برج فرازان نشر ماهی سوم ژانویه ۱۸۸۹ در تورین ایتالیا غریبهای از سر همدردی با اسبی مفلوک که زیر ضربات شلاق صاحبش به جان آمده گردن اسب را در آغوش می گیرد یالش را نوازش می کند و سپس در میان دیدگان متعجب دیگران از پای می افتد و نقش زمین میشوداز حاضران درصحنه کسی نمی داند آن مرد با جثه نحیف سبیل پرپشت و رفتار غریبش مهمترین فیلسوف قرن نوزدهم است کسی که پیامبرگونه کسوف فرهنگ و تمدن غرب را پیشبینی کرده بود از انحطاط آن سخن گفته و ضرورت بازاندیشی در ارزشهای پیشین و بازآفرینی ارزشهایی نو را مطرح کرده بود اشاره او به ابتذال روح آلمان در آن روزگار چند دهه بعد با پیش آمدن جنگ جهانی اول و دوم به اثبات رسیدبا این که تا آن زمان هنوز کسی اهمیت سخن فردریش ویلهم نیچه را جدی نگرفته بود؛ اما خود او هیچ تردیدی در عظمت آراء و آثارش نداشت سرانجام جان رنجور و روح دردمند او نتوانست بیش از این به تنهایی بار این صلیب را بر دوش بکشد پس از آن واقعه در تورین ناخواسته و به ناچار صلیبِ آگاهی را وانهاد و جنون پیشه کرد ده سال آخر عمر را سوای اوقاتی که هذیان می گفت آواز می خواند و یا پیانو می نواخت در سکوتی سنگین و با نگاهی عمیق به چشم اندازی نامعلوم گذراندنیچه درست در آستانه قرن بیستم چشم از جهان فروبست اما رخ دادهای پسین جهان نشان دادند که پاره ای از مهم ترین گفته هایش انطباق بسیاری با واقعیت های جهان آینده دارند به سرعت عظمت دستاورد فکری اش کشف شد و روزبه روز تعداد ستایش کنندگانش افزون گشت چنان که حتی آلمانی ها نیز هم وطنان مغرورش از آن همه انتقاد که در حقشان روا کرده بود چیزی به دل نگرفتندکتاب برج فرازان اثر باربارا تاکمن از منظر طرح ایده جهانی در حال زوال و انفجار در نوع خود مهر تأییدی است بر درستی اندیشه های نیچه درباره آینده ای بدخیم کتابی که از منظری کلان نگرانه تر و البته با استناد به اتفاقاتی که رخ داده به شیوه خاص خود به واکاوی ویژگی ها و خصلت های جهانی می پردازد که شتابان به سوی فاجعه پیش می رودتاکمن در مقدمه برج فرازان آورده موضوع این کتاب واپسین سال های عصری است که به علت پیری یا در اثر حادثه به آغوش مرگ نرفت بلکه در بحرانی نهایی که خود از حقایق بزرگ تاریخ است منفجر شد و از هم پاشیدو این درواقع همان برداشتی ست که از که فلسفه ورزی های نیچه درباره جهان مدرن و ضرورت برپای داشتن ارزش های نو نیز می توان دریافت تاکمن بر این عقیده است که پدیداری به این بدخیمی و نحوست مانند جنگ جهانی اول از یک عصر طلایی برنمی خیزد و همچنین باور دارد که برای یافتن علت های این واقعه سهمگین باید در چهارچوب جامعه به جستجو رفت و به عبارت دیگر به جای دولت ها جوامع را مدنظر قرارداد