لبخند مصطفی روی سکوی سیمانی پایین پای مصطفی می نشینی به عکس خندان او که بالای سرش قاب گرفته شده زل می زنی   سبد حصیری را از توی ساک دستی ات بیرون می اوری و سیب های سرخ باغ محمد عمو را توی سبد می ریزی سبد را می گذاری پایین اسم مصطفی بوی سیب های توی دست نسیم پاییزی می نشیند و مشامت پر می شود از بوی خاطراتتان  بی صدا و عمیق نفس می گیری و آن را با بغض بیرون می دهی  تو نخندی کی بخنده؟  آدم بشاشی بود خنده از چهره اش نمی افتاد با همه می گفت و می خندید جک های دست اول تعریف می کرد که شاید بی مزه بود اما محال بود نخندونه از اون آدم ها بود که وقتی حدیث آقا رسول خدا رو می خواندی که مومن غمش تو دلشه و چهره اش شاده یاد اون می افتادی