کتاب هوای این روزهای من خاطرات جانباز مدافع حرم امیرحسین حاجی نصیریفرمانده ی تیپ هجومی سیدالشهداء امیرحسین حاجی نصیری یکی بازماندگان دفاع از حرم حضرت زینب کبریس است که با کوله باری پر از خاطره بعد از آسمانی شدن همرزمانش با بدنی نیمه جان دوباره برمی گردد تا خاطرات این قسمت از مقاومت به فراموشی سپرده نشود این کتاب بیشتر از اینکه خاطرات راوی باشد خاطرات مقاومت در حلب و خان طومان و لاذقیه است خاطرات ناگفته از مصطفی صدرزاده محمدحسین محمدخانی و شهدایی که رفتند و خاطراتشان را بردند این کتاب کمک فراوانی به شناخت دقیق و تفصیلی از مجاهدت های رزمندگان مدافع حرم دراستان لاذقیه و حلب می کند و مطالعه آن به علاقه مندان شناخت دقیق آنچه در جریان دفاع از حرم در سوریه گذشت توصیه می شود از آثار دیگر نویسنده می توان به کتاب پانصد صندلی خالی اشاره نمود گزیدۀ متن پشت بی سیم گفتم زمین گیر شدیم حاجی یک لحظه سکوت کرد حاج ایوب میدانست اینکه دشمن دیده باشد ما را یعنی چه آن هم در دژی محکم مثل جب الاحمر گفتم بچهها کُپ کردند حاجی چکار کنم؟ خودش را خونسرد نشان می داد حاج ایوب و مگر می شد خونسرد بود حالا که نیروهایش افتاده بودند در لانه افعی و شاید برای آخرین بار صدای شان را میشنید زد به خنده و شوخی شاید نگران بود که این آخرین مکالمه باشد شاید دلش میخواست داد بزند بگوید چرا رفتید؟؛ اما نزد فقط با خنده گفت نبينم کسی اسماعیل منو زمین گیر کرده باشه تو یک گوش شکستهات رو نشون بدی همه شون رو حریفی بعد آرام وضعیت را پرسید گفتم تا چند دقیقه قبل قیامت بود الان دیگه خبری نیست آروم شده حاج ایوب گفت پس دارن میان سراغتون هر جوری شده بچهها رو راه بنداز حتی به زور دارن میان سرتون رو گوش تا گوش ببرند وقت زیادی نبود چشم بچهها توی چشمهای من بود و مچاله شده بودند پشت سنگ حالا درد عربی حرف زدن هم اضافه شده بود چطور باید حرکتشان میدادم؟ قفل كرده بودند بچهها دشمن هم داشت میکشید بالا از ارتفاعات و وقتی نمانده بود دیگر هر چه به ذهنم رسید گفتم عدو في طريق كلنا ذبح اين را گفتم و با انگشت اشاره زیر گلویم را نشان دادم