عسل طبیعی کنار کازو ظرف نیم کیلویی همین که پا گذاشتم دم حیاط چشمم افتاد به درخت کُنار آخ نگفته بود معلوم نبود این همه سال کی آبش داده اما همونطور بلند و سبز مونده بود مثل قبل جنگ خونه اما انگار جون نداشت درب و داغون افتاده بود یک کنج هرجای دیوارا رو چشم مینداختی جای فشنگ بود نگاهم را چرخوندم سمت درخت کُنار صدای آقام پیچید توی گوشم داشت آواز میخوند خوب که نگاه کردم انگار زیر سایه ی درخت دیدمش نشسته بوی روی چمنا و داشت گوجه های باغچه اش را نمک میزد و میخورد با چاقوی دسته زنجانش گوجه را قاچ انداخت نمک زد و گرفت سمتم چشمامو بستم چند ثانیه ای صبر کردم و دوباره باز کردم دیگه نبود رفته بود قطره اشکی از گوشه چشمم سُر خورد فاتحه ای براش فرستادم و آرزو کردم کاش هنوز همون روزها بود   عسل کُنار کازو یه عسل خوش مزه و تیره رنگه که انگار بعد از چندسال رفتیم از توی گَنجه آوردیمش بیرون عسلیه که حس و حال یه طعم قدیمی را به آدم میده حس و حال یه خاطره که روی طاقچه قلبمونه و هربار برش میداریم گرد و خاکاشو میتکونیم و دوباره میزاریم سرجاش