کتاب معنویت بی سامان   جامعۀ ایران در دهه های اخیر تغییرات فرهنگی مختلفی را تجربه کرده است؛ از جملۀ آن ها پیدایی الگوها و انگاره های معنوی تازه  در مناسبات اجتماعی و در موقعیت های بین فردی است؛ انگاره هایی که گاه جهان بیرون را آیینه جهان درون ما می دانند و به ما می آموزند هر نابسامانی ای که در جامعه می بینیم بازتاب نابسامانی روحی ماست و کنشگرانی که واکنششان در مواجهه با مشکلات و تلخ کامی های دنیای مدرن فرورفتن در خود و مراقبه است  بی  گمان میان تجربة حال خوبی که در این انگاره ها و الگوها معرفی می شود با بهجت و فرح و انبساطِ عارفانه ای که در ادیان بزرگ آسمانی از آن سخن به میان آورده می شود تفاوت زیادی وجود دارد؛ هرچند شباهت هایی نیز یافتنی است از این رو به نظر می رسد با نوعی تحول یا تغییر فرهنگی حداقل در بخش قابل توجهی از جامعۀ ایرانی مواجهیم؛ ایرانیانی که مفاهیمی چون انرژی مثبت افراد ارتعاشات افکار منفی شعور کائنات چاکرا کارما و نیروی حال به تدریج در تاروپود زندگی روزمره شان نفوذ کرده و به کارگیری انواع تکنیک های ذهنی ـ روحی ـ بدنی به عنوان فعالیتی روزمره بدل شده است  مؤلف کتاب معنویت بی سامان سعی می کند از دریچه و منظر جامعه شناختی و با استناد به شواهد حاصل از مطالعه میدانی توضیح دهد که چه اتفاقی رخ داده و این مورد اقبال واقع شدن نشانۀ چیست؟ چه علل یا دلایلی را برای این گرایش می توان برشمرد و چه عواملی زمینه ساز این گرایش شده اند؟ این کنشگران چه فرهنگی را نمایندگی می کنند و راه به کجا خواهند برد؟