کتاب نه آبی نه خاکی نه آبی نه خاکی رمانی در حوزه ادبیات پایداری و دفاع مقدس از علی موذنی 1337است نویسنده این کتاب را در قالب یک دفترچه خاطرات نوشته است در بریده ای از کتاب می خوانیم با اتوبوس از اهواز به سوی آبادان حرکت کردیم خسته و گرسنه به انرژی اتمی رسیدیم لشکر مملو از نیرو بود خیلی از بچه های آشنا که پیش از ما اعزام شده بودند به تماشا ایستاده بودند حسین نگهبان علی رضا رضایی اوس رحمت مجتبی صدیقی فرهاد واعظی و چه احساس آشنایی عجیبی سلام بچه ها ما در عمق چند متری دوستی شنا می کنیم؟ و چه بازار گرمی از مصافحه باید خودم را از این دفتر حذف کنم تا جا برای دیگران هم باز شود در سوله ها جا برای ما تازه واردها پیدا نمی شد برای همین در چادرهایی مستقر شدیم که به خاطر ما برپا شده است من و ابراهیم و محمد کنار هم ولو شدیم با آنکه سخت گرسنه بودم خوابم می آمد به همان حالتی که دراز کشیده بودم خوابیدم تا غروب و غروب که بیدار شدم نه خسته بودم نه گرسنه اما تشنه بودم و با آنکه می دانستم زمستان است نمی دانم چرا فکر می کردم الان یکی از بچه ها با یک برش هندوانه به سراغم می آید به نظرم می آمد عطشم جز با خوردن هندوانه رفع نمی شود بویش پیچید و من چشمانم را بستم و احساس دلتنگی کردم برای هندوانه زیرا از من تا تابستان دور بود