کتاب تی یرتام زمان سوم نوشته ملس بسری با ترجمه حمیده معدنی و نگار نباتی  آن شمایل یگانه که پوزخندی ابدی به ملال زیستن زده بود و از ورای همه ی اینها بدون تفسیر انسان طراز نوین مدرنیته را با نیشخند می نگریست او که عبوسی ظاهری اش چنان بود که انگار هیچ گاه نخندیده او که چروک های صورت و پیشانی اش موهای خاکستری و سفیدش و کشیدگی دست ها و پاهایش همه وهمه جذابیتی انسانی ولی منحصر به او داده بودند که همواره عکاسان بسیاری دوست داشتند لحظه ای از حضور او را ثبت کنند؛ نشستن و ایستادنش سکوت و حرف زدنش دوستی و عشق ورزیدنش جوانی و پیری اش ترکیب ایرلندی  فرانسوی  اش و سرانجام احتضارش تصویر ساموئل بکت نویسنده و روشنفکر را در اذهان یکه و بی بدیل کرده است کتاب ایستگاه آخر روایت میلیس بسری از آخرین روزهای بکت است با حضور خود هنرمند در مقام راوی راوی ای که پیرانه سر و شوریده حال در آخرین روزهای عمرش در خانه ی سالمندان مرگ را منتظر است و در انتظارش لحظه های بسیاری از زندگی اش را به یاد می آورد ایستگاه آخر رمانی کوتاه است با سه فصل که هرکدام حامل یک وقت یک یادآوری ست در ذهن یکی از بزرگ ترین نمونه های مثالی نبوغ در همه ی اعصار؛ گویی ساموئل بکت نشسته بر نیمکتی خیره به درختی درحال دیدن چیزهایی ست که توضیح چندانی برایشان نیست درست مانند او که در آخر بازی به چیزی می نگریست که نمی دانست چیست ولی همان چیز سرانجام همه چیز بود