Verwys na die gedeelte hieronder en beantwoord dan die vraag daarna in dieselfde taal as die gedeelte:  Passage: In Julie 1956 het Nasser die Suezkanaal eensydig genasionaliseer. Die reaksie van Anthony Eden, wat Churchill as Eerste Minister opgevolg het, was om met Frankryk saam te werk om' n Israeliese aanval op Egipte te beplan wat Brittanje en Frankryk' n verskoning sou gee om militêr in te gryp en die kanaal terug te neem. Eden het die Amerikaanse president Dwight D. Eisenhower woedend gemaak deur sy gebrek aan konsultasie, en Eisenhower het geweier om die inval te ondersteun. Nog een van Eisenhower se bekommernisse was die moontlikheid van 'n groter oorlog met die Sowjetunie nadat dit gedreig het om aan die Egiptiese kant in te gryp. Eisenhower het finansiële hefboomwerking toegepas deur te dreig om Amerikaanse reserwes van die Britse pond te verkoop en sodoende 'n ineenstorting van die Britse geldeenheid te bespoedig. Alhoewel die invalmag militêr suksesvol was in sy doelwitte, het die VN-ingryping en Amerikaanse druk Brittanje tot 'n vernederende onttrekking van sy magte gedwing, en Eden het bedank. Die Suezkrisis het Brittanje se beperkings baie openlik aan die wêreld blootgestel en Brittanje se agteruitgang op die wêreldtoneel en sy einde as 'n supermoondheid bevestig, wat getoon het dat dit voortaan nie meer kon optree sonder ten minste die instemming, indien nie die volle ondersteuning, van die Verenigde State nie. Die gebeure by Suez het die Britse nasionale trots gewonde gemaak, wat een parlementslid daartoe gelei het om dit as "Brittanje se Waterloo" te beskryf en 'n ander om voor te stel dat die land 'n "Amerikaanse satelliet" geword het. Margaret Thatcher het later die ingesteldheid beskryf wat volgens haar Brittanje se politieke leiers na Suez getref het, waar hulle "van die oortuiging gegaan het dat Brittanje enigiets kon doen tot 'n byna neurotiese oortuiging dat Brittanje niks kon doen nie", waaruit Brittanje nie herstel het tot die suksesvolle herwinning van die Falkland-eilande van Argentinië in 1982. Terwyl die Suezkrisis veroorsaak het dat die Britse mag in die Midde-Ooste verswak het, het dit nie ineengestort nie. Brittanje het weer sy gewapende magte in die streek ontplooi en in Oman (1957), Jordanië (1958) en Koeweit (1961) ingegryp, hoewel dit by hierdie geleenthede met Amerikaanse goedkeuring was, aangesien die nuwe Eerste Minister Harold Macmillan se buitelandse beleid was...  Vraag: Na watter lande het Brittanje ná die Suezkrisis troepe gestuur?
Oman (1957), Jordanië (1958) en Koeweit