دن کیشوت دوره 2 جلدی نشر ثالث ترجمه ی محمد قاضی دن کیشوت نجیب زاده ای است که در دورانی که شوالیه گری عیاری و پهلوانی قرون وسطایی دیگر رونقی ندارد می خواهد بساط پهلوانی علم کند قصد او این است که به اوهام و تخیلات خود که در نتیجه شب و روز خواندن داستان های بهلوانی در ذهن او خانه کرده است صورت واقعیت بخشد با آن که توانِ آن ندارد که مگسی را از خود براند زره می پوشد و کلاه خود بر سر می گذارد و زوبین در دست و شمشیر بر کمر بر اسبی ناتوان تر از خود سوار می شود و در جستجوی حوادث و ماجراهای پهلوانی سر به دشت و بیابان می نهد اما واقعیت های زندگی کجا و اوهام و پندارهای او کجا؟ دن کیشوت بی هدف نیست و افکار و آرمان های عالی دارد ولی چون واقعیت ها با او سرِ یاری ندارند و زندگی با اندیشه های او جور در نمی آید به جنگ واقعیت می رود نبرد تن به تن او با آسیاب های بادی زنده ترین نمونه درافتادن خودسرانه و کورکورانه او با مظاهر عینی و واقعی حیات است  خیال بافی قوت و غذای روزانه دن کیشوت است کاروانسرای مخروبه را قلعه مستحکم رهگذران بی آزار را جادوگران بدکار زنان خدمتکار و روسبیان را شاهزاده خانم ها و آسیاب های بادی را دیوان افسانه ای می پندارد؛ ماهی دودی در ذائقه او طعم ماهی قزل آلا و بع بع میش ها و بره ها در گوش او صدای شیهه اسبان و غریو شیپورها و بانگ طبل ها را می دهد   سرپیچی و یا ناتوانی از درک واقعیت موجب می شود که دن کیشوت قدرت سنجش و تشخیص خود را از دست بدهد و با نیروها و عواملی که قدرتشان چندین برابر توان اوست در افتد و سرانجام هم شکست ها و تو سری خوری ها و رسوایی های به بار آورده را نه از ضعف خود بلکه ناشی از عواملی دیگر بداند و پس از آن که از بیست تن گردن کلفت چوب و چماق خورده است خود را این گونه تسکین دهد که قطعا چون از قواعد و قوانین پهلوانی سرپیچی کرده ام خداوند جنگ این کیفر را در حق من روا داشت تا تنبیه شوم  دن کیشوت در ضدیت لجوجانه خود با واقعیت ها به جایی می رسد که دیگر تجربه های روزمره و تلخ زندگی در عوض این که او را بیدار سازد و به خود آورد سر در گم تر و مغرورتر و خودستاتر می کند و از این رو هر لحظه در سراشیبی سقوط دردناک و اجتناب ناپذیر خود بیشتر می لغزد هربار که ضربات شدیدتری می خورد و چک و چانه و دنده هایش بیشتر خرد می شود بیشتر رجز می خواند و باد در آستین می اندازد و همین رجزخوانی بیجا و گردن فرازی ابلهانه است که خواننده را به خنده می آورد و چه بسا که از خنده روده بر می کند اگر جز این می بود حالت اسفناک و رقت انگیز این پهلوان پنبه و مصیبت ها و بلاهای جانکاهی که بر سرش می آمد هرگز به سنگ دلترین خوانندگان هم جرات لبخند نمی داد