کتاب کافکا در کرانه اثر هاروکی موراکامی کازوئو ایشیگورو معتقد است موراکامی در ادبیات ژاپن یکه و ممتاز است و آثار او رنگ سوررئالیستی توام با مضحکه ای عبث را دارد که مالیخولیا را در زندگی روزمره طبقه متوسط می کاود او می افزاید با اینحال وسوسه ای درونمایه یی نیز هست که به گذشته دور برمی گردد و آن هم فانی بودن زندگی است و او این موضوع را در حالی می پروراند که شخصیتهایش هنوز نسبتاً جوانند برخی به میانسالی رسیده اند اما درمی یابند که نیروی جوانی از دست رفته است بی آنکه ایشان خبردار شوند بی تردید جانمایه بزرگ داستان های موراکامی فقدان است هرچند او از مشخص کردن منبع آن سرباز می زند می گوید این راز است راستش نمی دانم این حس فقدان از کجا می آید شاید بگویید باشد خیلی چیزها را به عمرم از دست داده ام مثلاً دارم پیر می شوم و روز به روز از عمرم می کاهد مدام وقت و امکاناتم را از دست می دهم جوانی و جنب و جوش رفتهیعنی به یک معنا همه چیز گاه حیرانم که در پی چیستم فضای اسرارآمیز خاص خودم را در درونم دارم این فضای تاریکی است این پایگاهی است که هنگام نوشتن پا به آن می گذارم این در مخصوصی برای من است اشیای این فضا شاید همان چیزهایی باشد که در راه از دست داده ام نمی دانم لابد این یک جور ماتم است