کتاب اندر آداب نوشتار               می گویند زبان زایاست و مدام در حال تغییر کردن است پس  نوشتار هم که تا حد زیادی تابع زبان گفتاری است شامل همین وضعیت می شود یعنی مدام در حال تغییر است اما سؤالی در این میان پیش می آید که حتی با آگاهی از این موضوع باید قاعده و قانون مشخصی برای نوشتار وجود داشته باشد یا نه؟            گاهی در مواردی جزئی در نوشتن دچار شک و تردید می شویم که روش درست کدام است جعفر مدرس صادقی که آثار کلاسیک فارسی بسیاری را نیز تصحیح کرده است کتابی دارد به نام اندر آداب نوشتار که از اسمش کاملاً واضح است که از چه حرف می زند این کتاب با دقت خوب و با مثال های کاربردی موارد بسیاری از نکاتی را که بهتر است در نوشتار امروزی رعایت شود یادآور شده              نوشتار درست برای حفظ زبان واحد امری ضروری به نظر می رسد و این کتاب می تواند راهنمای بسیار خوبی برای علاقه مندان درست نویسی باشد هیچ توضیحی بهتر از پشت جلد این کتاب درباره آن توضیح نمی دهد دبیره یا خط؟ رسم الخط یا شیوه ی خط؟ شیوه ی خط یا شیوۀ خط یا اصلن شیوه ی خت؟ و اصلن کدام خط؟ خط فارسی یا خط عربی؟ یک الفبای جدید یا الفبای لاتین؟ سجاوندی یا نقطه گذاری؟ نشانه گذاری یا علامت گذاری؟ سر همه چی دعواست سلیقه ها مختلف است اختلاف نظرها بیداد می کند هر صاحب نظری و هر استادی شیوه ی خودش و رسم الخط خودش را دارد و نویسنده هایی سراغ داریم که رعایت یک شیوه ی خاص را چه در خط و چه در نقطه گذاری دون شأن خود می دانند و مقام و منزلت نویسندگی را خیلی بالاتر از این حرف ها می دانند که به چنین جزئیّات ریز و بی اهمیّتی بپردازند به تعداد صاحبنظران و استادان سلیقه و نظر وجود دارد و گوش کسی هم بدهکار بخشنامه ها و شیوه نامه هایی که تلاش می کنند یک سر و سامانی به این بگومگوها بدهند نیست آیا این کتاب هم قرار است نظری به نظرها و سلیقه ای به سلیقه های موجود اضافه کند و به این جنگ و دعوایی که سالهای سال است که مغلوبه است دامن بزند؟