کتاب هادی زندگی و زمانه امام هادی ع معرفی کتاب هادی کتاب هادی نوشته محمدرضا هوری است کتاب هادی اولین تجربه نویسندگی نویسنده است که در آن به سراغ زندگی امام هادی ع رفته و به دورانی پرداخته که کمتر از آن صحبت شده است  درباره کتاب هادی رمان هادی روایت دوره پانزده ساله حضور اجباری امام هادیع در پایتخت اسلامی سامرا در زمان خلافت متوکل علی الله است توجه بیش از حد به امام باعث می شود تا دربار از آنچه که در قصر می گذرد بی خبر باشد منتصر ولیعهد جوان خلیفه که شخصیت اصلی داستان است در چند جبهه مختلف وارد مبارزه می شود  وی که جوانی نیرومند و سرآمد اهالی قصر در رزم آوری است مخالف کنار آمدن با علویان است غرور و خودبزرگ بینی او باعث می شود تا نتواند دشمن اصلی پدرش و خلافت را نزدیکتر از همیشه به خودشان ببیند از بین بردن امام افتخاری است که او می خواهد به تنهایی نصیب خویش کند  میدانی دیگری که در آن مبارزه می کند رقابت با برادرش است تا خود را به پدر و بزرگان بنی عباس ثابت کند و تخت خلافت را برای خود کند اما در اوج اتفاقات و تنش ها علاقه او نسبت به کنیز مخصوص خلیفه او را در دوراهی بین عشق و قدرت قرار می دهد و همین اتفاقات داستانی جذاب می سازد  خواندن کتاب هادی را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم این کتاب را به تمام علاقه مندان به ادبیات مذهبی پیشنهاد می کنیم  بخشی از کتاب هادی خیمهٔ بزرگِ سیاه رنگ خلیفه در کنار دجله زیر آسمان صاف و آبی سامرا برپا شده بود پرچم سیاه خلافت با آیات زرکوبش بر فراز خیمه با نسیمی گرم به رقص آمده بود هوا بسیار گرم بود و آفتاب بر خیمه خلیفه عمود می تابید درون خیمه با حرکات طولانی و مداوم غلامان که پرهای بزرگ طاووس را تکان می دادند خنک بود بافت چادر نیز کمک می کرد سرما بیرون نرود و گرما داخل نیاید آنجا متوکل بر مخده لم داده و بی توجه به تب وتاب منتصر از میوه ها و نوشیدنی هایی که غلامان برایش آورده بودند می خورد فتح نیز در سمت دیگر ساکت نشسته بود و پدر و پسر را نگاه می کرد  فتح می دانست منتصر منتظر است تا هرچه سریع تر به دنبال شکار بروند و قدرت تیراندازی خود را به پدرش نشان بدهد یا اینکه مسابقهٔ اسب سواری ترتیب داده شود و با سرعت بالای اسبش همه را پشت سر بگذارد اما خلیفه متوکل خنکای خیمه را بر گرمای تیز نیمهٔ روز ترجیح می داد متوکل خوشهٔ انگور سرخی برداشت و مشغول خوردنش شد با دهان پر گفت وقتی صدای جریان دجله به گوشم می رسد انگار که آیه های تسکین بر قلبم نازل می شود   اگر این علویان بگذارند  متوکل با تکان دادن دستش حرف منتصر را تأیید کرد نفس عمیقی کشید و چون کسی که بار غم دنیا بر دوشش باشد به سختی آن را رها کرد و گفت حرفت درست است از روزی که ما به خلافت رسیده ایم موی دماغ ما شده اند نه از تهدید هراسی دارند و نه از قحطی و فشار به ستوه می آیند  فتح کمی درنگ کرد و با انگشتان دستانش بازی کرد و سپس گفت حقیر نظری دارم  متوکل نگاهش را از سیاهی خیمه گرفت در چهرهٔ فتح نگریست و گفت بگو فتح ما تو را به خاطرِ همین نظرها کنار خود نشانده ایم  جناب خلیفه باید بیش از پدران فقید خویش در اعتلای نام و شوکت خلافت عباسی قدم بردارند  منتصر گوش هایش را تیز کرد متوکل پرسشگرانه گفت یعنی چه؟  در کار عمران و آبادانی و ساختن بناهای مجلل چنان باید کوشید که هر اقدامی در مقابلش به چشم نیاید قصرهایی که با قصرهای بهشتی برابری کند یا مسجدی خاص به نام خودتان