داستایفسکی در یادداشت های زیرزمینی از زبان مردی سخن می گوید که از آگاهیِ زیاد نسبت به سایر مردم عادی به کنج انزوای زیرزمینش خزیده و گویی مقابل فلاکت روزگار و جهالت مردم مشغول طغیانی منفعلانه است زیرزمین در اینجا نمادی از بریدگی از اجتماع و بیگانگی است