کتاب چاه به چاه  اثر  رضا براهنی قصه بلند چاه به چاه در سال 52 به اتمام رسیده اما ده سال بعد در سال 62 به چاپ رسیده است  بخش هایی از کتاب خفقان و شکنجه مربوط به خود آدم هاست ما قبول کرده ایم که خفقان داشته باشیم قبول کرده ایم که شکنجه مان بکنند  به همین دلیل خفقان و شکنجه داریم این دیگران نیستند که ما را شکنجه می کنند  همین که پذیرفتیم کابل بزنند  کابل را زده اند  ما خود شکنجه گران خود هستیم به دستگاه اعتماد نکن به کسی که به تو دروغ می گوید به کسی که یک لحظه به تو می گوید مادر  و لحظه ی دیگر وقتی که تو از ترس به او اعتماد کرده ای الکی به تو اعتماد می کند هرگز اعتماد نکن به کسی که دو نوع زبان دارد دو نوع صدا دارد با یک زبان و صدا تو را می کوبد و با زبان و صدای دیگر تو را مزورانه می بوسد تا تو را آماده ی جوخه اعدام بکند هرگز اعتماد نکن باید جمعیت باشد جمعیت نباشد شهادت نیست دکتر می گفت که کنج خانه مردن دق مرگ شدن کشته شدن سینه ی دیوار گذاشته شدن و تیرباران شدن فقط نوعی مظلومیت است چرا اسم مظلومیت را شهادت می گذارید؟ گاهی ناگهان آدم در بدترین جاها بهترین آدم ها را می بیند