Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - 'n Grondwet is opgestel en deur universele manlike stemreg verkies. Daar is besluit dat Islam die amptelike godsdiens van die staat sou wees, en die amptelike tale was Tunisiese Arabies en Frans. Alle vorme van vryhede is gewaarborg soos individuele vryheid, vryheid van geloof en vryheid van spraak, wat in stryd is met toekomstige diktatoriese regimes in Tunisië. Die gesag was gekonsentreer in die hande van een party, naamlik die Neo-Destour, wat aanvanklik 'n nasionale bevrydingsbeweging was. Die party se beleid was gebaseer op die ideale van Bourguiba, wat ook "president van die raad" was. Baie ander gebiede as die politieke een is beklemtoon: staatssekretarisse vir inligting, jeug en sport "het die groot belang aangedui wat die regering en die premier aan hierdie sake heg". Daarbenewens het die Tunisiese owerhede volle beheer en "volle verantwoordelikheid" oor interne veiligheid herwin, en 'n "klein nasionale leër" is gevorm. Die hervormings wat deur die nuwe regime aangebring is, het meer modernistiese neigings gehad, deur die toesig van die godsdienstige stigtings deur die burgerlike administrasie. Poligamie is ook afgeskaf, met klem op vroue se reg deur die publikasie van die kode van Persoonlike Status, en deur hulle ook toe te laat om te stem in die munisipale verkiesings van die jaar na die onafhanklikheid. Een jaar ná die onafhanklikheid was die belangrikste kwessie wat oorgebly het, die Algeriese oorlog
, as 'n bedreiging vir 'n versoening van Franse en Tunisiese belange.