کتاب نیمه پنهان ماه 3 شهید حمید باکری حبیبه جعفریان نشر روایت فتح کتاب نیمه پنهان ماه 3؛ شهید حمید باکری به روایت فاطمه امیرانی همسر شهید نویسنده حبیبه جعفریان  نشر روایت فتح سال نشر  1397 تعداد صفحات  72 قطع پالتویی جلد شومیز معرفی کتاب این کتاب جلد سوم از مجموعه نیمه ی پنهان ماه می باشد که به بیان زندگی نامه و خاطرات شهید حمید باکری از زبان همسرشان می پردازد شهید حمید باکری در سال ۱۳۳۴ در شهرستان ارومیه چشم به جهان گشود  شهید حمید باکری از فرماندهان سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در جنگ ایران و عراق و برادر علی باکری و مهدی باکری بود  وی در عملیات خیبر در اثر اصابت آرپی جی شهید شد و پیکر او در میدان جنگ باقی ماند و به کشور بازگردانده نشد   شهید حمید باکری سال 1355 برای ادامه تحصیل به آلمان رفت و در 22 بهمن ماه به ایران بازگشت و در 30 دی ماه 1358 با فاطمه امیرانی ازدواج کردند  شهید حمید باکری در 6 اسفند 1362 در عملیات خیبر به شهادت رسیدند و جسد ایشان مفقود شد    در قسمتی از کتاب می خوانید   من احسان را حامله بودم سال پنجاه و نه بود  آقا مهدی و صفیه خانم عقد کرده بودند  حمید می خواست برود آبادان جای مهدی تا او بیاید و خانمش را ببرد  من هم وقتی صحبت آقا مهدی بود روی حرف ایشان چیزی نمی گفتم  حمید رفت  من هیچ وقت به حمید نگفتم نرو اما خیلی دلتنگی می کردم یا می رفتم خانه مادرم یا خوابگاه پیش دخترها  خانه مادرم که می رفتم آن وقت خیلی هم مریض بودم مخصوصا بینی ام گرفته بود می رفتم زیر کرسی سرم را می کردم زیر لحاف به بهانه این که می خواهم بینی ام باز شود گریه می کردم  مادرم می گفت   فاطمه  آنجا چکار می کنی ؟  و من همانطور که سرم زیر لحاف بود می گفتم   هیچی    و باز گریه می کردم  بلاخره به گوش آقا مهدی رساندند که فاطمه مریض است  یک روز دیدم مادرم آد و گفت   آقا مهدی آمده اند  من بلند شدم خودم را سفت گرفتم  آدم بیرون  مهدی گفت   شنیده ام مریضید  بیایید ببریمتان دکتر   گفتم   من می توانم کار خودم را بکنم  خیلی ممنون   گفت   من که نمی گویم نمی توانید ولی این طور من راحت ترم     گفتم ولی من اینطور راحت ترم   در آن مدت آقا مهدی یک بار دیگر هم آمد سراغم  یک نامه و یک عکس از حمید برایم آورده بود  از خوشحالی فراموش کردم با او حال و احوال کنم  فقط نامه و عکس را گرفتم و برگشتم داخل اتاق  بعد از آن دیگر هر شب می رفتم یک جای خلوت که کسی مرا نبیند نامه را باز می کردم جلوم عکس را هم کنارش میگذاشتم می خواندم و گریه می کردم  عکس را توی ذوالفقاریه گرفته بودند  یک نخلستان بود    حمید باکری از آلمان آمده این را امروز توی دانشگاه شنیده بود پس چه طور تا به حال او را ندیده است؟ برف ها را که از تمیزی زیر پایش قرچ قرچ می کرد با نوک کفشش به هم ریخت بعد همان طور که سرش به آسمان بود  خوشش می آمد برف ها بخورد توی صورتش  پیچید توی کوچه خودشان فکر کرد نکند کسی او را ببیند و سرش را راست گرفت آن وقت حمید را دید و