زیباترین روزهای زندگی زیباترین روزهای زندگی  نوشته سمیه شریفلو   ناشر سوره مهر   تعداد صفحات ۷۱۰  کیفیت چاپ و جلد   جلد سخت کاغذ سفید   قیمت 70000 تومان    گزیده کتاب زیباترین روزهای زندگی  مثل خیلی از خانواده های عرب زبان خرمشهر پرجمعیت بودیم در خانۀ آبا و اجدادی پدربزرگم سید محمود مدیح که او را یوبا محمود صدا می زدیم در یکی از محله های قدیمی خرمشهر و در صد قدمی مسجدجامع خیابان فخررازی کوچۀ فیض زندگی می کردیم  در این خانه زیر سایۀ پدربزرگ بیست و هفت نفر سکونت داشتند مادربزرگم خانوادۀ یازده نفرۀ ما به سرپرستی پدرم سیدطالب مدیح مادرم علویه فَضیله عِیدانیِ موسوی و نُه فرزندشان عمو سیدمحمد و عموسیدشاکر و خانواده شان عمۀ کوچکم نجات به اضافۀ سه چهار پیرزن از خویشاوندانمان همۀ فرزندان یوبامحمود دور او جمع بودند جز عمۀ بزرگم زهرا که بعد از ازدواجش به آبادان رفته بود    در بخشی از کتاب زیباترین روزهای زندگی خاطرات سیده فوزیه مدیح می خوانیم  تابستان 1361 بازسازی خرمشهر شروع شده بود و ادارات کم کم داشتند به آن جا بر می گشتند خیلی ها برای کار به آن جا رفتند پدر من هم یکی از  افرادی بود که به خرمشهر رفت و در فرمانداری شهر مشغول به کار شد سیدنوری هم در اهواز مشغول به کار بود  این بهانه ای شد تا مادر که دوری پدر برایش خیلی سخت بود اواخر تابستان تصمیم جدی بگیرد به اهواز نقل مکان کرده و به این شکل به خرمشهر نزدیک تر شویم ضمناً می خواست برای سر و سامان دادن برادرم آستین بالا بزند و فکر می کرد باید نزدیکش باشد تا بهتر بتواند این کار را انجام بدهد   گر چه اهواز به آبادان نزدیک تر بود و راحت تر می توانستم رفت وآمد کنم اما ماندن در شیراز را ترجیح می دادم   نمی خواستم همراه خانواده بروم فکر می کردم با حال و روزی که دارم اگر مدتی از آن ها دور باشم برایشان بهتر است به همین خاطر تصمیم گرفتم کارم را در بنیاد ادامه بدهم مادر و پدر موافق این کار نبودند برای راضی کردن مادر خدیجه نوریه سامی و حتی زن عمو را واسطه کردم اما فایده نداشت بالاخره دست به دامن سیدنوری شدم او تلفنی با مادر صحبت کرد و گفت نگران نباش حالا که با رفتن سر کار وضع روحی اش بهتر شده خوب نیست یکدفعه بیکار بشود کار باعث می شود کمتر فکر کند من تلاش می کنم از طریق دوستانم او را به اهواز منتقل  کنم فقط باید مدتی صبر کنی  مادر دیگر روی حرف سیدنوری حرفی نزد و قبول کرد بمانم اما خیلی ناراحت بود در حال جمع کردن اندک وسایلمان گریه می کرد و می گفت آخر من چطور تو را در این حال رها کنم تنها بگذارم و بروم برای آرام کردنش می گفتم یوما من از خدا می خواهم که بیایم اهواز اما بگذار مدتی دیگر این طور برای همه مان بهتر است سامی هم اینجا تنهاست یکی باید باشد لباس هایش را بشوید برایش غذا بپزد و مونس  او باشد  جهت سفارش   به آیدی مراجعه کنید   Patogshohada  شماره تماس  989373925623  کانال پاتوق کتاب    انتشار بدون ذکر لینک زیر جایز نمی باشد  httpseitaacomjoinchat4128702483C3f66436fd7