Voltooi die volgende sin: Letland het die standpunt ingeneem dat dit nie die proses van afsondering wat in die Sowjet-grondwet uiteengesit is, hoef te volg nie, met die argument dat die anneksasie onwettig en ongrondwetlik was, dit bloot 'n onafhanklikheid was wat nog steeds onder die internasionale reg bestaan het. Die sentrale mag in Moskou het Letland egter in 1990 en 1991 steeds as 'n Sowjetrepubliek beskou. In Januarie 1991 het die Sowjet-politieke en militêre magte
het onsuksesvol probeer om die owerhede van die Republiek van Letland omver te werp deur die sentrale uitgewery in Riga te beset en 'n Komitee van Nasionale Redding te stig om regeringsfunksies te onteer. Gedurende die oorgangstydperk het Moskou baie sentrale Sowjet-staatsautoriteite in Letland behou. Ondanks dit het drie-en-sewentig persent van alle Letlandse inwoners hulle sterk steun vir onafhanklikheid op 3 Maart 1991 bevestig in 'n nie-bindende raadgewende referendum. 'n Groot aantal etniese Russe het ook vir die voorstel gestem. Die Republiek Letland het die einde van die oorgangstydperk verklaar en volle onafhanklikheid op 21 Augustus 1991 herstel ná die mislukte Sowjet-staatsgreep. Letland, sowel as Litaue en Estland het de facto opgehou om dele van die USSR te wees vier maande voordat die Sowjetunie self opgehou het om te bestaan (26 Desember 1991). Kort daarna, op 6 September, het die USSR die onafhanklikheid van drie Baltiese state erken. Die hedendaagse Republiek Letland en ander Baltiese state beskou hulself as die wetlike voortsetting van die soewereine state wie se eerste onafhanklike bestaan dateer uit 1918-1940, en aanvaar geen regsverbinding met die voormalige Letse SSR wat in 1940-1941 en 1944-1991 in die USSR beset en geannekseer is nie. Sedert onafhanklikheid is die Kommunistiese Party van die Letlandse SSR ontbind, en 'n aantal hoë-posisie Letlandse SSR-amptenare is vervolg vir hul rol in verskeie menseregteskendings tydens die Letlandse SSR-regime. Letland het later in 2004 by die NAVO en die Europese Unie aangesluit.