کتاب گزارش یک مرگ ظهر روزی از ماه اوت درحالی که با دوستانش گلدوزی می کرد حضور کسی را در نزدیکی خانه اش حس کرد لازم نبود سرش را بلند کند تا بداند که آمده به من گفت چاق شده بود موهایش بفهمی نفهمی ریخته بود برای نزدیک دیدن محتاج عینک بود اما خودش بود به خداوندی خدا خودش بود دیوانه شده بود حتماً مرد هم فکر کرده بود که او هم پیر شده اما مرد برخلاف دختر فاقد ذخیره ی عشقی بود که باعث تحمل می شد پیراهنش از عرق خیس بود مثل همان بار اول روز جشن خیریه همان کمربند و همان کیف های چرمی درزشکافته ی سگک نقره ای را داشت بایاردو سان رومان بی اینکه به باقی کسانی که گلدوزی می کردند و مبهوت مانده بودند اهمیتی بدهد یک قدم جلو آمد کیف هایش را روی چرخ خیاطی انداخت و گفت  ــ خب من آمدم