کتاب مرموزات اسدی در مزمورات داودی اثر نجم الدین رازی باهتمام شفیعی کدکنی ناشرسخنوزیری سلفونچاپ سوم 1386 مرموزات اسدی در مرموزات داودی نویسنده نجم الدین رازی به اهتمام  محمدرضا شفیعی کدکنی ناشر سخن    مؤلف این کتاب ابوبکر عبدالله بن محمد شاهاور اسدی رازی متخلص به نجم و معروف به دایه 654  573 از صوفیان بنام قرن ششم و نیمه اول قرن هفتم هجری است که بواسطه کتاب معروف و ارزنده اش مرصاد العباد من المبدا الی المعاد ـ که یکی از متداول ترین متون عرفانی زبان پارسی است و در نوع خود از اهمیت بسیار برخوردار است ـ از روزگار خویش تا عصر ما همواره مورد توجه و اعتنای اهل ادب و عرفان بوده استاما با همه توجهی که دوستدارن ادب و عرفان پس از او نسبت به وی داشته اند خطوط زندگی وی چندان مشخص و آشکار ثبت و ترسیم نشده است  مؤلف در مقدمه علت این نام گذاری را بدینگونه توصیف می کند که چون به دربار داودشاه بن بهرامشاه رسید و خواست ارمغانی به محضر او تقدیم دارد این کتاب را تالیف کرد و می گوید چون سخن این ضعیف مبتنی بر مرموزات باشد خواست تا اسم مطابق مسمی بود و چوه تحفه حضرت داودی می ساخت خواست تا با مزمورات زبور داودی مناسبتی دارد این مجموعه را بر ده مزمور بنا افتاد کتاب در ده مرموز تالیف شده و در آغاز هر مرموز عبارتی از زبور داود29 و خطاب به داود نقل شده و در دنبال آن از قرآن کریم و احادیث رسول علیه السلام در همان زمینه آیات و روایاتی منقول شده است  كتاب در ده مرموز تأليف شده و در آغاز هر مرموز عبارتى از زبور داود و خطاب به داود نقل شده و در دنبال آن از قرآن كريم و احاديث رسولع در همان زمينه آيات و رواياتى منقول شده است سه مرموز اول داراى ارزش عرفانى است و حاوى نكته هاى لطيف در باب مقام انسان و آفرينش او و مراحل سلوك و مقامات معرفت است سه مرموز ديگر در نصيحت و آداب ملك دارى و آيين معدلت است كه به لحاظ موضوع خود قابل مطالعه و بررسى است هفتمين مرموز خلاصه وارى است از خطوط برجسته تاريخ پادشاهان و خلفا تا روزگار مؤلف كه اگر ارزشى داشته باشد به خاطر فشردگى نثر و شيوه نگارش آن است و از اشتباهات تاريخى خالى نيست  مرموز هشتم در وعيد ظالم است و مذمت ظلم كه چند حكايت از رجال و مشايخ عهد اسلامى در آن نقل شده است كه هم ارزش موضوعى دارد و هم به لحاظ تاريخى قابل اعتناستمرموز نهم در كلمات حكما و حكايات ملوك است كه از لحاظ بعضى منقولات و كلمات قصار از بزرگان دوره قبل از اسلام و دوره اسلامى قابل توجه است؛ به خصوص آنچه از بزرجمهر و نوشروان و يونان دستور نقل كرده كه بايد با منقولات ديگران مقايسه شود  مرموز دهم در نشانه هاى رستاخيز و فتنه هاى آخر الزمان است كه از چند نظر قابل مطالعه است نخست كوششى كه مؤلف براى تطبيق اين نشانه ها با حوادث عصر خويش دارد و سعى مى كند يأجوج و مأجوج را بر اقوام تاتار و مغول تطبيق دهد و ديگر از اين نظر كه در عهد مغول و مقارن فتنه تاتار چه مايه توجه به آخر الزمان زياد بوده و چه احاديثى در اين باب رواج داشته است؛ سه ديگر از لحاظ مطالعه در جهان بينى مردم عصر مؤلف در باب پايان جهان است و از همين فصل يكى از ضعف روحيه ملل اسلامى را در برابر تاتار به وضوح مى توان دريافت  آنچه به طور مختصر در باب ارزش اين رساله مى توان گفت اين است كه قبل از هر چيز اهميت ادبى كتاب و زيبايى نثر نویسنده چشم گير است و پس از آن ارزش عرفانى رساله است كه بسيارى از نكات لطيف عرفانى و اشارات زيباى صوفيانه در آن هست كه در كمتر كتابى تا روزگار مؤلف ديده شده است علاوه بر اينها مجموعه اى از اصطلاحات عرفانى از قبيل اطوار قلبسر خفى حب عقل روح دل سويدا شغاف صدر فؤاد حبة القلب مهجة القلب و اصطلاحات ديوانى و مدنىاز قبيل صاحب خبر منهى جاسوس ديده بان چاشنى گير مطبخى پيك مستوفى مشرف خزانه دار كيلدار استاد الدار مشير دبير جابى وكيل خرج شاگرد معتمد خوانچه كش در اين كتاب به كار رفته كه به لحاظ مطالعه در تطور تاريخى مفاهيم اين اصطلاحات قابل توجه و بررسى است مسئله ديگر كه در باب ارزش اين رساله قابل يادآورى است نكاتى است كه به لحاظ مطالعه در باب اوضاع اجتماعى و تاريخى و آراء مردم روزگار از خلال اشارات مؤلف در اين رساله به چشم مى خورد  قال داودع يا رب لماذا خلقت الخلق؟ قال كنت كنزا مخفيا فاحببت ان اعرف فخلقت الخلق لأعرف؛ آفريدگار عالم و پروردگار بنى آدم جلت قدرته و علت كلمته در جواب سؤال داودع اين هشت كلمه فرموده است كه هشت بهشت را كليد درست بلكه جملگى كمالات ارباب قربات و مقامات اصحاب كرامات در ضمن آن اشارات مضمر است  كلمه اول فرمود كنت؛ يعنى بودم من اشارت است به كينونيت ذات الوهيت بى سابقه ابتدا و لاحقه انتها از بهر آنكه كلمه كان دلالت كند بر ماضى و مستقبل و حال به خلاف افعال ديگر؛ يعنى كان را معنى آن است كه بود و باشد و هست و هيچ فعلى ديگر را كه بر صيغت ماضى باشد اين خاصیت نيست كه معنى مستقبل و حال دهد پس لفظكنت آن معنى دهد كه هميشه بودم و هستم و باشم  نه اوليت مرا ابتدايى است و نه آخريت مرا انتهایى؛ هو الاول بلا ابتداء و الآخر بلا انتهاء و اشارت نبوى و رمز مصطفوى عليه افضل الصلوة و اكمل التحية منبى ازين معنى آمد كه فرمود كان الله و لم يكن معه شىء؛ ارباب صورت ازين اشارت حالت ازل فهم كنند به معنى ماضى؛ يعنى هنوز موجودات به ظهور نپيوسته بود اما علماى حقيقت كه ديده ازل و ابد بين دارند درين اشارت ازل و ابد را يك رنگ مى بينند و به معنى ماضى و مستقبل مى شنوند و عقول ارباب صورت كه به شوايب آفات حس مشوب است ادراك اين حقايق نكند و ديده هر دل كه به حجب شهوات محجوب است مكاشف اين مرموز نگردد حق تعالى وحى كرد به داودع يا داود حذر و أنذر قومك أكل الشهوات فان القلوب المعلقة بالشهوات محجوبة عنى