دیوان شعر فرخی یزدی همراه با اشعار نویافته نشر مولی  میرزا محمد فرخی یزدی ملقب به تاج الشعرا 1268 خورشیدی  25 مهر 1318 شاعر و روزنامه نگار آزادی خواه و دموکرات صدر مشروطیت است وی سردبیر نشریات حزب کمونیست ایران از جمله روزنامه طوفان بود او همچنین نماینده مردم یزد در دوره هفتم مجلس شورای ملی بود و در زندان قصر گفته شده به دست پزشک احمدی و به دستور رضاشاه کشته شد آرامگاه محل دفن وی ناشناخته است محتویات      1 زندگی         11 خانواده و تحصیلات         12 اشعار         13 آغاز مبارزه در یزد         14 مبارزه در تهران         15 روزنامه نگاری         16 نمایندگی مجلس         17 زندان و مرگ     2 سلول فرخی یزدی         21 خواندن اشعار فرخی     3 جستارهای وابسته     4 منابع     5 پیوند به بیرون  زندگی خانواده و تحصیلات  پدرش محمدابراهیم سمسار یزدی بود برادری داشت عبدالغفور نام که یازده سال از وی بزرگ تر بود فرخی علوم مقدماتی را در یزد فراگرفت قدری در مکتبخانه و مدتی در مدرسه مرسلین انگلیسی یزد تحصیل کرد فرخی تا حدود 16 سالگی درس خواند و فارسی و مقدمات عربی را نیک آموخت او در حدود 15 سالگی و به دلیل اشعاری که علیه مدرسان و مدیران مدرسه یزد می سرود از مدرسه اخراج شد1 هرگز دلم برای کم و بیش غم نداشت		آری نداشت غم که غم بیش و کم نداشت در دفتر زمانه فتد نامش از قلم		هر ملتی که مردم صاحب قلم نداشت در پیشگاه اهل خرد نیست محترم		هر کس که فکر جامعه را محترم نداشت باآنکه جیب و جام من از مال و می تهی ست		ما را فراغتی ست که جمشید جم نداشت انصاف و عدل داشت موافق بسی ولی		چون فرخی موافق ثابت قدم نداشت اشعار  فرخی شاعری را از کودکی آغاز کرد و فرخی خود معتقد بود که طبع شعرش برخاسته از مطالعه اشعار سعدی به خصوص رباعی زیر استنیازمند منبع گر در همه شهر یک سر نیشتر است		در پای کسی رَوَد که درویش تر است با این همه راستی که میزان دارد		میل از طرفی کند که آن بیشتر است  شعر فرخی از میان شعرای متقدم بیش از همه از مسعود سعد سلمان متأثر است1 او علاوه بر اشعار سیاسی در سرودن غزلیات عاشقانه نیز تبحر داشته است شب چو در بستم و مست از می نابش کردم		ماه اگر حلقه به در کوفت جوابش کردم دیدی آن تُرک ختا دشمن جان بود مرا		گرچه عمری به خطا دوست خطابش کردم منزل مردم بیگانه چو شد خانه چشم		آنقدر گریه نمودم که خرابش کردم شرح داغ دل پروانه چو گفتم با شمع		آتشی در دلش افکندم و آبش کردم غرق خون بود و نمی مرد ز حسرت فرهاد		خواندم افسانه شیرین و به خوابش کردم دل که خونابه غم بود و جگرگوشه درد		بر سر آتش جور تو کبابش کردم زندگی کردن من مردن تدریجی بود		آنچه جان کَند تنم عمر حسابش کردم  سروده فوق مورد استقبال تمام شعرای پارسی زبان واقع گردید؛ مخصوصاً شعرای بزرگ افغانستان مانند قاری عبدالله خان و امیر عمرخان حسین مکی در مقدمه دیوان فرخی در ادامه اضافه می کند  مقام فرخی در غزل سرایی را باید دریابند نه تنها مرگ وی را یکی از ضربات سهمگین بر پیکر دلفریب ادب و درشت سیلی بر چهره زیبای سخن دانند بلکه فقدان المناک ادبی جبران ناپذیر به شمار آرند زیرا این قبیل اشخاص در هر عصری خود به خود پیدا نمی شوند و قرن ها می گذرد تا چنین افرادی پا به عرصه ظهور گذارند  این شعر نیز از اوست آن زمان که بنهادم سر به پای آزادی		دست خود زجان شستم از برای آزادی