Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Fighters. In 1942 het die Britte nog 'n vlootvegter bekendgestel deur 'n hoogs suksesvolle landgebaseerde vliegtuig, die Spitfire, aan te pas vir gebruik op 'n draer. Die Supermarine Seafire was vinniger as sy voorgangers en het Hawker Sea Hurricanes vir frontlyndiens begin vervang. In ligte wind was dit egter onderhewig aan noodlandings. Die feit dat die enjin-verkoelende luginlaatjies ook aan die onderkant van die romp was, het dit vir die vlieënier gevaarliker gemaak om af te breek, soos ook die geval was met die Hurricane. Die Seafire se bereik was beperk, maar kon verleng word deur druppeltenks te gebruik. Seafires het die Geallieerde invalle van Noord-Afrika, Sicilië, die vasteland van Italië en die suide van Frankryk ondersteun.
Hulle is tydelik aan landbasisse toegewys en het ook die inval in Normandië ondersteun. In die Stille Oseaan as deel van die Britse Stille Oseaan Vloot, is Seafires gebruik vir CAP. Oor die algemeen het die aanpassings van landvliegtuie minderwaardige prestasie gehad in vergelyking met Amerikaanse doelgerigte draervliegtuie. Die Britse doelgerigte Fairey Firefly, wat laat in die oorlog bekendgestel is, het uitstekende prestasie getoon en het 'n groter vuurkrag gehad as sy voorganger, die Fairey Fulmer. Dit is so vroeg as 1938 bedink, maar langdurige ontwikkeling het sy gevegsgebruik tot middel 1944 vertraag, teen daardie tyd was die prestasie daarvan deur beide Axis- en Geallieerde vegters verduister. Die Firefly het in Julie 1944 deelgeneem aan operasies teen die Duitse slagskip Tirpitz in Noorweë. Tydens operasies teen die Japannese olieraffinaderye in Sumatra in die vroeë 1945, het 'n Firefly 'n Nakajima Ki-43 (<unk>Oscar<unk>) vegter neergeskiet. Vuurvliegtuie het ook op die draer gebaseerde optrede teen Japannese skeepvaart en teen posisies in die Caroline- en Japannese tuis eilande ondersteun. Minder as 800 is gedurende die oorlogsjare vervaardig.