کتاب پوتین قرمزها کتاب پوتین قرمزها خاطرات مرتضی بشیری بازجو و مدیرمسئول جنگ روانی قرارگاه خاتم الانبیا را به قلم فاطمه بهبودی روایت می کند  از جذابیت های خاطرات بشیری روایت جلسات بازجویی از نیروهای عراقی است که گاه در خلال این خاطرات مطالب خواندنی از اتفاقات تاریخی نقل می شود که فجایع رخ داده در جنگ تحمیلی را بیشتر نمایان می کند از جمله این موارد بخشی است که به بازجویی از محمد رضا جعفر عباس الجشعمی سرهنگ دوم نیروی مخصوص فرمانده تیپ کماندویی سپاه هفتم و حضور او در ام الرصاص اختصاص دارد  نویسنده در مقدمه این اثر به چگونگی نگارش اثر و موانع و مشکلات موجود در این زمینه اشاره کرده و می نویسد درباره بخش استنادی کتاب گفتنی است اسناد مرتبط با بازجویی ها از وزارت امور خارجه به مرکز اسناد و کتابخانه ملی ایران منتقل شده و این مرکز بنا به قانونی دست و پاگیر تا چهل سال بعد امکان بازدید مطالعه یا هرگونه دسترسی به اسناد را از مراجعان سلب کرده است و به هنگام مکاتبه بنده این جابه جایی به تازگی انجام شده بود همچنین از آنجا که قرارگاه خاتم الانبیا بخش اطلاعاتی سپاه محسوب می شده عکس برداری یادگاری نیز به ندرت صورت گرفته است  پوتین قرمزها در 36 فصل به انضمام عکس ها و اسناد تدوین شده است بهبودی در این خاطرات ابتدا مخاطب را با اهمیت خاطرات راوی آشنا می کند او در فصل های نخست بخشی از بازجویی های انجام شده را ثبت می کند و پس از آن به زندگی فردی راوی و چگونگی ورود او به جبهه و نقش  او در جنگ تحمیلی می پردازدبرشی از متن کتابصدای اذان از بلندگوی سولت نماز جماعت قرارگاه امام علیع بلند شد به خود آمدم و دیدم غروب شده کار را تعطیل کردم و وضو گرفتم تا خودم را به صف نمازگزاران رساندم رکعت اول تمام شده بود و مکبر بِِحَولِ الله وَ قُوَّته اَقومُ وَ اًقعُد را می گفت در صف آخر ایستادم که رکعت دوم را قامت ببندم که صدایی به زبان عربی نظرم را جلب کرد هَذه صَلوتِکُم غَلبتُ عَلینا الله یَنصُرکم لِانّکُم مُصَلینبرگشتم و به پشت سر نگاه کردم چهار افسر ارشد عراقی با چشم های بسته از مقابل سوله رد می شدند یک عقاب و یک ستاره در طرفین شانه های افسری که حرف می زد حکایت از سرهنگ دوم بودنش داشت او اندامی ورزیده پوستی روشن پیشانی برجسته سری طاس و سبیلی پرپشت و سیاه داشت که بالای لب منظم قیچی شده بودقامت بستم صدای سرهنگ دور شد نماز خواندم و به اتاق اطلاعات رفتم سرهنگ دوم روی نزدیک ترین صندلی به بازجویِ دومین اتاقِ بازجویی لمیده بود چشم بند سیاه را برداشته بود و می شد چشم های درشتی را دید که در عمق آن قساوت یک فرمانده بعثی خوابیده برخلاف دیگر افسرانی که با او اسیر شده بودند مضطرب نبود یک بند حرف می زد و بیش از حد از زبان بدن کمک می گرفت