Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Die ernstigste buitelandse bedreiging vir Marokko was egter Frankryk, wat sy inval geloods het
van die naburige Algerië in 1830. Abd al-Rahman het Marokkaanse troepe gestuur om Tlemcen in 1830 te verdedig, maar hulle is teruggeslaan en Tlemcen is in 1832 deur die Franse gevang. Abd al-Rahman het die voortgesette guerrilla-weerstand in Algerië ondersteun onder leiding van Abd al-Qadir al-Jaza'iri wat in teorie 'n vassal van die Marokkaanse sultan was, alhoewel slegs tydelik, en nie Franse vergelding wou ondergaan nie. Maar die grensstamme van Marokko het voortgegaan om Abd al-Qadir meer aktief te ondersteun, wat die Franse aangespoor het om hul eie aanvalle oor die grens te loods en voorposte in Marokkaanse grondgebied te vestig, wat slegs die reaksie in Marokko aangewakker het en die onreëlmatige grensoorlog vererger het. Die Marokkaanse leër het 'n Franse militêre groep aangeval wat Frankryk as 'n oorlogsverklaring beskou het. Nadat hy uitgevind het dat die sultan groot magte na die oostelike front gestuur het, het Peugeot Marokko 'n sperdatum van agt dae gegee om sy leërs uit die ooste te onttrek, maar die sultan was nie oortuig nie.