کتاب لاجورد معرفی کتاب لاجورد کتاب لاجورد نوشته اکرم صادقی است این کتاب روایت تصویر دیگری از شهید اسدالله لاجوردی است که انتشارات کتابستان معرفت منتشر کرده است  درباره کتاب لاجورد این کتاب داستان ماجرای دستگیری و حبس جوانی به نام مرتضی است که برای سازمان مجاهدین خلق کار می کند او هم مانند هم گروه هایش با رژیم جمهوری اسلامی که به تازگی بعد از انقلاب روی کارآمده فعالیت می کند این کتاب تصویری از زندگی عملکرد و کردار شهید اسدالله لاجوردی را به تصویر می کشد مردی که اعضای سازمان از شکنجه ها و رفتار وحشیگرانه او به مرتضی و دیگر افراد گروهشان گفته اند اما مرتضی در زندان با لاجوردی که به عنوان بازپرس او را تحت بازجویی قرار می دهد واقعیت های تازه ای را درباره شخصیت اصلی این پاسدار برایش آشکار می کند  خواندن کتاب لاجورد را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم این کتاب را به تمام علاقه مندان به رمان های تاریخی پیشنهاد می کنیم  بخشی از کتاب لاجورد جعفر ساکت با چهره ای درهم و مغموم به کف ماشین خیره مانده بود و از شادابیِ ساعتی قبلش اثری نبود آن ها ساعتی قبل سرشار از شور و اشتیاقِ یک مجاهد در مأموریت بودند و اکنون در بند پاسداران رژیم مرتضی برگشت و به پشت سرش نگاه کرد از در اصلی زندان فاصله گرفته بودند و جیپ در محوطهٔ باز اوین بدون وقفه به سوی جلو در حرکت بود با دورشدن از درِ زندان نفسش تنگ شد احساس کرد مثل ماهی در تُنگ آب گیر افتاده است آب دهانش را قورت داد و دوباره به یاد آورد آزادی اش را از دست داده به درخت های بلند که با سرعت از پیش چشمش عبور می کرد چشم دوخت و به این فکر کرد که میترا چه مأموریتی برایش در نظر گرفته برای سؤالی که در این پریشان حالی در ذهنش بود و در نظرش مسخره می آمد هیچ جوابی نیافت  نگاه سنگین پاسدار که سلاح به دست روبه رویشان نشسته بود باعث شد به یاد بیاورد او هنوز هم یک مجاهد است و باید مجاهدبودنش را به پاسدار نشان می داد او بی اعتنا به جعفر که مثل دخترها ترسیده و رنگ پریده شده بود کمرش را صاف کرد سینه اش را جلو داد و با غروری که در شأن یک مجاهد مبارز بود سرش را بالا گرفت و به درخت های سربرافراشتهٔ اوین خیره شد جعفر به اعتمادبه نفس او غبطه خورد که در چنین شرایط سخت و دلهره آوری این قدر آرام است  جیپ به سرعت از محوطهٔ پردرخت اوین گذشت و کنار ساختمانی توقف کرد مرتضی به ساختمان پیش رویش نگاه کرد در دوردست ساختمان های دیگری به چشم می آمد و آدم هایی دیده می شدند که می رفتند و می آمدند مرتضی از بچگی عادت داشت برای فرار از چیزهای بزرگی که باعث ترسش می شدند انگشتش را جلوی چشمش بگیرد و با بستن یکی از چشم هایش همه چیز را کوچک کند کوچک دیدن هر چیزی از پشت انگشتش برایش تفریحی سیری ناپذیر بود او ساختمان ها و آدم ها را این گونه دید آدم ها به اندازهٔ یک انگشتش بودند از این صحنه خنده اش گرفت جعفر عصبی از این همه خون سردی مرتضی وقت پیاده شدن از جیپ به عمد پایش را لگد کرد او از نزدیک شدن به ساختمان زندان بسیار وحشت زده بود  مرتضی هم گام با جعفر می رفت و با دقت اطراف را برانداز می کرد ساختمان اصلی زندان مثل بقیهٔ ساختمان های داخل شهر بود و این از اضطراب مرتضی کاست دیوارهای بلند هنوز هم خودنمایی می کردند مرتضی با نگاه کردن به آجرهای دیوار پیش رویش به عمد حواسش را از آن پرت کرد تا باز دچار تشویش نشود