کتاب  بازگشت مسلم زندگی و خاطرات شهید مدافع حرم سید مصطفی موسوی تیپ فاطمیون افغانستان   نشر معارف کتاب بازگشت مسلم نوشته گروه تحقیقاتی احیا است کتاب بازگشت مسلم که نشر معارف منتشر کرده است زندگی و خاطرات شهید مدافع حرم سیدمصطفی موسوی است  درباره کتاب بازگشت مسلم   اسلام دینی حکیمانه و دستوری خالی از مصلحت و راز و رمز است؛ مخصوصاً راز و رمز اجتماعی ندارد طبق یکی از دستورهای اسلامی بعد از مرگ هر فرد مسلمان بر دیگران واجب است که بدن او را به ترتیبی مخصوص غسل دهند در جامه هایی پاک کفن کنند سپس نماز بخوانند و دفن کنند این مسائل با حکمت هایی همراه است که در این مقال نمی گنجد این دستور یک استثنا دارد و آن استثنا شهید است از این دستورها فقط حکم خواندن نماز و دفن کردن برای شهید اجرا می شود؛ اما غسل و شست وشو یا کندن لباس های دوران زندگی و پیچیدن در جامه ای دیگر به ترتیب خاص ابداً این استثنا خود راز و رمزی دارد نشانهٔ این است که روح و شخصیت شهید آن چنان پاک و وارسته شده که در بدنش و در خونش و حتی در جامه اش اثر گذاشته است این کتاب روایت زندگی یک شهید از جان گذشته است   خواندن کتاب بازگشت مسلم را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم  این کتاب را به تمام علاقه مندان به زندگی شهدا پیشنهاد می کنیم  بخشی از کتاب بازگشت مسلم   آن زمان ها مثل حالا نبود سختی زیاد داشت الان همه چیز عوض شده است دوران کودکی ما خیلی متفاوت بود مثلاً وقتی ده ساله یا کمتر از آن بودیم به چیزهایی فکر می کردیم که اصلاً متعلق به این دنیا نبود برای آن دنیا فکر و زندگی می کردیم؛ برای آخرتمان من در بلاد بامیان کشور افغانستان رشد کردم و اهل آنجا هستم یادم می آید هفت یا هشت ساله بودم که دههٔ محرم روضه می گرفتیم غیر از این روزها به ندرت مراسمی داشتیم تاسوعا و عاشورا مراسم بود آقا که روضه می خواند ما هم گریه می کردیم و به زمان امام حسین می رفتیم در ذهنمان مجسم می کردیم که چه شده حضرت زینب چه کشیده حضرت علی اصغر و حضرت علی اکبر چگونه به شهادت رسیدند و آن قدر غرق در آن تصورات می شدیم و اشک می ریختیم که بزرگان و اطرافیان ما تشر می زدند که چه خبر است؟ چرا این قدر گریه می کنید؟ مگر شویتان مرده؟ آن جمله ها هنوز در ذهنم هست هیچ وقت نباید چنین جملاتی به ما می گفتند و ذوق دینی و علاقه مان به ائمه را کور می کردند نباید طعنه می زدند که در دل ما بماند و از کار خوبی که انجام می دادیم زده شویم باید ما را به خاطر همان عقیدهٔ خوبمان تشویق می کردند و اگر عقیدهٔ بدی داشتیم راهنمایی مان می کردند من آن موقع کوچک بودم و الان که به این سن رسیده ام هنوز آن صحنه ها در ذهنم مانده است و با خود می گویم لابد کار بدی کرده بودم که آن فرد به من تشر زد خدا را شکر آن تشرها اثر بدی نگذاشت؛ ولی منی که در عاشورا گریه می کردم و به یاد مصائب ائمه در آن روز غمگین بودم با آن طرز برخورد دیگر خجالت می کشیدم گریه کنم می ترسیدم و خجالت می کشیدم از اینکه اشک هایم را کسی ببیند و مرا برای گریه کردن هایم مسخره کند عقاید و باورها و تقوا و ایمانمان در گذشته قوی تر بود آدم های آن زمان پیشرفت و رفاه امروز را نداشتند؛ اما انسان هایی ساده بودند و حتی اگر سواد نداشتند عقایدشان محکم بود پدر من طلبه و آدم باسوادی بود من با عقل خودم در همان کودکی دست به دامان ائمهمی شدم و در گرفتاری ها از آن ها مدد می خواستم و می گفتم یا امام رضای غریب کمک کن سختی های زیادی کشیدم و مشکلات بسیاری دیدم؛ اما توکلم بر خدا بود و نجات پیدا می کردم شنیده بودم که می گفتند برای حل مشکلات فلان دعا را بخوان یا فلان غسل را انجام بده یا قرآن بخوان من هم با ذهنیت خودم این کارها را انجام می دادم تا مشکلم حل شود بماند که آن موقع حمام و آب بهداشتی نبود و برای انجام غسل مستحبی از آب گودال استفاده می شد سختی اش را به جان می خریدم تا اعتقادم را اجرا کنم گرچه سنی نداشتم و در ده سالگی به این سطح از باور رسیده بودم دو رکعت نماز حاجت خواندم و خدا کمکم کرد همهٔ این ها در اثر تربیت بزرگ ترهایم بود که با وجود سواد کم فکر صحیح و عقیدهٔ والا داشتند دلشان و عقایدشان پاک بود حالا دوره و زمانه به عکس شده است و هرچه جلوتر می رویم عقاید سست تر می شود