Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Daar was twee tydperke gedurende die oorlog toe die Yishuv 'n direkte bedreiging van Nazi-magte ondervind het. Die eerste het plaasgevind ná Duitsland se verowering van Frankryk in 1940, aangesien die pro-Nazi Vichy-regime die noordelike Levant beheer het, waaruit 'n inval in Palestina kon plaasvind. In 1941 het Britse magte egter suksesvol teen Vichy-magte geveg vir beheer oor Sirië en Libanon, en sodoende die bedreiging van inval uit die noorde verwyder, ten minste solank Duitse leërs in Oos-Europa deur die Rooi Leër teruggehou kon word en dus nie maklik vanuit die noorde na die Nabye Ooste kon vorder nie. In 1942 het Erwin Rommel se Afrika Korps egter deur Noord-Afrika gevlieg met die doel om die Suezkanaal te verower. Die waarskynlikheid van 'n Duitse inval vanuit die suide het 'n werklike moontlikheid geword, wat groot angs in die Yishuv veroorsaak het en planne vir die verdediging daarvan laat opstel het. Omdat hulle geweet het dat Nazi-beheer van Palestina die versekerde uitwissing van die Yishuv beteken, het 'n debat onder die Yishuv-leierskap woed of die inwoners van die Yishuv, in die geval van Nazi-besetting, saam met Britse magte ooswaarts na Britse besittings in Irak en Indië moes ontruim of 'n Masada-oorlog moes onderneem.
- soos die laaste stand in Palestina, waarskynlik in 'n versterkte sone wat haastig rondom die Karmelgebergte gebou moet word. Hierdie militêre operasie is amptelik Palestina se Laaste Vesting genoem. Gelukkig vir die Yishuv is die opmars van Duitse magte ooswaarts in Egipte tydens die Tweede Slag van El Alamein gestaak, wat die bedreiging van inval uit die suide opgehef het. Die angswekkende tydperk wat tot die Nazi-verlies by El Alamein gelei het, het bekend geword as die 200 dae van vrees.