کتاب عهد کمیل نویسنده مصیب معصومیان  خاطرات مریم یوسفی همسر شهید مصطفی کمیل صفری تبار شهید صفری تبار متولد سال 13۶۷ در روستای بیشه سر از توابع شهرستان بابل است مصطفی برای خدمت سربازی به لشکر۳۰ پیاده گرگان اعزام شد و هم زمان برای جذب رسمی در سپاه نام نویسی کرد هنوز دو ماهی از آموزش نظامی او نگذشته بود که نامۀ جذب او در سپاه به دستش رسید به سختی از لشکر تسویه حساب گرفت و به علت قبولی در سپاه از سربازی مرخص شد و برای ادامۀ آموزش جهت سربازی امام زمانعج در اسفند13۸۶ وارد دانشگاه امام حسینع شد صفری تبار با دوست همیشگی خود شهید محمد محرابی پناه که باهم عقد اخوت داشتند در تاریخ 13شهریور1390 در تپۀ جاسوسان سردشت توسط گروهک های ضدانقلاب به مقام عظیم شهادت نایل شدند  گزیدۀ متن چشمم افتاد به گوشۀ حیاط دیدم کسی پدرم را در آغوش گرفته و دارد گریه می کند آنجا پا کوبیدم به زمین با صدایی که پر از بغض و گریه و ناله بود گفتم شما مگه نمی گید کتفش تیر خورده؟ مگه نمی گید بیهوش داره می آد؟ پس واسه  چی شما دارید گریه می کنید؟ یکی گفت ما فقط به خاطر اینکه کمیل حالش خوب نیس داریم گریه می کنیم خواهر کمیل تماس گرفت با همسر همکار کمیل با این اوضاع و احوال خواهرش شک کرد تازه اینجا بود که فهمیدم این ها هم از قضیه بی خبرند گوشم را تیز کردم تا بفهمم او پشت گوشی چه می شنود و چه می گوید؛ اما از اتاق رفت بیرون بعد از چند دقیقه آمد داخل اتاق و همین طور که گریه می کرد گفت داداشم به آرزوش رسید