In die vroeë jare van die plan was hierdie invoer hoofsaaklik broodnodige stapels soos voedsel en brandstof, maar later het die aankope na heropboubehoeftes soos oorspronklik bedoel gegaan. In die latere jare, onder druk van die Verenigde State se Kongres en met die uitbreek van die Koreaanse Oorlog, is 'n toenemende bedrag van die hulp bestee aan die heropbou van die militêre magte van Wes-Europa. Van die ongeveer $13 miljard wat teen die middel van 1951 toegeken is, is $3,4 miljard bestee aan die invoer van materiaal en semi-fabriekprodukte; $3,2 miljard aan voedsel, rente en kunsmis; $1,9 miljard aan voertuie, brandstof en toerusting; en die Marshall-plan-hulp was byna die enigste manier waarop die Duitse regering verplig was om goedere uit die buiteland in te voer.
40% van die