کتاب نرگس با مضمون شعر فارسی نو اثر حسین صفا  جلد نرم  نوع جلد شومیز نرگس عنوان کتابی است از حسین صفا که در 100 صفحه و توسط انتشارات نیماژ در سال 1396 به چاپ رسیده است موضوع اصلی این کتاب شعر فارسی است از حسین صفا کتاب های صدای راه پله می آید  وصیت و صبحانه من کم تحملم نیز در بازار کتاب موجود میباشد        یادداشت محسن چاوشی برای حسین صفا و کتاب نرگس  در طبقات پایین ذهن جایی در نزدیکی پستوی قلب مان یک مخفیگاه وجود دارد با یک صندوقچه ی قدیمی خاک گرفته که آن را ساخته ایم برای پنهان کردن اعتقاداتی که بنا به مصلحت های شخصی نباید افشا شوند با گذشت زمان و بیشتر شدن ترسمان از این مخفیگاه گاهی از اساس فراموش می کنیم که چه اعتقاداتی را در ادوار مختلف در آن پنهان کرده ایم و این فراموشی بر روی باورهای جاری ما در زندگی تاثیر می گذارد اما گاهی حقیقت آن قدر نورانی است که قواعد مخفیگاه ما را به رسمیت نمی شناسد و هر روز  با تلالویی شگرف خود را از درون و بیرون به ما اثبات می کند می شود فریاد ِ گِرد بودن زمین که جان ِ گالیه را برایش ناقابل جلوه می دهد می شود برگزیده نبودن ِ قوم یهود در کلام اسپینوزا و پذیرفتن حکم ِ تکفیر و اما بعد از این مقدمه ی به ظاهر بی ربط برای کسانی که کلام را در موزیک و در قالب یک اثر هنری بر دیگر المان های آن مقدم می دانند موسیقی دقیقا از جایی شروع می شود که پدیده های شعری گوناگون به صدای خواننده پیوند می خورند و  قایق بی پارویی را می سازند که بر روی بستر رودخانه ی خیال انگیز ِ ملودی و تنظیم شناور می ماند این لحظه شاید همان لحظه ای ست که شنونده در خلسه ای عمیق غرق شدن را تجربه می کند وقتی خاطرات ِ غرق شدن های خودم یا به قول روانشناس ها فرافکنی های اثیری ام را از ذهن می گذرانم ترک های از این دست را به یاد می آورم البته در آثار غیر کلاسیک خواب پاروی بی قایق یوسف قطار هر روز پاییزه پرچم سفید دوست داشتم همسایه چشمه ی طوسی یه شاخه نیلوفر سلام به صلح با من بمون پروانه ها و که نه از قضا و تصادفا بلکه حکما و بر پایه ی استحقاق همه ی این آثار متعلق اند به شاعری به نام حسین صفا می خواهم به مخفیگاه ذهنم مراجعه کنم کمی بالاتر از صندوقچه ی حرف های مگو بر روی طاقچه ی دوستی و از پشت آینه ی صداقت و صراحت کلامی را برای شما بازگو کنم بواسطه ی تجربه ی حاصل از رفاقت نزدیکمان و مشاهدات عینی و سمعی و نه از سر تسامح و تعارف؛  حسین صفا به اعتقاد من از بهترین شاعران سرزمین ماست که نامش و شعرش ماندگار خواهد شدشاعری که غزل را بهتر از شعر محاوره یا ترانه و سپید را بهتر از غزل می نویسد و تنها گاهی ارکان این بهترنویسی ها در دُوری معین که وابسته به حال روحی اش است تغییر می کند هم در شعر محاوره هم در غزل و هم در سپید پیشرو است و مثل کسی نیست و از قضا کسی هم نیست که بتواند شکل او بنویسد  تا به حال بیشتر از ترانه های حسین صفا خوانده ام اما در آینده ای بسیار نزدیک به استقبال غزل های او خواهم رفت کارهایی را هم ساخته ایم که به اذعان همه ی دوستانی که شنیده اند متفاوت و تاثیرگذار است غرض دو کتاب منجنیق و نرگس حاصل آخرین تعاملات حسین با دنیای ناشناخته ی شعرش است شاعرِ منجنیق بتی را در گلستان یافته است با شاخه ای گل نرگس در دست که عطر سحرانگیزش حتی مشامِ تبر به دوش ها را پر خواهد کرد در این دو کتاب شاعر به شکل کامل تری از شیوه ی سرایش خودش دست یافته است منجنیق هم چنان از جوشش های شاعرانه سرشار است و کلمات از آن سر می  روند خلق موقعیت های بکر هم اتفاقی ست که در صفحه صفحه ی نرگس شاهد آن خواهیم بوددو کتابی که به اعتقاد من حسین را از دیگران متمایزتر و نقش او را در ادبیات ما پر رنگ تر خواهند کرد