کتاب قدم زدن روی ماه با انیشتین اثر جاشوا فوئر ترجمه نیلوفر اسکندری فر نشر باران خرد  در بخشی از کتاب قدم زدن روی ماه با اینشتین می خوانیم من که تا آن زمان با تعدادی از بهترین های حافظه  دنیا آشنا شده بودم تصمیم گرفتم در گام بعدی بدترین حافظه ها را مورد شناسایی قرار دهم هنگامی که می خواهیم شروع به شناخت ماهیت و معنای حافظه ی انسانی کنیم چه راهی بهتر از این وجود دارد که عدم وجود آن را موردتحقیق قرار دهیم؟ برای این منظور بار دیگر در گوگل به جستجو پرداختم این بار برای یافتن همتای بن پریدمور در قسمت مربوط به رکوردهای فراموشی در هنگام جستجو به مقاله ای در نشریه ی علوم اعصاب برخوردم که درباره ی تکنیسین آزمایشگاه بازنشسته ای بود به نام پی ای با ۸۴ سال سن در این مقاله آمده بود که ظرفیت حافظه ی پی ای محدود می شد به مواردی که همین چند لحظه ی پیش درباره ی آن ها فکر کرده بود او یکی از بدترین نمونه های فراموشی بود که تا آن زمان ثبت شده بود  چند هفته پس از بازگشت از تالاهاسی من با یک دانشمند و محقق در زمینه ی علوم اعصاب و حافظه تماس گرفتم نام وی لاری اسکوایر بود و در دانشگاه و مرکز پزشکی کالیفرنیا در ساندیگو تحقیق و کار می کرد در آن زمان یک دهه می شد که پیای تحت نظر اسکوایر بود اسکوایر پذیرفت که در یکی از دیدارهایش مرا به همراه خود به حومه ی سان دیگو ببرد؛ جایی که پیای به همره همسرش زندگی می کرد ما به همراه جن فراسینو به آنجا رفتیم جن فراسینو هماهنگ کننده ی تحقیق ها در آزمایشگاه اسکوایر بود و برای انجام  آزمون های شناختی مرتب به پیای سر می زد گویا فراسینو نزدیک به ۲۰۰ بار به خانه ی پیای رفته بود اما هر بار پیای با او مانند یک غریبه احوال پرسی می کرد