کتاب شب های روشن نوشته فئودور داستایوفسکی ترجمه محمد جواد نعمتی انتشارات یوشیتا در بخشی از کتاب شب های روشن می خوانیم  شب دوم  دست های مرا گرفت و فشرد و خندان گفت خب پس توانستید زنده بمانید نه؟  از دو ساعت پیش این جا منتظرم نمی دانید امروز بر من چه گذشت  می دانم می دانم ولی برویم سر موضوع می دانید چرا آمدم؟ نیامدم که مثل دیروز یک عالم پرت و پلا بگویم می دانید؟ باید در آینده عاقل تر از این باشم من دیشب خیلی فکر کردم  از چه بابت؟ در چه مورد باید عاقل تر باشیم؟ من که حاضرم اما راستش را بخواهید در تمام زندگی ام عاقلانه تر از حالا هیچ کاری نکرده ام  راست می گویید؟ اول خواهش می کنم این جور دست مرا له نکنید دوم اين که باید بگویم امروز درباره ی شما خیلی فکر کردم  خب به کجا رسیدید؟  به کجا رسیدم؟ به اینجا که همه کار را باید از اول شروع کن چون فکرهایم را که کردم دیدم که از شما هیچ نمی دانم رفتار دیروزم خیلی بچگانه بود مثل یک دختر بچه ی بی تجربه و البته دیدم که همه اش تقصیر این دل ساده و بی شیله پیله ی من است خلاصه این که کار به اینجا رسید که وقتی به کار خودم خوب فکر کردم روسفید شدم مثل همه وقتی آنچه در دلشان می گذرد خوب زیر و رو می کنند برای همین است که برای اصلاح این اشتباه تصمیم گرفتم که شما را هرچه دقیق تر بشناسم و از ته و توی کارتان سردرآورم خودتان باید توضیح بدهید و از سیر تا پیاز زندگی تان را برایم تعریف کنید حالا بگویید ببینم چه جور آدمی هستید زود باشید همین حالا شروع کنید و داستان زندگی تان را بگویید  من دستپاچه شدم و با تعجب گفتم داستان زندگی ام؟ چه داستانی؟ کی به شما گفت که زندگی من داستانی دارد؟ من هیچ داستانی ندارم که   حرفم را برید که چطور زندگی تان داستانی ندارد؟ پس چه جور زندگی کرده اید؟  چطور ندارد بی داستان همین طور به قول معروف دیمی تک و تنها مطلقا تنها شما می فهمید تنها یعنی چه؟  یعنی چه؟ یعنی هیچ وقت هیچ کس را نمی دیدید؟  نه دیدن که چرا همه را می بینم ولی با اين همه تنهایم  یعنی با هیچ کس حرف نمی زنید؟