کتاب چیستی زبان دین از دیدگاه اندیشمندان مسلمان؛ شش مفسر قرآن و شش دفتر مثنوی مولوی   مقصود از زبان دین زبان مورد استفاده در کتب آسمانی ادیان ابراهیمی و سنن منقول از انبیاء و ائمه ع در مذهب شیعه است که عمدتاً به صورت جمله های مکتوب به دست ما رسیده است از همان زمان آغاز نزول قرآن و صدور روایات تا به امروز مسلمانان کم وبیش با مسائل و مشکلات مربوط به فلسفۀ زبان و زبان دین هر چند نه به تفصیل و تصریح بلکه به اجمال و به تلویح سر و کار داشته اند این نکته در مورد گروه های خاصی از اندیشمندان مسلمان بیشتر صادق بوده است یعنی در مرتبۀ نخست فقیهان مفسران و متکلمان و در مرتبۀ بعد فیلسوفان و عارفان در این میان نیز حکیمان و شاعران بزرگی که مشرب خاص کلامی و عرفانی داشته و در آثار و اشعار خود به آیات و روایات پرداخته اند جایگاه خاصی دارند با این حال باید توجه داشت که در حیطۀ فلسفۀ زبان و زبان دین هم ماهیت مسائل طرح شده در دنیای معاصر و هم تنوع و گستردگی آن ها و هم رویکرد اندیشمندان معاصر در حل و فصل آن ها تفاوت های آشکاری با مسائل طرح شده در گذشته و رویکرد پیشینیان در مواجهه با آن مسائل دارد از این رو در این کتاب تلاش شده است در پرتو رویکردهای نوین به فلسفۀ زبان و زبان دین نوع نگاه برخی از مهم ترین اندیشمندان و مفسران مسلمان به چیستی زبان دین بررسی و بازبینی شوند