کتاب خط مقدم روایت داستانی از تشکیل یگان موشکی ایران اثر فائضه غفارحدادی در کتاب خط مقدم نوشته فائضه غفار حدادی و محمدحسین پیکانی روایتی داستانی و مستند از تشکیل یگان موشکی ایران با محوریت زندگی شهید حسن طهرانی مقدم می خوانید این کتاب در  هفدهمین دورهٔ انتخاب بهترین کتاب دفاع مقدس برگزیده شده است در این کتاب که نگارش آن بیش از یک سال طول کشیده است مراحل تشکیل یگان موشکی ایران را از نقطه مبدا تا تشکیل خط های متعدد آن در جای جای ایران و منطقه خواهید خواند درباره کتاب خط مقدم  شهید حسن طهرانی مقدم یکی از فرماندهان سپاه پاسداران بود که در جنگ ایران و عراق وظایف مهمی را بر عهده داشت او در سال ۱۳۹۰ بر اثر انفجار زاغه مهمات در پادگان مدرس از دنیا رفت در این کتاب فائضه حداد مجموعه ای از مصاحبه ها و اسناد مختلف را جمع آوری کرده تا برشی از زندگی شهید طهرانی مقدم را روایت کند در این روایت مجموعه اقدامات حسن طهرانی مقدم در سال های ۶۳ تا ۶۵ برای تشکیل یگان موشکی را می خوانیم   خواندن کتاب خط مقدم را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم؟ علاقه مندان به کتاب های حوزه دفاع مقدس و تاریخ جنگ را به خواندن این کتاب دعوت می کنیم  بخشی از کتاب خط مقدم جمعه جشن تشرین بود داخل چمن زردشدهٔ زمین فوتبال یک زمین والیبال درست کرده بودند و صندلی هایی که در چندین ردیف دورش چیده بودند از افراد گروهان ها و گردآان های تیپ ۱۵۵ و ۱۵۶ موشکی سوریه پر شده بود جایگاه عریض و طویلی هم در قسمت بالای زمین برای سخنرانی درست کرده بودند که با گل های مصنوعی و عکس حافظ اسد و پرچم سوریه تزیین شده بود پشت تریبون سخنران یک ردیف مبل چیده شده بود که جایگاه فرماندهان بود یک ردیف صندلی هم در پشت ردیف مبل گذاشته بودند که مخصوص مهمانان ویژه بود حسن آقا بر روی یکی از مبل های ردیف اول مابین سرتیپ ترکی و سرلشکر عبدالقادر نشسته بود بچه ها هم روی صندلی های ردیف دوم بودند فرمانده یکی از گردان های موشکی پشت تریبون گزارش می داد حسن آقا کم وبیش بعضی کلمه ها و موضوع صحبتش را می فهمید ولی بیشتر حواسش به جمعیت دورتادور زمین و مخصوصاً روس ها بود فقط هفت هشت نفر از روس ها در جشن شرکت کرده بودند که در ضلع بالا و گوشهٔ سمت راست زمین نشسته بودند همگی لباس ارتش سوریه را پوشیده بودند بدون درجه بودن لباسشان آن ها را از بقیهٔ جمعیت متمایز می کرد رّد نگاهشان هم بیشتر از آنکه به سخنران برسد روی ردیف دوم صندلی ها و بچه های ایرانی بود هر کسی می توانست کنجکاوی را توی چهره شان ببیند