کتاب سه دیدار جلد اول  به قلم نادر ابراهیمی انتشارات سوره مهر کتاب سه دیدار با مردی که از فراسوی باور ما می آمد در جلد نخست خود با عنوان رجعت به ریشه ها داستان بلندی درباره زندگی امام خمینی ره است که نویسنده در آن کوشیده ابعاد مختلف شخصیتی ایشان را در قالب داستان بررسی کند  شرح وقایع دوران کودکی امام راحل و شکل گیری شخصیت وی در دامن پرمهر مادر و صاحبه خانم عمه ایشان مرام و منش پدر امام ره و نحوه شهادت ایشان حضور بنیانگذار کبیر انقلاب در کلاس درس مدرس بررسی شجره نامه اجداد امام و شرحی از زندگی پدر بزرگ ایشان مراحل آشنایی امام ره با دفتر حاج آقا ثقفی تا ازدواج موارد و عناوینی است که نویسنده به شرح آنها پرداخته است   بخشی از کتاب سه دیدار با مردی که از فراسوی باور ما می آمد؛ جلد اول این غریب است که ماهی گیران به هنگامِ بارش باران از پنجره های کلبه هایشان دریا را نگاه نمی کنند این نهیبِ واپسْماندگی است  بارانِ سیل آسا زیباست؛ توفانِ بی ترحُّم زیباست؛ و تاب خوردن مرغانِ دریاییِ بی تابْ بر فراز دریا زیباست  باران حکایتی ست الهی؛ توفان حکایتی ست الهی؛ و تاب خوردن مرغانْ نیز شما که نمی نگرید از خدا و زیبا پرهیز می کنید   ماهی گیران چون این سخنان را شنیدند فریاد برآوردند دریا در خونِ ماست؛ در روحِ ماست دریا در هر تجسّمی ست که ما از جهانِ خویشتن فراهم می آوریم دریای بارانی دریای توفانی و مرغانِ توفان حتّی قایق های درهم شکسته همه برای ما چیزی نیستند الا دریا؛ و دریا را از پنجره های حقیر نگریستن دون شأن مردمی ست که تمامی دریا در ایشان جاری ست و مواج  گفتم نگریستن از روزنه های ممکن ـ حتی حقیرترین روزنه ها ـ آن زمان که در تنِ توفان نیستید وابستگی به توفان را اثبات می کند یک صدا گفتند چنین نگریستن شاعرانِ خمارِکوته بین را شاید ایجاد رابطه با امکان از امکان رابطه دور است؛ و ما بسا روزها که در چنگ توفان بوده ایم در قلب بی پرواترین باران  ما اگر میل آن داشتیم که تن به حقیرترین امکانات بسپاریم تور به توفانْ نمی انداختیم و چون مرغانِ توفان به همه سویِ زیستنی پر مخاطره پرتاب نمی شدیم  پس من که به قصد ترکِ فروتر مردمانِ روزگارِ خویش تنگِ امواجِ طاغیْ زیستن را انتخاب کرده بودم کلبه ای را خریدم که غبار پیر پهنای پنجره هایش را پوشانده بود  و چون کلبه از آنِ من شد نخستین  شُدنم را در این یافتم که تیرگیِ هزارساله از رخسار پژمرده ی پنجره ها بزدایم کهنه یی مرطوب طشتی آب نیم گرم تیغی تیز اختیار کردم و به جان آن شیشه ها که دیگر جلای شیشگی از یاد برده بودند افتادم و از آن شکوفاییِ محقّر دریای محبوب خروشانِ پُر حبابِ خویش را نگریستم   و ناگهان دیدم که مردی از دریا برمی آید بر دریا می آید ـ چون ایشان که در اسطوره های مهجور بر آب می رفتند ـ چون عیسای ناصری چون منصور حلاج و چون شیخ ما که نگاه خداوند بر اوست و اگر خواهد چون قاصدک ها به سیاحتی سبک بالانه می بَرَدش  گفتم مبارک باد این چشمه ی نوجوش که به جانب باغِ منهدم اندیشه هایم جاریست تا این شِتای دیرپایْ را به گُلبارانِ بهارانِ باقی بکشاند  مردِ از دریا برآمده گرچه بسیار پیر اما تنومندترین انسانی بود که در همه ی اعصارِ ذهن خویش می شناختم ـ قدرتمند با بازوان ستبرِ پیچیده سری برافراشته و نگاهی ـ خدای من ـ نگاهی درهم کوبنده و مغلوب کننده  پس درِ کلبه ام را کوفت ـ به استحکام ـ و پا به درون کلبه ام نهاد و نور کورم کرد و مرد گفت مردم حقیر را که خُرسندانه از دریچه های محقّر به جهان می نگرند دوست نمی دارم این خیانتی ست بزدلانه به چشم؛ به حقّ رؤیت؛ به توان شناگریِ دیدن اما بیش از این من ذات قناعت را دوست نمی دارم و قناعت کاران را که پست ترین مردم روزگار ما هستند؛ چرا که قناعت این زمان چیزی نیست الا نیم تشنه نگه داشتن اسبی که راهی دراز را به قصد خوب نوشیدن پیموده است  گفتم ای بسیارخواه مقدمت گرامی باد این سان که تو از دریا از فراسوی باور ما برآمدی حق است که چون همگان نیندیشی؛ اما من اسب های بسیاری را دیده ام که پس از تشنگیِ طولانی چندان نوشیده اند که درجا فرومرده اند ـ با شکم های از حرصْ آماس کرده و با حسرت ابدیِ تاختن در دشت