کتاب نخبگان سیاسی ایران بین دو انقلاب توضیح کتاب  موضوع اصلی کتاب حاضر بررسی کمی و کیفی منشا اجتماعی صفات ویژگی ها و نقش و تاثیر گروه نخبگان سیاسی در توسعه سیاسی و اجتماعی ایران است که حد فاصل دو انقلاب مشروطه و انقلاب اسلامی را در بر می گیرد نگارنده در این اثر از عقاید متقدمان مکتب نخبه گرایی مانند موسکا و دوپاره تو بهره برده است نویسنده معتقد است که حکومت در ایران معاصر مشروعیت خود را از قدرتمندی گروهی یعنی گروه نخبه تامین می کند وی نوشتار حاضر را تلاشی برای آزمون دو فرضیه می داند1  تحولات سیاسی و اجتماعی جامعه ایران در صد سال اخیر تحت الشعاع منافع گروهی که در این کتاب به نام نخبگان  نامیده می شوند قرار داشته است و در ایران نیز همانند سایر کشورهای در حال توسعه نخبگان سیاسی و در راس آنها شخص شاه در تعیین پویش توسعه کشور تصمیم گیرنده نهایی هستند2  این گروه نخبه چه در امر تربیت و تشکل سازمانی و چه در زمینه تصمیم گیری و چگونگی اعمال قدرت متقابلا متاثر از قدرت سازمان یافته نخبگان برون جامعه ای بوده است کتاب در 9فصل نظام یافته است فصل اول حاوی تعریف مفاهیم است در فصل دوم از دیدگاه ها و نظریات مختلف درباره گروه نخبه با تاکید بر دیدگاه های موسکا و پاره تو بحث شده است موضوع فصل سوم شناخت و تبیین رابطه طبقات اجتماعی با نظام سیاسی است در فصل چهارم تلاش شده گروه های رسمی و غیر رسمی اجتماعی در ایران معرفی شوند در فصل های پنجم و ششم شکل گیری گروه نخبه سیاسی در دو حوزه مجریه و مقننه ایران در عصر قاجار و پهلوی بررسی می شوند فصل هفتم به شناسایی کانون های جذب و تربیت نخبگان اختصاص دارد در فصل هشتم خصوصیات و خلقیات گروه نخبه تشریح شده است فصل نهم نتیجه گیری کتاب است که با عنوان ارزیابی نهایی رویارویی نخبگان سیاسی و جامعه به چاپ رسیده است کتاب با فهرست منابع فارسی و انگلیسی و نام نامه به پایان می رسد