کتاب شاید حرف آخر نویسندهمسعود بهنود ناشر علم اندازه کتابرقعی شومیز شاید حرف آخر   شصت سال تاریخ روزنامه نگاری ایران تا قبل از انتشار صور اسرافیل چیزی است که فقط به کار آرشیو و تاریخچه نویسی می آید در جایی نوشته ام که اصلا به نظرم تاریخچه مطبوعات ایران از آن نشریات دولتی که در تاریخچه مطبوعات آمده و 160 سال پیش متولد شد آغاز نمیشود بلکه آغاز روزنامه نگاری ایران از آن دیوارکوب های بی امضایی است که از اواخر سلطنت ناصرالدین شاه شب ها به دیوار شهر نصب میشد  از جان گذشته ای آن را نوشته گاه خودش خطر تکثیر ژلاتینی و چسباندن آن بر در و دیوار شهر را هم به عهده گرفته بود تا مشروطیت آمد و آن شب نامه ها عیان شد صور اسرافیل اولین روزنامه مستقل و آزاد پس از مشروطیت نبود ولی به نظرم اولین روزنامه واقعی و شرقی ایران است نه از آن رو که مدیرش جان بر سر مبارزه با استبداد نهاد و در باغشاه حلق آویز شد که این رسم روزگار است که تا قدرتمندی قصد آن کند که بر سینه جامعه بنشیند و بی سوال حکم راند اول باید خروس کدخدا را سر ببرد که همان روزنامه نگاران مستقل باشند وگرنه مثلا در همان روزگار سیدضیا برق و رعد را ساخت و تند هم می رفت اما کاری به او نمی توانستند کرد چون قبلا با سفارتخانه ای  گرچه اتریش پیمان بسته بود و تا صدا از حکومت برآمد به سفارت رفت و در دادگاه مطبوعات هم با حضور نماینده همان سفارت حاضر شد و  اما آنها که علی اکبرخان همان دخو است که برمی گردد در خانه خواهر را می زند چه کسی در می گشاید جز مشهدی حسن آری مشهدی حسن از پشت در باغشاه به خانه غارت شده جهانگیرخان رفته و از آنجا به خانه ای که دهخدا در آن ساکن بود خانه خواهرش و در همان جا می ماند تا دخو برسد راهی دیگر نمیداند و نمی جوید پیداست وقتی که علی اکبرخان از سوئیس برگشته در آغوش مشهدی حسن برای جهانگیرخان چه اشک ها ریخته اند دهخدا دیگر گرد روزنامه نگاری نگشت و عالم طنز را هم محروم گذاشت و باقی عمر را بر فیش های امثال و حکم و لغت نامه نهاد و مشهدی حسن هم تا بود در خانه دهخدا بود