کتاب پیرمرد و دریا اثر ارنست همینگوی ترجمه بیتا ناصری نشر الهام نور در بخشی از رمان پیرمرد و دریا می خوانیم  پس از روشن شدن هوا با خود گفت من روی این طعمه ی چهل پایی کار می کنم اونو می برم و به طناب های ذخیره  ام اضافه اش می کنم دویست متر طناب و دام و قلاب و طعمه رو از دست خواهم داد اونو میشه جایگزین کرد اما اگه من چند تا ماهی بگیرم و ماهی بزرگ خودشو خلاص کنه کی میتونه جایگزینش کنه؟ نمی دونم این ماهی که همین الان قلابو گرفت چیه میتونه یه نیزه ماهی لاک پشت بزرگ یا کوسه باشه تا حالا حسش نکردم باید هر چه زودتر از شرش خلاص بشم  او بلند گفت کاش پسرک همراهم بود  با خود گفت حالا که پسرک همراهت نیست تو کاملا تنها هستی و چه هوا تاریک باشه و چه روشن بهتره رو آخرین طنابت کار کنی طنابو ببر و دو حلقه ی ذخیره رو اضافه کن  پس همین کار را کرد در تاریکی کار سختی بود ماهی تکانی ناگهانی خورد به پایین رفت و پیرمرد را پایین کشید که باعث شد زیر چشمش زخم شود خون مقداری روی گونه اش پایین آمد اما قبل از اینکه به چانه اش برسد بند آمد و خشک شد او سر کارش برگشت و به چوب ها تکیه داد گونی را در زیر طناب مرتب کرد و دوباره طناب را از قسمت جدیدی از شانه اش رد کرده با انگشتانش نگه داشت او به دقت کشش ماهی و همچنین پیشروی قایق را حس می کرد