کتاب سفر به انتهای دنیا اثر جودی لین اندرسون ترجمه سمیه یویفی نشر آزرمیدخت در بخشی از کتاب سفر به انتهای دنیا می خوانیم اندازه ی یک اتوبوسِ بزرگ شهری بود و بال های آبی رنگش دو برابر هیکلش باز می شد فقط یک بار به من نگاه کرد؛ با چشم های سبزش غرق در رنگ و به درخشندگی لیموهای ترش سبز گردن دراز کرد تا به من خیره شود برای لحظه ای به هم چشم دوختیم و همان باعث شد به خودم بلرزم او بوی وحشتناک غارها خزه ها صخره ها مُردگان و حیوانات سوخته را می داد اگر نفس داغش را بیرون می داد من را ذوب می کرد؛ اما قبل از این که دوباره توجه اش به درّه جلب شود فقط یک لحظه به من نگاه کرد و از بالای سرم با صدای بادبان هایی که می خواهند باد را صید کنند سُر خورد به قدری نزدیک بود که وقتی سبک بالانه از بالای سرم پرواز می کرد می توانستم پولک های مرواریدمانند پایین دُمش را ببینم  نمی دانم توی سرم چه می گذشت اما به جای این که مثل توپ در خودم جمع شوم  یعنی اولین کاری که در مهدکودک برای نجات پیدا کردن از حمله ی اژدهایان به ما یاد داده اند  مسحور پولک های درخشانش شدم و دستم را به طرف آن دُم آبیِ مرواریدمانند دراز کردم فکر بدی بود  با یک ضربه من را به طرف کلیسای سنگی پرت کرد صدای خُرد شدن وحشتناکی آمد اول فکر کردم به جای بدن خودم سنگ را شکسته ام بعد به دلایلی این به فکرم رسید که دستم یک تکه هویج است که لای درِ یخچال گیر کرده البته که هیچ معنی ای نمی دهد  اژدهای پدر به پروازش ادامه داد می توانستم سُر خوردنش بر فراز درّه را ببینم که مثل یک بادبادک آبی بزرگ بر صفی از ماشین های جاده ی شماره ی یک سایه می انداخت بعد از آن بالای سر بچه اژدها شناور شد بال بال می زد و صدای گوشخراش نعره اش در کوهستان طنین انداخت بچه اژدها با نعره ی ضعیفی به او پاسخ داد و لحظه ای بعد دوباره شجاعت خود را به دست آورد