Na die dood van aartshertog Ernest van Oostenryk in 1595, is Albert na Brussel gestuur om sy ouer broer as goewerneur-generaal van die Habsburgse Nederland op te volg. Hy het op 11 Februarie 1596 in Brussel aangekom. Sy eerste prioriteit was om Spanje se militêre posisie in die Lae Lande te herstel. Spanje het die gesamentlike magte van die Nederlandse Republiek, Engeland en Frankryk gekonfronteer en het sedert 1590 niks anders as nederlae geken nie. Tydens sy eerste veldtog het Albert sy vyande verras deur Calais en die nabygeleë Ardres van die Franse en Hulst van die Nederlanders in te neem. Hierdie suksesse is egter vergoed deur die derde bankrotskap van die Spaanse kroon later daardie jaar. Gevolglik was 1597 gekenmerk deur 'n reeks militêre rampe. Stadholder Maurice van Oranje het die laaste Spaanse vestings wat noord van die groot riviere gebly het, sowel as die strategiese stad Rheinberg in die Elektorat van Keulen verower. Tussen 13 Mei en 25 September 1597 het die Spanjaarde, wat in Maart 'n groot leër gestuur het, die stad Amiens maklik in 'n truuk verower. Uiteindelik het die Spaanse leër van Vlaandere Amiens verloor
in September van dieselfde jaar aan Henry IV van Frankryk ten spyte van wanhopige pogings om die plek deur Albert en Ernst von Mansfeld te verlig. Omdat Albert nie meer geld gehad het om die troepe te betaal nie, moes hy ook 'n reeks opstande verduur.