کتاب کتابخانه نیمه شب  مت هیگ 223 صفحه نورا سید بیست و هفت ساعت قبل از اینکه تصمیم بگیرد بمیرد روی مبل مخروبه خود نشسته بود به زندگی شاد دیگران فکر میکرد و منتظر بود تا اتفاقی بیفتد؛ و سپس از هیچ  چیزی اتفاق افتاد  یک نفر به هر دلیل خاصی زنگ خانه اش را زد  او برای لحظه ای فکر کرد که شاید اصلا نباید در را باز کند به هر حال با اینکه ساعت ؟ بود اما او قبلاً لباس شبش را پوشیده بود او نسبت به تیشرت سایز بزرگ و لباس خواب  شب خود احساس خجالت میکرد او دمپایی هایش را پوشید تا کمی متمدن تر شود و متوجه شد شخصی که پشت در بود  مردی بود که او را میشناخت او قد بلند با چهره ای مهربان و چشمانی تیزبین و درخشان بود  دیدن او بسیار خوب البته کمی تعجب آور بود به خصوص که لباس ورزشی پوشیده بود و با وجود هوای سرد و بارانی گرم و عرق کرده به نظر میرسید  کنار هم قرار گرفتن آنها باعث شد که نورا حتی بیشتر از پنج ثانیه قبلش هم احساس شلختگی کند  اما او احساس تنهایی میکرد اگرچه به اندازه ای فلسفه وجودی را مطالعه کرده بود و باور داشت که تنهایی بخش اساسی انسان بودن در جهان اساساً بی معنی است اما دیدن آن مرد  خیلی خوب بود  نورا با لبخند گفت آش درست است؟  آره درسته  اینجا چه میکنی؟ از دیدنت خوشحالم