کتاب مرضیه  خاطرات مادر شهید مدافع حرم محمود تقی پور تاریخ انقلاب اسلامی عمیقا به روایت زنان این انقلاب و طبعا به خود انقلاب بدهکار است  جایگاه زنان در میانه و گوشه گوشه رویدادهای سازنده و مقوم انقلاب اسلامی؛ همچنین در خلق مفاهیم و ساختارها و نهادها و نیز تثبیت ارزش ها و تداوم کنش های انقلابی انکارناپذیر است؛ اما در جریان تاریخ نگاری رویدادمحور و شهرت زده و کلیشه ای غالبا به سفیدی بین سطور و گاهی هم به تک روزنه هایی سپرده شده است که مردان انقلاب در روایت های خود به دنیای زنان انقلاب و پشتیبانی انقلاب باز کرده اند  نشر راه یار در مجموعه زنان انقلاب در پی پر کردن این خلا می باشد تا بتواند به تعریف جامعی از زن تراز انقلاب برسد  کتاب حاضر خاطرات بی بی مرضیه میررضائی  مادر شهید مدافع حرم محمود تقی پور می باشد  گزیده ای از کتاب مرضیه   چند روزی به اربعین مانده بود که رسیدم کربلا و برای زیارت راهی حرم شدم زیر قبه که ایستادم برای همه دعا کردم تک تک بچه هایم را اسم بردم و برای هرکدام هرچه صلاحشان بود از امام حسینع خواستم تا به اسم محمود رسیدم ناخودآگاه یاد آخرین حرف هایش افتادم خودم به زبان خودم آن هم زیر قبۀ امام حسینع برای شهادتش دعا کردم آن لحظه ای که داشتم به امام می گفتم شهادت رو براش امضا کن از رفتنش به سوریه چیزی نمی دانستم او در سوریه بود و من در کربلا داشتم برای شهادتش دعا می کردم  با آن رعشه ای که صبح اربعین به جانم افتاده بود خدا داشت به من می گفت حاجتت روا شد پسرت را به سربازی امام زمانش قبول کردیم  هم رزمش تعریف می کرد شب اربعین فارغ از هیاهوی عملیات کنجی دنج پیدا کرده و مشغول نوشتن و پرکردن دفتر خاطراتش شده بود به او گفتم من الان زنگ زدم خونه و حلالیت گرفتم تو هم برو گوشی من رو بردار به خونواده ت زنگ بزن سری تکان داد و به کارش ادامه داد بار سوم که در همان حال دیدمش دل خور شدم و گفتم خب پا شو زنگ بزن دیگه معلوم نیست فردا برامون چه اتفاقی بیفته پا شو تا دیر نشده شاید واقعاً فرصت آخر باشه  دفترش را بست با آرامش به چشم هایم نگاهی انداخت و گفت من دیگه دل کندم حاجی می ترسم دوباره صداشون رو بشنوم دست ودلم بلرزه لطفاً اصرار نکن من دل برید م وقتی این دفتر بعد از شهادت به دستمان رسید دیدیم دقیقاً در تاریخ همان شب گوشه ای از دفترش نوشته این آخرین دست نوشته های من است من فردا در روز اربعین حسینی شهید می شوم