کتاب رمان می نویسم زن بخوان عشق حکایت زندگی حکایت غریبیست تا انسان نباشی طعم زندگی را نچشیده باشی درد را لمس نکرده باشی و از فشار غصه هایت به گریه نیافتاده باشی نمی فهمی چقدر با همین تن نحیف و جسم خاکی لبریزاز صبر و تحملی گاهی چه ناشکیب ناله می کنی که دیگر نمی توانیم اما تمام واقعیت این نیست وقتی به عقب برمی گردیم می بینیم چه جاهایی باید می شکستیم و نشکستیم چه جاهایی باید کم می آوردیم و نیاوردیم