کتاب دزدهای خوب مصیبت پدربزرگ هم مثل بقیه ی مصیبت ها از آسمان آبی بر سر او نازل شده بود تلگرافی که او به مادر ویتا فرستاده بود خیلی کوتاه بود مادرت دیشب فوت کرد ویتا آن موقع با شنیدن خبر روی پادری نشست و نتوانست حرکتی کند مادرش با صورتی رنگ پرده او را روی تختش گذاشت و با هم روی آن نوشیدنی خوردند و برای هم داستان های مادربزرگ را تعریف کردند مادربزرگ به همراه پدربزرگ دور دنیا سفر کرده بود و مثل ملوان ها خنده هایش از ته حلق بودند تعریف کردن آن داستان ها مثل همه ی داستان های دیگر به هر دوی آن ها کمک کرد تا قدر ناراحتی شان کمتر شود ولی ماجرا به همان جا ختم نشد از آن روز به بعد نامه های بیشتری میان پدربزگ و آن ها رد و بدل شد اولین نامه کوتاه و غم انگیز بود پدربزرگ برای آن ها نوشت حس می کند که قلعه ی هادسِن پر از ارواح شده است قلعه ی هادسن طبق استانداردهای یک قلعه خیلی کوچک بود پدر پدر پدربزرگ وتیا آجرها و سنگ های آن قلعه را از بالاترین نقطه در مکان اولیه اش در فرانسه کنده بود و تک تک آن ها را از وسط اقیانوس به آمریکا فرستاده بود در ان روزها همه تصورشان این بود که آن قلعه باشکوه و البته ساخت مجددش کمی نامعقول بود و حالا هم آن جا مخروبه در حال فروپاشی ولی همچنان زیبا بود و پدربزرگ به تنهایی در آن زندگی می کرد ولی بعد کم کم نور امیدی در دل آن ها به وجود آمد پدربزرگ در نامه ای نوشت که مردی می خواهد قلعه ی هادسن را اجاره کنید او پیشنهاد داده بود که آن جا را به یک مدرسه تغییر کاربری دهد و پدربزرگ هم به عنوان عضو هیئت مدیره در آن جا بماند؛ این اتفاق به پدربزرگ هدف تازه ای میداد تا کاری انجام دهد آنها هیچ سند رسمی امضاء نکردند ولی آن مرد مشتاق نوسازی آنجا بود او یک میلیونر نیویورکی به نام سورودِر بود