کتاب دشت   آن روز تا غروب همراه مادرکلان قصه کرد و افسوس خورد کاش قبل آمدن یک بار دیگر دختر و نوه اش را می دید حالا با شنیدن خبر مرگش من هم خودم را در آرزوی ناکامش شریک احساس می کردم کاش آرزوی هیچ آدمی را ندانیم شاید مثل مادر حبیب بنیرد و حسرت آرزوهای ناکامش را مثل یک بار بر پشت ما بگذارد کاش قبل آمدن می توانست دختر و نوه اش را ببیند حالا معلوم نیست دخترش کی خبر شود که مادرش را از دست داده؟ یک سال بعد؟ دو سال بعد؟ مادر من بعد از دو سال فهمیده بود که مادرش مرده است   صبح که بیدار شدم همه چیز بسته بندی شده بود مادر بعضی چیزها مثل ساك لباس های محمد و حمید را میان حویلی گذاشته بود ساك لباس مادر کلان را گرفته و از حویلی خارج شدم پیش خانه ی کاکا امین هم بسته های بزرگ و کوچک رختخواب و لباس و ظرف بود از کنار زمینی گذشتم که کاکا امین برای ساختن مدرسه مشخص کرده بود و بی خبر از این هیاهوها هم چنان منتظر ساخته شدن بود با سنگ چین های مصمم و امیدواری که کنار هم مانده بودند کنار مزار نشستم گل هایی که دیروز سر خاك گذاشته بودم پژمرده بودند گذاشتم همان طور پژمرده روی مزار باشند