Walter Cannon en Hans Selye het dierstudies gebruik om die vroegste wetenskaplike basis vir die studie van stres te vestig. Hulle het die fisiologiese reaksies van diere op eksterne druk, soos hitte en koue, langdurige selfbeheersing en chirurgiese prosedures, gemeet en dan van hierdie studies na mense geëxtrapoleer. Laasgenoemde studies van stres by mense deur Richard Rahe en ander het die siening gevestig dat stres veroorsaak word deur duidelike, meetbare lewensstressors, en verder dat hierdie lewensstressors gerangskik kan word volgens die mediaan van die stres wat hulle produseer (wat lei tot die Holmes en Rahe stresskaal).
dat eksterne omstandighede nie 'n intrinsieke vermoë het om stres te veroorsaak nie, maar dat hulle effek deur die individu se persepsies, vermoëns en begrip bemiddel word