کتابرمان ایرانیشمیم عشق نوشته زینب مرادی انتشارات آپامهر در بخشی از کتاب شمیم عشق می خوانیم  از خودش می گفت که خیلی خانواده پولداری اند و پدر و مادرش و آمریکا زندگی می کنند و احسان به ایران علاقه داشته و ترجیح داده درسش رو ایران بخونه و ایران ازدواج کنه خونشون رو که بهم نشون داد انقدر زیبا بود که حتی من تو رویا هم تصور نمی کردم  بهم می گفت که خیلی دوستم داره و دلش می خواد هرچه زودتر با هم ازدواج کنیم و بریم آمریکا یه وعده هایی می داد که برای من تصورشم قشنگ بود اما همش دروغ بود نه اون خونه ای که نشون داده بود برای اون بود نه پدرش و مادرش آمریکا بودند حتی وضعش از منم بدتر بود اون خونه هم برای دوستش بود  یه روز که هنوز کلاس شروع نشده بود می خواستم برم کلاس که دیدم احسان با یکی از بچه ها صداشون می یاد نرفتم و حرفاشون رو گوش دادم که احسان می گفت غزل خیلی سادس همه رو باور کرده آره بگم بیاد خونمون می یاد  اونجا بود که از شدت ناراحتی و سادگی خودم گریه می کردم خودم رو فحش می دادم که چقدر ساده و احمق بودم که حرف های کسی که نمی شناسمش رو باور کرده بودم و اونقدر دوستش داشتم از اون لحظه به بعد ازش متنفر بودم وقتی احسان صدای گریه هامو شنید  با دوستش اومد بیرون وقتی منو دید خشکش زد تف انداختم رو صورتش و با گریه می گفتم خیلی نامردی تو آدم نیستی اونروز هر چی دلم خواست گفتم و رفتم خونه از همه کس و همه چیز بدم می اومد اونروزم بدترین روز عمرم بود از عشق متنفر شده بودم دوست داشتم از همه ی مردا انتقام بگیرم دوست داشتم نابودشون کنم از اونروز به بعد دیگه احسان رو ندیدم تا اینکه