Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Aan die einde van 1810 is Ferdinand VII van Spanje, wat in gevangenskap was, deur die howe van Cadiz en deur die regerende juntas in die Amerikas as 'n ondergeskikte koning aan die volk se soewereiniteit erken. In ooreenstemming hiermee het' n militêre konflik tussen Royaliste en Patriotte oor die eenheid of onafhanklikheid van die ryk ontstaan. Maar in 1814, met die nederlaag van Napoleon ná die verdrag van Valençay, het Ferdinand VII teruggekeer en met 'n staatsgreep die absolutisme weer ingestel. Ferdinand was in staat om die liberale van die skiereiland te verslaan en te onderdruk, en het die republikeinse Grondwet van Cadiz afgeskaf, hoewel hy nie die revolusionêre kon verslaan nie, wat weerstand gelewer het en hul eie nasionale kongresse gevorm het. Die Spaanse vloot het in die oorlog teen Napoleon ineengestort, en het dus in die praktyk die ekspedisie-magte wat in klein groepies aangekom het, ondersteun. In 1820 het die Spaanse leër, onder leiding van Rafael Riego, teen absolutisme in opstand gekom, die sogenaamde Trienio Liberal herstel en die bedreiging van inval teen die Río de la Plata en Venezuela beëindig, maar nie die posisie van Spanje teen separatisme verander nie, wat daartoe gelei het dat die verdedigers van die Koning in Amerika ineengestort het. In die loop van die volgende dekade het die Patriots se leërs groot oorwinnings behaal en onafhanklikheid in hulle onderskeie lande verkry. Die politieke onstabiliteit in Spanje, sonder 'n vloot, leër of tesourie, het baie Spaanse Amerikaners oortuig van die behoefte om formeel onafhanklikheid van die moederland te bewerkstellig. In Spanje, 'n Franse leër van die Heilige Alliansie
het Spanje binnegeval en die absolutiste ondersteun, Ferdinand VII herstel en Spanje tot 1828 beset.