Voltooi die volgende sin: Napoleon III het voor en ná die Oostenryk-Pruisiese Oorlog probeer om territoriale toegewings van albei kante te verseker, maar ondanks sy rol as bemiddelaar tydens die vredesonderhandelinge, het hy niks gekry nie. Hy het toe gehoop dat Oostenryk by 'n oorlog van wraak sou aansluit en dat sy voormalige bondgenote - veral die suidelike Duitse state Baden, Württemberg en Beiere - by die saak sou aansluit. Hierdie hoop sou tevergeefs wees aangesien die 1866 verdrag in werking getree het en alle Duitse state militêr - indien nie gelukkig nie - verenig het om teen Frankryk te veg. In plaas van' n oorlog van wraak teen Pruise, wat deur verskeie Duitse bondgenote ondersteun is, het Frankryk' n oorlog teen al die Duitse state gevoer sonder enige bondgenote van sy eie. Die reorganisasie van die weermag deur von Roon en die operasionele strategie van Moltke het teen Frankryk met groot sukses saamgewerk. Die spoed van die Pruisiese mobilisering het die Franse verbaas, en die Pruisiese vermoë om mag op spesifieke punte te konsentreer - wat herinner aan Napoleon I se strategieë sewentig jaar vroeër - het die Franse mobilisering oorweldig. Die Pruisiese troepe het hulle doeltreffende spoornetwerk gebruik om rustig en gereed vir die geveg te wees, terwyl Franse troepe oor aansienlike afstande moes optrek om oorlogsgebiede te bereik. Na 'n aantal gevegte, veral
In Spicheren, Wörth, Mars la Tour en Gravelotte het die Pruise die hoof Franse leërs verslaan en op die primêre stad Metz en die Franse hoofstad Parys gevorder. Hulle het Napoleon III gevange geneem en 'n hele leër as gevangenes by Sedan op 1 September 1870 geneem.