Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Vir haar optrede as die huisslaaf wat herhaaldelik haar eienaar se dogter, Scarlett O'Hara (Vivien Leigh), bestraf en Rhett Butler (Clark Gable) bespot, het McDaniel die 1939
Oscar vir beste ondersteunende aktrise, die eerste swart akteur wat genomineer is en 'n Oscar gewen het. "Ek was lief vir Mammy", het McDaniel gesê toe hy met die wit pers oor die karakter gepraat het. "Ek dink ek het haar verstaan omdat my ouma op 'n plantasie gewerk het, nie anders as Tara nie". Haar rol in "Gone with the Wind" het sommige blankes in die Suide ontstel; daar was klagtes dat sy in die film te "bekend" met haar wit eienaars was. Ten minste een skrywer het daarop gewys dat McDaniel se karakter nie aansienlik van Mammy se persona in Margaret Mitchell se roman afwyk nie, en dat die baie jonger Scarlett in beide die film en die boek met Mammy praat op maniere wat as onvanpas beskou sou word vir 'n Suiderse tiener van daardie era om met 'n baie ouer wit persoon te praat, en dat nie die boek of die film die bestaan van Mammy se eie kinders (dood of lewend), haar eie familie (dood of lewend), 'n regte naam of haar begeertes om iets anders as 'n lewe in Tara te hê, wat op 'n slaweplantage dien nie. En hoewel Mammy die jonger Scarlett teregwys, kruis sy nooit Mrs. O'Hara, die ouer wit vrou in die huishouding, nie. Sommige kritici het gevoel dat McDaniel nie net die rolle aanvaar het nie, maar ook in haar verklarings aan die pers in Hollywood se stereotipes ingestem het, wat brandstof verskaf het vir kritici van diegene wat veg vir swart burgerregte. Later, toe McDaniel haar "Mammy"-karakter op 'n roadshow wou neem, was swart gehore nie ontvanklik nie.