کتاب زنی میان ما اثر گریر هندریکس و سارا پکانن ترجمه سعید اختری زاده نشر آتیسا در بخشی از کتاب زنی میان ما می خوانیم  تندتند در پیاده  روی شهر گام برمی دارد موهای بلوندش روی شانه هایش بالا و پایین می شود گونه هایش گل انداخته و ساک ورزشی روی دستش بازی می کند وقتی به آپارتمانش می رسد دست در کیفش می کند و کلیدهایش را درمی آورد خیابان شلوغ و پر هیاهوست؛ تاکسی های زردرنگ رد می شوند و مسافران را از سر کار به خانه باز می گردانند مشتریان وارد مغازه ها می شوند اما من چشم از او برنمی دارم  لحظه ای جلوی در می ایستد و به پشت  سرش نگاه می کند مثل برق گرفته ها از جا می پرم می ترسم متوجه نگاهم شده باشد این همان تشخیص خیره شدن دیگران است و توانایی حس کردن اینکه کسی به آدم نگاه می کند کل سیستم مغز انسان درگیر این میراث ژنیتک اجدادمان است  آن ها هم برای اینکه شکار حیوانات نشوند به این ویژگی اتکا داشتند من هم این مکانیسم دفاعی را در خودم پرورش داده ام وقتی پوستم مورمور می شود سرم به  صورت غریزی بالا می آید تا دنبال یک جفت چشم بگردد که به من خیره شده خطر غفلت از این هشدار را خوب می شناسم  اما او برمی گردد و در را باز می کند؛ وارد آپارتمان می شود و اصلاً به  سمت من نگاه هم نمی کند نمی داند با او چه کرده ام از ضربه ای که به او زده ام خبر ندارد و خرابی ای که به بار آورده ام برای این زن جوان و زیبا با آن صورت گرد و اندام ظریف  زنی که شوهرم ریچارد به  خاطرش ترکم کرده  مثل کبوتری که کنارم روی پیاده  رو این طرف و آن طرف می رود اصلاً به چشم نمی آیم به  هیچ  وجه نمی داند اگر اوضاع همین  طور باشد چه بلایی سرش می آید اصلاً