کتاب طاعون اثر آلبر کامو ترجمه سمیرا بیات نشر باران خرد در کتاب طاعون Ia peste می خوانیم  رویدادهای عجیب این کتاب از این قرار بود؛ به نظر عموم مردم شهر به شکل همیشگی اش نیست کمی  از وضع عادی  خارج شده آن طور که در نگاه اول یک شهر معمولی به نظر می رسد اما نه به شکلی که پیش از دوره ی حاکم نشین فرانسوی ساحل الجزیره بود باید گفت که ظاهر شهر ظاهری زشت است ظاهری آرام دارد و همین آرامش درکِ متمایزبودن این شهر با شهرهای تجاری دیگر را مشکل می کند  اول از همه؛ آب و هوا برای مثال این شهر شهری ست بدون کبوتر جایی ست که درآن ما نه پرواز پرنده ها را می بینیم و نه ریزش برگ های درختان را می توان گفت که این شهر شهری بدون جاذبه است تغییر فصل ها را در این شهر در ابری بودن یا صاف بودن آسمان نمی بینی فقط سبدهای گل را در دست های گل فروشان کم سن و سال و دوره گرد خیابان می بینی بعد تابستان سوزان این شهر است که مردم را در پناه سایه ی اتاق ها و در زیر پنجره ها زندانی می کند وقتی پاییز می رسد در کوچه های شهر گل و لای آزاردهنده مردم را حسابی عصبانی می کند در بین فصل ها فقط زمستان این شهر قابل تحمل است اما مردم این جا چه طور روزگار می گذرانند؟ دوستی ها و دشمنی های شان؟ مرگ و میرشان؟  همین ویژگی هاست که فرهنگ مردم کوچک ما را به همراه آب و هوای خاص اش به وجود می آورد آب و هوایی که در مرگ و زندگی شان و در خلق و خوی شان تأثیر می گذارد بعضی ها را تحریک می کند و به حرکت وا می دارد بعضی ها را هم کسل و لَخت می کند آن قدر که حوصله ی هیچ  کاری را نداشته باشند  روزها سخت کار می کنند و شب ها در کافه ها جمع می شوند و تفریح می کنند البته آدم هایی هم هستند که جور دیگری زندگی می کنند و تفریح شان هم مخصوص خودشان است هر چه هست در زندگی و رفتارشان تعادلی وجود ندارد در شهر اوران مثل باقی شهرها مردم عادت ندارند درباره ی زندگی شان فکر کنند و یا خودشان را دوست داشته باشند یکی از عجایب این شهر مُردن است مردن به هر وسیله یی که رایج است در این جا وجود ندارد  وقتی بیماری نیست فکر مرگ هم سراغ آدم نمی آید و این احساس یک نواختی باعث می شود که زیبایی  لحظه هایی مثل سپیده ی صبح و شب و خیلی از دیدنی های دیگر در تنبلی و ملال از دست برود چیزی که کلیت دارد جنبه ی بی هدف بودن و بی هوده بودن زندگی ست هر کس هم که از جای دیگری به این جا بیاید به زودی با عادت های مردم کنار می آید و چیزی به نام هیجان را به ذهن اش راه نمی دهد