کتاب سه انقلاب در داستان بلند و رمان ادبیات داستانی یکی از انواع مهم ادبی است که پیوسته دستِ کم شاخه هایی از آن در ارتباط و بده ـ بستان با شرایط زیستی و اجتماعیِ روزمرۀ مردم پدید می آمده و در نتیجه از تحولات فکری اقتصادی سیاسی و اجتماعی جوامع مرتبط با پدیدآورندگان خود تأثیر می پذیرفته و متقابلاً بر آنها اثر می گذاشته است این تأثیر و تأثر به ویژه از اواخر قرن هجدهم و اوایل قرن نوزدهم میلادی در غرب و از مشروطیت به بعد در ایران عمیقتر و شدیدتر شده است که در این میان قالبهای رمان و داستان بلند به واسطۀ ظرفیتهای به مراتب وسیعتر و عمیقتر خود توانسته اند در این زمینه نقشی مهمتر ایفا کنند به گونه ای که وقتی که صادقانه و توأم با آگاهی صحیح دقیق و همه جانبه به رشتۀ تحریر درمی آمده اند صرف نظر از جنبه های ادبی و هنری خود به اسنادی معتبر برای جامعه شناسان مردم شناسان و روانشناسان ـ خاصه دورانهای بعد ـ برای پژوهشهای تخصصی در مورد تاریخ فکری سیاسی اجتماعی و حتی اقتصادی آن مردمان تبدیل می شده اند تا آنجا که عده ای به حق این آثار را تاریخ افکار عقاید آداب رفتار و زندگی شخصی و اجتماعی مردم ـ در کنار تاریخهای رسمی ـ به شمار می آورده اند نقد و بررسیهای پیش رو نیز که عملاً از دهه ها قبل توسط محمدرضا سرشار صاحب این قلم آغاز شد و نهایتاً دامنۀ آن به چهلمین سال پس از پیروزی انقلاب اسلامی در ایران محدود شد از نظرِ موضوعی مهمترین مقولۀ مطرح این چهل سال در عرصۀ داستان بلند و رمان یعنی خودِ انقلاب را محور کار خود قرار داده است