کتاب لنده قناری  به قلم محمودگلابدره ای نشرمعارف کتاب لنده قناری نوشته محمود گلابدره ای است این کتاب به بخشی از تاریخ سیاه دوران شاهنشاهی می پردازد که زندگی بسیاری از روستاییان را نابود کرد کتاب لنده قناری با داستانی جذاب شما را با خود همراه می کند درباره کتاب لنده قناری  اين اثر در رابطه با انقلاب شاه و مردم يا همان انقلاب سفيد پهلوی دوم است داستان وضعيت سخت و رنج آور معيشت روستاييان مخصوصا اهالی مناطق شمالی کشور را روايت می کند حکايت يک روستایی که با قطع درختان و سوزاندن آن ها و تبديل شان به زغال زندگی می گذراند و در اين بين عدّه ای از درباريان برای تفريح به جنگل های شمال  می آیند اين داستان درباره استثمار مردم توسط عوامل رژيم شاه است  خواندن کتاب لنده قناری را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم  این کتاب را به تمام علاقه مندان به داستان های تاریخی پیشنهاد می کنیم  بخشی از کتاب لنده قناری   از کوره راه های جنگلی بالا کشیدن بر بام برگ های زرد و خیس گام نهادن گاه گداری بر تخته سنگ مَخمل پوشی پا را محکم کردن چشم دوختن به افق نفس کشیدن تا عمق مویرگ های پیچ در پیچ هوای لطیف جنگلی را فرو بردن همراه هم با هم همنفس همگام هی حرف و هی خاطره و هی حکایت گفتن کجا خسته می شوی حتا اگر سینه کش سخت و صخره و از زیر درخت های کهن جنگل مازندران را بپیمایی کوله بار هم که بر کولت باشد تفنگ دولول هم که بر شانه ات اوریب وار حایل باشد امید شکار هم که در سرت باشد با دوست و هم صحبت و رفیق خوب که باشی تمام روز را هم که زیر باران راه پیمایی و بکشی بالا باز بازوانت کشیده خواهد شد و باز گام های خسته ات به جلو خواهد رفت چه کششی دارد امید به قلّه رسیدن چه عظمتی دارد عشق شکار چه نیرویی دارد راهپیمایی و هم صحبتی در کوه چه لطافتی دارد هوای تازهٔ نَمور لطیف نرم جنگل خیس مازندران در یک روز آفتابی که دیروز و دیشبش هم یکریز باریده باشد وای هر چه عمیق و ژرف هوای همهٔ اکسیژن را به ریه هایت سرازیر می کنی باز طالبی باز بازوانت را باز می کنی و باز دهانت را می بندی و باز بینی ات را بالا می گیری و لوله لوله هوای سبک سرد صبحگاهی را با بینی ات می مکی و خزیدن هزارپای هوا را بر پوست بینی و راه ریه و مویرگ های ریه ات حس می کنی و این حس نگفتنی را به حرف و واژه و کلام می کشانی و می گویی کجا اما می توانی بگویی؟ هزار هزار حس ناگفته نرم روی مجرای گرد گرفته ات که حالا هی پاک می شود و هی صیقل می خورد و برق می افتد و آماده پذیرای لطافت هوای تازه می شود جان می گیرد و تو که خیال می کنی جان گرفته ای یکی از آنها را هم حتا نمی توانی به زبان بیاوری تازه این حس و این حساسیت و این لذت هنوز جزو حواس شناخته شدهٔ پنجگانهٔ تو نیست تو چشم داری و افق و دریا را از دور از سر قلّهٔ سبزپوش از لابه لای شاخه های کهن و تنهٔ درخت های پیر جنگل می بینی تو نوای یکنواخت لرزش برگ های سبز و زرد پاییزی را که از شاخه ها جدا می شوند می شنوی تو بوی جنگل و پوست درخت ها و خاک سیاه ترد و شمشادهای سبز و کاج های پیر را استشمام می کنی تو مزهٔ ازگیل و خوج و فلفلندی و گویج و ولش و سیب جنگلی و گردو و تمشک و نهرشک و زرشک و سُماق را بی واسطه با زبان و حس چشایی خود می چشی تو نرم بر پوست مخمل پوش مرطوب تنهٔ درخت ها و پشت صخره ها خود با دو دست خود لمس می کنی بی پرده و بی مانع و بی حجاب و بی واسطه و بی دستک دمبکی خود لمس می کنی