کتاب نامه به کودکی که هرگز زاده نشدانتشارات دارینوش نامه به کودکی که هرگز زاده نشد یکی از آثار مشهور اوریانا فالاچی20061931 نویسنده و روزنامه نگار ایتالیایی است در بخشی از کتاب می خوانیم یکی بود یکی نبود زنی بود که آرزو داشت یک تکه از ماه را داشته باشد آرزوی او در آن زمان زیاد عجیب نبود آدم های زیادی توی زمان او به ماه رفته بودند رفتن به ماه مُد شده بود آدم های آن زمان سوار یک سفینه می شدند و سفینه به نوک موشک بسته می شد هربار که آن موشک با صدای رعد آسایش به آسمان می رفت پشت سرش ردی که مثل رد ستاره ی دنباله  دار بود باقی می گذاشت آن زن از دیدن رد موشک خوشحال می شد و فریاد می زد برو برو آنجا بعد هم با حسادت رفتن آنها را که سه روز و سه شب طول می کشید دنبال می کرد آدم هایی که به ماه می رفتند گیج و منگ بودند صورت هایشان مثل سنگ بود؛ نه می خندیدند و نه گریه می کردند سفر آنها از نظر خودشان فقط یک سفر علمی بود و یک افتخار برای خدمت به علم موقع سفر کردن حرف هایشان نبود فقط در مورد اعداد و ارقام بی مفهوم و پرت و پلا صحبت می کردند تنها حرف غیر علمی که میزدند بحث در مورد نتیجه ی بازی تیمی بود وقتی هم که به ماه می رسیدند باز حرفی برای گفتن نداشتند فقط چند جمله ی ساده به هم می گفتند بعد هم مثل عروسک های کوکی توی ماه قدم می زدند ماه را با آشغال هایشان کثیف کرده و برمی گشتند این آشغال ها توی ماه باقی می ماندند تا معلوم شود آدم ها به ماه رفته اند پرچمی هم از جنس آهن کنار جعبه های آهنی آشغال ها جا می گذاشتند اگر اینها را بدانی وقتی از زمین به ماه نگاه کنی حتماً می گویی آن بالا پر از آشغال و کثافت است