کتاب بچه های فرات  لیلا قربانی لیلا قربانی در یک داستان بلند ماجرای چند نوجوان را بازگو می کند که نام حضرت حسینع را شنیده و می دانند که به زودی کوفه میزبان ایشان خواهد بود؛ آوازه اباعبدالله قلب پاکشان را احاطه می کند و دلشان پرمیکشد که در میان یاران امام باشد اما ناگهان اخبار تازه ای در شهر می پیچد خبر از تهدید ها و طلاهایی که پای بزرگتر ها را سست کرده است حالا تصمیم شخصیت های داستان ما چه خواهد شد؟ آیا هنوز میل دارند که پا به سرزمین بلا بگذارند یا دست از آرزوی سرنوشت سازشان می کشند؟ در بخشی از کتاب می خوانیم چشم هایش از اشک پر شد سرش را پایین انداخت و با گوشۀ آستینش اشک هایش را پاک کرد مرد که نباید گریه کند؛ این لازمۀ مرد شدن بود در دلش گفت چه کسی گفته مرد گریه نمی کند؟ حتماً تمام آن مردهایی که این حرف را می زنند خودشان یک وقتی در گوشه ای دنج که دلشان گرفته آرام اشک ریخته اند