کتاب از بیسمارک به هیتلر نگاهی به تاریخ امپراتوری آلمان اثر زباستیان هافنر ترجمه امیدالدین ابطحی نشر پیله در نگاهی اجمالی به تاریخ امپراتوری آلمان بلافاصله سه نکته عجیب و شگفت آور جلب توجه می کنند اولین نکته طول عمر کوتاه این امپراتوری است  این امپراتوری به عنوان یک حکومت یکپارچه تنها هفتاد و چهار سال و بین سال های 1871 تا 1945 وجود داشته است حتی اگر اتحادیه شمال آلمان به عنوان دوران ابتدایی این امپراتوری تصور گردد و دوران اشغال آلمان توسط قدرت های پیروز در جنگ جهانی دوم که در نظر داشتند آلمان را به صورت کشوری یکپارچه اداره کنند به عنوان دوران پایانی آن در نظر گرفته شود طول عمر آن در مجموع به هشتاد یا هشتاد و یک سال بین سال های 1867 تا 1948 می رسد که به اندازه طول عمر یک انسان است  این میزان برای طول عمر یک امپراتوزی بسیار اندک است در واقع به سختی می توان از کشوری دیگر نام برد که از چنین طول عمر کوتاهی برخوردار باشد  دومین نکته حائز اهمیت این است که در طول این مدت کوتاه دست کم سه مرتبه در سال های 1890 1918 و 1933 ویژگی درونی و همچنین مسیر سیاست خارجی این امپراتوری به طور کامل دستخوش تغییرات شده است  در طول این هشتاد سال چهار دوره کاملاً متمایز قابل تشخیص است که می توان مدعی شد در آنها آلمان هر مرتبه به آلمانِ دیگری بدل گشته است  سرانجام سومین نکته قابل توجه در تاریخ امپراتوری آلمان این است که این دوران کوتاه از لحاظ تاریخی با سه جنگ آغاز گردید و با دو جنگ جهانی عظیم به پایان رسید در حالی که می توان جنگ جهانی دوم را از پیامدهای جنگ جهانی اول به شمار آورد  بنابراین تاریخ امپراتوری آلمان تاریخ جنگ است به طوری که حتی شاید بتوان امپراتوری آلمان را امپراتوری جنگ نامید  حال در مورد تعداد زیاد جنگ ها در زمان حیات امپراتوری آلمان این پرسش مطرح می گردد که آیا آلمانی ها جنگ آور تر از سایر ملت ها بوده اند؟ اگر برای پاسخ به چنین پرسشی به باقی تاریخ بلند مدت آلمان تاریخی بیش از هزار سال نگاهی بیندازیم پاسخ منفی خواهد بود چون آلمانی ها تا زمان اوتو فون بیسمارک جنگ های بسیار اندکی را شروع کرده بودند  آلمان از آغاز دوران جدید به نوعی یک منطقه حائل در مرکز اروپا محسوب می گردید که سایر دولت ها در آن تاثیرگذار بودند منطقه ای که درگیری های بزرگی نظیر جنگ اشمالکالدی جنگ سی ساله  و جنگ هفت ساله در آن شکل گرفت با این وجود این اختلافات داخلی هرگز به بیرون از مرزهای آلمان کشیده نشدند هر چند که امپراتوری آلمان در قرن بیستم  دو جنگ بزرگ را در خارج از مرزهای این کشور دنبال کرد و به همین دلیل سرانجام نابود شد  اما دلیل واقعی از میان رفتن این امپراتوری چیست؟ چرا این امپراتوری با وجود قصد و نیت بنیانگذار آن بیسمارک به حکومتی متجاوز و ستیزه جو بدل گشت؟ در این مورد نظریه های متفاوتی وجود دارد که چندان قانع کننده نیستند  یکی از این نظریه ها پروس را مقصر در این زمینه می داند امپراتوری آلمان توسط پروس تشکیل شد و بنیانگذاران آن در هر صورت خواهان تشکیل پروس بزرگ و برتری پروس در آلمان بوده اند  در عین حال اولین تقسیم آلمان زمانی صورت پذیرفت که اتریش از آلمان جدا شد بنابراین آیا باید همه تقصیر را به گردن پروس انداخت؟ آیا نتیجه بهتری حاصل نمی شد اگر آلمان در سال 1848 در کلیسای پاولِ شهر فرانکفورت بر مبنایی دموکراتیک تاسیس می گشت؟  به صورت غیر منتظره ای پاسخ به چنین پرسشی منفی است مجمع ملی تشکیل شده در این کلیسا با وجود اعتقاد بسیاری از مورخین به هیچ وجه در سیاست های خارجی خود صلح طلب نبود  در حقیقت این پارلمان جنگ های فراوانی را زیر نظر داشت چپ گراها به فکر ورود به جنگ با روسیه برای آزاد سازی لهستان بودند؛ میانه روها و برخی از راست گراها خواستار جنگ با دانمارک بر سر منطقه اشلویگ  هولشتاین بودند جنگی که از سوی پروس در سال 1848 برای مدت کوتاهی در گرفت اما بعد متوقف ماند  علاوه بر این اظهار نظرهای فراوانی از سوی سیاستمداران مشهور آن زمان و حتی لیبرال دموکرات ها وجود دارد که به صورت علنی می گفتند مهمترین موضوعی که ما برای آلمان در پی آن هستیم قدرت است  ملت آلمان از اصول و آموزه ها عظمت ادبی و نظریه های وجودی خسته است آنچه که آنها خواستار آن هستند قدرت قدرت و قدرت است و هر کس که به آنها قدرت بدهد برای او ارزش و افتخاری فراتر از حد تصور قائل خواهند شد  اینها بخشی از صحبت های یولیوس فروبل یکی از سیاستمدران مشهور آن دوران و از اعضای مجمع ملی است  آرزوی خروج از این ماهیت منفعل سیاستی که آلمانی ها چندین قرن آن را در مرکز اروپا به اجرا گذاشته بودند در بین همه اعضای حاضر در این مجمع ملی بسیار پررنگ و برجسته بود