Voltooi die volgende sin: Aan die begin het die pole-sitter Senna die leiding geneem en met Piquet tweede en Rosberg en Prost vinnig voor Mansell. Die Engelsman het toe begin oplaai en hy het geleidelik teruggetrek na die tweede plek en op die 39ste ronde het hy Senna inhaal om die leiding te neem. Mansell het toe 'n voorsprong van vier sekondes van Senna gehaal en hom geleidelik weer ingeklim, terwyl Prost op sy stert in sy McLaren-TAG / Porsche gesit het, Piquet het met enjinprobleme uitgegaan. Met 10 rondtes om te gaan, het Senna die voortou gehaal, maar Mansell het hom teruggehou. Senna sou nie geslaan word en weer by die haarspeld aan die agterkant van die baan probeer word nie. Hierdie keer het hy dit reggekry en Mansell moes opstyg, wat Prost in staat gestel het om na die tweede plek te sluip. Mansell het besluit om 'n wanhopige weddenskap te maak. Hy het vir nuwe bande geput en 20 sekondes agter Senna gekom met nege rondtes om te voltooi. Dit was magtige rondtes toe Mansell Senna se voorsprong met 'n tempo van vier sekondes per rondte ingekap het. Maar voor hom op die pad was Prost <unk> en hy was nie van plan om sonder 'n geveg op te gee nie. Mansell kon Prost verbygaan, maar hy was 0.7s stadiger op daardie ronde as Senna. Mansell het weer die agtervolging begin en toe hulle op die laaste ronde vertrek, was die paar net anderhalf sekonde van mekaar geskei. Mansell was reg met Senna by die haarspeld, maar daar was niks wat hy in die volgende paar hoeke kon doen nie. Dit sou alles afhang van die versnelling uit die laaste draai. Die Williams-Honda was vinniger, maar Senna het eerste by die lyn gekom, die twee motors langs mekaar, met 0.014 sekondes tussen hulle. Dit was die tweede naaste eindstreep in die F1-geskiedenis tot op daardie punt, net agter die
1971 Italiaanse Grand Prix. Prost was derde met Rosberg vierde, Fabi vyfde en Berger sesde.