کتاب حضرت دوستنویسندهکریستین بوبنمترجمسید حبیب گوهری رادسعیده بوغیری حضرت دوست نوشته کریستین بوبن1951 نویسنده فرانسوی است در بخشی از کتاب می خوانیم فرانسوا چرت آلود در میان پَر و تَب غلت می خورد دوران نقاهت را می گذراند مادر و فرزند هر دو در وصف بیماری اغراق می کنند هر یک در این میان به دنبال گمشده ای است مادر پرستارگونه به آرامی دستی در میان موهای ژولیده ی فرزند و دستی دیگر از جنس نور به روی قلب بی رمق گذارده است فرزند دوباره با شکوه نوزادی پیوند می خورد آهی از او برای به خروش درآوردن اهل منزل و خبر کردن فرشتگان کافی است دوستان بر بالین او حاضر می شوند دلِ بانوان جوان نگران از بیماری او در سینه می تپد از بیماری اش چیز زیادی نمی دانند رنگ و رویی بیش از اندازه پریده چهره ای به رنگ شیر و درخششی در عمق چشمان شگفت انگیز ولی نگران کننده و شراره ای در پس مردمک چشمان او انگار جرقه می زند شاید که آتشی در راه است در تختخواب غلت می خورد در زندگی غلت می خورد از لمس ملحفه های چروک احساسی ناخوشایند به وی دست می دهد پوست را می فرسایند و چروک آن ها بدن را ملتهب می کند زندگی فرسوده است طعم آن دیگر چندان دلپذیر نیست جان را می فرساید و بر تن رویا زخم می زند نمی توان درباره اش با هیچ کس سخن راند نمی توان محرمی یافت تا با او گفت دل به ترک این زندگی و پرکشیدن در آسمانی دیگر عزم کرده تا با او گفت چطور باید رفت چطور باید به نزدیکان گفت شمایی که روزی عشق تان مرا جان می بخشید اکنون اما جانم می ستاند؟ چطور باید به آنان که دوست می دارند گفت مهر از دل برگیرند سه واژه تب آورند سه واژه اند که به تختخواب میخکوب تان می سازند تغییر دادن زندگی