Voltooi die volgende sin: Die Palestynse Arabiere, die naburige Arabiese state, die belofte van die uitbreiding van grondgebied en die doel om Jerusalem te verower, het Abdullah uiteindelik onder druk geplaas om by hulle aan te sluit in 'n "al-Arabiese militêre ingryping" op 15 Mei 1948. Hy het die militêre ingryping gebruik om sy prestige in die Arabiese wêreld te herstel, wat agterdogtig geword het oor sy betreklik goeie verhouding met Westerse en Joodse leiers. Abdullah was veral gretig om Jerusalem te neem as vergoeding vir die verlies van die voogdyskap van Mekka, wat tradisioneel deur die Hasjemite gehou is tot Ibn Saud
het die Hejaz in 1925 oorgeneem. Abdullah se rol in hierdie oorlog het aansienlik geword. Hy het die leiers van die ander Arabiese nasies wantrou en gedink hulle het swak militêre magte; die ander Arabiere het Abdullah in ruil daarvoor wantrou. Hy het homself as die "hoogste bevelvoerder van die Arabiese magte" beskou en "die Arabiese Liga oorreed om hom aan te stel" tot hierdie posisie. Sy magte onder hul Britse bevelvoerder Glubb Pasha het nie die gebied genader wat vir die Joodse staat gereserveer is nie, hoewel hulle met die Yishuv-magte rondom Jerusalem bots, wat bedoel was om 'n internasionale sone te wees. Volgens Abdullah el-Tell was dit die koning se persoonlike ingryping wat daartoe gelei het dat die Arabiese legioen die Ou Stad binnegegaan het teen Glubb se wense.