Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Intussen het die Franse Revolusie die heersende monarge van Europa ontstel, en in Augustus 1791 het Frederik Willem, by die vergadering by die kasteel van Pillnitz, met keiser Leopold II ingestem om die saak van koning Lodewyk XVI van Frankryk te ondersteun. Die koning se karakter en die verwarring van die Pruisiese finansies kon egter nie doeltreffende optrede in hierdie verband handhaaf nie. 'n Formele alliansie is inderdaad op 7 Februarie 1792 onderteken, en Frederik Willem het persoonlik deelgeneem aan die veldtogte van 1792 en 1793
, maar die koning is belemmer deur gebrek aan fondse, en sy raadslede is afgelei deur die sake van 'n agteruitgaande Pole, wat 'n ryker buit belowe het as wat waarskynlik deur die anti-rewolusionêre kruistog in Frankryk verkry sou word. 'n Subsidieverdrag met die see-magte (Groot-Brittanje en Nederland, onderteken in Den Haag, 19 April 1794) het Pruise se kas gevul, maar ten koste van 'n belofte om 64.000 land troepe aan die koalisie te lewer. Die opstand in Pole wat die verdeling van 1793 gevolg het, en die bedreiging van eenzijdige ingryping deur Rusland, het Frederik Willem in die afsonderlike Verdrag van Basel met die Franse Republiek gedryf (5 April 1795), wat deur die ander groot monargieë as 'n verraad beskou is, en Pruise moreel geïsoleer het in die stryd tussen die monargiese beginsel en die nuwe republikeinse geloofsbelydenis van die Revolusie. Alhoewel die grondgebied van die Pruisiese staat 'n nuwe hoogtepunt onder sy bewind bereik het na die derde verdeling van Pole in 1795, het die nuwe gebiede dele van Pole ingesluit soos Warskou wat feitlik geen Duitse bevolking gehad het nie, wat die administratiewe hulpbronne weens verskillende pro-Polese opstande ernstig belemmer het; dit het ook die laaste oorblywende bufferstaat tussen Pruisië en Rusland verwyder.