کتاب شهریار اثر نیکولو ماکیاولی یکی از مهمترین نکات ارزشمند در شهریار بخش پایانی آن در ستایش از وطن و مردم است لحن پرشور و حماسی در این بخش از اثر که آن را کاملا از بسیاری بخش های ملال آور کتاب شهریار مجزا می کند مدت ها باعث رواج این شایعه شد که این بخشی افزوده بر کتاب و از آن ماکیاولی نیست ولی امروز دیگر شکی در این باره نیستnهنگامی که ایتالیا در نیمه دوم قرن نوزدهم به کوشش در راه یگانگی ملی برخاست آثار ماکیاولی از قید به در آمد و خود او را تا پایه قدیس بر کشیدند و در 1869 میلادی چهارصدمین سال تولد او را جشن گرفتند و لوحه ای با این نوشته بر فراز گورش برافراشتند نامی چنین بزرگ را هیچ ستایشی بس نیستnاهمیت کتاب شهریار در این است که ماکیاولی اگرچه واضع یا نظریه پرداز ملت باوری ناسیونالیسم نیست ولی او شبحی از این اندیشه را دید و از آن اگرچه مبهم سخن گفت اما آن چه را به روشنی باز گشود کاربرد واقع گرایانه قدرت از یک مرکز بود یعنی شیوه ای که یکپارچگی ملی با آن قابل دستیابی است به واقع ماکیاولی دستور نامه ای سیاسی نه تنها برای روزگار خود که برای همه روزگاران بعد از خود نگاشت کتاب او را می توان دستورنامه قدرت دانستnدر واقع آن چه در شهریار به اجمال گفته می شود در گفتارها گسترش یافته و شاخ و برگ می گیرد لرد اکتن کتاب شهریار را گزارشگر تمام تاریخ بعد از خود می خواند زیرا این کتاب دستورنامه ای است که هر دولتی پس از ماکیاولی خواسته یا ناخواسته دانسته یا نادانسته آن را در عمل به کار می گیرد