کتاب همسایه های خانم جان روایت پرستار احسان جاویدی از یک تجربه ناب انسانی در خاک سوریه و روایتی متفاوت از دست پرورده های حاج قاسمهمسایه های خانم جان روایتی است از مدافعین و نوکران حرم و حریم حضرت زینب سلام الله علیها که زیر سایه این فرمانده هفت سال در خاک سوریه جهاد کردند دست پرورده های حاج قاسم که برای این حرم و همسایگانش هرچه توانستند انجام دادند از اسلحه دست گرفتن تا خدمات اجتماعی و رساندن آب و نان به دست مردم سوریه خدماتی که مردم در دوران سیطره داعش رنگش را هم ندیده بودندهمسایه های خانم جان روایت پرستار احسان جاویدی است از چهارماه حضورش در بیمارستان البوکمال سوریه در صفحات این کتاب مخاطب همراه راوی به سوریه سفر می کند از دمشق و کنار ضریح حضرت زینب سلام الله علیها تا حمص و تدمر و المیادین و دیرالزور و 800 کیلومتر دورتر از دمشق روستایی به نام الهِری و ماجراهایش خواننده میان کوچه پس کوچه های خاطرات نقش بسته بر صفحات کتاب می خندد می دود گریه می کند خوشحال می شود غصه می خورد خسته می شود و مهم تر از همه می بیند و لمس می کند چه را؟ روی دیگر جنگ را که میان دود آتش و انفجار و وحشیگری های داعش کمتر دیده شده است رویی که فقط در جبهه حق دیده می شود و همین شده فرق میان جبهه حق و باطلاین اثر حفاری ظریفی است به لایه های زیرین جنگ سوریه و الفبای جدید جهادِ دست پرورده های حاج قاسم آنها که تا زنان و بچه های البوکمال از شهر خارج نشدند پایشان را در شهر نگذاشتندآبان ماه 1396 البوکمال آخرین پایتخت داعش یک قدمی سقوط است سردر همه خانه ها پرچم سفید تسلیم سرش را پایین انداخته و آویزان است همه منتظر دستورند هم آنها که پرچم به سر در خانه هایشان نصب کرده هم آنها که تا چند ساعت دیگر شهر را فتح می کنند همه منتظر دستور حاج قاسم بالاخره بی سیم ها خش خش می کند و دستور صادر می شود کوتاه و قاطع تا همه زن ها و بچه ها سالم از شهر خارج نشده اند نیروها اجازه ورود به شهر را ندارنددر بخشی از کتاب آمده است نگاهم به پرچم ایران روی پشت بام می افتد برای رسیدن این پرچم به اینجا خون داده ایم بغض گلویم را مشت می کند همسایه های خانم جان صبح به صبح به امید این پرچم دست بچه هایشان را می گیرند و به بیمارستان می آیند بروم بگویم اشتباه آمده اید؟ بگویم دستمان از دارو خالی ست؟ بگویم شرمنده به خانه هایتان برگردید؟ جواب این مادران را هم بتوانم بدهم جواب شهدا را چه بدهم؟ این مادرها دارو می خواهند خون نمی خواهند که سخت باشد قسمت سختش را شهدا داده اند پرچم ایران بالای این ساختمان باشد و مردم ناامید برگردند؟ چشم به پرچم که سوز سرد تنش را تکان می دهد زار می زنم دست به دامن جواد می شوم؛ راهی جلوی پایم بگذارد یاد حاج احمد متوسلیان می افتم می خواست این پرچم را در انتهای افق به زمین بکوبد کف دست هایم را به پرچم و شهدایی که دورش جمع شده اند نشان می دهم خالی ست دستِ خالی که نمی شود کار کردهمسایه های خانم جان؛ روایت پرستار احسان جاویدی به قلم زینب عرفانیان نویسنده دو اثر تحسین شده مربع های قرمز و درگاه این خانه بوسیدنی است در قطع رقعی و 268 صفحه توسط انتشارات شهید کاظمی منتشر شده است