کتاب رمان ایرانی ماهرخ نوشته مریم جعفرنیا یزدی انتشارات آپامهر در بخشی از رمان ماهرخ می خوانیم  روزها از پی هم سپری می شد و من مانده بودم که باید چکار کنم؟ مانده بودم که چه جوری عشق بین خودم و علی را به خانواده ام بگم و چگونه بهادر را از زندگی ام خارج کنم؟ هر روز که می گذشت ناامیدتر از روز قبل می شدم برای دیدن علی به سرچشمه می رفتم علی نظرهای متفاوتی می داد؛ ولی به نظر من هیچ کدومشون شدنی نبودند  علی برام شده بود مثل مرد شاه پریون قصه ها علی جوانی بود مؤدّب و مهربون در عین حال باشهامت  و با ذکاوت؛ با تمام مردانی که تا حالا در اطرافم دیده بودم فرق می کرد چیزی که علی رو از دیگر بچه های ده متمایز می کرد ظاهر همیشه آراسته علی بود که شباهتی با هیچ یک از پسران ده نداشت  موهای مرتب و شونه زده دندون ها سفید و ریز صورت تمیز و اصلاح کرده اش و چشمانی به رنگ شب و لباسهای تمیز و مرتب که می پوشید با اینکه مثل بهادر به خودش عطر نمی زد ولی پیرهنش بوی خاصی داشت این اولین باری بود که بعد از پدرم یک مرد رو دوست داشتم  یک روز که مثل روزهای قبل به دیدنش رفته بودم علی اون طرف چشمه ایستاده بود با دیدن من خواست به این طرف چشمه بیاید که پاش روی تکه سنگی برخورد افتاد توی آب من هم با دیدن این صحنه بلند بلند بهش خندیدم حسابی خیس شده بود خودشو به سختی از آب درآورد و به طرفم آمد و گفت   بسوزه پدر عشق