کتاب لشکر صلح روایت داستانی از زندگی امام حسن مجتبی ع جعفر توزنده جانی در کتاب لشکر صلح با زبانی ساده و روان در قالب داستانی جذاب و خواندنی زندگی سومین امام شیعیان را از زوایایی مختلف برای نوجوانان به تصویر می کشدداستان این کتاب مربوط به دوره ای است که امام علی ع با ضربه ناجوانمردانه شمشیر ابن ملجم مرادی به شهادت رسیده و ابامحمد نخستین فرزندش مسئولیت امامت مسلمین را بر دوش می کشدادبیات تعلیمی یا دینی یکی از گونه های ادبیات است که نمونه های بسیاری از آن در دنیا وجود دارد در ایران پس از پیروزی انقلاب این نوع از ادبیات بسیار رشد کرد و آثار فراوانی در این حوزه نوشته شد نویسنده های بسیاری وارد این حوزه شدند و تلاش کردند از زندگی هر یک از شخصیت های دینی روایت های جذابی خلق کنند کتاب پیش رو نیز در این نوع از ادبیات جای می گیرددر پایان باید بدانید برای نگارش این کتاب از منابع معتبر فراوانی استفاده شده استدر بخشی از کتاب لشکر صلح می خوانیمابامحمد با صدای مرغابی ها از خواب بیدار شد وقتی چشم گشود با تعجب به اطراف خود نگاه کرد همه جا تاریک بود عبایش را روی دوشش انداخت و به حیاط رفت هیچ صدایی نبود تازه یادش آمد که داخل خانه مرغابی ندارند و آن ها در خانه ی ام کلثوم هستند با خودش فکر کرد این وقت شب چه اتفاقی برایشان افتاده دیشب که رفته بود خانه ی ام کلثوم پدرش هم آن جا بود حالش خوب نبود این را می شد از چهره اش خواند حتی حرفی که پدر زد کمی او را نگران کرد علی گفت دلم برای رسول خدا تنگ شده استابامحمد با شنیدن نام رسول خدا به یاد دوران خوش کودکی خود افتاد؛ به یاد روزهایی که بیشتر وقت ها در کنار پدر جانش حضرت محمد بود به یاد روزهایی افتاد که به هوای دیدن رسول خدا به مسجد می رفت بعضی وقت ها که می دید به سجده رفته است به روی کولش می پرید و در خیال خودش اسب سواری می کرد حسین هم که می رسید از او تبعیت می کرد و خود را بر پشت پیامبر می انداخت و کمر حسن را سفت می گرفت پیامبر هم برای این که آن ها از بازی های کودکی خود محروم نشوند سجده اش را آنقدر طولانی می کرد تا آن ها خود پایین بیایند یک بار که پیامبر سجده اش را بیش از حد طولانی کرده بود وقتی نمازش تمام شد کسی جلو آمد و علتش را سوال کرد و پرسید مگر وحی تازه ای آمده است؟ پیامبر با چهره ای خندان گفت چه علتی بهتر از این که گل های خوش بویی چون حسن و حسین بر پشتم باشندبا این خاطره لبخندی روی لبش نشست؛ اما به یاد سخن پدر که افتاد لبخند از لبش پرید در صدای پدر غمی هویدا بود معلوم بود دارد برای دیدار رسول خدا لحظه شماری می کند نگرانش شد دلش می خواست پیشش برود؛ اما دیروقت شب بود به آسمان نگاه کرد ستاره ای را دید که نورش از بقیه بیشتر است؛ هر بار چون شمعی شعله می کشد و انگار می خواهد پرده ی تاریکی شب را بدرد و به خورشید برسد؛ اما حریف شب نمی شود