کتاب فصل سنگ بخشی از خاطرات رزمندگان و شهدای جوان جریان دفاع مقدس رقص سنگ نوشته ی محسن صالحی حاجی آبادی رمانی روانشناختی است رمانی که شیوه ی روایتش جریان سیال ذهن است و از زبان دوم شخص روایت می شود آنچه که در کتاب رقص سنگ می خوانیم بخشی از خاطرات رزمندگان و شهدای جوان است جوانانی که شجاعتشان زبانزد همگان بود رزمندگانی که در ابتدای جوانی بودند و فرمانده شان هفده سال سن بیشتر نداشت محسن صالحی حاجی آبادی در رقص سنگ از شور جوانانی نوشته است که مرگ را به چشم دیده بودند و نه تنها از آن نمی ترسیدند بلکه بهترین نوعش یعنی با شجاعت شهید شدن را از خدا طلب می کردند محسن صالحی حاجی آبادی در رقص سنگ بیش تر به تشریح چرایی ها و علّت های اعمال و کنش ها و واکنش ها می پردازد در این شیوه نگارش به زندگی عاطفی شخصیت های رمان بیش تر از معمول اهمیت داده است و داستانی سراسر احساس آفریده است کتاب رقص سنگ را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم اگر از خواندن رمان ها و داستان هایی که در آن از شجاعت ها و دلاوری های شهدا  و رزمندگان سخن رفته است لذت می برید کتاب رقص سنگ لبخند را برایتان به ارمغان می آورد درباره ی محسن صالحی حاجی آبادیمحسن صالحی حاجی آبادی در سال 1348 در اصفهان متولد شد او مدت 20سال در قم ساکن بود و در آنجا به تحصیلات حوزوی پرداخت محسن صالحی حاجی آبادی مدت زمانی نزدیک به سه سال را در جبهه از جمله عملیات کربلای 5 گذراند او از جهادگران و یادگاران دفاع مقدس است و جانباز شیمیایی نیز هست محسن صالحی حاجی آبادی آثار بسیاری را منتشر کرده است که به جز کتاب رقص سنگ و از لیلا تا ویلا بقیه برای نوجوانان هستند او در سال 1398 چشم از دنیا فروبست بخشی از کتاب رقص سنگنگاهت به آب است و دستت توی خاک ها دنبال چیزی می گردی پیدا می کنی نه کوچک است و نه بزرگ سنگ را می گویم دوباره می خواهی روی آب سنگ را برقصانی اش انگار تنها دل خوشی ات همین است تند و تند زیر لب لا اله  الا الله می گویی و سنگی بر می داری دستت را بالا می بری و بعد محکم سنگ را به سینهٔ آب می کوبی آب موج برمی دارد موج هایی پشت سر هم می روند تا آن سوی آب و تو نگاهشان می کنی موج های پشت سر هم و نگاه تو در هم می شوند لحظه ای می گذرد موج ها تمام می شوند؛ امّا دل تو هنوز پر از موج است هنوز حرف حاج عباسعلی توی دلت موج می سازد موج های دل تو تمام شدنی نیستند؛ انگار دل تو از آب زلال تر است یا نه انگار سنگِ حرف های حاج عباسعلی خیلی بزرگ بود دوباره بردار سنگ را می گویم بردار خوب است بکوب بر سر و صورت آب موج ها را نگاه کن شاید دلت آرام شود؛ امّا آرام نمی شوی این صدمین سنگ است که به صورت آب می کوبی و بعد موج هایش را می بینی تا تمام شوند می خواهی موج های دلت هم تمام شوند؛ امّا نمی شوند دو دستی سرت را می گیری به خودت فشار می آوری خودت را تکان تکان می دهی توی خودت هستی توی خودت انگار رفتی قاتی موج های دلت هنوز هم سنگینی حرف های حاج عباسعلی دلت را می سوزاند احساس می کنی دلت به هم می ریزد این دل به هم ریختگی آرام از توی قلبت می آید توی چشمانت قطره های اشک می شود و می ریزد روی گونه هایت اشک هایت که می غلطند روی گونه هایت قلقلکت می دهند سر بلند کرده رو به آسمان می کنی این ها ترکش های حرف های حاج عباسعلی است که روی گونه هایت می غلطد حالا نجوایی می شوی مناجاتی می شوی از زمین از قلبت تا خدا می روی نگاهت به آسمان است دلت زلالِ زلال شده دلت سفر می کند تا خدا و حرف هایت درد دل می شوند با خدا حرف می زنیـ خدایا تو را می بینم تو هم که مرا می بینی خدایا دلم می خواهد با لباس خونی در محضر تو بیایم دلم می خواهد با لباس خونی خاکم کنند خدایا خودمانیم؛ کسی که نیست لیاقت را تو می دهی به من هم بده درست است که آدم خوبی نیستم درست است که بندهٔ پاکی نبودم ولی تو بزرگی می بخشی رحیمی این ها را خودت گفتی به من گفتی بارها و بارها یادت که نرفته دیروز هم گفتی