کتاب خشم و هیاهو نوشته ویلیام فاکتر ترجمه سیمین تاجدینی انتشارات آتیسا در بخشی از کتاب خشم و هیاهو می خوانیم  یک ماشین آمد من سوار شدم پلاکارد جلوی آن را ندیدم پر بود بیشتر از مردم خوش چهره ای که روزنامه می خواندند تنها صندلی خالی در کنار یک سیاه پوست بود کلاهی نمدی داشت و کفش های واکس زده به پا داشت و یک ته سیگار خاموش در دست داشت فکر می کردم که یک جنوبی همیشه باید نسبت به سیاه پوست ها هشیار باشد فکر می کردم شمالی ها همچین توقعی دارند  وقتی ابتدا به شرق آمدم مدام فکر می کردم آدم باید یادش باشد که آن ها را رنگین پوست بداند نه سیاه پوست و اگر این اتفاق نیفتاده بود که با آن ها باشم وقت و زحمت زیادی تلف می کردم تا یاد بگیرم که بهترین راه ارتباط با هر کسی چه سیاه و چه سفید این است که همانطور که خیال می کنیم قبولشان داشته باشیم بعد رهایشان کنیم همان موقع بود که فهمیدم یک سیاه پوست بیشتر از اینکه یک فرد باشد یک طرز رفتار است انعکاسی از سفید پوست هایی است که در بین آن ها زندگی کرده  اوایل فکر می کردم که چون تعداد زیادی از آن ها در اطرافم نیستند باید دلتنگ شوم چون فکر می کردم که شمالی ها فکر می کنند دلتنگ آن ها می شوم اما تا آن روز صبح در ویرجینیا نمی دانستم که واقعا دلم برای روسکاس و دیلسی و بقیه شان تنگ شده