شیخ رجبعلی خیاط ادّعایی نداشتخیلی ساده زندگی می کردبا همه ی مردم صمیمی بودبسیاری از نزدیک ترین دوستانش نیز از کرامات و معنویات او خبر نداشتندنمی دانستند که این خیاط بی ادعا یک عارف بزرگ و صاحب کرامت استنه کلاه متفاوتی بر سر می گذاشت و نه تکیه کلام های عارفانه به خورد مردم می دادراه رفتن و غذا خوردن و نگاه کردنش هم کاملا عادی بودبزرگ ترین نشانه ی عرفان رجبعلی نیز همین بودهیچگاه از راه شرعقدم بیرون نگذاشت و به جلوه گری و ریا کاری روی نیاوردخیاط مهربان خیاط مولوی یکپارچه اخلاص بود  کتاب شیخ رجبعلی خیاط یک بار دیگر حکایت آن بزرگوار را ورق می زند و در قالبی جدید به مروز خاطرات آن بزرگ مرد می پردازد