die aktiwiteit van die komeet 67P/Churyumov-Gerasimenko uit verskillende hoeke toon soos gesien tussen 31 Januarie (bo links) en 25 Maart (onder regs), toe die ruimtetuig op afstande van ongeveer 30 tot 100 km van die komeet was. Maar in 'n artikel wat aanlyn deur die tydskrif Science gepubliseer is, het die span onder leiding van Hans-Ulrich Auster aan die Tegniese Universiteit van Braunschweig, Duitsland, gesê dat hul data - wat voordeel getrek het uit drie onverwagte weierings wat Philae in staat gestel het om meer resultate in te samel as wat beplan is - hierdie teorie nie ondersteun nie. "As die oppervlak gemagnetiseer was, sou ons verwag het om 'n duidelike toename in die magnetiese veldmetings te sien namate ons al hoe nader aan die oppervlak kom", het Auster gesê. "As komeet 67P/Churyumov-Gerasimenko 'n verteenwoordiger is van al die komeetkerne, stel ons voor dat magnetiese kragte waarskynlik nie 'n rol gespeel het in die ophoping van planetêre boustene wat groter as een meter (3 voet) in grootte is nie". Allan H. Treiman, 'n senior wetenskaplike by die Lunar and Planetary Institute in Houston, Texas, wat nie by die studie betrokke was nie, het gesê dat die resultate geloofwaardig aandui dat ander kragte verantwoordelik is. Magnetiese data voor (bo) en na (onder) die klif botsing tussen die eerste en tweede landings. Hoogte bo die oppervlak word geplot op die x-as en magnetiese veldsterkte op die y-as. Die metings (kruise) word vergelyk met 'n hipotetiese model (soliede lyn) wat 'n effens gemagnetiseerde oppervlak aanvaar.
Daar is gedink dat magnetisme verantwoordelik is vir die regstelling en binding van rotse. Dit kon gelei het tot vroeë stadiums van planeetvorming, het wetenskaplikes gesê. Rosetta-resultate ondersteun nie die teorie nie aangesien 67P se kern nie gemagnetiseer is nie.