En Lewis en Tolman (1909) het die wederkerigheid van die tydsverspreiding beskryf deur twee ligklokke A en B te gebruik, wat met 'n sekere relatiewe snelheid na mekaar beweeg. Die klokke bestaan uit twee vlak spieëls parallel aan mekaar en aan die bewegingslyn. Tussen die spieëls is 'n ligse sein spring, en vir die waarnemer wat in dieselfde verwysing as A rus, is die tydperk van die horlosie A die afstand tussen die spieëls gedeel deur die spoed van die lig. Maar as die waarnemer op horlosie B sien dat die horlosie binne die horlosie 'n uitgaande sein volg, word die horlosie A en B gelyktydig deur twee ligklokke A en B beweeg. Die Lorz-horlosie het ook getoon dat daar geen wederkerigheid nodig is om die horlosie te ontleed nie, terwyl die horlosie A langs die horlosie B beweeg, terwyl die horlosie A langs die horlosie B is, en die horlosie A langs die horlosie B.
Tussen die spieëls