کتاب بی نمازها خوشبخت ترند کتاب بی نمازها خوشبخت ترند؟ مجموعه داستان دخترانه نوشته فاطمه دولتی کاری از ستاد اقامه نماز معرفی کتاب بی نمازها خوشبخت ترند؟ بی نمازها خوشبخت ترند؟ مجموعه داستان هایی دخترانه با موضوع نماز حجاب و شعار دینی و فضیلت های آنها است که از سوی ستاد اقامه نماز برای نوجوانان منتشر شده است  خواندن مجموعه داستان بی نمازها خوشبخت ترند؟ را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم همه نوجوانان به ویژه دختران مخاطبان این کتاب اند  بخشی از کتاب بی نمازها خوشبخت ترند؟ دوست دارم آسمان همین الان روی سرم آوار شود دیشب تا خود صبح چرت زدم و درس خواندم؛ اما چه فایده؟ چه فایده که امروز جای نمره بیست یک هفده خوش آب ورنگ نصیبم شد آخه هفده هم شد نمره؟ خدا با من لج افتاده وگرنه هیچ دلیلی ندارد که نمره ام کم شود محیا سری برای خانم اسدی تکان می دهد و لبخندزنان می آید سمت من از لبخندش حالم بد می شود؛ باید هم لبخند بزند؛ باید هم در دلش عروسی بگیرد امروز بهترین نمرهٔ کلاس را گرفته است    کوثر نمی خوای جمع کنی بریم؟  کتاب ها را می اندازم داخل کوله؛ نگاهم را از چشمان خندانش می گیرم؛ چادرم را روی سر مرتب می کنم و می گویم بریم  از در مدرسه پایمان را بیرون نگذاشته ایم که ماشینِ بابا را می بینم؛ از دود اگزوزش لجم می گیرد؛ می خواهم زودتر محیا را راهی کنم؛ نمی خواهم ماشین پت پتی مان را ببیند و در خلوت به ریشمان بخندد؛ اما صدای بابا اجازه نمی دهد سلام بر دختران باهوش کلاسِ اول متوسطهٔ مدرسهٔ شهید رجایی محیا ریسه می رود از خنده و من به سختی لبخند می زنم بابا نگاهی به من می اندازد قند و عسل بابا چطوره؟ قند و عسل بابا حالش خوب نیست هیچ حالش خوب نیست یاد کولر سوختهٔ ماشین که می افتم حالم بدتر هم می شود سرویس محیا که بوق می زند انگار مرا از جهنم نجات داده اند؛ بی رمق دستش را فشار می دهم و می نشینم روی صندلی ماشین بابا شروع می کند به تعریف کردن این رخشِ زرد رو که می بینی تازه از تعمیرگاه گرفتم اوستا گفت که تاکسیمون باید چند روزی مهمونشون باشه؛ ولی دلم نیومد تو بمونی زیر آفتاب و با اتوبوس بری خونه همین شد که گفتم بیام دنبالت چه خبر؟ خوبی باباجان؟ مدرسه چطور بود؟ می خواهم بگویم ماشین شما هم کم از اتوبوس نداره صندلی های زهواردررفته و کولر خاموش و صداهای عجیب وغریب اما حرفی نمی زنم؛ فقط می گویم سلامتی مدرسه است دیگه سر تکان می دهد؛ پیچ رادیو را می چرخاند و می پرسد این دوستت چرا همراه ما نیومد؟ اگه خواست بگو برسونیمش خنده ام می گیرد؛ از آن خنده های همراه با حرص همین مانده که محیا با آن همه پز و افاده اش بنشیند توی ماشین ما و این یک ذره آبرویی هم که جمع کرده ام به باد فنا برود    چی شد بابا؟ جواب نمی دی؟  چادرم را می اندازم روی شانه ام؛ زل می زنم به کوچهٔ باریکِ روبه رو خانه مان آخرین خانهٔ این کوچه است؛ اصلاً ما در همه چیز آخرین هستیم؛ می گویم محیا با ما نیومد چون مسیر خونه اش با ما یکی نیست می دونی خونه شون کجاست؟ اون ساختمون خوشگله هست نزدیک شهربازی که تو بهش میگی قصر طبقهٔ یازدهم اونجا می شینن بعدشم محیا سرویس داره باباش تهیه کننده است؛ مامانش هم همکار باباشه طراح صحنه است بابا لبخند می زند می خواهد چیزی بگوید اما ماشین خاموش می شود؛ یک دفعه بدون هیچ صدایی هنوز چندمتری مانده تا خانه دندان هایم را فشار می دهم روی هم می خواهم پیاده شوم که بابا سطل ماست را از صندلی عقب می دهد دستم این رو ببر بابا؛ مامانت یه استنبلی حسابی بار گذاشته منم هلش می دم تا جلوی در و الان میام می دوم سمت خانه؛ کیف و چادرم را همان جا کنارِ جاکفشی ول می کنم؛ می روم داخل اتاقم و خودم را می اندازم روی تخت فنری؛ صدای قیژش تا هفت خانه آن ورتر می رود صدای مامان را می شنوم کوثر دختر کجا رفتی؟ اینها رو چرا اینجا انداختی؟ جواب نمی دهم می دانم می آید تو؛ می آید و هزار بار می پرسد چی شده؟ و تا ته ماجرا را درنیاورد بی خیال نمی شود صدای پایش را که می شنوم ملحفه را می کشم روی سرم در باز می شود اِوا این چه وضعیه؟ پا شو ببینم حالت خوب نیست کوثر؟ نکنه تب داری؟ سرما خوردی؟ گفتم زیر باد کولر نخواب کولر؟ کدام کولر؟ یک کولر آبی قدیمی مگر چقدر خنکی دارد که باعث چاییدگی شود  مامان محلفه را کنار می زند و دست می گذارد روی پیشانی ام    تو که چیزیت نیست باز چی شده تو مدرسه؟  چشم هایم را باز می کنم؛ زل می زنم توی چشم هایش    چه غمگینه چشمات دختر می خوای بگی چی شده؟