کتاب زوربای بودایی او زورباست که با آن دمپایی لاانگشتی اش در قلب ما میرقصد کف زنان چرخ می زند و هم آهنگ با تپش های نبض زندگی  نغمه می سراید  او زورباست ؛ به ناگاه در نیلیک جادویی خویش می دمد و بر می دارد حد و مرزهای آنچه را که روزی عشق می پنداشتیم  زوربا با کلمات خویش  هرشب شولایی از روشنایی را بر اندام ما می پوشاند  زوربا میرقصد و ذره صفت و خورشیدوار در حفره های جان ما بذرهای طلا می پاشد  او زورباست او به موسیقی خاموش هستی گوش می سپارد و با ضرب آهنگ های آن  پلک میزند او با رقص پریوار دانه های برف پلک هایش  تازیانه های سلوکش را  نمناک و نرم و آهسته و خاموش بر پیکر زمستانی زمین فرود می آورد  زوربا قشنگ ترین لطیفه ها را نیز بلد است