مصاف  تقابل اسلام انقلابی با اسلام سکولار در دهه اول انقلاب اسلامی   پس از پیروزی انقلاب اسلامی برخی از چهره های مشهور حوزه علمیه شروع به مخالفت با امام ره و انقلاب اسلامی کردند چهره هایی که طرفداران پرشماری نیز داشتند و معتقد بودند برداشت و تفسیر آنها از اسلام صحیح و کامل و درست میباشد و این برداشت های امام از اسلام است که صحیح نیست و ما چیزی به نام اسلامی انقلابی نداریم از جمله اولین این افراد آیت الله سید کاظم شریعتمداری بود که در دو کودتای نوژه و کودتای صادق قطب زاده علیه انقلاب اسلامی فعالیت نمود و حزب ساخته او با نام حزب مسلمان مبارز بارها در آشکار و نهان علیه انقلاب اسلامی بیانیه صادر کرد و موضع گرفت در دیدگاه آیت الله شریعتمداری اسلام انقلابی جایی نداشت و نهایت مبارزه مبارزه با بهائیان بود  چهره بعدی آیت الله سید محمد شیرازی بزرگ خاندان شیرازی بود که در ابتدا و در نجف حامی امام ره  بود اما بعد از مدتی به مخالفت با امام و انقلاب اسلامی پرداخت و معتقد به عدم وحدت در جهان اسلام بود و برادر کوچکتر او  آیت الله سید صادق شیرازی که بعد از او جانشیان ایشان شد نیز در این سال ها به صورت علنی علیه جمهوری اسلامی و امام ره موضع می گیرد  و در نهایت چهره آخر آیت الله حسینعلی منتظری می باشد که جدی ترین مخالفت و تقابل را با امام ره  از سال 1365 تا 1368 را داشت و توسط امام از قائم مقامی رهبری عزل شد و طبق نامه تاریخی و مشهور امام آیت الله منتظری معتقد به کشورداری توسط لیبرال هایی همانند بازرگان و یزدی و  بود و چنانچه منتظری به مقام رهبری می رسید کشور از آن طریق در اختیار ضد انقلاب قرار می گرفت و انقلاب اسلامی شکست می خورد آیت الله منتظری در سال های بعد از فوت امام ره؛ به نقد امام و انقلاب اسلامی پرداخت و علنا خود را چهره ای مخالف جمهوری اسلامی نشان داد  این کتاب روایت تقابل این سه چهره با امام ره در دهه اول انقلاب اسلامی می باشد