کتاب درگاه این خانه بوسیدنی است نویسنده زینب عرفانیان  خاطرات نا گفته فروغ مُنهی؛ مادر شهیدان داوود رسول و علیرضا خالقی پور مادر جوانی که روزهای جوانی اش به داغ جگرگوشه هایش گذشت و خم به ابرو نیاورد شیرزنی توصیف نشدنی که در صفحات این کتاب فقط گوشه هایی از صبر زینب گونه اش به تصویر کشیده شده است مادری نمونه که علاوه بر تقدیم سه فرزند خود افتخاری همسری جانباز دوران دفاع مقدس را دارد اولین شهید این خانواده شهید داود خالقی پور متولد۱۳۴۴ است که در سال۱۳۶۲ طی عملیات خیبر در جزیره مجنون به فیض شهادت نائل آمد دو شهید دیگر این خانواده نیز رسول و علیرضا متولدین۱۳۴۶ و ۱۳۵۰ بودند که به طور همزمان در سال ۱۳۶۷ در منطقه شلمچه عملیات پاسگاه زید در آغوش یکدیگر آسمانی شدند  گزیدۀ متن کنار تابوت زانو زدم پوستش از شیمیایی مُلتهب و تن سفیدش پر از دانه های ریز قرمز بود مثل وقتی که سرخک گرفت به پوستش دست کشیدم زخم ترکش ها ی زبر چقدر حرف برای گفتن داشتم به صورتش دست کشیدم سرمای تنش در جانم خزید چرا قدر پسرم را ندانستم؟ تا چشم بر هم زدم از پیشمان رفت من ماندم و حسرتی که دلم را می سوزاند دستش را در دستم گرفتم موهایش را نوازش کردم صورتم را نزدیکش می بردم و عقب می آوردم حرف می زدم و گریه می کردم ساکت می شدم و نگاهش می کردم می بوییدم و می بوسیدمش همة تنش را لمس کردم ذره ذرة داوود را به خاطر می سپردم