Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Die bevordering van Michail Gorbatsjof tot sekretaris-generaal in 1985 en sy "nuwe denke" oor buitelandse en binnelandse beleid was waarskynlik 'n belangrike faktor in die Sowjet-besluit om terug te trek. Gorbatsjof het probeer om die Sowjetunie uit die ekonomiese stagnasie te verwyder wat onder die leierskap van Bresjnef ingestel is, en om die ekonomie en beeld van die Sowjetunie te hervorm met die Glasnost- en Perestroika-beleid. Gorbatsjof het ook probeer om die spanning van die Koue Oorlog te verlig deur die Intermediêre Kernmagteverdrag met die VSA in 1987 te onderteken en die troepe uit Afghanistan te onttrek, wie se teenwoordigheid soveel internasionale veroordeling opgedoen het. Gorbatsjof het die konfrontasie met China en die gevolglike militêre opbou aan daardie grens beskou as een van Brezhnev se grootste foute. Beijing het bepaal dat 'n normalisering van betrekkinge sou moes wag totdat Moskou sy leër uit Afghanistan onttrek (onder andere), en in 1989 het die eerste Sino-Sowjet-beraad in 30 jaar plaasgevind. Terselfdertyd het Gorbatsjof druk op sy Kubaanse bondgenote in Angola uitgeoefen om hulle bedrywighede te verminder en terug te trek, selfs al het die Sowjet-bondgenote daar ietwat beter gevaar. Die Sowjets het ook baie van hulle troepe in 1987 uit Mongolië getrek, waar hulle ook 'n baie makliker tyd gehad het as in Afghanistan, en die Viëtnamese inval in Kampuchea teruggehou
tot die punt van 'n algehele onttrekking in 1988. Hierdie massiewe onttrekking van Sowjetmagte uit sulke hoogs betwiste gebiede toon dat die besluit van die Sowjetregering om Afghanistan te verlaat gebaseer was op 'n algemene verandering in die Sowjet-buitelandse beleid - van 'n konfrontasie tot die vermying van konflik waar moontlik.