کتاب پریدخت اثر حامد عسکری انتشارات مهرستان از عشق ناگزیریم و بدان محتاج چونان تشنه از آب اجدادمان در غارها آب می  نوشیدند و بر دیواره غارهای اساطیری چشم  های دخترک قبیلة بالادست را در سوسوی نورِ کم رمقِ آتشی در میانة غار نقاشی می کردند فرزندانمان هم در آینده در سفینه های فضایی آب می نوشند و دلشان برای یکی لک می زند و بر شیشه های بخارزده سفینه شان ناخودآگاه چشم هایش را شاید نه ولی نامش را حتماً خواهند نوشت این سیاهه روایتگر یکی از این عشق ها است در برشی از تاریخ سرزمینی که بسیار دوستش دارم راستش را بخواهید قصه از یک شب زمستانی شروع شد؛ همان شبی که آویشن می نوشیدم و از گرمای جوراب حوله  ای  ام لذت می بردم ناگهان در سرم صدای گریه  های پریدخت پیچید و آویشن را دو تا کردم و نشستم پای حرف  های پری از سیدمحمود گفت و نامه هایشان رسول امانت داری بودم که مبعوثم کرده بودند برای روایت عشقشان آن ها گفتند و من نوشتم بخش هایی از آن را در صفحه مجازی  ام منتشر کردم و بسیار استقبال شد پس از آن نوشتم و خط زدم نوشتم و خط زدم تا دست  آخر همین شد که می بینید آلفرد هیچکاک جایی گفته بود زن های قصه  هایتان را اذیت کنید مردم دوست دارند و بدین  وسیله همین جا از پریدخت  خانم معذرت می  خواهم زندگی خودش بود و من فقط راوی بودم دیگر فکر نمی  کنم حرفی مانده باشد