کتاب بی ستاره اثر مریم ریاحی رمان laquoبیzwnjستارهraquo را laquoمریم ریاحیraquo نوشته است در بخشی از این داستان میzwnjخوانیم laquoچشمzwnjهای تیله مانندش را به تلویزیون دوخته و دستzwnjهایش مشغولند مشغول ارتباط برقرار کردن با دنیای تازهzwnjاش پیام کوتاه یکی از پیشرفتهzwnjترین راهzwnjهای ارتباط بیzwnjخطر و سرگرمzwnjکننده لحظهzwnjای نگاهش میzwnjکنم مثل سالzwnjهای گذشته چاقzwnjتر از آن روزهاست البته کمی پوست تیرهzwnjاش همچنان تیره مانده موهای فرفریzwnjاش کمzwnjپشت شده و کمzwnjرنگ گویی غباری نرم روی موها و صورتش را پوشانده اما هنوز جذاب است یا حداقل برای من دلم میzwnjخواهدش نزدیکzwnjتر میzwnjروم یحیی و زهرا اتاقشان را روی سرشان گذاشتهzwnjاند و حواسzwnjشان با ما نیست نگاهش میzwnjکنم اصلا متوجه نیست نزدیکzwnjتر میzwnjروم دستی به موهای زبرش میzwnjکشم با چشمzwnjهای گردشده نگاهم میzwnjکند انگار دوست ندارد از دنیایش خارج شود کمی خود را عقب میzwnjکشد و میzwnjگوید این شام چی شد؟ عقzwnjام میzwnjگیرد میلهzwnjهای آهنی دوباره احاطهzwnjام میzwnjکنند میلهzwnjهای سرد quotهمیشه فاصلهzwnjای هستquot سهراب میzwnjگوید سردی میلهzwnjها نگاهم را یخ میzwnjزند به یاد شعری که دوستش دارم میzwnjافتم quotنزدیک تو میzwnjآیم بوی بیابان میzwnjشنوم کنار تو تنهاترمquot حواست هست بساط شام ما زنzwnjها چند بار در طول زندگیzwnjمان غذا میzwnjپزیم؟ چند بار ظرف را میzwnjشوییم و خشک میzwnjکنیم؟ چندبار بساط ترشی و مربا سالاد فصل و غیره رو الم میzwnjکنیم؟ چند بار فقط برای خودمان وقتی تنها هستیم سفرهzwnjای میzwnjاندازیم غذا میzwnjپزیم؟ چقدر به خودمان اهمیت میzwnjدهیم؟raquo کتاب حاضر را انتشارات laquoپرسمانraquo منتشر کرده است