کتاب افق های شعر و اندیشه سنایی غزنوی  به همراه گزیده ای از حدیثه الحقیقه  به اهتمام سید مهدی زرقانی ناشرروزپار  افق های شعر و اندیشه سنایی غزنوی  به همراه گزیده ای از ح‍دی‍ق‍ه  ال‍ح‍ق‍ی‍ق‍ه    تألیف سیدمهدی زرقانی ناشر روزپار تعداد صفحه 224 اندازه کتاب وزیری شومیز  سال انتشار 1378   دوره چاپ 1    با وجود برخی کتاب ها و مقالاتی که درباره شعر و اندیشه سنایی به رشته تحریر درآمده همچنان جای خالی کتاب که کلیات اندیشه سنایی را به گونه ای دقیق و مبتنی بر یک تحقیق علمی برای ادب دوستان تبیین نماید به روشنی مشاهده می شود این در حالی است که سنایی نه تنها اولین شاعری است که مضامین مربوط به عرفان عابدان را به طور گسترده وارد شعر فارسی کرد بلکه افزون بر آن در واردکردن عرفان عاشقانه به ساحت شعر فارسی نیز فضل تقدم از آن اوست  نگارنده در این کتاب ابتدا فهرست موضوعی آثار سنایی را تهیه کرده و سپس بر اساس آن به شرح و بسط اندیشه های او بر اساس یک استقرای تام پرداخته است در پایان کتاب نیز گزیده ای از حدیقه الحقیقه سنایی آورده شده است  ابوالمجد مجدود بن آدم سنایی غزنوی یا حکیم سنایی ۴۷۳۵۴۵ قمری از بزرگ ترین شاعران قصیده گو و مثنوی سرای زبان پارسی  است که در سده ششم هجری می زیسته استبسیاری از مفاهیم و مضامین بلند اخلاقی و عرفانی برای نخستین بار با سحر و سادگی سخن دل نشین زلال و از جان برخاسته حکیم سنایی به ادبیات کهن فارسی وارد شد  همین بذرهای اولیه سخنان روحانی و عرفانی ست که سنایی پراکنده کرد و عطار و مولانا و سعدی و حافظ و جز آنان در طول بیشتر از سه قرن آن ها را به اوج پختگی صلابت روانی و پر معنایی رسانیدندچنانچه ازشعر سنایی برمی آید او به تمام دانشهای زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶۲ سالگی درگذشت از آثار وی غیر از دیوان قصیده و غزل و ترکیب و ترجیع و قطعه و رباعی مثنویهای وی معروف و بدین قرارند مثنویهای حدیقهالحقیقه طریق التحقیق کارنامهٔ بلخ سیر العباد الی المعاد عشق نامه و عقل نامه سه مکتوب و یک رسالهٔ نثر نیز به وی نسبت داده اند  بندهٔ یک دل منم بند قبای ترا چاکر یکتا منم زلف دو تای ترا خاک مرا تا به باد بر ندهد روزگار من ننشانم ز جان باد هوای ترا کاش رخ من بدی خاک کف پای تو بوسه مگر دادمی من کف پای ترا گر بود ای شوخ چشم رای تو بر خون من بر سر و دیده نهم رایت رای ترا تیر جفای تو هست دلکش جان دوز من جعبه ز سینه کنم تیر جفای ترا بار نیامد دلم در شکن زلف تو گر نه به گردن کشم بار بلای ترا بنده سنایی ترا بندگی از جان کند گوی کلاه ترا بند قبای ترا