کتاب جریان شناسی سیاسی در ایران اثر علی دارابی این کتاب به بازشناسی جریان ها و مواضع و ویژگی های آنها می پردازد این اثر در یک مقدمه و سه فصل و همراه با جمع بندی و نتیجه گیری و نیز یک بخش ضمیمه با عنوان مشخصات احزاب و تشکل های سیاسی کنونی در ایران تدوین شده است فصل اول به کلیات و مبانی نظری پژوهش مفاهیم ادبیات پیشینه پرسش ها فرضیه ها و متغیرهای آن اختصاص دارد در این فصل ضمن بهره گیری از نظریات افرادی چون استیفن روکان در باب شکاف های اجتماعی و تاثیر آن براحزاب و جریانات سیاسی در هر جامعه ای به چرایی استفاده از مفاهیمی چون چپ و راست در این اثر اشاره شده است در فصل دوم جریانات سیاسی در ایران اعم از اسلام گرا و غیر اسلامگرا در فاصله سالهای 1320 تا 1357 هش ویژگی های هر یک از جریانات مذکور حاملان و سخنگویان آنها مطرح شده است فصل سوم کتاب حاضر اختصاص به جریان های سیاسی اسلام گرا در جمهوری اسلامی ایران دارد در ابتدای این فصل پس از تبیین مفهومی و جامعه شناختی جریان راست یا اصولگرا از ویژگی های این جریان سیر تطور و تکوینی آن از راست تا آبادگری و سپس اصولگرایی و نیز بانیان حاملان و سخنگویان اصلی جریان اصولگرا یعنی حزب جمهوری اسلامی جامعه مدرسین حوزه علمیه قم جامعه روحانیت مبارز تهران حزب موتلفه اسلامی جمعیت ایثارگران انقلاب اسلامی و آبادگران سخن به میان آمده است همچنین در این بخش و در ذیل بحث جامعه مدرسین حوزه علمیه قم از آقایان احمد آذری قمی  عبدالله جوادی آملی و یوسف صانعی به عنوان سه تفکر شاخص و متفاوت در این تشکل بحث شده است بخش پایانی فصل سوم کتاب اختصاص به دین اندیشان و جریان برخاسته از تفکر آنها دارد این جریان خود به سه دسته سنت گرایان که سید حسین نصر سخنگوی عمده و اصلی آن به شمار می رود ناقدان سنت و تجدد سید جواد طباطبایی و مصطفی ملکیان و تجدد گرایان عبدالکریم سروش و محمد مجتهد شبستری تقسیم شده و اهم آراء و دیدگاه های آنها مورد بررسی و نقد قرار گرفته است