کتاب دیوان اشعار پروین اعتصامی نشر مروارید شعر معاصر بیش از پنجاه سال از در گذشت پروین اعتصامی  زنی مردانه در قلمرو شعر و عرفان  می گذرد و نزدیک به هفتاد سال است که فارسی زبانان با اشعار او آشنایی دارنددر این هفتاد سال اشعار پروین اعتصامی نزد همگان پذیرس عام یافته و بسیاری از ابیات آن به صورت ضرب المثل بر زبان خواص و عوام جاری گشته است چاپهای متعددی که از دیوان او صورت گرفته بیانگر این مقبولیت است  رهائیت باید رها کن جهانرا نگهدار ز آلودگی پاک جانرا بسر برشو این گنبد آبگون را بهم بشکن این طبل خالی میانرا گذشتن گه است این سرای سپنجی برو باز جو دولت جاودانرا زهر باد چون گرد منما بلندی که پست است همت بلند آسمانرا برود اندرون خانه عاقل نسازد که ویران کند سیل آن خانمانرا چه آسان بدامت درافکند گیتی چه ارزان گرفت از تو عمر گرانرا ترا پاسبان است چشم تو و من همی خفته می بینم این پاسبانرا سمند تو زی پرتگاه از چه پوید ببین تا بدست که دادی عنانرا ره و رسم بازارگانی چه دانی تو کز سود نشناختستی زیانرا یکی کشتی از دانش و عزم باید چنین بحر پر وحشت بیکرانرا زمینت چو اژدر بناگه ببلعد تو باری غنیمت شمار این زمانرا فروغی ده این دیدهٔ کم ضیا را توانا کن این خاطر ناتوانرا توای سالیان خفته بگشای چشمی توای گمشده بازجو کاروانرا مفرسای با تیره رائی درون را میالای با ژاژخائی دهانرا ز خوان جهان هر که را یک نواله بدادند و آنگه ربودند خوانرا به بستان جان تا گلی هست پروین تو خود باغبانی کن این بوستانرا