کتاب و کسی نمی داند در کدام زمین می میرد نوشته مهزاد الیاسی بختیاری نشر اطراف راوی و کسی نمی داند در کدام زمین می میرد در روایت های جستارگون خود سفر و کوله گردی در ایران و نپال و افغانستان و ترکیه و روسیه و فرانسه و ایتالیا را دست مایه ای کرده برای گزارش اوضاع و احوال جوامع انسانی و مهم تر از آن تأمل در احوال خود؛ کاری شبیه آنچه در نقد ادبی به خودمردم نگاری معروف است مهزاد الیاسی بختیاری بیش از سفرنگاری سفراندیشی کرده و در جستارهایش درباره ی سفر بیرون و درون را چنان با هم آمیخته که تصویر و تفسیری نو شکل بگیرد با این حساب کتاب او تلاشی است برای فهم احوال و تفسیر رویدادهای پیرامون خود در پرتوی آنچه نویسنده در پهنه ی وسیع تر جهان تماشاگرش بوده است  کتاب و کسی نمی داند در کدام زمین می میرد فراتر از یادداشت های سفرهای گوناگون یا سفرنامه هایی از یک مسافر معاصر روایت سفر است؛ جستارهایی درباره ی سفری که سال ها پیش شروع شده و هنوز ادامه دارد توقف در میانه ی شتاب بی امان زندگی ــ درنگی نه الزاما در پستو و خلوت که در حرکت و در میانه ی هیاهوی جمعیت ــ به تمرینی هدفمند نیاز دارد که راوی سفرهای این کتاب با جدیتی تحسین انگیز آن را به سبکی از زندگی  تبدیل کرده است شاید بتوان این کتاب را جستاری بلند از جنس خودمردم نگاری یا سفراندیشی دانست یا پاره جستارهایی حاوی تأملات نویسنده  روایت سفر  خواه سفر را حرکتی در فضای فیزیکی در نظر بگیریم و خواه تقلایی در فضای ذهنی همان قدر که از مختصات تاریخی و جغرافیایی تأثیر می پذیرد بر اساس ویژگی های منی که مصرانه در جست وجو و ساخت خود است عمق و بسط می یابد ژرف اندیشی در مفهوم سفر به طور عام و خصوصا هنگام سفرهایی که در قاب توریسم و بازدید از ویترین کشورهای مختلف نمی گنجند معمولا با سیر و سفری درونی عجین می شود که اگر به یافتن گم شده ی انسان ختم نشود دست کم او را از اضطراب جا ماندن از قافله های تندپا و بلندگوبه دست گردشگران بی شمار اطرافش می رهاند  راوی و کسی نمی داند در کدام زمین می میرد گامی بلند در مسیر درنگ مسافر برداشته و کوشیده خود را در میدان تعامل با مفهوم سفر قرار دهد او در تعریف و ساخت هویتش هم خود را شجاعانه به دست ماجراهای سفر می سپارد تا به عمق استخوانش رسوخ کنن