کتاب پرواز با بال مگس اثر  سید علی اصغر علوی درنگی فقه الحدیثانه نشر معارف کتاب پرواز با بال مگس اثر  سید علی اصغر علوی  درنگی فقه الحدیثانه در ماجرای اشکی به اندازه با مگس دفتر نشر معارف معرفی کتاب پرواز با بال مگس کتاب پرواز با بال مگس نوشته سید علی اصغر علوی درنگی فقه الحدیثانه در ماجرای اشکی به اندازه با مگس است   حضرت امام صادق علیه السلام در ضمن حدیثی طولانی فرمودند کسی که یادی از حضرت حسین  بن  علیع نزدش بشود و از چشمش به مقدار بال  مگس  اشک بیرون آید اجر او بر خداست و حق تعالی به کمتر از بهشت برای او راضی نیست  این کتاب هم با نظر به همین حدیث و همچنین احادیث و روایات دیگر نوشته شده است بررسی و نگاهی عمیق در روایاتی که در آن ها از چنین مقداری استفاده شده است و هم بیان چند نکته درباره آن که راز و رمز این حدیث را بر طالبانش بگشاید و روح و ذهن را از معرفت سیراب کند  سید علی اصغر علوی در مورد دلیل نوشتن کتاب پرواز با بال مگس اینطور می گوید سال ۱۴۳۷ در هیاهوی شهر آشوب حماسه اربعین ابا عبدالله ع به دنبال رزق روضه ای در کوچه پس کوچه های شهر آروزها کربلا بودم که دست تقدیر برای خلوت و اشک گوشه ای فراهم کرد؛ در حالی که موسی وار ثمّ تولی الی الظلّ فقال ربِ انی لما أنزلتَ الی من خیرٍ فقیرٌ حال و قالی بود که آن دم می گذشت  تا آنکه کلامی دل نشین از دل موکبی برای این مستمعش پرسشی شگفت و البته قدیمی را تازه کرد و آن رمز و راز این روایت بود کسی که یادی از حضرت حسین علیع نزدش بشود و از چشمش به مقدار بال مگس اشک خارج شود اجر او بر خداست و حق تعالی به کمتر از بهشت برای او راضی نیست  کتاب پرواز با بال مگس را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم  خواندن کتاب پرواز با بال مگس را به تمام علاقه مندان به مطالعه کتب مذهبی و دوست داران و پژوهشگران در احادیث و روایات پیشنهاد می کنیم   بخشی از کتاب پرواز با بال مگس مخالفان می گفتند تمثیل به امور کوچک و بی ارزشی مانند عنکبوت و مگس برای خداوند مناسب نیست و خدا باید از آوردن چنین مثل هایی حیا کند  ابتدا لازم است درباره شیوه تمثیل در قرآن صحبت کنیم تا جایگاه بحث مشخص شود علامه جوادی آملی در درس تفسیرشان این سرفصل را بدین صورت طرح می فرمایند  قرآن کریم از آن جهت که وحی الهی و از هر جهت مصون از نقص است گاهی از محتوای خود حمایت و گاهی از نحوه تعبیر و بیان خود دفاع می کند؛ چنان که مخالفان قرآن نیز گاهی به محتوای آن و گاهی به نحوه تعبیر آن اعتراض داشتند آیه موردبحث اعتراض مخالفان نسبت به نحوه بیان قرآن را پاسخ داده می فرماید مؤمنان در برابر مَثَل ایمان می آورند و آن را حق و از جانب خداوند می دانند؛ ولی کافران در برابر مَثَل نقد بیجا دارند آنگاه می فرماید خداوند با این مَثَل ها گروهی را هدایت و عده ای را گمراه می کند و این اضلال کیفری تنها شامل فاسقان است فاسقانی که از صراط مستقیم خارج شده گناهانی دارند که در آیهٔ بعد بازگو می شود  مخالفان می گفتند تمثیل به امور کوچک و بی ارزشی مانند عنکبوت و مگس برای خداوند مناسب نیست و خدا باید از آوردن چنین مثل هایی حیا کند  خداوند سبحان در پاسخ می فرماید تمثیل برای تفهیم مطلب مخالف جای حیا نیست؛ زیرا اگر رسالت قرآن بیان حقیقت است و بخواهد آن را ابلاغ کند باید آن مطلب را به هر وسیله ممکن بیان کند و به دیگران برساند؛ چنان که مطلبی را گاهی با برهان گاهی با جدال احسن گاهی با موعظه و گاهی با تمثیل بیان می کند افزون بر اینکه قرآن کریم برای گروه خاصی نازل نشده بلکه کتابی جهانی است لِیکونَ لِلعَالَمِینَ نَذِیراً بنابراین باید به نحوی مراد خود را بیان کند که همه انسان ها تا روز قیامت آن را ادراک کنند و بهترین زبانی که می تواند معارف عقلی را برای توده مردم تبیین کند زبان تمثیل است و خدای سبحان در مقام تمثیل گاهی از تمثیل به مِشکات و زیت و نور برای تبیین معارف بلند استفاده می کند و گاهی هم بر اثر حقارت و سستی مطلب دیگران به مگس یا لانه عنکبوت مثل می زند  محور اصلی مَثَل تناسب با ممثّل است که ادراک آن را سهل می کند نِقاش در امثال پذیرفته نیست مگر آنکه از لحاظ رسالتی که دارد نارسا باشد تمثیل به نور و ظلمت برای حق و باطل و نیز به جانوران و پرندگان و گیاهان نه تنها در فرهنگ محاوره اقوام و ملل غیرعرب رواج دارد بلکه در مفاهمه عرب مَدَنی و بَدوی نیز رایج است؛ چنان که در کتاب های آسمانی گذشته چون تورات و انجیل نیز سابقه دارد بنابراین نه مشرکان مقیم حجاز و نه یهودی یا مسیحی مهاجر حق نقد نداشتند  قرآن کریم به صورت اصلی کلی و فراگیر می فرماید ما در همه زمینه ها مَثَل ذکر می کنیم وَلَقَدْ ضَرَبْنَا لِلنَّاسِ فِی هَذَا الْقُرْآنِ مِنْ کلِّ مَثَلٍ لَعَلَّهُمْ یتَذَکرُونَ اهل برهان با مثل مطلب معقول خود را بهتر می فهمند و کسی که اهل برهان نیست اصل مطلب را با مثل ادراک می کند تا هیچ کس عذری در ساحت وحی الهی نداشته باشد لِیهْلِک مَنْ هَلَک عَنْ بَینَۀٍ وَ یحْیی مَنْ حَی عَنْ بَینَۀٍ  و اینکه قرآن کریم می فرماید وَ لَقَدْ یسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّکرِ به دلیل وجود همین اصل کلی و همگانی است