Wat al hierdie denkers in gemeen het, wat hulle onderskei van materialiste soos Epicurus en Thomas Hobbes en van empiriste soos David Hume, is dat hulle vryheid of selfbeskikking as beide werklik beskou en as belangrike ontologiese implikasies vir siel of verstand of goddelikheid het. Hierdie fokus op vryheid is wat Plato se idee (in die Phaedo, Republiek en Timaeus) genereer van die siel as 'n hoër of voller soort werklikheid as lewelose mense. Terwyl Aristoteles Plato se "Fornacist Freedom" kritiseer, neem hy aan dat Plato se ontologiese implikasies van die selfbeskikking van die individuele voorwerpe van die kosmos as 'n unieke rede beskou om te praat oor die aard van die lewende en lewende dinge, en noem dit as 'n middelpunt van die lewende dinge.
Willem