کتاب مثنوی معنوی اثر مولانا جلال الدین محمد بلخی معرفی کتاب مثنوی معنوی  کتاب مثنوی معنوی اثر گران سنگ جلال الدین محمد بلخی شاعر و عارف پارسی گوست این کتاب از ۲۶٬۰۰۰ بیت و ۶ دفتر تشکیل شده و یکی از برترین کتاب های ادبیات عرفانی کهن فارسی و حکمت پارسی پس از اسلام است  کتاب مثنوی معنوی در قالب شعری مثنوی سروده شده  است؛ که در واقع عنوان کتاب نیز می باشد در این کتاب ۴۲۴ داستان پی درپی به شیوه ی تمثیل داستان سختی های انسان در راه رسیدن به خدا را بیان می کند هجده بیت نخست دفتر اول مثنوی معنوی به نی نامه شهرت دارد و چکیده ای از مفهوم ۶ دفتر است این کتاب به درخواست شاگرد مولوی حسام الدین حسن چلبی در سال های ۶۶۲ تا ۶۷۲ هجری تالیف شد  مثنوی مولوی همانند بیشتر مثنوی های صوفیانه به صورت عمده  از داستان به عنوان ابزاری برای بیان تعلیمات تصوف استفاده می کند ترتیب قرار گرفتن داستان های گوناگون در این کتاب ظاهرا نظم مشخصی ندارد شخصیت های اصلی داستان ها می تواند از پیامبران و پادشاهان تا چوپانان و بردگان باشد حیوانات نیز نقش پررنگی در این داستان ها بازی می کنند آخرین داستان مثنوی شاهزادگان و دژ هوش ربا با وفات مولوی ناتمام ماند دفتر ششم مثنوی از همین روی دفتری ناتمام است فرزند او مثنوی زیبایی دارد که در آن از مرگ پدر و ناتمام ماندن مثنوی گله کرده  است اصل داستان را البته جویندگان می توانند در مقالات شمس تبریزی بیابند و از بخش پایانی قصه مطلع شوند  مولوی در مثنوی تبحر خود را در استفاده از اتفاقات روزمره برای توضیح دیدگاه های عرفانی اش نشان می دهد ویژگی تمایز بخش دیگر این کتاب میزان گریزهای مکرر آن از داستان اصلی برای توضیح گاه مفصل نکات مختلف جنبی داستان است این نکته ممکن است بیانگر این باشد که برای مولوی مضمون داستان اهمیت بسیار بیشتری از سبک نگارش داشته  است  در بخشی از کتاب مثنوی معنوی می خوانیم  بشنو از نی چون حکایت می کند از جدایی ها شکایت می کند کز نیستان تا مرا ببریده اند از نفیرم مرد و زن نالیده اند سینه خواهم شرحه شرحه از فراق تا بگویم شرح درد اشتیاق هر کسی کو دور ماند از اصل خویش بازجوید روزگار وصل خویش من به هر جمعیتی نالان شدم جفت بدحالان و خوشحالان شدم هر کسی از ظن خود شد یار من از دورن من نجست اسرار من سر من از ناله ی من دور نیست لیک چشم و گوش را آن نور نیست تن ز جان و جان ز تن مستور نیست لیک کس را دید جان دستور نیست آتش است این بانگ نای و نیست باد هر که این آتش ندارد نیست باد آتش عشقست کاندر نی فتاد جوشش عشق است کاندر می فتاد نی حریف هر که از یاری برید پرده هایش پرده های ما درید همچو نی زهری و تریاقی که دید؟ همچو نی دمساز و مشتاقی که دید؟ نی حدیث راه پرخون می کند قصه های عشق مجنون می کند محرم این هوش جز بیهوش نیست مر زبان را مشتری جز گوش نیست