کتاب پگاه آرامش شعر و قطعات ادبی رقعی 64 صفحه  	بخشی از قطعات کتاب پارک قدیمی  گفتي كه پائيز پارسال مي آيي ولي باز هم منو سر كار گذاشتي اونقدر روي اون نيمكت رو به پارك قديمي كه درختانش از من سنشون بيشتره نشستم كه بدنم درد گرفت؛ هي باد مي آمد و بارون هم گه گاهي سيلي به صورتم مي زد چه زيبا ياد اون صحنه كتاب کلاس اول ابتدایی افتادم آن مرد آمد آن مرد در باران آمد 	چرا اين قدر آزارم مي دي؟ نمي دوني چقدر من خيره هستم اگه صد سالِ ديگه هم بدقولي كني هر پائيز گوشة اون پارك قديمي كه درختاش سنشون از من بيشتره منتظر مي مونم اصلاً مي دوني چيه؟ من از انتظار خوشم مي ياد چقدر با درختا آشنا شدم ديگه رفيقِ رفيق شديم يادمه آخرين دفعه يكي شون شاخه اش رو پائين آورد كه بارون رو سرم نريزه يكي شون هم شاخه هاشو جلويِ  باد مي گرفت ديگه ما به هم عادت كرديم فكر كنم اگه يه پائيز همديگه رو نبينيم هم اونا و هم من خشك شيم ديگه هر چه شعر بلد بودم براشون خوندم يه روز وقتي كه داشتم آواز مي خوندم ديدم كه شاخه هاشون تكون مي خوره و انگاري مي رقصن گفتم بابا اي ولله به شما شما هم بعله آره قصة تو رو براشون گفتم گفتن آخه تو كه اونو اولين بار تو درياها ديدي چرا اينجا منتظرش نشستي؟ گفتم يه جوري به دلم برات شده اصلاً خودش گفته بود كه اينجا مي ياد و من هم زدم زير آواز گر بيايي فدا كنم هر چه بخواهي به پايت ديگه تمام بدنم از بارون خيس شده ولي نمي دونم چرا نمي تونم اين زيبايي منظره مقابل رو رها كنم و لذت انتظار و از دست بدم كم كم چشام سنگيني مي كنه انگار قرنهاس كه نخوابيدم همينجور كه چشام بسته مي شد شاخه ها رو مي ديدم كه چتري شدن برايم با خودم زمزمه مي كردم بيايي چه نيايي من همينم كه هستم پياله مي ناب در دستم مخمور مي الستم