کتاب  چه کسی از دیونه ها نمی ترسد   اثر  مهدی رضایی در بخشی از کتاب می خوانیم همه ی آدم ها دیوانه اند فقط نوع دیوانگی آن ها فرق می کند شاید همین حرفم کافی است که دیگران بفهمند که خودم چقدر دیوانه ام هر چند که دیگران همیشه می ترسند که نکند بهشان بگویند دیوانه اما من ترسی ندارم حتا از دیوانگی خودم لذت هم می برم اگر لازم باشد روی کاغذ می نویسم و پایش را امضا هم می کنم خودم هم آن قدر جسور هستم که وقتی کسی را می بینم که رفتار و حرف هایش شبیه عاقل ها نیست در چشمش زل می زنم و می گویم دیوانه من هم که فقط منتظر همین حرف ها هستم که قاطی بکنم و دخل طرفم را بیاورم یک بار هم در مترو با یک زن ولگرد جر و بحث کردم با موبایلش صحبت می کرد و به طرفش با صدای بلند می گفت که یک شب تا صبح چقدر پول می گیرد من هم عصبانی شدم و با هم جر و بحث کردیم بهم فحش داد چیزی نگفتم تا وقتی که خواست پیاده شود از پشت مانتویش را گرفتم و تا بالا جر دادم در آن شلوغی تا به خودش بیاید در بسته شده بود و من برایش شستم را به علامت بیلاخ نشان می دادم نگار تنها کسی است که این روزها جرأت می کند به من بگوید دیوانه او می گوید دیوانگی من از نوع گیر دادن است؛ می گوید چیزی نیست که به آن گیر ندهم به خدا به آسمان به زمین به مردم یکی از روزهایی که جر و بحث می کردیم نگار گفت دیوانه پدر من و برادرهایم از سیاست و ادبیات چیزی نمی دانند که باهاشان بحث می کنی و خیطشان می کنی من هم گفتم خوب وقتی از چیزی سر در نمی آورند غلط می کنند درباره اش حرف می زنند زل زد در چشم هایم و در حالی که بغض کرده بود گفت خیلی نفهمی چیزی هست که تا حالا بهش گیر نداده باشی؟