Die meeste hoë-inkomste lande het die pad van ekonomiese liberalisering in die afgelope dekades gevolg met die verklaarde doel om hul mededingendheid as sakeomgewings te handhaaf of te verhoog. Liberalisering beleid sluit gedeeltelike of volledige privatisering van regeringsinstellings en bates, groter arbeidsmark buigsaamheid, laer belastingkoerse vir besighede, minder beperking op beide binnelandse en buitelandse kapitaal, oop markte, ens. Ter ondersteuning van liberalisering, die voormalige Britse premier Tony Blair het geskryf dat: "Sukses sal gaan na die maatskappye en lande wat vinnig aan te pas, stadig om te kla, oop en bereid is om te verander. Die taak van moderne regerings is om te verseker dat ons lande kan styg tot hierdie uitdaging. "In ontwikkelende lande, ekonomiese liberalisasie verwys meer na die verdere liberalisering of" opening "van hul onderskeie aan buitelandse kapitaal en beleggings. Drie van die vinnigste groeiende ekonomieë vandag; Brasilië, Indië en Indië, 'n groter arbeidsmark buigsaamheid, laer belastingkoerse vir bes
ekonomiese