کتاب بیست و سه نفر کتاب آن بیست و سه نفر اثر احمد یوسف زاده حاوی خاطرات بیست و سه نوجوانان است که توسط ارتش بعث در عملیات بیت المقدس به اسارت درآمدند و دیکتاتور عراق سعی داشت از این نوجوانان برای ایجاد جنگ روانی علیه ایران استفاده کند  نگارش این کتاب از روی دست  نوشته  های سال 1370 احمد یوسف زاده است و متن فیلم مستند آقای مهدی جعفری که حاوی ساعت  ها مصاحبه ی دکتر محمد شهبا با افراد گروه بیست وسه است از این رو خواننده می  تواند مطمئن باشد آنچه در این کتاب می  خواند تخیل و قصه  پردازی نیست؛ بلکه روایتی است از آنچه این 23 نفر دیده و از سر گذرانده  اند  متن تقریظ مقام معظم رهبری برای کتاب آن 23 نفر  در روزهای پایانی 93 و آغازین 94 با شیرینی این نوشته ی شیوا و جذاب و هنرمندانه شیرین کام شدم و لحظه ها را با این مردان کم سال و پرهمت گذراندم به این نویسنده ی خوش ذوق و به آن بیست و سه نفر و به دست قدرت و حکمتی که همه ی این زیبائی ها پرداخته ی سرپنجه ی معجزه گر اوست درود میفرستم و جبهه ی سپاس بر خاک می سایم  یک بار دیگر کرمان را از دریچه ی این کتاب آنچنان که از دیرباز دیده و شناخته ام دیدم و منشور هفت رنگ زیبا و درخشان آن را تحسین کردم  در بخشی از متن کتاب آن بیست و سه نفر می خوانید  همه راه ها به جز راهی که به اسارت ختم می شد یکی بعد از دیگری بسته شده بود تن دادن به اسارت آخرین راهی است که یک جنگجو به آن می اندیشد اما وقتی خشاب هایت خالی باشد و تانک های دشمن محاصره ات کرده باشند و پیاده نظام آن ها لوله تفنگش را به سویت نشانه رفته باشد تن دادن به اسارت اولین فکری است که مثل طوفان توی مغزت می پیچد و دیوانه ات می کند  دیدن دشمن از نزدیک حس غریبی دارد استشمام بوی ادکلنی که زده است نحوه لباس پوشیدنش طرز نگاه و رنگ پوستش تُن صدا و زبان گفت وگویش همه و همه به تو می گویند که دشمن در یک قدمی توست؛ دشمنی که همیشه به او فکر کرده ای دشمنی که تا آن لحظه فقط انفجار توپ و خمپاره اش را دیده ای حالا تفنگش را از فاصله دو متری به طرف تو گرفته است و از تو می خواهد دست هایت را بالا ببری و تسلیم او بشوی  سرباز عراقی تفنگش را به سمت من و حسن که اکبر را با خود می بردیم گرفت دستور داد اکبر را روی زمین بنشانیم نشاندیم سرباز خیره شده بود به من و داشت قد و قامتم را نگاه می کرد از نگاهش معلوم بود دیدن من برایش غیر منتظره است لابد او از ایرانی ها تصویر دیگری در ذهن داشت و دیدن من که نوجوانی بودم لاغر و استخوانی با تصویر خیالی او همخوانی نداشت نزدیکتر شد چشمش افتاد به سربند سبز یا زهرا که بسته بودم روی کلاه آهنی ام غیظش گرفت به تلخی خواست بازش کنم کردم سرباز نزدیکتر شد نگاهش پر بود از ترحم داشت به عربی چیزهایی می گفت فقط معنای طفل صغیر را از همه حرف هایش فهمیدم او دلش به حال من سوخته بود به همین دلیل نزدیک آمد و صورتم را بوسید و گفت الله کریم این لفظ امیدوارکننده را سرباز عراقی درست همانجایی به من گفت که شب قبل من به اسیر عراقی گفته بودم لا تخف و او به زنده ماندن امیدوار شده بود روزگار چقدر زود کار من را جبران کرده بود