Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Nadat die afdeling geaktiveer is, het dit in die Verenigde State gebly vir opleiding en oefeninge. Aangesien die divisie, soos alle lugborne eenhede, bedoel was om 'n elite-formasie te wees, was die opleidingsregime uiters moeilik. Daar is torings gebou waaruit voornemende lugborne troepe sou afspring om landing met valskerm te simuleer, lang gedwonge optogte en oefenspring van vervoervliegtuie; om tydens 'n oefensprong in die deur van 'n vliegtuig te stop, het 'n outomatiese mislukking vir die kandidaat tot gevolg gehad. Die gevolglike mislukkingskoers was dus hoog, maar daar was nooit 'n tekort aan kandidate nie, veral vir die Amerikaanse afdelings, aangesien die salaris baie hoër was as dié van 'n gewone infanterie. Terwyl die afdeling opgelei is, het 'n debat ontwikkel in die Amerikaanse weermag oor die vraag of die beste gebruik van lugborne magte "in massa" of as klein kompakte eenhede was. Op 9 Julie 1943 het die eerste grootskaalse geallieerde luglandingsoperasie - die Geallieerde inval in Sicilië
(Operasie Husky) <unk>is uitgevoer deur elemente van die Amerikaanse 82ste Luchtlandingsdivisie en die Britse 1ste Luchtlandingsdivisie. Die bevelvoerende generaal (CG) van die Amerikaanse 11de Luchtlandingsdivisie, majoor-generaal Joseph May Swing, is tydelik aangestel as 'n luchtlandingsadviseur van generaal Dwight D. Eisenhower, die Opperste Geallieerde Bevelvoerder in die Middellandse See, vir die inval van Sicilië, en het die luchtlandings aanval waargeneem, wat sleg verloop het. Die Amerikaanse 82ste Luglandingsdivisie is deur beide valskerm en sweefvliegtuie ontplooi en het hoë verliese gely, wat gelei het tot 'n persepsie dat dit nie baie van sy doelwitte bereik het nie.