Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Die kleure, vlae, van 'n Britse leër infanterie-regiment dien om die eenheid te identifiseer en 'n byeenkomspunt vir sy troepe te merk. Dit was veral belangrik in vroeë oorlogvoering toe rook op die slagveld dit moeilik kon maak om vriend van vyand te onderskei. Die kleure het ontwikkel tot belangrike talismane vir die regimente, wat sy tradisies en eer verteenwoordig; om 'n vyand se kleur te vang, is as 'n groot prestasie beskou, terwyl dit toegelaat is dat 'n mens se eie kleure gevang word, of "verloor" aan die vyand, as 'n vlek op die regiment se eer beskou is. In die gevegte is die vlae gedra deur ensignes, die jongste en dikwels die jongste van die regiment se offisiere en is in die voorste en middelste van die eenheid geplaas. As gevolg van hulle waarde en sigbaarheid het die insigne aansienlike risiko's gekonfronteer. Om die vaandels (wat dikwels net 16 jaar oud was) te help om die swaar vlae te hanteer en om die kleure te beskerm, is 'n aantal ervare sersante, gewapen met spontoons, aan die kleur party toegewys. Vanaf 1813 is 'n nuwe rang, kleur sersant, vir hierdie mans ingestel as 'n teken van eer. As die gekleurde party slagoffers gehad het, sou ander offisiere, sersante en, indien nodig, ander geledere hul plek inneem. In die Slag van Waterloo in 1815 is 14 sersante van die 40ste (die 2de Somersetshire) Regiment van Voet dood of gewond terwyl hulle in die kleur party gedien het en in die Slag van die Alma in 1854
die kleur party van die 21ste (Royal North British Fusilier) Regiment van Voet verloor 3 offisiere en 17 sersante.