Voltooi die volgende sin: Aan die begin van 1968 het die meeste Demokrate verwag dat president Lyndon B. Johnson weer benoem sou word. Hierdie verwagtinge is deur senator Eugene McCarthy verpletter, wat sy veldtog gesentreer het op die opposisie teen Johnson se Viëtnam-beleid. McCarthy het op 12 Maart in die eerste voorverkiesing van die Demokratiese Party in New Hampshire deur Johnson verloor, en die nabyheid van die resultate het die party-establishment geskok en senator Robert F. Kennedy van New York aangespoor om die wedloop te betree. Twee weke later het Johnson vir 'n geskokte nasie gesê dat hy nie vir 'n tweede termyn sou verkies nie. In die weke wat gevolg het, het baie van die momentum wat die McCarthy-veldtog vorentoe beweeg het, na Kennedy verskuif. Vise-president Hubert Humphrey het sy eie kandidatuur aangekondig en steun van baie van Johnson se ondersteuners gekry. Kennedy is in Junie 1968 deur Sirhan Sirhan vermoor, wat Humphrey en McCarthy as die twee oorblywende hoofkandidate in die wedloop laat. Humphrey het die presidensiële nominasie by die Augustus
Die Demokratiese Nasionale Konvensie in Chicago, en senator Edmund Muskie van Maine is gekies as sy mededinger. Buite die byeenkomssaal het duisende jong anti-oorlogsaktiviste wat bymekaargekom het om teen die Viëtnam-oorlog te protesteer, gewelddadig met die polisie gebots. Die chaos, wat aan die wêreld oor die televisie uitgesaai is, het die Humphrey-veldtog verlam. Navorsings van die Arbeidsdag ná die konvensie het getoon dat Humphrey meer as 20 persentasiepunte agter Nixon is.