شهیدان زنده اند شهیدان زنده اند چهل حکایت از حضور شهدا در دنیا پس از شهادت است که به همت گروه فرهنگی شهید ابراهیم هادی گردآوری شده است در بخشی از کتاب می خوانیم روزی که رضا شهید شد تا سه روز پای حجله گریه می کرد بعد هم گفت من می روم جبهه از رضا خواسته ام تا قبل از چهلم او شهید شوم چهلم رضا بود که خبر شهادت حسن را آوردند مادر رضا بسیار به او علاقه داشت اصلاً نمی توانست دوری او را تحمل کند مدتی بعد از شهادت رضا در بستر بیماری افتاد لحظات آخرش را خوب به یاد دارم گویی رضا را بر بالین خود می دید ناگهان گفت رضاجان نگران نباش فقط سرم درد می کند سرم را روی زانویت بگذار سرم را توی دستانت بگیر این آخرین جملاتش بود فردا شب که خوابش را دیدیم در جمع شهدا بود خیلی زیبا شده بود گفت خیلی خوبم و درد ندارم رضا کنار من است و مراقب من همسرش می گفت یک شب دخترم زهرا به شدت در تب می سوخت از بس گریه کرد واقعی عاصی شدم دیگر توان و قدرتی برای آرام کردن زهرا نداشتم رو به عکس رضا کردم و گفتم آقا رضا خسته شدم خودت می دانی و این بچه من که نمی توانم او را آرام کنم جانماز رضا همیشه همانجا که نماز می خواند پهن بود و عبایش تاشده روی آن قرار داشت زهرا را گذشتم روی زمین کنار جانماز از خستگی چشمانم روی هم افتاد چشم که باز کردم به خودم که آمدم دیدم خبری از صدای گریه زهرا نیست از جا پریدم زهرا کنار جانماز رضا آرام خوابیده بود دست به پیشانی اش زدم دیگر از آن تب سوزان هم خبری نبود چشمم رفت به سمت جانماز دیدم عبای رضا گویی پوشیده شده و دوباره روی جانماز افتاده