کتاببینایینویسنده  ژوزه ساراماگو  مترجم فرزانه حاجیلوئیان ژوزه ساراماگو در کوری از بی هویتی آدم ها می گوید و شناخت آن ها را نسبت به خودشان و مسایلی که در اجتماع آن ها رخ می دهد به نقد می کشد و این بی هویتی اجتماعی و سیاسی آدم های یک شهر که پایتخت یک کشور فرضی است در نماد بیماری کوری ظاهر شده و باعث بروز کوری سفیدی در آن ها می شود ساراماگو می گوید که این آدم ها با وجود نور و روشن بودن مسیر زندگیشان آن را نمی بینند و دچار کوری سمبلیک شده اند تنها یک نفر است که از هویت خود و مسایلی که در جامعه می گذرد آگاه است و او کسی است که از این بیماری سمبلیک مصون می ماند در پایان رمان کوری می بینیم که آدم ها متوجه ی هویت واقعی خود شده و چشمشان به مسایل اجتماعی و سیاسی جامعه ی خود باز شده و با نگاهی دیگر به دنیای خود نگاه می کنند در بینایی تمام آدم هایی که از بیماری کوری رهایی یافته اند به یک شناخت عمیق نسبت به موجودیت خود و نقششان در اجتماع رسیده اند به خاطر همین هم آن ها کوری سفید خود را به برگه های رای می دهند و در انتخابات همگی با یک انسجام هماهنگ آرای سفید به درون صندوق ها می اندازند ازنظر حکومت که مدعی حراست از اصول دموکراسی است و حق آزادی را برای همگان محترم می شمارد این کار مردم آشوب طلبی نام می گیرد و دولت درپی یافتن کسانی است که در این شورش همگانی دخیل بوده و مردم را رهبری کرده اند راه حل حکومت این است که مردم این شهر را دوباره در یک قرنطینه ی سیاسی و اقتصادی قرار دهد تا بتواند با فشاری که بر مردم می آورد آن ها را وادار سازد تا از کار خود اظهار پشیمانی کرده و دوباره در برابر حکومت سرِ اطاعت فرود آورند اما مردم که این بار به بینایی عمیقی دست یافته اند دربرابر تمامی فشارها ایستادگی می کنند و دولت مستاصل نیز درپی یافتن رهبران این بینایی است