Verwys na die gedeelte hieronder en beantwoord dan die vraag daarna in dieselfde taal as die gedeelte:  Passage: Layla and Majnun (Arabies: مجنون ليلى ), ook Leili o Majnun (Persies: ليلى و مجنون ), is 'n narratiewe gedig saamgestel in 584/1188 deur die Persiese digter Niẓāmi Ganjavi gebaseer op 'n semi-historiese Arabiese verhaal oor die 7de eeu Nejdi Bedouin digter Qays ibn Al-Mulawwah en sy minnares Layla bint Mahdi (of Layla al-Aamiriya). Nizami het ook Khosrow en Shirin, 'n Persiese tragiese roman, in die 12de eeu geskryf. Dit is 'n gewilde gedig wat hulle liefdesverhaal prys. Dit is die derde van sy vyf lang narratiewe gedigte, Panj Ganj (Persies: پنج گنج) (Die Vyf Skatte). Lord Byron het dit "die Romeo en Julia van die Ooste" genoem. Qays en Layla raak verlief op mekaar as hulle jonk is, maar wanneer hulle groot is, laat Layla se pa hulle nie toe om saam te wees nie. Qays word obsessief met haar, en sy stam Banu 'Amir en die gemeenskap gee hom die bynaam Majnūn (مجنون "gek", letterlik "besit deur Jinn"). Lank voor Nizami het die legende in anekdotiese vorme in die Iranse akhbar versprei. Die vroeë anekdotes en mondelinge verslae oor Majnun is gedokumenteer in Kitab al-Aghani en Ibn Qutaybah se al-Shi'r wal-Shu'ara'. Die anekdotes is meestal baie kort, slegs losweg verbind, en toon min of geen plotontwikkeling nie. Nizami het sekulêre en mistieke bronne oor Majnun versamel en 'n lewendige prentjie van die beroemde liefhebbers uitgebeeld. Daarna het baie ander Persiese digters hom nagevolg en hulle eie weergawes van die romanse geskryf. Nizami het invloed getrek uit die Udhrite liefdespoësie, wat gekenmerk word deur erotiese verlating en aantrekkingskrag na die geliefde, dikwels deur middel van 'n onvervulbare verlange. Baie nabootsings van Nizami se werk is bedink, waarvan verskeie oorspronklike literêre werke op hul eie is, insluitend Amir Khusrow Dehlavi se Majnun o Leyli (voltooid in 1299), en Jami se weergawe, voltooi in 1484, beloop 3.860 koppelstukke. Ander noemenswaardige verwerkings is deur Maktabi Shirazi, Hatefi (d. 1520), en Fuzûlî (d.1556), wat gewild geword het in die Ottomaanse Turkye en Indië. Sir William Jones het Hatefi se romanse in 1788 in Kalkutta gepubliseer. Die...  Vraag: Wanneer het die verskeidenheid anekdotes begin toeneem?
twaalfde eeu