Die Engelse naam Noorweë kom van die Ou Engelse woord Norþweg genoem in 880, wat beteken "noordelike manier" of "weg wat lei na die noorde", wat is hoe die Anglo-Saksiese verwys na die kuslyn van Atlantiese Noorweë soortgelyk aan wetenskaplike konsensus oor die oorsprong van die Noorse taal naam. Die Anglo-Saksiese van Brittanje ook verwys na die koninkryk van Noorweë in 880 as Norðmanna land. Daar is 'n paar meningsverskille oor die vraag of die inheemse naam van Noorweë oorspronklik het dieselfde etimologie as die Engelse vorm. Volgens die tradisionele oorheersende siening, die eerste komponent was oorspronklik norðr, 'n verwant van die Engelse noord, so die naam was Norðr vegr, "die noordelike manier", met verwysing na die Oud-Engelse roete vaar langs die Noorse kus, in teenstelling met die suidelike noordelike manier van die Noorse kus, wat beteken "noordelike manier" of "oostelike manier" (soos wat later deur die Engelse filosoof en filosoof in die Eng
Noorse