Voltooi die volgende sin:
'n Opstand teen die Franse bewind is in die middel van 1925 deur die Druse-sjeik (hoofman), Sultan Pasha al-Atrash, in die suidelike berge van Jabal al-Druze geloods. Terwyl al-Atrash se manne beslissende oorwinnings teen die Franse Leër van die Levant behaal het, is Siriese nasionaliste geïnspireer en het die opstand noordwaarts na die platteland van Damaskus en verder versprei. Al-Bakri was die hoof skakel tussen al-Atrash en die opkomende rebellebeweging in Damaskus en die Ghouta. Ghouta is die vrugbare vlakte rondom Damaskus, en sy boord- en uitgestrekte waterweë het die rebelle skuiling gegee en 'n basis vanwaar hulle Damaskus kon aanval. In Augustus het al-Bakri al-Kharrat oortuig om by die opstand aan te sluit. Volgens Provence was al-Kharrat "ideaal" vir die werk, omdat hy "'n plaaslike aanhang van jong mans gehad het, berugte was buite die buurt, goeie verbindings gehad het en 'n reputasie vir taaiheid gehad het". Die groep vegters wat hy beveel het, was bekend as " 'isabat al-Shawaghirah " (die bende van al-Shaghour). Alhoewel dit vernoem is na al-Kharrat se woonbuurt, het die groep twintig "qabadayat" en hul gewapende gevolg uit ander Damaskus-woonbuurte en nabygeleë dorpe ingesluit. Sy hoof areas van bedrywighede was in die omgewing van al-Shaghour en die al-Zur-woud in die oostelike Ghouta. Deur sy alliansie met 'n Sufi-godsdienstige leier het al-Kharrat 'n Islamitiese heilige oorlogsdimensie na die grootliks sekulêre opstand gebring, iets wat nie deur sommige betrokke mense verwelkom is nie.