Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Eugene se hoofrede vir sy begeerte na vrede in die weste was die toenemende gevaar wat deur die Turke in die ooste inhou. Turkse militêre ambisies het na 1711 herleef toe hulle Petrus die Grote se leër op die rivier Pruth (Pruth River Campaign) verslaan het: in Desember 1714 het Sultan Ahmed III se magte die Venesiërs in die Morea aangeval. Vir Wene was dit duidelik dat die Turke van plan was om Hongarye aan te val en die hele Karlowitz - nedersetting van 1699 ongedaan te maak. Nadat die Porte in April 1716 'n aanbod van bemiddeling verwerp het, het Karel VI Eugenius na Hongarye gestuur om sy betreklik klein maar professionele leër te lei. Van al Eugene se oorloë was dit die een waarin hy die meeste direkte beheer uitgeoefen het; dit was ook 'n oorlog wat Oostenryk meestal alleen geveg en gewen het. Eugene het Wene vroeg in Junie 1716 met 'n veldleër van tussen 80,000 en 90,000 mans verlaat. Teen die begin van Augustus 1716 het die Ottomaanse Turke, ongeveer 200,000 mans onder die sultan se skoonseun, die Groot Wesir Damat Ali Pasha, van Belgrado na Eugene se posisie wes van die vesting van Petrovaradin op die noordelike oewer van die Donau opgeruk. Die Groot Wesir het beplan om die vesting in te neem; maar Eugenius het hom geen kans gegee om dit te doen nie. Nadat hy die oproepe tot versigtigheid weerstaan het en 'n oorlogsraad laat vaar het, het die Prins besluit om onmiddellik aan te val
op die oggend van 5 Augustus met ongeveer 70,000 mans. Die Turkse janissaries het aanvanklik sukses behaal, maar ná 'n Keiserlike kavallerie-aanval op hul flank het Ali Pasha se magte in verwarring verval. Alhoewel die Keiserlike magte byna 5000 dood of gewond verloor het, het die Turke, wat in wanorde na Belgrado teruggetrek het, blykbaar die dubbele bedrag verloor, insluitend die Groot Wesir self wat in die mêlée ingegryp het en daarna aan sy wonde gesterf het.