پژوهش در علوم سیاسی رویکرد های اثبات گرا تفسیری و انتقادی  به توضیحات توجه شود امروزه در عرصه علوم اجتماعی که علوم سیاسی نیز بخشی از آن به شمار می رود هیچ گونه وحدت روش شناختی مشاهده نمی شود رویکردهای گوناگون به پژوهش در علوم اجتماعی مبانی فلسفی و معرفت شناختی متفاوتی دارند و راه های مختلفی برای دستیابی به دانش علمی توصیه می کنند این وضعیت با شرایطی که مدت های مدید بر شاخه های گوناگون علوم اجتماعی حاکم بود و تلاش به عمل می آمد تا روش علمی واحدی فصل الخطاب همۀ پژوهشگران قرار گیرد و شاید مهمترین تجلی آن در حوزۀ علوم سیاسی غلبۀ گفتمان رفتارگرا بر دانشکده ها و مراکز پژوهشی علوم سیاسی طی چند دهۀ بعد از جنگ جهانی دوم بود بسیار متفاوت است رفتارگرایی در علوم سیاسی تلاشی بود برای هماهنگی بیشتر منطق و ابزارهای پژوهشی با آنچه از قرن نوزدهم به  این سو در حوزۀ اقتصاد جامعه شناسی و روان شناسی شکل گرفته بود و می کوشید تا این علوم را بر پایۀ روش های تجربی و اثباتی علوم طبیعی سازمان دهد در واقع روش علمی به طور انحصاری به رویکردی اطلاق می شد که اصل را بر مشاهدۀ تجربی آزمایش کاربرد عقل و تفکیک شناسنده از موضوع شناسایی قرار می داد یعنی همان روشی که از قرن هفدهم میلادی با فرانسیس بیکن 1626ـ1561 آغاز و شاخص علوم تجربی و وجه ممیزۀ آن از اسکولاستیک قرون وسطی شد علوم اجتماعی مدرن از بدو ظهور در قرن نوزده میلادی داعیۀ علم بودن به سبک علوم طبیعی را داشتند و آنگونه که پدر جامعه شناسی مدرن اگوست کنت اعلام کرده بود می بایست علومی اثباتی باشند روش شناسی همۀ علوم اعم از طبیعی و اجتماعی برای اثبات گرایان یکسان بود و شرط پژوهش علمی  صدق پذیری گزاره های پژوهشگر یا ادعاهای مربوط به شناخت از راه مشاهده و سنجش دقیق مقولات مورد بررسی بود این روش علمی واحد مبتنی بر مجموعه ای از قواعد منطقی مجرد و مستقل از جهان و کردارهای اجتماعی آدمیان فرض می شد و کاربردی عام و فراگیر داشت اگرچه مخالفان اثبات گرایان از همان ابتدا ادعاهای گزاف و خوش بینانۀ آنها را مورد تردید قرار داده بودند این مخالفت ها نتوانست مانع از رواج گستردۀ این رویکرد معرفت شناختی به پژوهش در حوزه علوم اجتماعی شود و به تدریج اصول دیدگاه اثبات گرایی بر حوزۀ پژوهش های اجتماعی سلطه یافت به گونه ای که اهل پژوهش اغلب بدون توجه و حتی آگاهی از مفروضات اثبات گرایانۀ خود عمل پژوهش را انجام می دادند یا در صورت آگاهی از آن مفروضات تردید در آنها و ورود به مباحث معرفت شناختی پیچیده و احتمالاً حل ناشدنی را روا نمی دانستند بحث های معرفت شناختی یکی از حوزه های اندیشۀ فلسفی را تشکیل می دهد و بویژه پس از چرخشی که رنه دکارت 1650 ـ 1596 در مباحث اصلی فلسفه از اندیشه دربارۀ معنای هستی هستی شناسی به اندیشه دربارۀ فرآیند شکل گیری دانش ایجاد کرد به مهمترین موضوع فلسفه در خصوص علوم جدید تبدیل شده است پرسش های معرفت شناختی به معنای پرسش دربارۀ ماهیت آنچه می دانیم یا دانش ما نسبت به اشیاء و امور هستی است به عبارت دیگر معرفت شناسی حوزه ای است که در آن دعاوی مربوط به شناخت سنجیده می شود