کتاب شدن نوشته میشل اوباما  ترجمه زهرا آلوشی  انتشارات نیک فرجام اکثرِ عُمرم را به ندایِ تلاش کردن گوش سپرده ام این ندا به شکل یک موسیقیِ ناکوک یا لااقل یک موسیقی ناشیانه به گوشم می رسید از کفِ اتاق خوابم برمیخاست  صدای دنگ دنگ دنگِ هنرآموزانی که جلوی پیانوی عمه رابی در طبقه پایین می نشستند و آرام و ناشیانه گام های موسیقی را فرامی گرفتند خانواده ام در محله ساوث شُرِ شیکاگو در یک خانه ویلاییِ آجری و تمیز که به رابی و شوهرش تِری تعلق داشت زندگی می کردند پدرومادرم آپارتمانی را در طبقه دوم اجاره کرده بودند؛ درحالی که تری و رابی در طبقه اول زندگی می کردند رابی عمه مادرم بود و سال ها نسبت به او سخاوت زیادی نشان داده بود اما برای من تجسمِ وحشت بود زنی بود جدی و مبادی آداب که در کلیسای محل گروه سرود را رهبری می کرد علاوه بر این معلم پیانوی محله ما نیز بود کفش هایی با پاشنه بلند می پوشید و یک عینک مطالعه را با زنجیری دور گردنش می انداخت لبخند موذیانه ای داشت اما مثل مادرم از گوشه وکنایه خوشش نمی آمد گاهی می شنیدم که هنرآموزانش را به خاطر اینکه به اندازه کافی تمرین نکرده بودند به باد سرزنش می گرفت یا اینکه پدرومادرشان را به خاطر اینکه آن ها را برای درس دیر آورده بودند ملامت می کرد