کتاب خاطرات ثریا به کوشش کاظم مطلق انتشارات آفرینه در بخشی از کتاب می خوانیم  اوائل بهار بود و چند روزی از طلاقم از شاه ایران گذشته بود آن زمان در شهرکلن آلمان غربی پیش پدر و مادرم زندگی می کردم بعد از مدتها گوشه گیری و خانه نشینی  تصمیم گرفتم از منزل خارج شوم و کمی خرید کنم بنابراین لباس ساده ای پوشیدم تا توجه کسی را جلب نکنم و شناخته نشوم همانطور که داشتم در خیابان مرکزی شهر گردش می کردم ناگهان متوجه شدم راه رفتن معمولی را به کلی فراموش کرده ام پشت سر هم به رهگذران تنه می زدم و مجبور می شدم از آنها معذرت خواهی کنم پاهایم سالم بود چشمهایم نقصی نداشت اما هفت سال ملکه بودن باعث شده بود مهارتهای معمولی عبور از میان جمعیت را نیز از دست بدهم ملکه ها عادت دارند که افراد معمولی همه جا با تعظیم و تکریم راه را برایشان باز کنند البته من هم در زمانی که ملکۀ ایران بودم بارها در شانزه لیزۀ پاریس یا ویلونتوی رم قدم زده بودم ولی در این گردش ها همیشه عده ای از ملازمین درباری راه را برایم می گشودند  اما حالا تک و تنها در میان جمعیت رها شده بودم به اولین چهارراه بزرگ که رسیدم  بکلی دست و پای خود را گم کردم نمی دانستم چطور می توانم بدون اینکه زیر ماشین بروم خودم را از این طرف به آن طرف خیابان برسانم حال زندانی محکوم به حبس طویل المدتی را داشتم که ناگهان آزادش کرده اند و نمی تواند خودش را در محیط کاملاً غریبه جمع و جور کند  بدتر از راه رفتنم اتومبیل راندم بود در تهران هر وقت پشت فرمان نشستم موتور سواران پلیس پیشاپیش راه را برای عبورم باز می کردند چراغ قرمز یا سبز برایم معنایی نداشت حالا در جنگلی از علامت ها و خطها و چراغ های راهنمایی و رانندگی گم شده بودم