کتاب سلوک در مکتب سلیمانی نشر پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی به چاپ پنجم رسید کتاب سلوک در مکتب سلیمانی ارائه اصول و ریشه های اصلی سیر انفسی و تعالی وجودی انسانِ سائرالی الله و مسافرکویِ دوست است که در طول چهل سال سلوکِ توقف ناپذیر فعال و نه منفعل پویا و دینامیک نه ساکن و استاتیک آن هم در سایه شجره طیبه ولایت تداوم و تحقق داشت و مفاهیمی چون هجرت و جهاد را قرین عمل صالح و اخلاص کرد و تفسیر عینی و نشانی های بی نشانان را در سبک سلوک فردی و اجتماعی نشانمان داد  در این کتاب سلوک سلبی و ایجابی سردارِ پرافتخار تمام ناشدنی نامیرا و جاودانه امام خمینی و آیت الله خامنه ای را درعینیت حیات طیبه متجلی می‍سازد که چگونه انسان در پرتو معرفت محبت عبودیت سرعت و سبقت توام با مراقبتِ نفس می تواند فرشته صورت و فرشته سیرت شده و به تدریج پا را فراتر از فرشتگان گذاشته و روح ریحانی و رحمانی یابد  سلوک در مکتب سلیمانی نَمی از یَم وجودِ بهشتی و بهشت وجودِی مالک اشترِ زمان است که برخی مبانی و مولفه ها شاخص ها و معیارهای زندگی انقلابی را درقالب سیر و سلوک در متن زندگی نه در خلوت و خلسه تبیین کرده است کتاب حاضر ظهور عرفان اجتماعی عارفی است که در کلاس پیرمیکده عشق خمینی کبیر و خمخانه خامنه ای عزیزالوجود عرفان عملی را با تمام ساحات و سطوح درک و دریافت نمود و تجربه و ترجمه عملی کرده است  سردار شهید سلیمانی آن مرد آسمانی که به گونه ای زیست که تبدیل به مکتب شد تا مردی تمام شد ناشدنی در  امتداد تاریخی تحول آفرین باشد اوباما کار دارد زنده است زنده تر از همیشه اگر طالب فهم و شهود درک و دریافت سردار دل ها هستیم باید به زندگی سردار راه یافته و او را نیز به درون زندگی خود آوریم با او مشابه و مشکلات پیدا کنیم و این تنها با معجزه عشق عقلانی و عقل عاشقانه ممکن خواهد بود گذار شهید سلیمانی قدرتمندتر از سردار سلیمانی و قدرت نرم پویا و پایدار جامعه اسلامی و انقلابی است تا ابد جاودانه مانده و در سایه شجره طیبه جهاد فی سبیل الله برای همه اعصار و انصار اسوه حسنه مقاومت و امنیت است راز ارتقای وجودی و فرمول زیست سلیمانی اتصال به ولایت بود از باب ولایت فقیه وارد ولایت معصوم شهر امامت شد به فتوحات غیبی رسید و فاتح دلها است و در فرجام کار و کار از جام ولایت شراب شهادت و شهر شهود نوشید   انتشارِ کتابِ سلوک در مکتبِ سلیمانی اثرِ خواندنی و دلنشینِ حجت الاسلام والمسلمین محمّدجواد رودگر تنها نوشته ای است که تاکنون بر اساسِ چشم اندازی عالمانه و برخاسته از آموزه های سلوکیِ اسلامِ شیعی درباره وجوهِ معنوی و عرفانیِ شهیدقاسم سلیمانی نگاشته شده است؛ به این معنی که نویسنده کوشیده تا سیرِ شدنِ معنویِ سلیمانی را بیان کند و بگوید او از چه مراحل و منازلی گذشت که در نهایت این چنین در دیده ها جلوه کرد و بزرگان را به اظهارِ تواضع در برابرِ عظمت و برکاتِ وجودیِ خویش برانگیخت در این اثر عرفانِ اسلامی با سیرِ تکاملیِ سلیمانی در هم آمیخته شده و به نوعی عرفانِ عملی و مصداقی روایت شده است ازاین رو شایسته است که درباره اضلاع و ابعادِ این انتخابِ مبدعانه و خلّاقانه تامّل و تدقیق نماییم 1 شهید سلیمانی به مثابهِ یک مکتبِ سلوکی؛ نمونه شدنِ معنوی این که نباید شهید سلیمانی را چونان یک شخصِ منفرد قلمداد کرد و او را در خودش خلاصه نمود دلالت بر این معنا دارد که وی را باید همچون یک مکتب و راه و مدرسه در نظر گرفت و از این زوایه به وی نگریست تنها در این صورت است که وی از خودش پا فراتر می گذارد و قابلِ اقتباس و تکرار و بازتولید می شود حسّاسیّتِ نسبت به این حقیقت بدان سبب است که انقلاب همچنان محتاجِ سلیمانی هاست و باید نوبه نو سلیمانی ها از راه برسند و قافله انقلاب را به پیش برند پس در اینجا سخن از یک خطّ شکافنده تاریخی است که باید امتداد و استمرار یابد نه یک نقطه درخشانِ تاریخی که منحصربه فرد و غیرقابل تکرار است اگر این چنین است که البتّه است باید از عوالمِ باطنی و درونیِ شهید سلیمانی نیز سخن گفت و آنها  را به گونه ای بازسازی و بازآفرینی کرد که دیگرانِ مشتاق و در پیِ الگو و سرمشق درس ها بیاموزند و معرفت ها بیاندوزند نباید خصوصیّتِ مکتب وارگی و تکرارشوندگی را از شهید سلیمانی زدود و او را یک شخص قلمداد کرد که روزگاری بوده و اکنون نیست و به تاریخ پیوسته است 2 انکشافِ حقیقت در مسیرِ مجاهدت؛ فضیلتِ ذکرِ عملی شهید سلیمانی در معنای مصطلح نه عالِم به عرفانِ نظری بود و نه واضع و مبدعِ سبکِ سلوکیِ خاصی بود؛ او در ابتدای انقلاب جوانی بود که موجِ قُدسیِ انقلابِ امام خمینی  رحمه الله علیه وی را با خویش همسفر و همراه کرد و در همین جا بود که دستِ تقدیر او را در مسیر و مداری افکند که به طورِ طبیعی جز اعتلاء و عروج غایت و فرجامی نخواهد داشت سخنِ اوّل و آخرِ امام خمینی رحمه الله علیه این بود که قیام لله مقدّمه سیرالی الله است بنابراین باید او را ساخته انقلابی گریِ مومنانه دانست و طریقِ سلوکیِ وی را به این نام خواند؛ عملِ انقلابی آن گاه که با اخلاص هم آغوش شود چنین عظمتی خواهد آفرید به خصوص اگر در یک روندِ چهل ساله استمرار و تداوم یابد و انقلابیِ سالک در میانه راه اسیرِ زخارفِ دنیوی نشود و رنگ نبازد روزبه روز بر معرفتِ شهودیِ وی افزوده خواهد شد و سینه اش به مخزنِ اسرارِ الهی و مشاهداتِ رحمانی تبدیل خواهد گشت آری مساله تنها در شروع خلاصه نمی شود؛ نقطه آغاز هر اندازه که مطلوب و متعالی باشد چنین نیست که به طورِ ضروری و قهری پایانِ دلنشین نیز در پی داشته باشد؛ چه بسا انقلابیِ سالک از خویشتنِ انقلابی اش تهی شود و پس از چندی تمامِ ارزش هایی که به گوارایی نوشیده بود به فراموشی بسپارد و ضدّانقلابیِ سکولار و غیرانقلابیِ محافظه کار شود