Mae hynny'n arbennig o wir mewn ardaloedd gwledig.  Y tu allan i'n trefi a'n dinasoedd mwyaf, mae'r rhan fwyaf o ddiffoddwyr tân ar ddyletswydd yn ôl galw - hynny yw, cânt eu galw o'u cartrefi neu eu gweithleoedd a'u talu yn unol â hynny. Ond mae'r gostyngiad yn nifer y tanau yn golygu bod llai iddynt ei wneud, gan arwain at lai o incwm a boddhad yn eu swyddi.  O'r 106 o orsafoedd tân ar ddyletswydd yn ôl galw yng Nghymru, mae 74 fel arfer yn ymateb i lai nag un tân neu wrthdrawiad traffig ffyrdd bob wythnos, a 33 ohonynt i lai nag un pob pythefnos. Ond mae'r ymrwymiad i fod ar alw ac ar gael i fod ar ddyletswydd ar fyr-rybudd, fel arfer am 120 o oriau pob wythnos, yn parhau yr un fath. Mae nifer o ddiffoddwyr tân ar alw yn ei gweld hi'n anodd cynnal hyn, ac mae'n dod yn anos eu recriwtio a'u cadw.  Oni bai ein bod yn ehangu cylch gwaith diffoddwyr tân ac yn gwneud y swydd yn fwy deniadol ar lefel ariannol a phersonol, bydd hyfywedd hirdymor gwasanaethau tân ac achub mewn ardaloedd gwledig o dan fygythiad mawr.
That is especially so in rural areas.  Outside our largest towns and cities, most firefighters are “retained” – they are called in as needed from their homes or workplaces and paid accordingly.  But the declining incidence of fire means there is less for them to do, leading to lower incomes and job satisfaction.  Of 106 retained fire stations in Wales, 74 typically respond to less than one fire or road traffic collision per week, and 33 of them to less than one per fortnight.  Yet the commitment to be on call and available for duty at a few minutes’ notice, normally for 120 hours per week, remains the same.  Many on-call firefighters find this increasingly hard to sustain, and recruiting and retaining them is becoming difficult.  Unless we broaden the remit of firefighters and increase both the financial and personal attractiveness of these roles, the long-term viability of fire and rescue services in rural areas will be under serious threat.