کتاب ساسانیان در شاهنامه نویسنده حبیب الله پور عبدالله ناشرکلهروزیری شومیز  چاپ اول 1394 ساسانیان در شاهنامه  نويسنده حبیب الله پورعبدالله ناشر کلهر تعداد صفحه 352 اندازه كتاب وزیری لب برگشته شومیز  سال انتشار 1394  دوره چاپ 1     در این کتاب تاریخ آیین آداب و رسوم ساسانیان در شاهنامه بررسی شده است ابتدا در مورد کیش مهر زرتشت مانی مزدک و  تشکیلات اداری آنان سخن گفته شده است؛ چراکه کردار مردمان از اعتقادات آنان سرچشمه می گیرد سپس از مباحثی چون اوستا خورشید آتشکده ها موسیقی در دوران ساسانیان و  سخن رانده شده است  یکی از ویژگی های مهم شاهنامه آن است که این کتاب سند قومیت و نسب نامۀ ایرانیان است و ریشه های آنان را تا گذشته های اسطوره ای و افق پهناور زمان های باستان پی می گیرد در پاسخ به چرایی اهمیت این گذشتۀ دور باید گفت طبیعت بشر اقتضا می کند که می خواهد احساس شخصیت و اصالت خویش را واکاوی کند و وجود و جایگاهش را در این جهان توجیه نماید نیز تکیه گاهی تاریخی برای خود بیابد؛ در نتیجه در راستای نیازمندی شخص به غرور و شخصیت ملت هم نیازمند غرور و شخصیت ملی است  دیگر آنکه شاهنامه عصاره و چکیدۀ تمدن و فرهنگ قوم ایرانی است و هیچ کتاب دیگری نداریم که طپش قلب ایران قدیم را به این روشنی و دقت در خود ثبت کرده باشدشاهنامه لبریز از شرح خصایل نیکوی بزرگان تعریف سجایای فردی ایده های اخلاقی و سیاسی نظریات بشردوستی آنهاست و این همه با تحلیلات زیبا و حساس روح سرشته شده است یادآوری نام بزرگان و سرافرازی ایران پیش از اسلام به منظور برانگیختن روح پهلوانی برای پاس میهن و رویارویی با بیدادگران و ستایش و دفاع از دادگری و دادگران برای عبرت ایرانیان است  در مورد ساسانیان که دو سوم شاهنامه را به خود اختصاص داده است آیین ها شادی ها غم ها مقدسات ملی و هر چیزی که سبب همبستگی و ادامۀ حیات ملت ایران بر پایۀ دوستی و گرایش بزرگان به راستی و درستی و نکوهش ستیزه جویی و خشم و مبارزه با دروغ و بدی بیدادگرای را به یاد می آورد فردوسی در شاهنامه از حکومت ساسانیان به نیکی یاد می کند و آنان را می ستاید؛ او از کتاب هایی که از دورۀ ساسانی به دستش رسیده و از دیدن و خواندن آنها شادان و پراندیشه شده چنین یادآوری می کند  فســانه کهن بود و منـثور بود                                        تـبـاهـی زگـفـتار آن دور بــود نبردی به پیوند آن کس گمان                                   پر اندیشه گشت این دل شادمان  او در گردآوری و تنظیم تاریخ دورۀ ساسانی منابع زیادی در دسترس داشته است دکتر مهدی غروی در این باره می نویسد  فردوسی به احتمال بسیار کتاب مینوی خرد خدای نامه گاهتا آیین نامه زیح شهریاری و کتاب هایی دربارۀ حکمت و فلسفۀ ساسانیان در دست داشته و می خوانده است یا اینکه کسی او را کمک می کرده یا برای او بازخوانی تفسیر و تحلیل می کرده اند؛ اما فردوسی هر آنچه را که می خواند یا می شنیده را صلاح نمی دانست که معرفی کند  می توان گفت حکمت ساسانیان را فردوسی با زبان ملی جدید ایرانیان بازگو کرد تا مجدداً به حیات خود ادامه دهد او در اشعار خود همیشه از حکمت ساسانیان به نیکی یاد می کند و آنان را می ستاید در شاهنامه می بینیم که تفکرات ساسانیان نوعی حیات مجدد پیدا می کند و فردوسی با بیانی دلنشین آن را بازگو کرده است؛ اگر این تفکرات در شاهنامه به شعر درنیامده بود نمی توانست تأثیری بدین وسعت در تفکر ایرانی از خود بر جای گذارد زیرا زبان اوستان خدای نامه و  زبان مؤثری نبودند