Verwys na die gedeelte hieronder en beantwoord dan die vraag daarna in dieselfde taal as die gedeelte:  Deurgang: Elektrone kan tussen verskillende orbitale oorgedra word deur die uitstoot of absorpsie van fotone met 'n energie wat ooreenstem met die verskil in potensiaal. Ander metodes van orbitale oordrag sluit botsings met deeltjies, soos elektrone, en die Auger-effek in. Om uit die atoom te ontsnap, moet die energie van die elektron verhoog word bo sy bindingsenergie aan die atoom. Dit gebeur byvoorbeeld met die foto-elektriese effek, waar 'n insidente foton wat die atomiese ionisasie-energie oorskry, deur die elektron geabsorbeer word. Die orbitale hoekmomentum van elektrone word gekwantifiseer. Omdat die elektron gelaai is, produseer dit 'n orbitale magnetiese oomblik wat eweredig is aan die hoekmomentum. Die netto magnetiese oomblik van 'n atoom is gelyk aan die vektor som van orbitale en spin magnetiese oomblikke van alle elektrone en die kern. Die magnetiese oomblik van die kern is onbeduidend in vergelyking met dié van die elektrone. Die magnetiese oomblikke van die elektrone wat dieselfde orbitaal beset (sogenaamde gepaarde elektrone) kanselleer mekaar uit. Die chemiese binding tussen atome kom voor as gevolg van elektromagnetiese interaksies, soos beskryf deur die wette van kwantummeganika. Die sterkste bindings word gevorm deur die deel of oordrag van elektrone tussen atome, wat die vorming van molekules moontlik maak. Binne 'n molekule beweeg elektrone onder die invloed van verskeie kerne en beset hulle molekulêre orbitale; net soos hulle atoomorbitale in geïsoleerde atome kan beset. 'n Fundamentele faktor in hierdie molekulêre strukture is die bestaan van elektronpare. Dit is elektrone met teenoorgestelde spins, wat hulle in staat stel om dieselfde molekulêre baan te beset sonder om die Pauli-uitsluitingsbeginsel te oortree (net soos in atome). Verskillende molekulêre orbitale het verskillende ruimtelike verspreiding van die elektrondigtheid. Byvoorbeeld, in gebonde pare (dws in die pare wat atome eintlik saam bind) kan elektrone met die maksimum waarskynlikheid in 'n relatief klein volume tussen die kerne gevind word. Daarenteen word elektrone in nie-gebonde pare in 'n groot volume rondom kerne versprei.  Vraag: hoe word elektrone versprei?
groot volume rondom kerne