مردی به نام اوه علاوه بر مخاطبین عام بسیاری از منتقدان نیز از این رمان استقبال کردند و نقدهای مثبتی بر آن نوشتند بسیاری سبک رمان را تراژدیکمدی می دانند و معتقدند بکمن به زیبایی توانسته است در بستر داستان طنزآمیز خود نگاهی سراسر انتقادی به جامعه ی اطراف خود داشته باشد شخصیت اوه در کنار شخصیتی به نام پروانه به خوبی پرداخته شده اند و همین موضوع به جذابیت بیشتر رمان کمک کرده است لحن بکمن در این کتاب نیز به خوبی وجهه ی طنز را در کنار روح تراژیک اثر به مخاطب عرضه می کند بکمن در قسمتی از رمان می نویسد دوست داشتن یه نفر مثه این می مونه که آدم به یه خونه اسباب کشی کنه اولش آدم عاشق همه چیزهای جدید میشه هر روز صبح از چیزهای جدیدی شگفت زده میشه که یکهو مال خودش شده اند و مدام می ترسه یکی بیاد توی خونه و بهش بگه که یه اشتباه بزرگ کرده و اصلا نمی تونسته پیش بینی کنه که یه روز خونه به این قشنگی داشته باشه ولی بعد از چند سال نمای خونه خراب میشه چوب هاش در هر گوشه و کناری ترک می خورن و آدم کم کم عاشق خرابی های خونه می شه آدم از همه سوراخ سنبه ها و چم و خم هایش خبر داره آدم می دونه وقتی هوا سرد میشه باید چیکار کنه که کلید توی قفل گیر نکنه کدوم قطعه های کف پوش تاب می خوره وقتی آدم پا رویشان می گذاره و چه جوری باید در کمدهای لباس را باز کنه که صدا نده و همه اینا رازهای کوچکی هستن که دقیقا باعث میشن حس کنی توی خونه خودت هستی