کتاب بادام اثر وون پیونگ سون نشر آرستگان با ترجمه ی مریم مرادی 184 صفحه ای درباره کتاب بادام  یون جه با بیماری مغزی آلکسی تایمیا به دنیا آمده است این بیماری بروز احساساتی مانند ترس یا خشم را برای او سخت می کند مادر و مادربزرگ او همهٔ تلاششان را می کنند که یون جه احساس بدی نداشته باشد اما او نمی تواند با افراد دیگر به خوبی معاشرت کند و دوستی داشته باشد خانهٔ کوچک آن ها با یادداشت های رنگارنگ تزئین شده است این یادداشت ها به او یادآوری می کنند چه زمانی باید لبخند بزند چه زمانی باید بگوید متشکرم و چه زمانی باید بخندد تا اینکه در شانزدهمین سالگرد تولد یون جه همه چیز تغییر می کند نام بادام اشاره به نورون های بادامی شکلی دارد که در مغز او وجود دارند و زندگی را برای او و اطرافیانش دشوار می کنند خود او در این باره می گوید  من درون خودم بادام هایی دارم  شما هم دارید  کسانی که به آن ها عشق یا تنفر  می ورزید هم دارند  هیچ کس نمی تواند آن بادام ها را درون خود حس کند  فقط  می دانید که آنجا هستند  این داستان خلاصه بگویم در مورد ملاقات دو هیولاست یکی از آن دو من هستم  به شما  نمی گویم که پایان این داستان شاد است یا غم انگیز چون اول از همه هر داستانی وقتی پایانش مشخص شود کسل کننده  می شود  دوم اینکه به شما نگویم باعث  می شود بیشتر جذب و درگیر این داستان شوید  در آخر البته  می دانم که بیشتر به یک بهانه  می ماند اما نه شما نه من و نه هیچ کس دیگری  نمی تواند  واقعاً بداند که داستانی شاد است یا غم انگیز