کتاب مه ژیر داستان ایرانی مدتیه وقتی به یادش می افتم مثل کسی که به سفر آخرت رفته باشد و دیگه تعلقی به این دنیا نداشته باشه فراموش می کنم که من به جز فکر کردن به او وظایف و مسئولیتهای دیگه ای هم دارم و بی هیچ بهانه ای یادش مرا با خود می برد و دوباره با غم و اندوه یادآوری خاطراتش به جریان زندگی واقعی برمی گردم دستو دلم به هیچ کاری نمی رود مثل کسی شدم که انگار توی برزخ گیر کرده باشد نمی دونم کجا بود ولی یه جایی خونده بودم که تنهایی بد دردیه به نظر من تنهایی درد نیست خودِ خودِ مرگه