Verwys na die gedeelte hieronder en beantwoord dan die vraag daarna in dieselfde taal as die gedeelte:  Passage: In Europa was die aanvaarding van ateïstiese sienings skaars gedurende die Vroeë Middeleeue en die Middeleeue (sien Middeleeuse Inkwisisie); metafisika en teologie was die dominante belange wat verband hou met godsdiens. Daar was egter bewegings binne hierdie tydperk wat heterodoxe opvattings van die Christelike god bevorder het, insluitend verskillende sienings van die aard, transcendensie en kennisbaarheid van God. Individue en groepe soos Johannes Scotus Eriugena, Dawid van Dinant, Amalric van Bena en die Broeders van die Vrye Gees het Christelike standpunte met panteïstiese neigings gehandhaaf. Nikolaas van Cusa het 'n vorm van fideïsme gehad wat hy docta ignorantia ("geleerde onkunde") genoem het en het beweer dat God buite menslike kategorisering is en dat ons kennis van hom dus tot vermoedens beperk is. William van Ockham het anti-metafisiese neigings geïnspireer met sy nominalistiese beperking van menslike kennis tot enkelvoudige voorwerpe, en het beweer dat die goddelike wese nie intuïtief of rasioneel deur die menslike verstand aangegryp kan word nie. Ockham se volgelinge, soos John van Mirecourt en Nicholas van Autrecourt, het hierdie beskouing bevorder. Die gevolglike verdeling tussen geloof en rede het latere radikale en reformistiese teoloë soos John Wycliffe, Jan Hus en Martin Luther beïnvloed. Die Renaissance het baie gedoen om die omvang van vrye denke en skeptiese ondersoek uit te brei. Individue soos Leonardo da Vinci het eksperimente as 'n manier van verduideliking gesoek en argumente van godsdienstige owerhede teëgestaan. Ander kritici van godsdiens en die Kerk gedurende hierdie tyd het Niccolò Machiavelli, Bonaventure des Périers, Michel de Montaigne en François Rabelais ingesluit.  Vraag: Wie is die volgelinge van Occam?
Johannes van Mirecourt en Nikolaas van Autrecourt