Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Op 21 Maart 1918 het die Duitsers aangeval
Ek weet. Gedurende die eerste drie dae van die aanval was die Oorlogskabinet onseker oor die erns van die bedreiging. Generaal Petain het gewag en verwag dat die hoof aanval in sy sektor van Compiègne sou kom, ongeveer 75 myl suid van waar dit eintlik plaasgevind het. Nadat hulle in 1917 die oorwinning op die Oosfront verseker het, het die Duitsers in die winter van 1917-18 hul aandag op die Westelike Front gerig deur hul gevegsdivisies in die ooste per spoor na Frankryk te verskuif. Daar is gedink dat Duitsland teen die lente van 1918 meer as 200 afdelings op die Westelike Front gehad het (vergeleke met Frankryk se 100 en Engeland se 50). Toe die Duitsers op 21 Maart getref het, het hulle hulle mannekrag gekonsentreer en die bondgenote op hulle swakste punt getref, by die kruising tussen die Engelse en Franse lyne. Hulle is gehelp deur 'n aantal faktore: 1) 'n onlangse herontplooiing van die B.E.F. om 'n 28 myl langer lyn aan die voorkant te dek, 2) die gebrek aan 'n sentrale reserwe van soldate wat die burgerlike leierskap bestel het, maar wat die weermag geïgnoreer het, 3) die vooraf ontplooiing van afdelingsreserwes van elke kant na plekke oorkant waar hulle nodig was, 4) die gebrek aan 'n algehele bondgenootleier, wat in 'n tyd van krisis veroorsaak het dat die militêre leiers na hul eie nasionale belange omsien, en nie die van die geheel nie, 5) die intense heropleiding van Duitse infanterie-afdelings in nuwe vorme van soldate genoem, "stormtruppers", 6) droë weer wat andersins moerasagtige grond hard gemaak het, 7) intense mis op die oggend van die eerste twee dae van die aanval, en volledige verrassing. 7)