Verwys na die gedeelte hieronder en beantwoord dan die vraag daarna in dieselfde taal as die gedeelte:  Passage: Die gemiddelde digtheid van Callisto, 1,83 g/cm3, dui op 'n samestelling van ongeveer gelyke dele rotsmateriaal en waterys, met 'n paar addisionele vlugtige ys soos ammoniak. Die massafraksie van ys is 49<unk>55%. Die presiese samestelling van Callisto se rotskomponent is nie bekend nie, maar is waarskynlik naby aan die samestelling van gewone chondriete van die tipe L/LL, wat gekenmerk word deur minder totale yster, minder metaalagtige yster en meer ysteroksied as H-chondriete. Die gewigsverhouding van yster tot silikon is 0.9<unk>1.3 in Callisto, terwyl die sonverhouding ongeveer 1:8 is. Callisto se oppervlak het 'n albedo van ongeveer 20%. Die samestelling van die oppervlakte daarvan is vermoedelik grootliks soortgelyk aan die samestelling daarvan as geheel. Naby-infrarooi spektroskopie het die teenwoordigheid van water ys absorpsie bands by golflengtes van 1.04, 1.25, 1.5, 2.0 en 3.0 mikrometer geopenbaar. Waterys lyk alomteenwoordig op die oppervlak van Callisto, met 'n massafraksie van 25<unk>50%. Die ontleding van hoë-resolusie, naby-infrarooi en UV-spektrums wat deur die Galileo-ruimtetuig en van die grond af verkry is, het verskeie nie-ysmateriale aan die lig gebring: magnesium- en ysterhoudende gehidreerde silikate, koolstofdioksied, swaweldioksied, en moontlik ammoniak en verskeie organiese verbindings. Spektrumdata dui daarop dat Callisto se oppervlak op die klein skaal uiters heterogeen is. Klein, helder kolle van suiwer waterys is gemeng met kolle van 'n rots-ysmengsel en uitgebreide donker gebiede gemaak van 'n nie-ysmateriaal. Die Callistoan-oppervlak is asimmetries: die voorste halfrond is donkerder as die agterste. Dit verskil van ander Galileïese satelliete, waar die omgekeerde waar is. Die agterste halfrond van Kallisto is blykbaar ryk aan koolstofdioksied, terwyl die voorste halfrond meer swaweldioksied het. Baie vars impakkraters soos Lofn toon ook verryking in koolstofdioksied. Oor die algemeen kan die chemiese samestelling van die oppervlak, veral in die donker gebiede, naby wees aan dié wat op D-tipe asteroïdes gesien word, wie se oppervlaktes van koolstofagtige materiaal bestaan.  Vraag: Wat is die langste golflengte van die water ys absorpsie band?
3,0 mikrometer