کتاب درمان شوپنهاور اثر اروین دی یالوم ترجمه مریم رضایی نشر آزرمیدخت در بخشی از کتاب درمان شوپنهاور می خوانیم جولیوس خواندن را کنار گذاشت یک هفته گذشته بود و زمان آن بود که دست از پرت اندیشی بردارد وقتش بود که با آن چه حقیقتا در حال روی دادن بود رو در رو شود به خودش گفت جولیوس بنشین بنشین و به مرگ فکر کن چشمانش را بست  اندیشید پس بالاخره مرگ بر صحنه حاضر شد ولی عجب ورود مبتذلی به صحنه پرده به دست یک متخصص پوست خپل با دماغ خیاری ذره بین در دست با لباس سفید بیمارستان و حروف سرمه ای نامش بر جیب روی سینه بالا رفت  و صحنه ی پایانی چه خواهد بود؟ به احتمال خیلی زیاد  به همان اندازه مبتذل که مقدر بود لباس صحنه همان پیراهن خواب راه راه چروک یانکی های نیویورکی با شماره ی 5 دی مجیو بر پشتش آرایش صحنه همان تخت خواب بزرگی که سی سال بر آن خوابیده بود با لباس های مچاله بر صندلی کنار تخت و توده ای از رمان های نخوانده که نمی دانند هرگز نوبت شان نخواهد رسید یک صحنه ی پایانی مأیوس کننده و پر از آه و ناله جولیوس اندیشید قطعا ماجراهای پرافتخار زندگی اش لایق چیزی بیشتر بود ولی چه چیز بیشتری؟   آینه به او می گفت شبیه مردی نیست که به آخر زندگی اش رسیده باشد سه مایل دویدن روزانه بدنش را جوان و لاغر و در عین حال عضلانی و بدون حتی یک گرم چربی نگه داشته بود اطراف چشم ها و دهانش چند چروک دیده می شد زیاد نه؛ پدرش هنگام مرگ همین چند چروک را هم نداشت چشمانش سبز بود؛ جولیوس همیشه به آن  ها افتخار می کرد چشمانی نافذ و بی ریا چشمانی که می شد به آنها اعتماد کرد چشمانی که می توانست هر نگاه خیره ای را تاب  بیاورد چشمانی جوان  چشمان جولیوس شانزده ساله مردی رو به مرگ و مردی شانزده ساله از ورای چند دهه به یکدیگر خیره شده بودند