گلستان سعدی اثر شرف الدین مصلح بن عبدالله سعدی شیرازی  معرفی کتاب گلستان سعدی  کتاب گلستان سعدی مجموعه حکایت های آموزنده و تأثیرگذار سعدی شیرازی شاعر و نویسنده ی مشهور ایرانی در قالب نظم و نثری آهنگین است  سعدی این اثر گران بها را در قالب یک دیباچه و هشت باب به نظم و نثر مسجع و موزون نگاشته است و اکثر نوشته های آن کوتاه و به شیوه ی داستان ها و پندهای اخلاقی هستند هنر داستان گویی و ایجاز وی مانع شده است که وجه تعلیمی آن باعث ملالت خواننده گردد  حکایت های گلستان متناسب با موضوع کوتاه یا بلند هستند در بعضی از حکایات شخصیت های خیالی یا واقعی ثالث به چشم می خورند؛ اما در برخی دیگر نویسنده خود حاضر و ناظر می باشد برخی از این رخدادها رخدادهای واقعی زندگی وی و برخی صرفاً رخدادهای تخیلی هستند  او در گلستان از پرداختن به تاریخ نگاری و تذکره نویسی پرهیز می نماید و فقط به بیان امور مربوط به زندگی و منش اشخاص پرداخته است این اثر را می توان گزارش وی از جامعه ی زمان خود معرفی نمود که در آن اوضاع فرهنگی و اجتماعی مردم را به صورت واقعی به نمایش می گذارد  او تا قبل از نگارش بوستان و گلستان شاعر معروفی به شمار نمی رفت اما نگارش این دو اثر باعث شهرت و خوش نامی او شد وی نوشتن این کتاب را کمتر از یک سال پس از تدوین بوستان آغاز نمود و در مدت پنج یا شش ماه آن را به اتمام رساند که به نظر منتقدین ادبی مانند یک معجزه است  در بخشی از کتاب گلستان سعدی می خونیم  بازرگانى را دیدم که صد و پنجاه شتر بار داشت و چهل بنده خدمتگار شبى در جزیره ى کیش مرا به حجره ى خویش برد همه شب دیده بر هم نبست از سخنان پریشان گفتن که فلان انبازم به ترکستان است و فلان بضاعت به هندوستان و این قباله ى فلان زمین است و فلان مال را فلان کس ضمین گاه گفتى خاطر اسکندریه دارم که هوایى خوش است باز گفتى نه که دریا ى مغرب مشوش است سعدیا سفرى دیگر م در پیش است اگر کرده شود بقیت عمر به گوشه اى بنشینم  گفتم آن کدام سفر است؟ گفت گوگرد پارسى خواهم بردن به چین که شنیدم عظیم قیمتى دارد و از آن جا کاسه ى چینى به روم آورم و دیباى رومى به هند و فولاد هندى به حلب و آبگینه ى حلبى به یمن و برد یمانى به پارس و از آن پس ترک تجارت کنم و به دکانى بنشینم انصاف  از این ماخولیا چندان فرو گفت که بیش طاقت گفتنش نماند گفت اى سعدى تو هم سخنى بگوى از آن ها که دیده اى و شنیده اى  گفتم آن شنیدستى که روزى تاجرى در بیابانى بیفتاد از ستور گفت چشم تنگ دنیادار را یا قناعت پر کند یا خاک گور