Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Na die verwoesting van die laat 40's het die samestelling van die party ernstige veranderinge ondergaan. Die erg verswakte organisasie is deur die vroeë 50's deur groeiende Koerdiese steun gedra en vir die tydperk 1949-1950 is die party eintlik vanuit Koerdistan gelei in plaas van Bagdad. Byna die hele ou, grootliks Bagdadiaanse leierskap is in die tronk gesit, wat 'n leemte geskep het wat die Koerdiese lede vinnig gevul het. In hierdie tydperk het daar ook 'n drastiese daling in Joodse lidmaatskap plaasgevind, wat ongetwyfeld verband hou met die massiewe uittog van ongeveer 120,000 Jode uit Irak op hierdie tydstip. Tussen 1952 en 1954 het 'n reeks opstande gelei tot die instelling van krygswet, die verbod op alle politieke partye, kulturele kringe, vakbonde en onafhanklike media, en die inhegtenisneming van hul leiers. Hierdie beleid is ingestel gedurende een van Nuri al-Said se baie tydperke van beheer oor die regering. Die IKP, wat nog altyd 'n onwettige organisasie was, het in 1953 'n nuwe nasionale handves aangeneem wat verskil van die 1944 handves deurdat dit die moontlike afsondering van die Koerdiese volk aanvaar het. Volgens een bron was die groep destyds ongeveer 500 mense. Onluste oor gevangenistoestande het in Junie en September 1953 uitgebreek, eers in Bagdad en toe in Kut, wat die dood van baie Kommunistiese politieke gevangenes deur die polisie tot gevolg gehad het. Dit het 'n nasionale verontwaardiging veroorsaak en baie simpatiseerders aan die kant van die Kommunistiese saak gewen. By die tweede party-kongres in 1956 het die party amptelik 'n pan-Arabiese standpunt aangeneem. Dit is nie net geïnspireer deur die wapenooreenkoms tussen Egipte en die USSR in Julie 1955 nie, maar ook deur Egipte se nasionalisering van die Suezkanaal die volgende jaar, wat gelei het tot 'n Anglo-Franse-Israeliese aanval op Egipte
Ek weet. Hierdie pro-Nasseristiese standpunt sou uiteindelik na die revolusie van 1958 'n punt van konflik word. In 1958 het die party die rewolusie en die nuwe regering van Abd al-Karim Qasim ondersteun, wat in 'n aansienlike mate op sy steun staatgemaak het.