کتاب 1984 اثر جورج اورول روزی آفتابی و سرد در ماه آوریل بود و ساعت ها زنگ ساعت سیزده را می نواختند وینستون اسمیت که در تلاش گریز از دست سرمای بی پیر چاهنه در گریبان فرو برده بود به سرعت از لای درهای شیشه ای عمارت بزرگ پیروزی به درون رفت با این حال سرعتش آن اندازه نبود که مانع ورود انبوه خاک شنی به داخل شود سرسرا بوی کلم پخته و پادری نخ نمای کهنه می داد در یک طرف آن پوستری رنگی را که برای دیوار داخل ساختمان بسیار بزرگ بود به دیوار زده بودند بر این پوستر چهره ی بسیار بزرگی نقش شده بود به پهنای بیش از یک متر چهره ی آدمی چهل و چند ساله که سبیل مشکی پرپشت و خطوط زیبای مردانه داشت وینستون به سوی پله رفت سراغ آسانسور رفتن بی فایده بود روز روزش کار نمی کرد تا چه رسد به حالا که جریان برق به عنوان بخشی از برنامه ی صرفه جویی به مناسبت تهیه مقدمات هفته ی نفرت در ساعات روز قطع بود آپارتمان وینستون در طبقه ی هفتم بود و آدم سی و نه ساله ای مثل او که به واریس قوزک پاکی راست مبتلا بود چاره ای جز این نداشت که از پله ها آهسته بالا برود و چند بار استراحت کند در هر طبقه روبه روی در آسانسور تصویر چهره ی غول آسا بر روی دیوار به آدم زل می زد به قدری ماهرانه نقشش زده بودند که آدم به هر طرف که می رفت چشمهای آن دنبالش می کردند زیر آن نوشته بودند درون آپارتمان صدایی گرم و گیرا از روی فهرست ارقامی می خواند که به تولید قطعات آهن مربوط می شد صدا از صفحه ی فلزی مستطیل شکلی شبیه آیینه ای تار می آمد و بخشی از سطح دیوار سمت راست را تشکیل می داد وینستون کلیدی را چرخاند و صدا به رغم مسموع بودن کلمات اندکی فروکش کرد صدای دستگاه مستطیل شکل را که به آن تله اسکرین می گفتند میشد کمتر کرد اما هیچ راهی برای خاموش کردن کامل آن وجود نداشت