کتاب ماهی ها پرواز می کنند رمان ماهی ها پرواز می کنند کتابی به قلم مریم بصیری داستانی لطیف و خواندنی درباره سفر به حرم امن الهی است این داستان دینی با رگه های طنزی در جابه جای کتاب مخاطب را با نگاهی دیگر به سفری زیارتی می برد نکته قابل توجه این اثر نگارش آن با زاویه دید دوم شخص است و به ماجرای دختری معمار می پردازد که در سفر حج تنها در بند ویژگی های معماری اسلامی است قهرمان این رمان که در طول سفر زمینی به سفری ذهنی نیز مشغول است درگیر فضایی می شود که در آن ارتباط زیادی با همسفرانش ندارد و به دنبال ماجراجویی است اولین طلوع آفتاب در مدینه زیباست و مسجدالنبی زیباتر از میان پنجرۀ هتل همه چیز پیداست مناره ها از مرمر سفید است دیوارها سفید زمین سفید و همه نور را برمی گرداند و گنبد خضراء در آن دورها در میان سفیدی و نور آفتاب برق می زند حسی نو حس یکی شدن با زمین زمان و مکان در وجودت خانه می کند محو تماشایی و اگر پیرزن که دیگر فهمیده ای اسمش ننه ترلان است گوشۀ لباست را نکشد یادت می رود کیستی و کجایی  تا صبح نتونستم بخوابم انگار آب به آب شدم سرم رو که تکون می دم غثیون می گیرتم همین را کم داشتی صبحانه هم نمی خورد اخوان می گوید بهتر است ببریش به درمانگاهی که در طبقۀ هم کف هتل کریستال است و قرصی برایش بگیری پیرزن حاضر به رفتن نیست؛ اما اخوان کلی زبان می ریزد و به او می گوید آن جا باید خیلی مواظب خودش باشد وگرنه مریض می شود نشانی را که می گیری تا کریستال را پیدا کنی و یک آمپول در بازوی ننه ترلان فرو کنند دلش آرام می گیرد و چشم های ناآرامش دنبال کعبه می گردد  پس کعبه کجاست ماهی؟  گفتم که این جا مدینه س کعبه هم بعداً می ریم  حواس ندارم آره گفتی حواست به حرف های ننه ترلان هست و نیست که غرق در زیبایی معماری هتل های سرراه تان و مهم تر از همه زیبایی مسجدالنبی خودت را می کشی داخل مسجد