Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Koloniale-era-geskiedkundiges het dit die Shangani-patrollie genoem en Wilson en Borrow as nasionale helde geprys. Hulle laaste standvastigheid het' n soort nasionale mite geword, soos Lewis Gann skryf, "'n glorieryke herinnering, [Rhodesië se] eie ekwivalent van die bloedige Alamo-slagting
en Custer se Laaste Stand in die Amerikaanse Weste". Die weergawe van gebeure wat deur die geskiedenis aangeteken is, is gebaseer op die rekeninge van Burnham, Ingram en Gooding, die Matabele wat by die geveg teenwoordig was (veral "inDuna" Mjaan), en die mans van Forbes se kolom. Terwyl al die direkte getuienis wat deur ooggetuies gegee is, die bevindings van die Hof van Ondersoek ondersteun, debatteer sommige historici en skrywers of Burnham, Ingram en Gooding regtig deur Wilson teruggestuur is om hulp te gaan haal, en stel voor dat hulle dalk eenvoudig gedeserteer het toe die geveg hard geword het. Die vroegste verslag van hierdie bewering van desertering is lank na die gebeurtenis in 'n brief wat in 1935 deur John Coghlan aan 'n vriend, John Carruthers, geskryf is, dat " n baie betroubare man my meegedeel het dat Wools- Sampson hom vertel het " dat Gooding op sy sterfbed erken het dat hy en die twee Amerikaners nie eintlik deur Wilson gestuur is nie, en eenvoudig op hul eie vertrek het. Hierdie dubbele gerugte-bekentenis, wat van 'n anonieme bron afkomstig is, word nie in Gooding se 1899-necrologie genoem nie, wat eerder die gebeure vertel soos dit algemeen aangeteken is. Verskeie bekende skrywers het die Coghlan-brief, hoe wankelrig dit ook al is, gebruik as 'n verklaring om hipotetiese bewyse te skep in 'n poging om die historiese verslag te betwis en te hersien.