کتاب درخت آرزو اثر کاترین اپلگیت ترجمه مریم شریعتی نشر ژکان بخشی از کتاب درخت آرزو   دوستانم به من می گویند قرمز شما هم می توانید با همین اسم صدایم کنید؛ اما توی این محله سال های سال است که آدم ها به من می گویند درختِ آرزو  دلیل این کارشان برمی گردد به آن موقع ها که من کم سن وسال بودم و آرزوهای بزرگ تر از خودم داشتم  داستانش طولانی است  هر سال اولین روز ماه مِی مردم از همه جای شهر می آیند و با تکه های کاغذ برچسب تکه های پارچه تکه ای کاموا و گاهی هم یک جوراب ورزشی خوشگلم می کنند هرکدام از آن پیش کش ها یک رؤیا یک علاقه یا اشتیاقی را در خودش دارد  چه تزئین شده باشد یا همین طوری پرتش کرده باشند بالا یا آن را با پاپیونی بسته باشند همه در آرزوی داشتن چیز بهتری هستند  درخت های آرزو تاریخچهٔ طولانی و قابل احترامی دارند که به قرن ها پیش برمی گردد توی ایرلند یک عالمه درخت آرزو هست که معمولاً یا درخت زالزالک هستند یا زبان گنجشک؛ اما همه جای دنیا می توانید درخت آرزو پیدا کنید  وقتی آدم ها سراغم می آیند معمولاً مهربان اند انگار می فهمند یک گرهِ محکم می تواند جلوی رشدم را بگیرد با برگ های تازه ام با لطافت برخورد می کنند و حواسشان به ریشه های از خاک بیرون زده ام هست  بعد از اینکه آدم ها آرزویشان را روی یک تکه کاغذ یا پارچه نوشتند آن را به یکی از شاخه هایم می بندند معمولاً هم آرزویشان را زیر لب می گویند  رسمش این است که روز اول آرزو می کنند؛ اما آدم ها گاهی در طول سال هم سری به من می زنند