چگونه یک نماز خوب بخوانیم معرفی کتاب چگونه یک نماز خوب بخوانیم؟  کتاب چگونه یک نماز خوب بخوانیم؟ نوشتهٔ علیرضا پناهیان است نشر بیان معنوی این کتاب را روانهٔ بازار کرده است این اثر از سلسله مباحث علیرضا پناهیان با موضوع چگونه یک نماز خوب بخوانیم؟ است که در حرم مطهر رضوی ارائه شده بود  درباره کتاب چگونه یک نماز خوب بخوانیم؟  کتاب چگونه یک نماز خوب بخوانیم؟ به پرسش هایی همچون موارد زیر پاسخ می دهد نماز خوب چه نمازی است؟ آثار و فواید یک نماز خوب و نقش آن در زندگی چیست؟ چگونه باید یک نماز خوب بخوانیم؟ چرا باید خوب نماز بخوانیم؟ کتاب حاضر از سخنرانی های پناهیان در حرم مطهر رضوی دربارهٔ نماز برگرفته شده است  خواندن کتاب چگونه یک نماز خوب بخوانیم؟ را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم  خواندن این کتاب را به دوستداران موضوعات مذهبی پیشنهاد می کنیم  بخش هایی از کتاب چگونه یک نماز خوب بخوانیم؟  انسان باید زندگی بانشاطی داشته باشد و همیشه سرحال و سرزنده باشد زندگی ما انسان ها به هیچ وجه نباید با بدحالی و دلزدگی همراه باشد چشم انسان فقط وقتی که او سرحال و بانشاط است خوب می بیند عقل انسان وقتی که او سرزنده است خوب کار می کند و موجب خلاقیت می شود قلب انسان تنها وقتی خوب کار می کند که احساس خوشبختی کند و وقتی قلب کسی خوب کار کرد به دیگران محبت پیدا می کند و با همه مهربان خواهد بود با زندگی شیرین است که انسان پیش خداوند متعال هم عزیز می شود شاکرانه بندگی کردن زیباترین نوع عبادت است اما این جور عبادت مخصوص آدم های خوشبخت است که سرشار از طراوت و نعمتند و از سرِ شادی سجده می کنند و سجده هایشان طول می کشد برای اینکه خیلی در لذائذ عالم غرق هستند و خیلی می خواهند از خدا تشکر کنند اما چه کنیم که زندگی ما شیرین شود و بتوانیم با حلاوت زندگی کنیم و بالطبع با حلاوت بندگی کنیم؟ چه کنیم که مثل ندید بدیدها نباشیم که عقدۀ لذت بردن دارند و با سر به طرف لذت هر گناهی می روند و از هر خمرۀ خیالی شرابی سر در می آورند؟ پاسخ روشن است اگر روح خودمان را با عبادت و ذکر پروردگار تغذیه کنیم زندگیمان سرشار از نشاط شادی و انرژی می شود و با حداقل نعمات و مواهب نیز شیرین خواهد شد ما آدم ها نیاز اصلی مان به خود خداوند است نه اینکه نیاز اصلی ما به نعماتی باشد که می خواهیم از او بگیریم ما نیاز به خود او داریم و باید مستقیماً از خود او انرژی و حیات بگیریم؛ و الا باطری روحمان ضعیف می شود و کم کم می میریم؛ یعنی دل مرده می شویم