Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Volgens Aleksei Semyonovich Kiselyov het ernstige meningsverskille met die party leierskap onder die vakbondleiers aan die begin van 1920 na vore gekom: hy het hulle gesien as die belangrikste rede vir die oorgang na 'n beleid van militarisering van arbeid
Ek weet. Op daardie tydstip het die meerderheid vakbonde geglo dat die vooruitsig van die einde van aktiewe vyandigheid vereis, indien nie 'n verandering in beleid riglyne, dan ten minste 'n verskuiwing in klem in die organisasie van arbeid - 'n oorgang na ekonomiese aansporings. In die besonder het hulle gepleit vir die verbetering van die voedselsituasie van die proletariaat en die ontwikkeling van "amateuraktiwiteit" van werkers in die raamwerk van vakbondorganisasies. Daarbenewens het die party leierskap uitgegaan van die aanname dat die vertroue op konvensionele metodes van industriële bestuur in die omstandighede wat aan die einde van die lang oorlog heers, nie die finale ineenstorting van die Sowjet-ekonomie sou kon voorkom nie: hulle het geglo dat noodmaatreëls, insluitend militêre, nodig was.