کتاب پس از بیست سال به قلم سلمان کدیور پس از بیست سال اثر داستانی تحسین شده سلمان کدیور نویسنده جوان شیرازی درباره قیام عاشورا استبه راستی حسین را چرا کشتند؟ این پرسشی است که با گذشت قریب به 1400 سال از شهادت سیدالشهدا ع همچنان مطرح است با وجود اینکه به این پرسش در طول تاریخ بارها پاسخ داده شده اما همچنان پرسشی کلیدی محسوب می شود زیرا تاریخ پیوسته در حال تکرار است و انسان نیز موجودی است که عبرت نمی گیرد علاوه بر این همواره حاکمانی بوده اند که با محو کردن اصل ماجرا و پر و بال دادن به حواشی پاسخ دادن به این پرسش را به تعویق انداخته تا راحت تر بتوانند قدرت را حفظ کنند با منحرف کردن ذهن جوامع از اصل موضوع که چرا حسین را کشتند در واقع انگیزه های قیام حسینی را محو و کم رنگ می کنند تا بیشتر بر اریکه قدرت تکیه بزنندسلمان کدیور در رمان پس از بیست سال تلاش کرده است تا این پرسش را پاسخ دهد و خواننده را با جواب هایی برای این سوال روبه رو کند پرسشی که آخرین کلمات رمان بزرگ او است و کتاب با آن پایان می یابدداستانی که از کربلا آغاز می شود و با یک چرخش زمانی به روزگار خلافت خلیفه سوم و حکمرانی معاویه در شام می رسد و تصویری از آن زمان در کنار دسیسه ها و نیرنگ پسر هند را به خواننده نشان می دهداو به مخاطبش نشان می دهد که معاویه چگونه برای حفظ قدرتش دست به هر توطئه و حیله ای می زده تا بتواند دو روز بیشتر در جایگاه حکومت شام باقی بمانددر واقع کدیور در این رمان ریشه و پاسخ پرسش پایانی خود را در سال هایی دانسته که راحت طلبی و زیاده خواهی بزرگان باعث پدید آمدن انحراف در جامعه اسلامی شدکدیور خواننده را به کوچه های شام می برد مکان هایی که در آن جوانان شامی که روزگاری رومیان بر آنها تسلط داشتند حالا در دوران اسلام به همان اعمال و رفتارهایی مشغول شده اند که قبلا بودند و تمام این ها از پیامدهای  حکومت بنی امیه است که برای حفظ قدرت و البته نابود کردن آثار اسلام اسلام اموی رارواج دادند و آنها را از معارف ناب دینی دور نگه داشتند معارفی که سرچشمه آن بیست و پنج سال خانه نشین بود ولی به دست معاویه و خاندانش چنان تبلیغاتی علیه حقیقت او شد که کسی تصور نمی کرد اسلام علیع همان اسلام محمدص باشد تا جایی که برخی در زمان شهادت امیرالمومنین در محراب مسجد کوفه گفتند مگر علی نماز می خوانده؟این کاری است که کدیور در داستانش انجام داده نشان دادن تصویری از روزگار خلافت عثمان بر مسلمانان و حکومت معاویه بر شام او در واقع به سراغ ریشه های آن انحرافی در امت اسلامی رفته که زمینه ساز به قتل رساندن فرزند پیامبر شدبخشی از کتاب پس از بیست سال شکسته مضمحل و روبه مرگ به خانه رسید غلامان و ملازمان زیر بازوانش را گرفتند و به سختی از اسب به زیر آوردند قامتش خمیده بود و چشمانش از فرط اشک سرخ و پف آلود چنان که هرکه او را می دید یقین می کرد به داغی بزرگ و ماتمی ابدی مبتلا شده است؛ داغی که جز شیون آرامش نمی کرد و جز مرگ شفایش نمی داد در روزی که تمام دمشق در جشن و سرور و پایکوبی غرق و تمام خانه ها و خیابان ها زینت شده بود عمارت او تنها نقطهٔ شهر بود که صدای ناله و شیون و عزا از آن به گوش می رسیدناامید به اطرافش نگاه کرد هیچ کس به استقبالش نیامد بود چه از اشراف و بزرگان شهر که همیشه با چاپلوسی احاطه اش می کردند و چه از مردم عادی که او را به خاطر پدرش دوست می داشتند هیچ کس نبود تا خود را در غمش شریک بداند و به او تسلّی خاطر بدهد آنانی که سال های سال از قدرت و نفوذش بهره ها برده و کسیه ها دوخته بودند امّا آنان حق داشتند اگر فرزندان یکی از آن ها هم در کربلا آن هم در سپاه حسین کشته می شد او نیز چنین رفتاری پیشه می کرد در شام چه کسی بود که برای تسلّی مردی داغدار حاضر به خریدن خشم یزیدبن معاویه باشد؟در این مدت که از کربلا بازگشته بود حتی لحظه ای آرام وقرار نداشت داغی که بر جگرش وارد شده بود ازسویی و خواب های پریشان و کابوس های ویران گر ازسوی دیگر روح و روانش را آماج خود گرفته بودند پیوسته تصویر حسین درنظرش مجسم می شد که طفل چندماههٔ خود را به آسمان گرفته بود تا او را بر شامیان شاهد گیرد و تیری که پُرضرب و پریشان بر گلوی آن طفل نشست و خون او که حسین به آسمان می ریخت؛ لحظاتِ به خون افتادن برادر و برادرزادگانش که در دریایی از سپاه شام رجز می خواندند و شمشیر می زدند و لحظهٔ پیوستن ابراهیم به آنان؛ لحظه ای که شمر چون حریف آنان نشد فرمان داد چهارصد تیرانداز آنان را هدف قرار دهند و بر بدن های آنان اسب بدوانندآرام و خمیده به عمارت داخل شد و انبوه غلامان و کنیزان را دید که لباس عزا به تن کرده و شیون کنان به خود لطمه می زدند و صورتشان را خونین می کردند آیا چنین سرنوشتی را به خواب هم می دید؟ و چنین فاجعه ای را تصور می کرد؟ آرام آرام قدم برداشت و درمیان ناله های جان گداز داخل شد ماریه را دید که در جمع زنان بدون این که اشک بریزد یا ناله سردهد مات و مبهوت چون مجسمه ای به او خیره شده است به سختی به پاهایش فرمان حرکت داد و پیش رفت زنان با دیدن او از جای برخاستند پشت سر ماریه نشستند و شیون ازسر گرفتند زن سرد و خشک و بی مقدمه گفت با فرزندم چه کردی زید؟ چرا او را با تو نمی بینم؟