کتاب دیوان اشعار فروغ فرخزاد دی ماه ماه عجیبی است خصوصاً دی ماه 1313 وقتی 15 روز از زمستان بگذرد به خانواده سرهنگ فرخزاد یک فرد جدید اضافه می شود او نوزاد دختری است که چشم و ابروی سیاه و گیرایش بعدها مشخصه اصلی چهره اش خواهد و البته نگاهش که هم جسارت را توش می بینی و هم معصومیت را اسمش را می گذارند فروغ می توانستند یک اسم دیگر روش بگذارند اما همان اسمی که گذاشتند بیشتر به خودش و زندگی اش می آید پدر او نظامی است و اهل کتاب خواندن هم می باشد در خانه اش کتاب خانه ای دارد و کتاب هایی که دیوان های شعرش پرشمارند فروغ همان جا با شعر آشنا می شود در خانه ای بزرگ و خانواده ای پرجمعیت پدر اوقات فراغت را با شعر می گذراند تا زندگی دختر با شعر سرشته شود و جانش با شعر درهم آمیزد فروغ تنها سی ودو سال فرصت داشت که زندگی کند و نصف این فرصت را می توانست به شعر بپردازد او که نخستین اشعارش را در قالب های کلاسیک و تحت تأثیر دیوان های شعر شاعران سرود در چهارده سالگی با شعر مهدی حمیدی آشنا می شود بغد با شعر فریدون مشیری و سایه حتی شاملو و اخوان را زودتر از نیما کشف می کند