کتاب آبنبات هل دار نوشته مهرداد صدقی داستان و رمان طنز معرفی کتاب آبنبات هل دار آبنبات هل دار داستان طنزی از زبان یک کودک بجنوردی است که برادرش به جبهه می رود و اسیر می شود مهرداد صدقی کتاب آبنبات هل دار را نوشته است و نشر سوره مهر آن را منتشر کرده  درباره کتاب آبنبات هل دار کتاب آبنبات هل دار نوشته مهرداد صدقی داستانی طنز از حال و هوای پشت جبهه در دوران دفاع مقدس است این داستان از زبان یک کودک بجنوردی به نام محسن روایت می شود که برادرش به جبهه می رود محسن راوی داستان فرزند آخر یک خانوادة پنج نفری است آن ها همراه مادربزرگشان در یکی از محله های قدیم بجنورد زندگی می کنند فضای داستان سرتاسر ماجراهای خنده دار و حیرت آور است؛ ماجراهایی که محسن آن ها را ایجاد می کند یکی از نقاط قوّت کتاب توانایی نویسنده در نشان دادن فضای پشت جبهه هاست؛ نویسنده نشان می دهد که چگونه مردم در این فضا زندگی روزمرة خود را می گذراندند و سرگرمی های خاص خود را داشتند  در کتاب آبنبات هل دار نویسنده نشان می دهد در سال هایی که به ظاهر برای بسیاری یادآور روزهای جنگ است بخش عمده ای از مردم ایران زندگی شاد و پُرماجرایی داشتند؛ زندگی ای همراه با خنده و سرزندگی این کتاب برای کسانی که از روزگار دهة ۱۳۶۰ خاطرات نوستالژیک دارند برای نسل امروز هم که دوست دارِ موقعیت های طنزِ کُمیک اند حرف های زیادی برای گفتن دارد محسن قهرمان داستان از روزگاری می گوید که مردم با مسائل ساده شادی های بزرگی می آفریدند مثلِ اولین تجربة رفتن به سینما؛ دیدنِ اولین تلویزیون رنگی؛ تجربة حضورِ نخستین خوراکی های لوکس در خانة مردم انجام دادنِ کارهای ساده برای محسن به ماجراجویی هایی تبدیل می شود که کمتر از هفت خان رستم نیست؛ کارهایی مثل رفتن به مدرسه و پخش آش نذری یا پخشِ کارتِ عروسی برای محسن ماجراهایی را رقم می زند  خواندن کتاب آبنبات هل دار را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم اگر علاقه مند به شنیدن خاطرات شیرینی هستید که در دوران جنگ و دفاع مقدس در پشت جبهه ها پیش می آمد خواندن کتاب آب نبات هل دار را به شما پیشنهاد می کنیم هریک از داستان های این کتاب دنیایی است پُر از خنده و نشاط  جملاتی از کتاب آبنبات هل دار بی  بی قشقرقی به راه انداخت که بیا و ببین با این حرف ها که شما منِ آدم حساب نِمکنین و من آرزوی دیدن عروسی نوه مِ باید به گور ببرم و منِ بگو که یک بسته روشورِ امروز تو حموم تموم کردم و  خلاصه از آنجا که ماندنِ من هم به تنهایی صلاح نبود همه به سمت خانۀ عروس راه افتادیم البته همه که نه عمو جواد و زن عمو هاجر نیامدند؛ چون توی مشهد زندگی می  کردند و عمویم نتوانسته بود مرخصی بگیرد عمه بتول هم برای دلیل نیامدنش گلایه کرده بود چرا فرد دیگری را که او می  پسندد برای محمد نمی  گیریم؛ اما مسئله این بود که او اصلاً هیچ کس را نمی پسندید و فقط دنبال بهانه بود تا بهانه بگیرد مامان می  گفت عمه بتول وقتی جوان و مهربان بوده یک نفر را می  خواسته و او هم عمه بتول را؛ ولی یک دفعه با اینکه عمه بتول هنوز هم او را می  خواسته او دیگر عمه  ام را نخواسته و از آن موقع اخلاق عمه بتول سگ شده طفلکی با اینکه چهل  سالش شده بود هنوز عروسی نکرده بود و می  گفت مردا آدم نیستن یک بار از او پرسیدم یعنی منم عمه؟ و عمه جواب داد تا بچه  ای خوبی؛ ولی بزرگ که بشی تو یَم یک خری مِشی مثل بقیه