کتاب حاج جلال حاج جلال بابایی راوی کتابی است که در خطوط خونین آن دو فرزند و دو دامادش به شهادت رسیدند  هشت سال دفاع و مبارزه در جنگی که هرگز از خاطر مردم ایران نخواهد رفت و هر خاطره از آن روزها آنقدر تازه است که انگار پیش چشم خواننده اتفاق می افتد  کتاب حاج جلال به قلم لیلا نظری گیلانده هم تکه ای واقعی از آن خاطرات است که با شور زندگی و شوق شهادت گره خورده است؛ اثری شفاف و شیوا به زبان ساده مردم روستا سخن می گوید  در بخشی از کتاب مه برگزیده چهاردهمین جایزه جشنواره ادبی جلال آل احمد شد می خوانیم  رویش را که باز کردند انگار روح از بدنم جدا شد آرام خوابیده بود غورۀ من خواب بود اشک همه صورت و محاسنم را خیس کرده بود این ابوالقاسم من بود که بی تفاوت به وجود ما چشم هایش را بسته بود و قرار نبود بیدار شود گفتم ابوالقاسم؟ غوره بابا مگر باز هم داری با خدا عبادت مُکنی که ما را نمی بینی پا شو ببین کیا آمده اند     حرف ها و درد دل هایم با او تمامی نداشت عزیزآقا کنارم ایستاده و دستم را گرفته بود تا مبادا حالم بیشتر از این خراب شود دستم را از دستش رها کردم و بردم توی موهای پهن شده روی پیشانی ابوالقاسم و سرش را نوازش کردم یاد امام حسینع افتادم که صورتش را روی صورت علی اکبرش گذاشت و سینه به سینه فرزندش خودم را چسباندم روی سینه اش انگار که زنده بود کافی بود چشم باز کند و مرا ببیند