کتاب هزار خورشید تابان نوشته خالد حسینی ترحمه فرزانه زمانی انتشارات آثار نور جملات برگزیده ی رمان هزار خورشید تابان   مریم با لبخند قدری سرگشته و قدری سپاسگذار او را سفت در آغوش می گرفت هرگز کسی او را این چنین نخواسته بود عشق هرگز چنین صادقانه و صاف برایش معنا نشده بود   اما لیلا فقط به لب های طارق فکر می کرد و گرمای نفسش عکس خودش در چشمان عسلی او دو بار دیگر بعد از آن روز زیر درخت او را بوسیده بود طولانی تر و پر اشتیاق تر و البته به نظرش کمتر ناشیانه   چه باشکوه بود دانستن این که عشقش به این بچه تمام چیزهایی که درمورد انسان بودن حس می کرد را از اهمیت می انداخت  در بخشی از کتاب هزار خورشید تابان می خوانیم  مهمان های عید هم آمدند همه شان مرد بودند دوستان رشید در که می زدند مریم می دانست که باید به طبقه بالا برود و در را ببندد آن ها چای می نوشیدند دود راه می انداختند و گپ می زدند رشید به مریم گفته بود تا زمانی که مهمان ها نرفتند از اتاقش بیرون نیاید  برای مریم مهم نبود درحقیقت حتی خوشحال هم می شد که رشید روابط زناشویشان را مقدس می دانست و از ناموسش حمایت می کرد او از این حمایت احساس شادی می کرد برایش مهم و با ارزش بود  رشید روز سوم و آخرین روز عید به دیدن دوستانش رفت مریم که تمام شب حالت تهوع داشت برای خودش آب جوشاند و چایی سبز درست کرد و کمی هل خرد شده در آن ریخت شروع کرد به تمیز کردن بازمانده های عید دیدنی شب قبل فنجان های واژگون پوست تخمه ها در میان تشک ها ریخته بود و اضافه های خوراک روی بشقاب ها خشک شده بود مریم همین جور که ریخت و پاش های شب قبل را پاک می کرد با خود گفت چقدر مردها در تنبلی پُرتوانند