کتاب  شب قداره های بلند  اثر  وحید قربانی نژاد باید بنویسم این رمان چطور زاده شده اما راستش درست خاطرم نیست شاید مثل شخصیت اصلی داستان چیزهایی که باید به یاد بیاورم را فراموش کرده ام و چیزهایی که باید فراموش کنم هر روز مثل سایه دنبالم هستند اما چیزی که در خاطرم مانده این است که بعد از چاپ اولین کتابم که داستان کوتاه بود قصد داشتم اولین داستان بلندم را آغاز کنم اما دستم به نوشتن نمی رفت تکه پاره هایی می نوشتم که به هیچ داستانی بند نبود و می شد در قالب هر روایتی جای بگیرد اما یادم است یک شب مشغول تماشای سریال معروفی بودم داستان پتانسیل بالایی برای جذابیت داشت اما هرچه جلوتر می رفت با خودم فکر می کردم می توانست جور دیگری باشد شاید بعد که از آنکه از نویسنده فیلمنامه ناامید شدم بود که خودم قلم را برداشتم و مشغول شدم به نوشتن اما خود کتاب به جز شاکله اصلی که زاده تخیل است در واقع تکه هایی از من است که از زبان آدم های مختلف نقل می شود نویسنده ها اکثرا در داستان هایشان شخصیتی را می گنجانند که بیانگر حرف ها و منویات نگارنده است کسی که از جانب نویسنده حرف می زند و دغدغه هایش را عنوان می کند اما در رمان شب قداره های بلند ذره ای از من در تمام شخصیت های داستان مستتر است در آدمی که از فراموش کردن و فراموش شدن در هراس است در کسی که شب های خالی اش را با دود و الکل پشت سر می گذارد و حتی در دیوانه ای که سر کوچه ول می چرخد و به سمت مردم سنگ پرتاب می کند