گرشاسب نامه سرودهای علی ابن احمد اسدی طوسی نشر سخن نایاب گرشاسپ نامه سروده ی علی بن احمد اسدی طوسی به کوشش محمود امیدسالار و نادر مطلبی کاشانی منتشر شده است  منظومه ی گرشاسپ نامه که از گنجینه های ارزشمند ادبیات حماسیتعلیمی به شمار می آید حدود هفت تا ده هزار بیت دارد و همچون شاهنامه  در بحر متقارب سروده شده است  اسدی طوسی در این اثر آموزه های دینی اخلاقی اجتماعی علم تدبیر منزل سیاست مدن و را موردتوجه قرار می دهد و اشعار حکمی و اندرزی او نسبت به حماسه اسطوره و رزم پهلوانانی حضور پررنگ تری دارند  گرشاسپ نامه ی نفیس حاضر با جلد گالینگور به همراه قاب و به خط حسن بن الحاج رکن الدین درجم نگارش شده است  در بخشی از پیش گفتار کتاب حاضر به قلم دکتر محمود امیدسالار درباره ی نسخه های تصحیح شده از گرشاسپ نامه ی اسدی طوسی می خوانیم  گرشاسپ نامه داستانی است پهلوانی در باب ماجراهای گرشاسپ جد رستم که آن را اسدی طوسی شاعر و لغوی قرن پنجم هجری به نام امیر ابودلف به نظم درآورده است اولین تصحیح این کتاب را محقق فرانسوی کلمان هوار 1854  1926 م براساس نسخه ی لندن مورخ 800 ق با ترجمه ای به نثر در سال 1926 در پاریس منتشر کرد اما تصحیح هوار کامل نبود و فقط 2543 بیت آغازین منظومه را شامل بود زیرا هوار در همان سال درگذشت و کار تصحیح نیمه کاره ماند سپس مرحوم حبیب یغمایی در سال 1317 1938م گرشاسپ نامه را مجددا تصحیح کرد و برای این تصحیح نسخه ی مدرسه ی سپهسالار مورخ 860 ق را به عنوان نسخه ی اساس برگزید اما درعین حال از چندین دستنویس دیگر نیز که شرح آن ها را در مقدمه ی گرشاسپ نامه ی خود آورده است استفاده کرد بعدا هانری ماسه ترجمه ی ناقص کلمان هوار را از روی متن مصحح یغمایی کامل کرد و این ترجمه در سال 1951 در پاریس منتشر شد به غیر از ترجمه ی فرانسوی منظومه ترجمه هایی هم به زبان گجراتی در دست است که نام و نشان آن ها را فرانسوا دوبلوا به دست داده است  اسدی طوسی در آغاز کتاب چنین سروده است که  ز کردار گرشاسب اندر جهان یکی نامه بد یادگار از مهان پر از دانش و پند آموزگار هم از راز چرخ و هم از روزگار ز فرهنگ و نیرنگ و داد و ستم ز خوبی و زشتی و شادی و غم ز نخجیر و گردنفرازی و رزم ز مهر دل و کین و شادی و بزم که چون خوانی از هر دری اندکی بسی دانش افزاید از هر یکی ز رستم سخن چند خواهی شنود گمانی که چون او به مردی نبود اگر رزم گرشاسب یاد آوری همه رزم رستم به باد آوری همان بود رستم که دیو نژند ببردش به ابر و به دریا فکند سته شد ز هومان به گرز گران زدش دشتبانی به مازندران زبون کردش اسپندیار دلیر به کشتیش آورد سهراب زیر