کتاب شدن اثر میشل اوباما ترجمه زهرا آلوشی نشر نیک فرجام قسمت هایی از کتاب شدن  اکثرِ عُمرم را به ندایِ تلاش کردن گوش سپرده ام این ندا به شکل یک موسیقیِ ناکوک یا لااقل یک موسیقی ناشیانه به گوشم می رسید از کفِ اتاق خوابم برمیخاست  صدای دنگ دنگ دنگِ هنرآموزانی که جلوی پیانوی عمه رابی در طبقه پایین می نشستند و آرام و ناشیانه گام های موسیقی را فرامی گرفتند خانواده ام در محله ساوث شُرِ شیکاگو در یک خانه ویلاییِ آجری و تمیز که به رابی و شوهرش تِری تعلق داشت زندگی می کردند پدرومادرم آپارتمانی را در طبقه دوم اجاره کرده بودند؛ درحالی که تری و رابی در طبقه اول زندگی می کردند رابی عمه مادرم بود و سال ها نسبت به او سخاوت زیادی نشان داده بود اما برای من تجسمِ وحشت بود زنی بود جدی و مبادی آداب که در کلیسای محل گروه سرود را رهبری می کرد علاوه بر این معلم پیانوی محله ما نیز بود کفش هایی با پاشنه بلند می پوشید و یک عینک مطالعه را با زنجیری دور گردنش می انداخت لبخند موذیانه ای داشت اما مثل مادرم از گوشه وکنایه خوشش نمی آمد گاهی می شنیدم که هنرآموزانش را به خاطر اینکه به اندازه کافی تمرین نکرده بودند به باد سرزنش می گرفت یا اینکه پدرومادرشان را به خاطر اینکه آن ها را برای درس دیر آورده بودند ملامت می کرد  وسط روز فریاد می کشید شب خوش شاید اگر کس دیگری بود و به همان اندازه به خشم می آمد می گفت اوه تو رو خدا بس کن دیگه به نظر می رسید عده کمی تحمل این رفتار رابی را داشتند اما صدای کسانی که تلاش می کردند به نوای موسیقی زندگی ما تبدیل شد صدای دنگ بعدازظهرها شنیده می شد و شب ها نیز همین طور خانم های کلیسا گاهی می آمدند و سرود کلیسایی تمرین می کردند و صدای ایمان و پارسایی آن ها در دیوارها طنین افکن می شد بر اساس قوانین رابی بچه هایی که درس پیانو می دیدند اجازه داشتند فقط روی یک آواز کار کنند از اتاقم به تلاش آن ها گوش می دادم که نت های خود را پشت سر هم تمرین می کردند و تأیید او را به دست می آوردند ترانه های عید پاک و لالایی برامْس را تمرین می کردند و پس از تلاش های زیاد بالاخره موفق می شدند موسیقی هیچ گاه آزاردهنده نبود؛ فقط همیشه به گوش می رسید این موسیقی از پلکانی که محل زندگی ما را از محل سکونتِ رابی جدا می کرد بالا می خزید در تابستان از پنجره های باز عبور می کرد و با افکارم همراه می شد درحالی که من با عروسک های باربی بازی می کردم یا با قطعه های اسباب بازی برای خود پادشاهیِ کوچکی می ساختم تنها زمانی آرامش پیدا می کردیم که پدرم از نوبت کاری خود در کارخانه تصفیه آب به خانه می آمد و بازی تیم کابْز را در تلویزیون تماشا می کرد و صدای تلویزیون را آن قدر بلند می کرد که تمام این صداها را محو می ساخت  این خاتمه دهه شصت در محله جنوبی شیکاگو بود تیم کابْز بد نبود اما عالی هم نبود روی پای پدرم در صندلی راحتی اش می نشستم و به صحبت هایش گوش می دادم تعریف می کرد چطور تیم کابْز افت شدیدی کرده یا اینکه بیلی ویلیامز که در نزدیکی ما در خیابان کُنستانس  زندگی می کرد از سمت چپ ضربه ای جانانه زده؛ اما خارج از ورزشگاه آمریکا در بحبوحه تحولی عظیم و نامعلوم بود خانواده کِندی مرده بودند مارتین لوترکینگ درحالی که روی بالکن در مِمفیس  ایستاده بود ترور شد؛ به همین دلیل شورش های سرتاسری در آمریکا ازجمله در شیکاگو آغاز شد بعدازاینکه پلیس با باتون و گاز اشک آور با معترضینِ جنگ ویتنام در گرانْت پارک حدود چهار مایلی خانه ما مقابله کرد کنوانسیون ملی دموکرات ها در سال ۱۹۶۸ به خشونت کشیده شد درعین حال خانواده های سفیدپوست که شیفته حومه شهر شده بودند ـ به امید مدارس بهتر فضای بیشتر و احتمالاً سفیدی بیشتر ـ دسته دسته از شهر خارج می شدند