کتاب کهکشان نیستی؛ داستانی بر اساس زندگی آیت الله سید علی قاضی طباطبایی کهکشان نیستی؛ داستانی بر اساس زندگی آیت الله سید علی قاضی طباطبایی  کهکشان نیستی رمانی است که بر اساس حیات 81 ساله ی آیت الله سید علی قاضی طباطبایی توسط محمد هادی اصفهانی در شهر نجف اشرف به رشته ی تحریر آمده است نویسنده در آن سعی نموده که زندگی آیت الله سیدعلی قاضی را ازبدو ورود به نجف و آشنایی ایشان با اساتیدشان و همچنین نحوه تربیت و سیر و سلوک و تربیت شاگردان ایشان را به طور مستند داستانی به رشته تحریر درآورده و به تصویر کشد  کتاب کهکشان نیستی به قلم محمد هادی اصفهانی برای اولین با ر در سال 1399 منتشر شد این کتاب بر اساس زندگی آیت الله سید علی قاضی طباطبائی  نوشته شده و روایتی است که زندگی او را به زیبایی تشریح می کند نویسنده داستان را از جوانی مرحوم قاضی و در سن 27 سالگی او آغاز کرده است همه چیز از سفر آیت الله قاضی به سفر نجف شروع می شود و تا پایان عمر پربرکت او را در بر می گیرد این اثر شامل 75 بخش است که هریک از آنها با آیه ای از قرآن آغاز می شود اگر چه داستان ساخته ی ذهن نویسنده  است اما تلاش شده است تا این مستندات و وقایع حقیقی زندگی آیت الله قاضی طباطبائی حفظ شود و تصویر درستی از زندگی دستاوردها و ارزش های بزرگ و مهم خلق شده توسط ایشان به مخاطبین نشان داده شود  در انتهای کتاب بخش هایی تحت عنوان سفارش ها دستورات و منابع و مستندات آورده شده است این بخش ها به خواننده کمک زیادی در شناخت ایشان خواهد کرد  برشی از کتاب  آدم مگر چه می خواهد؟ نانی و آبی و جایی برای خواب اما گویا آدم ها معنای زندگی را نفهمیده بودند نان بیشتر آب بیشتر و جای بیشتر  آدم هایی که هر روز از کنار حرم می گذشتند هرکدام برای خود دنیایی ساخته بودند و در آن زندگی می کردند چقدر عالمشان حقیر بود وقتی به من می رسیدند دست ته جیبشان می کردند و دنبال خرده فلس هایشان می گشتند؛ تازه اگر به این نتیجه می رسیدند که به گدایی آس و پاس چیزی ببخشند آن وقت ها معنای زندگی برایم فقط در نگاه به ردپای دیگران و چشم داشتن به دست آنها خلاصه می شد وقتی آدم ها می آمدند آسمان برای من رنگارنگ بود و وقتی نبودند حتی اگر خورشید در بلندای خود قرار می داشت همه جا تاریک به نظر می آمد  ابتدای محله مشراق منتهی به ورودی باب شیخ طوسی جای بساط من بود؛ زیرانداز پاره ای و لباسی کهنه با متکایی رنگ و رورفته که کمک می کرد تا همان جا بساطم را پهن کنم و بخورم و بخوابم احدی حق نداشت سلطنتم را تصاحب کند  گداهای دیگر می دانستند که نباید به مملکت من نزدیک شوند اعتقاد داشتم گداهای بی مقدار تازه کار لایق محل های پر رفت و آمد نیستند  به نظرم گدای نوپا باید کارش را از گوشه ای خلوت آغاز می کرد تا به درستی بیاموزد که گدا بودن آداب ویژه خودش را دارد اگر گدا هستی نباید به چیز دیگر فکر کنی وقتی آدم ها دست در جیبشان می کنند باید شروع کنی به دعا کردن برایشان باید از او ممنون باشی که با دیگران فرق دارد و حاضر شده از خودش بگذرد و روزی رسان تو باشد  با همه ی این اوصاف آدم ها با هم فرق داشتند بسیاری که کمک می کردند از من گداتر بودند دست در جیبش می کرد و با مظلوم نمایی ادای گشتن به دنبال پول را در می آورد و در آخر با منت خرده فلسی در کاسه می انداخت و راهش را می کشید و می رفت و از بادی که به غبغب داده بود معلوم می شد در این فکر است که چه گلی به سر خود زده