در مقدمه ی اثر می خوانیم این که چرا تاکنون رساله های شعری فیلسوفان مسلمان به فارسی برگردانده نشده قابل تامل است آیا فهم نظریه ی آن ها دشوار بوده یا این که منتقدان ادبی بیانات فیلسوفان کلاسیک را مفید نمی دانسته اند و فیلسوفان معاصر هم پرداختن به رساله های شعری آن ها را جزء اولویت های خودشان به شمار نیاورده اند؟ ممکن است پای علت های دیگری هم در میان باشد علت هر چه باشد این مقدار مسلم است که گفتگو با این سنت دیرپای و استوار حوزه ی اسلامی می تواند باب تازه ای را در نظریه ی شعر و گفتمان نقد ادبی معاصر بگشاید و بحث های مغفول مانده ای درباره ی بوطیقای کلاسیک را وارد جامعه ی ادبی فارسی زبانان کند؛ بحث هایی که هم برای درک نظریه ی ادبی گذشتگان مفید است و هم برای نقد ادبی امروز سودمند مضافا این که سلطه ی نظریه ی ادبی غرب بر گفتمان نقد ادبی کشور سبب شده که ما از داشته های بومی غفلت کنیم