شهید نوید     روایتی از زندگی شهید مدافع حرم نوید صفری گزیده ای از کتاب شهید نوید خیلی وقت ها که توی هال می نشینم به جای خالی نوید نگاه میکنم می روم توی فکرو خیال همان روزها یادش به خیر یک بار نشسته بودیم کنار هم میوه می خوردیم و اخبار می دیدیم خبر بازگشت پیکر شهدا را پخش می کرد من گفتم ببین دسته گل مردم سالم رفته حالا یه تیکه استخون برگشته یک تکه سیب را زد سر چاقو و گرفت سمت من گفت نه بابا نگو یه تیکه استخون این شهدا ماندگارن اثری که برای حفظ اسلام دارن هیچ وقت از بین نمیره همین استخون خیلی باارزشه  چشم وچراغ خانه بود همه دوستش داشتیم منتی نیست آقاجان ولی ما روغن ریخته را نذر امامزاده نکردیم سوگلی خانه را فدای شما کردیم کوچکترین پسرم بود ولی مدیریت خانه دستش بود همه حرفش را قبول داشتیم رضا برادر بزرگش وقتی به مشکلی برمی خورد میرفت توی اتاق نوید و با او مشورت می کرد خواهرش همین طور من و مادرش همین طور اصلاً خرید وسایل خانه را هم بدون مشورت با نوید انجام نمی دادیم حتی وقتی سوریه بود و وسیله ای می خواستیم بخریم عکسش را برایش می فرستادیم برای ورودی حیاط خانه ی شمال که موزائیک خریدم سوریه بود عکس گرفتم و برایش فرستادم همه ی کارهای قبلی خانه را با هم انجام داده بودیم فقط مانده بود همین موزائیک ورودی دلم می خواست این آخری را هم با هم انتخاب کنیم نمی دانستم که دیگر قرار نیست برگردد و روی موزائیک ها قدم بگذارد