Hulle is interferon beta-1a, interferon beta-1b, glatiramer-asetaat, mitoxantrone, natalizumab, fingolimod, teriflunomide, dimetylfumaraat, alemtuzumab, ocrelizumab, siponimod, en cladribine. Die koste-effektiwiteit daarvan vanaf 2012 is onduidelik. In Maart 2017 het die FDA ocrelizumab, 'n gehumaniseerde anti-CD20 monoklonale teenliggaam, as 'n behandeling vir RMS goedgekeur, met vereistes vir verskeie Fase IV kliniese proewe. In RMS word hulle matig verminder in die aantal aanvalle. Die interferons en glatiramer-asetaat is die eerste behandelingsmiddels wat gebruik word om die ernstige nadelige effekte van die siekte te behandel, wat egter duidelik afgeneem het met ongeveer 30%, maar die kans om te reageer op behandeling met die newe-effekte van die siekte is nie ewe effektief as dié van ander middels wat gebruik word om die siekte te behandel nie. Die effektiwiteit van die behandeling is ongeveer 30% minder as dié van ander midd
interferon beta-1a