کتاب سم هستم بفرمایید   داستین تائو 264 صفحه پیشگفتار  لحظه ای که چشمانم را بستم خاطراتم را به یاد می آورم و دوباره به همان آغاز  باز می گردم وقتی او وارد کتاب فروشی شد تعداد زیادی از برگهای درختان که به خاطر وزش باد در هوا معلق بودند وارد فروشگاه شدند او یک کت جین با آستین های تا زده و یک پلیور سفید زیر آن پوشیده بود در طول دو هفته ای که من در فروشگاه کار میکردم این سومین باری بود که او به آنجا می آمد اسم او سم اوبایاشی بود که یکی از هم کلاسی های من در آموزشگاه زبان بود من در تمام طول شیفت کاری خود از پنجره به بیرون خیره شده بودم و  به این فکر میکردم که آیا او دوباره به آنجا می آید یا نه بنا به دلایلی ما هیچ وقت با هم صحبت نکرده بودیم در حالی که من فاکتور مشتریان را صادر میکردم و قفسه های کتابها را شارژ می کردم او فقط در فروشگاه برای خودش میچرخید نمی توانستم بفهمم که آیا او به دنبال چیز خاصی هست یا نه حتی نمی توانستم متوجه بشوم که آیا او آمدن به کتاب فروشی را دوست دارد یا نه؛ شاید هم برای دیدن من به آنجا می آمد در حالی که کتابی را در قفسه جابه جا میکردم به این فکر می کردم که آیا او اسم من را  می داند یا نه من برق چشمهای قهوه ای او را از میان فاصله بین کتابها که از یک طرف  دیگر به من نگاه میکرد دیدم ما برای یک لحظه بیش از حد طولانی با سکوت به هم خیره شده بودیم سپس او لبخندی زد و من فکر کردم میخواهد چیزی بگوید اما من قبل از این که او فرصتی پیدا کند کتابی که بین ما قرار گرفته بود را جابه جا کردم من جعبه کنار خودم را برداشتم و با عجله به سمت اتاق پشتی رفتم من چه مرگم شده بود؟ چرا در جواب لبخندش به او لبخند نزدم؟ بعد از این که خودم را به خاطر خراب کردن آن لحظه کلی سرزنش کردم با شهامت به بیرون از اتاق برگشتم تا خودم را معرفی کنم اما وقتی از اتاق  پشتی برگشتم او آن جا را ترک کرده بود روی پیشخوان جلوی فروشگاه یک شکوفه گیلاس کاغذی را دیدم که قبلا آن جا نبود  آن را برداشتم و محو تماشای آن شدم  آیا سم این را آن جا گذاشته بود؟