Hierdie funksie kan gebruik word om die waarskynlikheid van die vind van enige elektron van 'n atoom in enige spesifieke streek rondom die atoom se kern te bereken. Die term atoom-orbitaal kan ook verwys na die fisiese streek of ruimte waar die elektron kan bereken word teenwoordig te wees, soos gedefinieer deur die spesifieke wiskundige vorm van die orbitaal. Elke orbitaal in 'n atoom word gekenmerk deur 'n unieke stel waardes van die drie kwantum nommers, n, l, en m, wat onderskeidelik ooreenstem met die elektron se energie, hoekige oomblik, en 'n hoekige oomblik vektor (die magnetiese kwantum nommer). Elke so 'n orbitaal kan beset word deur 'n maksimum van elke twee eie basiese elektrone, of 'n paar elektrone in 'n atoom.
die atoomkern