کتاب رمان  خرمالوها را به گنجشک ها بفروش  نوشته محمد حنیف انتشارات کتاب جمکران این کتاب نامزد پانزدهمین دوره جایزه قلم زرین در حوزه داستان بزرگسال و تایید شده سامانه کتاب رشد آموزش و پرورش است مخاطب اصلی کتاب دانش آموزان دوره ی دوم متوسطه هستند رمان عشق دختر و پسری که بر اساس رسوم خانوادگی در کودکی به نام هم شده اند به تصویر می کشد و داستان هایی از عشق و نیرنگ وفا و خدعه و عزت و ذلت را روایت می کند   برش اول از کتاب با خودم گفتم پرنیان که دیده اهل نماز و روزه ام اهل حلال و حرومم می دونست چرا پام به زندون واشده حتما از اون گوشه حلال مالش بخشیده خودشم خدایی آدم بدی نبود اگه بود اگه ریگی به کفشش بود که مثه خیلی از اون بی پدر و مادرا قبل از اینکه تق مملکت درآد زده بود بیرون این بود که باور کردم اون مال حلاله وکیل پرنیان وقتی دید من و من می کنم دوباره زنگ زد به رئیسش تا اونم با این جمله دهنم رو ببنده که مگه خودت نگفتی خدا بنده هاشو تنها نمی ذاره مگه وقتی هم بندا به لو دادن خودت خندیدند نگفتی خدا خودش کارت رو بی جواب نمی ذاره؟ خب اینم یه کاری از طرف بنده خدا بدون دیدم راست می گه وکیل پرنیان خودش پام واستاد تا راه افتادم بعد توی واردات و صادرات انداختم توی همون کاری که اجداد پرنیان بلد بودن حالا این حرفا رو چرا واست می گم؟ تا اگه به این دلیل دخترت رو به امیریل من نمی دی که مبادا عروس من سر سفره حروم بشینه بدونی اینطورام نیس  برش دوم از کتاب در را که پشت سرم بستم گوشم پر از صدای مردم شد بوی تند اسپند از سوراخ های بینی ام راه گرفت و ذهنم را از سیاهی تصاویر پشت آن دیوار کَند و به روشنایی خیابان دوخت؛ به ریسه روشنی که لابه لای شاخه های پربرگ درخت های حاشیه پیاده رو پیچ خورده و تاریکی اول شب را رنگ زده بود از لابه لای اتومبیل هایی که طول خیابان پهن را طی می کردند گذشتم و رفتم پیاده روی آن طرف و بعد برگشتم و به پنجره بزرگ آپارتمان باجناقم در طبقه هشتم برج سفید نگاه کردم به آپارتمان پلاک سی پرده ضخیم زرشکی رنگ افتاده بود خیلی دلم می خواست در همان لحظه صدای باجناقم را می شنیدم یا می توانستم مانند فرشته ای که پیش ترها جلویم ظاهر می شد افکارش را بخوانم بی اختیار کشیده شدم طرف مغازه داری که شربت زعفران و شیرینی خشک به عابران تعارف می کرد نفسی عمیق کشیدم تا بوی شیرینی تازه جای بوی اسپند را بگیرد به چهره خندان جوان مغازه دار که من را به گرفتن لیوان شربت دعوت می کرد نگاه سردی انداختم نتوانستم دعوتش را بپذیرم نمی توانستم لبخند بزنم هنوز لیوان شربت توی دستش بود و نگاهش توی چشم های من داشت دودو می زد دستم لرزید پاهایم نیز مانده بودم میان رفتن و ماندن گرفتن لیوان شربت یا ادامه کوبیدن میخ نگاهم به چشم های مرد جوان که لب هایش به هم خورد بفرمایید آقا توی این هوای گرم می چسبه  دستِ عابری ویلچرنشین دراز شد و به جای من لیوان شربت را گرفت و گفت این جوان میل ندارند  ـ یه امروزی رو اخم نکیند  چشمم دوید دنبال چهره آشنای مردی که داشت لیوان پلاستیکیِ پر از شربت زعفران را می برد به سوی لب هایش قد میانه و موی های جوگندمی و از همه آشناتر چشم های خسته و سیاهش با من سخن می گفتند واقعاً نمی شناسی؟ نگاهش مثل درفش داشت توی چشم هایم فرومی رفت ریحانه آنجا بود می پرسید پسرعمه می دانی این چشم ها چه می گویند دارند فریاد می کشند حیف است که ارباب وفا را نشناسی ما یار تو باشیم و تو ما را نشناسی حس می کردم صاحب آن چشم های سیاه و خسته با سرنوشتم گذشته ام زندگی بیست وچند ساله پشت سرم ارتباطی عمیق دارد با این حال طاقت بیشتر دیدنش را نداشتم خودم را کشتم تا توانستم وجودم را از زیر مغناطیس نگاهش بیرون بکشم و خواستم رد شوم که با صدایش سر جایم میخکوب شدم چته جوان خدا که باهات قهر نکرده؟