کتاب بیشعوری اثر خاویر کرمنت انتشارات ملینا در بخشی از کتاب به نام بی شعوری می خوانیم  جذب و استخدام بی شعورها در هر کشوری بخشی از فعالیت های دولت مرکزی است دلیلش هم خیلی ساده است دولت قدرت عمل زیادی در شکل دهی روش زندگی ما دارد و بی شعورها هم بدشان نمی آید از قدرت؛ مخصوصا قدرتی که با آن بشود به دیگران گفت بخوان و بنویس تا از این طریق این آدم ها را بتوان به استخدام دولت درآورد  دولت از دو بخش بزرگ تشکیل می شود اول سیاستمدارها؛ یعنی صاحب منصب های منتخب ما که فکر می کنند دولت را اداره می کنند دوم سیستم بوروکراتیک فسیل شده؛ یعنی همان کسانی که واقعا دولت را می گردانند  هر دویِ این بخش ها بی شعورها را جذب می کند و به این ترتیب خودشان هم قربانی بی شعوری می شوند البته شاید ما رغبتی به پذیرفتن این واقعیت که سناتورها نمایندگان مجلس و قانون گذاران محلی مان بی شعورند نداشته باشیم به ویژه اگر خودمان به آن ها رأی داده باشیم اما در بیش ترِ انتخابات ها انتخاب واقعی ناممکن یا غیرممکن است در انتخابات فقط این امکان پابرجاست که به نامزدی که خطرش را کم تر احساس می کنیم رأی بدهیم  آیا دولت منتخب ما خود تبدیل به بخشی از توطئه ی بی شعوری شده است؟