کتاب دیدم که جانم میرود زندگی شهید مصطفی کاظم زاده کتاب دیدم که جانم می رود نوشتهٔ حمید داودآبادی است انتشارات شهید کاظمی این کتاب را روانهٔ بازار کرده است این اثر خاطراتی از شهید مصطفی کاظم زاده را دربر دارد نویسندهٔ این کتاب از دوستان مصطفی کاظم زاده بوده است آنها با وجود اشتراک های بسیار در زندگی سرانجام هایی متفاوت داشته اند   قیمت چاپ جدید ۵۵ این چاپ قدیمه قیمت رو جلد ۳۵ نو درباره کتاب دیدم که جانم می رود  کتاب دیدم که جانم می رود خاطرات یک شهید را روایت می کند؛ مصطفی کاظم زاده او در سال ۱۳۴۴  به دنیا آمده بود اما در عملیات مسلم بن عقیل در ۲۲ مهر ماه ۱۳۶۱ به شهادت رسید  نویسندهٔ این کتاب با شهید یادشده دوست و آشنا بودند  حمید داودآبادی و مصطفی کاظم زاده در سال ۱۳۵۸ با هم آشنا می شوند این رفاقت تا ۲۲ مهر سال ۱۳۶۱ ادامه پیدا می کند آنها با آن سن و سال کم در چادر وحدت جلوی دانشگاه تهران با منافقین بحث می کنند با هم به هر طریقی شده رضایت خانواده ها را برای رفتن به جبهه جلب می کنند با هم در گیلان غرب همسنگر می شوند اما ادامهٔ زندگی آنها دیگر شباهتی به هم ندارد  در این کتاب به ماجرای جنگ ایران و عراق از منظر رفاقتِ پاک صادقانه و بی آلایش دو نوجوان رزمنده نگاه شده است لابه لای صفحات کتاب روایت هایی هم از این جنگ ارائه می شود که گاه می تواند خواننده را میخکوب کند و احساسات او را به غلیان درآورد؛ مانند بخشی از کتاب که روایت گرِ حضور داوطلبانهٔ بچه های پرورشگاهی در جنگِ هشت ساله و شهادت آنها است  نویسنده همچنین پاورقی هایی هم به کتاب زده که خودشان به تنهایی مهم هستند  خواندن کتاب دیدم که جانم می رود را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم  خواندن این کتاب را به دوستداران کتاب های خاطرات و زندگی نامهٔ شهیدان ایرانی پیشنهاد می کنیم  بخش هایی از کتاب دیدم که جانم می رود  چون در هنگامه ی عملیات بود به هیچ وجه به کسی مرخصی نمی دادند؛ حتی کوتاه مدت غروب مصطفی را شیر کردم تا پیش فرمانده گردان برود و برای هردو مان مرخصی بگیرد هر طور که بود کسائیان قبول کرد قرار شد ساعت ۴ صبح روز بعد به کرمانشاه برویم و تا عصر خودمان را برسانیم اردوگاه بهانه ام زدن تلفن به تهران بود ولی بی آن که به مصطفی بگویم قصد داشتم او را به تهران بفرستم؛ به هرزحمتی که بود خیلی می ترسیدم که برایش اتفاقی بیفتد آن هم درحالی که عقب خط بودیم چه برسد به خط و عملیات قصد داشتم او را به کرمانشاه ببرم و تحویل جلال مهدی آبادی بدهم تا هر طوری شده نگهش دارد یا بفرستدش تهران این طوری خیالم راحت تر می شد و با روحیه ای آرام تر می توانستم به جبهه برگردم مدام به خودم لعنت می کردم که چرا پذیرفتم با او بیایم جبهه  درحالی که خودمان را آماده ی رفتن به شهر کرده بودیم برای خواب دراز کشیدیم خوابم نمی برد همه اش فکر این بودم که چه طور او را راضی  کنم برگردد تهران میان خواب و بیداری بودم که با فریاد فرماندهان بلند شدیم ساعت ۲ صبح بود که به خط شدیم و آماده ی رفتن به خط مقدم خیلی حالم گرفته شد اما مصطفی بی خیال بود و خیلی خوشحال از این که می رفتیم خط  سریع رفتم پهلوی برادر کسائیان و گفتم برادر شما قول دادید بذاری ما امروز بریم کرمانشاه  خندید و گفت بله قول دادم ولی وقتی قراره گردان رو ببرند خط می تونم بگم نه همین جا بمونید تا اینا برن شهر و برگردن؟ حالا بیا بریم ایشاالله زود برمی گردیم و می رید مرخصی پهلوی خونواده تون  سوار بر کامیون های ایفا از شهر ویران  شده ی سومار در تاریکی گذشتیم هیچ دیوار برپایی در آن جا به چشم نمی خورد نخل های سرسوخته انگار سلام مان می کردند به عقبه ی خط مقدم رسیدیم نمازصبح روز سه شنبه ۲۰ مهر را در تپه های سومار خواندیم و با وانت ها عازم خط مقدم شدیم به ارتفاعات موردنظر که رسیدیم هوا کاملا روشن شده بود