تابلو  مینیاتوری محیاط خونه   جااان دلللم چشماتو ببند و باهام بیا یادته بچگیهامون چققققدر میخندیدیم از ته ددددل؟  یه روزگاری بود دیوارهامون سیمانی بود مثل الان سنگ های خوشگل خوشگل نبود که تازه توی بعضی از درزهای دیوار هم زنبور لونه می کرد تابستون ها باغچه و گلدون لاله عباسی مادر بزرگ پر بود از زنبور خدا میدونه چقدر زنبورها ما رو نیش می زدند عصرهای تابستون پسرها عشقشون گل کوچیک بود و دخترا بساط خاله بازیشون پهن جلو در خونه اما به محض شنیدن صدای زنگ دوچرخه آقا جون همه جیم می شدیم داخل حیاط آخه آقا جون دوست نداشت مدام پلاس کوچه باشیم ن عصر تابستون سوگل آبجی بزرگه حیاطو جارو میزد من هم مسئول آب پاشی حیاط بودم اون موقع ها کف پوش حیاط ها کاشی شون سفالی بود وای که غوغا می کرد عطر قشنگ خاک نمدار گفتم آب پاشی نمیدونم شما هم تابستونها سر ظهر با دوستاتون نوبتی شلنگ آب رو با فشار زیاد دست می گرفتید و همدیگر رو خیس می کردید اون روزها حیاط مادر بزرگ پارک آبی ما بچه ها بود خلاصه دم غروب فرش اتاق جلویی رو پهن میکردند توی حیاط و سفره شام رو پهن می کردند خونه آقا جون و مادر بزرگ یک اتاق دوازده متری بیشتر نبود اما همه دنیای ما بچه ها بود راستی آفتابه مسی سنگین یادته؟ ب دمپایی لاستیکی هامون چی یادته همیشه پر آب بود آخ رفیق دلم چقدر تنگه برای بچگی هام چقدر تنگه اون روزها تونه ها به خوشگلی الان نبود اما راحت بهن بگم زندگی ها خیلی خوشگل تر از الان بود خیلی  ﮼سایز اثر۱۲۱۲ ﮼اسم اثر ﮼حیاط خونه