کتاب صوتی مادر توضیح کتاب صوتی مادر     کتاب مادر اثر ماکسیم گورکی یکی از بهترین نمونه های ادبیات کارگری و راه و رسم مبارزه است که دیگر به اثری کلاسیک بدل شده است این کتاب در مورد روایت عشق یک مادر به فرزندش است و بازگو کننده تلاش مادری برای رسیدن به خوشبختی برای خود٬ فرزند و مردمش است نیلوونا مادر  زنی است که خواندن و نوشتن نمی داند از شوهرش کتک می خورد هم همسر یک کارگر است و هم مادر یک کارگر دیگر که خود آنها قربانیان هیولای آهنین کارخانه هستند میخوارگی های تمام نشدنی  پس از آنکه منجر به کتک زدن زن ها و بچه ها می شود تنها دلخوشی و تفریح چنین انسان هایی است که زندگی نابسامان و ابلهانه ای را به دنبال خود می کشند و سرانجام نیز به مرگی زودرس می میرند ولاسف شوهر نیلوونا نیز از همین دسته است شخصی که تلاشی برای گریز از این سرنوشت نمی کند ماکسیم گورکی 19361868 با نام واقعی آلکسی ماکسیموویچ پشکوف نویسنده رمان نمایشنامه و مقالات ادبی زاده نیژنی نووگورود شهری در روسیه است شهری که از سال 1932 در ارج نهادن به مقام ادبی او گورکی نام گرفت و تا زمان فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در 31 دسامبر 1991 به همین نام خوانده می شد ماکسیم گورکی Maksim Gorkii نویسنده ای مردمی و سخت کوش بود و اینکه بسیاری از منتقدین ادبی آثار او را به گونه ای سرچشمه رئالیسم سوسیالیستی دانستند لیکن گورکی هرگز به این قبیل تقسیم بندی ها در عرصه ادبیات اعتنایی نمی کرد و سبک و شیوه خود را داشت روش داستان گویی او حتی به صورت شفاهی نیز مورد علاقه بسیاری از معاصران او بود این جمله لئون تولستوی بسیار معروف است که خطاب به گورکی گفته بود بیا و قصه ای برایم بگو تو بسیار خوب و ماهرانه داستان می گویی قصه ای از دوران کودکی ات بگو هرگز باور ندارم که تو روزی کودک بوده ای چنان داستان گو هستی انگار که عاقل و بالغ از مادر زاده ای برخی از آثار مهم گورکی عبارت است از مادر 1907 کلیم سامگین 19141912 در اعماق 1902 دوران کودکی 19141913 در جستجوی نان 1916 دانشکده های من 1923 سه رفیق 1900 و آرتامانوف ها 1925 در بخشی از کتاب می خوانیم روزها از پی هم می گذشتند و مانند مهره های چرتکه به صورت هفته ها و ماه ها با هم جمع می شدند شنبه ها رفقای پاول در خانه او گرد هم می آمدند و هر جلسه به منزله پله ای از یک پلکان دراز بود که شیب ملایمی داشت و به جایی بس دور که معلوم نبود کجاست منتهی می شد و کسانی را که از آن بالا می رفتند آهسته آهسته بالا می برد هر روز بر تعداد افراد اضافه می شد طوری که دیگر در آن اتاق کوچک و محقر پلاگه جایی برای نشستن پیدا نمی شد ناتاشا هر بار یخ کرده و خسته از راه درازی که پیاده آمده بود وارد خانه می شد ولی همیشه با خود توشه ای پایان ناپذیر از شادی و شور و هیجان می آورد مادر برای او جورابی بافته بود و خودش می خواست به پاهای کوچک او کند دخترک ابتدا خندید سپس ساکت شد و با حالتی متفکرانه گفت دایه ای هم که داشتم زن فوق العاده خوبی بود چه قدر عجیبه افراد مردم با اینکه زندگی مشقت باری دارند ولی خوش قلبی و نیکی و محبّت شان بیش از دیگران است     بعد از خرید حتما پیام بدید