کتاب ضرورت تئاتر تئاتر این هنر تفاوت و تکرار هربار زندگی را به صحنه می برد و هربار به شکلی متفاوت از شب و روز پیشین و درعین حال تکرار قسمی از زیستن است که در انگاره ی اول همانی به نظر می رسد که پیش از این اجرا کرده ایم یا دیده ایم ازهمین رو ما در تئاتر هم تماشا می کنیم هم تماشا می شویم و اگر تئاتر را از اجتماع انسانی بگیریم آن جامعه هیچگاه توان گفت وگو را به دست نخواهد آورد اگر امروز می دانیم که افلاطون در ضیافت و دیگر مکالمات سقراطی تئاتر را به بستری مبدل می کند برای اوج گفت وگوی فلسفی و از درون این گفت گو است که به زعم او حقیقت ظهور می کند تئاتر همان ضرورتی می شود که هر جامعه ی انسانی برای فهم متقابل آدم هایش و رسیدن به وضعیتی دموکراتیک به آن نیازمند است پال ودراف در  ضرورت تئاتر؛ هنر تماشا کردن و تماشا شدن دست بر همین نکته ی اساسی گذاشته و به آن از منظر یک ضرورت زیستن زندگی می نگرد هنری که اخلاقی ست و رخدادمحور اگر سقراط تا پای مرگ در آتن ماند و حاضر به ترک آن به قیمت زنده ماندنش نبود و حاضر نبود دست از گفت وگو هم بکشد بنیان رادیکال تفکری را هویدا می کرد که بر گفت وگو تماشایی شدن و تماشا کردن نهفته بود ضرورت تئاتر با همین انگاره پا را از این هم فراتر گذاشته و گستره ی عظیم حضور تئاتر در لحظه لحظه های زیست اجتماعی انسان را نمایان کرده و تحلیل می کند