کتاب نامهربان من کو         اثر م بهارلویی نشر برکه خورشید  تخته درست درچند قدمی میزی بود که او رویش نشسته بود گچ را برداشتم و طوری که اوهم از آن فاصله بتواند بخواند نوشتم  گویند دل به آن بت نامهربان نده  دل آن زمان ربود که نامهربان نبود  نامهربان نبود مطمئنم نبود  هرچند که بخواهد نقش نا مهربان ها را بازی کند  نمی تواند من را گول بزند  از لحظه ای که آمده بخت النصر شده و نشسته مقابلم و پا روی پا انداخته  نمیخواهد  اعتراف کند اما نگرانم است نگران سلامتی ام  نگران این بیست و چهار ساعت وگرنه چرا نمی رود؟ وقتی برگشتم و مقابلش نشستم هنوز چشم به تخته داشت  بالاخره نگاه ظاهرا ساده و بی تفاوتش را از روی نوشته برداشت و داد به طرح روی کافی ساده و با طمانینه توضیح دادم  شبدر چهار برگ به اعتقاد بعضی ها مثل سکه ی شانسه و خوش شانسی می آره