کتاب پی یر و ژان انتشارات افق منتشر کرد ژان ابتدا خیال کرد خفه شده است سپس شانه هایش را گرفت و او را برگرداند اما مادرش همچنان بالشتی را نگه داشته بود که چهره اش را پنهان می کرد و برای اینکه جیغ نکشد آن را گاز گرفت ژان از دیدنش یکه خورد و از این یکه خوردن حدس زد که آدمی تا چه حد می تواند رنج بکشد و دلش دل ساده اش از فرط ترحم شرحه شرحه شد او قاضی نبود حتی قاضی بخشاینده نیز مردی بود مملو از ضعف و پسری مشحون از مهر چیزی از حرف های برادرش به یاد نیاورد استدلال و بحث نکرد فقط به تن بی حرکت مادرش دست زد چون نتوانست بالشت را از صورتش جدا کند همان طور که لباسش را می بوسید فریاد زد مامان مامان مامان بی نوایم به من نگاه کن