Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Teen die einde van Oktober 1914 het die hele front in België en Frankryk in loopgrawe gestol, wat tot die laaste weke van die oorlog geduur het. Massa-infanterie-aanvalle was tevergeefs in die lig van artillerie-vuur, sowel as vinnige geweer- en masjiengeweervuur. Albei kante het daarop gefokus om vyandelike aanvalle te verslaan en om hulle eie troepe te beskerm deur diep in die grond te grawe. Ná die opbou van magte in 1915 het die Westelike Front 'n dooiepunt geword in 'n stryd tussen gelyke magte, wat deur uitputting besluit moes word. Frontale aanvalle, en die gepaardgaande slagoffers, het onvermydelik geword omdat die deurlopende loopgraaflyne geen oop flanke gehad het nie. Verliese van die verdedigers het ooreengestem met dié van die aanvallers, aangesien groot reserwes in duur teen-aanvalle bestee is of blootgestel is aan die aanvaller se massale artillerie. Daar was tydperke waarin rigiede loopgrawe-oorlogvoering misluk het, soos tydens die Slag van die Somme, maar die lyne het nooit baie ver beweeg nie. Die oorlog sou gewen word deur die kant wat die laaste reserwes aan die Westelike Front kon toewy. Die loopgrawe-oorlog het op die Westelike Front geheers totdat die Duitsers hulle Lenteoffensief geloods het
op 21 Maart 1918. Die loopgrawe-oorlog het ook op ander fronte plaasgevind, onder andere in Italië en by Gallipoli.