معجزه شناسی  محمدباقر سعیدی روشن معجزه شناسی محمدباقر سعیدی روشن  اعجاز در لغت به معنای ناتوان کردن و در اصطلاح امر خارق العاده ای است که پیامبران به منظور اثبات ادعای رسالت خدایی خویش انجام می دهند و آدمیان دیگر از انجام مانند آن ناتوان و درمانده اند اعجاز با سایر خوارق عادات تفاوت دارد این دو در هدف قلمرو استناد به فراطبیعت سیره و منش مجریان  ابزارها و وسائل با هم متفاوتند معجزه در مسیحیت سنتی به حوادثی گفته می شود که عامل فراطبیعی داشته باشد و در مسیحیت جدید نوعی طفره و گریز از نظم و قانون طبیعت و مناقض آن شمرده می شود با توجه به وجود نیرویی خارق عادت در انسان دست کم امکان اعجاز ثابت می شود مواردی چون خواب مصنوعی تله پاتی و احضار ارواح از این نیرو حکایت می کند با اذعان به جوهر نفسانی انسان و توان فوق العاده آن و نیز جهان غيب و ملكوت دو عنصر سازنده اعجاز شناخته می شوند معارف تاریخی و دینی به این هر دو گواهی می دهند برخی اعجاز را با علم و دانش مخالف دانسته اند زیرا به گفته آن ها علم نشان می دهد که هیچ رخدادی در جهان هستی بدون سبب خاص به وجود نمی آید در پاسخ باید گفت که اعجاز با تصادف و بی نظمی مرادف نیست و از سوی دیگر تجربه گرایی محض نیز نمی تواند درباره قانونمندی جهان طرحی ارائه دهد