کتاب رمان هیچ وقت مامان مرده بود یک روز که داشت از کوچه رد می شد رفته بود زیر ماشین صدای ترمز که آمده بود و پشتش داد و بی داد دویده بودم دم در گوشه ی مانتوِ کرمش که آن قدر ازش بدم می آمد از زیر چرخ  ماشین پیدا بود و باریکه ی خون راه افتاده بود تا بریزد توی جوی کنار پیاده رو جیغ کشیدم و خودم را انداختم رویش صداش می کردم و به چشم هاش نگاه می کردم که مات یک جایی را نگاه می کرد می زدم توی صورتش و التماس می کردم که به من نگاه کند که نباید من را تینا را تنها بگذارد نه مامان من را تنها نگذار نه نه تو نباید بمیری همسایه ها بلندم کردند  هر چه فحش بلد بودم جیغ می زدم سمت راننده که چمباتمه زده بود کنار مامان و می زد توی سرش آمبولانس آمد پلیس آمد بابا آمد و مامان را بردند مندلی شلنگ را از توی حیاط کشیده بود و خون  مامان را می شست و هی گریه می کرد و به ترکی یک چیزهایی می گفت فامیل ها دست می کشیدند روی سر من و تینا تا صبح نخوابیدیم و گریه کردیم هر کار کردند چیزی نخوردیم فرداش رفتیم بهشت زهرا تینا را تمام راه بغل کرده بودم و دوتایی گریه می کردیم به تینا می گفتم همه  کار برایش می کنم و هیچ وقت تنهایش نمی گذارم مامان را شستند من و تینا را بردند که مامان را برای آخرین بار ببینیم مامان مثل فرشته ها خوابیده بود توی لباس سفید و توردارش موهای سیاهش دور صورتش بود و دست هاش را گذاشته بودند روی سینه  مامان را بوسیدیم من پیشانی اش و تینا لپش را صورت مامان مثل یخ سرد بود حواسم بود که این آخرین بار است که می بوسمش بعد مامان را بردند و گذاشتند توی قبر و رویش خاک ریختند صورت قشنگش یواش یواش رفت زیر خاک  من خم شدم و جیغ کشیدم دیگر مامان را نمی دیدم تینا لبه ی لباسم را گرفته بود و گریه می کرد و با آن زبان الکنش ازم قول می گرفت که هیچ وقت نمیرم مامان بزرگ غش کرده بود توی بغل بابا و بابا بادش می زد دراز کشیدم روی خاک قبر مامان زار زدم و قول دادم که دختر خوبی باشم که درس بخوانم و بروم دانشگاه که مواظب تینا باشم و هزارتا قول دیگر فامیل ها بلندم کردند و یکی یک مشت خاک  ریختند روی سر ما مامان را هما ن  جا گذاشتیم و برگشتیم خانه شب رفتم روی تخت مامان و بالشش را بو کردم بعد لباس خوابش را پوشیدم و تینا را بغل کردم و باهم گریه کردیم