Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Hoewel onafhanklike Indië aanvanklik as 'n voorstander van verskeie Afrikaanse onafhanklikheidsbewegings beskou is, het sy hartlike verhouding met die Statebond van Nasies en sy liberale beskouings van Britse beleid in Oos - Afrika sy beeld as 'n getroue ondersteuner van verskeie onafhanklikheidsbewegings in die derde wêreld benadeel. Indiese veroordeling van militante stryd in Kenia en Algerië
was in skerp kontras met China, wat gewapende stryd ondersteun het om Afrika onafhanklikheid te wen. Nadat Indië 'n hoë diplomatieke punt bereik het in die nasleep van Nehru se rol in die Suez-krisis, was Indië se isolasie van Afrika voltooi toe slegs vier lande - Ethiopië, Kenia, Nigerië en Libië - haar tydens die Sino-Indiese Oorlog in 1962 ondersteun het. Nadat Gandhi premier geword het, is diplomatieke en ekonomiese betrekkinge met die state wat tydens die Sino-Indiese Oorlog aan Indië se kant gestaan het, uitgebrei. Gandhi het onderhandelinge met die Keniaanse regering begin om die Afrika-Indië Ontwikkelingsamewerking te vestig. Die Indiese regering het ook begin om die moontlikheid te oorweeg om Indiërs wat in Afrika gevestig is, in die raamwerk van sy beleidsdoelwitte te bring om te help om sy dalende geo-strategiese invloed te herstel. Gandhi het die mense van Indiese oorsprong wat in Afrika gevestig is, as "Ambassadeurs van Indië" verklaar. Pogings om die Asiatiese gemeenskap te oorreed om by Indiese diplomasie aan te sluit, het egter tevergeefs afgeloop, deels as gevolg van die onwilligheid van Indiërs om in 'n polities onveilige omgewing te bly, en as gevolg van die uittog van Afrika-Indiërs na Brittanje met die aanneming van die Wet op die Statebond se immigrante in 1968. In Uganda is die Afro-Indiese gemeenskap vervolg en uiteindelik onder die regering van Idi Amin verdryf.