کتاب آیین دوستیابی اثر دیل کارنگی ترجمه محمد محمدی نشر آتیسا در جملاتی از کتاب آیین دوست یابی می خوانیم آرزوی مهم بودن و مورد احترام دیگران قرار داشتن یکی از تفاوت های مهم انسان با حیوانات است البته احساس برتر بودن نیز در حیوانات وجود دارد ولی ماهیت آن با آن چه در انسان است تفائت دارد برای این که بهتر متوجه قضیه شوید خاطره ای را برایتان تعریف کنم وقتی یک پسربچه روستایی در ایالت میسوری بودمپدرم به کار پرورش بز و گاو مشغول بود ما گاه های پیشانی سفید خود را در نمایشگاه های روستایی دام در سراسر غرب به نمایش می گذاشتیم و چند بار هم جایزه ی اول را تصاحب کردیم پدرم مدال های آبی رنگ را روی پارچه ی اطلس سفیدی چسپانده بود و هربار که دوستان به خانه ی ما می آمدند این پارچه را بیرون می آورد و یک سرش را خودش می گرفت و سر دیگرش را به دست من می داد و مدال ها آبی را به مهمانان نشان می دادیم  درآن دوران گاو ها اهمیتی به جایزه ای که به دست آورده بودند نمی دادند ولی پدرم خیلی به آن ها اهمیت می داد چون بدون شک اگر این عطش سیری ناپذیر برای مهم بودن و مورد تحسین دیگران قرار گرفتن در میان انسان ها وجود نداشت تمدنی با این افتخارات چشمگیر بوجود نمی آمد بدون این حس ما نیز مانند سایر موجودات بودیم     همین عطش مهم بودن و مورد ستایش قرار گرفتن بود که باعث شد یک پادوی بی سواد و فقیر خواروبار فروشی به مطالعه ی برخی کتب حقوقی که در ته یک بشکه ی کهنه پیدا کرده و به مبلغ 50 سنت خریداری کرده بود بپردازد شاید شما هم نام این پادوی خواروبارفروشی را شنیده باشید بله اسمش آبراهام لینکلن است