کتاب مرگ ایوان ایلیچ اثر لئو تولستوی انتشارات نگین ایران نویسنده لئو تولستوی  نوع جلد شومیز  تعداد صفحه 80  قطع رقعی  نوع کاغذخارجی  معرفی بسیاری این اثر تولستوی را بهترین اثر او حتی بهتر از اثر مشهورش یعنی جنگ و صلح می دانند این اثر یکی از موجزترین کتاب های تولستوی است تاکنون نقدهای بسیاری بر این اثر تولستوی نوشته شده استبا هم کمی درمورد آن می خوانیم  بررسی تخصصی  انکار  خشم و سرانجام پذیرش  در نقدی بر داستان آمده است ایوان وقتی به مرگش نزدیک می شود مراحل انکار ترس خشم انزجار و در آخر پذیرش را پشت سر می گذارد ابتدا نمی خواهد مرگش را قبول کند به زندگی گذشته و لذت های بچگی اش چنگ می زند مرگ را شبیه چاهی می بیند که انتهایش تاریکی مطلق است ولی رفته رفته مرگ آینه ای مقابل زندگی پیشین خودش می شود اشتباهاتش را مثل پتکی به صورتش می کوبد و او را به خودشناسی می رساند ایوان در راه رسیدن به مرگ مراحل معرفت و شناختش را طی می کند و در آخر انتهای همان چاه سیاهی که انتظارش را می کشید روشنایی را می یابد تولستوی در این کتاب از مرگ به عنوان ابزاری برای نشان دادن ارزش زندگی استفاده کرده است و چه خوب و دقیق هم کارش را بلد بوده ایوان ایلیچ که معادل واژه اش انسان فانی یا همان آدمیزاد است تک تک ما انسان ها هستیم بدون استثنا و سرنوشت زندگی ایوان ایلیچ سرنوشت بشر است که همه طرز زندگی اشتباهی را پیش می گیریم و وقتی بوی مرگ به مشاممان خورد همه ی ما به این سوال برمیخوریم که آیا واقعا زندگی کرده ام؟ و انگار چیزی بهتر از مرگ نمی تواند نشانگر زندگی ما باشد  نقدی بر کتاب  در نقدی بر داستان آمده است ایوان وقتی به مرگش نزدیک می شود مراحل انکار ترس خشم انزجار و در آخر پذیرش را پشت سر می گذارد ابتدا نمی خواهد مرگش را قبول کند به زندگی گذشته و لذت های بچگی اش چنگ می زند مرگ را شبیه چاهی می بیند که انتهایش تاریکی مطلق است ولی رفته رفته مرگ آینه ای مقابل زندگی پیشین خودش می شود اشتباهاتش را مثل پتکی به صورتش می کوبد و او را به خودشناسی می رساند ایوان در راه رسیدن به مرگ مراحل معرفت و شناختش را طی می کند و در آخر انتهای همان چاه سیاهی که انتظارش را می کشید روشنایی را می یابد تولستوی در این کتاب از مرگ به عنوان ابزاری برای نشان دادن ارزش زندگی استفاده کرده است و چه خوب و دقیق هم کارش را بلد بوده ایوان ایلیچ که معادل واژه اش انسان فانی یا همان آدمیزاد است تک تک ما انسان ها هستیم بدون استثنا و سرنوشت زندگی ایوان ایلیچ سرنوشت بشر است که همه طرز زندگی اشتباهی را پیش می گیریم و وقتی بوی مرگ به مشاممان خورد همه ی ما به این سوال برمیخوریم که آیا واقعا زندگی کرده ام؟ و انگار چیزی بهتر از مرگ نمی تواند نشانگر زندگی ما باشد  این کتاب تولستوی را می خوانم به این دلیل که  گاترسون در سالروز تولد تولستوی در مطلبی در مورد این کتاب نوشته است چرا مرگ ایوان ایلیچ؟ اول از همه چون معمولا در لیست مطالعه پیشنهادی معلم ها آنا کارنینا که خیلی طولانی است دیده می شد در حالی که مرگ ایوان ایلیچ کوتاه است پس چرا تولستوی را در یک نشست نخوانیم؟  ایوان ایلیچ برعکس جنگ و صلح که 25 برابر آن طول دارد به نظر می رسد و بلیت سریع السیر من حداقل می توانست ذره ای از ادبیات تولستوی  را به من نشان  دهد می توانستم موضوع را یک یا دو ساعتی تحمل کنم و دوباره مثل یک نوجوان برگردم به زندگی فهمیدم که موضوع کتاب هم مثل نثر آن پیچیده نیست ایوان ایلیچ یک قاضی متاهل است که دو فرزند دارد و در سن 45 سالگی بعد از کلی رنج کشیدن و اتهام و اعلام جرم هایی از سوی تولستوی می میرد ایوان ایلیچ فردی از خودراضی  فرصت طلب سطحی حریص کودن و سرد است خلاصه آدم نفرت انگیزی است و تولستوی او را بدون هیچ زرق و برق ادیبانه ای توصیف می کنداو با لحن جدی بسته و طعنه آمیزش ما را وامی داد که از نزدیک و با تحقیر به این مرد نگاه کنیم و بعد به تدریج و با جمع کردن نیرویش ما را به سمت ابراز همدردی و حتی همذات پنداری با او سوق می دهد  پیر فرزانه  تولستوی در سال 1828 در یک خانواده ی اشرافی در روسیه به دنیا آمد او از همان دوران کودکی تحت آموزه های اشرافی قرار داشت و به خوبی با این سبک از زندگی آشنایی داشت؛به همین دلیل توصیفات وی از زندگی اشرافی در رمان جنگ و صلح به خوبی باورپذیر شده است او در دوران جوانی به اصلاحات اساسی در نظام آموزشی کودکان در روسیه دست زد و به تاسیس مدارس زیادی در روستاها پرداخت تولستوی بعد از ازدواجش با سوفیا آندرژونا دو رمان بزرگ خود یعنی آنا کارنینا و جنگ و صلح را به نگارش درآورد حمایت های بی شائبه ی همسر تولستوی در خلق و بازنویسی شاهکارهای ادبی وی بسیار موثر بود او در سال 1882 هنگامی که به واسطه ی شغلش از نزدیک با حال و روز قشر کارگر آشنایی پیدا کرد دچار تحول فکری شد و در نتیجه اقدامات زیادی برای کمک به روستاییان و کارگران انجام داد او حتی بعد از این تاثیرپذیری از اغلب کارهایی که قبلا انجام می داد دست کشید؛ مثل سیگارکشیدن و شکار تولستوی سرانجام در 1910 درگذشت و در زادگاهش به خاک سپرده شد