رمان کوری کوری   اثر ژویه ساراماگو  ترجمه  حبیبه فرجی   ناشر باریزان   قیمت 70000 تومان  تعداد صفحات 352   خلاصهٔ رمان  داستان از ترافیکِ یک چهارراه آغاز می شود رانندهٔ اتومبیلی به ناگاه دچار کوری می گردد به فاصلهٔ اندکی افراد دیگری که همگی از بیماران یک چشم پزشک اند دچار کوری می شوند پزشک با معاینهٔ چشم آن ها درمی یابد که چشم این افراد به طور کامل سالم است اما آن ها هیچ چیز نمی بینند جالب آن است که برخلاف بیماری کوری که همه چیز سیاه است تمامی این افراد دچار دیدی سفید می شوند  پزشک می فهمد که این نوع کوری است که به چشم ارتباطی پیدا نمی کند از طرف دولت تمامی افراد نابینا جمع آوری و در یک آسایشگاه اسکان داده می شوند پزشک نیز خود دچار این بیماری می شود پلیس برای جلوگیری از شیوع بیماری پزشک را نیز روانهٔ آسایشگاه می کند همسر پزشک نیز به دروغ اذعان به کوری می کند تا بتواند در کنار شوهرش باشد آن ها به آسایشگاه یادشده برده می شوند در آن آسایشگاه تمامی افراد نابینا هستند نیروهای امنیتی برای افراد غذا تهیه می کنند اما برای عدم سرایت کوری به آنها تنها غذاها را تا دربِ ورودی آسایشگاه حمل می کنند نابینایان برای تقسیم غذا با هم درگیر می شوند کم کم خوی حیوانیِ افراد در این وضعیت فلاکت بار بروز می کند کثافت فحشا و آسایشگاه را فرا می گیرد عده ای از کورها تحویل غذا را به دست می گیرند و غذا را به افراد دیگری می فروشند کورها برای زنده ماندن از تمامی چیزهای باارزشِ خود می گذرند تا به جایی می رسد که افراد زورگیر از کورها زن هایشان را طلب می کنند درنهایت کورها راضی می شوند   تا زنان خود را برای به دست آوردن خوراک به آن ها بفروشند  همسر پزشک که نابینا نشده شاهد تمامی این مسائل است زن دکتر عاشقانه سعی در بهبود وضعیت هر یک از افراد می کند اما به هیچ عنوان اجازه نمی دهد کسی از نابینا نبودن او اطلاعی به دست آورَد  همسر پزشک همراه با دیگر زنان برای تهیهٔ غذا به اتاق زورگیران می رود یکی از زن ها در حین تجاوز جان خود را ازدست می دهد همسر پزشک شاهدِ این واقعه است او بار دوم قیچی کوچکش را همراه می برد و گلوی رئیس زورگیران را می درد آسایشگاه به هم می ریزدیکی دیگر از زنان که مورد تعرض قرار گرفته آسایشگاه را به آتش می کشد و نابینایان به بیرون می ریزند متوجه می شوند که تمامی شهر و کشور نابینا شده اند همه جا خالی است خانه ها شهر و مرده ها و کثافت شهر را فرا گرفته است باران شدیدی می بارد گروه های نابینایان برای غارت غذا در شهر پرسه می زنند همسر پزشک نیز همراه گروهی شده که شامل مرد اول در ترافیک و همسرش دختر کوری که عینک آفتابی زده پیرمردی که چشم بند مشکی بسته خودِ پزشک پسربچه ای که یک چشمش لوچ است و یک سگ در شهر شروع به پرسه زدن می کنند در جستجوی غذا تمامی شهر را می گردند زن پزشک برای افراد غذا پیدا می کند تا زنده بمانند  مردم از فرط ناامیدی به هر چیزی متوسل شده اند عده ای برای عده ای دیگر سخنرانی می کنند همگی به دنبال راه چاره هستند   عده ای از نابینایان در کلیسا جمع شده اند تا بر ترس خود غلبه کنند زن دکتر به آن ها ملحق می شود در آنجا متوجه چیز عجیبی می شود چشم تمامی نقاشی ها و مجسمه های ملائک و معصومین داخل کلیسا با رنگ سفید پوشانده شده و با دستمال بسته شده است زن دکتر به نحوی که بینایی خودش آشکار نشود مردم را آگاه می کند و آن ها از نابینایی قدیسان هراسان و وحشت زده می شوند و به سرعت از کلیسا بیرون می روند به تدریج مردم به این رشد می رسند که خود باید سازماندهی این اوضاع را به دست بگیرند رشد فکری عمومی در جامعه در حال رخ دادن است با رخ دادن این اتفاقات مردم به تدریج بینایی خود را به دست می آورند  در پایان زن دکتر که خود منجی جامعه است از دکتر می پرسد چرا ما کور شدیم؟ دکتر جواب می دهد نمی دانم اما شاید روزی بفهمیم زن دکتر جواب می دهد می خواهی نظر مرا بدانی؟ من فکر می کنم ما کور نشده ایم ما کور هستیم؛ کور اما بینا کورهایی که می توانند ببینند اما نمی بینند