کتاب تمثیلات اعتقادی علمی کتاب تمثیلات اعتقادی  علمی جلد اولتمثیل یعنی درک نطق اشیاء همه اشیاء ناطق اند همه چیز پیام دارد اساس تمثیل این است که انسان نطق و پیام اشیاء را متوجه شود  زبان تمثیل زبانی است گویا شیوا و رسا مثال اگر مناسب باشد و با دقت و هوشیاری بکار گرفته شود عمق مطلب را مجسم می کند تاریکی های آن را می زداید تطبیق می دهد و نکات مبهم و دشوار آن را روشن و آسان می سازد و آنگاه هرکسی نسبت به میزان مطالعات و آگاهی هایش و به اندازه نیروی درک و اندیشه اش از آن مثال اطلاعاتی به دست می آورد و از طریق همین اطلاعات مطلب اصلی را نیز بهتر درک می کند  اگر مفاهیم دینی را با هنر تمثیل عرضه کنیم اسلام با اقتدار بیشتری در عالَم مطرح می شود و بیانات ائمه علیهم السلام بهتر درک می شودآنچه در پیش روی شماست بخشی از مجموعه کتب تمثیلات اثر حکیم متفکر مرحوم آیت الله حائری شیرازی رحمه الله علیه است که به ساحت اهل اندیشه تقدیم می شود بدون شک آیت الله حائری شیرازی در عصر ما یکی از برجستگان و سرآمدان فن تمثیل به حساب می آیند که استقبال فراوان از چاپ های گذشته این مجموعه شاهد بر این مدعاستاینک و پس از چندین سال وقفه در انتشار آثار مرحوم استاد ره این مجموعه نفیس با ویرایشی جدید عرضه می شود و امید است مورد استفاده مخاطبان قرار گیرد درباره تاریخچه تدوین این مجموعه و ویژگی های آن نکاتی چند بیان می گردداین مجموعه در ابتدا در دهه 70 و به کوشش حجت الاسلام محمدرضا رنجبر زید عزه ایجاد شد و ایشان با تلاشی طاقت فرسا صدها تمثیل از مجموعه سخنرانی های آیت الله حائری شیرازی را از نوارهای کاسِت پیاده و ویرایش نمودند و در قالب کتاب تمثیلات چاپ نمودند مرحوم استاد ره همیشه قدردان ایشان بوده اند ان شاء الله که خداوند متعال سعی ایشان را مشکور قرار دهدمجموعه حاضر پس از چندین مرتبه ویرایش توسط ویراستاران مختلف به شکل فعلی درآمده است اگرچه نهایت سعی ما این بوده که اصالت متن و نزدیکی به بیان اولیه مرحوم استاد ره حفظ شود اما طبیعتاً پس از ویراستاری تغییراتی اندکی نیز در محتوا و سبک بیان اولیه به وجود آمده است لازم به ذکر است جهت ترجمه آیات در پاورقی از ترجمه قرآن نوشته آیت الله العظمی مکارم شیرازی دامت برکاته استفاده شده استگزیده ای از متن کتاب تمثیلاتخروج از خود در حقیقت جان کندن است و تحمل این جان کندن سیار مشکل یا مُحال است و برای آنکه انسان سختی جان کندن را احساس نکند باید در یک حال بی حسی نسبت به دنیا باشد؛ به عبارت دیگر باید همان مستی ای که در عرفان مطرح است برای فرد پیش آید تا توجه او به دنیا منقطع شود