رهایی از گناه کتاب رهایی از گناه  کتاب رهایی از گناه نوشتهٔ حجت الاسلام علیرضا پناهیان است و نشر بیان معنوی آن را منتشر کرده است  درباره کتاب رهایی از گناه  یکی از موانع جذب همهٔ جوانان به دین و همچنین یکی از موانع رشد دین داران ذهنیت و برداشت ناقص و بعضاً نادرستی است که از دین و مفاهیم اصلی آن دارند یکی از مهم ترین مفاهیمی که ذهنیت نادرست نسبت به آن در جامعهٔ ما فراگیر است مفهوم گناه و توبه است مؤلف در این مبحث تلاش کرده است تا با نگاهی نو و در عین حال اصیل به این مفاهیم یکی از موانع مهم برای رسیدن به یک زندگی بانشاط پویا و همراه با انواع لذت های برتر را از جلوی پای جوانان بردارد  این نوشتار برگرفته از سلسله مباحث استاد پناهیان در ماه رمضان سال ۱۳۹۸ در مسجد امام صادق ع تهران است که به همت واحد پژوهش مؤسسهٔ بیان معنوی منتشر شده است شایان ذکر است نوشتار حاضر توسط واحد پژوهش مؤسسهٔ بیان معنوی بازنویسی مستندسازی و ویراستاری شده و به فراخور نیاز و در راستای تکمیل مباحث مطالبی نیز به آن افزوده شده است  خواندن کتاب رهایی از گناه را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم  این کتاب را به دوستداران بیانات حجت الاسلام پناهیان پیشنهاد می کنیم  بخشی از کتاب رهایی از گناه  قصد داریم در مورد دو موضوع بسیار عجیب در عالم خلقت و فضای دین داری صحبت کنیم؛ یکی موضوع گناه و دیگری موضوع مغفرت و توبه  در این عالمی که خداوند همه چیز را منظم آفریده است به انسان اراده و اختیار و آزادی داده است و طبیعتاً این انسان گاهی اشتباه می کند و عمل خلافی از او سر می زند که به ضرر خودش است عجیب این است که خداوند اسم این اشتباه را گناه و معصیت گذاشته است و می فرماید مرا عصیان کردید درحالی که ما خودمان را اذیت کرده ایم و به نفس خودمان ظلم کرده ایم و ضربه زده ایم ولی این ضربه ای را که ما به خودمان زده ایم خداوند به خودش می گیرد  کلمهٔ ذنب به معنای دنباله است دلیل اینکه به گناه ذنب می گویند این است که دارای عوارض منفی برای انسان است وقتی ما گناهی انجام می دهیم در واقع برای خودِ ما عوارض منفی دارد اما خداوند می فرماید بیا از این کار توبه کن یعنی از من معذرت خواهی کن  کلمهٔ عصیان هم به معنی پیروی نکردن است من ارتباط خودم را با خدا قطع کرده ام و این کار آثار وضعیِ نامطلوبی برای خودم دارد اما خداوند می فرماید تو مرا معصیت کرده ای بیا توبه کن  اینکه خداوند به ما دستور نماز و روزه می دهد عجیب نیست؛ چون معلوم است که این کارها به نفع خودمان است عجیب آنجاست که اگر این کارها را انجام ندهیم نامش گناه و معصیتِ خدا می شود یعنی وقتی من به خودم لطمه می زنم خدا ناراحت می شود موضع پروردگار نسبت به این دستورها این گونه است که خودش وارد شده و برای کارهایی که به نفعمان است بهشت قرار داده و با جهنم تهدید می کند؛ مثل مادری که از سرِ دلسوزی کودک نادان خودش را تهدید می کند  شدت علاقهٔ خداوند به بندگان در موضوع گناه  در آیات قرآن خداوند با اصرار و التهاب با بندگانش سخن می گوید و آنها را موعظه می کند این شدت محبت خداوند به بندگانش را می رساند کسی که قرآن کریم را نامهٔ عاشقانهٔ خداوند به بندگان خودش نبیند در واقع معانی و منظور کلمات قرآن را متوجه نشده است  آیا مفهوم گناه و معصیت و جایگاه حساس آن در دین نشان دهندهٔ محبت شدید خدا نسبت به ما نیست؟ اگر این نیست چه معنای دیگری می تواند داشته باشد؟ آیا نعوذ بالله می توان گفت خداوند مانند یک پادشاه ستمگر است که اگر به دستورش عمل نکنیم ناراحت شده و غضب می کند و ما را مجازات می کند؟ خداوند نه زور می گوید نه بی رحم است و نه ستمگر این شدت محبت خدا به بندگانش را می رساند و به خاطر این شدت محبت است که این قدر تأکید دارد ما گناه نکنیم و به خودمان ضربه نزنیم آیا ما باور داریم که خدا این قدر مهربان باشد؟  اصلاً چرا خداوند این برنامه را که به عنوان دین به ما داده است به صورت دستوری به ما ابلاغ کرده است تا هر تخلفی از این برنامه خلاف دستور خدا باشد؟ یک پزشک به بیمار خودش نسخه می دهد اما وقتی بیمار به نسخهٔ او عمل نکند نیازی به عذرخواهی از پزشک نیست؛ چون او به ضررِ خودش عمل کرده است نه به ضررِ پزشک