عطار معتقد است جهانی که ما با حواس خود ادراک می کنیم موهوم است به عبارت دیگر ما فقط ظاهر اشیا را می بینیم و درک می کنیم نه حقیقت و باطن آنها را و اگر حقیقت اشیا را می دیدیم درمی یافتیم که اصل همه آنها یک چیز استاز مقاله نهم به بعد عطار به خصوص درباره معاد و احوال آخرت سخن می گوید و تقریباً تا آخر کتاب سعی می کند یاد مرگ و مردن را در خواننده زنده کند و لذا این کتاب به لحاظ القای مرگ آگاهی درمیان کتاب های صوفیانه کم نظیر است