کتاب رام کردن ذهن سرکش اثر فیث جی هارپر ترجمه مطهره ابراهیم زاده نشر نگاه آشنا در بخشی از کتاب رام کردن ذهن سرکش می خوانیم  بیایید فرض کنیم هنگام رانندگی در فرست  استریت تصادف شدیدی کرده اید پس کاملاً منطقی  است که از آن به بعد رانندگی در آن خیابان ذهنتان را شدیداً مشوش کند بنابراین سعی می کنید از آنجا اجتناب کنید درنهایت این کار چنان خط مشی تان می شود که هر آنچه شاملِ بودن در نزدیکی آنجا بشود هرگز اتفاق نمی افتد شما اصلاً دلتان نمی خواهد با فکر کردن دربارۀ رانندگی در فرست  استریت دچار فروپاشی ذهنی شوید شما می خواهید به زندگی عادی برگردید ولی تا زمانی که از رانندگی در آن خیابان دوری کنید احساس وحشتی را که با یادآوری آن تصادف بهتان دست می دهد عمیق تر می کنید  به این فکر کنید که تصادف به چیزی تبدیل شود که نتوانیم آن را کنترل کنیم نشخوار فکری نوعی توجه ناخواسته و وسواس گونه به الگوهای افکارمان است این موضوع نکتۀ موردبحثی است که باعث اختلاف نظر می شود خطایی در برنامه نویسی در مورد تصادف آن قدر فکر می کنیم و فکر می کنیم تا عقلمان را از دست می دهیم چون به نظر می رسد این نشخوار فکری همه چیز را تحت کنترل خودش درمی آورد  اساساً ما با ادامه  دادن همان رفتار انطباقی برای ایمن نگه  داشتن خودمان همین که با خود می گوییم در فرست استریت رانندگی نکن آنجا اتفاقات بدی می افتد آن واکنش های احساسی خاص اضطراب و ترس و آن افکار خاص تصادف خیابان فرست استریت را بیش از پیش تقویت می کنیم بنابراین مدار بازخوردی را در چرخه ای ثابت نگه می داریم باشد شاید تو درست بگویی ولی همۀ آن خاطرات و تراوشات ذهنی ناخواسته چه؟ همان احساساتی که برای فرار از آن ها تا ته دنیا خواهیم رفت درعوض شاید شما هیچ توجهی به این موضوع که دوباره در فرست استریت رانندگی کنید نشان ندهید  آیا این هم نشخوار فکری ا ست؟ نه احتمالاً  باز هم قضیه مربوط به سیم کشی مغز است فرار از یک حس خاص باعث می شود به همان اندازه که درباره اش فکر می کنید دوام بیاورد قیاس تمثیلی عفونت را به  یاد دارید؟ این افکار هم چرک می کنند اجتناب و نشخوار فکری هر دو به یک شکل عمل می کنند یک نوار موبیوس که می گوید هیچ چیز تغییر نمی کند و به  هیچ جا نمیرسی نشخوار فکری روشی  است بیهوده برای پافشاری بر منطقی جلوه  دادن آن تجربه و اجتناب از این امر صرفاً امتناع از پذیرش آن است آن هم به صورت آگاهانه نشخوار فکری و اجتناب راه هایی هستند برای کنترل تجربه ای که پشت سر گذاشته ایم به جای آنکه این اتفاق را به عنوان حقیقت بپذیریم و راه هایی برای پردازش واکنش هایمان بیابیم از دو روش بالا استفاده می کنیم