پسر ناخدا این رمان که کتاب برگزیده قشم در سال 1392 شده است در چاپ نخست با نام خدرو پسر ناخدا ابراهیم و توسط انتشارات اشراق دانش تهران منتشر شده بود داستان این رمان بر روی یک قایق تندرو که از جزیره قشم به سوی بندرعباس رهسپار است روی می دهد و شخصیت اصلی داستان در بین ماجراهایی که در این سفر برایش رخ می دهد با فِلَش بَکهایی خاطرات تلخ و شیرین گذشته اش از کودکی تا به امروز را مرور می کند از عشق و عاشقیهایش و رقیب عشقی اش که اتفاقا به همراه معشوقش سوار بر همین قایق است می گوید   از رنج و خاطراتِ وحشتناکِ سفر قاچاقی اش به دوبی برای کار و از عروسیهای جزیره و شیطنت های بچگی می گوید شیطنتهایی که  برای مردمان این سرزمین آشناست از دغدغه های جوانان جزیره می گوید و مشکلات فرا روی آنها را در قالب این رمان بازگو می کند از کساد شدن بازار کار دریا می گوید و از وضعیت پیش آمده برای بومیان انتقاد می کند از مخاطرات سفر به دوبی برای درآوردن لقمه ای نان آبرومند می گوید و مشکلات زیادی که جوانان جزیره با آن روبرو هستند را شرح می دهد اعتمادی همانند حرفه اش که روزنامه نگاریست لابلای داستان مشکلات مردم منطقه را بازگو می کند و رمانی می آفریند که نشان از دغدغه های اجتماعی نویسنده آن دارد   داستان با لحنِ گفتاری و گویشی مردم قشم نوشته شده است شاید برای  خواننده ای که با جزیره و جنوب بیگانه باشد لحن و گویش داستان کمی دور از انتظار باشد و در صفحات آغازین داستان به آسانی نتواند با آن ارتباط برقرار کند اما پس از مطالعه ده یا پانزده صفحه از کتاب شیرینی و زیبایی لهجه ها و از طرفی مضمون فضا گره های داستانی و تعلیق زیبای داستان  با آن خو می گیرد و این کشش در او پیدا  می شود که تا آخر داستان را بخواند در واقع ایرج اعتمادی با انتخاب این لهجه لحن هوشمندانه ای برای این رمان برگزیده و سعی کرده است هر چه بیشتر و بهتر از دل مردم جزیره سخن بگوید   خواننده پس از خواندن صفحاتی از رمان درگیر داستان می شود و می خواهد بداند سرنوشت عشق شخصیت اصلی داستان به کجا می انجامد سرنوشت تک تک عناصر و شخصیت های رمان برای خواننده مهم می شود و همراه با موجهای دریا در داستان غوطه ور می شود نویسنده داستان را با رسیدن قایق به ساحل بندرعباس خاتمه می دهد و انتهای آنرا باز می گذارد تا خواننده خود تا روزها در داستان سیر کند تصویر بسازد و فکرش مشغول حوادثی باشد که ناگفته مانده است  دور از ذهن نخواهد بود که کتاب بعدی ایرج اعتمادی ادامه همین داستان باشد