Voltooi die volgende sin: Vir 1969 het McLaren, met 'n onveranderde bestuurdersreeks, 'n nuwe vierwielaangedrewe motor, die M9A, ontwerp, maar terwyl dit voorberei is, het hy voortgegaan met die ou motor. Die M9A was uiteindelik nie suksesvol nie en het net een keer verskyn, bestuur deur Derek Bell by die Britse Grand Prix. By die Suid-Afrikaanse Grand Prix het Hulme 'n podium behaal met die M7A; Bruce het die M7B-weergawe gebruik en die paar is by Basil van Rooyen in 'n ander M7A aangesluit. In Suid-Afrika het die werksmotors agtervleuels gebruik wat direk op die ophanging gemonteer is op hoë stutte; by die Race of Champions is Bruce McLaren se M7B in die oefensessie met 'n soortgelyke voorvleuel toegerus, maar dit is nie in die wedloop gebruik nie. Hulme was derde in die Race of Champions en toe by die Internasionale Trofee het Bruce McLaren oorgeskakel na die M7C-variant. McLaren kwalifiseer 13de op die rooster by die
Spaanse Grand Prix, maar het voordeel getrek uit die ineenstortings en breek van diegene voor hom om tweede te eindig. In die oefensessies in Monaco is hoë voorvleuels by die motors gevoeg, maar voor die wedloop het die CSI vleuels heeltemal verbied. Dit het die span laat vaar met 'n klein "ducktail" agterste spoiler, McLaren en Hulme wat na onderskeidelik vyfde en sesde gery het. Vlerke is toe weer toegelaat, alhoewel dit nie op die ophanging gemonteer is nie, en met spanne wat op soek was na die beste oplossing, het McLaren aanvanklik gekies vir 'n "tee-bak" agtervleugel en later 'n meer konvensionele, laag gemonteerde aerofoil.