کتاب شب صورتی کتاب شب صورتی نوشته مظفر سالاری است این کتاب روایت احساسات و عشق یک پسر نوجوان است که ناگهان درگیر احساسات شدید می شود و حالا باید خودش را مدیریت کند  درباره کتاب شب صورتی سینا پسر نوجوانی است که با دوستش رامین خیلی صمیمی هستند اما یک چیز دیگر هم وجود داره سینا عاشق خواهر رامین شده است نگین همکلاسی خواهر سینا هم هست سینا باید یاد بگیرد احساساتش را مدیریت کند اما چطور می تواند این کار را انجام دهد؟   داستان کتاب شب صورتی در یزد شهر خود نویسنده پیش می رود و داستان فضایی گرم و صمیمی و جذاب دارد نگاه مهدوی نویسنده اتفاقات را در نیمه شعبان به نتیجه می رساند  خواندن کتاب شب صورتی را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم این کتاب را به تمام علاقه مندان به ادبیات داستانی پیشنهاد می کنیم  بخشی از کتاب شب صورتی در تاریکی شب شانه به شانهٔ هم قدم زدند رامین هم گرم کُنش را پوشیده بود ساکت بودند سینا فکر کرد شاید نگین ماجرا را تعریف کرده و رامین از او دلخور است از طرفی بعید می دانست نگین حرفی زده باشد نمی دانست کجا می روند برایش مهم نبود می خواست قدم بزنند و ساکت بمانند نمی توانست درست قدم بردارد حواسش را جمع کرد که جلوی پایش را ببیند و سکندری نخورد فایده ای نداشت تصویر نگین جلوی چشمانش بود دستش را روی قلبش گذاشته بود و با لباس روشنِ خانه ناباورانه و وحشت زده نگاهش می کرد فکرش را نمی کرد در لباس خانه آن قدر زیبا باشد همیشه او را با روسری و چادر دیده بود داشتند محله را دور می زدند از خانهٔ خودشان که بیرون آمده بود تصمیم داشت دربارهٔ آس مندلی با رامین حرف بزند سید دو ساعت پیش توانسته بود با نگاه به قرآن فکرش را بخواند باورنکردنی بود تصمیم داشت آن را با آب وتاب تعریف کند؛ اما عجیب بود که حالا هیچ رغبتی برای تعریف کردنش نداشت دیگر هیچ چیز برایش مهم نبود؛ حتی آمدن یا نیامدنِ آبابا به خانه شان خودش هم باورش نمی شد فقط دوست داشت تا صبح با رامین قدم بزند؛ رامینی که برادرِ او بود ناگهان به خود لرزید رامین دست روی شانه اش گذاشته بود   ـ ممنون که اومدی  فهمید نگین حرفی نزده معلوم بود که رامین از او دلخور نبود خوش حال شد پلک زد تا از گیجی و بُهتی که در میانش گرفته بود درآید نگین از ذهنش بیرون نمی رفت صورتی وحشت زده میان انبوه موهای تاب دار و خرمایی پشت سرش لامپی زردرنگ از سقف هلالیِ راهرو آویزان بود و تارهای اطراف سرش را طلایی نشان می داد انگار مثل فرشته ای هاله ای از نور او را در میان گرفته بود به رامین چشم دوخت چقدر شبیه نگین بود برای آن که سکوتش آزاردهنده نباشد پرسید طوری شده؟  رامین سر تکان داد؛ یعنی نه  ـ کجا می ریم؟ قضیهٔ مأموریت چیه؟  رامین ادای فیلم های پلیسی را درآورد  ـ حالا هم در حال مأموریتیم از این ور اومدیم که رَد گم کنیم   کوچه ها و میدان جلوی آب انبارِ شش بادگیری خلوت و ساکت بودند نسیم سرد آدم ها را جارو کرده و با خود برده بود شبحی از بادگیرهای بلند و دهانهٔ آب انبار در تاریکی به چشم می آمدند و نمی آمدند رامین نگاهش کرد  ـ مثل این که حالِت خوش نیست اگه می ترسی برگرد خودم کارو تموم می کنم  سینا دست پیش برد و انگشتان رامین را گرفت قبلاً این کار را نکرده بود  ـ نه خوبم حالا این مأموریته چی هست که ترس داره؟ نه می ترسم نه تنهات می ذارم؛ حتی اگه بخوای تو این تاریکی تا ته پله های آب انبار بری پایین و جن ها رو دونه به دونه صدا بزنی  رامین خندید و دستش را فشرد  ـ برای همین خواستم تو همرام باشی نه هیشکی دیگه  به جایی رسیدند که خیابان دیده می شد آمبولانسی آژیرکشان گذشت به چپ پیچیدند می رفتند که محله را به طور کامل دور بزنند سینا گفت این وقت شب توی این تاریکی و تنهایی جون می ده برای آواز خوندن