Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Toleransie van nie-konformistiese kuns deur die owerhede het 'n eb en vloed ondergaan tot die uiteindelike ineenstorting van die Sowjetunie in 1991. Kunstenaars het die eerste paar jaar ná Stalin se dood benut om sonder vrees vir vervolging met hulle werk te eksperimenteer. In 1962 het kunstenaars 'n effense terugslag beleef toe Nikita Chroesjtsjov by die uitstalling van die 30ste herdenking van die Moskou-kunstenaarsunie in die Moskou Manege-uitstallingsaal verskyn, 'n episode bekend as die Manege-saak.
Ek weet. Onder die gebruiklike werke van Sosialistiese Realisme was 'n paar abstrakte werke deur kunstenaars soos Ernst Neizvestny en Eli Beliutin, wat Chroesjtsjov gekritiseer het as "smerrie" en die kunstenaars as "homoseksuele". Die boodskap was duidelik: die kunsbeleid was nie so liberaal soos almal gehoop het nie.