کتاب شرافت الیف شافاک نویسنده دو رگه ترکی و انگلیسی زاده 25 اکتبر 1971 فرانسه است او با آثارهایی همچون ملت عشق و حرام زاده استانبول به محبوبیت جهانی دست پیدا کرد یکی دیگر از آثار معروف این نویسنده کتاب شرافت است که داستان زندگی خانواده ای ترکیه ای و مهاجر را تعریف می کند که در کشور اروپایی لندن دچار اختلافات و تناقض های فرهنگی شده اند و در مقابل تغییراتی که باید در مقابل فرهنگ و جامعه جدید در خود ایجاد کنند مقابله می کنند در کتاب شرافت مهاجرت ترک ها و اختلاف های فرهنگی مردان و زنان ترک با خارجی ها بیان می شوند یکی دیگر از موضوعات این رمان مسئله ناموس و غیرت است که بیشتر شخصیت های داستان را درگیر کرده و شافاک آن را در شخصیتی به نام اسکندر به اوج خود رسانده  است شافاک در این داستان به بررسی معانی واژه هایی چون شرافت ناموس و غیرت در فرهنگ شرق و پیچیدگی های سازگاری مهاجر شرقی با فرهنگ غرب می پردازد داستان مادرم دو بار مرد حول دو خواهر دوقلو در یکی از روستاهای کردنشین ترکیه می چرخد که مرور ایام باعث جدایی شان شده و اتفاقات غیرقابل پیش بینی را برای هریک از آن ها رقم می زند  بخشی از کتاب شرافت  مادرم دو بار مرد عهد کرده بودم که نگذارم داستانش از یاد و خاطره ها فراموش شود اما هیچ وقت جسارت و اراده نوشتن آن را نداشتم تا این که این اواخر اقدام به نوشتن کردم ادعاهایی در مورد نویسندگی ندارم ولی حالا گوی و میدان آماده است و باید شروع کنم حالا به حدی بزرگ شده ام که بتوانم با محدودیت ها و ناکامی هایم کنار بیایم هر طور که شده بود باید این داستان را می گفتم حتی اگر شده به یک نفر من باید این داستان را به گوش تمام مردم دنیا برسانم حالا آزادیم را مدیون مادرم هستم تا پیش از آزادی آن مرد از زندان باید نوشتن داستانم را به پایان برسانم کنجد عسلی را روی میز گزاشتم تا خنک شود وانمود کردم که اصلاً متوجه نگاه پریشان همسرم نیستم به او نزدیک شده و او را بوسیدم دوقلوهای هفت ساله ام را که به فاصله چهار دقیقه از یکدیگر به دنیا آماده بودند برداشتم و به همراه هم از خانه بیرون آمدیم می خواستیم آن ها را به جشن تولد ببرم در بین راه باهم دعوا می کردند و این اولین باری بود که سر آن ها داد نزدم آن ها می خواستند در این جشن به شکل یک دلقک و یا شعبده باز حاضر شوند گفتم هری هودینی چطوره؟ هری کیه؟ دخترم گفت هودینی دیگه درونم دردی مانند نیش زنبور زبانه کشید نه روی سظح بدنم نبود دردی از درون وجودم را فراگرفت آن ها چیزی در مورد سابقه خانوادگی خود نمی دانستند تابه حال کمتر پیش آمده بود که در این رابطه با آن ها حرف بزنم می دانم که روزی همه چیز را به آن ها خواهم گفت روزی که آمادگی اش را داشته باشند خودم هم باید آماده گفتن باشم دخترهایم را به جشن رساندم و در آنجا با چند مادر دیگر که آن ها نیز بچه هایشان را آورده بودند حرف زدم یادم آمد که در جشنی دیگر یکی از دخترانم به گردو آلرژی داد نمی توانستم خوراکی های آن دو را جدا کنم و به دخترم که حساسیت داشت گردو ندهم بهتر بود که به هیچ کدام از این نوع کیک ندهم البته این در حق دختر دیگرم نوعی ظلم محسوب می شد ولی به هرحال گاهی بین بچه ها چنین بی عدالتی هایی رخ می دهد