Verwys na die gedeelte hieronder en beantwoord dan die vraag daarna in dieselfde taal as die gedeelte:  Passage: Archimedes was in staat om oneindig klein getalle te gebruik op 'n manier wat soortgelyk is aan moderne integrale berekening. Deur middel van bewys deur teenstrydigheid (reductio ad absurdum) kon hy probleme met 'n willekeurige mate van akkuraatheid beantwoord, terwyl hy die grense waarin die antwoord lê, spesifiseer. Hierdie tegniek staan bekend as die metode van uitputting, en hy het dit gebruik om die waarde van π te benader. In Measurement of a Circle het hy dit gedoen deur 'n groter gereelde seshoek buite 'n sirkel en 'n kleiner gereelde seshoek binne die sirkel te teken, en geleidelik die aantal kante van elke gereelde veelhoek te verdubbel, en die lengte van 'n kant van elke veelhoek by elke stap te bereken. Namate die aantal kante toeneem, word dit 'n meer akkurate benadering van 'n sirkel. Na vier sulke stappe, toe die veelhoeke elk 96 kante gehad het, kon hy bepaal dat die waarde van π tussen 31/7 (ongeveer 3.1429) en 310/71 (ongeveer 3.1408) was, in ooreenstemming met die werklike waarde van ongeveer 3.1416. Hy het ook bewys dat die oppervlak van 'n sirkel gelyk is aan π vermenigvuldig met die vierkant van die sirkel se straal (πr2). In Die bol en silinder stel Archimedes voor dat enige grootte wanneer dit genoeg keer by homself gevoeg word, enige gegewe grootte sal oorskry. Dit is die Archimedes-eienskap van reële getalle.  Vraag: Wat gebeur met die benadering vertroue van die sirkel as die aantal kante verhoog?
word 'n meer akkurate benadering