کتاب بانگ نی اثر هوشنگ ابتهاج هاسایه ناشرکارنامهگالینگور روکشدارچاپ اول مثنوی بانگ نی اگرچه در سال های دهه پنجاه و شصت سروده شد   اما تا همین اواخر هم بارها و بارها از سوی شاعر مورد بازبینی قرار گرفت و اثر منتشر شده در واقع محصول آخرین بازبینی این شاعر نامی و حافظ شناس سترگ از این مثنوی بلند است که می توان سرگذشت و فراز و فرود انسان ها را در هر دوره و زمانه ای از زبان وی و این مثنوی شنید  کتاب محتوایی عاشقانه و البته اجتماعی دارد و اگر کسی فاقد سابقه سیاسی باشد بعید است برداشتی سیاسی از کتاب بکند چراکه کتاب بانگ نی سیاسی نیستکتاب بانگ نی هاسایه از همان ابتدا بیشتر از سایه یادآور مولانا و سبک و سیاق اوست و حتی تصور می شود که شاید تحشیه ای باشد بر مثنوی معنوی است انگار شاعر خودش واقف بر تأثیر بی اندازه فرم محتوایی و حتی کاربرد دایره واژگان مشترک کتاب تازه خودش با مولانا و مثنوی معنوی اش بوده است و به نوعی ابتدای کتاب را برای اعتراف به این مهم انتخاب کرده است بگذریم از این که حتی مولانا قالب مثنوی را نه برای بیان حرف های به روزتر یا شاعرانه تر یا عاشقانه ترش که برای به نظم درآوردن مضامین عرفانی و دیدگاه های دینی اش برگزیده و اوج خلاقیت و شاعرانگی و تمایزش با دیگر شاعران کلاسیک در غزلیات شمس است که نمود عینی پیدا می کند مثنوی بانگ نی که با این مطلع  باز بانگی از نیستان می رسد غم به داغ غم پرستان می رسد بشنوید این شرح هجران بشنوید بانی نالنده همدستان شوید آغاز می شود در موسیقی ایرانی نیز شعری شناخته شده است این اثر نخستین بار از سوی محمدرضا شجریان در مایه بیات ترک خوانده شد و سپس محمدرضا لطفی آن را در مایه شوشتری در چاووش چهار با صدای شهرام ناظری استفاده کرد لطفی همچنین این مثنوی را در قطعه ماهور با صدای ناظری استفاده کرد قطعه ای که بعدها شجریان در آلبوم چاووش 6 و در همین دستگاهماهور به جای این شعر غزلی دیگر از سایه را با مطلع   زمانه قرعه نو می زند به نام شما خوشا شما که جهان می رود به کام شما مورد استفاده قرار داد این مثنوی بلند این گونه به پایان می رسد سینه می جوشد ز درد بی زبان ای نوای بی نوا نی را بخوان نی حدیث حسرت و حرمان ماست نی دوای درد بی درمان ماست نی خبر دارد از آن باران که ریخت آشیان لک لکی از هم گسیخت نی خبر دارد از آن گم کرده جفت آهوی کوهی که جز در خون نخفت نی خبر دارد ز اشک پهلوان دشنه در پهلوی سهراب جوان نی خبر دارد از آن مردان مرد خون شان گلگونه رخسار زرد نی خبر دارد ز درد ا شتیاق سینه های شرحه شرحه از فراق بشنو از نی چون حکایت می کند از جداییها شکایت می کند این مثنوی به قدری معروف شد که بخش های زیادی از آن به صورت کپی تکثیر و دست به دست می شد تا به امروز که شخص شاعر به ویرایش و پیرایش آن همت گماشت و آن را انتشار عمومی داد