Voltooi die volgende sin: President Raúl Alfonsín se ampstermyn, wat 'n moeilike nalatenskap van sy militêre voorgangers geërf het, is prakties gedefinieer deur die buitelandse skuld wat Argentinië se laaste diktatorskap agtergelaat het. Tekens van ontrafeling in Alfonsín se 1985 Austral-plan vir ekonomiese stabilisering het sy sentriste Radikale Burgerlike Unie (UCR) sy meerderhede in die Huis van Afgevaardigdes (laer kamer van die Kongres) en onder die land se 22 goewerneurs in die middeltermynverkiesings in September 1987 gekos. In die gesig staar 'n onrustig gewapende magte gekant teen verhoor teen verlede
menseregteskendings en stygende inflasie, het die president verkiesings vyf maande voorgestel, wat nou vir 14 Mei 1989 geskeduleer is. Albei groot partye het in Mei 1988 nasionale konvensies gehou. Die UCR het Eduardo Angeloz, die goewerneur van Córdoba, gekies, 'n veilige, sentriste keuse en die mees prominente UCR-figuur wat nie nou verbonde is aan die onpopulêre president Alfonsín nie. Carlos Menem, die goewerneur van die afgeleë en dunbevolkte La Rioja-provinsie, het egter in 'n ontsteltenis die nominasie van die Justicialiste-party van die kandidaat, die goewerneur van die Buenos Aires-provinsie, Antonio Cafiero, 'n beleidmaker naby die stigter van die Justicialiste, die oorlede Juan Perón, geplunder. Cafiero se nederlaag was grootliks die gevolg van die CGT-vakbond se opposisie teen sy Peronistiese Vernuwingsfraksie; Alfonsín se top politieke adviseur, die Minister van Binnelandse Sake, Enrique Nosiglia, het op sy beurt Menem se flamboyance as 'n geleentheid vir die sukkelende UCR gesien.