کتاب کاهن معبد جینجا این کتاب روایتِ سفر وحید یامین پور به کشور آفتاب تابان ژاپن استژاپنِ ناشناخته و جادویی قرن هاست به اصالت و افتخار شهره است به خون سرخی که از تیغ شرافت سامورایی مغرور می چکد و به گل های فریبنده نقش بسته بر کیمونو که تن تسلیم و نجیب زنانش را می پوشاند و به قلب های مطیعی که بر خدایگان و وطن سجده می بَرند و به چشمان کشیده ظریفی که نمی توان به عمق آن راه پیدا کرد و به سکون و آرامشی که در نوشیدن چای سبز لانه کرده استژاپن گاه خشمگین و خون ریز گاه آرام و خندان گاه سرد چون زمهریرِ قلّه فوجی و گاه گرم و شاعرانه چنان  که لافکادیو هرن آن را ستود می دانی قلب ژاپن چیست؟ شکوفه گیلاسی کوهی که عطرش را در آفتاب صبح می گسترانداصالت شرف و افتخار؛ قرن ها چون جواهری با شمشیر جنگجویان در جان معابد جینجا محافظت شد درست همان زمان که بالزاک در باباگوریو بر شرف و اصالت فرانسوی اش گریست و تولستوی در مرگ ایوان ایلیچ ارزش های روسی اش را به خاک سپرد ژاپن اما در شعر شاعرانِ شیفته آفتاب رویای رومانتیک مردانِ ستبرِ  سنگی با دشنه ای در پهلو و زنان نازک تراش خاموش با بادبزنی پرنقش ونگار باقی بود؛ حتی پس از گشوده شدن دروازه جهنمِ غرب بر روی این باغ اصیل شرقی که آغاز تغییر بود تغییر تدریجی زمین و زمان انسان و سیاره آن چنان که نیکوس کازانتزاکیس مرثیه اش را بر این تغییر خوانده و بر آن گریسته همراه با مسیحیت شان اروپاییان تفنگ و سفلیس و توتون و تجارت برده شان را نیز بدین سرزمین بکر بردند تمدن غربی ریشه های خود بازرگانان بی انصاف دزدان دریایی فرنگ ربایندگان زنان دائم الخمرها را همه جا گستردقرن ها بعد من در جستجوی شرف و اصالت اسطوره ای سرزمین آفتابِ تابان از ایران از قلب کهن سرزمین عرفان هنر و ادب راه سپرده ام؛ با این آرزوی پنهان شده در تو در توی خاطراتم که هرچه به شرق بروی اشعه درخشان تری از خورشید بر جانت خواهد نشستچشم بادامی ها اوشین هانیکو تلفن پاناسونیک شکوفه های گیلاس سنجاب های پرنده ربات های انسان نما هوندا 125 سوشی ای کیوسان و از همه مهم تر سوباسا اوزارا همه در ذهنم رژه می روند از اینکه هنوز قدمی برنداشته ام اما بوی زُهم ماهی خام توی دماغم پیچیده خنده ام می گیردژاپن جایی است که از کودکی بسیار به آن فکر کرده ام ژاپنی ها آدم های جالبی باید باشند و ژاپن سرزمینی تماشایی جایی آن سوی دنیا که اغلب معلم های زحمت کش مان آن گاه که از دست درس نخواندن های مان کُفری می شدند آن را مثل یک پُتک بر فرق مان می کوبیدند حالا هم که برای روشنفکران و توسعه گرایان ورد زبان است و ذکر جانشبی که چمدانم را بستم تا راهی این سفرِ تازه بشوم اشتیاق غریبی برای دیدن آخر دنیا در دلم پیدا شده بود اگر از به کار بردن تعبیر آخر دنیا خنده تان گرفته باید بگویم شما احتمالاً جزو آن دسته از آدم هایی هستید که در درس جغرافیا نمره خوبی نگرفته اید ژاپن واقعاً آخر دنیا است؛ یعنی جایی که وقتی زمین صاف بوده لبه پرتگاهِ عدم قرار داشت بعداً که گرد شده هم به نظر من همچنان آخر دنیاست صرف نظر از اینکه من هنوز به طور کامل متقاعد نشده ام که زمین واقعاً گرد باشدژاپن آخرین خشکی متصل به یک اقیانوس بی کران است که در خیال بافی های دوران کودکی من به هیچ ساحلی نمی رسید سرزمینی جادویی با مردانی که وسط سرشان را می تراشیدند و موهای پشتِ سرشان را می بستند و با شلوارهای عجیب و غریب شان گشادگشاد راه می رفتند