Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - David M. Robinson beweer dat verskeie edikte en wette uitgereik deur die Hongwu-keiser, stigter van die Ming-dinastie, die Mongoolse invloed in China verwerp met die verbod op Mongoolse huwelike en begrafnispraktyke, klere, spraak en selfs musiek. Robinson beklemtoon egter hoe hierdie retoriek die Hongwu-keiser se voortsetting van Yuan-instellings soos die oorerflike garnisoensisteem en beroepe weerspreek. Hy het veldtogte begin om gebiede te verower wat nie voorheen deur inheemse Chinese dinastieë beheer is nie, insluitende gebiede in Yunnan
, Liaodong (Mansjoerië) en Mongolië. Hy het voortgegaan om Mongole in die weermag te werf en die Yuan-era-tradisie gehandhaaf om Koreaanse byvroue en eunuche na die keiserlike paleis te bring. Robinson beweer dat die Ming-dinastie "op baie maniere 'n ware opvolger" van die Yuan was, aangesien die Ming-keisers hul heerskappy deur die Yuan-nalatenskap probeer wettig, veral omdat die mededingende Noordelike Yuan-dinastie voortgegaan het om te bestaan. Die Yongle-keiser was baie meer eksplisiet in die vergelyking tussen sy bewind en dié van Kublai Khan, soos weerspieël in sy baie aktiewe buitelandse beleid, die projeksie van Ming-Chinese mag in die buiteland en uitbreidingsmilitêre veldtogte. Na die 1449 Tumu-krisis het die Ming-regering aktief verdere immigrasie van Mongoolse volke ontmoedig (met die voorkeur van af en toe hervestigingsbeleid vir diegene wat reeds in China gewoon het). Mongole het voortgegaan om as Ming-militêre offisiere te dien, selfs nadat die Mongole betrokke was by die mislukte 1461 Opstand van Cao Qin, maar hul getalle het begin afneem namate erfelike offisiere in die algemeen geleidelik vervang is deur mans van meer nederige oorsprong.