کتاب شعر مثنوی معنوی مولانا جلال الدین محمد بلخی مولوی کتاب مثنوی معنوی اثر گران سنگ جلال الدین محمد بلخی شاعر و عارف پارسی گوست این کتاب از 26٬000 بیت و 6 دفتر تشکیل شده و یکی از برترین کتاب های ادبیات عرفانی کهن فارسی و حکمت پارسی پس از اسلام است  کتاب مثنوی معنوی در قالب شعری مثنوی سروده شده  است؛ که در واقع عنوان کتاب نیز می باشد در این کتاب 424 داستان پی درپی به شیوه ی تمثیل داستان سختی های انسان در راه رسیدن به خدا را بیان می کند هجده بیت نخست دفتر اول مثنوی معنوی به نی نامه شهرت دارد و چکیده ای از مفهوم 6 دفتر است این کتاب به درخواست شاگرد مولوی حسام الدین حسن چلبی در سال های 662 تا 672 هجری تالیف شد  مثنوی مولوی همانند بیشتر مثنوی های صوفیانه به صورت عمده  از داستان به عنوان ابزاری برای بیان تعلیمات تصوف استفاده می کند ترتیب قرار گرفتن داستان های گوناگون در این کتاب ظاهرا نظم مشخصی ندارد شخصیت های اصلی داستان ها می تواند از پیامبران و پادشاهان تا چوپانان و بردگان باشد حیوانات نیز نقش پررنگی در این داستان ها بازی می کنند آخرین داستان مثنوی شاهزادگان و دژ هوش ربا با وفات مولوی ناتمام ماند دفتر ششم مثنوی از همین روی دفتری ناتمام است فرزند او مثنوی زیبایی دارد که در آن از مرگ پدر و ناتمام ماندن مثنوی گله کرده  است اصل داستان را البته جویندگان می توانند در مقالات شمس تبریزی بیابند و از بخش پایانی قصه مطلع شوند  مولوی در مثنوی تبحر خود را در استفاده از اتفاقات روزمره برای توضیح دیدگاه های عرفانی اش نشان می دهد ویژگی تمایز بخش دیگر این کتاب میزان گریزهای مکرر آن از داستان اصلی برای توضیح گاه مفصل نکات مختلف جنبی داستان است این نکته ممکن است بیانگر این باشد که برای مولوی مضمون داستان اهمیت بسیار بیشتری از سبک نگارش داشته  است