Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Reima Pietilä was ook aktief in die aktiwiteite van die Museum van Finse Argitektuur sowel as die publikasie van teoretiese artikels in "Le Carré Bleu" en "Arkkitehti". Pietilä het selfs 'n vergadering van die span X-groep argitekte bygewoon, wat in 1972 by die Cornell Universiteit in die VSA gehou is, wat baie bekommerd was oor kwessies van strukturalisme in argitektuur, dit wil sê die klem op die elemente van kultuur, ietwat in reaksie op die universaliserende neigings van modernisme, veral soos oorspronklik bevorder deur die aanmoedigers van Team X, die ouer generasie van CIAM. Pietilä het 'n diametriese standpunt gehad teenoor dié van die rasionalis-skool, en hoewel die werke (ontwerp in vennootskap met sy vrou Raili Pietilä) baie van die organiese idiosinkrasies van Aalto gehad het, was dit baie meer abstrak en vaag. Deur te argumenteer dat die natuur die apoteose van plastisiteit is, het hy 'n morfologiese analise van argitektoniese produkte geëis, met inagneming van Euclid se meetkunde as 'n onvoldoende instrument van analise. Sy eerste groot werk, die Finse Paviljoen by die 1958 Brussel Expo
het in werklikheid 'n modulêre benadering gevolg wat soortgelyk is aan die teorieë van Blomstedt; die hout reghoekige boksagtige eenhede as 'n geheel het egter 'n voorsmakie gegee van Pietilä se latere oppervlaktes wat geheel en al op vrye vorm gebaseer is; die opvallendste van hierdie organiese werke is die Kaleva-kerk, Tampere (1959<unk>1966), die Dipoli-studentvergaderingsgebou, Espoo (1961<unk>66), die Metso-biblioteek, Tampere (1978<unk>1986) en die hoogtepunt in sy laaste werk, die Amptelike Woonplek van die President van Finland, Mäntyniemi, Helsinki (1983<unk>1993). Al hierdie geboue was die resultaat van oop argitektoniese kompetisies.