کتاب نفرتی که می کاری نوشته انجی توماس ترجمه اکرم شکرزاده انتشارات نگاه آشنا در بخشی از کتاب نفرتی که می کاری می خوانیم  مایا و هیلی هم زنگ زدند و از وضعیت مغازه خانه خانواده و خودم پرسیدند هیچ کدامشان حتی یادی هم از داستان مرغ سوخاری نکردند صحبت کردن با آن ها در مورد گارد هایتس عجیب است ما هیچ وقت در موردش با هم صحبت نمی کنیم همیشه می ترسم یکی از آن ها به اینجا بگوید سگ دونی  درک می کنم گاردن هایتس واقعا سگ دونی بود دروغ هم نیست اما این دقیقا مثل زمانی بود که نه سال داشتم و با سِوِن دعوام شد برای زدن من آمد پایین و اسمم را گذاشت کوتوله ی کوتوله نژاد الان که بهش فکر می کنم توهین مسخره ای بود اما آن زمان حسابی نابودم کرد می دانستم ممکن است کوتوله بمانم هرچه باشد آن زمان همه از من بلندتذ بودند و شاید خودم هم خودم را کوتوله صدا می کردم اما وقتی سون این قضیه را با صدای بلند گفت تبدیل شد به حقیقتی ناراحت کننده  من می توانم به گاردن هایتس بگویم سگ دونی اما کس دیگری نمی تواند  مامان پای تلفن بود و اوضاع و احوال همسایه ها را بررسی می کرد و جواب بقیه را می داد که اوضاع و احوال ما را بررسی می کردند خانم جونز از پایین خیابان می گفت او و چهار بچه اش مثل ما در پناهگاهشان مخفی شدند آقای چارلز که همسایه ی ما هم بود می گفت اگر برق قطع شود می توانیم از ژنراتورش استفاده کنیم  دایی کارلوس هم حالمان را پرسید مامان بزرگ تلفن را گرفت و به مامان گفت که مارا پیش او ببرد انگار می شد از بین این همه ناآرامی گذشت و به خانه ی آن ها رسید باباهم زنگ زد و گفت که برای مغازه مشکلی پیشنیامده اما بازهم نگران بودم و هربار که اخبار گوش می داد به مغازه ای حمله شده قلبم به دهانم می آمد  حالا دیگر اخبار فقط به اسم خلیل قناعت نمی کرد و عکس او را هم نشان می داد اما به من گفتند شاهد و بعضی وقت ها هم دختر سیاه پوست شانزده ساله