کتاب مقتل امام حسین علیه السلام کتاب مقتل امام حسین ع برگرفته از کتاب معالم المدرستین تالیف علامه سید  مرتضی عسکری است  این کتاب حاضر به بررسی عملکرد امام حسین ع و حوادثی که بر خاندان اهل بیت ع در روز عاشورا رخ داد می پردازدمعمولا به چنین سبک نگارشی در بین متون تاریخی مقتل اطلاق می شود  این کتاب حوادث زندگی امام حسین ع و اولاد و اصحابش را از زمان مرگ معاویه و آغاز حکومت یزیدبن معاویه تا شهادت آن حضرت ع و همچنین ماجراهای پس از شهادت آن حضرت ع را بررسی می کند  این کتاب کتابی است به سبک نگارشی سایر مقاتل که توسط این عالم بزرگوار به رشته  تحریر درآمده است اگرچه این کتاب در مقایسه با سایر مقاتل از ویژگیهای خاصی برخوردار است  کثرت استناد به کتب دست اول تاریخی در این کتاب کاملا مشهود است  استفاده وسیع از منابع و کتب اهل سنت از ویژگیهای بارز این کتاب است  چون مرحوم علامه  عسکری خود مورخی برجسته و متخصص در زمینه  تاریخ اسلام بوده اند لذا مطالب این کتاب با نگاه خاص و دقیقی نوشته شده است حتی چگونگی ذکر ترتیبِ حوادث نیز آگاهانه و با نگاهی محققانه صورت گرفته است ویژگی دیگر این مقتل اظهاراتی است که خود مولف گهگاه در لابه لای نقل حوادث و معمولا با عبارت مولف گوید ابراز می کند این اظهارات غالباً نکاتی دقیق و تذکراتی محققانه اند کتاب مقتل امام حسینع یک اثر تاریخ پژوهانه است و تفاوتش با دیگر مقاتل در این است که گاهی ترتیب زمانی وقایع به طور منظم بیان نشده است دلیل این امر این بوده که علامه عسکری می خواسته پیوستگی فکری مخاطب را حفظ کند و هدف اصلی اش از تدوین این کتاب این بوده که مخاطب در مقابل شبهاتی از جمله این که رفتار ائمه بعد از واقعه عاشورا عقلانی تر شد با اطلاع و بیمه شود  بخشی از کتاب را می خوانید  طبری نقل می کند که حسین ع مدّت زیادی در قتلگاه خود باقی ماند و هرگاه یکی از افراد دشمن به او نزدیک می شد خیلی زود دور می شد و دوست نداشت که عهده دارِ قتلِ او شود و گناه عظیمش را به دوش بکشد تا آنکه مردی به نامِ مالک بن نسیر نزد او آمد و با شمشیر بر فرق آن حضرت ع کوبید و شمشیر کلاه را درید و به سر رسید و سر و کلاه را پر از خون کرد حسین ع به او گفت با این کارت نه بخوری و نه بیاشامی و خداوند با ظالمان محشورت کند راوی نقل می کند که امام ع آن کلاه را انداخت و کلاه دیگری طلب کرد و بر سر نهاد؛ و در حالی که به شدّت ضعیف و ناتوان شده بود عمامه و دستار را روی آن گذاشت آن مرد نیز نزدیک شد و آن کلاه را که از حریر بود برداشت؛ و چون پس از واقعه ی کربلا نزد همسرش امّ عبدالله رفت و به شستن خون از آن کلاه پرداخت همسرش به او گفت کلاه غارت شده ی پسر دختر پیامبر را وارد خانه ی من می کنی؟ از خانه ی من خارجش کن و همراهانش ذکر کرده اند که او همیشه تا زمان مرگش فقیری بدبخت بود