کتاب وآنکه دیرتر آمدملاقات یکی از بنده های خوب خدا با حضرت صاحب الزمان عجل الله تعالی فرجه  داستان بلند حاضر بر مبنای یکی از وقایعی که در کتاب نجم الثاقب ثبت شده است با موضوع ملاقات یکی از بنده های خوب خدا با حضرت صاحب الزمان عجل الله تعالی فرجه و عنایت و توجه ویژه حضرت به شیعیانشان به رشته تحریر درآمده استگزیده ای از کتابنام من میرزا حسین است و شغلم کتابت چهارده ماه پیش به بیماری سختی دچار شدم که تمام طبیبان از درمانم عاجز ماندند دست به دامان ائمه ع شدم که اگر از این بیماری نجات پیدا کنم در چهارده ماه و هر ماه یک حکایت در وصف حال ائمه ع بنویسم سیزده حکایت را نوشتم اما چهاردهمین حکایت را  که در خورِ شان ائمه باشد نیافتمنا امید بودم که چطور نذرم را ادا کنم  تا اینکه یک روز مانده به تمام شدن مهلت به مجلسی دعوت شدم  رغبتی به رفتن نداشتم  اما رفتم  چون در جمع بودن مرا از خود خوری باز می داشت  و عجیب آن که در آنجا حکایتی بسیار غریب شنیدم که برای مردی به نام محمود فارسی رخ داده بود و چون در جزئیات واقعه اختلاف نظر بود و من که از خوشی یافتن چهاردهمین حکایت سر از پا نمی شناختم عزم جزم کردم که هر طور شده همان روز از زبان محمود فارسی ماجرا را بشنوم بخصوص که فهمیدم منزلش در همان شهر و حتی در نزدیکی است پس به اصرار ار مسلم که حکایت محمود فارسی را شرح داده بود خواستم مرا به خانه او ببرد حالا از مسلم انکار؛ که  وقت گیر اورده ای  مثلا ما مهمان هستیم و باشد فردا پاهایم رنجور است و  و از من اصرار که فردا دیر است و نذرم فنا می شود وعاقبت رضایت داد و به را افتادیم راست می گوید پیرمردی است زنده دل اما پاهایش رنجور است هم آهسته می آمد هم قدم به قدم می ایستاد و با رهگذران خوش و بش می کرد عاقبت طاقت نیاوردم و پرسیدم راه زیادی مانده؟