کتاب نیمه پنهان ماه 1 شهید مصطفی چمران به روایت همسر سال ها از آرام گرفتن چمران می گذرد روزهای تکاپو و از پشت صخره ای پشت صخره دیگر پریدن و پناه گرفتن و روزهای جنگ های سرنوشت ساز پایان یافته اند و اکنون در این روزگار به ظاهر آرام غاده چمران با لحنی شکسته داستانی روایت می کند؛ داستان یک نسیم که از آسمان روح آمد و در گوشش کلمه عشق گفت و رفت به سوی کلمه بی نهایت  سال ها از روزی که سرانجام چمران در این زمین آرام گرفت می گذرد و این بار غاده داستانی از تاریخ این سرزمین روایت می کند؛ مرد صالحی که یک روز قدم زد در این سرزمین به خلوص  31 خرداد مصادف است با سالروز شهادت دکتر مصطفی چمران مردی که زندگی پر فراز و نشیبی داشته و زندگی اش سراسر شیدایی و دلداگی است  نگفت این حجابش درست نیست غاده جابر در ابتدای این کتاب به آشنایی با چمران می پردازد و به یکی از برخوردهای چمران در قبال بی حجابی خود اشاره می کند یادم هست در یکی از سفرهایی که به روستاها می رفت همراهش بودم داخل ماشین هدیه ای به من داد  اولین هدیه اش به من بود و هنوز ازدواج نکرده بودیم  خیلی خوشحال شدم و همان جا باز کردم و دیدم روسری است یک روسری قرمز با گل های درشت من جا خوردم اما او لبخند زد و به شیرینی گفت بچه ها دوست دارند شما را با روسری ببینند از آن وقت روسری گذاشتم و مانده من می دانستم بچه ها به مصطفی حمله می کنند که چرا شما خانمی را که حجاب ندارد می آوری موسسه اما برایم عجیب بود که مصطفی خیلی سعی می کرد  خودم متوجه می شدم  مرا به بچه ها نزدیک کند می گفت ایشان خیلی خوبند این طور که شما فکر می کنید نیست به خاطر شما می آیند موسسه و می خواهند از شما یاد بگیرند ان شاءالله خودمان یادش می دهیم نگفت این حجابش درست نیست مثل ما نیست فامیل و اقوامش آن چنانی اند این ها خیلی روی من تاثیر گذاشت او مرا مثل یک بچه کوچک قدم به قدم جلو برد به اسلام آورد نُه ماه  نُه ماه زیبا با هم داشتیم و بعد ازدواج کردیم البته ازدواج ما به مشکلات سختی برخورد  چه کار کردید که غاده شما را ندید دو ماه از ازدواج غاده و مصطفی می گذشت که دوستِ غاده مسئله را پیش کشید غاده در ازدواجِ تو یک چیز بالاخره برای من روشن نشد تو از خواستگارهایت خیلی ایراد می گرفتی این بلند است این کوتاه است مثل اینکه می خواستی یک نفر باشد که سر و شکلش نقص نداشته باشد حالا من متعجبم چطور دکتر را که سرش مو ندارد قبول کردی؟ غاده یادش بود چطور با تعجب دوستش را نگاه کرد حتی دل خور شد و بحث کرد که مصطفی کچل نیست تو اشتباه می کنی دوستش فکر می کرد غاده دیوانه شده که تا حالا این را نفهمیده آن روز همین که رسید خانه در را باز کرد و چشمش افتاد به مصطفی؛ شروع کرد به خندیدن مصطفی پرسید چرا می خندی؟ و غاده چشم هایش از خنده به اشک نشسته بود گفت مصطفی تو کچلی؟ من نمی دانستم و آن وقت مصطفی هم شروع کردن به خندیدن و حتی قضیه را برای امام موسی هم تعریف کرد از آن به بعد آقای صدر همیشه به مصطفی می گفت شما چه کار کردید که غاده شما را ندید؟