Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - In die eerste dekades van die Abbasid-regering was Medina af en toe die toneel van Alid-rebelbewegings, maar dit was oor die algemeen geringe sake en is maklik deur die regering onderdruk. Die kortstondige opstand van Mohammed al-Nafs al-Zakiyya in 762, wat vinnig verslaan is ondanks die sterk steun van die Medinaanse elite, het veral gedien as 'n demonstrasie van hoe ver die stad in terme van werklike politieke invloed gedaal het, en Mohammed se keuse om die opstand in Medina te baseer, is spesifiek deur Moslem-historici gekritiseer omdat hy die stad se godsdienstige betekenis bo enige gesonde strategiese oorwegings geprioritiseer het. 'n Latere opstand deur Mohammed se neef al-Husayn ibn Ali al-Abid was ook kort en het misluk in die Slag van Fakhkh naby Mekka in 786, terwyl die beslaglegging van Medina deur 'n luitenant van die pro-Alid-rebel Abu al-Saraya al-Sari ibn Mansur in 815 tydens die Vierde Fitna
was ook tydelik en die stad is gou weer onder Abbasidiese beheer geplaas.