Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Die volgende belangrike era is die sogenaamde "konferensies" in Notre-Dame in Parys, na die Revolusie van 1830
Ek weet. Die mees prominente naam wat met hierdie nuwe predikingsstyl geïdentifiseer is, was dié van die Dominikaanse Lacordaire, wat 'n tyd lank saam met Montalembert mede-redakteur was saam met de Lamennais van "L'Avenir". Hierdie nuwe predikingsmetode het die vorm, die verdeling en die ontleding van die skolastiese metode verwerp. Die krag van Lacordaire as 'n redenaar was buite twyfel; maar die "konferensies", soos dit tot ons gekom het, terwyl hulle baie verdienste het, is 'n bykomende bewys dat die redenaarskap te ontwykend is om op die bladsye van 'n boek toegewy te word. Die Jesuïet Père de Ravignan het saam met Lacordaire die preekstoel van Notre-Dame gedeel. Minder welsprekende mans het gevolg, en die semi-godsdienstige, semi-filosofiese styl het begin vervelig word, toe Jacques-Marie-Louis Monsabré, 'n dissipel van Lacordaire, dit opsy gesit het en homself beperk het tot 'n verduideliking van die Geloofsbel; waarna dit sentensieel opgemerk is dat die klok lank genoeg geklink het, dit was tyd vir die mis om te begin (vgl. Boyle, "Irish Eccl. Vergadering", Mei 1909).