کتاب گوژپشت نتردام نوشته ویکتور هوگو ترجمه جواد محبی انتشارات هلال نقره ای بامداد روز ششم ژانويه ۱۴۸۲ که آهنگ ناقوس ها مردم را از خواب بيدار می کرد عيد پادشاهان و جشن ديوانگان باهم مصادف شده بود مردم با شادی و نشاط فراوانی منتظر نمايش مذهبی بودند اين نمايش به قدری افتضاح آميز و مسخره بود که کشيشان روم به آن اعتراض کرده می خواستند آن جشن را تحريم نمايند پس از تلاش بسيار سرانجام دارالفنون پاريس به تمام کليساهای فرانسه ابلاغ کرد که ديگر کسی حق برگزاری جشن ديوانگان را ندارد در حالی که در نظر روحانيون پاريس اين جشن يکی از اعياد بزرگ و مقدس بود و کسانی را که منکر آن بودند با حقارت و پستی می نگريستند اهميت جشن ديوانگان برای مردم پاريس همين بس که يکی از بزرگان اواخر قرن پانزدهم گفته است جشن ديوانگان از عيد روح القدس کمتر نيست  بديهی است ممنوع نمودن چنين جشنی کار آسانی نبود و نمی شد ابنا کليسا را از انجام آن باز داشت در آن روز غوغا و هياهوی عجيبی بوددر کوچه و بازار مردم را به تماشا دعوت کرده بودند همه جا را آذين بسته و آتش بازی باشکوهی شروع شده بود مردم بيچاره و تهيدستی که کفش و کلاه شان مندرس و پاره پاره بود بيشتر متوجه چراغانی بودند کاخ دادگستری که محل نمايش بود از انبوه جمعيّت موج می زد همه به آن سو می آمدند زيرا می دانستند که سفير فلاندر هم به آن مکان خواهد آمد  گروه تماشاچيان همچون دريای خروشانی به ميدان جلو عمارت می آمدند سالن بزرگ و زيبای ساختمان با حجاری های عالی استادان چيره دست تزيين يافته و ميز بزرگی از سنگ مرمر در وسط آن قرار داشت در انتهای سالن چند نفر سرباز پاس می دادند و بازيگران خود را برای نمايش آماده می ساختند  گروه بسياری از مردم پيش از دميدن آفتاب به آنجا آمده و از سرما می لرزيدند و آنها که زرنگ تر بودند تمام شب را در جلو پلکان گذرانيده بودند تا جای راحت و بهتری به دست آورند