دیوارکوب  کد 167  دخترک وسط جاده ای  پشت به جنگل نشسته بود و با چشم های بسته و موهایی که نصف صورتش رو پوشونده بودهارمونیکا میزد به نظرم داشت دلم تنگه پرتقال من رو مینواختبه نظر تو چی مینوازه؟ همونجا بود که دیدم جوونه های سبزآبی کبود قراره همیشه جزو نقاشی ها و مجسمه هام باشهجوونه هایی که از سر شوقاز غم  از شادی از خشم  از ترس  از دلتنگی  از امید از شکست  از آرزو به وجود میان