Drwy gydol y pandemig, mae'n bosibl bod llawer ohonom wedi ymgymryd â rôl gofalwr di-dâl am y tro cyntaf. Efallai fod rhai wedi ei chael hi’n anodd cynnal cydbwysedd rhwng gwaith ac amser hamdden wrth inni ymgymryd ag ymrwymiadau gofalu newydd, neu ragor o ymrwymiadau o’r fath. Gobeithiaf fod y profiadau hyn yn codi ymwybyddiaeth o'r holl ofalwyr di-dâl yn ein cymunedau – o blant neu bobl ifanc sy'n cefnogi brawd neu chwaer neu riant, i bobl hŷn sy'n gofalu am bartner, neu’r llu o gymdogion a ffrindiau sy'n treulio llai o oriau yn gofalu ond sy'n dal i ddarparu cymorth hanfodol i gadw unigolion yn iach ac yn ddiogel yn eu cartrefi eu hunain. Efallai na fydd angen cymorth ffurfiol gan wasanaethau statudol ar bob un ohonynt, ond mae pob un ohonynt yn haeddu ein diolch.
Throughout the pandemic, many of us may have taken on the role of an unpaid carer for the first time and struggled to balance work and leisure time with new or increased caring commitments. I hope that these experiences will raise awareness of all unpaid carers in our communities, from children or young people supporting siblings or parents, to older people caring for a partner, or the legions of neighbours and friends that spend fewer hours caring but still provide vital support to keep people well and safe in their own homes. Not all may need formal support from statutory services, but all deserve our thanks.