تربیت سلوکی در کتاب و سنت حسین روحانی نژاد سلوک توجه قلبی به خداست و حقیقتش سفر باطنی است؛ سفر از جهل به معرفت از ناسوت به لاهوت از أنانیت به عبودیت از کثرت به وحدت و از خود به خداست انسان از آن رو موضوع تربیت سلوکی است که در فرایند گذر از قوه به فعلیت درآید و از نقص به تعالی وجودی نائل شود و در این گذر از منازل سلوکی که بر یکدیگر ترتّب دارند گام به گام به گونۀ روشمند به سوی کمال مطلق سیر کند این روش در کتاب و سنت بر شریعت محوری ولایت مداری و جامع نگری تکیه دارد و همۀ ابعاد وجودی انسان را در برمیگیرد و به لقای الهی معرفت ربوبی و محبت الهی می رساند