Die wetenskaplike studie van taal staan bekend as taalkunde en word oor die algemeen beskou as 'n sosiale wetenskap, 'n natuurwetenskap of 'n kognitiewe wetenskap, maar die studie van tale is steeds sentraal in die geesteswetenskappe. 'n Goeie deel van die twintigste- en een-en-twintigste-eeuse filosofie is gewy aan die ontleding van taal en aan die vraag of, soos Wittgenstein beweer het, baie van ons filosofiese verwarring afkomstig is van die woordeskat wat ons gebruik; literêre teorie het die retoriese, assosiatiewe en bestelende kenmerke van taal ondersoek; en historiese taalkundiges het die ontwikkeling van tale oor tyd bestudeer.
literatuur in daardie taal, sowel as die taal self