کتاب ذهن زبان حافظ اثر بهاء الدین خرمشاهی انتشارات ناهید کتاب ذهن و زبان حافظ نوشته ی بهاءالدین خرّمشاهی در انتشارات ناهید به چاپ رسیده است  هفت فصل این کتاب هریک در حد خود مستقل ولی با دیگری مرتبط است بلاتشبیه مانند ابیات غزل حافظ می باشد  در فصل اول اسلوب هنری حافظ و قرآن؛ گفته شده است که ساختمان غزلهای حافظ که ابیاتش بیشتر از غزل هر غزلسرای دیگر استقلال یعنی تنوع و تباعد دارد بیش از آنچه متأثر از سنت غزلسرایی فارسی باشد متأثر از ساختمان سوره ها و آیات قرآن است که قرآن شناسان از دیرباز به بی انسجامی ظاهری آن  که دلایل هنرمندانه دارد و در جای خود تشریح شده  اشاره کرده اند  فصل دوم میل حافظ به گناه کند و کاوی در سیر میل حافظ به گناه می و معشوق است حافظ به جای آنکه انسان کامل باشد کاملاً انسان بوده است و بی آنکه اهل دنیا باشد دنیا و خوشیهای عادی دنیوی را مغتنم می شمرده است هم اهل اخلاق است هم دیانت ولی بیشتر اصول را رعایت می کرده و درون را می دیده است حافظ مظهر روح اعتدال و اعتدال روح ایرانی است  فصل سوم حافظ و انکار معاد؟ درباره معاداندیشی حافظ است و پاسخ به یکی از محققان معاصر احسان طبری که حافظ را منکر معاد انگاشته است نگارنده پنج نوع معاداندیشی در حافظ سراغ کرده و هریک را با نمونه های فراوان مطرح کرده است بطوریکه در ازاء هر یک بیت که ظاهراً در تأویل یا انکار معاد جسمانی است دست کم پنج شش بیت در اثبات همان معاد و معاد روحانی و حقیقت و حقانیت عوالم اخروی و مینوی نقل کرده است  فصل چهارم اعجاز در ایهام یکی از ظریفترین گوشه های هنر زبانی حافظ تشریح شده است زبان حافظ اوج پختگی و پروردگی زبان شعر فارسی در پایان قرن هشتم  و به بعد  است غزل فارسی که اوج ظرافت معنوی اش را در قرن هفتم در غزل سعدی و مولانا طی کرده بود به دست حافظ به اوج دیگری که همانا معراج ظرائف لفظی باشد دست یافت  فصل پنجم در اختلاف قراآت است اختلاف قرائت دوگونه یا چندگونه خواندن یک کلمه یا عبارت است و در اصل مقوله ای جدا از اختلاف نسخ است نگارنده گاهی از مقوله اختلاف قراآت وارد قلمرو اختلاف نسخ شده است ولی برای خوشخوان تر شدن بحث غالباً از ذکر تفاوت طبعها و ضبط های گوناگون چشم پوشیده است