Mae’r Cynllun Masnachu Allyriadau yn gweithio drwy gael allyrwyr mawr yn y sectorau diwydiant, pŵer ac awyrennau i dalu am eu hallyriadau; gyda lwfansau'n dod o gronfa sy'n lleihau'n barhaus (a elwir yn 'gap' lwfansau). Lle mae cost datgarboneiddio yn llai na chost prynu lwfansau, mae diwydiant yn gyrru allyriadau o'r sector am y gost isaf. Wrth gwrs, mae amrywiol ddulliau o amddiffyn a mesurau diogelu yn y system i atal busnesau rhag symud i rywle arall, gan roi ein hallyriadau i wledydd eraill.
The UK ETS works by getting big emitters in the industry, power and aviation sectors to pay for their emissions; with allowances coming from an ever shrinking pot (known as the allowances ‘cap’). Where the cost of decarbonising is less than the cost of buying allowances, industry drives emissions from the sector at the lowest cost. Of course, there are a range of protections and safeguards in the system to prevent business simply moving elsewhere, offshoring our emissions to other countries.