من لایحضره الفقیه 4 جلدی  شیخ صدوق  دارالکتب  من لایحضره الفقیه اثر ابوجعفر محمد بن على بن حسین بن بابویه قمى مشهور به شیخ صدوق یکى از کتب اربعه روایى شیعه است نویسنده در این کتاب مجموعه روایات اهل بیتع درباره مسائل فقهى و احکام شرعى را که از دیدگاه خود صحیح و معتبر مى دانسته جمع آورى نموده است  نویسنده کتاب را در چهار جلد تألیف نموده و محدث بحرانى احادیث آن را شماره کرده و مجموع آن ها را 5963 حدیث دانسته است که از این تعداد 3913 حدیث مسند و 2050 حدیث مرسل مى باشد  نویسنده در تألیف این اثر از کتاب هاى فراوان و باارزشى استفاده کرده است که برخى از آن ها عبارتند از کتاب حریز پسر عبدالله سیستانى شاید مقصود کتاب الصلاه حریز است؛ کتاب على بن عبدالله حلبى از اصحاب امام صادقع که کتاب او مورد تحسین آن حضرت قرار گرفت؛ کتاب هاى على بن مهزیار اهوازى 32 کتاب؛ کتاب هاى حسین بن سعید اهوازى؛ نوادر احمد بن محمد بن عیسى؛ نوادر الحکمه محمد بن یحیى اشعرى؛ کتاب الرحمه از سعد بن عبدالله؛ جامع محمد بن حسن بن الولید؛ نوادر محمد بن ابى عمیر؛ محاسن احمد بن ابى عبدالله برقى و رساله على بن بابویه  نویسنده در این کتاب فقط نام راوى اولى که روایت را از معصومع روایت کرده آورده و در آخر کتاب؛ یعنى در بخش مشیخه سند خود را به آن راوى نقل مى کند تا روایات از حالت ارسال خارج شده و اصطلاحا مسند شوند و استفاده از آن براى مراجعه کنندگان آسان تر گردد این بخش یکى از بخش هاى مهم کتاب است که بسیار مورد توجه علماى شیعه قرار گرفته و شرح هاى فراوانى نیز بر آن نگاشته اند که خود از منابع غنى و پربار علم رجال بشمار مى آید  در قرون اولیه اسلامى فقهاى شیعه فقط به روایت و نقل سخنان ائمهع اکتفا می کردند و به خود اجازه گفتن سخنى در برابر و یا در کنار سخنان معصومع نمى دادند؛ چراکه آنان را مرتبط با مرکز وحى و معدن حکمت مى دانستند آنان حتى اگر مى خواستند کتابى غیر روایى به نگارش درآورند سعى می کردند تا از الفاظ روایات استفاده کنند و سخنى غیر از سخن اهل بیتع ننویسند شیخ صدوق از آخرین علماى این دوره بشمار مى آید در اثر ایشان همه کتاب روایت و یا گرفته شده از الفاظ روایات است به حدى که برخى از علماى شیعه مى گویند اگر درباره مسئله اى روایتى نیافتیم به الفاظ شیخ صدوق نیز مى توانیم استناد کنیم؛ چراکه الفاظ ایشان همه استفاده شده از الفاظ روایات است  بسیارى از علما احادیث موجود در این کتاب را از چند نظر بر احادیث مذکور در سه کتاب دیگر از کتاب هاى چهارگانه ترجیح داده اند؛ چه آنان اعتقاد داشتند که شیخ صدوق احادیث بسیارى را حفظ بوده و آنها را نیک ضبط کرده و در روایت تأمل روا داشته است و نیز کتاب خود را پس از کتاب الکافی تألیف نموده و صحت احادیثى را که در کتاب آورده تضمین کرده است و نه تنها مانند دیگر مؤلفان قصد گردآورى همه احادیث روایت شده را نداشته بلکه به ثبت احادیثى پرداخته است که بدانها فتوا داده و بر صحت آنها حکم کرده است و با اعتقادى راسخ آنها را حجت میان خود و خدا مى دانسته است