Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Die dinastie se opkoms tot mag het in 1510 begin toe Muhammad al-Qa'im as leier van die stamme van die Sous-vallei verklaar is in hul weerstand teen die Portugese wat Agadir en ander kusstede beset het. Al-Qai'm se seun, Ahmad al-Araj, het teen 1525 beheer oor Marrakesh verkry en ná 'n tydperk van wedywering het sy broer, Muhammad al-Shaykh, Agadir van die Portugese oorgeneem en uiteindelik Fez van die Wattasids oorgeneem en beheer oor byna die hele Marokko verkry. Nadat Mohammed al-Sjaik in 1557 deur die Ottomane vermoor is, het sy seun Abdallah al-Ghalib 'n betreklik vreedsame bewind geniet. Sy opvolgers het egter met mekaar geveg, wat in 1578 in die Slag van Ksar el-Kebir geëindig het
(of "Slag van die Drie Konings"), waar 'n Portugese militêre ingryping namens Mohammed II al-Mutawakkil deeglik deur Saadiese magte verslaan is. In die nasleep van hierdie oorwinning het Ahmad al-Mansur sultan geword en die apogee van Saadiese mag gelei. In die latere helfte van sy bewind het hy 'n suksesvolle inval in die Songhai-ryk geloods, wat gelei het tot die vestiging van 'n Pashalik gesentreer op Timbuktu. Na Al-Mansur se dood in 1603 het sy seuns egter 'n lang interne konflik oor opvolging gevoer wat die land verdeel het en die dinastie se mag en prestige ondermyn het. Terwyl die Saadiese ryk herenig is aan die einde van die konflik in 1627, het nuwe faksies in die streek opgestaan om Saadiese gesag uit te daag. Die laaste Saadiese sultan, Ahmad al-Abbas, is in 1659 vermoor, wat die dinastie tot 'n einde gebring het. Moulay al-Rashid het later Marrakesh in 1668 verower en die Alawiet-dinastie tot mag oor Marokko gelei.