کتاب اینجا سوریه است صدای زنان راوی جنگ سوریه کتاب اینجا سوریه است نوشته زهره یزدان پناه قره تپه اولین عنوان از مجموعه آثار ناشر در رده زنان مقاومت  فتنه شام است و در تلاش است تا صدای زنان راوی جنگ باشداین اثر در تلاش است تا فصل جدیدی در چگونگی ثبت تاریخ شفاهی بگشاید؛ فصل جدیدی که می تواند ثبت تاریخ شفاهی در موقعیت بحران نامیده شود هرچند به دلیل گسترده بودن دریای روایت ها به ویژه روایت های مقاومت در سوریه این روایت ها ناتمام هستند و روایت های این کتاب فقط گوشه ای از صدای زنان راوی جنگ در سوریه استزهره یزدان  پناه قره تپه برای نگارش کتاب اینجا سوریه است چند مرتبه به استان ها و شهرهای مختلف سوریه سفر کرد و روایت های کتاب را به ترتیب زمانی و در دو بخش تنظیم و تدوین کرده است بخش اول خاطرات سفر در سال 2017 را دربر می گیرد که با پاییز و زمستان 1396 مصادف شده است و بخش دوم وقایع سال 2018 است که همزمان با تابستان 1397 است در هر بخش از کتاب با 11 فصل و همچنینی ضمیمه ها و تصاویری از وضعیت مردم و مناطق مختلف سوریه روبه رو هستیم که نگاه نویسنده را به سوریه به ما نشان می دهد این روایت ها صدای زنانی است که راوی جنگ هستند و در این میان دیده نمی شوندزهره یزدان پناه قره تپه در بخشی از مقدمه کتاب دلیل اصلی و انگیزه خود را از نگارش این کتاب اینطور توضیح داده استپرسش اصلی در این سفر جست وجوگرانه و پژوهش برای نگارش مطالب کتاب این بود جنگ تحمیل شده به مردم سوریه چه تبعاتی بر زندگی زنان سوری با ادیان و مذاهب و قومیت های مختلف داشته است؟ چگونه زندگی شخصی و خانوادگی این زنان متاثر از این جنگ تحمیلی قرار گرفته است و زنان چه خاطراتی از این وضعیت دارند؟ بدون شک یافته های چنین پرسشی نه تنها روایت مظلومیت زنان سوری در جنگ تحمیلی بر سوریه است بلکه بیانگر عمق جنایت های دشمنان سوریه و مردم آن هم خواهد بود وقتی که نام زن به میان می آید به طبع در کنارش مسئله خانواده مطرح می شود؛ یعنی همسر و فرزندان و همچنین دیگر اعضا مانند پدر مادر خواهر و برادر در این جست وجو اما به علت حضور نیروهای ایرانی در سوریه ردپای فعالیت های آن ها هم در عرصه های مختلف آشکار می شودخواندن کتاب اینجا سوریه است را به تمام علاقه مندان به ادبیات جنگ و همچنین کسانی که به مطالعات اجتماعی و مطالعات زنان علاقه دارند پیشنهاد می کنیم بخشی از کتاب اینجا سوریه است  افراد زخمی را جلوی چشم بچه های کوچک شلاق می زدند بچه ها که این صحنه ها را می دیدند از ترس گوشه ای پناه می بردند و گریه می کردند مسلحین ایلین را با همان بدن مجروح شلاق زدند؛ آن هم جلوی چشم  بچه هایش بقیه زن های اسیر بچه هایش را در آغوش می گرفتند و سعی می کردند با دست جلوی چشم هایشان را بگیرند دخترهای چهارساله و دوساله اش با وحشت و نگرانی گریه می کردند وقتی مسلحین بی رحمانه شلاق به سروصورتمان می زدند؛ تنها کاری که می توانستیم بکنیم این بود که دست هایمان را سپر سروصورتمان کنیم تا ضربه های کمتری بهمان بخورد با عجله از خانه دویدم بیرون ناباورانه دیدم در حیاط از جایش کنده شده است یوسف را نمی دیدم؛ فقط صدایش را می شنیدم که جیغ می زد موشک موشک دنباله صدا را که گرفتم به خانه سمر رسیدم کل خانه منهدم شده بود رفتم داخل ساختمان یوسف را دیدم در حالی که سر و پاهایش ترکش خورده کنار جنازه بی سر سمر نشسته است سمر سر سجاده بوده و داشته نماز می خوانده که موشک می زنند