کیف تمام چرمِ دستی تکه ای چرمِ میلینگِ مشکی از روی میزِ کارم بر می دارم  چین و چروک هایی که زیر نوک انگشتانم فقط یک مفهوم داشت اکنون به چیزی فراتر از بافت تبدیل شده دقیق تر شدم یا پرت تر؟ وو یک جای خراشیدگیِ کوچکِ چهار سانتی نه چهل و دو میلیمتر مُک زخم یادگارِ روزهای بی چرا اصلاح می کنم به چرا چرم را به صورتم می چسبانم بو  می کنم حس می کنم   فکرم می پرد چه دغدغه های اکنون حتی نمی توانم   سخت است تصور کنم روزی زنده بوده ولی بی شک بوده قول داده  بودم به زودی جانِ تازه ای درونش بِدَمَم اگر چه لجامِ جانِ لجوج خودم در دستِ دیگریست چموش انتخابِ بهتری بود؟  با خودم لج کردم از خودم جا ماندم چراهای لعنتی کسی درونم می خندد تصور می کنم سُقُلمه ای به او زده باشم ساکت می شود به هر حال زیرِ قولم نمی زنم