مسافر آگوست شهید سید حشمت علی شاه دختر خوبی را برایم نشان کرده بودند حنا که می گذاشتند کف دست هایمان خنده از صورتش محو نمی شد کوچه های محله را قدم میزدیم خواهرها نقل و سکه می پاشیدند و هلهله می کردند همه آنهایی که دوستشان می داشتم در عروسی ام حاضر بودند جز حشمت علی دلم برای بابا گفتن هایش تنگ شده بود شیطنت هایش و خنده های گاه و بی گاهش حتی سکوت بی دلیلش که مدام یک نفر باید آن را می شکست اسباب دلتنگی ام را در پاکستان ردیف کرده بود هیچ فکر نمی کردم در وطن خودم دلم برای یک خاک غریبه تکان تکان بخورد اما حقیقت این است که آنجا خاک غریبه ای نبود علی را داشت بی بی معصومه را داشت و من خوب می دانستم این که آدم یک جفت چشم منتظر در خاکی غریب داشته باشد چقدر به آدم احساس وطن را می دهد