جعبه جواهرات چوبی کوچک با تزئینات چرم  10 در 6 سانتی متر در دل جنگلی کهن درختی خشک و بی برگ شاهد سال های بسیاری از تغییرات طبیعت بود پوسته اش ترک خورده و شاخه هایش به سمت آسمان خشکیده بودند مدت ها گذشت تا این درخت به سر انجام تمام موجودات زنده یعنی مرگ رسید بعد از آن روزی یک پیرمرد با تبری کهنه و زنگ زده در دست به سراغ این درخت آمد   او که احترام به طبیعت برایش خیلی مهم بود  به واسطه ی خاطراتی که از زندگی در طبیعت  داشت با دیدن این درخت خشکیده نگاهش  پر از حسرت بود اما حالا که این درخت مرده بود سراغش آمده بود تا با استفاده از چوب این درخت بتواند  اثری خلق کند که روح این درخت را زنده نگه دارد   پیرمرد با تبر بر شاخه های خشکیده درخت ضربه می زد و با ضرباتی محکم و پی درپی به قطع کردن درخت می پرداخت صدای تیشه بر چوب انعکاسی از دوران های گذشته را در جنگل می پیچاند با هر ضربه خاطره ای از درخت فرو می ریخت و با هر تکه چوبی که به زمین می افتاد داستانی ناتمام باقی می ماند  سر انجام درخت به زمین افتاد پیرمرد که لباسی از دوره صفویه بر تن دارد و دستاری بر سر بسته با نفس هایی عمیق به احترام زندگی ای که در درخت جریان داشت به فکر فرو رفت و سر تعظیم در مقابل در خت  فرود آورد چوب های بریده شده سفری جدید را آغاز کردند تا به کارگاه پیرمرد برسند همانجا که قرار بود با دستان ماهر پیرمرد  تکه چوب های آن درخت جانی دوباره بگیرند و به آثاری هنری چوبی ارزشمندی تبدیل شوند   در کارگاهِ کوچک پیرمردِ استادکارِ هنرمندِ داستان ما با دستانی پینه بسته و پر از عشق و دقت و تجربه یکی از تیکه های چوب را به جعبه ای ساده ولی زیبا تبدیل کرد که رنگی روشن داشت و با تکه هایی از چرم بدنه ی آن را تزیین کرد تا زیبایی آن بیشتر شود او جعبه را برای نگهداری جواهراتی ساخته بود که می توانستند مانند همین جعبه داستان های خاص خود را داشته باشند  جعبه ی جواهرات پس از تکمیل به ویترین حجره ی کوچک پیرمرد که برای فروش صنایع دست ساز خود در دل بازار شلوغ ساخته بود راه یافت و در نهایت به دست زنی جوان به نام زهرا رسید که به دنبال هدیه ای منحصر برای دخترخود به نام زینب بود   سال ها گذشت و زینب که حالا خود مادر شده بود جعبه را به دختر خود  به نام فاطمه هدیه داد جعبه جواهرات که از جنس چوب نراد و با تزئینات چرمی و رنگ قهوه ای روشن بود حالا نمادی از میراثِ عشق و زیبایی ای بود که از نسلی به نسل دیگر منتقل می شد  سال ها گذشت فاطمه دختر زینب نوه ی زهرا خود نیز صاحب یک دختر به نام خدیجه شد و جعبه ی یادگاری خانوادگی خود را به او داد و یادآوری کرد که این یادگاری ای از مادر و مادربزرگ او است و به دلیل اینکه  خاطرات آنها را با خود همراه دارد خیلی ارزشمند است سال ها پشت سر هم سپری می شد و آن صندوق چوبی وظیفه ی خود را  به خوبی انجام می داد و آن هم چیزی نبود جزء اینکه با هر بار باز و بسته شدن بار خاطرات و داستان های بیشتری را از این خانواده به دوش می کشید