کتاب اتاق آبی ته باغ ما سر طویله بود روی سر طویله یک اتاق بود آّبی بود اسمش اتاق آبی بود می گفتیم اتاق آبی سر طویله از کف پایین تر بود آنقدر که از دریچه بالای آخورها سر و گردن مال ها پیدا بود راهرویی که به اتاق آبی می رفت چند پله می خورد اتاق آبی از صمیمیت حقیقت خاک دور نبود ما در این اتاق زندگی می کردیم یک روز مادرم وارد اتاق آبی می شود مار چنبرزده ای در طاقچه می بیند می ترسد آن هم چقد همان روز از اتاق آبی کوچ می کنیم به اتاقی می رویم در شمال خانه اتاق پنجدری سپید تا پایان در این اتاق می مانیم و اتاق آبی تا پایان خالی می افتد مار در خانه ما زیاد بود گنجی در کار نبود من همیشه برخورد با ما را از پیش حس کرده ام از پیش بیدار شده ام وجودم از ترس روشن شده است می دانم که هیچ وقت از نیش مار نخواهم مرد در میگون یادم هست روی کوه بودیم در کمر کش کوه می رفتیم یک وقت به وجودم هشداری داده شد رفتم به بر و بچه ها بگویم در سرپیچ به ماری می رسیم آن که جلو می رفت فریاد زد مار و یک بار دیگر در آفتاب صبح کنار دریاچه تار روی سنگی نشسته بودم نگاهی بالای زرینه کوه بود از زمین غافل بودم به تماشا مکثی داده شد پیش پایم را نگاه کردم ماری می خزید و می رفت کاری نکردم مرد Tamoul نبودم که دست ها را به هم بپیوندم یک Mantra از آتارواودا بخوانم و یا بگویم Nallapambou در همان خانه کاشان که بچگی ام آنجا تمام شد خیلی مار دیده ام یک روز نزدیک اتاق آبی بودم گنجشکی غوغا کرده بود سر چینه بلند خانه که از گلوله های هوا خواهان نایب حسین روزن روزن بود ماری می خزید به لانه گنجشک سرزده بود بچه گنجشک را بلعیده بود خواستم تلافی کنم تیرکمان دستم بود نشانه گیر ام حرف نداشت اما هرچه زدم نخورد و مار در شکاف دیوار تمام شد