کتاب دزیره  آن ماری سلینگو 624 صفحه دختر پارچه فروش کلاری دومین سال انقلاب مارسی و آخرین روزهای ماه مارس 1794 از هدیه هایی که امسال برایم آورده اند متوجه شدم که بزرگ شده ام و باید رفتارم مثل مادر و خواهرم جولی سنگین باشد و باید بازیگوشی را کنار بگذارم پدرم برای کادوی روز تولدم دفتر زیبایی که مثل صندوقچه قفل داشت برایم خریده بود که بتوانم از حالا که چهارده ساله شده ام خاطراتم را در آن یادداشت کنم دیگر حتی خواهرم جولی هم نمی تواند بدون اجازه آن را باز کند این دفتر آخرین کادویی بود که پدر برایم خرید چون چند ماه بعد از تولدم به خاطر بیماری ورم ریه از دنیا رفت اسم پدرم فرانسوا کلاری و تاجر پارچه های ابریشمی در مارسی بود وقتی کادوی پدر را در میان کادوهای دیگر دیدم از او پرسیدم داخل این دفترچه چیزی بنویسم؟ در چشمان پدر غم بود ولی با لبخند مرا بوسید و گفت خاطرات همشهری او جنی دزیره کلاری را در آن بنویس  از امشب شروع به نوشتن داستان زندگی آینده ام میکنم خیلی خوشحالم و خواب از چشمانم رفته است من و جولی در یک اتاق میخوابیم و برای اینکه او بیدار نشود خیلی آرام شمعی روشن کردم تا بتوانم نوشتنم را شروع کنم برادرم آتین دو روز پیش بازداشت شده و قرار است فردا صبح با سوزان که زن برادرم است پیش آقایآلبرت برویم تا در مورد آزاد شدنش صحبت کنیم حدود پنج سال است که انقلاب کبیر شکل گرفته ولی باز مردم میگویند که انقلاب هنوز کامل انجام نشده است و خیلی از روزها در میدان شهرداری افرادی را با گیوتین میکشند خوب شد که ما در فامیلمان چنین افرادی نداریم پدر بزرگم مغازه کوچکی داشت که بعدها پدر با سختی آن را به یکی از بزرگترین مغازه های حریر فروشی در مارسی تبدیل کرد پدر موافق این انقلاب بود و زمانی که اعلامیه حقوق بشر را برایمان میخواند خوشحال بود در گذشته به نظر میرسید پدر چند توپ پارچه ابریشمی آبی و مخمل را برای ملکه فرستاده بود آتین میگوید هنوز ملکه پول آن پارچه ها را نپرداخته بعد از مرگ پدر آتین اداره مغازه را به عهده گرفته است زمانی که پلیس آتین را گرفت ماری که آشپزمان است و قبلاً دایه ام بود در گوشم آهسته گفت اوجنی آقای آلبرت امروز به مارسی میآید با سوزان به دیدنش بروید تا برادرت را از زندان نجات دهد ماری از همه  اتفاق های شهر باخبر است  سرمیز شام همه ناراحت بودیم چون جای پدر در کنار مادرم و جای آتین در کنار  همسرش سوزان خالی بود مادر هرگز نمیگذاشت کسی روی صندلی پدر بنشیند همان طور که نان را در دستم میچرخاندم به آقای آلبرت فکر میکردم جولی فقط چهار سال از من بزرگتر است و همیشه میخواهد به من دستور بدهد و از رفتارش خیلی ناراحت میشوم جولی گفت اوجنی خیلی کارت زشت است که با نان بازی  می کنی  نان را روی میز گذاشتم و گفتم آقای آلبرت به مارسی آمده  وقتی که من حرف میزنم کسی توجه نمیکند حرفم را باز تکرار کردم آقای  آلبرت به مارسی آمده  مادر گفت اوجنی آقای آلبرت چه کاره است؟  اصلاً سوزان به حرفم توجه نکرد و موقع خوردن سوپ گریه میکرد من هم که از اطلاعات زیادم مغرور شده بودم گفتم آقای آلبرت نماینده مارسی است و یک هفته هر روز در شهرداری است و فردا سوزان به دیدنش برود و بپرسد که چرا آتین را بازداشت  کرده اند  سوزان سرش را بلند کرد و گفت شاید نخواهد تا به من وقت ملاقات بدهد