مزاج شناسی در طب ایرانی اسلامی طب یا پزشکی یکی از جنبه های علم در دوران طلایی اسلام از قرن هشتم تا قرن 13 میلادی بوده است منظور از طب اسلامی در تاریخ پزشکی دانش پزشکی توسعه یافته در دوران طلایی اسلام می باشد که عمدتاً به زبان عربی که زبان واسطه تمدن اسلامی بوده است ضبط شده است طب اسلامی دانش پزشکی موجود در دوران باستان کلاسیک از جمله سنت های اصلی بقراط جالینوس و دیوسکوریدس را حفظ و نظام مند نمود و آن را توسعه داد  در دوران پسا ـ کلاسیک پزشکی اسلامی پیشرفته ترین پزشکی موجود در دنیا بوده است که مفاهیم مختلف را از یونان باستان روم پزشکی ایرانی و همچنین سنت های هند باستان یعنی آیورودا با همدیگر تلفیق کرد و سپس نوآوری ها و پیشرفت های فراوانی در آن ایجاد نمود بعد از آشنایی پزشکان اروپایی با نویسندگان پزشکی اسلامی در دوره رنسانس قرن دوازدهم میلادی پزشکی اسلامی به همراه دانش پزشکی کلاسیک بعداً در پزشکی قرون وسطایی اروپای غربی پذیرفته شد  درباره کتاب  از جمله قانونمندی های حاکم بر نظام هستی طراحی مزاج خلقت است که زندگی خود از بدو تولد و طفولیت تا کهنسالی و پیری مزاجی متفاوت دارند که از گرمی و تری طفولیت تا سردی و تری دوران کهنسالی و پیری تغییر می کند این تغییرات در فصول گوناگون شکل جدید به خود می گیرند  بدن در موقعیت های گوناگون کره زمین بنا به طبع آب و هوا و موقعیت جغرافیایی نیازهای ویژه ای را از نظر غذایی طلب می کند؛ از این رو انسان باید برای حفظ تعادل مزاج خویش در هر وضعیتی جسمی سنی فصلی و جغرافیایی و حتی در وضعیت ویژه روانی غذایی خاص تناول کند تا تعادل مزاجش حفظ شود و در حال سلامت باقی بماند تشخیص مزاج در موقعیت های گوناگون علمی است که در نظام طب اسلامی ایرانی مهم به شمار می آید  درباره نویسنده  علی گل ناصری دارای مدرک پزشکی حرفه ای و نیز طب سنتی است؛ وی هم اکنون به مداوای مراجعینش به وسیطه طب سنتی اسلامی و ایرانی می پردازد  سایر کتب  از دیگر آثار علی گل ناصری می توان به این عناوین اشاره نمود  روغن های خوراکی درطب ایرانی اسلامی سفیر اردهال 1401؛ آداب تغذیه در طب ایرانی اسلامی سفیر اردهال 1400؛ سلامت عاطفی و جنسی از دیدگاه طب ایرانی ـ اسلامی خیراندیش 1400 ویراستار