کتاب مرموزات اسدی در مزمورات داودی نویسنده نجم الدین رازی ناشرسخنچاپ سوم 1386 مرموزات اسدی در مرموزات داودی  نویسنده نجم الدین رازی به اهتمام  محمدرضا شفیعی کدکنی ناشر سخن تعداد صفحه 350 اندازه کتاب وزیری سلفون  سال انتشار 1386  دوره چاپ  3    مولف این کتاب ابوبکر عبدالله بن محمد شاهاور اسدی رازی متخلص به نجم و معروف به دایه 654  573 از صوفیان بنام قرن ششم و نیمه اول قرن هفتم هجری است که بواسطه کتاب معروف و ارزنده اش مرصاد العباد من المبدا الی المعاد ـ که یکی از متداول ترین متون عرفانی زبان پارسی است و در نوع خود از اهمیت بسیار برخوردار است ـ از روزگار خویش تا عصر ما همواره مورد توجه و اعتنای اهل ادب و عرفان بوده استاما با همه توجهی که دوستدارن ادب و عرفان پس از او نسبت به وی داشته اند خطوط زندگی وی چندان مشخص و آشکار ثبت و ترسیم نشده است  مولف در مقدمه علت این نام گذاری را بدینگونه توصیف می کند که چون به دربار داودشاه بن بهرامشاه رسید و خواست ارمغانی به محضر او تقدیم دارد این کتاب را تالیف کرد و می گوید چون سخن این ضعیف مبتنی بر مرموزات باشد خواست تا اسم مطابق مسمی بود و چوه تحفه حضرت داودی می ساخت خواست تا با مزمورات زبور داودی مناسبتی دارد این مجموعه را بر ده مزمور بنا افتاد کتاب در ده مرموز تالیف شده و در آغاز هر مرموز عبارتی از زبور داود29 و خطاب به داود نقل شده و در دنبال آن از قرآن کریم و احادیث رسول علیه السلام در همان زمینه آیات و روایاتی منقول شده است  کتاب در ده مرموز تالیف شده و در آغاز هر مرموز عبارتی از زبور داود و خطاب به داود نقل شده و در دنبال آن از قرآن کریم و احادیث رسولع در همان زمینه آیات و روایاتی منقول شده است سه مرموز اول دارای ارزش عرفانی است و حاوی نکته های لطیف در باب مقام انسان و آفرینش او و مراحل سلوک و مقامات معرفت است سه مرموز دیگر در نصیحت و آداب ملک داری و آیین معدلت است که به لحاظ موضوع خود قابل مطالعه و بررسی است هفتمین مرموز خلاصه واری است از خطوط برجسته تاریخ پادشاهان و خلفا تا روزگار مولف که اگر ارزشی داشته باشد به خاطر فشردگی نثر و شیوه نگارش آن است و از اشتباهات تاریخی خالی نیست  مرموز هشتم در وعید ظالم است و مذمت ظلم که چند حکایت از رجال و مشایخ عهد اسلامی در آن نقل شده است که هم ارزش موضوعی دارد و هم به لحاظ تاریخی قابل اعتناستمرموز نهم در کلمات حکما و حکایات ملوک است که از لحاظ بعضی منقولات و کلمات قصار از بزرگان دوره قبل از اسلام و دوره اسلامی قابل توجه است؛ به خصوص آنچه از بزرجمهر و نوشروان و یونان دستور نقل کرده که باید با منقولات دیگران مقایسه شود  مرموز دهم در نشانه های رستاخیز و فتنه های آخر الزمان است که از چند نظر قابل مطالعه است نخست کوششی که مولف برای تطبیق این نشانه ها با حوادث عصر خویش دارد و سعی می کند یاجوج و ماجوج را بر اقوام تاتار و مغول تطبیق دهد و دیگر از این نظر که در عهد مغول و مقارن فتنه تاتار چه مایه توجه به آخر الزمان زیاد بوده و چه احادیثی در این باب رواج داشته است؛ سه دیگر از لحاظ مطالعه در جهان بینی مردم عصر مولف در باب پایان جهان است و از همین فصل یکی از ضعف روحیه ملل اسلامی را در برابر تاتار به وضوح می توان دریافت  آنچه به طور مختصر در باب ارزش این رساله می توان گفت این است که قبل از هر چیز اهمیت ادبی کتاب و زیبایی نثر نویسنده چشم گیر است و پس از آن ارزش عرفانی رساله است که بسیاری از نکات لطیف عرفانی و اشارات زیبای صوفیانه در آن هست که در کمتر کتابی تا روزگار مولف دیده شده است علاوه بر اینها مجموعه ای از اصطلاحات عرفانی از قبیل اطوار قلبسر خفی حب عقل روح دل سویدا شغاف صدر فواد حبت القلب مهجت القلب و اصطلاحات دیوانی و مدنیاز قبیل صاحب خبر منهی جاسوس دیده بان چاشنی گیر مطبخی پیک مستوفی مشرف خزانه دار کیلدار استاد الدار مشیر دبیر جابی وکیل خرج شاگرد معتمد خوانچه کش در این کتاب به کار رفته که به لحاظ مطالعه در تطور تاریخی مفاهیم این اصطلاحات قابل توجه و بررسی است مسئله دیگر که در باب ارزش این رساله قابل یادآوری است نکاتی است که به لحاظ مطالعه در باب اوضاع اجتماعی و تاریخی و آراء مردم روزگار از خلال اشارات مولف در این رساله به چشم می خورد  قال داودع یا رب لماذا خلقت الخلق؟ قال کنت کنزا مخفیا فاحببت ان اعرف فخلقت الخلق لاعرف؛ آفریدگار عالم و پروردگار بنی آدم جلت قدرته و علت کلمته در جواب سوال داودع این هشت کلمه فرموده است که هشت بهشت را کلید درست بلکه جملگی کمالات ارباب قربات و مقامات اصحاب کرامات در ضمن آن اشارات مضمر است  کلمه اول فرمود کنت؛ یعنی بودم من اشارت است به کینونیت ذات الوهیت بی سابقه ابتدا و لاحقه انتها از بهر آنکه کلمه کان دلالت کند بر ماضی و مستقبل و حال به خلاف افعال دیگر؛ یعنی کان را معنی آن است که بود و باشد و هست و هیچ فعلی دیگر را که بر صیغت ماضی باشد این خاصیت نیست که معنی مستقبل و حال دهد پس لفظکنت آن معنی دهد که همیشه بودم و هستم و باشم  نه اولیت مرا ابتدایی است و نه آخریت مرا انتهایی؛ هو الاول بلا ابتداء و الآخر بلا انتهاء و اشارت نبوی و رمز مصطفوی علیه افضل الصلوت و اکمل التحیت منبی ازین معنی آمد که فرمود کان الله و لم یکن معه شیء؛ ارباب صورت ازین اشارت حالت ازل فهم کنند به معنی ماضی؛ یعنی هنوز موجودات به ظهور نپیوسته بود اما علمای حقیقت که دیده ازل و ابد بین دارند درین اشارت ازل و ابد را یک رنگ می بینند و به معنی ماضی و مستقبل می شنوند و عقول ارباب صورت که به شوایب آفات حس مشوب است ادراک این حقایق نکند و دیده هر دل که به حجب شهوات محجوب است مکاشف این مرموز نگردد حق تعالی وحی کرد به داودع یا داود حذر و انذر قومک اکل الشهوات فان القلوب المعلقت بالشهوات محجوبت عنی