در رساله ضیافت آلکی بیادس سخنان سقراط را به نغمه های نی مانند می کند نغمه هایی که جان را مسحور و تسخیر می کند بیدار می سازد و اشتیاق درک اسرار آسمانی را در او بر می انگیزد او به سقراط می گوید وقتی سخن تو را می شنوم دلم از شعف برمی جهد و مرا سرمستی و شوری دست می دهد که کاهنان کروانت را دست نمی دهد از شنیدن سخنانت چشمانم از اشک لبریز می گردد و دیده ام که در بسیاری مردم دیگر نیز سخنت همین اثر را دارد