Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Furet het die Revolusie dan weer ondersoek vanuit die perspektief van die 20ste-eeuse totalitarisme soos blyk uit Adolf Hitler en Josef Stalin. Sy "Penser la Révolution Française" (1978), vertaal as "Interpreting the French Revolution" (1981), was 'n deurbraakboek wat baie intellektuele gelei het om Bolsjewisme en die Revolusie as inherent totalitêr en antidemokraties te herwaardeer. Hy het na die moderne Franse kommunisme gekyk en die noue ooreenkoms tussen die 1960's en die 1790's beklemtoon, met albei wat die onbuigsame en geheimsinnige ideologiese diskoers in party selle bevoordeel waar besluite eenparig geneem is in 'n gemanipuleerde direkte demokrasie. Furet het verder voorgestel dat die gewildheid van die uiterste linkse vir baie Franse intellektuele self die gevolg was van hul verbintenis tot die ideale van die Rewolusie. Furet het begin om die Revolusie minder as die gevolg van sosiale en klaskonflik voor te stel en meer as 'n konflik oor die betekenis en toepassing van egalitêre en demokratiese idees. Hy het Revolusionêre Frankryk gesien as ideologies geleë tussen twee revolusies, naamlik die eerste egalitêre een wat in 1789 begin het en die tweede die outoritêre staatsgreep wat Napoleon se ryk in 1799 tot stand gebring het. Die egalitaire oorsprong van die Revolusie is nie deur die Ryk ongedaan gemaak nie en is in die Julie Revolusie van 1830 herleef
, die Revolusie van 1848 en die Parys-Kommunie in 1871.