Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Die suidelike grens tussen Transjordanië en Arabië is beskou as strategies vir Transjordanië om te verhoed dat dit binneland is, met die beoogde toegang tot die see via die hawe van Aqaba. Die suidelike streek van Ma'an-Aqaba, 'n groot gebied met 'n bevolking van slegs 10,000, is deur OETA Oos (later die Arabiese Koninkryk van Sirië, en dan Mandatory Transjordan) bestuur en deur die Koninkryk van Hejaz geëis. In OETA Oos het Faisal 'n "kaymakam" (sub-goewerneur) by Ma'an aangestel; die "kaymakam" by Aqaba, wat "beide Husein in Mekka en Feisal in Damaskus met straffeloosheid geïgnoreer het", is deur Hussein opdrag gegee om sy gesag na Ma'an uit te brei. Hierdie tegniese dispuut het nie 'n oop stryd geword nie, en die Koninkryk van Hejaz moes "de facto" beheer neem nadat Faisal se administrasie deur die Franse verslaan is. Na die Saoedi-oorwinning van Hejaz in 1924-1925
Hussein se leër het na die Ma'an-streek gevlug (wat toe formeel aangekondig is as geannekseer deur Abdullah se Transjordanie). In 1925 het Brittanje en Ibn Saud die Verdrag van Hadda onderteken, wat 'n grens tussen Jordanië en Saoedi-Arabië geskep het wat uit ses reguit lyne bestaan. Dit was van die allergrootste belang dat hierdie grens Transjordanië' n kort uitlaat na die Golf van Akaba gegee het. Die grens is later bevestig deur die Verdrag van Jeddah van 1927.