کتاب میاندار بعضی از آدم ها را به واسطه ی ویژگی های شخصیتی ای که دارند هرگز نمی توان فراموش کرد بحث جذابیت نیست فقط؛ این آدم ها چیزی در خود دارند که آن ها را متفاوت کرده است؛ و این تفاوت در ذهن می ماند و خوشایند است این مسئله را حتی در کتاب های داستانی هم می بینیم؛ خواننده می داند که فلان شخصیت در فلان رمان یا داستان تخیلی است و پرداخته ی ذهنِ نویسنده؛ اما آنچنان شیفته اش می شود که حس می کند زنده است و نمی تواند فراموشش کند  حالا اگر خواننده ای کتابی در دست بگیرد که بداند شخصیت اش واقعی  است؛ و از همان آدم های متفاوت که نمی شود فراموششان کرد؛ قطعا نمی تواند آن کتاب را زمین بگذارد کتاب میاندار یکی از همین کتاب ها است این کتاب خاطرات شفاهی شهید حسن عبدالله زاده؛ فرمانده تیپ یگان مخصوص نیروی قدس و فرمانده عملیات قرارگاه شرق سوریه است نمی شود کتاب میاندار را خواند و شهید حسن عبداالله زاده را فراموش کرد؛ آنقدر که شخصیت جذاب و متفاوتی داشته این شهید کتاب از خاطرات کودکی راویشهید شروع می شود؛ این خاطرات آنقدر شیرین و متفاوت هستند که خواننده سراسر با لبخند صفحات کتاب را خواهد خواند شیطنت های راوی و یا به قول خودش شرارت های او و همچنین استفاده از زبان و ادبیات راوی در روایت خاطرات کتاب میاندار را به یاد ماندنی می کند به ویژه اینکه در کنار این خصوصیت ها خصوصیت های دیگر شهید از جمله عشق به امام حسینع جوانمردی و دفاع از مظلوم کمک به دیگران شجاعت و هم نمایان می شوند و این ها بر جذابیت شخصیت شهید و کتاب می افزاید  شهید حسن عبدالله زاده با نام جهادی حمزه فرزند سردار احمد عبدالله زاده؛ سال 1365 به دنیا آمد و در آخرین اعزام به سوریه در 13 خرداد 1400 به شهادت رسید از او سه فرزند به یادگار مانده است  کتاب میاندار با قلم روان مسعود امیرخانی به نگارش درآمده مصاحبه های دقیق این کتاب توسط علی رستمی انجام شده و انتشارات خط مقدم میاندار را در 369 صفحه منتشر کرده است  بخشی از کتاب  من همیشه یک حرکتی می زدم حالا که بحث به اینجا کشید؛ این حرکت را تعریف کنم خانه ما طبقه چهارم بود بابام می گفت برو درس بخوان می رفتم توی اتاق و در را قفل میکردم پنجره خانه کشویی بود و یک لبه داشت که سنگش یک ذره بیرون بود از پنچره می رفتم بیرون و روی آن لبه می ایستادم کمی به راست و انتهای پنجره می رفتم و بعد دست می انداختم لبه ی پشت بام را می گرفتم و چهار انگشت چهار انگشت می رفتم جلو تا دیوار بالا سرم را رد کنم و بتوانم خودم را بکشم بالا؛ از اتاق خودم این جوری می رفتم روی پشت بام؛ و از پله ها می رفتم پایین دو سه ساعت با رفیق هام بودم و دوباره از طریق پشت بام می رفتم توی اتاقم بعد در را باز می کردم و می گفتم آآآه چقدر درس خواندم بابام می گفت حالا بیا یک کم فیلم ببین خیلی خسته شدی