Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Ten spyte van historiese, kulturele en etniese bande tussen hulle, is verhoudings tussen Indië en Pakistan sedert die verdeling van Indië in 1947 deur jare van wantroue en agterdog "geteister". Die hoofbron van onenigheid tussen Indië en sy westelike buurland is die konflik oor Kasjmir. Ná 'n inval deur Pashtun-stamlede en Pakistanse paramilitêre magte het die Hindoe-maharadja van die Dogra-koninkryk van Jammu en Kasjmir, Hari Singh, en sy Moslem-premier, Sheikh Abdullah, 'n Instrument van Toetreding met Nieu-Delhi onderteken. Die Eerste Kasjmir-oorlog het begin nadat die Indiese leër Srinagar, die hoofstad van die staat, binnegegaan het om die gebied van die indringende magte te beveilig. Die oorlog het in Desember 1948 geëindig met die Line of Control wat die voormalige vorstelike staat verdeel in gebiede wat deur Pakistan (noordelike en westelike gebiede) en Indië (suidelike, sentrale en noordoostelike gebiede) bestuur word. Pakistan het die wettigheid van die Toetredingsinstrument betwis aangesien die Dogra-koninkryk 'n standstill-ooreenkoms met hom onderteken het. Die Indo-Pakistani Oorlog van 1965 het begin ná die mislukking van Pakistan se Operasie Gibraltar, wat ontwerp was om magte in Jammu en Kasjmir te infiltreer om 'n opstand teen Indië se heerskappy te bespoedig. Die vyf weke lange oorlog het duisende slagoffers aan albei kante veroorsaak. Dit het geëindig met 'n skietstilstand wat deur die Verenigde Nasies (VN) gemandateer is en die daaropvolgende uitreiking van die Tashkent-verklaring. In 1971 het Indië en Pakistan weer in oorlog gewikkel, hierdie keer oor Oos-Pakistan. Die grootskaalse gruweldade
daar deur die Pakistanse weermag gepleeg het, het daartoe gelei dat miljoene Bengaalse vlugtelinge na Indië oorstroom het. Indië, saam met die Mukti Bahini, het Pakistan verslaan en die Pakistanse magte het op die oostelike front oorgegee. Die oorlog het tot die skepping van Bangladesj gelei.