کتاب سه نیمه سیب بر اساس خاطرات خدیجه شاد مادر شهیدان مدافع حرم مصطفی و مجتبی و  خاطرات خدیجه شاد مادر شهیدان مدافع حرم مصطفی و مجتبی بختی محمد محمودی نورآبادی نویسنده  در گفت وگو با خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم با اشاره به نگارش کتاب جدیدش گفت کتاب سه نیمه سیب عنوان فعلی این اثر است که به ماجرای دو برادر شهید مدافع حرم در سوریه با نام های مصطفی و مجتبی می پردازد  وی ادامه داد این دو برادر ایرانی و ساکن قاسم آباد مشهد هستند که هرچه تلاش می کنند تا از طریق راه های قانونی به سوریه بروند به نتیجه نمی رسند؛ در نهایت در سال 94 در پوشش مدافعان افغانستانی با نام های بشیر و جواد رضایی راهی سوریه شده و بعد از چند ماه در یک زمان به شهادت می رسند  نویسنده کتاب سه نیمه سیب افزود این دو شهید بعد از شهادت با همان نام های مستعار وارد ایران می شوند وقتی مسئولان پیگیر آدرس خانواده این دو شهید می شوند متوجه می شوند که آدرسی که آنها قید کرده اند اشتباه است در نهایت با اطلاعاتی که از گوشی همراه یکی از این دو برادر استخراج می کنند شماره ای از خانواده می یابند و به آنها اطلاع می دهند  محمودی نورآبادی با بیان اینکه ماجرای این دو برادر عجیب و جذاب است گفت من تاکنون مشغول جمع آوری خاطرات از این دو برادر بودم اما قرار است کتاب در قالب داستان نوشته شود  وی درباره علت نامگذاری این کتاب نیز توضیح داد یکی دیگر از برادران این دو شهید در ابتدای انقلاب توسط یکی از پزشکانی که اعتقادی به انقلاب نداشت و تلاش کرد تا تعدادی از نوزادان را به شهادت برساند به شهادت رسید  گزیده ای از کتاب سه نیمه سیب مصطفی انگار که باری را از دوش خود برداشته باشد سبک بار ظرف های ناهار ظهر را می شوید از پنجره حیاط را دید می زنی همه جا خلوت و آرام است هوای عصر بهاری محله ی قاسم آباد دل نشین و خواستنی ست پنجره را باز می گذاری و باز محو پیشنهاد مصطفی می شوی هرچه نگاهش می کنی در قد و قواره ی زن و زندگی نیست حتی موهای پشت لبش هنوز جوانه نزده استخودش هم انگار یک جورهایی با خودش درگیر است چشم و دستش به شستن ظرف ها و خیالش جای دیگری ست کتاب سه نیمه سیب  دفتر مقدمه یکشنبه 3 دی 1396 مشهد ِ پای سجاده و در حال و هوای بین مغرب و عشا حال خوشی داری زنگ گوشی اما حال و هوایت را به هم میریزد تسبیح از دستت میافتد باید یک دور بچرخی و گوشی را از رو ی تخت مجتبی برداری به نمایشگر خیره میمانی از عنوان نویسنده جا میخوری میشناسیاش؛ نان و نمک دستت را خورده و آنقدرها خودمانی شده که آبجیخدیجه هم صدایت میزند اما این که چرا با وجود تا کید و تذکر چندینباره باز در حال و هوای نماز زنگ زده لجت را ُ ری بیرون میدهی گوشی در حال زنگ درمیآورد؛ جوری که نفس پ زدن را میگذاری همان لبهی تخت مجتبی؛ درست جایی که پاهای مجتبی را میکشید و تو وقتی وارد اتاق میشدی او در حالی که دراز کشیده و سرش به سطرهای کتابی با موضوع علم حقوق گرم بود با 8 سه نیمه سیب انگشت بزرگ پا رو ی لبهی تخت ضرب میگرفت نه؛ نمیشود جواب این پشتخطی سمج را نداد تا حاال چند بار برای همین سماجتش به او تذکر دادهای یک سال بیشتر است که به تو قول داده به سور یه و تدمر خواهد رفت و هر طور شده خودش را به ابرویی یک و محل آن حادثه خواهد رساند و بعد از حال و هوای ً از دمشق تا پادگان امام حسین؟ع؟ آنجا برایت خواهد گفت؛ مثال ُ مص که شنیدهای چند شب بچههایت آنجا بودهاند؛ و از آنجا تا ح ُ ر که هیچ تصویر واقعی از آن وادی نداری و هر چه َدم و بعدش هم ت ً این مرد هست ساخته و پرداختهی ذهن و خیال است حتما زا گرسنشین هم فهمیده که چقدر دوست داری از حال و هوای آنجا بدانی؛ از ابرویی یک تا جادهای آسفالته اما درب و داغان که ِ همیشه فکر میکنی باید جا تا جایش خمپاره خورده و پر از چاله و چوله باشد نه؛ صدای زنگ این گوشی پایانی ندارد نمیگذارد نمازت را بخوانی حوصلهی جواب دادن هم که نداری با خود میگویی البد میخواد باز هم بگوید که این بار دیگر رفتنش به سور یه حتمی و شدنیست و باز میخواهد صغری و کبری بچیند که ایکاش میشد خانوادهها را هم به آنجاها برد تا از نزدیک ببینند چه اتفاقها 9 دفتر مقدمه افتاده و بر بچههاشان چه گذشته و چه مرارتها کشیدهاند خوب حاال این یه بار دیگر رو هم جوابش رو بدهم ببینم چه خبرش است ِ در حال زنگ زدن را برمیداری و باز به نمایشگر خیره گوشی میمانی بله؛ همچنان خودش است و حاال دیگر باید سومین تماسش باشد   الو و علیکمالسالم شما خوباین شکر خدا؟ کجایی؟ نکنه باز هم اومدهای مشهد؟   نه آبجیخدیجه تهرانام و فرودگاه امام؛ تو چرا جواب نمیدی؟ آخه دیگه راستی راستی دارم میرمها   شوخی میکنی   شوخی چرا؟ به جون مجتبی تو فرودگاه هستم و تا چند دقیقهی دیگه میپرم اسم مجتبی را که میآورد باور میکنی بغضکرده میگویی خوشا به سعادتت خوشا به حالت چقدر این بچههای من تو رو دوست داشتهاند که تا اونجاها هم بردندت سالم من رو خدمت بیبی برسون و بگو که دلتنگشام به خدا راستی تدمر هم میذارن بری؟   آره خودم رو کشتم که همونجا برم دیگه 10 سه نیمه سیب   پس بهسالمت وقتی برگردی برامون کلی حرف داری دیگه؟ ً انشاءاهلل اآلن درست تو نمازخونهای هستم که بچههات   حتما یه نماز مغرب و عشا را اینجا خوندهاند به نظرت چطوره که داستان رو از همین نمازخونه شروع کنیم؟ یا نه؛ فکر میکنی از اون صبحی که اون مشتی افغانی بیموقع زنگ زد و    خودت هم که کم بیموقع زنگ نمیزنی   ای بابا آبجیخدیجه با ما هم آره؟   باشه حاال داشتی میگفتی   راستی سردار علوی هم اینجا پیشمه و    نمیشناسمش   فرمانده لشکر فاطمیون دیگه   آهان ً بهم قول داده که اونجا همهچی را برای رفتنم به تدمر فراهم   اتفاقا کنه فقط خدا کنه اون محمد تانک طرف ابوکمال و دیرالزور نباشه