سال های سگی اثر ماریو بارگاس یوسا مترجم احمد گلشیری نشر نگاه  برنده جایزه نوبل ادبی ۲۰۱۰ کتاب سال های سگی Dog Years اثر ماریو بارگاس یوسا سال 1963 منتشر شده است این اثر یکی از شاهکارهای ادبی آمریکای لاتین است که به زبان های مختلف ترجمه شده است نویسنده به تأثیر از دوران نوجوانیش که در آکادمی نظامی لئونکیو پرادو بود داستان این کتاب را در فضای یک مدرسه نظامی روایت می کند این مدرسه و رویدادهای آن بازتابی از فضای اجتماعی و سیاسی حاکم بر آن زمان پرو است نوجوان های این داستان که در تلاطم های بلوغ روانی هستند در محیط خشونت بار و خصومت آمیز آموزش می بینند جاگوار از شخصیت های اصلی این داستان است که نوع رفتارش بازتابی از برخوردهای نابهنجار انسانی در آن دوره است این سبک از رفتارها نشان از عدم وجود ارتباط انسانی و گفت وگو نجات دهنده به دلیل جو سمی جوامع بی عدالت است ماریو بارگاس یوسا در این اثر اوج پختگی  قلمش را به نمایش گذاشته است او در میان فضای این داستان مفاهیم اخلاقی عدالت اجتماعی و وفاداری را به تصویر و در طی آن جامعه و حاکمان نظامی را به نقد می کشد این نویسنده ی متبحر با نثر سخت و دشوارش داستانی مملو از تعلیق آفریده است که جامعه ی آمریکاى لاتین را در قالب داستان رئال نشان  می دهد یوسا داستان را فضاسازی های درست جلو می برد ساختاری پیچیده را شکل می دهد که در ابتدا برای خواننده مبهم است این داستان را شخصیت های مختلف بیان می کنند و روایت غیرخطی دارد این کتاب پس از انتشار بسیار توجه همه را به خود جلب کرد و نیویورک تایمز درباره ی آن این چنین تیتر زد بارگاس چیزی بیش از یک لایه از معنی را به مخاطب ارائه می کند  درباره ماریو بارگاس یوسا از سیاست تا ادبیات  خورخه ماریو پدرو بارگاس یوسا نویسنده و سیاست مدار برجسته ی اهل پرو در ۲۸ مارس سال ۱۹۳۶ در آرکیپای پرو به دنیا آمد او مدتی از کودکی اش را در بولیوی گذراند ولی به دلیل سمت دولتی پدرش به کشورش بازگشت او دوران سختی داشت و پدرش با او با خشونت رفتار می کرد او در چهارده سالگی به دبیرستان نظامی فرستاده شد و به نگرش داروینیست علاقه مند شد او مطالعه ی کتاب های مختلف را از همین دوران آغاز کرد و تحت تأثیر آثار افرادی همچون الکساندر دوما ویکتور هوگو چارلز دیکنز و اونوره دو بالزاک قرار گرفت او مضامین اجتماعی و سیاسی را بیشتر درون مایه ی آثارش قرار داده است و کمتر از عشق سخن می گوید ماریو بارگاس یوسا یکی از معتبرترین نویسندگان آمریکای جنوبی است که دو جایزه منتقدان اسپانیایى و نوبل ادبی سال 2010 را دریافت کرده است او مدتی را هم در دانشگاه پرینستون تدریس کرد و در طی سال ها فعالیتش بیش از پنجاه اثر از خودش باقی گذاشته است او علاوه بر فعالیت های ادبی در حوزه ی سیاست نیز فعال است و جزو چهره های سیاسی و اجتماعی این چند سال اخیر آمریکای لاتین است؛ او سال ۱۹۹۰ نامزد ریاست جمهوری پرو شد او از دوستان نزدیک گابریل گارسیا مارکز بود و مدافع آزادی های فردی و دموکراسی است از آثار دیگر این نویسنده می توان به مرگ در آند و جنگ آخر زمان با ترجمه ی عبدالله کوثری وسوسه ی ناممکن با ترجمه ی کاوه میر عباسی و ماهی در آب با ترجمه ی خجسته کیهان اشاره کرد که نسخه ی الکترونیک آن ها در سایت و اپلیکیشن فیدیبو برای خرید و دانلود موجود است  در بخشی از کتاب سال های سگی می خوانیم  به جای عبور از حیاط آن را دور زد و برای این کار دیوار منحنی آسایشگاه سال پنجمی ها را در پیش گرفت به انتهای آنجا که رسید با نگرانی اطراف را پایید میدان سان با چراغ برق های قرین هم که گرداگرد آن ها را مه گرفته بود وسیع و اسرارآمیز به نظر می رسید علفزار سراسر تاریک را در آن سوی چراغ ها می توانست مجسم کند نگهبان ها دوست داشتند در آنجا دراز بکشند و هنگامی که هوا زیاد سرد نبود یا به خواب می رفتند یا در گوشی صحبت می کردند اما او مطمئن بود که آن شب همه در یکی از مستراح ها به قمار مشغول اند در سایه ساختمان های طرف چپ به سرعت شروع به رفتن کرد درحالی که سعی داشت خود را از دایره های نور دور نگه دارد برخورد خیزاب ها به صخره های حاشیه یکی از زمین های دبیرستان نظام جیرجیر پوتین هایش را محو می کرد به آسایشگاه افسران که رسید لرزید و حتی تندتر گام برداشت سپس میدان سان را میان بر زد و خود را در تاریکی علفزار پرتاب کرد حرکتی ناگهانی در نزدیکی او چون ضربه ای تکان دهنده همه ترس هایی را که بر آن ها غلبه یافته بود بازگرداند لحظه ای دودل ماند سپس چشم های لامایی را به درخشندگی کرم شب تاب تشخیص داد که با نگاهی آرام و عمیق او را می نگریست خشماگین گفت گورتو گم کن حیوان بی حرکت باقی ماند کابا اندیشید این حیوون لعنتی هیچ وقت نمی خوابه حتی غذا نمی خوره پس با چه چیزی زنده س؟ به راه ادامه داد دو سال و نیم پیش؛ هنگامی که برای ادامه تحصیل به لیما آمد از دیدن این حیوان کوهستانی که در میان دیوارهای تیره و بادگیر دبیرستان نظام لِئونسیو پرادو آرام پرسه می زد شگفت زده شد چه کسی این لاما را به دبیرستان نظام آورده بود؟ از کدام قسمت سلسله کوه های آند؟ دانش آموزان از او به جای هدف استفاده می کردند اما وقتی سنگ به او می خورد کوچک ترین اعتنایی نمی کرد همین قدر با نگاهی حاکی از بی اعتنایی محض از آن ها دور می شد کابا اندیشید حالت سرخپوست ها رو داره به سوی کلاس ها از پلکان بالا رفت حالا جیرجیر پوتین ها نگرانش نمی کرد ساختمان؛ به جز میزهای تحریر نیمکت ها و باد و تاریکی خالی بود شلنگ انداز راهرو طبقه بالا را پیمود سپس ایستاد نور ضعیف چراغ قوه راه را به او نشان داد جاگوار گفته بود شيشه دوم از دست چپ و آری درست گفته بود شيشه لق بود کابا با ته سوهان شروع به کندن بتانه کرد خرده ها را در دست دیگر جمع می کرد مرطوب و پوک بودند