کتابرمان ایرانی برای همیشه فراموشش کن نوشته مهسا نصیری انتشارات همخونه در بخشی از کتاب برای همیشه فراموشش کن می خوانیم  صبح حدود ساعت نه بود که با سر و صدای مادر و ملیحه خانم از خواب بیدار شدم که در حال مرتب کردن خانه بودند اصلاً دوست نداشتم از جام بلند شم دوست داشتم بخوابم و بیدار شم و آن وقت ببینم همه چیز تموم شده اما این غیرممکن بود با زحمت فراوان از تخت خوابم بیرون اومدم یک راست به حموم رفتم تا دوش بگیرم  ناگاه تمام ذهنم مشغول امیر شد از او هیچ خبری نداشتم و حتی به تلفن همراش هم زنگ میزدم جوابم را نمی داد دقیقاً زمانی تنهام گذاشت که بیشتر از همیشه به او احتیاج داشتم  به این نتیجه رسیده بودم که من برای او هیچ ارزشی ندارم اما من تصمیم خود را گرفته بودم و می خواستم به هر طریقی شده خودم را در دل امیر جا کنم و او فقط مال من باشه زیرا فکر می کردم سهم من از زندگی فقط امیر است و بس  بعد از اینکه دوش گرفتم به اتاقم رفتم و جلوی آینه نشستم و موهام رو شانه کردم سنجاق سر زیبایی را به گوشه ی موهایم زدم و تمام موهام رو در یک سمت جمع کردم خواستم به آشپزخونه برم تا صبحونه بخورم که صدای پیامک تلفن همرام رو شنیدم گوشی رو برداشتم و با دیدن نام امیر بر روی صفحه هیجان زده شدم و پیامک رو باز کردم به دریایی گرفتارم که موجش عالمی دارد  از اینکه به یادم بود کمی احساس آرامش کردم من هم در جواب براش نوشتم شکفتن هیچ گلی زیباتر از لبخند تو نیست امیدوارم خوش بگذره بهت عزیزم  احساس ضعف می کردم به آشپزخونه رفتم تا چیزی بخورم مادر و ملیحه خانم هم در آشپزخونه نشسته بودند و صحبت می کردند سلام کردم و کنار مادر نشستم رومو به ملیحه خانم کردم و گفتم  ملیحه جان میشه یه استکان چای برام بریزی؟  بله دختر قشنگم راستی آقا مظفر برای امشب کیک شکلاتی درست کرده میخوری برات بیارم؟  آره حتماً اصلاً شک نکنید