کتاب اخلاق عملی اثر آیت الله مهدوی کنی نشر  کتاب جمکران  اخلاق عملی  این کتاب خلاصه ایست از کتاب نقطه های آغاز در اخلاق عملی که چاپ شده است مؤلف در مقدمۀ کتاب اصلی با اشاره به تاریخ علم اخلاق در اسلام به دیدگاه های گوناگون در این باره اشاره نموده و با تقسیمبندی اخلاق؛ به اخلاق نظری اخلاق تطبیقی و اخلاق عملی به بحث پیرامون اخلاق عملی پرداخته است ایشان اخلاق عملی را مشتمل بر آداب و دستورهای خاصی که در مسیر تزکیه و تهذیب التزام به آنها ضرورت دارد و از طریق عمل ما را به هدف نزدیکی سازد دانسته اند  ناگفته نماند مؤلف در مقدمه کتاب ضمن اینکه اخلاق عملی را ثمرة نیت مؤمن که اصل و سرچشمۀ فضیلت های اخلاقی اوست میدانند به بیست و یک نقطة آغاز در اخلاق عملی نیز که سرفصل های مختلف این اثر را تشکیل می دهند اشاره کرده اند البته ایشان یادآور شده اند که تحدید و مرزبندی در امور معنوی و جریانات مستمر کیفیات باطنی و اخلاقی بسیار دشوار است و طبقه بندی مورد نظر که از معرفت فوق که از معرفت نفس آغاز شده و به زهد و قناعت ختم میشود نسبت به افراد و اشخاص و شرایط شدت و ضعف پیدا می کند و نمیتوان نسخهای واحد برای همة سالکان الی الله تجویز نمود؛ چرا که اصول کلی حاکم بر اخلاق و مصادیق واجب و مستحب و حرام و مکروه و مباح برای همه یکسان نیست  معظّم له در ذیل هر یک از عناوین مورد بحث با ذکر آیات و روایاتی به شرح و بسط موضوع پرداخته و با توضیح و تبیین هریک سعی در روشن کردن موضوع نمودهاند به دلیل این که این کتاب برگرفته از مجموعه سخنرانی های حضرت آیتالله مهدوی کنی میباشد شیوۀ طرح مباحث آن بسیار مناسب و قابل توجه بوده و از روانی و سلاست خاصی برخوردار است؛ و از آنجا که برای جمع حاضر بیان شده است برخلاف برخی آثار تألیفی دچار برخی تکلفات و پیچیدگی ها نشده است؛ تا آنجا که گویی خواننده همواره خود را در محضر استاد حاضر یافته و زیبایی کلام او را حس میکند از این جهت به کتاب های استاد شهید مرتضی مطهری شباهت دارد که مطالب دشوار علمی را بیانی ساده و دلپذیر بیان کرده است  با این اوصاف مطالعۀ کتاب حاضر و آشنایی با نقطههای آغازین میتواند شروع خوبی برای حرکت در صراط مستقیم اخلاق و تعالی انسانی و اسلامی و رسیدن به قلههای عالی ترین خصلت های انسانی باشد؛ انسانی که میتواند به یاری خدا و مجاهدت و ریاضت به مرتبۀ نفس مطمئنّه نائل آید و در مقام قرب الوهی جای گیرد برشی از کتاب  در مسأله غيبت چهار تكليف وجود دارد       حرمت غيبت     حرمت گوش كردن به آن     نهى از منكر     دفاع از حيثيت برادر مؤمن و حفظ آبروى او  يعنى در مورد غيبت علاوه بر لزوم نهى از منكر و جلوگيرى از وقوع جرم به طور مطلق ردّ غيبت و دفاع از آبروى برادر دينى واجب است به عبارت ديگر هر چند گوش نكردن غيبت و بى اعتنايى به سخنان غيبت كننده به عنوان يكى از مصاديق نهى از منكر واجب است اما اين مقدار كافى نيست بلكه بر هر فرد لازم است كه از برادران دينى خود دفاع كند و در حفظ آبروى آن ها بكوشد يعنى بر هر مسلمانى لازم است انتقادها و عيب هايى را كه به برادر دينى اش وارد مى شود با توجيه صحيح و خداپسندانه دفع كند و زمينه رشد شايعه پراكنى ها و اشاعه فحشاء را از بين ببرد تا ديگر كسى جرأت نكند بدون حساب و كتاب درباره مؤمنان به شايعه سازى بپردازد و حيثيت آن ها در معرض تهمت و افترا و غيبت قرار دهد