Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Na die Arabiese onluste van 1920 en die Jaffa-onluste van 1921 het die Joodse leierskap in Palestina geglo dat die Britte (aan wie die Volkebond in 1920 'n mandaat oor Palestina gegee het met die doel om 'n Joodse nasionale tuiste te vestig) geen begeerte gehad het om plaaslike Arabiese bendes te konfronteer oor hul aanvalle op Palestynse Jode nie. Die Joodse leierskap het besef dat hulle nie op die Britse administrasie kon staatmaak om hulle teen hierdie bendes te beskerm nie, en daarom het hulle die Haganah gestig om hulle plase en kibbutz te beskerm. Benewens die bewaking van Joodse gemeenskappe, was die rol van die Haganah om die inwoners te waarsku en aanvalle deur Palestynse Arabiere af te weer. In die tydperk tussen 1920 en 1929 het die Haganah nie 'n sterk sentrale gesag of koördinasie gehad nie. Haganah "eenhede" was baie gelokaliseerd en swak gewapen: hulle het hoofsaaklik bestaan uit Joodse boere wat beurte geneem het om hul plase of hul kibbuts te bewaak. Ná die Arabiese slagtings van 1929
, het die Hagana se rol dramaties verander. Dit het 'n baie groter organisasie geword wat byna al die jongmense en volwassenes in die Joodse nedersettings ingesluit het, asook duisende lede uit die stede. Dit het ook buitelandse wapens aangeskaf en begin om werkswinkels te ontwikkel om handgranate en eenvoudige militêre toerusting te skep, wat van 'n onopgeleide milisie in 'n bekwame ondergrondse leër verander het.