کتاب نعمت جان روایت زندگی صغری بستاک امدادگر بیمارستان شهید کلانتری اندیمشک صغری بُستاک سال 1337 در اندیمشک متولد شده و فعالیت هایش را پیش از پیروزی انقلاب شروع کرده است پس از انقلاب هم در نهادهای انقلابی همچون بنیاد مستضعفین نهضت سوادآموزی کمیته امداد و نهایتاً بیمارستان شهید کلانتری اندیمشک خدمت کرده اواخر سال 1366 با دعوت نامه ای از طرف تعاون سپاه در کنار امدادگری مسئول گروه انصارالمجاهدین شدکتاب نعمت جان؛ خاطرات صغری بُستاک پرستار و امدادگر دفاع مقدس به قلم سمانه نیکدل می باشد  گزیده ای از کتاب نعمت جان  دست تنها بودم همه پرستارها سرشان شلوغ بود و کسی نبود کمکم کند تا آن موقع چنین کاری نکرده بودم خیلی می ترسیدم زیرلب صلوات می فرستادم تا آرام شوم به امام زمانعج توسل کردم گازاستریل و قیچی و باند و پنس و بتادین و چند تا وسیله دیگر را برداشتم تلفن زنگ خورد آقای عسکری از تبلیغات پشت خط بود پرسید توی بخش کمک می خواید؟ گفتم خدا خیرت بده زود بلند شو بیا رفتم بالای سر مجروح بهش گفتم مجبوریم همین جا ترکش رو دربیاریم نمی تونم بیهوشت کنم تحمل درد رو داری؟ چشم هایش بی رمق بود نگاهی انداخت بهم و گفت آره فقط درش بیارید سینه ام داره می سوزهمجروح موج گرفته ای داشتیم که گاهی دچار حمله عصبی شدید می شد بیست و سه سالش بیشتر نبود هرچه آرام بخش بهش تزریق می کردیم فایده نداشت نزدیکی های ظهر حالش بد شد و با داد و فریاد از اتاقش آمد بیرون فکر می کرد توی جبهه است و ما عراقی هستیم این طرف و آن طرف می دوید آمد سمت ایستگاه پرستاری و همه چیز را به هم ریخت در اتاق بقیه مجروح ها را بستم دویدم توی اتاق تدارکات ایستادم پشت در و فقط صلوات می فرستادماز شدت ترس به زور نفس می کشیدم توی دلم می گفتم الان می آید می گیردم و خفه ام می کند توی اتاق سیلندر گاز بزرگی داشتیم کتری رویی بزرگی می گذاشتیم رویش و برای مجروح ها چای درست می کردیم یک دفعه در اتاق را به زور باز کرد خودم را پشت در پنهان کردم رفت سمت گاز کتری را برداشت و محکم کوبید به دیوار و از اتاق رفت بیرون آن قدر پرتابش شدت داشت که یک طرف کتری رفت داخلتا از اتاق رفت بیرون زنگ زدم اورژانس و گفتم یکی از موجی هامون حالش خیلی خرابه خودتون رو برسونید  دو نفر از پزشکیارها سریع آمدند کمک داشت خودش را از سیم خاردارهای اطراف بیمارستان رد می کرد که دویدند سمتش به زور نگهش داشتند و آوردندش بخش هنوز داد و فریاد می کرد رفتم بالای سرش تا بهش آرام بخش تزریق کنم توی هوا دست و پا می زد اگرجاخالی نداده بودم صورتم بالگدش صاف می شدیکی از پزشکیارها را فرستادم بالای سرش ده دقیقه ای کنارش ماند حرف می زدند و می خندیدند لابه لای حرف هایشان پزشکیار بهش گفت خدا رحم کرد ها نزدیک بود بزنی صورت خواهر بستاک رو صاف کنی اصلاً یادش نبود چه کرده حالش که بهتر شد آمد ازم عذرخواهی کرد