کتاب شیعه باشم یا سنی اثر محمدرضا حدادپور جهرمی شیعه در لغت بر دو معنی به کار می رود یکی توافق و هماهنگی دو یا چند نفر بر یک مطلب و دیگری پیروی کردن فردی یا گروهی از فرد یا گروهی دیگر در زبان عربی در اصل به معنای یک دو یا گروهی از پیروان است در قرآن این لفظ چند بار در این معنا به کار رفته است در تاریخ دین اسلام لفظ شیعه به معنای اصلی و لغوی اش برای پیروان افراد مختلفی به کار می رفت برای مثال گاهی از شیعه علی بن ابی طالب ع و گاهی از شیعه معاویه بن ابی سفیان نام برده شده است اما این لفظ به تدریج در طول زمان معنای اصطلاحی پیدا کرد و تنها بر پیروان امام علیع که به امامت او معتقدند بوندند اطلاق شد  واژه شیعه در زمان زندگی پیامبر اسلام از طرف ایشان به دوست داران علی بن ابی طالب ع گفته می شد پس از وفات پیامبر گروهی که معتقد به ولایت علی ابن ابی طالب ع برای خلافت بودند شیعه نامیده می شدند تفاوت این گروه از دیگر مسلمانان تا زمان امام پنجم شیعیان فقط در علاقه و عشق به اهل بیت و اعتقاد به شایستگی انحصاری آن ها برای حکومت مسلمانان بود اما از زمان امام پنجم شیعیان محمد بن علی ع به تدریج شیعه به عنوان یک مکتب مجزای فقهی حقوقی بین مسلمانان رواج پیدا کرد در زمان امام ششم اما جعفر ابن محمد صادق ع با گسترش مباحث کلامی شیعیان ایشان مکتب ویژه خود را پایه گذاری کردند