سنجاق مو چوبیبینیو دست ساز تراشیده شده ازچوب روسی یک بینیو سنجاق سر سنتی کره ای برای تثبیت گیس های پشت سر بانوان بود کاربرد اصلی آن سنجاق کردن گیسوان بانوان در محل مورد نظر بود اما این وسیله کاربردی تزئینی نیز داشت این وسیله براساس جنس یا شکلش  اسامی و موارد استعمال مختلفی داشت بینیو به دو دسته عمده تقسیم میشد جام و چه جام ها بدنه ای دراز داشتند و چه ها U شکل بودند بینیوها غالبا توسط زنان مورد استفاده قرار می گرفتند اما آنها توسط مردان نیز برای بستن کاکلشان در موقعیت مورد نظر استفاده می شدند  ما آن پس از سلسله چوسون 1392 بعد از میلاد  1910 بعد از میلاد به وسیله ای انحصاری برای زنان تبدیل شد بعلاوه داماد بایست به عنوان سمبلی از عشق بینیو را در زمان ازدواج به عروسش هدیه می داد بر اساس سنت های شفاهی فرهنگ های باستانی بینیو به عنوان واسطه ای بین عشاق در زمان ملاقاتشان نیز عمل می کرد  متاسفانه در خلال عهد شیلا 57 قبل از میلاد  935 میلادی فرمانی مبنی بر ممنوعیت استفاده از بینیو بر اساس سیستم رده بندی خونی که جامعه را بر اساس نزدیکی موروثی به سلطنت تفکیک می کرد صادر شد به عنوان مثال استفاده از شکل ققنوس و اژدهای چینی تنها به آنهایی اجازه داده می شد که عضوی از خانواده سلطنتی بودند؛ اما افراد عادی تنها این فرصت را می یافتند که در عروسی ها بینیوهایی به شکل اژدها به سر کنند  ما بینیو چیزی فراتر از یک وسیله عملی بود زیرا اجداد کره ای ها بر این باور بودند که هر بینیو جادوی مخصوصی را با خود به همراه دارد که روح استفاده کننده آن را تسخیر می کند به عبارت دیگر آنها بینیو را به عنوان منعکس کننده خویشتن درونی زن قلمداد می کردند اگر زنی بینیو خود را گم کرده یا از سر در می آورد گمان می رفت که او وفاداری و وقار خویش را از دست خواهد داد  سرانجام نام بینیو به شکل جامدو قسمت برآمده ای در انتهای بینیو بستگی داشت بسیاری از جادموها به نشانه های مبارکی مثل ثروت سلامتی عالی و طول عمر دلالت دارند  تنها زنان متاهل اجازه می یافتند تا از بینیو استفاده کنند جواهرات چوب شاخ های حیوانی و استخوان ها برای ساخت بینیو مورد استفاده قرار می گرفتند  همچنین انواع مختلفی از بینیوها برای فصول موقعیت ها و سنین متفاوت وجود داشت بینیو ساخته شده از درخت آلو و بینیوهایی از جنس یشم یا بامبو با تزئیناتی به شکل گل صد تومنی در ماه های آپریل آگوست و سپتامبر مورد استفاده قرار می گرفتند اوکبونگ بینیو ونانگ بینیو و ایساریون بینیو به همراه دانگویی طلا کاری شده که نوعی جامه فوقانی برای زنان در لباس سنتی هانبوک بود استفاده می شدند زنان در بهار و پائیز از بینیوهایی موسوم به موران یا مجوک استفاده می کردند که با سنجاق سرهای کوچک و با ظرافت تزئین شده ای به نام ایسادولجام همراه می گشتند بر اساس موقعیتی که در آن قرار می گرفتند آنان از مواد اولیه متفاوتی برای بینیو بهر می گرفتند