Voltooi die volgende sin: Lodewyk XIV het die Bastille as 'n gevangenis gebruik vir lede van die boonste klas van die Franse samelewing wat hom teëgestaan of kwaad gemaak het, waaronder, ná die herroeping van die Edik van Nantes, Franse Protestante. Vanaf 1659 het die Bastille hoofsaaklik as 'n staatsgevangenis gedien; teen 1789 het 5 279 gevangenes deur sy poorte gegaan. Onder Lodewyk XV en XVI is die Bastille gebruik om gevangenes van meer uiteenlopende agtergronde aan te hou, en om die operasies van die Paryse polisie te ondersteun, veral om die regering se sensuur van die gedrukte media af te dwing. Hoewel gevangenes in betreklik goeie toestande gehou is, het kritiek op die Bastille gedurende die 18de eeu toegeneem, wat aangevuur is deur outobiografieë wat deur voormalige gevangenes geskryf is. Hervormings is geïmplementeer en die aantal gevangenes is aansienlik verminder. In 1789 het die koninklike regering se finansiële krisis en die vorming van die Nasionale Vergadering tot 'n toename in republikeinse sentimente onder stadsbewoners gelei. Op 14 Julie is die Bastille deur 'n rewolusionêre skare bestorm, hoofsaaklik inwoners van die faubourg Saint-Antoine wat die waardevolle kruit wat binne die vesting gehou is, wou gryp. Sewe oorblywende gevangenes is gevind en vrygelaat en die goewerneur van die Bastille, Bernard-René de Launay, is deur die skare vermoor. Die Bastille is op bevel van die Komitee van die Hôtel de Ville gesloop. Souvenirs van die vesting is deur Frankryk vervoer en as ikone van die omverwerping van despotisme uitgestal. Gedurende die volgende eeu het die terrein en die historiese nalatenskap van die Bastille 'n prominente rol in die Franse
revolusies, politieke protes en populêre fiksie, en dit het 'n belangrike simbool vir die Franse Republikeinse beweging gebly.