کتابرمان ایرانی تاوان عشق نوشته مریم جعفرنیا یزدی انتشارات همخونه در بخشی از رمان تاوان عشق می خوانیم از رستوران که بیرون آمدم قلبم به شدت می زد اصلاً نفهمیدم به امیر چی گفتم و بیرون آمدم احساس عجیبی داشتم چیزی بین خواب و بیداری نمی تونستم پیشنهاد ازدواج امیر رو باور کنم برام عجیب بود چطور امیر بین این همه دختر منو انتخاب کرده بود احساس غرور می کردم و به خودم می بالیدم امیر مرد ایده آلی بود و می شد یک عمر خوشبخت در کنارش زندگی کرد تنها چیزی که باعث نگرانیم می شد گذشته بدم بود چقدر ساده بودم که فکر می کردم با درس خوندن می تونم خودم رو خوشبخت کنم ولی انگار این گذشته تلخ سد بزرگی جلوی خوشبختیم بود چی کار باید می کردم می دونستم اگه بخوام در مورد زندگیم واقعیت رو بگم او دیگه حتی بهم نگاه هم نمی کنه نمی تونستم بهش بگم زمانی که تو توی بهترین مدرسه ها درس می خوندی من کنار خیابون گل می فروختم وقتی تو با آرامش سر تو زمین می ذاشتی من دنبال مواد برای پدرم تموم شهرو زیر و رو می کردم نمی تونستم بهش بگم پدر معتادم یه مفت خور بیش نیست و بار این زندگی رو من به دوش می کشم آشفته شده بودم نمی دونستم که چه باید بکنم تا نیمه های شب فکر کردم و نقشه کشیدم من باید این گذشته تلخ رو از بین می بردم و خودم رو یک آدم دیگه جلوه می دادم نمی خواستم امیر با ترحم با من برخورد کنه تنها راه برای از بین بردن این گذشته فقط جعل سند بود که نشون بده پدر و مادرمو در یک تصادف از دست دادم و پیش مادر بزرگم که اون هم چند سال پیش فوت کرد زندگی می کردم به خاطر همین فردا صبح زود از خونه زدم بیرون بعد از چندین سال رفتم پیش اکبر سه تیغ داشت بچه ها رو می فرستاد دنبال کار  با دیدن من خیلی تعجب کرد بعد از حال و احوالپرسی های بی موردش ازش خواستم نشونی یه آدمی که جعل سند می کنه رو بهم بده اونم بعد از خواهش و اصرارهای من و گرفتن پول ازم یه آدرس داد که برم و نقشه ام رو عملی کنم آدرس یه مردی به نام بهمن بود که اون سر تهرون توی یک پاساژ وسایل آرایش می فروخت رفتم تو مغازه بهش گفتم آقا بهمن