Mae elfen amlwg yn gysylltiedig â dosbarth a rhywedd y mae'n rhaid inni ei hwynebu hefyd. Mewn arfarniadau trafnidiaeth, ystyrir bod y rhai nad ydynt yn defnyddio ceir yn werth llai i'r economi ac ni chânt eu blaenoriaethu, gan eu gorfodi'n aml i ‘fuddsoddi’ mewn car – ar gyfartaledd gall yr 20% tlotaf o'r boblogaeth wario 25% o'u hincwm ar redeg car. Os ydych yn gwario 10% o'ch incwm ar wresogi eich cartref ystyrir eich bod yn byw mewn ‘tlodi tanwydd’, ond nid oes categori cyfatebol ar gyfer ‘tlodi trafnidiaeth’ eto. Yn wir, rydym yn aml yn parhau i sefydlu gwasanaethu allweddol mewn lleoliadau sy'n anodd iawn eu cyrraedd heb gar. Mae Llywodraeth Cymru bellach wedi mabwysiadu dull ‘canol y dref yn gyntaf’ ond rydym yn byw gyda'r penderfyniadau a wnaed yn y gorffennol.
There is also a clear class and gender element we must confront. Non-car users are seen as being of less value to the economy in transport appraisal and don’t get the priority, often forcing them to ‘invest’ in a car: the poorest 20% of the population on average can spend 25% of their income running a car. When you spend 10% of your income heating your home you are classed as being in ‘fuel poverty’, yet there is no equivalent category of ‘transport poverty’. Indeed we continue to often locate key services in locations where they are very difficult to reach without a car. The Welsh Government have now adopted a ‘town centre first’ approach but we are living with the legacy of past decisions.