Voltooi die volgende sin: Nadat hy in München (Duitsland) en Basel (Switserland) gewoon het, het hy met sy vrou en verskeie ander konvensionele regisseurs, waaronder die voormalige president van die Konvensie en adjunk van Marne Thuriot de la Rozière, en die adjunkte van Ille-et-Vilaine, Lot-et-Garonne, Haute-Garonne Mailhe, Indre-et-Loire Ysabeau en Oise Matthieu-Miranpal, toevlug gesoek in Luik (België). Hy is gehelp om in die Belgiese stad te vestig deur 'n sekere polisiekommissaris Wassin, wat hom aanvanklik vir sy jonger broer (die kolonel van Napoleon se Grande Armée, Jean-Chrysostôme Calès) geneem het met wie hy gedien het. Daar het hy voortgegaan om medisyne te beoefen, asook ander aktiwiteite, soos werke oor die landbou-ekonomie, soos hy homself genoem het in 'n openbarende brief aan een van sy niggies Godefroy Calès (en aan sy vyfjarige kleinneef, Jean Jules Godefroy Calès, albei toekomstige Republikeinse verteenwoordigers in 1848 en 1885), wat 'n interessante stuk inligting oor sy nuwe lewe in die Belgiese stad gee. Hy demonstreer ook in hierdie brief dat hy tot die skemer van sy lewe 'n konstante vervloeking van die adel behou het: <unk> "Hierdie adel het geen adel nie en solank hierdie kaste bestaan, sal dit die ongeluk van Frankryk wees. Ek wil nie hê dat dit vernietig moet word nie, maar ek wil hê dat dit in die onmoontlikheid geplaas moet word om skade te berokken". <unk>Kort na sy aankoms in Luik, het die Bourbons, in reaksie op die versoeke van 'n vriend wie se lewe Calès tydens die Terror gered het, ingestem om hom na Frankryk terug te laat, maar Calès het geweier en beweer dat hy deur 'n wet verban is, hy slegs deur 'n wet kon terugkeer. Na die
Hy wou nie voordeel trek uit die afskaffing van die amnestiewet wat deur die Julie-monargie uitgereik is nie, en daarom het hy nooit na Frankryk teruggekeer nie.