کتاب تانیمه راه درباره کتاب تا نیمه ی   راه یکی از شب های تابستان سال ۱۳۸۹ دور هم جمع می شویم بعد از نماز جماعت مغرب و عشاء برادر عباس تیموری مسئول انجمن راویان فتح استان خراسان  ضمن خوش آمدگویی بی مقدمه اعلام می کند امشب میهمان بسیار عزیزی داریم از سردار درچه ای تقاضا می کنم ایشان را معرفی نمایند و سردار سید هاشم درچه ای که سال ها پیش طعم تلخ اسارت را چشیده اند پشت تریبون قرار گرفته و سه بار قسم جلاله یاد کرده و میگویند  به والله العلی العظیم هیچ زن وزیر و صاحب منصبی در عراق مثل این خواهر با عزت زندگی نکرده است  نوبت به میهمان جلسه می رسد راوی لحظه های آزادگی در اسارت روی صندلی می نشیند تا راویت گر محفل انجمن راویان باشد خاطره سرکار حاجیه خانم خدیجه میرشکار به عنوان اولین بانوی اسیر ایرانی شاید به خاطره انسان ساز حضرت مریم پهلو میزند که درستی کردار ایشان را به عنوان یک زن مسلمان در چنگال رژیم بعث عراق آشکار می سازد نوع بیان خاطره با ته لهجه ی عربی جذابیت خاطره را دو چندان می نماید اگرچه خاطره بسیار شرین است اما دیدن هیأت شکسته ی ایشان سخت ترین شکنجه ی روحی است که نگارنده را آزار داد و از سوی دیگر سعه ی وجودی راوی دسترسی به حرف های ناگفته و شاید رسالتی فراموش شده مرا برآن داشت تا به فکر مصاحبه با بانوی آزاده ای باشم که حامل یک سینه حرف های نگفته است