Aangesien proteïene te klein is om onder 'n ligmikroskoop gesien te word, moet ander metodes gebruik word om hul struktuur te bepaal. Algemene eksperimentele metodes sluit in X-straal-kristalografie en NMR-spektroskopie, wat albei strukturele inligting op atoomresolusie kan produseer. NMR-eksperimente kan egter inligting verskaf waaruit 'n subset van afstande tussen pare atome beraam kan word, en die finale moontlike konformasies vir 'n proteïen word bepaal deur 'n afstandsgeometrieprobleem op te los.
elektroniese kristallografie