قلمرو شاهان هخامنشی شامل چندین ایالت بود و اداره ی هر سرزمین را فرمانروایانی محلی بر عهده داشتند که ساتراپان خوانده می شدند قلمرو هر ساتراپ را نیز یک ساتراپی می نامیدند این ساختار پس از فتوحات اسکندر و سقوط هخامنشیان نیز تداوم داشت و مقدونیان و یونانیان همانند گذشته از ساتراپ ها و ساتراپی ها برای اداره ی این سرزمین ها بهره می بردند