کتاب قصه سنگ و باد روی تپه کنار درخت سنگ بزرگی بود که با درخت و باد دوست بود؛ اما اغلب تنها بود؛ چون درخت بیشتر وقت ها چُرت می زد و باد بیشتر وقتش در رفت وآمد می گذشت سنگ دلش می خواست کسی بیاید و روی او بنشیند او به حرف آدم ها گوش می داد و حوصله اش سر نمی رفت تا اینکه پاییز از راه رسید درخت به خواب زمستانی رفت و باد هم سرش شلوغ بود و درخت بیشتر از هروقتی تنها بود زمستان که آمد