لنگرگاهی در شن روان سوگ معلم سنگدلی ست یادت می دهد عزاداری چه بی مروت است چقدر پر از خشم است یادت می دهد تسلیت ها چقدر پوچ اند یادت می دهد سوگ چقدر به زبان مربوط است به ناتوانی زبان به پرپر زدن برای کلمه ها چرا پهلوهایم این قدر درد می کنند و تیر می کشند؟ بهم می گویند از گریه است نمی دانستم با ماهیچه هایمان هم گریه می کنیم یادداشت های سوگ صبح زود موقع رانندگی به سمت بیمارستان دونده های ورزیده قبراقی را دیدم که در خیابان فولرتن به سمت ساحل آفتاب گیر دریاچه می دویدند ناگهان حس عجیبی در تنم جان گرفت حس این که در آکواریوم هستمبیرون را می دیدم و آدم های بیرون هم من را می دیدند اما در محیط های یکسره متفاوت زندگی میکردیم آکواریوم مارا گریزی از آموختن مرگ نیست مرگ که حضور بی رحمش را در هر فراز و فرودی تجربه می کنیم همه زندگی به خاطر همین است خلقی تدریجی مرگی شاهکار غرورآفرین و شکوهمند مرگی که بخت و اقبال در آن نقش ندارد مرگی برازنده سعادت آمیز و شورانگیز که قدیسین راه و رسمش را می دانستند مرگی بالغ و قوام یافته که شکوهش برنامه ناخوشآیندش سایه بیفکند درنگ تاریک لنگرگاهی در شن روان شرح تجربه سوگ و مواجهه با فقدان است که از زبان 6 نویسنده در سه قالب متفاوت جستار نامه نگاری و خاطره پردازی نویسندگان این کتاب از تامل در مرگ حرف می زنند و از احساسات و احوالی که از پی آن می آیند و از زندگی که صورت تازه ای می یابد چاپ اول این کتاب در روزهایی منتشر می شود که پاندمی فرصت سوگواری جمعی را از بسیاری از ما گرفته ناگریزی رویارویی روزانه با مرگ دلداری های کلیشه ای و سطحی را از معنا تهی کرده است و بیشتر از هر وقت دیگری به تسلا بخشی از ادبیات و به روایت صریح و عریان دیگران از تجربه شان در روزهای سوگواری نیاز داریم این کتاب کشف پیوندی شگفت انگیز و انسانی است میان درد من و درد آدم های دیگر در زمان ها و مکان هایی دیگر نویسنده چیماماندا انگزی آدیچی راینر ماریا ریلکه جویس کارول اوتس الکساندر همن مترجم الهام شوشتری زاده انتشارات اطراف  موضوع فقدان سوگ مرگ  از دنیا رفتن پایان عمر پذیرش اندوه از دست دادن اندوه کرونا سوگواری