کتاب من زنده ام خاطرات دوران اسارت به قلم معصومه آباداین کتاب در حوزه اسارت و بخشی از خاطرات نانوشته 4 بانوی اسیر ایرانی به نگارش در آمده تا پاسخگویی بسیاری از سوالات بدون پاسخ در حوزه اسارت بانوان ایرانی در زندان های رژیم بعثی در دوران هشت سال دفاع مقدس باشدسی و چند روز بیشتر از حمله ی رژیم بعث به ایران نگذشته بود که چهار نفر از دختران امام خمینی دست نامحرمان اسیر شدند بنات الخمینی عنوانی بود که سربازان صدام به چهار بانوی امدادگر ایرانی داده بودند بعثی ها اول که ماشین شان را محاصره می کنند از خوشحالی پایکوبی می کنند و پشت بی سیم به فرماندهان شان اعلام می کنند که دختران خمینی را گرفتیم بعدتر برخی دیگر از افسران بازجو به این بانوان غیرنظامی می گویند از نظر ما شما ژنرال های ایرانی هستیدعنوان کتاب که بر روی جلد چاپ شده دستخط معصومه آباد است آن روز که برای فرار از بی خبری مفقودالاثری برای خانواده اش یا هر کسی که می توانست فارسی بخواند نوشته بود من زنده ام معصومه آبادکتاب از هشت فصل تشکیل شده است کودکی نوجوانی انقلاب جنگ و اسارت زندان الرشید بغداد انتظار اردوگاه موصل و عنبر عکس و اسنادمعصومه آباد می گوید با خودم عهد بستم که حقیقت را هم چنان که دیده و شنیدم بدون اغراق بگویم مبالغه آفت حقیقت است آن جایی که گریه کردم می گویم گریه کردم و آن جا که ترسیدم می گویم ترسیدم لحن اثر پا به پای احوال نویسنده و عرصه های مختلفی که تجربه می کند پیش می رود گاهی که راوی و نویسنده ی اثر عصبانی یا رنجور است کلمات و توصیف ها از همین جنس اندشاید از همین رو کتاب پر از رخداد و جزئیات است و این سوال را به ذهن می آورد که چطور این حجم از توصیف و تصویر به یاد نویسنده مانده است؟ خانم معصومه آباد خود می گوید در طول 19 سال بعد از آزادی تا سال 1392 از خاطراتش فرار نکرده و جا به جا و در مراسم های مختلف به دعوت جوان ها دانشجویان و هر جمعی که دنبال شنیدن رخدادهای مستند آن روزهای سخت بودند به سخنرانی و بیان خاطراتش پرداخته استنویسنده از کودکی خود و دوره ای شروع به نوشتن می کند که اولین تصاویر و خاطرات را در ذهن دارد دو فصل ابتدایی کودکی و نوجوانی شاید حجم کتاب را افزوده باشد اما این قدر هست که مخاطب با شخصیت نویسنده خوب آشنا می شود هرچه باشد او یک نیروی مردمی داوطلب بوده است و برای او خانه و کودکی اش اهمیت مضاعفی داردخانم آباد در ابتدای کتاب نوشته است سال ها بود سنگینی کلمات را بر شانه می کشیدم و هر روز خسته تر و خمیده تر می شدم یک روز که قدم زنان با این کوله بار سنگین از پیاده رو خیابان وصال می گذشتم به آقای مرتضی سرهنگی  گنجینه ی معرفتی شهدا جانبازان و آزادگان  برخوردم از حال من پرسید گفتم هرچه می روم و هرچه می گذرد این بار سبک نمی شود گفت باری که روی شانه های توست فقط از آن تو نیست باید آن را آهسته و آرام زمین بگذاری و سنگینی آن را با دیگران تقسیم کنی آن وقت این خاطرات مانند مدال افتخاری در گردن همه ی زنان کشورمان خواهد درخشیدشاید نویسنده ی این کتاب یک نویسنده ی حرفه ای نباشد؛ شاید نقدهایی به ادبیات و سبک بیان خاطراتش بتوان مطرح کرد؛ ولی هرچه هست خواننده در متن مهلت فکر کردن به اتفاقات و تحلیل ها را پیدا می کند خواننده در طول کتاب احساس می کند با یک زندگی نامه ی خودنوشت صادق طرف است واقعیت این است که هر کسی موقع ورق زدن کتاب و لا به لای خطوط آن دو احساس اندوه و غم و عزت و افتخار را توامان تجربه می کند و جاهایی از کتاب را از پشت پرده ی اشک خواهد خواندمن زنده ام کتابی زیبا و خواندنی است معصومه آباد به همراه شمسی بهرامی فاطمه ناهیدی و حلیمه آزموده در یک قفس زندانی بودند چهار نفر با تفکرات و سلایق مختلف که همراهی چهارساله آنان را در مقابل همه چیز همدل و همزبان کرد حتی اتهامشان نیز شبیه هم بود عشق به امام و انقلاب و جمهوری اسلامیحجت الاسلام سید محمدعلی شهیدی محلاتی رئیس بنیاد شهید و امور ایثارگران در اولین جشنواره اسوه های صبر و مقاومت اظهار داشت یکی از برنامه های رهبر معظم انقلاب این است که ضمن دعوت از چند تن از خانواده های شهدا پای صحبت ها و روایت های آنها می نشینند؛ در یکی از دیدارها که خانم معصومه آباد به همراه مادرشان حضور داشتند بنده هم در این جمع بودموی ادامه داد در این دیدار مادر خانم آباد معامله خود با خداوند در جوار حرم حضرت معصومه س و آزادی خانم آباد از اسارت عراقی ها را روایت کرد و رهبر معظم انقلاب نیز به کتاب من زنده هستم خاطرات خانم آباد اشاره کردند و فرمودند بنده این کتاب را در 2 روز خوانده ام به هر حال من زنده ام حتما یکی از کتاب ها مهم تاریخ دفاع مقدس ماست چراکه بخشی را روایت می کند که شاید حتی تصورش هم ممکن نباشد چه رسد به تحمل چهار ساله اشرهبر معظم انقلاب مد ظله العالی بر این کتاب تقریظی نگاشته اند