Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Sadoveanu se latere goedkeuring van die outoritêre koning Carol II en sy korporatiewe mag, die Nasionale Renaissance Front, het sy deelname aan die monarg se persoonlikheidskultus gesien. In 1940 het hy 'n omstrede lof aan die heerser gelewer deur die amptelike tydskrif, "Revista Fundațiilor Regale", wat veroorsaak het dat Carol se politieke teenstander, sielkundige Nicolae Mărgineanu, Sadoveanu en sy mede-bydraers as "scoundrels" beskou het. Sy hernude mandaat in die Senaat was 'n guns van Carol, wat ook aan George Enescu, filosoof Lucian Blaga, wetenskaplikes Emil Racoviță en Iuliu Hațieganu, en verskeie ander openbare figure toegestaan is. Tydens die Ion Antonescu-diktatorskap het Sadoveanu 'n lae profiel gehou en was onpolitiek. Cioroianu skryf egter dat hy die inval van die Sowjetunie en Roemenië se samewerking met die Asmagte op die Oosfront ondersteun het, aangesien hy daarin 'n kans gesien het om Bessarabië en die noordelike deel van Bukovina (verloor aan die Sowjet-besetting in 1940) te herwin.
) Die In die lente van 1944, maande voordat die koning Michael-staatsgreep die regime omvergewerp het, is hy deur die geheime Roemeense Kommunistiese Party en sy simpatisante in die akademie genader om 'n oop brief te onderteken wat Roemenië se alliansie met Nazi-Duitsland veroordeel. Volgens die kommunistiese aktivis Belu Zilber, wat aan hierdie aksie deelgeneem het, het Sadoveanu, soos sy mede-intellektuele Dimitrie Gusti, Simion Stoilow en Horia Hulubei, geweier om die dokument te onderteken. Volgens Zilber het Sadoveanu sy weiering gemotiveer deur te sê dat die brief nie aan Antonescu, maar aan koning Michael I, gerig moes word nie. "Păuna-Mică" is egter opgemerk as een van die min prosawerke van die 1940's wat die oorlogsdeportasie van Roemeense Jode deur Antonescu se regime noem; "Caleidoscop" praat ook oor die 1941 Iași-pogrom as "ons skande" en prys diegene wat dit teëgestaan het.