لكان در درسگفتارهایش می کوشد به همان مدارس روزگار باستان باز گردد او از روشن و شفاف سخن گفتن فروید به سمت طنز و طعنه و ابهام می آید تا مانند سقراط جان ما را با سخن خود زنده کند او به فروید و خاستگاه او که تعبیر رؤیاهاست بازمی گردد اما با نوشیدن از چشمه ای به نام سایکوز جنون از او هم فراتر می رود تا مرزهای روانکاوی با سایر شاخه های علوم را بلرزاند بردارد و از بیخ و بن جابه جا کند