In 1974 het Frank Sherwood Rowland, professor in chemie aan die Universiteit van Kalifornië in Irvine, en sy postdoktorale medewerker Mario J. Molina voorgestel dat langlewende organiese halogeenverbindings, soos CFC's, op 'n soortgelyke manier kan optree as wat Crutzen vir stikstofoksied voorgestel het. James Lovelock het onlangs tydens 'n vaart in die Suid-Atlantiese Oseaan in 1971 ontdek dat byna al die CFC-verbindings wat sedert hul uitvinding in 1930 vervaardig is, nog steeds in die atmosfeer teenwoordig was. Molina en Rowland het tot die gevolgtrekking gekom dat, soos N2O, die kleiner CFC's die stratosfeer sou bereik waar hulle deur UV-lig ontbind sou word en chloor-atome vrygestel sou word. 'n Jaar vroeër het Richard Stolar en Ralph Cicerone aan die Universiteit van Michigan getoon dat langlewende organiese halogeenverbindings selfs doeltreffender is as NOC by die vernietiging van die osoon.
Universiteit van Kalifornië by Irvine