Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Michael Foot het gedruk vir 'n spesiale ondersoek langs die lyne van die Parlementêre Ondersoek na die Aanval op die Dardanelle in die Eerste Wêreldoorlog, hoewel Harold Wilson (Labour Eerste Minister 1964<unk>70 en 1974<unk>76) beskou die saak as 'n blik van wurms die beste gelaat ongesluit. Hierdie gesprekke het opgehou na die nederlaag van die Arabiese leërs deur Israel in die Sesdaagse Oorlog van 1967, waarna Eden baie fanmail ontvang het wat hom vertel het dat hy reg was, en sy reputasie, nie die minste in Israel en die Verenigde State nie, het gestyg. In 1986 het Eden se amptelike biograaf Robert Rhodes James Eden se standpunt oor Suez en in 1990, na die Irakse inval in Koeweit, simpatiek geëvalueer.
, het Jakobus gevra: "Wie kan nou sê dat Eden verkeerd was?". Sulke argumente draai meestal om die vraag of die Suez-operasie, as 'n kwessie van beleid, fundamenteel gebrekkig was, of dat die gebrek aan Amerikaanse steun die indruk wek dat die Weste verdeel en swak is, soos sulke "revisjoniste" gedink het. Anthony Nutting, wat oor Suez uit sy pos as minister van buitelandse sake bedank het, het die vorige beskouing in 1967, die jaar van die Arabies-Israeliese Sesdaagse Oorlog, uitgespreek toe hy geskryf het dat "ons die wind van bitterheid gesaai het en die stormwind van wraak en opstand moes maai". Omgekeerd argumenteer Jonathan Pearson in "Sir Anthony Eden and the Suez Crisis: Reluctant Gamble" (2002) dat Eden meer terughoudend en minder oorlogsugtig was as wat die meeste historici beoordeel het. D. R. Thorpe, 'n ander van Eden se biograwe, skryf dat Suez "'n waarlik tragiese einde aan sy premierskap was, en een wat 'n buitensporige belangrikheid in enige beoordeling van sy loopbane aangeneem het"; hy stel voor dat indien die Suez-onderneming suksesvol was, "daar byna seker geen Midde-Ooste-oorlog in 1967 sou gewees het nie, en waarskynlik ook geen Jom Kippoer-oorlog in 1973 nie".