Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Nadat Nigerië in 1960 sy onafhanklikheid van die Britse bewind verkry het, het stigma teenoor die Igbo-etniese groep in die ooste toegeneem. Toe 'n vermeende Igbo-staatsgreep gelei het
Die ander etniese groepe van Nigerië, veral die Hausa, het 'n massiewe anti-Igbo-veldtog geloods. Hierdie veldtog het begin met die pogrom teen die Igbo's in 1966 en die Nigeriese teen-staatsgreep in 1966. In die pogrom is Igbo-eiendom vernietig en tot 300,000 Igbos het uit die Noorde gevlug en veiligheid in die Ooste gesoek en ongeveer 30,000 Igbos is doodgemaak. In die teen-staatsgreep wat gevolg het, is Igbo-burgers en militêre personeel ook stelselmatig vermoor. Op 30 Mei 1967, toe die Igbos hul onafhanklikheid van Nigerië verklaar het en die afskeidende staat Biafra gevorm het, het die Nigeriese en Britse regerings 'n totale blokkade van Biafra geloods. Aanvanklik in die aanval, het Biafra begin ly en sy regering moes dikwels verhuis omdat die Nigeriese leër steeds sy hoofstede verower het. Die hoofoorsaak van die dood was honger, en kinders het die meeste gely. Kinders het dikwels Kwashiorkor gehad, 'n siekte wat deur wanvoeding veroorsaak word. Die mense het by baie geleenthede hulle tot kannibalisme gewend. Die dokumentasie van die lyding van die Igbo-kinders word toegeskryf aan die werk van die Franse Rooi Kruis en ander Christelike organisasies. Daar is baie skattings van die dodetal van die Igbo's in die volksmoord. Die aantal soldate wat in die oorlog dood is, word op 100 000 geskat en die aantal burgerlikes wat ook dood is, wissel van 500 000 tot 3,5 miljoen. Meer as die helfte van diegene wat in die oorlog gesterf het, was kinders. Tans onderdruk Nigerië steeds vreedsame betogings deur Biafra-onafhanklikheidshoopers, dikwels deur soldate te stuur om betogers te slaan en selfs om hulle dood te maak.