کتاب زن اُشو عارف فیلسوف گورو استاد دانشگاه هندی و رهبر جنبش راجنیش بود که در مدت زندگی خود به عنوان یک عارف بحث برانگیز و رهبر جنبشی جدید مورد توجه قرار گرفت در مکتب اشو تمامی ادیان و مذاهب پوچ دانسته می شوند و همگی به مثابه دروغ های بزرگ تاریخ معرفی می گردند اشو می گوید همه آئین ها بر پایه دستاویزی ساختگی بنا شده است همه شیوه ها دروغین اند آنها تنها یک موقعیت را پدید می آورند و انگیزه نیستند در ادامه با رمان زن این نویسنده بزرگ بیشتر آشنا خواهیم شد  عشق چیست؟ بستگی دارد به تعداد مردان موجود عشق وجود دارد عشق یک سلسله مراتب است از پایین ترین رده تا والاترین از سکس تا فراآگاهی لایه های متفاوت سطوح مختلفی وجود دارند تمامش بستگی به تو دارد اگر در پایین ترین پله قرار داشته باشی نسبت به کسی که در پله های بالا قرار دارد یک مفهوم کاملا متفاوت از عشق خواهی داشت  آدلف هیتلر از عشق یک مفهوم دارد؛ گوتام بودا مفهومی دیگر دارد؛ و این مفاهیم با هم کاملا متضاد خواهند بود زیرا که این دو در دو قطب متضاد قرار دارند عشق در پایین ترین سطح نوعی سیاست است سیاست قدرت هرگاه عشق توسط مفهوم سلطه جویی آلوده شده باشد یک بازی سیاسی است چه آن را سیاست بخوانی و چه نه موضوع این نیست؛ سیاسی خواهد بود  در جواب سوال باید توجه داشت که اشو از نگاه ما جزو معنویت های کاذب است که در کشور ما به اشتباه توسط بعضی ها به عنوان عرفان تبلیغ می شود جهت آشنایی بیشتر با اندیشه های اشو توجه به نکات زیر راهگاشت 1 اشو هر چند که خود را سرآغاز معنویت نوین می داند و معتقد است که اینها  همه از دریافت های معنوی و روحی خود اوست و کسی در این اندیشه ها با او شریک نیست اما گفته های اشو در باب امور جنسی نه بیان گر روشن فکری و نو اندیشی اش او که علامت تعصب وی به پاره ای از مکاتب کهن هند است کسانی که مختصر آشنایی با مکاتب هندی دارند نیک می دانند که اندیشه اشو در باب سکس نه ترواش فکری او که ارمغان مکتب تانترا است  تانترا از نظر پرداختن به آیین های جنسی چنان شهره است که بسیاری از محققین ادیان هند چندان توجهی به مبانی و نظام فکری آن ننموده اند و این آیین را در حد یک مسلک گروهی و رسم محلی به حساب آورده  اند به همین جهت این مکتب چندان در کتب تاریخ هند انعکاس نیافته  است  2 اشو به خانواده می تازد و آن را مانع عشق معرفی می کند اما مرتکب عذر بدتر از گناه می شود و به چیزی دعوت می کند که در آن کمترین نشانی از عشق نیست هر چند اشو در مشهورترین کتاب خود به نام از سکس تا فراآ گاهی به گونه ای به مسأله سکس پرداخته است که خواننده گمان کند در سکس انرژی روحانی نهفته  است و این عمل می تواند انسان را به عالم معنا اتصال دهد اما آنچه بیشتر اشو را رنجانده و موجب شده وی با ازدواج و همسرداری مخالفت کند مشکلات بعد از ازدواج همچون طلاق درگیری  مشکلات زندگی و کم شدن محبت بین زن و شوهر است اشو در مصاحبه هایش با صراحت گفته است انسان ها از نظر ارتباطات جنسی باید مانند بقیه حیوانات زندگی کنند؛ با این وضعیت نه مشکلی پیش می آید نه طلاقی؛ نه درگیری و نه مشکلی1  با توجه به مطالب یادشده این سؤال مطرح است که آنچه اشو به آن دعوت کرده راه حل است یا فرار از مشکل؟ راه کار است یا پاک نمودن صورت مسأله؟ اگر بهترین علاج پاک کردن صورت مسأله است درمان های راحت تری نیز در دسترس است؛ اگر مشکلِ سردی روابط عاطفی بین زن و شوهر چاره اش فرار از ازدواج باشد؛ چرا برای فرار از سختی های زندگی خودکشی راه چاره نباشد؟ آنچه که اشو پیشنهاد می دهد بیرون آمدن از چاله و افتادن در چاه است راهی که وی نشان می دهد نه تنها به گسترش ارتباطات عاطفی کمک نمی کند بلکه موجب مشکلات دیگری نیز می شود  برداشتن دیوار خانواده و دعوت به کمون جنسی نه تنها به زایش عشق بین مرد و زن نمی انجامد بلکه تبعات ناگوار اشتراک جنسی به زن و مرد محدود نشده و به تخریب اجتماع آوارگی فرزندان و بحران های اخلاقی و رفتاری می انجامد و این باتلاق نه تنها به خروج از مشکل قبلی منجر نخواهد شد که روز به  روز بر دامنه بحران قبلی خواهد افزود؛ بماند که آنچه اشو به آن دعوت می کند در حقیقت محور قرار دادن غریزه جنسی است نه رسیدن به عشق و محبت از آ نجا که این میل دریاصفت و سیری ناپذیر است؛ بدون تردید آدمی را در باتلاق تنوع طلبی فروخواهد برد و آدمی هیچ گاه روی آرامش را نخواهد دید 3 هر چند نام خدا در مکتب اشو آمده است اما از آ نجا که این خدا از قدرت کامل و علم نامحدود برخوردار نیست خدایی است محدود و ناقص او معتقد است ژاپن چیزهایی را خلق کرده که خدا در هنگام خلقت عالم نتوانسته است بیافریند2 خدایی که علم و قدرتش کمتر از مخلوقات خویش باشد اساساً خدا نیست و همان بهتر که از حیات معنوی انسان حذف شود خدایی که اشو تصویر کرده نه تنها خالق لایزال نیست که ساخته و پرداخته ذهن انسانی ضعیف است  خلاصه اینکه در بیان اشو هر چند خدا وجود دارد اما موجودی است ناقص و ضعیف که نباید و نمی تواند غایت سیر سالک واقع شود اشو هدف انسان ها را رسیدن به شادمانی می داند نه شهود ذات بی کران خداوند ونه دست یابی به رضایت و رفتن به بهشت برین او اگر کسی خدا را غایت سلوک انسانی نداند؛ اساساً به چیزی دعوت کرده که خود نیازمند به غایت است در نگاه اشو آنچه که مهم و لازم است نوعی از تسلیم درونی است نه خدا و این تسلیم درونی نه تسلیمی برای خدا که حالتی از بودن است البته از آنجا که اگر نام خدا در میان باشد این تسلیم و حالت بودن درونی راحت تر صورت می گیرد لذا نام خدا در کلام اشو بهانه و ابزار مناسبی است که این حالت تسلیم روحی زودتر و سهل تر اتفاق افتد با همین نگاه است که اشو صراحتاً می گوید  مردمانی مانند بودا یا ماهاویرا بوده اند که بدون خدا تسلیم شده اند ولی اینها پدیده هایی نادر هستند خداوند هدف نیست و یک شخص نیست