Voltooi die volgende sin: Dit is so omdat die energie wat tydens 'n aardbewing vrygestel word, en dus die grootte daarvan, eweredig is aan die oppervlakte van die breuk wat breek en die spanning wat daal. Daarom, hoe langer die lengte en hoe groter die breedte van die gebrekkige gebied, hoe groter is die gevolglike grootte. Die boonste, broosste deel van die Aarde se kors, en die koel plate van die tektoniese plate wat in die warm mantel afdaal, is die enigste dele van ons planeet wat elastiese energie kan stoor en dit kan vrystel wanneer breuke ontstaan. Klippe wat warmer as ongeveer vloei as gevolg van spanning; hulle breek nie in aardbewings nie. Die maksimum waargenome lengtes van breuke en gekarteerde foute (wat in'n enkele breuk kan breek) is ongeveer. Voorbeelde hiervan is die aardbewings in Alaska (1957), Chili (1960) en Sumatra (2004), wat almal in subduksionêre sones plaasgevind het. Die langste aardbewing breuke op staking-slip foute, soos die San Andreas Fout (1857,
1906), die Noord-Anatoliese fout in Turkye (1939), en die Denali-fout in Alaska (2002), is ongeveer die helfte tot een derde so lank soos die lengtes langs subduktiewe plaatmarges, en dié langs normale foute is selfs korter.