کتاب دختر بیست 20 نویسنده مجید ملامحمدی این کتاب تلاش دارد در کنار نشان دادن روابط خانوادگی در نظام خانواده ایرانی مفاهیم دینی و اعتقادی را نیز در خلال این داستان روایت کند کتاب با نثری شیرین و خواندنی نامه نگاری یک نوه با مادربزرگش را روایت می کند که از هم دور افتاده و مجبورند این فاصله را با فرستادن پیام بگذرانند هرچند می توانند در فضای مجازی به یکدیگر پیام دهند اما نامه نوشتن را انتخاب می کنند  هر نامه ای که در این کتاب آمده است یک خاطره از ماجراهایی است که مادربزرگ و نوه با موضوع خاصی مثل حجاب ارتباط با نامحرم فرهنگ کتابخوانی تساوی زن و مرد و  در برخوردهایشان با ناهنجاری ها و ضد ارزش ها داشته اند و برای هم روایت می کنند خواندن کتاب دختر بیست ۲۰ را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم این کتاب را به تمام دخترانی که تشنه فرهنگ اسلامی اند پیشنهاد می کنیم بخشی از کتاب دختر بیست ۲۰ نوهٔ گلم ساراجان سلام چه طوری خوبی؟ من دوست دارم باز هم برایت نامه بنویسم؛ خُب تو این سفارش خوب را به من کردی و گفتی که می خواهی نامه های خودت و من را یادگاری نگه داری چه کار باارزشی؛ البته این جا بعضی ها به این کار ما می خندند مثلاً همین دیروز دختر یکی از همسایه ها به من می گفت این دیگر چه کاری است؟ شما می توانید حرف های تان را با موبایل و اینترنت به نوه ی تان بگوید من برایش توضیح دادم که اولا من از موبایل و اینترنت سر در نمی آورم دوم این که من و نوه ام می خواهیم خاطرات و حرف های مان را با نامه برای هم بزنیم و به یادگار نگه داریم از این بابت هم ممنونم که نامه های من را درست می کنی و به آن شکل داستانی می دهی تا جذاب بشوند حالا یک سؤال؛ یادت هست آن سالی که جشنِ تکلیف داشتی من مهمان تان بودم تو برایم خاطره ای جالب تعریف کردی خاطره ای که مربوط به روز جشن تکلیف دوستت بود حالا آن خاطره را برایم می نویسی تا نشان دختر همسایه ی مان بدهم؟ مادربزرگت فخرالتاج  وای مادربزگ خوبم آن روز چه قدر ما خوش حال بودیم روز جشن تکلیف مان را می گویم دوستم عسل از همهٔ ما بیش تر خوش حال بود چادر گل گُلی اش هم از چادرهای ما قشنگ تر و مرغوب تر بود؛ اما یک موضوع فکرم را حسابی مشغول کرده بود خانوادهٔ عسل اهل حجاب و نماز و نبودند؛ اما حالا دخترشان این شکلی شده بود و برای جشن شوق فوق العاده ای داشت بالأخره علتش را از عسل پرسیدم او هم صورت مثل گلش را پر از خنده کرد چشم های عسلی اش را به جایی دوخت و گفت قرار بود برای جشن تکلیف چادر و سجاده به مدرسه بیاوریم؛ اما توی خانهٔ ما از چادر و جانماز و مُهر خبری نبود من خیلی ناراحت بودم موضوع را به مادرم گفتم اخم کرد و با بی اعتنایی گفت بی خیالش باش پرسیدم چرا مامان؟ من دوست دارم مثل بقیهٔ بچه ها توی جشن تکلیف مدرسه شرکت کنم مادر به خواستهٔ من محل نداد خودم رفتم و با پول پس اندازم از مغازهٔ محله ی مان یک جانماز کوچک خریدم بعد آن را روی میز اتاقم گذاشتم مادر تا آن را دید عصبانی شد و گفت این کارها چیه بچه؟ چرا روی اعصاب من راه می روی؟ شب که شد پدرم آمد و با دیدن جانماز به کار من اهمیتی نداد و خوش حال نشد آن شب با گریه به خواب رفتم اما اولِ صبح پدر و مادرم به اتاقم آمدند من را بغل کردند و بوسیدند مادرم گفت من دیشب یک خواب عجیب دیدم تو چادر سفید گل داری به سر داشتی چادرت خوش بو بود بالای سرت فرشته ها پرواز می کردند جلویت یک جانماز زیبا پهن بود تو داشتی نماز می خواندی ناگهان صدای مهربان یکی از فرشته ها به گوشم خورد که می گفت چه قدر خدا تو را دوست دارد عسل جان آفرین آفرین بر تو مادر دوباره بوسه بارانم کرد و قربان صدقه ام رفت چشم های خیس و مهربانش دوست داشتنی تر از همیشه شده بود مادر به من گفت تا ظهر یک چادر نماز خوشگل برایت می خرم تا به مدرسه ببری اصلاً نگران نباش این بود خاطرهٔ دوستم عسل جان مادربزرگ عزیز خیلی دوستت دارم سارا