شگفتی های نهج البلاغه جرج جرداق فخرالدین حجازی خدا را با علی می گذاریم و خود سراپا چشم و گوشیم تا چه گوید و چه شنود و چه بیند و این دو عاشق و معشوق و دو عابد و معبود و دو حبیب و محبوب و دو جاذب و مجذوب در پرتو یک شراره ی عشق راستین چه ارمغانی به انسانیت دهند و در زیر آبشار رحمت بیکرانی که از اوج وحدت ربّانی بر جان پاک زبده ترین آفریده ی آفریدگار سرازیر می شود چه تراوشی بهره ی ما شود و چه قطره ایی بر جان تفتیده مان فروافتد که زنده شویم و صفا یابیم و برخیزیم و بیفتیم  و برجهیم  و پرکشیم و بشناسیم و آگاه شویم و برآییم و کمال یابیم و زنده مانیم و هرگز نمیریم و به ابدیت پیوندیم پس علی را با خدایش تنها می گذاریم و خود به تماشا می مانیم