من زنده ام من زنده ام نوشته معصومه آباد یکی از اسرای ایرانی در جنگ عراق علیه ایران است که در حوزه اسارت به نگارش در آمده تا پاسخگوی بسیاری از سؤالات بدون پاسخ در حوزه اسارت بانوان ایرانی در زندان های رژیم بعثی در دوران هشت سال دفاع مقدس باشد  این کتاب در سیزدهمین دوره جایزه کتاب سال دفاع مقدس به عنوان اثر برگزیده در بخش خاطرات دیگرنوشت انتخاب شد عنوان کتاب که بر روی جلد چاپ شده دست خط معصومه آباد است آن روز که برای فرار از بی خبری مفقودالاثری برای خانواده اش یا هر کسی که می توانست فارسی بخواند نوشته بود من زنده ام معصومه آباد  سی و چند روز بیشتر از حمله ی رژیم بعث به ایران نگذشته بود که چهار نفر از دختران امام خمینی دست نامحرمان اسیر شدند بنات الخمینی عنوانی بود که سربازان صدام به چهار بانوی امدادگر ایرانی داده بودند بعثی ها اول که ماشین شان را محاصره می کنند از خوشحالی پایکوبی می کنند و پشت بی سیم به فرماندهان شان اعلام می کنند که دختران خمینی را گرفتیم بعدتر برخی دیگر از افسران بازجو به این بانوان غیرنظامی می گویند از نظر ما شما  ژنرال های ایرانی هستید  معصومه آباد در خانواده ای مذهبی و پر جمعیت در آبادان متولد می شود احمد علی رحمان محمد کریم رحیم سلمان حمید و فاطمه خواهر و برادران او هستند پدر که علاقه ی خاصی به معصومه دارد او را دختر تو جیبی بابا خطاب می کند  آباد از کودکی خود و دوره ای شروع به نوشتن می کند که اولین تصاویر و خاطرات را در ذهن دارد دو فصل ابتدایی کودکی و نوجوانی شاید حجم کتاب را افزوده باشد اما این قدر هست که مخاطب با شخصیت نویسنده خوب آشنا می شود هرچه باشد او یک نیروی مردمی داوطلب بوده است و برای او خانه و کودکی اش اهمیت مضاعفی دارد  رهبر معظم انقلاب نیز به کتاب من زنده هستم خاطرات خانم آباد اشاره کردند و فرمودند بنده این کتاب را در 2 روز خوانده ام به هر حال من زنده ام حتماً یکی از کتاب ها مهم تاریخ دفاع مقدس ماست چراکه بخشی را روایت می کند که شاید حتی تصورش هم ممکن نباشد چه رسد به تحمل چهار ساله اش همچنین مقام معظم رهبری در تقریظشان بر آن نوشتند کتاب را با احساس دوگانه  اندوه و افتخار و گاه از پشت پرده ی اشک خواندم این نیز از نوشته هائی است که ترجمه اش لازم است