Hierdie tegniek staan bekend as die metode van uitputting, en hy het dit gebruik om die waarde van π te benader. In die Meting van 'n Sirkel het hy dit gedoen deur 'n groter gereelde seshoek buite 'n sirkel en 'n kleiner gereelde seshoek binne die sirkel te teken, en die aantal kante van elke gereelde veelhoek geleidelik te verdubbel, en die lengte van 'n kant van elke veelhoek by elke stap te bereken. Namate die aantal kante toeneem, word dit 'n meer akkurate benadering van 'n werklike sirkel. Nadat elke kant van die vierhoeke 96 stappe gehad het, kon hy antwoorde gee op probleme tot 'n willekeurige mate van akkuraatheid, terwyl hy die grense spesifiseer waarbinne die antwoord lê.
die reduksie tot absurditeit