کتاب ویرانه های آسمان اثر کریستین بوبن ترجمه سید حبیب گوهری راد و سعیده بوغیری نشر رادمهر  بخشی از کتاب ویرانه های آسمان من زندگی کردن نمی دانم اما چه کسی آن را بلد است؟ نه برای اسکلت ها و نه برای فرشتگان مدرسه ای وجود ندارد و ما همزمان اندکی از هر دو هستیم من زندگی کردن نمی دانم تنها دیدن معجزه ها را می دانم برف که طی دو روز هرگونه بیرون رفتنی را ناممکن ساخته بود شروع به آب شدن کرد سپری شدن آن با آن لکه های الماس گون آبی پیراهن ملکه ای بود که بی مراسمی در جان روستایی من وارد می شد کلامی بر زبان آور و آن وقت من بهبود خواهم یافت او این کلام را بر زبان نیاورد بلکه آن را القا کرد علف با آن تصدیق کوچک جسور خود زیر آسمان سخت دوباره پیدا شد اهالی پوررویال اسیر ضربهٔ موسیقایی چند انجیل نویس و مشتی برف بودند همواره برای نجات دنیا چند جان شیفته از آن چه کم وبیش دیده یا گمان می کنند شنیده اند وجود دارند پوررویال با ویرانی تمام خویش است که پیروزمند می گردد خوبی همواره سرانجام می بازد این شیوهٔ برد اوست