کتاب رمان عشق و خوشبختی موهایی به رنگ شب پرچین و شکن که گواهی می دهند هرگز دست آرایشگری لمسشان نکرده و آنها را آرایش نکرده کفش بی بند کتانی سفید رنگت پاهای ظریف و کوچکت را پوشانده و هنگامی که به سوی مادرم پیش میروی کوچکترین صدایی از گام هایت بر روی سنگفرش باغ به گوش نمی رسد نمیدانم چرا دوست دارم دزدانه به تو از زیر عینکی که بر چشم دارم نگاه کنم و تو را و فقط تو را توصیف کنم