کتاب انسان و سرنوشت شهید مطهری علی هذا منظور از طرح این مسئله در این رساله اولاً تحقیق در این جهت است که آیا اعتقاد به سرنوشت آن طور که قواعد برهانی فلسفی ایجاب می کند از نوع عقاید و افکاری است که معتقدین خود را به سستی و تنبلی می کشاند و مردمی که به این عقیده می گرایند خواه ناخواه به انحطاط کشیده خواهند شد یا این عقیده اگر درست تعلیم داده شود چنین تأثیر سوئی ندارد؟ ثانیاً اینکه اسلام این مسئله را چگونه و به چه طرزی تعلیم داده است و تعلیم اسلامی در این زمینه چه تأثیری درروحیه ی پیروان اسلام داشته است و می تواند داشته باشد؟