Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Terwyl sy in Frankryk was, het Diana ses jaar lank die fascistiese kulturele tydskrif "The European" geredigeer, en aan hierdie tydskrif het sy self soms materiaal bygedra. Sy het artikels, boekresensies en gereelde dagboekinskrywings verskaf. Baie van haar bydraes is in 2008 weer gepubliseer in "The Pursuit of Laughter". In 1965 het sy die opdrag gekry om die gereelde rubriek "Letters from Paris" vir "Tatler" te skryf. Sy het gespesialiseer in die hersiening van outobiografiese en biografiese rekeninge sowel as die af en toe roman. Dit is kenmerkend dat sy kommentaar gelewer het oor haar eie ervarings met en kennis van die onderwerp van die boek wat sy hersien het. Sy het gereeld vir "Books and Bookmen" geskryf en haar 1980 resensie van 'n biografie oor Magda Goebbels het die aandag van Christopher Hitchens getrek. Hitchens het beswaar gemaak teen 'n gedeelte waar Diana geskryf het: "Almal ken die tragiese einde. Terwyl die Russe Berlyn omsingel het, het die Goebbels hulle kinders pynloos doodgemaak en toe hulleself. Die dooie kinders is deur mense wat hulle gesien het, beskryf as 'vredelik aan die slaap'. Diegene wat hierdie verskriklike, Masada veroordeel
-soos daad moet die alternatief oorweeg wat die ontstelde Magda in die gesig staar". Hitchens het daarop aangedring dat die "New Statesman" 'n hoofartikel uitreik wat die Masada-trope veroordeel. In haar tagtigerjare het sy die hoofkritikus vir die "London Evening Standard" geword tydens A. N. Wilson se sewe jaar lange ampstermyn as literêre redakteur. In 1996, na Wilson se vertrek, is sy opvolger deur die nuwe redakteur van die koerant, Max Hastings, gevra om op te hou om Diana se resensies te publiseer. Daar word beweer dat Hastings gesê het dat hy nie meer "bloedige Lady Hitler" in die koerant wou hê nie. Diana en die koerant het hul verhouding hervat ná Hastings se aftrede in 2001.