کتاب سه دیدار جلد دومبه قلم نادر ابراهیمی انتشارات سوره مهر درباره کتاب سه دیدار با مردی که از فراسوی باور ما می آمد؛ جلد دوم نادر ابراهیمی جلدهای اول و دوم کتاب سه دیدار با مردی که از فراسوی باور ما می آمد را در سال های ۷۵ تا ۷۷ نوشته است اگر چه کتاب سه جلدی است اما جلد سوم آن هرگز منتشر نشد و این روزها هم که نادر ابراهیمی دیگر در این دنیا زندگی نمی کند کسی از سرنوشت جلد سوم خبر ندارد  کتاب حاضر جلد دوم مجموعه سه دیدار با مردی که از فراسوی باور ما می آمد با نام در میانه میدان است که به خاطراتی از پدر امام و شکنجه های او در زندان شاهی و شهادتش تاثیر گرفتن امام از افکار  و سخنان عمه اش صاحبه خانم دوران مبارزاتش در جوانی حضور در حوزه اصفهان ومی پردازد  ابراهیمی کوشیده در لابه لای اثرش که قالبی داستانی دارد شخصیت و روش و منش امام را در دوران جوانی اش و پس از آن در مبارزاتش علیه رژیم پهلوی بررسی کند این اثر اولین بار در حوزه هنری و همزمان با بیست وپنجمین سالگرد درگذشت امام خمینی در سال ۱۳۷۷ منتشر شد  بخشی از کتاب سه دیدار با مردی که از فراسوی باور ما می آمد؛ جلد دوم آنگونه هزار سال ـ شاید بیش ـ در خدمتِ مرادِ کهنسالِ نوخاسته ی خویش  کنار آن آتش که مرگ را نمی دانست نشستیم و آنگاه من آهسته به پیرِ تاریخِ وجود گفتم ای شیخ آیا ماندنْ بس نیست؟ گفت چرا  یک شبانه روزِ خدایی نشستنْ کافیست اینک برویم و باز به گفتوگو در بابِ خداییِ خدا بپردازیم و به دیگری فرمود بار دیگر به خاطرت می آورم که خدا داشتن خوب است و به فقرِ کُفر گرفتار آمدن بَد خدا نَفْسِ خوبی است و خوب است نَفَسی ـ حتّی ـ از نَفْسِ خوبی را در جسم و روح خویش داشتن پس آخرین سخن تو این بود که چرا این وقارِ مطلق از خطاهای آدمی به خشم می آید و نگفتی اما که چرا نباید خداوندِ ما از این همه آلودگیِ به اختیار که انسان در آن فرو رفته به خشم بیاید و با خشم سخن بگوید ـ با خشمی که من و تو اندریابیم و ادراک کنیم و خجل شویم؟ خدا داشتن خوب است؛ فقط به همین یک دلیل که هرگاه انسانی بخواهد ترکِ بدی های خویش کند و بخواهد که رستگار شود و بخواهد که از شَرِّ مَفاسدِ درونِ خویش خالص شود قبل از هر چیز باید خدایی داشته باشد تا بتواند به آن خدا متوسّل شود و خواهان آن که توبه اش پذیرفته شود بدون خدا جبرانْ محال است توبه محال است تبدیل محال تسلیحِ اخلاق گزینشِ راه راست پرهیز از طریقِ کج بدون خدا انسان هرگز فریاد نمی کشد خُدایا یاری ام کُن تا خویشتن را از چاهِ مفاسد بیرون بکشم و در پرتو آفتابِ طهارت بنشینم   ـ باز باید که بیندیشم  ـ بیندیش بیندیش تا هر زمان که فرصتی برای تفکّر هست تن به تفکّرِ عمیق بسپار اما هرگز فراموش مکن که همه ی آنچه تو گفتی در بابِ مشقّاتِ الهی و طلبْکاری ما از خداوند در واقع طلب های انسان از انسان است؛ نه بدهکاری های خداوند به انسان  ـ اگر تواناییهای بی نهایتِ خداوند را نادیده بگیریم آری  ـ به هیچ حالْ نادیده نگیریم بَل بپذیریم که یکی از بی نهایتْ توانایی های خداوندگارِ ما بخشیدنِ اراده ی انتخاب قدرت حرکت و تفکّرِ منطقی به انسان بوده است و آن انسان است که در حقِ خویش بد می کند؛ در عین حال که بَد را می شناسد و بر مصیبتِ حضور آن آگاه است انسان در حقِ همنوعِ خویش ظلم کرده است؛ در عین حال که عدل را در جوارِ ظُلم به تمامی می شناسد آیا چنین نیست؟  ـ اگر از تواناییهای نامحدودِ خدا توقّعی محدود داشته باشیم آری  ـ به هیچ حال توقّع مان را محدود نکنیم بل بپذیریم که خداوند بخشی از این توانایی ها را به ما بخشیده است و خود به نظارت نشسته است در این حال پیامبران خدا فقط و فقط رسولانِ اخلاق بوده اند رسولانِ شرف عدل مهر ایمان و طبیعی بوده است که انسان های مسلط اما بدکردار ایشان را بیازارند نه؟  ـ اگر خدا نخواهد که از پیامبرانِ خویش حمایت کند آری  ـ اگر خداوند اراده کند که انسان با جمیعِ مسائل و مقولاتِ حیات آشنا شود و درد را با تمامیِ وُسعتش بشناسد و از بی دردیِ خویش در لحظه هایی غرق لذّت شود و هِجر را به درستی بشناسد تا قدر وصل را به درستی بداند این دلیلِ عدم حمایت خدا از پیامبران است؟  ـ نمیدانم