کتاب شهر تو خالی ما در میان لنگرگاه پارو می زدیم از کنار قایق هایی با شیارهای زنگار گرفته که بر روی آب شناور بودند از میان اجتماع مرغان دریایی خاموشی که بر روی بقایای به جا ماننده از سکوهای غرق شده لانه کرده بودند از کنار ماهیگیرانی که تورهایشان را در آب افکنده و مات و مبهوت به ما که در حال عبور کردن بودیم زل زده بودند سرگشته از اینکه آیا ما موجوداتی خیالی یا واقعی هستیم؛ دسته ای از اشباح که بر روی آب می روند و یا گروهی که در آستانه ی مرگ قرار دارند ماده کودک بودیم که به همراه یک پرنده در سه قایق کوچک و بی ثبات به آرامی و مستقیم به سوی دریا پارو می زدیم در حالی که تنها بندرگاه امن ما در نورآبی طلایی سپیده دم ناهموار و سحرآمیز به سرعت پشت سرمان مایل ها دور و محود می شد مقصد ما ساحل ناهموار سرزمین ولز جایی پیش رویمان بود ولی تنها به شکل مبهمی مانند لکه ی تاریکی که در امتداد افق دور چمباتمه زده بود دیده می شد از کنار فانوس دریایی قدیمی که در این فاصله آرام ایستاده بود ولی شب گذشته صحنه ی صدمات بسیاری بوده است عبور کردیم اینجا جایی بود که با انفجار بمب ها در اطرافمان نزدیک بود غرق شویم کم مانده بود گلوله ها ما را تکه پاره کنند؛ جایی که من تفنگی برداشته ماشه را کشیده و مردی را کشته بودم عملی که هنوز هم برای غیرقابل درک است جایی که ما دوشیزه پرگرین را از دست داده بودیم و دوباره او را که از میان آرواره های فولادین یک زیردریایی رها شده بود به دست آورده بودیم اگرچه دوشیزه پرگرینی که به ما بازگشته بود آسیب دیده و نیازمند کمک بود ولی ما نمی دانستیم چگونه باید او را کمک کنیم اکنون او در انتهای قایق ما نشسته و نظاره گر پناهگاهی بود که خودش ساخته بود و با هر ضربه ی پارو بیش از پیش دور می شد و از دست می رفت