کتاب وقتی نیچه گریست  اروین د یالوم  مترجم زهرا غلامرضانژاد 304 صفحه  زنگ ناقوس کلیسای سان سالواتور جوزف برویر را به خود آورد ساعت طلای سنگین را به زحمت از جیب جلیقه خود بیرون کشید عقربه ها ساعت نه را نشان میدادند دیروز کارتی به دستش رسیده بود و بار دیگر نگاهی به آن انداخت و چشمانش بر روی جملات  میان حاشیه های نقره ای ثابت ماند   21 اکتبر 1882  دکتر برویر  بایستی برای امری ضروری فورا شما را ملاقات کنم آینده فلسفه آلمان در هاله ای  از ابهام قرار دارد فردا در کافه سورنتو با شما دیدار خواهم کرد  لوسالومه  چه نامه ی جسورانه ای در طول این سالها کسی جرات نکرده بود این قدر بی پروا با او  صحبت کند وی لوسالومه ای نمیشناخت بر روی پاکت نشانی فرستنده نوشته نشده بود  بنابراین راهی وجود نداشت که به او بگوید ساعت نه صبح زمان مناسبی برای ملاقات نیست زیرا خانم برویر دوست ندارد به تنهایی صبحانه بخورد و علاوه بر این دکتر برویر در تعطیلات به سر میبرد و کوچکترین علاقه ای به شنیدن امور ضروری ندارد اتفاقا برای فرار از همین امور ضروری به ونیز پناه آورده است  اما ساعت نه صبح بود و وی پشت میزی در کافه سورنتو نشسته بود و چهره ی اطرافیانش را از نظر میگذراند و نمیدانست که کدام یک از آنان لوسالومه جسور بود  آقا باز هم قهوه بیارم براتون؟  برویر به نشانه جواب مثبت سری تکان داد پیشخدمت پسرکی سیزده یا چهارده ساله بود و موهای مشکی و براق خود را به عقب شانه کرده بود چه مدت بود که خیال پردازی می کرد؟ دوباره نگاهی به ساعتش انداخت ده دقیقه دیگر از زندگی اش را تلف کرده بود لابد میپرسید برای چه چیز؟ به خاطر خیال پردازی درباره ی برتا برتای زیبا که از دو سال پیش تاکنون از بیماران او بوده است کلمات کنایه آمیز او در گوشش زنگ میزند من