Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - In 1977 het die Khmer Rouge interne suiwerings begin wat gerig was op diegene wat van dislojaliteit verdink is. Hun Sen, wat tot die rang van Bataljonbevelvoerder opgestaan het, het paranoïes geword en saam met sy volgelinge na Viëtnam gevlug waar hulle by 'n rebelleermag en vervangingsregering aangesluit het wat deur die Viëtnamese georganiseer is voor sy poging om die regering omver te werp
die Rooi Khmer-regime. Bun Rany, wat agtergebly het, is deur die Khmer Rouge gevange geneem en het haar man eers byna twee jaar later weer gesien toe die Viëtnamese magte Kambodja in 1979 binnegeval het. Nadat die Viëtnamese die Rooi Khmer verslaan en Kambodja beset het, het hulle Hun Sen as adjunk-premier aangestel en Bun Rany vrygelaat wat toe begin het om weeshuise en skole vir die weeskinders te organiseer wat deur die volksmoordbeleid van die Rooi Khmer agtergelaat is. In 1985 is Hun Sen as Eerste Minister aangestel, wat Bun Rany 'n beter platform gegee het om haar ekonomiese aktiwiteite sowel as haar humanitêre werk uit te brei. Tydens die na-1988 proses van Thaise-Kambodjaanse toenadering, het sy 'n noue persoonlike verhouding met die vrou van die Thaise Eerste Minister Chatichai Choonhavan gesmee, en het diep betrokke geraak by die vinnig groeiende wettige en onwettige handel tussen Kambodja en Thailand. Van haar posisie as eerste dame het sy aandag begin vestig op die lot van diegene wat besmet is met MIV/vigs, die armes en vroue se kwessies. In April 1994 by die eerste kongres van die Kambodjaanse Rooi Kruis, is sy as vise-president verkies terwyl prinses Eng Marie, vrou van die destydse mede-premier, prins Norodom Ranariddh, as president verkies is. By die tweede kongres in 1998 is Bun Rany tot president verkies nadat Hun Sen sy mag gekonsolideer het deur Ranariddh gewelddadig te verdryf en in ballingskap te stuur.