کتاب تهوع اثر ژان پل سارتر ترجمه سمیرا بیات نشر باران خرد در بخشی از کتاب تهوع می خوانیم  درست است یادم رفته بود که او انسان گراست لحظه ای ساکت می ماند فرصتی می خواهد تا  تر و تمیز و بی امان ترتیب نصف گوشت گاو بخارپزشده اش را با یک تکه نان درسته بدهد انسان ها هستند این آدم عاطفی سراپا خودش را به تصویر کشید بله اما بلد نیست این را خوب بگوید مسلما روح چشم هایش را پر کرده ولی روح کافی نیست  قبلا با چند انسان گرای پاریسی رفت وآمد می کردم صد دفعه از دهان شان شنیدم که می گویند انسان ها هستند ولی این فرق می کرد ویرگان بی مانند بود عینکش را برمی داشت انگار که می خواست خودش را در تن انسانی اش عریان نشان دهد با چشم های نافذ و نگاهی سنگین و خسته طوری به من خیره می شد که انگار می خواست لختم کند تا به جوهر انسانی ام برسد بعد خوش زمزمه می کرد انسان ها هستند دوست من انسان ها هستند و به هستند قدرتی ناشیانه می داد طوری که انگار عشقش به انسان ها دمادم تازه و حیران در بال های غول آسایش گیر می کرد  اداهای خودآموخته این لطافت را نداشت عشقش به انسان ها ساده دلانه و خشن بود او انسان گرایی دهاتی است به او می گویم انسان ها به نظر نمی آید که شما خیلی در بندشان باشید شما که همیشه تنهایید و همیشه سرتان توی کتاب است  خودآموخته دست هایش را به هم می زند و با بدجنسی می زند زیر خنده  ای آقا اشتباه می کنید بگذارید بگویم تا چه اندازه در اشتباهید  لحظه ای به فکر فرو می رود و یواشکی از لمباندن دست می کشد صورتش مثل سپیده دم نورانی است پشت سرش زن جوان به طرزی جلف قهقهه می زند دوستش به طرفش خم شده و در گوشش پچ پچ می کند خودآموخته می گوید  اشتباه تان کاملا طبیعی است باید خیلی وقت پیش بهتان می گفتم ولی من خیلی کمرو هستم آقا دنبال یک فرصت می گشتم  مؤدبانه می گویم حالا وقتش است من هم همین طور فکر می کنم من هم همین طور فکر می کنم آقا می خواهم بگویم مکث می کند و سرخ می شود ولی شاید مزاحمتانم؟