کتاب مثل خون دررگ های من نمی دانم نمی دانم این بدترین شب ها را شروع کرده ام یا دارم شروع می کنم اما به هر تقدیر این ساعات تاریک و بی امید این روزهایی که دست کم اگر هیچ موفقیت دیگری درش نبود اینش بود که به امید دیدار تو شروع می شد و حتی اگر هم در آخرین ساعات شب با نومیدی کامل مثل دفتری بر هم نهاده می شد باز این امید که فردا بتوانم ببینمت زنده نگهم می داشت می دانی؟ از فردا صبح دیگر این امید را هم از دست خواهم داد  امید بزرگی بود که اقلاً روزی یک بار تو را ببینم اقلاً این امید به من نیروی آن را می داد که صورتم را بتراشم و از قبر خودم خارج بشوم برای آن که آفتاب وجود تو به جسم رطوبت کشیده ی من بتابد می دانستم که آیدای من امید و حرارت و آفتاب زندگی من با لبخندش در انتظار من است  می دانستم که آیدای من با چشم هایی که پر محبت ترین نگاهش را به من بخشیده نگاهم خواهد کرد می دانستم که آیدای من از من شکایت خواهد کرد که چرا ریشم را نتراشیده ام و این نیرویی بود برای آن که ریشم را بتراشم می دانستم که آیدای مهربان من از من گله می کند که چرا با وجود آن که در کنارش هستم افسرده و کسلم چرا با او حرف نمی زنم و چرا او را نمی خندانم؛ و این انگیزه یی بود که شاد و سرمست باشم همه ی غم ها و ناراحتی هایم را فراموش کنم و دمی را که در کنار او هستم شاد و خندان باشم  اما از فردا این امید را ندارم این امید را از خودم قیچی کرده ام و به دنبال آنچه کلید زندگی فردای ما باشد این شهر را ترک می کنم آخرین باری که دیدمت سه شنبه ی هفته ی پیش بود چند دقیقه یی با تو بودم و بعد ترکت کردم که خودم را به دکتربرسانم بدبختانه آن شب دکتر نیامد تا نزدیکی های نیمه شب تنها و بدبخت در کوچه ها و پس کوچه ها پرسه زدم