نورا نوجوان راویِ این کتاب دختر نوجوانی است به نام نورا نورا شیطنت های خاص خودش را دارد؛ سر به سر خواهر بزرگترش می گذارد گاه کارهایش مورد تذکر خانواده قرار می گیرد گاه معصوم و مهربان است و گاه خطا می کند؛ مثل همه ی آدم ها یکی از کارهای یواشکیِ نورا استفاده  از لپ تاپ خواهر بزرگترش است؛ در همین استفاده های یواشکی است که اتفاقی می افتد و چالش بزرگی برای نورا پیش می آید نورای نوجوان مجبور می شود کار مهم و بزرگی را به عهده گیرد؛ باز هم یواشکی و به تنهایی همین اتفاق و همین کار است که نورا را با داستان زندگی شهید حسین همدانی آشنا می کند و از یک جایی به بعد نورا در کنار روایت چالش ها و  قصه ی زندگی خودش به روایت داستان زندگی حسین همدانی نیز می پردازد؛ با لحنی جذاب که برای مخاطب نوجوان ملموس است مخاطب می تواند از سال های کودکی و نوجوانی شهید حسین همدانی بخواند سال های جوانی و ازدواج و صاحب فرزند شدن او را سالهای جنگ و انقلاب را همه ی اینها با روایت شیرینِ نورای نوجوان پیش می رود روایتی که به دلیل همان شیطنت ها گاه قدری هم به سمت طنز پیش می رود و اینها مخاطب را به خوبی همراه می کند با کتاب؛ حتی در بخش هایی که راوی به واسطه ی خواندن چیزهایی که بزرگتر از سنش سالش است یا خواندن صحنه های غم انگیزی از یک جنگ یا زندگی؛ غصه دار می شود و فکر می کند که دیگر ادامه دادنِ کاری که پیش گرفته برایش سخت است؛ مخاطب همراهش خواهد بود و با نورا و داستان زندگی شهید همدانی همذات پنداری خواهد کرد  بخشی از متن کتاب  مامان و مامان جون که از بعضی حرف ها و درددل های یکدیگر بی خبر می مانند فقط صبر می کنند و منتظر می شوند تا روزی که پیش هم باشند و بنشینند روبه روی هم و دوتایی سفره دلشان را باز کنند یکی دو بار که مامان از مامان جون پرسید چرا فلان چیز یا فلان دلتنگی ات را پشت تلفن نگفتی؟ مامان جون گفت بعضی حرف ها و دلتنگی ها توی نوشته و صدا جا نمی شوند؛ باید بنشینم کنارت نگاهت کنم و بگویم مثلِ غمِ شهید شدنِ آقای همت در عملیات خیبر