کتاب دوپارگی ایگو در فرآیند دفاعی زیگموند فروید عصب شناس برجسته اتریشی و بنیانگذار دانش روانکاوی به عنوان یک روش درمانی در روانشناسی بود فروید در سال 1881 از دانشگاه وین پذیرش گرفت و سپس در زمینه های اختلالات مغزی و گفتاردرمانی و شناخت بیماری نادر آروشا کالبدشناسی اعصاب میکروسکوپی در بیمارستان عمومی وین آغاز به پژوهش کرد او به عنوان استاد دانشگاه در رشته نوروپاتولوژی در سال 1885 منصوب شده و در سال 1902 به عنوان پروفسور شناخته شد در ایجاد روانکاوی و روش های بالینی برای روبرو شدن با دانش آسیب شناسی روانی از راه گفتگو میان بیمار و روانکاو فروید فنونی را مانند به کارگیری تداعی آزاد به روشی گفته می شود که در آن بیمار هرآنچه را به ذهنش خطور می کند بیان می نماید و همچنین کشف انتقال  انتقال به معنای آن است که مراجع با درمان گر خود مانند یکی از افراد مهم دوران کودکی اش برخورد می کند به عبارت دیگر احساسات و هیجان هایی را که نسبت به ابژه ی مهمی مانند پدر و مادر داشته به درمان گر خود منتقل می کند  همچنین روش روانشناسی تحلیلی یا پویا راارائه کرد این کتاب شامل توسعه مفهوم دوپارگی از دو دیدگاه فراروان شناختی و بالینی است که بر اهمیت این موضوع برای روانکاوی معاصر تأکید می کند با شروع با تاریخچه مفهوم این کتاب نظریه پردازی های اخیر فرانسوی انگلیسی و آمریکای لاتین را در مورد این موضوع پوشش می دهد با توجه به رویکردهای بالینی رابطه بین دوپارگی و موارد پیچیده بالینی مانند شرایط مرزی منحرف و روان تنی را نشان می دهد این کتاب همچنین شامل جنبه های دوپارگی و واقعیت مجازی و همچنین در موقعیت های آسیب زا را پوشش می دهد عوامل بسیار مهم در زندگی معاصر پیش فرض پشت این کار دعوت از نویسندگانی از مناطق و جهت گیری های مختلف برای ترویج یک بحث پربار در مورد این موضوع بود بنابراین این کتاب یکی از اساسی ترین مفاهیم زیگموند فروید را غنی می کند