رمان اسکار و خانم صورتی به همت نشر کتابستان معرفت به چاپ چهارم رسید کتاب اسکار و خانم صورتی داستان اسکار و بانوی صورتی پوش در مورد پسربچه ی ده ساله ی مبتلا به سرطانی به نام اسکار است که طبق پیش بینی پزشک تنها دوازده روز دیگر زنده است و در بیمارستان سر می کند شخصی به نام مامی رز با لباس صورتی هر روز در بیمارستان با اسکار ملاقات می کند او معتقد است اسکار می تواند این دوازده روز را مانند صد و بیست سال زندگی کند  و به این ترتیب داستان اسکار و بانوی صورتی پوش آغاز می شود و اسکار هر روز را مانند ده سال از عمرش سپری می کند او هر روز نامه ای به خدا می نویسد و خواسته هایش را با خدا در میان می گذارد در ابتدا این درخواست ها بچه گانه و ساده هستند ولی اسکار کم کم می آموزد طلب های معنوی و ذهنی خود را روی کاغذ بیاورد این بازی هم موجب تعالی شخصیت اسکار و هم رشد فکری مامی رز می شود  آموزش و فهماندن مسائل پیچیده ی فلسفی به حدی در این کتاب اسکار و بانوی صورتی پوش ساده توصیف شده است که این کتاب هم برای نوجوانان و هم برای والدین آنها قابل پیشنهاد است اشمیت فیلمی را نیز بر مبنای این کتاب و به همین نام کارگردانی کرده که در سال 2009 در فرانسه اکران شده است     کتاب اسکار و خانم صورتی اثری زیبا و لطیف از اریک امانوئل اشمیت نویسنده فرانسوی بلژیکی است داستان درباره ی نامه هایی است که پسربچه ای کوچک در روزهای آخر عمرش برای خدا می نویسد  درباره ی کتاب اسکار و خانم صورتی  اریک امانوئل اشمیت در داستان لطیف و زیبای کتاب اسکار و خانم صورتی تصویری زیبا و صادقانه از دنیای کودکان و نوجوانان بیمار نشان داده است پسربچه ی کوچکی که در بیمارستان است و روزهای آخر عمرش را می گذراند شروع به نوشتن نامه برای خدا می کند او در نامه هایش از اتفاقاتی که در طول روز برایش می افتد و احساساتی که دارد می نویسد ارتباط اسکار و خانم صورتی پرستار مهربانی که به صورت داوطلبانه وقتش را با بچه ها می گذراند تاثیر زیادی در بهتر شدن حال روحی اسکار دارد اسکار و خانم صورتی رابطه ی عاطفی عمیقی برقرار می کنند و خانم صورتی همیشه برای اسکار داستان های جذاب و بامزه ای دارد  جملاتی از کتاب اسکار و خانم صورتی  خداجونی من اسکارم ده سالمه تو خونه گربه و سگ رو آتیش زدم فکر کنم حتی ماهی گلی هم کباب کرده باشم اولین باره که برات نامه می نویسم چون تا حالا به خاطر درس هام وقت نداشتم باید همین اول بهت بگم که من حالم از نوشتن به هم می خوره وقتی که دیگه واقعاً مجبور باشم می نویسم؛ چون نوشتن یه چیز الکیه یه چیز تزئینی مثل لبخند زورکی حلقه ی گل و روبان و منگوله و این چیزها؛ نوشتن یه دروغه که همه چیزو خوب نشون میده؛ یه کلک آدم بزرگونه س مدرکش؟ بفرما اول نامه م رو دوباره بخون من اسکارم ده سالمه تو خونه گربه و سگ رو آتیش زدم فکر کنم حتی ماهی گلی هم کباب کرده باشم اولین باره که برات نامه می نویسم چون تا حالا به خاطر درس هام وقت نداشتم می تونستم خیلی راحت به جای این ها بنویسم بهم میگن کله تخم مرغی هفت ساله به نظر می رسم به خاطر سرطانم تو بیمارستان زندگی می کنم و هیچ وقت نوشته ای برات نفرستادم چون فکر نمی کنم حتی وجود داشته باشی