کتاب قلب شنی اثر عبدالرزاق گورنه با ترجمه نجمه رمضانی ناشرکتابسرای میر دشتی کتاب قلب شنی اثر عبدالرزاق گورنه با ترجمه نجمه رمضانی ناشرکتابسرای میر دشتی  مشخصات عمومی 	 موضوع 	ادبیات داستانی نوبت چاپ 	1 وزن 	335 گرم سال انتشار 	1401 نگارش 	تألیف قصۀ تبعید مهاجرت خیانت تعلق هویت و انزوا کتاب قلب شنی با عنوان اصلی Gravel Heart رمانی است دربارۀ همۀ رنج های انسان جهان سومی که تجربه هایی چون استعمار و دوپارگی هویتی و بی وطنی را از سر گذرانده است عبدالرزاق گورنه که متخصص نوشتن از مسائل هویتی و بحران های فرهنگی پناهندگان و احساس غربت آن هاست در کتاب قلب شنی هم به همین مسائل پرداخته است اگرچه این تمام آن چیزی نیست که کتاب قلب شنی پیشِ روی مخاطبانش قرار می دهد و گورنه در این رمان همچون هر نویسندۀ چیره دستی از مسائل خاص فرهنگی و هویتی و سیاسی و اجتماعی به مسائل عام انسانی نقب می زند و همین باعث می شود که هر مخاطبی در هر کجای دنیا و با هر فرهنگی بتواند با کتاب قلب شنی ارتباط برقرار کند به بیانی چنانکه در مقدمۀ نجمه رمضانی بر ترجمۀ فارسی کتاب قلب شنی اشاره شده است شاید فارغ از وجه سیاسی و اجتماعی قلب شنی آنچه این رمان را خواندنی تر می کند به تصویر کشیدن انزوایی بس عمیق تر است انزوایی که ریشۀ آن نه در ناهمسانی فرهنگی نه در ناهمزبانی نه در تفاوت نسلی بلکه در بی خویشتنی آدم ها است این حقیقت که گویی یافتن ارتباط و حتی خلوتی که در آن آدمی به تمامی خود باشد سخت است در مقدمۀ ترجمۀ فارسی کتاب قلب شنی همچنین گفته شده که عنوان این رمان برگرفته از بخشی از نمایشنامۀ کلوخ انداز را پاداش سنگ است شکسپیر است متن اصلی کتاب قلب شنی اولین بار در سال 2017 منتشر شده است    مروری بر کتاب قلب شنی عبدالرزاق گورنه در کتاب قلب شنی داستان پناهنده ای اهل زنگبار به نام سلیم را روایت می کند که کودکی اش در زنگبارِ دهۀ 1960 میلادی و در متن انقلاب این کشور برای به دست آوردن استقلال گذشته و سپس شاهد تحولاتی در کشورش بوده و بعد هم در دهۀ 90 میلادی سر از انگلستان درآورده است کتاب قلب شنی سرگذشت سلیم را در متن بحران های سیاسی سرزمینش روایت می کند و نیز به مسائل فردی و هویتی سلیم به عنوان انسانی که از وطنش ریشه کن و در مهاجرت دچار احساس غربت و دوپارگی فرهنگی شده است نقب می زند و همچنین به تاریکی ها و ترس ها و رازهای خانوادگی او و گذشته ای که برای سلیم پر از ابهام بوده است سلیمِ کتاب قلب شنی کودکی کتابخوان و رؤیاپرداز بوده و در تسخیر وحشتی شبانه او وقتی که خیلی کوچک بوده فهمیده است که پدرش او را نمی خواهد در طول کتاب قلب شنی می بینیم که سلیم چگونه با حقایقی ویرانگر دربارۀ نزدیک ترین افراد خانواده اش مواجه می شود در بخشی از کتاب قلب شنی می خوانید پدرم من را نمی خواست خیلی کوچک بودم که این را فهمیدم پیش از آنکه اصلاً بفهمم از چه چیزی محروم شده ام و خیلی پیشتر از آنکه بتوانم علتش را بفهمم می شود گفت نفهمیدن نعمتی بود اگر در سن بالاتری این واقعیت را می فهمیدم شاید می دانستم چطور با آن کنار بیایم و زندگی کنم احتمالاً با تظاهر و تنفر احتمالاً وانمود می کردم که برایم اهمیتی ندارد یا شاید جاروجنجال راه می انداختم و پشت سر پدرم او را به خاطر همۀ کاستی هایم متهم می کردم و می گفتم اگر او مرا می خواست سراسر زندگی ام از این رو به آن رو می شد شاید آخر سر با تلخکامی می گفتم زندگی بی مهر پدر چیز چندان عجیب و غریبی هم نیست شاید حتی نبود این مهر برای آدم آزادی بخش باشد کنار آمدن با پدرها همیشه آسان نیست به خصوص اگر خودشان هم بدون مهر پدری بزرگ شده باشند چون آن وقت این تصور برایشان پیش می آید که پدرها باید هر کاری را به سبک خودشان انجام دهند هر سبکی که باشد به علاوه پدرها مثل تمام آدم های دیگر باید با خشونت زندگی کنار بیایند خشونتی که کار زندگی بدون آن لنگ می ماند تازه باید بر زخم های خودشان هم مرهم بگذارند و تاب بیاورند حتماً بسیاری اوقات شده که کم آورده باشند چه برسد به اینکه بخواهند به بچه ای عشق بورزند که حالا به هر ترتیب سر و کله اش آن وسط پیدا شده است اما روزگاری را هم به یاد می آورم که اوضاع طور دیگری بود زمانی که در همان اتاق کوچک بودیم ولی پدر با سکوت سنگینش من را پس نمی زد بالا و پایین ام می انداخت و از ته دل با هم می خندیدیم خاطره ای بدون صدا و کلمه بود گنج کوچکی که پنهانش می کردم این خاطره حتماً مربوط به وقتی بود که خیلی خیلی کوچک بودم یک نوزاد کوچولو آخر از قدیمی ترین خاطرۀ واضحی که از پدرم دارم او همان مرد ساکتی است که بعدتر می شناختم نوزادها با همان ملاج های نرمشان چیزهای زیادی را به خاطر می سپرند که بعدها در زندگی برایشان دردسرساز می شوند و اطمینانی نیست که همه چیز را در جای خودش به یاد بیاورند گاهی با خود فکر می کردم شاید این خاطرۀ بالا و پایین انداختن را خودم ساخته ام تا خود را دلداری دهم یا شک می کردم بعضی از خاطراتم واقعاً خاطرات خودم باشند گاهی فکر می کردم دیگران آن خاطرات را در ذهنم فرو کرده اند آن آدم هایی که با من مهربان بودند و می خواستند خلأهای زندگی من و خودشان را پر کنند آنهایی که با اغراق دربارۀ نظم و هیجان روزهای یکنواخت و بی هدفمان حرف می زدند همان ها که دوست داشتند باور کنند می شود رد پای هر رویدادی را در گذشته پیدا کرد به اینجا که می رسیدم از خود می پرسیدم اصلاً آیا چیزی دربارۀ خودم می دانم؟ آخر انگار فقط می دانستم مردم دربارۀ نوزادی ام چه می گفتند گاهی هم گفته هایشان با هم تناقض داشت و مجبور می شدم گفتۀ کسی را بپذیرم که پافشاری اش بیشتر بود و گه گاه آن منِ کم سن وسال ترم را برگزینم