Baie vroeë werkers het opgemerk dat ensiemaktiwiteit met proteïene geassosieer is, maar verskeie wetenskaplikes (soos Nobelpryswenner Richard Willstätter) het aangevoer dat proteïene bloot draers vir die ware ensieme was en dat proteïene per se nie in staat was om te kataliseer nie. In 1926 het James B. Sumner egter getoon dat die ensiem urease 'n suiwer proteïen was en dit gekristalliseer het; Sumner het dieselfde gedoen vir die ensiem katalase in 1937. Die gevolgtrekking dat suiwer proteïene ensieme kan wees, is definitief bewys deur Northropites en Stanley, wat aan die spysverteringsensieme pepsine (1930), trypsine en chymotrypsine gewerk het. Hierdie drie wetenskaplikes het die Nobelprys vir chemie in 1946 ontvang.
Nobelprys vir Chemie