Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Alhoewel geld styf was vir 1989, het Coloni twee motors vir Roberto Moreno en die Franse nuweling Pierre-Henri Raphanel ingeskryf. Die FC188B's was nog 'n opdatering van die 1987 motor, maar was moeilik om te hanteer en ongeveer 20 km / h stadiger as die res van die rooster. Albei bestuurders kon egter kwalifiseer vir die Grand Prix van Monaco. Dit was die enigste wedrenne deelname van 'n Coloni in die eerste deel van die seisoen. In Kanada het Coloni 'n nuwe motor (die Coloni C3) aangebied wat geskryf is deur die voormalige AGS-ingenieur Christian Vanderpleyn. Die C3 was basies 'n goeie ontwerp, maar die span het weer gely weens 'n volledige gebrek aan toetsing. Dit het beteken dat die span dikwels nie die regte opstelling vir die wedrenne kon vind nie. Die span het nie die meeste van die res van die seisoen gekwalifiseer nie <unk> slegs in drie gevalle, die debuut van die Coloni C3, die 1989 Kanadese Grand Prix, die 1989 Britse Grand Prix
en by die Portugese Grand Prix het Moreno gekwalifiseer, in 26ste, 23ste en 15de plek onderskeidelik, nadat 'n ontwikkelende voorvleugel vir Estoril geïnstalleer is. Ongelukkig vir die span het hy toe met Eddie Cheever in die opwarming gebots en moes hy die ekstra motor gebruik. Hy het nie die wedloop voltooi nie omdat die enjin ná 'n handjievol rondtes ontplof het. Aangesien die resultate nie aangekom het nie, is die span gedurende die jaar verkort. Nadat Vanderpleyn die span in September verlaat het, het Enzo Coloni self die werk van die ingenieur oorgeneem, maar dit het geen verbetering gebring nie; ook nie die nuwe bestuurder Enrico Bertaggia wat Raphanel vir die laaste resies vervang het nie. Die span eindig op gelyke 18de en laaste met Zakspeed, omdat die EuroBrun-span daardie jaar nooit gekwalifiseer het nie. Die Portugese Grand Prix was die laaste kwalifikasie vir 'n Coloni-motor.