Die geveg het ook 'n ander presedent geskep wat gedurende die hele oorlog in die Stille Oseaan sou voortduur, naamlik die onwilligheid van verslaande Japannese soldate om oor te gee en hul pogings om voort te gaan om Geallieerde soldate dood te maak, selfs terwyl die Japannese soldate op die slagveld sterf. Oor hierdie onderwerp het Vandegrift opgemerk: "Ek het nog nooit van hierdie soort gevegte gehoor of gelees nie. Hierdie mense weier om oor te gee. Die gewonde mans het gewag totdat hulle opdaag om hulle te ondersoek... en hulself met 'n granaat te red". Robert Levinckie, 'n veterane van die Japannese leër, onthou dat die meeste van die oorlewende soldate by die slagveld van Ravalomanana in Augustus 25 gesterf het, terwyl die hoofkwartier van die Japannese leër by die slagveld van Ravalomanana in die berig van die Stille Oseaan met 'n honderdduisend stukke was.
Die meeste van Ichiki se oorlewendes het Taivu Point bereik