کتاب  دختر تبریزخاطرات صدیقه صارمی رزمنده مربی نهضت سوادآموزی و مربی پرورشی دهه 60 تبریز نشر راه یار   نشر راه یار در کتاب دختر تبریز خاطرات صدیقه صارمی رزمنده مربی نهضت سوادآموزی و مربی پرورشی را از زبان خود او می خوانید   درباره کتاب دختر تبریز  کتاب دختر تبریز خاطرات دختر جسور و پر جنب و جوشی به اسم صدیقه است که از دل حوادث و ماجراهای تلخ و شیرین دهه ی ۶۰ می گذرد  و جوانی و میانسالی اش دستخوش ماجراهایی آموزنده و جذاب است صدیقه صارمی رزمنده مربی نهضت سوادآموزی و مربی پرورشی دهه ۶۰ شهر تبریز است که در این کتاب خاطرات و تجربه هایش را از روزهای سخت جنگ با شما درمیان می گذارد   خواندن کتاب دختر تبریز را به چه کسانی یپشنهاد می کنیم   علاقه مندان به تاریخ معاصر و دوست داران خاطرات دوران جنگ و دفاع مقدس می توانند ضمن لذت بردن از خاطرات صدیقه صارمی با گوشه ای از تاریخ اجتماعی و سیاسی ایران آشنا شوند   بخشی از کتاب دختر تبریز  در تمام دورۀ ابتدایی درسخوان بودم و هر سال معدلم بیست میشد هر سال مبصر میشدم این انتخاب پوششی بود تا شیطنت و شلوغی ام زیاد به چشم نیاید هرچند فایده ای هم نداشت وسط کلاس که هوایِ آبخوردن به سرم میزد چنانچه معلم اجازه میداد بروم حیاط قضیه حل بود وگرنه با یک بهانه ای میرفتم بیرون مثلاً تخته پاک کن را بهانه میکردم که باید خیس شود و چون مبصر کلاس بودم هیچکدام از بچه ها اعتراضی نمیکردند  ناظم های مدرسه به مرتب بودن صف ها و نظافت کلاس ها خیلی اهمیت میدادند و همیشه از مبصرهای نمونه با جوایزی مثل مدادرنگی و پاک کن تقدیر میکردند من هم سالی یک یا دو بار از این جوایز سهم میبردم بچه ها خیلی از من حساب میبردند سر صف همه به یک خط می ایستادند و باید دستشان را چفت شده پشت کمرشان میگرفتند سر کلاس هیچکس حق نداشت روی زمین آشغال بریزد اگر هم زیر نیمکتِ کسی کثیف بود ساعت آخر قبل از ترک کلاس باید با دستمال پاک میکرد و میرفت یک روز یکی از دخترها زیر نیمکتش پُر از تراشه های مداد و نان خُرده بود گفتم زیر میزت را با دستمال تمیز کن شانه بالا انداخت و با پُررویی گفت دستمال ندارم گفتم با جورابت تمیز کن تا تمیز نکنی حق نداری پایت را از کلاس بیرون بگذاری فردای آن روز مادرش را آورده بود ناظم پرسید چرا این کار را کرده ای؟ خیلی مطمئن و با اعتمادبه نفس گفتم زیر میزش پُر بود از آشغال قرار نبود که آشغال های او را کس دیگری تمیز کند اگر هم همانطور می ماند شما امروز همۀ کلاس را توبیخ میکردید این انصاف است؟ مادر دختره خیلی عصبانی نگاهم میکرد قطعاً اگر ناظم پیشم نبود یک سیلی میخواباند توی گوشم اما خدا را شکر جوابم برای خانم ناظم قانع کننده بود و قضیه به خوبی تمام شد