Rwyf wedi bod yn ymgyrchu dros newid mewn agweddau at gerdded a beicio ers pan oeddwn yn 11 oed. Ni allwn ddeall pam y byddai ceidwad y parc lleol yn fy hel i oddi ar fy meic ond yn caniatáu i dryciau'r cyngor deithio drwy barc Rhydaman. Fel plentyn, roedd y beic yn rhoi rhyddid imi, ac roedd yn fy ngwylltio nad oedd pobl yn cymryd fy null teithio o ddifrif – roedd hynny'n annheg yn fy marn i. Cafodd fy llythyr yn protestio i bapur newydd y ‘South Wales Guardian’ ei droi'n erthygl a dyma ddechrau fy ngweithredu. A dyma hefyd oedd fy ngwers gyntaf mewn ymgyrchu: mae cwyno'n gweithio, hyd at ryw fan.
I’ve been campaigning for a change of attitudes to walking and cycling since I was 11. I couldn’t understand why the local park keeper would chase me off my bike but accepted council trucks driving through Ammanford park. As a child a bike gave me freedom, and I was cross that my form of transport wasn’t taken seriously, it just didn’t seem fair. My letter of protest to the South Wales Guardian was turned into an article and marked the beginning of my activism. And my first lesson in campaigning: complaining works, to a point.