آنها هیچ از بهشت نمی دانند  نگاهی به زیرتخت انداختم چند نامه دست نخورده چند حرف نشنیده اینجا مانده است هیچ کس نمی داند اگر می دانستی چقدر حرف برای گفتن دارم اما دیگر سر به راه شده ام این همان چیزی است که آنها می خواستند سرم را پایین می اندازم می گویم چشم و طوری اشک می ریزم که کسی متوجه نشود می دانم آنها نه طاقت لبخند مرا داشتند و نه طاقت اشک هایم را دارند آنها یاد گرفته اند در هر صورت نگاهشان سرد باشد من دیگر یک صورت بی حالت را ترجیح می دهم لبخندی که در کار نیست اما اشک ها را پنهان می کنم پسر سر به راهی شده ام درست همانی که می خواستند پدر که راضی است؛ این خودش کلی می ارزد پدر تو هم راضی است لابد کمی هم بگذاریم دیگران رضایت را تجربه کنند یلدا من کجای داستان ایستاده  ام؟ بر سر خواب های کودکی من چه می آید؟ داستان حاضر در قالب نامه هایی به نگارش درآمده که پسر ارباب به یلدا ـ دختر مستخدم خانه اربابی شان ـ می نویسد و در آنها از خود زندگی اجباری اش در شهر و تسلیم شدن در برابر انتقادات خانواده سخن می گوید منبع خانه کتاب کتیبه 4