Derbynnir yn gyffredinol bod y gyfraith tai gyfredol yn gymhleth ac, ar brydiau, yn anghyson. Gall hynny greu anawsterau i denantiaid a landlordiaid wrth sefydlu cytundebau rhentu, wrth ddatrys unrhyw broblemau sy'n dod i’r amlwg, ac wrth ddod â thenantiaethau i ben. Mae'r gwahaniaethau diangen o ran y telerau ac amodau a gynigir gan awdurdodau lleol, cymdeithasau tai a thenantiaethau preifat yn creu rhwystrau rhwng y sectorau. Maent yn llyffethair sy’n eu hatal rhag cydweithio a datblygu atebion creadigol ar draws y sectorau i fodloni'r angen am dai. Gall y gwahaniaethau hyn hefyd arwain at sefyllfa lle mae'r tenantiaid yn gyndyn o symud rhwng mathau gwahanol o lety rhent oherwydd eu bod yn poeni am golli’r sicrwydd neu’r telerau sydd ganddynt ar hyn o bryd ar gyfer eu tenantiaeth. Gall hynny, yn ei dro, gyfyngu ar y cyfleoedd a'r manteision a allai ddod i’w rhan pe bai’n haws iddynt symud.
It is widely acknowledged that current housing law is complex and, at times, inconsistent.  This can create difficulties for tenants and for landlords in setting up rental agreements, resolving issues when these emerge, and also ending tenancies.  The unnecessary differences in terms and conditions between local authority, housing association, and private tenancies also create barriers between sectors, impeding joint-working and the development of creative cross-sector solutions to housing needs.  These differences may also lead to reluctance on the part of tenants to move between different types of rented accommodation, for fear of losing their current level of security or tenancy terms, which can, in turn, limit the opportunities and advantages that greater mobility could bring.