کتاب رمان عاشقی به سبک ون گوگ اثر محمدرضا شرفی خبوشان شهرستان ادب کتاب رمان عاشقی به سبک ون گوگ اثر محمدرضا شرفی خبوشان انتشارات شهرستان ادب برنده جایزه ادبی شهید اندرزگو نامزد جایزه ادبی جلال آل احمد معرفی کتاب عاشقی به سبک ون گوگ کتاب عاشقی به سبک ون گوگ رمانی از محمدرضا شرفی خبوشان است که برنده ی جایزه ی ادبی شهید اندرزگو نیز شده است  درباره کتاب عاشقی به سبک ون گوگ البرز در خانه یکی از فرماندهان ارتش شاهنشاهی به عنوان فرزند خدمتکار بزرگ می شود تیمسار دختری به اسم نازلی دارد که در کودکی همبازی البرز و در جوانی تبدیل به معشوق او می شود البرز به دلیل عشقش به نازلی وارد ماجراهایی می شود که پدر نازلی یک سر آنهاست رفت وآمدهای مشکوک به خانه و روابط مرموزی که پنهان مانده اند از ماجراهای این رمان است  توصیفات حرفه ای و روایت قوی محمدرضا شرفی خبوشان از دلهره ها حسرت ها و آنچه در دل البرز می گذرد مخاطب را تا آخرین سطر داستان به جای البرز می نشاند  علاوه بر وجه ادبی زیبای این رمان محمدرضا شرفی هنر نقاشی را هم به خوبی می شناخته و از آن در رمانش استفاده کرده است عاشقی به سبک ون گوگ کتابی  است که بعد از خواندن آن یک روز دوباره به سراغش خواهید رفت  خوانن کتاب عاشقی به سبک ونگوگ را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم  اگر رمان های عاشقانه و تاریخی دوست دارید از خواندن عاشقی به سبک ونگوگ لذت خواهید برد  درباره محمدرضا شرفی خبوشان محمدرضا شرفی خبوشان زاده 1357 وعلم ادبیات فارسی نویسنده و شاعر ایرانی است او برای رمان بی کتابی جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی ایران در بخش ادبیات و نثر معاصر در دوره سی و پنجم و  برای عاشقی به سبک ونگوگ جایزه ی ادبی شهید اندرزگو را به دست آورده است از دیگر کتاب های شرفی خبوشان می توان به موهای تو خانه ماهی هاست نامت را بگذار وسط این شعر و روایت دلخواه پسری به اسم سمیر را نام برد  بخشی از کتاب عاشقی به سبک ونگوگ شگفت زده ام از خودم شگفت زده ام گاهی آدم کاری می کند که از خودش شگفت زده می شود نه این که بعدها فکر کند و شگفت زده شود نه همان موقع در شرف رخ دادن واقعه در خلال انجام دادن همان کار در لحظه هایی که دارد همان کار را انجام می دهد شگفت زده است انجام می دهد و شگفت زده است؛ شگفت زده از کاری که اگر قرار بود و می خواست به آن فکر کند و نقشه ای برایش بکشد هیچ وقت انجامش نمی داد سگ نمی رفت زُل زده بود و دم تکان می داد عن قریب بود که پارس کند نمی دانم چرا یک دفعه آن طور شده بود و چرا آن ها را ول کرده بود و آمده بود که من را تماشا کند و برایم دم تکان بدهد کنارش زدم و پاورچین از لانه اش زده ام بیرون نگاه کردم به ته باغ به کاج های تهران که با هیکل سیاه و پنجه های سوزنی شان بالای دخمه ایستاده بودند به دخمه که نور از دهانش تنهٔ پُر آبله و پوست سنگ شدهٔ کاج ها را روشن کرده بود قرار من با نازلی فقط این بود که یک جایی توی حیاط خودم را قایم کنم و ببینم آقاجانش زن می آورد توی خانه یا نه قرار نبود از توی عمارت سر دربیاورم قرار نبود بعد از لانهٔ سگ بخزم توی اتاق نازلی دسته کلیدش را نازلی نداد که این طور پاورچین و ترس زده از حوالی آن دخمه از توی لانهٔ سگ فرار کنم و بیایم توی عمارت و کلید بیندازم با دست لرزان به در و توی تاریکی نرم اتاقش نفس نفس بزنم و در را از پشتم قفل کنم  چیزی در من ریخته است که نمی دانم چیست فقط یک چیز خاص نیست که در من ریخته است خیلی چیزهاست می دانم هرکدام شان چی هستند؛ امّا چیزهای مختلف وقتی یک باره در هم شوند و با هم به سراغ آدم بیایند ماهیت شان عوض می شود و می شوند یک چیز دیگر و آدم هول می کند ترس به تنهایی ترس است شگفتی به تنهایی شگفتی است کلّه شقّی به تنهایی کلّه شقّی است دوست داشتن به تنهایی دوست داشتن است حالا وقتی دوست داشتن و ترس و شگفتی و کلّه شقّی در هم شوند چیزی می شوند که تک تک شان نیستند  توی این اتاق نفس نازلی پیچیده است نفسش مانده است نفسش به تن دیوارها ریخته است زمستان ها چیزی از درونش برخاسته و به شیشه های این پنجره های بزرگ نشسته و سُر خورده است و پایین آمده بهارها پنجره ها را باز کرده پرده را کنار زده و گذاشته تا باد عطر تند طاووسی ها و گل های سفید و زرد پیچ امین الدّوله را بیاورد توی اتاقش پاییزها تابلویش را گذاشته است رو به همین پنجره ها دوباره و آن تابلوی درهم برگ های قرمز درخت پَر را کشیده است با رنگ های گرم که انگار بهاری هنوز توی پاییزش نفس می کشد  خطّ نگاه نازلی توی خطّ و نقش این تابلوها جا مانده است؛ تابلوهایی که دارد کم کم چشم هایم به ابعاد محوشان توی تاریکی ملایم اتاق عادت می کند دارد رنگ های ناپیدای تابلوها با شکل های ازلی شان در ذهنم زنده می شوند از توی تابلوها چیزی بلند می شود و نور می اندازد ته و توی روانم تابلوها کنار تخت و گوشه و کنار دیوار به هم تکیه داده اند بوی رنگ بوی رنگ سال های پیش بوی رنگ ماه های پیش بوی رنگ همین چند هفته پیش هنوز توی اتاق چرخ می زند نوک قلم مویش را داشت فقط نشان آن انبوه اُخرایی کُپّه شده روی هم می داد فقط نشان می داد و نمی گذاشت که نازکی مو به تن بوم بخورد حتم داشتم قلم مویش به بوم نمی خورد گفت   ببند در را