کتاب سه نیمه سیب  سه نیمه سیب ماجرای مصطفی و مجتباست که از زاویه دید مادرشان روایت می شود ماجرا از جایی آغاز می شود که این دو برادر تصمیم می گیرند به عنوان مدافع حرم به سوریه بروند اما راه های قانونی بسته است دست آخر سال ۱۳۹۴ در پوشش مدافعان افغانستانی به نام های بشیر و جواد رضایی راهی سوریه می شوند کسی که در این مسیر بیشترین همراهی را با شهیدان دارد مادر آن هاست مادری که خودش لهجه افغانی یاد می گیرد و با آن ها لهجه افغانی را کار می کند حالا چرا نام کتاب سه نیمه سیب نه دونیمه سیب؟ در کتاب می خوانید که فقط پای مصطفی و مجتبی در میان نیست  گزیده ای از کتاب انگار خواب می بینی پلک می زنی و دوباره با دقت نگاه می کنی خواب نیستی؛ اما مثل این که هستی همه چیز شبیه به یک نمایشنامه است؛ تعزیه ای بی تماشاگر در خلوت اتاقی محقر و در طبقه بالایی خانه ای ساده در کوچه ی هفت فلاحی قاسم آباد؛ دو بازیگر که تماشاچی هم باشند خیالت پرستویی ست تیزبال که در آسمان حال و گذشته های دور و نزدیک در رفت و آمد باشد؛ پرستویی که به بیابان های تفتیده ی عراق عرب می رود و نمایشی را مرور می کند که زنی باید قهرمان آن باشد چقدر در این لحظه ها خود را شبیه به ام وهب آن نمایش می بینی؛ شبیه به زنی که دار و ندارش  وهب  را آورده تا به قربانگاه بفرستد؛ تا همیشه ی تاریخ در لابه لای برگ های سیاه خیانت فتنه و دنیاطلبی شهرت زنی دیده شود که از آن دوازده هزار مرد دعوت کننده از پسر پیغمبر مردتر بنماید و با شکوه تر جلوه کند    سه نیمه سیب  براساس خاطرات خدیجه شاد؛ مادر شهیدان مدافع حرم مصطفی و مجتبی بختی  نوشتۀ محمد محمودی نورآبادی  ۲۹۶ صفحه  رقعی  شومیز