نامه های از پاریس اثر سعید نشر پارسه    ردپای فرنگ را می توان از گلستان سعدی شاعر بزرگ ایرانی و تا دوره قاجار و سپس پهلوی هم که آشنایی ایرانیان با اروپا به تدریج بیشتر شد هم آن را یافت و درباب اهمیتش و جایگیری اش در متن فرهنگ مان نوشت فرنگ اگرچه چند دهه است که دیگر آن جایگاه سابق و پراهمیت را در دایره لغاتمان ندارد اما کماکان مفهومی پراهمیت به شمار می آید ظرفیت های قابل توجهی دارد و البته گاهی هم به عنوان کنایه و استعاره به کار می رود  فرنگ دروازه ای بود مقابل ایرانیانی که در جهانی خاکستری و سیاه زندگی می کردند؛ نه از پیشرفت های سایر ملل خبری در دست داشتند و نه دغدغه معاش برای برطرف کردن نیازهای حداقلی حال خوشی برای ملت گذاشته بود شهر فرنگ ها شاید تنها دریچه ای بودند که ایرانیان می توانستند چشم به آن بدوزند و عکس هایی را از شهرهایی رویایی ببینند و رنگ های جهان دیگر را دریابند  به این ترتیب فرنگ گاه بستری برای شاهان و اغنیا بود تا خوشگذرانی هایشان را به آن سوی مرزها ببرند و تجربه ای تازه داشته باشند و گاه روزنه ای تازه برای دانش آموزان و دانشجویان که شیفته آموختن و خواندن و قدم گذاشتن در دنیای تازه بودند  امیرسعید الهی در مقدمه این کتاب آورده است از نظر تاریخی می توان ایرانیانی را که در سیصد سال گذشته به فرانسه رفته اند به دو گروه تقسیم کرد موج نخست که کمابیش یک صد سال پس از انتشار رمان نامه های ایرانی به پاریس نوشته شارل لویی دوسکوندامونتسکیو رفتند بیشتر بزرگان و اشراف و کارگزاران دولتی بودند که از بسیاری از آنان سفرنامه و خاطرات بر جای مانده است  گروه دوم که حدود یک صدوپنجاه سال پس از انتشار این رمان عازم فرانسه شدند بیشتر دانشجویان ایرانی بودند و شماری از پژوهشگران هم بعدها به این گروه پیوستند  هدف نامه هایی از پاریس بررسی و خوانش آثار افراد برجسته همین گروه ها در پاریس است که نامه هایشان هم منتشر شده باشد از میان نخبگان ایرانی تنها به نامه های علامه دهخدا  علامه قزوینی صادق هدایت سهراب سپهری  علی شریعتی غلامحسین ساعدی و یادداشت های شاهرخ مسکوب پرداخته شده است که در دوره های زمانی گوناگون در پاریس به سر برده اند آن فرازهایی از نامه های این روشنفکران آورده شده که نشانگر روحیه و رفتار فردی و اجتماعی آنها و بیانگر اندیشه و داوری شان در مورد فرهنگ و جامعه فرانسه است