کتاب خیابان 204روایت یک فاجعه کتاب در چهار بخش حادثه منا را شرح می دهد از زبان شاهدین که روز عید قربان آن حادثه را از نزدیک لمس و تجربه کرده اند؛ از زبان همسفرها که همراه با عزیزانشان به این سفر رفته و تنها به خانه شان بازگشته اند؛ از زبان گروه تفحص شهدا که از اولین لحظات حادثه مشغول امدادرسانی بوده و تا آخرین فرصت به دنبال شهدا مشغول جست و جو بوده اند و در پایان از زبان خانواده شهدا که در ایران حوادث بعد از این فاجعه را روایت می کنندهر کدام از روایت های موجود بخشی از پازل بزرگی هستند که در نهایت همه سوال های ممکن را تا حدی در رابطه با این اتفاق شرح می دهندنویسنده برای تکمیل کار خود تنها به خانواده شهدا بسنده نکرده و برای اولین بار پای صحبت تیم تفحص شهدا در عربستان نیز نشسته است؛ روایتی دسته اول از اولین شاهدان ماجرا که به گفته نویسنده در آن روزها با صحنه های تکان دهنده ای مواجه شده اند و حتی بعضی از آنها تا مدت ها برای کاهش فشارهای عصبی از قرص استفاده کرده اندبرشی از کتاب محمدرضا بهبودی فر دقیق ترین آدمی است که توی زندگی ام دیده ام توی صوت هایی که از مجید مرزانی گرفته بودم یک جا می گوید من ساعت هفت و هشت دقیقه رمی اَم را انجام دادم حساب ساعت و دقیقه و باقی کارهایش در همین اندازه باریک و ظریف است شغل او این طور ایجاب می کند یا شخصیت خودش از ابتدا این گونه بوده نمی دانممصاحبه با او از این جهت که عضوی از گروه تفحص شهدا بوده اهمیت دارد اما مهمتر از آن او کسی است که شهید غضنفر رکن آبادی را از بین مجروحان حادثه منا پیدا کرده آخرین نفری که او را دیدهاز پله های زیرگذر که آمدم پایین پلیس خیابان 204 را با یک دیوار انسانی بسته بود یک گروه پنجاه نفره از خدمه های بنگالی که لباس زرد به تن داشتند؛ برانکارد توی دستشان بود پلیس آن ها را راه داد داخل اما مرا راه نداد کنار خیابان یک تابلوی تبلیغاتی بزرگ بود که رویش نقشه منا را کشیده بود از پشت پایه اش راه بود یک فاصله سی چهل سانتی متری که زائرها از آنجا خارج می شدند از آن پشت رد شدم و رفتم توی 204 تا آتش نشانی وسط خیابان رفتم پلیس یک دیوار هم آنجا کشیده بود و کسی را راه نمی داد از پشت سر پلیس ها خدمه های بنگالی برانکاردهاشان را بیرون می آوردند زائرها حالشان زار و نزار بود کارت شناسایی شان را نگاه کردم از هر دو نفر یک نفر ایرانی بود از استان یزد و آذربایجان غربی تنها کاری که بنگالی ها می کردند همین بود که زخمی ها را بردارند بگذراند روی برانکارد و بیارند عقب و رها کنند کنار ایستگاه آتش نشانی اما کسی نبود آنجا برای مصدومین کاری بکند حتی آب هم نبود که بشود بهشان دادقبل از هر چیز زنگ زدم به مافوقم و خبر دادم شایعه حقیقت دارد بعد دوربین گوشی ام را روشن کردم و از چهره و کارت شناسایی شان عکس گرفتم قبلاً توی سازمان دوره مستندسازی دیده بودم می دانستم این اجساد به زودی گم خواهند شد تنها همین کار از دستم برمی آمد و اینکه هرکس حالت تهوع داشت سرش را به طرفین برمی گرداندم تا خفه نشود داشتم از چهره و کارت های شناسایی شهدا عکس می گرفتم که