من جانباز نیستم خاطرات شفاهی احمد پیرحیاتی اثر سید میثم موسویان نشر معارف  زبان کتاب فارسی شابک 9786004413022 سال نشر 1400 چاپ جاری 1 تاریخ اولین چاپ 1400 شمارگان 2000 نوع جلد جلد نرم قطع رقعی تعداد صفحات 232 ناشر دفتر نشر معارف نویسنده سید میثم موسویان مصاحبه گر سید میثم موسویان  کتاب من جانباز نیستم احمد پیرحیاتی خاطراتی دارد که بی نظیر است خاطراتش از مبارزات انقلاب از کمیته از محافظت از شخصیت های مشهور از ایست ها و بازرسی های اول انقلاب از شروع جنگ و چمران و حضرت آیت الله خامنه ای از جانبازی خودش بی نظیر است او عکس ما آدم هایی است که معمولا برای زیباتر به نظر رسیدن ماسک به صورت می زنیم او همه چیز را بدون سانسور بدون خوش آیند و بدآیند کسی بدون گرایشات سیاسی تعریف می کند اگر تعریف می کند که در یک درگیری شب تا صبح دو گروه ایرانی کلی از هم تلفات گرفته اند نمی خواهد این خاطره را گم کند از این جور خاطرات تلخ گذر نمی کند تا خودش را یک قهرمان نشان بدهد همین او را قهرمان می کند به نظر من احمد پیرحیاتی یک قهرمان ملی است مثل تمام قهرمانان ملی این سرزمین که حالا روی ویلچر می نشینند و از کم و کاست این مملکت آزار می بینند احمد پیرحیاتی قهرمان است نه فقط به خاطر عمر و مالی که به پای انقلاب به فدا داده او قهرمان صداقت است آنچه می خوانید یک تاریخ لخت و عریان تلخ و شیرین است که می تواند درسی باشد برای آینده ی یک مملکت  برشی از کتاب  بعد از پاوه به نوسود رفتیم و تا پایمان به نوسود باز شد دور تا دورمان را بستند اگر برای هر کس نوسود یک رنگ داشته باشد تنها رنگش برای من رنگ آن زنِ کُردی است که ایستاده بود بالای سر بچه اش و سنگ را می برد بالا و با حرص فرود می آورد و باز می برد بالا و با حرص فرود می آورد صدای خِس خِسِ او به گوش ما می رسید شَتَک زدن خون به صورتش را از پشت سنگ می دیدیم و حیرت زده از اینکه این دیگر چه جنایتی است؟ هنوز چند ماهی از صحافی کتابِ گوشت و استخوانی که تانک لعنتی با جمجمۀ رفیقمان درست کرده بود نمی گذشت و حالا   اصلاً روحیۀ دیدن جمجمۀ به شکل کتاب  درآمدۀ یک بچه را نداشتیم  من چه می دانستم این سیدِ عمامه سیاه در ساختمان استانداری اهواز که شده بود ستاد جنگ های نامنظم چه کسی است نمی دانستم کسی که  هر وقت از کارش خسته می شود و برای استراحت می  آید دم درِ ستاد می نشیند یک زمانی قرار است بشود رهبر من می نشستم کنارش و هرچه را که دلم می خواست برایش تعریف می کردم لُری لُری یکی از چیزهایی که برایش تعریف کردم حکم قتلی بود که خلخالی داده بود خلخالی حکم داده بود که آدم خوارها را بکشید آن ها معروف شده بودند به آدم خوار و تعدادی را زخمی و شل و پَل و حتی خورده بودند خلخالی گفته بود هر جا آن ها دیدید با گلوله بزنیدشان  صبح که چشم هایمان به صورت های نخوابیده و چشم های مثل کاسه خونِ رفقایمان باز شد برادران کناریمان جمع کردند و رفتند به سمت جاده تیراندازی خوابید اَه این ها کجا می روند؟ آن ها کی هستند توی پاسگاه؟ اگر این ها خودی هستند چرا حالا که صبح شده دارند می زنند به چاک؟ اگر آن ها که توی پاسگاهند گروهک هستند چرا در نمی روند؟ دهان همۀ ما باز ماند