کتاب قانون نامه حمورابی نویسندهتئوفیل میک مترجمکامیار عبدیکیفیتدر حد نو قانون نامه حمورابی  تقریبا 4000 سال پیش شاهی جوان به نام حمورابی شهر کوچک و نسبتا بی اهمیت بابل را در بین النهرین که امروز در عراق قرار دارد به میراث برد حمورابی اندازه و نفوذ بابل را گسترش داد و شهر در پایان عمر او به مهم ترین شهر منطقه بدل شد بابل بیش از هزار سال همچنان اهمیت خود را حفظ کرد اگرچه حمورابی سیاستمدار و جنگجو بود بیشتر به سبب مجموعه قوانین خود در یاد ها مانده است  مجموعه قوانینی که روی یک یادبود سنگی بلند نگاشته شده است این صد ها حکم حقوقی بر قوانین آینده منطقه و همچنین قوانین دنیای غرب اثرگذار بود این کتاب زندگی و دوران حاکمی را که به شاه عدالت معروف بود از طریق سخنان خودشاه و احکام قانونی او و اسناد تاریخی و منابع روزگارش مورد کندوکاو قرار می دهد  در زمستان سال 1901 و 1902 یک تیم باستان شناسی فرانسوی در محوطه باستانی شوش مشغول حفاری بود  یکی از یافته های این گروه بلافاصله مشهور شد  سه قطعه بزرگ سنگ سیاه براق که یادمانی به بلندی تقریباً دو متر و سی سانتیمتر را تشکیل می داد   در بالای یادمان  چهره مردی بر سنگ تراشیده شده بود  پادشاهی ایستاده در برابر پیکری نشسته  که حال می دانیم شمش  رب النوع خورشید و همچنین رب النوعِ عدالت بابلی هاست  زیر تصویر  سطرهای نوشته شده زیادی به خط میخی دیده می شد  این خط با استفاده از یک نی و فشار دادن آن بر روی گِل نرم نوشته می شد  اما در این یادمان  کلمات با دقت روی سنگ سیاه کنده شده بود حمورابی چهار هزار سال پیش در سرزمینی که بعدها بین النهرین نامیده شد  زندگی و حکمرانی می کرده است   در این کتاب متن دو قانون حمورابی و قوانین لیپیت ایشتار درج شده است گفتنی است که بنا بر تحقیقاتی که محققین نموده اند سرزمین فعلی عراق شامل چند کشور شهر بوده که در کنار یکدیگر قرار داشتند یکی از آن ها را که به سومر نامیده می شد بنیانگذار تمدن دانسته اند از لوحه های یافت شده در آن ناحیه و تفاوتی که بین لغات آن ها و مردم  سامی دیده شده به این نتیجه رسیده اند که آن مردم سامی نژاد نبوده اند؛ اما تا کنون ریشه نژادی آن ها به درستی شناخته نشده است  قدیمی ترین قانون نامه مدون را تا کنون در آن جا یافته اند که واضع آن شاهی به نام لیپیت ایشتار بوده است این قانون نامه شامل یک مقدمه و سی و هشت ماده قانونی و یک پایان نامه می باشد که در حدود ده ماده از آن قوانین بر اثر مرور زمان از بین رفته است پس از آن در کشور شهر بابل که در نزدیکی سومر قرار داشت شاهی به نام حمورابی قانون نامه ای تدوین نمود که به روی ستونی از سنگ دیوریت نگاشته شده است