Verwys na die gedeelte hieronder en beantwoord dan die vraag daarna in dieselfde taal as die gedeelte:  Passage: Spontane Raman verstrooiing is tipies baie swak, en as gevolg daarvan is die belangrikste moeilikheid van Raman spektroskopie die skeiding van die swak inelastiese verstrooi lig van die intense Rayleigh verstrooi laserlig. Histories het Raman-spektrometers holografiese roosters en veelvuldige verspreidingsfases gebruik om 'n hoë mate van laserverwerping te bereik. In die verlede was fotomultiplikators die detectors van keuse vir dispersive Raman-opstellings, wat gelei het tot lang verkrygingstye. Moderne instrumentasie gebruik egter byna universeel kerf- of randfilters vir laserverwerping en spektrograwe, óf asagtige transmissiwiteit (AT), Czerny<unk>Turner (CT) monokromator, of FT (gebaseer op Fourier-transformasie-spektroskopie), en CCD-detektore.  Vraag: Wat was die negatiewe resultaat veroorsaak vir die gebruik van fotomultiplikators as detectors in dispersive Raman instellings?
lang verkrygingstye