کتاب رمان ایرانی باران عشق نوشته افروز  حسنی صبح که از خواب بیدار شدم سر حال بودم به حیاط رفتم برای دیدن بهنام بی قراری می کردم که هر لحظه احساس می کردم که قلبم از طپش داره می افته  چندین بار دور حیاط چرخیدم تا بالاخره بهنام برای گرفتن  نون از خانه خارج شدسلام کردم نگاهی به من انداخت و گفت آماده اید قدم بزنیم؟  گفتم آره قول میدم این بار زمین نخورم هوا صاف و بهاری بود و نسیم خنکی می ورزید و صورتم را نوازش می داد اما افکارم بهم ریخته بود با خودم می گفتم شاید اونم مثل دیشب نخوابیده و به رویاهایش فکر کرده خدا کنه به من فکر کرده باشه   از در که بیرون رفتم سعی کردم  هم قدم با او حرکت کنم انگار کمی خجالتم ریخته بود گفتم شما همیشه اینقدر زود از خواب بیدار میشین یا به خاطر ما این چند روز به زحمت افتادین؟