تابلو کد 216  یکی بود یکی نبود دخترک داشت واسم یه خاطره از بچگی ش تعریف میکردمیگفت  خیلی کوچولو بودمرفته بودیم خونه یکی از آشناهاپسرشون منو برد تو اتاقش که با هم بازی کنیم اون هی تلاش میکرد منو ترغیب کنه که باهاش کامپیوتر بازی کنم اما من اصلا بچه ی اونجور بازیا نبودمپشت سرش وایساده بودم و با فرفره جادوییش بازی میکردم یه فرفره خیلی قشنگ که وقتی می چرخید چراغای چشمک زن داشت و من غرق چرخیدنشوقتی میخواستیم بریم نشست کنارم که هم قد بشیم و دست کوچولوم رو گرفت تو دستش و فرفره قشنگش رو گذاشت تو دست من گفت این مال تو باشه که دوسش داریمن چیزی نگفتم حتی خداحافظی هم نکردمفقط نگاهش کردم و راه افتادم که برمو چون همیشه از بچگی بهم گفته بودن چیزی نباید از کسی بگیریخیلی آروم بدون اینکه بفهمه فرفره رو گذاشتم روی میزشایدم یه تیکه از قلبم رو گذاشتم و رفتم بعدها من همیشه این خاطره رو یادم بود ولی اون پسر بچه ی توی خاطرم رو اصلا یادم نبود کیه پسر بچه اون روزا بزرگ شد و مرد شد و من بزرگ شدم اما همون دختر کوچولو موندمتوی این سال ها دیدمش اما هیچ وقت یادم نیومد که این آدم همونیه که به نظر من و کودکِ توی دلم بخشنده ترین دستای دنیا رو داره تا سه سال پیش که اومدن خونمون همین که اومدن یه چیزی تو دل من ریخت پایین و من یادم اومد که صاحب فرفره من همین آدمه همین آدمی که بی دلیل مدتی بود خوابش رو می دیدم و البته هنوزم می بینم ببخشید که انقدر قصه گفتم برات ولی حس کردم الان دلم میخواد چیزی که داره رو دلم سنگینی میکنه رو برای کسی بگم که مثل خودم قصه ها رو بلده شایدم دلم میخواست بگم برات چون خیلی دلم تنگه  من همینجوری که داشتم قصه ش رو میخوندم نقاشی ش میکردم که گفت راستش میخواستم یه روزی بهت بگم یه نقاشی واسم بکشی و این فرفره هم یه جاییش باشه گفت من بلد نیستم به ساز دل چرخیدن و مثل فرفره بودن رو بعد نقاشی رو نشونش دادم گفتم   من قصه ت رو اینجوری دیدمکل زندگی ت روآینده ت روگذشته ت روخواب هات رودلتنگی ت رومسیرت رورشدت رو گفتم ببین سرعت هیچکدومشون مشخص نیستولی دخترک چون رهاست در تعادل ه انگار که فرفره  زمین باشه  دست  خدا  و تو  ذره ای معلق