کتاب زوال بشری اثر اوسامو دازای از نشر وال زوال بشری داستانی اعتراف گونه از زندگی خودِ او دارد زویو؛ شخصیت محورى فردى است که از انسان ها می ترسد و از آن ها گریزان است او شخصیت و افکارش را پشت نقابى همیشه خندان استتار کرده و دائماً برای آنکه در چاله های سیاهِ پیش روى زندگی نکبت بارش فرو نرود به سمتی فرار می کند و یا به چیزی چنگ می زند اما آنقدر همین آدم ها و جامعه بر او تاثیر می گذارند و بازی اش می دهند که رفته رفته در سراشیبی تاریک انهدامِ خودش می افتد او ذره ذره با فساد و ابتذال یکی می شود خودش می شود شبیه همان انسان هایی که ازشان فرارى بود فرد جامعه گریزى که با جامعه یکی می شود درست شکل سایه اى که وقتى کامل به میان تاریکی برود دیگر دیده نمی شود و خودش می شود بخشى از آن تاریکى اوسامو دازای این مسیر را طوری پیش می برد که متوجه نمی شوید شروع مرز بین آبادی و ویرانى کجاست و این انحطاط دقیقه در چه مرحله ای شکل گرفته این مسیر همه ى ماست که به واسطه آرام بودنش متوجه آن نیستیم در واقع طبق عقیده دازاى در پسِ ذهن انسان سایه تاریک و شبح واری وجود دارد که او را هدایت می کند به کدام سمت؟ به سمت زوال تاریکی پوچى و ابتذال این سایه فارغ از جامعه است فارغ از اقتصاد فارغ از سیاست فارغ از دین خیر و شر یا مسائل اخلاقى گویى این سایه موجودیتى کاملا مستقل دارد و کار خودش را می کند زوال مسیری است که هر انسان طى می کند و از روشنى به مرور تیره تر می شود و بیشتر در ابتذال فرو می رود