Voltooi die volgende sin: Van Benetton het as die werk Ford-span bedryf, wat in wese die rol van die nou vervalle Haas Lola-span oorgeneem het. Met die verlating van die turbo was dit duidelik dat die eerbiedwaardige DFV/Y/Z-ontwerp nie naby was om mededingend te wees met baie nuwer aanbiedinge van Honda en Renault wat V10-enjins vir 1989 en daarna gebou het nie, en Ferrari wat gebou het wat hulle geweet het, 'n V12 (Lamborghini het in 1989 in F1 ingeskryf en soos Ferrari ook die V12-pad gevolg). Om dit teë te werk, is drastiese veranderinge aan die DFR van 1988 aangebring. Alhoewel dit oppervlakkig 'n DFV-ontwerp was, was die basiese 90 ° V8-enjinargitektuur byna die enigste kenmerk wat van vorige weergawes in die DFR oorgedra is. Die DFR is in 1989 vir alle kliënte beskikbaar gestel, met die Benetton-span wat ook hierdie enjin gebruik het tot die
1989 Britse Grand Prix. Die DFR het gesukkel totdat die 1991 seisoen uiteindelik oorskadu is deur die hoër omwentelingsvermoëns van nuwe pneumatiese klep rat enjins soos die HB, en is laas in daardie jaar se Australiese Grand Prix deur die Footwork, Fondmetal, Larrousse en Coloni spanne gebruik, byna 'n kwart eeu na die DFV se eerste wedloop. Teen die tyd van sy ondergang, het voortgesette verbetering die DFR-kragopbrengs tot byna, 60% hoër as die oorspronklike 1967 DFV gedruk.