کتاب بهار زندگی در زمستان تهران  احمد زید آبادی  از کنار قبر کمال الملک گذشتم و پا به دورن مقبره ی عطار گذاشتم به محض ورود چشمم به سنگ نبشته ای کهن افتاد که بر سر مزارِ عطار به حال ایستاده نمایان بود سنگ نبشته ی سیاه و کهن گویی مرا در خود کشید و به ژرفای تاریخ فرو برد لحظه ای حس کردم کسی که در آن گور آرمیده از اجداد من است؛ رگ و ریشه ی من است؛ هویت من است؛ خود من است احساس غنا و نشاط و آرامشی ابدی و مطلق کردم غرق در این احساس از مقبره بیرون زدم اردیبهشت ماه بود سبزه ها رسته گل ها شکفته شکوفه ها بردمیده و درختان سبزفام سر به آسمان داشتند و مرغان و بلبلان بر فراز آن ها از نغمه و آواز غوغایی به پا کرده بودند زیر سایه ی صبحگاهی درختان گام زدم و سر به آسمان زلال و آبی داشتم وصف آن حال لطیف و نشاط و شکوه آن از توانم خارج است