سردیس صائب تبریزی سردیس صائب تبریزی  میرزا محمّدعلی صائب تبریزی بزرگ ترین غزل  سرای سده یازدهم هجری و نامدارترین شاعر زمان صفویه است او در دربار صفوی به عنوان ملک الشعرایی رسید  صائب تبریزی سبکی را به کمال رساند که چند سده پس از او سبک هندی نامیده شد شمار اشعار صائب را از شصت هزار تا صد و بیست هزار بیت گفته  اند افزون بر فارسی وی هفده غزل به ترکی آذربایجانی نیز دارد  میرزا محمّدعلی صائب فرزند عبدالرحیم تبریزی اصفهانی در سال 1000 هجری در اصفهان زاده شد پدر او تاجری معتبر بود عمویش شمس الدین تبریزی معروف به شیرین  قلم از خوشنویسان برجستهٔ روزگار خود به شمار می رفت و به احتمال بسیار صائب که خط خوشی داشت نزد وی خوشنویسی آموخته بود خانوادهٔ صائب جزو هزار خانواری بودند که به دستور شاه عباس اول صفوی از تبریز کوچ کرده و در محله عباس آباد اصفهان ساکن شدند و این مردم را تبارزه تبریزی های اصفهان می نامیدند  آثار صائب جز سه چهار هزار  بیت قصیده و یک مثنوی کوتاه و ناقص به نام قندهارنامه و دو سه قطعه همگی غزل است نازکی خیال و لطافت اندیشه و مضمون سازی های ظریف و معنی های بیگانه و باریک در شعر وی دیده می شود ابیات غزل وی استقلال معنایی دارند و در یک غزل از چندین موضوع سخن گفته است