کتاب شیر سیاه نوشته الیف شافاک ترجمه محمد جواد نعمتی انتشارات نسیم قلم در بخشی از کتاب شیر سیاه می خوانیم  ظهر استانبول بود سوار کشتی بخار کولی بودم به خاطر حرکت رقص گونه اش در آب های آبی و جابه جا  کردن مسافر بین جزایر و خشکی این نام را بر آن نهاده اند زوج های جوان دست در دست هم و شانه به شانۀ هم آبی بیکران دریا را خیره تماشا می کردند خدمۀ قایق در حال صرف ناهار بودند و عکاسان در پی زاویۀ دید بهتر برای تنظیم دوربینشان به همه جا سرک می کشیدند گردشگران  به همه جا خوب نگاه می کردند و راهنمای سفر برای آن ها توضیح می داد در قایق از هر سطح و طبقۀ اجتماعی فردی به چشم می خورد  با انبوهی از کتاب ها روی دامنم در گوشه ای در میان زن چاق و مرد مسن خوش لباسی چپیده بودم در مسیر برگشت به شهر از مصاحبه ای کاری برای مجله ای ادبی دختر شهر به خانه برمی گشت خسته و تنها کمی بعد از اینکه قایق بندر را ترک کرد یادم آمد دفترچه ام را در محل مصاحبه جا گذاشته ام احساس بدی به من دست داد؛ چرا همیشه چیزی را فراموش می کردم؟ چتر موبایل قرص لوازم آرایش کش مو دستکش و حتی ساندویچ نیمه خورده ام را که برای چند دقیقه جایی می گذاشتم فراموش می کردم یک بار انگشتر نقره ام را در توالت عمومی جا گذاشتم حتی یک بار فراموش کردم هدیۀ تولدم را که ظرفی شیشه ای با دو لاک پشت زیبا در آن بود با خودم ببرم دوستم هر روز دربارۀ لاک پشت ها می پرسید و من نمی توانستم به او بگویم که آن ها را همان روز که به من داده بود گم کرده ام و مجبور بودم هر روز داستانی خیالی دربارۀ آن ها سر هم کنم و به او بگویم