دیوارکوب  کد 176 یکی بود یکی نبود این قشنگترین کادوییه که به کسی دارم می دم خب اون از جهت جوونه و رشد عاشق درخت و طبیعتهو همینطور هر نوع جوانه ای که از دل چیزی درمیاد یه جور نشان از زندگی وسط خشکی و سختی کتاب فروشه و کتابم دوست داره طبعن بسیار خودش رو تکی بکش من نباشم ولی شاید یکی از اون جوونه ها و شکوفه های توی قلبش باشم مثلا که فرق داره با بقیه خودش بهم میگه نورِ زمستانی من من همیشه بهش می گم کاش می شد منو بذاری تو جیبتیا روی فاصله ی بین گردن و کتفتکه همه جا همراهت باشم