Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Onafhanklikheid het grootliks gekom as gevolg van aksies elders. Afrikaanse anti-koloniale nasionalisme het in die Belgiese Kongo in die laat 1950's ontstaan en die Belge het oortuig geraak dat hulle nie meer die gebied kon beheer nie. Onrus het ook uitgebreek in Ruanda waar die monargie in die Rwandese Revolusie (1959<unk>1961) afgesit is. Grégoire Kayibanda het die dominante en etnies gedefinieerde Party of the Hutu Emancipation Movement ("Parti du Mouvement de l'Emancipation Hutu", PARMEHUTU) in Rwanda gelei, terwyl die ekwivalente Unie vir Nasionale Vooruitgang ("Union pour le Progrès national", UPRONA) in Burundi probeer het om mededingende Hutu- en Tutsi-etniese eise te balanseer. Die onafhanklikheid van die Belgiese Kongo in Junie 1960 en die gepaardgaande periode van politieke onstabiliteit
het die nasionalisme in Ruanda-Urundi verder aangedryf en die moord op die UPRONA-leier Louis Rwagasore, ook Burundi se kroonprins, in Oktober 1961 het nie die beweging gestop nie. Na haastige voorbereidings het Ruanda-Urundi op 1 Julie 1962 onafhanklik geword, wat volgens tradisionele reëls as die onafhanklike Republiek van Rwanda en die Koninkryk van Burundi verdeel is. Dit het nog twee jaar geduur voordat die regering van die twee heeltemal van mekaar geskei is.