دموکراسی یا حقیقت پرسشگری جدی دربارت معضل دموکراسی در ایران امری اساسی و کاری جدی برای روشنفکران ایرانی است چرا بعد از بیش از یک قرن تجربت مدرنیته و وجود جنبش های اجتماعی و فکری در ایران تازه امروز دموکراسی در سطح عمومی جامعه مقبولیت عام یافته است؟ آیا اشتیاق به زیستن در جامعه ای دموکراتیک با باورها و کردارهای ریشه داری که زبان و کنش سیاسی و فرهنگی ما را برساخته اند هم خوانی دارد؟ به عنوان مثال برخی باورهای مورد قبول عامه عبارتند از درافتادن به پندار توهم توطئه خصومت مفرط فرهنگی با بیگانگان دلبستگی عمیق به تجدید سنت های کهن هویت زدگی و هراس از تفاوت ها باورهای آشکار و پنهان به فرومایه بودن زنان و زن ستیزی در عمل پندارهای فرهنگی و سیاسی فولکوریک نیز می توانید تحقق دموکراسی را مانع شوند از نظر من دموکراسی فقط بینش یا شیوه های فکری و فرهنگی نیست دموکراسی بیش از هر چیز واقعیتی جامعه شناختی است آن چه دموکراسی را در جامعه محقق می سازد و در فرآیندی تاریخی آن را توسعه می دهد نهادهای دموکراتیک هستند بینش ضد دموکراتیک گروهی از شهروندان جامعه ای که نهادهای دموکراتیک قدرتمندی دارد چندان برای آن جامعه مشکل زا نخواهد بود اما نگرش ها و باورهای فولکلوریک و خرافی و خشونت آمیز شهروندان جامعه ای مانند ایران که نهادهای دموکراتیک بسیار شکننده و ضعیفی دارد مشکلات بسیاری برای تحقق دموکراسی به وجود می آورد و تاثیری مخرب بر زندگی عمومی می گذارد جدی نگرفتن نهادهای دموکراتیک و توجه صرف به ایده های دنیای مدرن خود دشواری بسیار مهمی در جهت استقرار و توسعت دموکراسی در ایران است از مقدمت کتاب