کتاب دوئل نوشته  آنتون چخوف ترجمه آرزو افصحی انتشارات آراستگان در بخشی از کتاب دوئل می خوانیم  وقتى خورشید غروب کرد و تاریکى همه جا را فرا گرفت حسى غریب و ناخوشایند به او دست داد ترس از مرگ نبود هنگام شام و بازى ورق به دلایلى مطمئن بود که دوئل راه به جایى نمى برد بلکه ترس از اتفاقى بود که فردا صبح براى اولین بار در زندگى اش رخ مى داد ترس از آغاز شب او مى دانست که شبى دراز در پیش خواهد داشت که بى خوابى به سرش مى زند و نه فقط به ون کارن و کینه اى که از او درد دل دارد فکر مى کند بلکه به انبوهى هم که از دروغ ساخته فکر خواهد کرد ولى نه توانایى آن را دارد که از آن بگذرد و نه مهارت آن انگار ناگهان بیمار شده بود