کتاب دروغگویی روی مبل اثر اروین دیالوم ارنست با چاپاستیک ها یش تیغ های ماهی کبابی ترش و شیرینش را جدا می کرد که پل به او گفت خوب این تحلیلگر دو تا بیمار داره که اتفاقا با هم دوستای صمیمی هستن گوش میدی؟ ارنست جلسه ی کتابخوانی ای در ساکرامنتو داشت و پل هم برای دیدن او با ماشین به آن جا رفته بود آن ها دو طرف میزی در گوشه ی بیسترویی چینی نشسته بودند رستورانی با اردک ها و مرغ های کاراملی کبابی ارنست لباس فرم جلسات کتابخوانی اش را پوشیده بود یک ژاکت ابریشمی آبی که از زیرش یقه اسکی ای نخی پوشیده بود معلومه که دارم گوش میدم تو فکر می کنی من در آن واحد نمی تونم گوش بدم و بخورم؟ دو دوست صمیمی در جلسات روانکاویشون یک تحلیلگر داشتند  پل ادامه داد و یه روز بعد از بازی تنیس یادداشت هایی رو که در مورد تحلیلگرشون نوشته بودن با هم مقایسه می کنن اونا که از ژست همه  چیزدانی تحلیلگرشون عصبانی شده بودن برای خودشون یه تفریحی درست می کنن دو دوست توافق می کنن که یک رؤیای مشترک رو برای تحلیلگرشون تعریف کنن بنابراین روز بعد یکی از اونا ساعت هشت رؤیایی رو تعریف می کنه و اون یکی هم ساعت یازده همون رؤیا رو تعریف می کنه تحلیلگر مثل همیشه با آرامش میگه جالب نیست؟ امروز این سومین باره که این رؤیا رو می شنوم  ارنست طوری قاه قاه خندید که نزدیک بود لقمه در گلویش بپرد داستان خوبیه ولی در مورد چیه؟ خوب در مورد این واقعیته که این فقط درمانگرا نیستن که خودشون رو مخفی می کنن خیلی از بیمارا وقتی داشتن روی مبل روانکاوی دروغ می گفتن مچشون گرفته شده در مورد اون بیماری که چند سال پیش می اومد پیشم چیزی بهت گفتم؟ همونی که در آن واحد پیش دو تا درمانگر می رفت بدون این که هیچ کدوم از درمانگرا این قضیه رو بدونن انگیزهش چی بوده؟ یه جور پیروزی ناشی از کینه توزی اون نظر هر دو درمانگرو با هم مقایسه می کرد و توی دلش اونا رو مسخره می کرد؛ چون اون دو تا تفسیر که کاملا با هم مخالف بودن به یه اندازه نامعقول هم بودن ارنست گفت پیروزی یادته استاد وایتهورنِ پیر اسم همچین پیروزی ای رو چی می ذاشت؟ برد بدتر از باخت