کتاب خواب دیدم کودکی ام را اوليّن روزی كه از روستا به شهر آمديم را هرگز فراموش نمی کنم من و مادرم با شادمانی وصفناپذيری اسباب كهنه و زهوار در رفتهمان را كه حاصل چندين سال زحمت و مرارت پدر و مادرم بود در گوشه و كنار اتاق ميچيديم يا به عبارت بهتر میچپانديم؛ چون اتاق آن قدر كوچك بود به زحمت می توانستيم هم اثاثيه را جا بدهيم و هم جايی برای خودمان مهيّا كنيم البته يك نيمچه اتاق ديگر هم به عنوان آشپزخانه در گوشه ديگر حياط به آدم دهن کجی می کرد