Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Terselfdertyd het al die groot Europese magte gewerk om die Russiese invloed in Suidoos-Europa, wat die sterkste in Montenegro was, te ondermyn. Danilo, wat die gemoed van sy volk geken het, het geweier om 'n kompromie oor die soewereiniteit van Montenegro aan te gaan en die druk van die Europeërs tot die uiterste te vermy. Terselfdertyd was Rusland nie in 'n posisie om Montenegro te help nadat dit in 1854' n nederlaag in die Krimoorlog gely het nie. In die daaropvolgende Kongres van Parys
In 1856 het Russiese regeringsverteenwoordigers nie genoeg krag gehad om Montenegrijnse eise vir onafhanklikheid en territoriale uitbreiding te ondersteun nie. Die Russiese regering het egter op Danilo se memorandum geantwoord "dat die Russiese regering altyd Montenegro se onafhanklikheid erken het en dit altyd sal doen, ongeag die posisie van ander groot moondhede". Tydens die reis na die Tweede Franse Ryk het Danilo finansiële hulp (200 000 frank per jaar) van Frankryk ontvang, in die hoop dat Frankryk die formele erkenning van Montenegro se soewereiniteit sou verseker. Napoleon III het ook gehoop dat dit Montenegro nader aan Franse invloed sou bring ten koste van Rusland. Danilo se daad het hom baie vyande besorg, aangesien baie invloedryke Montenegriërs dit as 'n verraad aan Rusland beskou het.