کتاب ادبیات من نوشته سدونی اسمیت و جولیا واتسون با ترجمه رویا پورآذر نشر اطراف یادآوری و خاطره و تلاش برای نوشتنشان نه در معنای خاطره نویسی که گونه ای نوشتن از خود در معنای رجوع به بسیط ترین تجربه های شخصی ما به شکل عجیبی در زمانه ی معاصر جذاب و خواستنی شده است این میل به خودزندگی نگاری و نوشتن روایت هایی از خود از دل تماشای اشتراک و امکان تجربه های گونه گون سمعی و بصری ست؛ انسان امروزی به راحتی در فرم های مختلف حمل ونقل سفر می کند موسیقی متنوع می شنود در وبلاگ ها و اکانت های فیس بوک اینستاگرام و توییتر زندگی های دیگران را می خواند و تماشا می کند و زاده ی دوران سینماست سینما که به قول ویم وندرس کاری کرد که ما با شنیدن کلمه ی درخت به یاد یک درخت در یک فیلم فیلم ها بیفتیم نه درختی در محیط پیرامونمان با این همه و فهم این مهم که تنوع تجربه ی زیستی و عیش دیداری  شنیداری مان ما را در وضعیتی قرار داده که نوشتن از خود را چنان ادبیتی ویژه عزیز می داریم اهمیت کتابی مثل ادبیات من بیشتر هویدا می شود کتابی با جامعیتی یگانه که به مثابه ی سیروسلوکی شناختی و نقادانه به ژانرهای نوشتن از خود و روایتگری شخصی پرداخته و اهمیت لذت نوشتن در مسیرهای بازگشت به خود و بازنمایی گذشته ی فردی سدونی اسمیت و جولیا واتسون کتاب ادبیات من را در نه فصل که هرکدام مستقل از دیگری پیوستاری دقیق و درست ساخته اند در مسیرش تاریخ هنر فلسفه ادبیات سینما و  را احضار کرده و هم چون رهروی یگانه طریقت بودن در این مسیر و چگونگی نقد و تحلیلش را نشانمان می دهد