کتاب  خری که مدال گرفت  اثر  عزیز نسین  یازده داستان طنز  گزیده ای از متن کتاب صداي يک پيرمرد لاغر مردني از ميان انبوه جمعيت همهمة داخل سالن قطار را در هم شکست برادر ما آدم نمي شم بلافاصله ديگران نيز به حالت تصديق البته کاملا صحيح است درسته نمي شيم سرشان را تکان دادند اما در اين ميان يکي دراومد و گفت اين چه جور حرف زدنيه آقاشما همه را با خودتون قياس مي کنين چه خوب گفته اند که کافر همه را به کيش خود پندارد خواهش مي کنم حرف تونو پس بگيرين من که اون وقت ها جواني بيست و پنج ساله بودم با اين يکي هم صدا شدم و در حالي که خونم به جوش آمده بود با اعتراض گفتم  آخه حيا هم واسة ادميزاد خوب چيزيه پيرمرد مسافر که همان جوراز زور عصبانيت ديک ديک مي لرزيد دوباره داد زد  ما آدم نمي شيم مسافرين داخل قطار نيز تصديق کرده سرشون را تکان دادند خون دويد تو سرم از عصبانيت رو پا بند نبودم داد زدم  مرتيکة الدنگ دبوري مرد ناحسابي مگه مخ از اون کلة وامونده ت مرخصي گرفته نه آخه مي خوام بدونم اصلا چرا آدم نمي شيم خيلي خوب هم آدم مي شيماينقدر انسانيم که همه مات شان بردهمسافرين تو قطار به حالت اعتراض به من حمله ور شدند که  نخير ما آدم نمي شيمانسانيت و معرفت خيلي با ما فاصله داره هم صدايي جماعت داخل قطار و داد و بيداد آن ها آتش پيرمرد را خاموش کرد و بعد رو کرد به من و گفت  ببين پسرجان مي فهمي ما همه مون آدم نمي شيم دوباره صداش رو کلفت کرد مي شه به جرات گفت که حتا تا آخر عمرمون هم آدم نخواهيم شد