کتاب هنر زندگی مراقبه ی ویپاسانا   اثر ویلیام هارت  نشر مثلث  ویلیام هارت یکی از شاگردان ساتیا نارایانا گویانکا معلم هندی مراقبۀ ویپاسنا بود کتاب هنر زندگی ویپاسنا از ویلیام هارت در سال 1987 منتشر شد این کتاب تحت نظر و با تأیید ساتیا نارایانا گویانکا نوشته شده است س ن گویانکا که بین معلمان مراقبه منحصربه فرد است یک صنعتگر بازنشسته و رهبر سابق جامعۀ هندی در برمه است با این که او یک شخص عامی بود اما تأیید راهبان ارشد بودا در برمه هند و سریلانکا را به دست آورد و دوره های مختلفی را تحت نظر آن ها گذراند او علاقه ای به استاد معنوی بودن ندارد و در عوض معتقد است مسئولیت پذیری در زندگی بسیار مهم تر است ویلیام هارت در کتاب هنر زندگی به توضیح مراقبۀ ویپاسانا و داستان هایی از ساتیا نارایانا گویانکا پرداخته است همه در زندگی به دنبال آرامش و هماهنگی هستند چون این چیزی است که ما در زندگی به سختی می توانیم به آن دست یابیم هرازگاهی همۀ ما بی قرار تحریک پذیر و ناهماهنگ می شویم و وقتی چنین احساس هایی را تجربه می کنیم هیچ وقت خودداری نمی کنیم و دائماً این احساس های ناخوشایند را به دیگران نیز منتقل می کنیم ناراحتی فضای اطراف تان را مسموم می کند و کسانی که با شما در تماس باشند نیز تحت تأثیر قرار خواهند گرفت و مطمئناً این روش درستی برای زندگی نیست  بهتر است که یاد بگیریم چطور با خود و دیگران در صلح باشیم به هرحال انسان موجودی اجتماعی است که باید در جامعه زندگی کند و با دیگران برخورد داشته باشد اما چگونه باید به این آرامش رسید؟ چگونه باید به صلح درونی برسیم تا دیگران نیز بتوانند در کنار ما به آرامش برسند؟ برای رهایی از درد و رنج یا ناراحتی باید دلیل اصلی آن یعنی علت رنج را بدانید بنابراین اگر دقت کنید متوجه خواهید شد که هرگاه شروع به ایجاد افکار منفی یا ناخالص در ذهن خودتان می کنید  از زندگی ناراضی می شوید یک فکر منفی در ذهن باعث ناآرامی یا ناهماهنگی شما خواهد شد  اما چطور افکار منفی وارد ذهن ما می شوند؟ وقتی متوجه می شویم شخصی به گونه ای رفتار می کند که ما دوست نداریم یا وقتی متوجه می شویم که اتفاقی رخ داده که از آن رضایت نداریم ناراحت می شویم اتفاقات ناخواسته رخ می دهند اما اعصاب ما به هم می ریزد و دچار تنش می شویم واقعیت این است که هیچ چیزی در زندگی مطابق میل ما پیش نخواهد رفت همیشه ممکن است موانعی بر سر راه مان قرار بگیرد و باز ما دچار تنش می شویم و خودخوری می کنیم این روند هر بار کل ساختار ذهنی و جسمی ما را متشنج و ذهن ما را پُر از افکار منفی می کند آن قدر که به نتیجه می رسیم چقدر بدبخت هستیم  ما نمی توانیم کاری کنیم که همه چیز آن طور که می خواهیم پیش برود و به احتمال زیاد دائماً اتفاق هایی برخلاف میل ما در زندگی رخ خواهد داد بنابراین سؤالی که مطرح می شود این است که چاره چیست؟ چگونه می توانیم وقتی چیزی مطابق میل ما پیش نمی رود آن را نادیده بگیریم و متشنج نشویم؟  چگونه مي توانیم در زندگی به صلح برسیم و با زندگی هماهنگ شویم؟