Skryf'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Damaskus het geval
in September 634 en Emesa het in Maart 635 geval. In die jaar 635 het keiser Heraclius suksesvol met die Sassaniese Persiese keiser Yazdegerd III saamgewerk op Yazdegerd III se versoek om die Moslemmag te verpletter. Daar is ooreengekom op 'n goed gekoördineerde plan om onmiddellik 'n massiewe teen aanval teen Moslems in Irak en Sirië te loods sodat Moslems weens die gevolglike druk na Arabië kan terugtrek waar hulle later in detail hanteer kan word, óf deur dit in te val óf deur ekonomiese en handelsblokkering. Kalif Umar het die alliansie suksesvol aangepak deur druktaktieke op die Bisantynse front en bedrieglike taktieke op die Persiese front te gebruik en Yazdegerd III in onderhandelinge te betrek, wat die alliansie en 'n voornemende beslissende plan misluk het. Die Bisantynse magte is beslissend verslaan in die Slag van Yarmouk wat in Augustus 636 geveg is, en die Persiese leër is drie maande later in November 636 in die Slag van Qadisiyyah verslaan. Die Moslem-oorwinning het die Bisantynse bewind suid van Anatolië behoorlik beëindig, en Jerusalem het in April 637 ná 'n lang beleg geval. Umar het persoonlik gekom om die sleutel van die stad deur die Grieks-Ortodokse patriarg, Sophronius, te ontvang en is uitgenooi om gebede by die Kerk van die Heilige Graf te bied. Umar het gekies om 'n bietjie ver van die kerk af te bid, om nie die status daarvan as 'n Christelike tempel in gevaar te stel nie. Vyftig-en-vyf jaar later is die Moskee van Omar gebou op die plek waar hy gebid het. Nadat Jerusalem geval het, het Umar Jode toegelaat om hulle godsdiens vrylik te beoefen en in Jerusalem te woon. ("Sien: Die verbond van Umar I")