کتاب گفت و گو با مرگ                 گفت وگو با مرگ شرح خاطرات دهشتناک آرتور کوستلر از سفر دستگیری و حبسش در جریان جنگ داخلی اسپانیاست کوستلر که محکوم به اعدام بود به طرز معجزه آسایی از زندان رهایی یافت و کتاب را بلافاصله بعد از آزادی اش در سال ۱۹۳۷ نوشت    کوستلر که به عنوان خبرنگار روزنامه نیوز کرونیکلِ لندن به اسپانیا رفته بود پس از سقوط مالاگا توسط نیروهای انقلابی دستگیر شد او متوجه شد که بدون برگزاری دادگاه محکوم به مرگ شده است؛ هرچند بعدها دریافت آن هایی نیز که برایشان دادگاه ۲۳ دقیقه ای تشکیل شده بود سود چندانی نبرده بودند و دادگاه ها فقط نمایشی بوده اند؛ جرم همگی قیام مسلحانه   کوستلر و هم قطارانش در زندان می دانستند که محکوم به مرگند اما نمی دانستند که حکمشان چه زمانی اجرا می شود توصیف نویسنده از شب هایی که تلفن به صدا درمی آمد لیست اعدامی ها به زندان بان اعلام می شد و او به سلول افراد منتخب می رفت تا آن ها را به محل تیرباران ببرد قلب انسان را به درد می آورد دلهره هر شب که آیا امشب نوبت من ست؟ ضجه های مادر مادر زندانیانی که نوبتشان شده بود و مشخص شدن هویت افراد معدوم در صبح روز بعد که در حیاط زندان پیدایشان نمی شد آن قدر بی پرده توصیف شده  که به واقع تکان دهنده است   کتاب بدون جهت گیری سیاسی تجربه روان انسان را از شرایط دست وپنجه نرم کردن با مرگ شرح می دهد؛ همان طور که نویسنده می گوید دل بستگی اصلی اش در این کتاب یک دل بستگی خویشتن نگرانه بوده است تاثیر روانشناختیِ سلول اعدام   نیکلاس بگذار امیدوار باشیم که همه چیز به سرعت تمام شد این کتاب به تو هدیه شده است چه فرقی به حالت می کند؟ حتی اگر زنده بودی هم نمی توانستی بخوانیش برای همین هم اعدامت کردند چون آنقدر گستاخ بودی که آرزو می کردی باسواد شوی اسمش را جنبش بی سروپاها می گذارند اینکه انسانی بخواهد خواندن یاد بگیرد