Goebbels het Hitler onder druk geplaas om maatreëls in te stel wat tot 'n "totale oorlog" sou lei, insluitend die sluiting van besighede wat nie noodsaaklik is vir die oorlogspoging nie, die werwing van vroue in die werksmag en die inskrywing van mans in voorheen vrygestelde beroepe in die Wehrmacht. Sommige van hierdie maatreëls is geïmplementeer in 'n edik van 13 Januarie, maar tot Goebbels se ontsteltenis het Göring geëis dat sy gunsteling restaurante in Berlyn oop moet bly, en Lammers het Hitler suksesvol bepleit om vroue met kinders van diensplig vrygestel te hê, selfs al het hulle kindersorg beskikbaar. Nadat hy 'n entoesiastiese reaksie op sy toespraak van 30 Januarie 1943 oor die onderwerp ontvang het, het Goebbels geglo dat hy die steun van die Duitse volk het in sy oproep tot totale oorlog. Sy volgende toespraak, die Sportpalast-toespraak
van 18 Februarie 1943, was 'n passievolle eis vir sy gehoor om hulle te verbind tot totale oorlog, wat hy aangebied het as die enigste manier om die Bolsjewistiese aanval te stop en die Duitse volk van vernietiging te red. Die toespraak het ook' n sterk antisemitiese element gehad en het die uitwissing van die Joodse volk, wat reeds aan die gang was, aangedui. Die toespraak is regstreeks oor die radio aangebied en is ook verfilm. Gedurende die regstreekse weergawe van die toespraak begin Goebbels per ongeluk die "uitwissing" van die Jode noem; dit word weggelaat in die gepubliseerde teks van die toespraak.