Die reaksie van Anthony Eden, wat Churchill as Eerste Minister opgevolg het, was om met Frankryk saam te werk om 'n Israeliese aanval op Egipte te ontwerp wat Brittanje en Frankryk 'n verskoning sou gee om militêr in te gryp en die kanaal terug te neem. Eden het die Amerikaanse president Dwight D. Eisenhower woedend gemaak deur sy gebrek aan konsultasie, en Eisenhower het geweier om die inval te ondersteun. Nog 'n van Eisenhower se bekommernisse was die moontlikheid van 'n wyer oorlog met die Sowjetunie nadat dit gedreig het om aan die Egiptiese kant in te gryp. Eisenhower het finansiële hefboom gebruik deur te dreig om Amerikaanse reserwes van die Britse pond te verkoop en sodoende 'n ineenstorting van die Britse munt te veroorsaak. Alhoewel die inval militêr suksesvol was in sy doelwitte, was die Amerikaanse ingryping in die VN suksesvol en het Brittanje gedwing om 'n vernederende aanval op Egipte uit te voer, wat Brittanje en Frankryk 'n verskoning sou gee om militêr in te gryp en die kanaal terug te neem
Oman (1957), Jordanië (1958) en Koeweit