Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Die vroegste bron wat hierdie spesifieke plek as 'n plek van Joodse aanbidding noem, dateer uit die 17de eeu. Die vorige plekke wat deur Jode gebruik is om te treur oor die vernietiging van die Tempel, gedurende periodes toe hulle toegang tot die stad verbied is, was oos, op die Olyfberg en in die Kidronvallei daaronder. Van die middel van die 19de eeu af is daar deur verskeie Jode pogings aangewend om regte op die muur en sy onmiddellike omgewing te koop, maar nie een was suksesvol nie. Met die opkoms van die Sionistiese beweging in die vroeë 20ste eeu het die muur 'n bron van wrywing tussen die Joodse en Moslemgemeenskappe geword, aangesien laasgenoemde bekommerd was dat die muur gebruik kon word om Joodse aansprake op die Tempelberg en dus Jerusalem te bevorder. Gedurende hierdie tydperk het uitbrake van geweld aan die voet van die muur alledaags geword, met 'n besonder dodelike opstand in 1929
waarin 133 Jode doodgemaak en 339 beseer is. Na die 1948 Arabiese-Israeliese Oorlog is die oostelike deel van Jerusalem deur Jordanië beset. Onder Jordaanse beheer is Jode heeltemal uit die Ou Stad, insluitend die Joodse Kwartier, verdryf, en Jode is 19 jaar lank verbied om die Ou Stad binne te gaan, wat Joodse gebed op die plek van die Westelike Muur effektief verbied het. Hierdie tydperk het op 10 Junie 1967 geëindig toe Israel beheer oor die gebied verkry het ná die Sesdaagse Oorlog. Drie dae nadat hulle beheer oor die Westelike Muur-terrein verkry het, is die Marokkaanse Kwartier deur die Israeliese owerhede met 'n buldozer afgebreek om ruimte te skep vir wat nou die Westelike Muur-plein is.