کتاب شهید عزیز به قلم مصیب معصومیان معرفی کتاب شهید عزیز شهید عزیز مجموعهٔ خاطراتی از شهید مدافع حرم محمود رادمهر به قلم مصیب معصومیان و صادق کیان نژاد امیری است این کتاب حاوی خاطراتی دلنشین و درس آموز از زندگی دلیرمردی است که نگذاشت علاقه اش به دنیا و زرق و برق هایش بندی بر قدم هایش باشد و او را به مقصودش نرساند  کتاب حاضر مجموعه خاطراتی است که توسط همرزم شهید در منطقه خان طومان جمع آوری شده است در ابتدای کتاب مقدمه ای از حمیدرضا رستمیان فرمانده لشکر 25 کربلا را درباره محمود رادمهر می خوانید و پس از آن وارد زندگی این شهید بزرگوار می شوید تا از ابتدا و لحظه تولد تا لحظه عروج و شهادت با او همراه باشید خواندن کتاب شهید عزیز را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم؟ علاقه مندان به ادبیات پایداری و سرگذشت نامه های شهدا جملاتی از کتاب شهید عزیز امکان نداشت سوالی و یا شبهه ای در مسائل عقیدتی و مذهبی از او بپرسم و او با استدلالات قرآنی و روایی پاسخم را ندهد تا جایی که از او می پرسیدم مگر حافظ قرآنی؟ می خندید و می گفت خدا خودش کمک می کند تا جواب درستی بدهم آخرش هم متوجه نشدم محمود حافظ قرآن بود یا نه در بخشی از این کتاب می خوانیم  جبهه الحاضر که بودیم وقت ناهار هرکس که می توانست خودش را به سفره ناهار یا شام می رساند بچه های با صفایی بودند که وقتی دور هم می نشستند حال و هوای بی نظیری بین دوستان ایجاد می شد محمود هم خودش را به سفره می رساند وقتی می آمد با شوخ طبعی بی نظیری که داشت جمع ما را گرم می کرد گاهی از شوخی هایش آنقدر می خندیدیم که ریسه می رفتیم آن ایام موقع ناهار و شام به ما نوشابه های پپسی می دادند برخی دوستان معتقد بودندکه این نوشابه ها تحت مالکیت صهیونیست ها است و استفاده از آن به نوعی حمایت مالی از اسرائیل محسوب می شود آنها تاکید می کردند پول این نوشابه ها تبدیل به گلوله می شود و به قلب مسلمانان فرو خواهد رفت برای همین خودشان  نمی خوردند و به دیگران هم توصیه می کردند از آنها استفاده نکنند محمود با اینکه با نظر آنها موافق بود  گاهی سر به سرشان می گذاشت و وقتی سر سفره می آمد به یکی از همسفره ها می گفت داداش  یکی از اون پپسی های اصل اسرائیلی بده آن را می گرفت و در آن را باز می کرد و سر می کشید و بعدش یک سلام بر حسین بلند می گفت بعدش هم خنده کنان می گفت چه حالی می دهد نوشابه اسرائیلی بخوری و آخرش بگویی سلام بر حسین علیه السلام با این حرف ها آنقدر ما را می خنداند که نمی فهمیدیم کی غذایمان را خوردیم