Pan wnes i adael cartref, ro’n i’n gyfrifol am fy arian fy hun, ond hyd yn oed wedyn byddwn yn rhedeg allan ac yn peidio â phrynu rhagor gan fod gen i’r euogrwydd yma, a byddwn yn dal i roi papur tŷ bach yn fy nicyrs. Mae wedi cymryd blynyddoedd o therapi imi sylweddoli fy mod i’n haeddu pethau neis ac na ddylwn i fod yn meddwl am nwyddau mislif fel pethau neis.
When I left home I was in charge of my own budget, but even then I would run out and still I wouldn’t go out and buy more as I had this inbred guilt and it was back to the toilet roll in the knickers. It’s taken years of therapy for me to realise that I deserve nice things and I shouldn’t really be thinking of sanitary products as nice things.