Gedurende sy ontwikkeling van Maxwell se teorie het J. J. Thomson (1881) erken dat gelaaide liggame moeiliker is om in beweging te bring as liggame sonder lading. Elektrostatiese velde tree op asof hulle 'n "elektromagnetiese massa" by die meganiese massa van die liggame voeg. Volgens Thomson is elektromagnetiese energie ooreenstem met 'n sekere massa. Dit is geïnterpreteer as 'n vorm van selfinduktansie van die elektromagnetiese veld. Hy het ook opgemerk dat die massa van 'n bewegende liggaam met 'n konstante hoeveelheid toeneem. Thomson se werk is voortgesit en vervolmaak deur FitzGerald, Heaviside (1888), en George Charles Frederick Searle (1896, 1897). Vir die elektromagnetiese massa het hulle die moderne notasie gegee in die formule <unk>: Vraag: Wat word as elektromagnetiese massa geïnterpreteer?
selfinduktansie van die elektromagnetiese veld