فلسفه امامت با دو رویکرد فلسفی و عرفانی امامت اصل اساسی مکتب تشیع و پیروان اهل بیت پیامبر اسلامص است این اصل به خاطر اهمیت و تأثیرش در سرنوشت اسلام و مسلمانان و نیز به خاطر ارتباطش با سیاست و قدرت از همان آغاز مورد توجه مسلمانان بوده و پایۀ انواع مختلف درگیری ها شده است اگرچه تعریف و تبیین امامت و اثبات و رد مبانی و مسایل آن همواره مورد بحث و مناقشه علما محدثان فقها و متکلمان بوده است اما به نظر می رسد که موقعیت امروز این موضوع با وضع گذشتۀ آن از جهات مختلف فرق کرده و فرق دارد و لذا نیازمند نگرش جدید است که بتواند به سؤال های جدید و نیازهای جدید بپردازد کتاب فلسفه امامت با این انتظار و امید تنظیم شده است که در قلمرو امامت در جست و جوی مبانی و مسایل و پاسخ های جدید باشد در بخش نخست امامت را از دیدگاه فلسفۀ مشاء مورد بررسی و تبیین قرار داده؛ از مبانی ابن سینا در تبیین نبوت برای تبیین امامت هم بهره گرفته شده است در بخش دوم کتاب امامت و اوصاف امامان به عنوان حقایق عینی و نه مفاهیم اعتباری بر اساس اصول و مسائل حکمت متعالیه تفسیر و تبیین شده است