Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Daar is voorgestel dat die intensiteit van aanvanklike emosionele reaksie, eerder as waargenome gevolglikheid, 'n primêre determinant van flitsgeheue is. Flitsliggeheue van die poging om president Reagan in 1981 dood te maak
is bestudeer, en daar is gevind dat deelnemers akkurate flitsliggeheue het sewe maande ná die skietery. Respondente het melding gemaak van flitsgeheue, ondanks lae gevolglikheidskoerse. Hierdie studie het slegs die gevolg van leer oor 'n flitslig gebeurtenis geëvalueer, en nie hoe die gevolge van betrokkenheid by die gebeurtenis die akkuraatheid beïnvloed nie. Daarom was party mense nie seker van die omvang van die besering nie, en die meeste kon net raai oor die uiteindelike uitkomste. Twee modelle van flitsgeheue sê dat die gevolge van 'n gebeurtenis die intensiteit van emosionele reaksies bepaal. Die belangrikheidsgedrewe emosionele reaksiemodel dui aan dat persoonlike gevolge die intensiteit van emosionele reaksies bepaal. Die gevolg van 'n gebeurtenis is 'n kritieke veranderlike in die vorming en instandhouding van 'n flitsliggeheue. Hierdie voorstelle is gebaseer op flitsende herinneringe aan die Marmara-aardbewing. Die ander model van flitsgeheue, wat die Emosionele-Integratiewe model genoem word, stel voor dat beide persoonlike belangrikheid en gevolglikheid die intensiteit van 'n mens se emosionele toestand bepaal. Algehele, die meerderheid van navorsing gevind op flitslig herinneringe toon dat gevolge van 'n gebeurtenis speel 'n sleutelrol in die akkuraatheid van flitslig herinneringe. Die dood van pous Johannes-Paulus II was nie 'n verrassing nie, maar flitsende herinneringe is nog steeds gevind by individue wat geraak is. Dit toon 'n direkte verband tussen emosie en gebeurtenisgeheue, en beklemtoon hoe houding 'n belangrike faktor kan speel in die bepaling van belangrikheid en gevolglikheid vir 'n gebeurtenis. Gebeurtenisse wat van groot belang en gevolglikheid is, lei tot meer lewendige en langdurige flitsgeheue.