صفات اشیاء در فلسفه تحلیلی و حکمت اسلامی  یلسوفان تا زمان کانت ذهن را همانند آینه ای می دانستند که در مواجهه ی با واقعیت آن را آن گونه که هست مستقل از ساخت و کارکرد خود می شناسد کانت با رد این باور ذهن را در فرآیند معرفت به منزله ی عینکی می دانست که قابل برداشتن از جلوی چشم نیست فیلسوفان تحلیلی نیز پا را از این فراتر نهاده و معرفت را متأثر از شرایط زبانی برخی از آداب و رسوم اجتماعی شرایط اقتصادی و  دانستند  گروهی از فیلسوفان پیش از سقراط منکر ثبات و گروهی دیگر منکر تغیر بودند ولی ارسطو همگام با فهم عرفی به دو گونه دگرگونی قائل شد  1 دفعی  کون و فساد  2 تدریجی  حرکت اعم از جوهری و عرضی  وی پس از آن در قلمرو صفات اشیاء قائل به صفات ذاتی یا ذوات و صفات عرضی یا اعراض گردید لاک بر خلاف وی تفکیک بین صفات ذاتی و عرضی را نه یک امر آفاقی بلکه انفسی و بازتاب محدودیت های ذهن و زبان می دانست و معتقد بود  1 ذات حقیقی اشیاء عبارت است از خواص پایداری که نسبت به خواص دیگر یک نحو علیتی دارند  2 ذات حقیقی اشیاء به هیچ نحو قابل شناخت نیست  فهم عرفی در هر شیئی چهار دسته صفت قائل است صفات ذاتی و عرضی که هریک به نفسی و نسبی تقسیم می شوند که دسته ی دوم را نسب درونی و دسته ی چهارم را نسب بیرونی می نامند؛ هرچند ایده آلیست های مطلق و فیلسوفان تحلیلی این تفکیک را بر نمی تابند  صفات اشیاء در فلسفه ی تحلیلی و حکمت اسلامی در 5 فصل نخست خود به تفصیل دیدگاه های یاد شده را گزارش تحلیل و نقادی می کند و در 3 فصل آخر به ترجمه ی 3 مقاله در همین ارتباط می پردازد