کتاب با من سخن بگو دو کوهه در بخشی از کتاب با من سخن بگو دو کوهه چنین می خوانیم حسینیه حاج همّت قلب دوکوهه است حیات دوکوهه از اینجا آغاز میشد و به همین جا باز میگشت وقتی انسان عزادار است قلب بیش از همه در رنج است و اصلاً رنج بردن را همه وجود از قلب میآموزند دوکوهه قطعهای از خاک کربلا است اما در این میان حسینیه را قدری دیگر است کسی میگفت کاش حسینیه را زبانی بود تا با ما بگوید از آن سری که میان او و کربلاست گفتم حسینیه را آن زبان هست کو محرم اسرار؟ دوکوهه خاک و آب و در و دیوارهایش همة وجودش با حضور شهداء آن همه انس داشته است که اکنون در این روزهای تنهایی جایی مغمومتر از آن نمییابی