کتاب جنگ صد ساله اثر ژان لوتورنور ترجمه منا فخیم نشر محراب قلم در بخشی از کتاب می خوانیم  تشک هایی از پر و ملافه هایی که بوی اُستوخدوس می دادند از وقتی که لوویه را ترک کردم خوابی به این راحتی نکرده بودم دخترعمو ماتیلد ما را در آغوش گرفت انتظار دیدن ما را نداشت و از این که امکانات کافی برای پذیرایی از ما نداشت متأسف بود و از سر نزدن به خانه ی فرانسواز ابراز تأسف کرد او یک بند حرف می زد ماتیلد زن چاقی است که نه قدرت خانم املین را دارد و نه به شیک پوشی اوست  مارتن خودش را خزان خزان به من رساند و کلمات مبهمی در گوشم پچ پچ کرد از من پرسید که ممکن است لطف کنم و نوشتن را به او یاد بدهم حالا می فهمم که چرا او تا کاغذ و قلمم را می بیند دور و بر من می چرخد  من که خیلی تحت تأثیر اعتماد به نفس او قرار گرفته بودم گفتم بله البته البته به خوبی نمی دانم چگونه این کار را بکنم   اما تو چه کسی نوشتن را به تو یاد داد؟   دوشیزه برشر انسانی شریف و تحصیل کرده که به دختران جوان لوویه درس می دهد و در مقابل از آن ها پول می گیرد  به گفته ی مارتن هیچ کس در روستای مایه بچه ها را آموزش نمی دهد که البته من شک دارم او نمی خواهد در مورد کشیش که ظاهراً مرد بداخلاقی است چیزی بشنود و اصرار دارد که من به او خواندن و نوشتن بیاموزم من تکرار کردم که موافقم او از خوشحالی شروع به راه رفتن روی پنجه ی پا کرد و به من قول داد که این راز را بر ملا نکند