کتاب انسان در جست و جوی معنا اثر ویکتور فرانکل ترجمه مرتضی حسنوند نشر آسو در بخشی از کتاب انسان در جست و جوی معنا می خوانیم  وقتی منتظر نوبت دوش گرفتن بودیم متوجه عریانی خودمان شدیم بدون موهایمان واقعاً چیزی جز پیکرهای برهنه مان نداشتیم آنچه از ما باقی مانده بود به معنی واقعی کلمه وجود عریانمان بود به عنوان رابطه ای عینی با زندگی های گذشته مان چه چیز دیگری برای ما باقی مانده بود؟ برای من عینک و کمربندم مانده بود که این دومی را بعدها مجبور شدم با تکه ای نان معاوضه کنم برای صاحبان فتق بند هیجان بیشتری در انتظارشان بود آن شب زندانی ارشدی که مسئول آلونک ما بود با یک سخنرانی به ما خوش آمد گفت و قول شرف داد که کسانی که پول یا اشیاء قیمتی به فتق بندشان دوخته اند را شخصاً از آن تیر سقف و آن را نشان داد به دار می آویزد و با افتخار اعلام کرد که به عنوان ساکن ارشد قوانین اردوگاه این حق را به او می دهد  تا جایی که به کفش ها مربوط می شد قضیه به همین سادگی نبود اگرچه قرار بود آن ها را نگه داریم ولی به هر جهت آن هایی که کفش های نسبتاً سالم و خوبی داشتند مجبور بودند آن ها را تحویل بدهند و در عوض کفش هایی دریافت کنند که اندازه شان نبود درعین حال مخمصه ی واقعی در انتظار آن عده از زندانیان بود که در اتاق انتظار به نصیحت مشفقانه ی زندانیان قدیمی تر گوش کرده بودند و ساقِ نیم چکمه های خودشان را بریده و برای پوشاندن این خرابکاری به لبه ی بریده شده صابون مالیده بودند مثل این بود که مأموران اس اس فقط منتظر چنین عملی بودند تمام افرادی که در مظان اتهام این جرم بودند باید به اتاقی در جوار کلبه ما می رفتند بعد از مدتی ما دوباره صدای شلاق و فریاد ناشی از دردِ شکنجه را می شنیدیم این بار خیلی بیشتر طول کشید  بنابراین آن خیال خامی که بعضی از ما هنوز هم در سر می پروراندیم یکی بعد از دیگری نابود شد و بعد به صورتی کاملاً غیرمنتظره طنزی سیاه و شوم بر وجود خیلی از ما غلبه کرد ما می دانستیم که به غیراز زندگی های مسخره و عریانمان چیزی برای از دست دادن نداریم وقتی دوش ها شروع به شریدن می کردند با تمام وجود سعی می کردیم مسخره بازی دربیاوریم و هم از خودمان و هم از یکدیگر مایه بگذاریم از همه چیز گذشته آب واقعی از دوش ها بیرون می آمد