کتاب جامعه باز و دشمنانش  خردمندان در خدمت خودکامگان نویسندهکارل پوپر ترجمهعلی اصغر مهاجرچاپ سوم 1369 جامعه باز و دشمنانش  خردمندان در خدمت خودکامگان جامعه باز و دشمنانس نام کتابی است از کارل پوپر 19021994 فیلسوف انگلیسی اتریشی تبار که در 1945 انتشار یافت به نظر پوپر در این کتاب افلاطون و هگل و کارل مارکس دشمنان جامعه بازند و وی آن ها را به نقد می کشد کتاب جامعه باز و دشمنانش نوشته ی کارل پوپر و ترجمه ی علی اصغر مهاجر است پوپر از زمانی در ایران به صورت فراگیر در میان جامعه روشنفکری مطرح شد که کتاب جامعه باز و دشمنان آن از وی در ایران ترجمه و انتشار یافت نزدیک به دو دهه پیش از کتاب جامعه باز و دشمنان آن کتابهای دیگری از پوپر همانند فقر تاریخی گری در ایران منتشر شده بود اما هیچ یک از این آثار توانایی و قابلیت جامعه باز و دشمنان آن را نداشتند تا این فیلسوف اتریشی را در ایران مطرح و فراگیر سازند در حوزه نقد فلسفی آثار اندکی در طول تاریخ فلسفه یافت می شوند که قابلیت ماندگاری داشته باشند از این مجموعه محدود که دارای این توانایی هست تا برای همه دوران ها نقدی منطقی ارائه کند کتاب حاضر را انتشارات خوارزمی منتشر کرده است  جامعه باز و دشمنان آن The Open Society and its Enemies اثر کارل پوپر 1 19021994 فیلسوف انگلیسی اتریشی تبار که در 1945 انتشار یافت مولف رمز تاریخ اجتماعی را در تقابل جامعه بسته و جامعه باز می بیند در جامعه بسته طبیعت و قرارداد یکسان شمرده می شود و روح انتقادی و تغییر افکار  فرد نفی می گردد جامعه باز که دستاورد یونانیان است غیردینی است و طبیعت و قرارداد از یکدیگر جدا و زمینه را برای روح انتقادی و رویکرد فردگرایانه فراهم می کند این نوع جامعه وقتی که بیشتر جنبه تعارضی داشته باشد و کمتر حمایت کننده باشد وسوسه حاکمیت بر کل شئون اجتماعی توتالیتر و بازگشت به جامعه بسته را باعث می شود به نظر پوپر افلاطون و هگل 2 و مارکس 3 دشمنان جامعه بازند و در هیئت معاصران با آنان درمی افتد به نظر افلاطون تغییر عین فساد است و از اینجا به طرح خیالی دولت توتالیتر و دارای سلسله مراتب و هماهنگی می رسد که از راه آموزش اجباری و جمع گرای طبقه حاکمه ثبات خود را حفظ می کند از سوی دیگر چون عدالت دانستن ماهیت امور است قدرت به دست فیلسوف می افتد؛ یعنی رویای بیمارگونه جامعه باز و بازگشت به جامعه بسته بر دانشی که به وجود می آید بنا می شود  به نظر پوپر افلاطون و هگل 2 و مارکس 3 دشمنان جامعه بازند و در هیئت معاصران با آنان درمی افتد   و اما تازگی فلسفه هگل در این فکر نادرست است که تناقض فی نفسه ثمربخش است و دیالکتیک با کاربرد استدلالی زبان فرق دارد نتیجه چنین طرز فکری زیان آور است زیرا از یک تناقض هرچیزی ممکن است استنتاج کرد اما پیشرفت مبتنی بر حذف احتمالات نادرست است و هگل این صفت احتمالی نظریه ها را انکار می کند و نظامی کل گرا و ابطال ناپذیر و نظریه ای سیاسی تاریخی می سازد که به نظر پوپر منشا مردم  گرایی فاشیستی است کتاب فقر تاریخ گرایی 4 که 1945 منتشر شد می خواهد به نام ایمان به سرنوشت تاریخ بشری نظریه اصلاح طلبی رفورمیسم 5 را رد کند در اینجا انتقاد از حسرت مرتجعانه بر گذشته ها با انتقاد از امیدهای انقلابی توام می گردد امیدهای انقلابی بر محور دو نوع استدلال تاریخ گرایانه ساخته شده است نوع اول که ضدطبیعت است بر این فکر مبتنی است که نمی توان روشهای علوم مادی را در علوم اجتماعی به کار برد و چون در تاریخ بشر امور تغییرناپذیر وجود ندارد نمی توان به قوانینی دست یافت که در همه ادوار معتبر باشد پیچیدگی جامعه مانع جداکردن عوامل آزمایشی می شود تجربه را نمی توان تکرار کرد و مشاهده گر که به عالم شیء مورد مشاهده تعلق دارد بی طرف نیست و شیء را تغییر می دهد از این مطالب رئوس بدیعی استنتاج می شود که شهودی و کل گرایانه است نظر نوع دوم طبیعت گرای افراطی است بنابر این نظر می توان نیروهایی را که در تغییر اجتماعی در کارند کشف و قوانین تحول نظام و قوانین پویای تاریخ را تقریر کرد پوپر در مقابل آن چنین استدلال می کند هدف علم این است که پیش بینی های مشروطی را فراهم کند؛ ولی چون جامعه نظام بسته ای نیست نمی توان از آن پیشگوییهای درازمدتی استنتاج کرد جامعه بشری فرایندی بی همتاست و بنابراین وجود قانون در آن ممکن نیست می توان گرایشهای مربوط به شرایط خاصی را توصیف کرد اما ممکن نیست که این شرایط اساس پیش بینی باشد هر پیشگویی ای با ایجاد واکنشهایی در حادثه پیش بینی شده اثر اودیپی دارد اما خطاست اگر چنین نتیجه بگیریم که جامعه شناسی محکوم به ابهام است جامعه شناسی نیز مانند فیزیک قادر به پیش بینی های مشروط است روش تجربی در علوم اجتماعی نیز کاربرد دارد این روش مستلزم رفتار تغییرناپذیر طبیعت و یکسانی کامل تجربه ها نیست با شیوه یک بخشی باید سعی کنیم بدون آنکه الگوی نظری و واقعیت را به هم درآمیزیم قوانینی به دست آوریم که برخی از حوادث را شامل نمی شود تمیز میان علوم نظری و تاریخی در علوم طبیعی نیز معتبر است به شرط آنکه نسبت به تبیین مسائل پیشداوری نداشته باشیم هدف علوم اجتماعی جستجوی نتایج غیرعمدی از اعمال اجتماعی عمدی است گفتگو با مارکس در این کتاب از خواندن انتقاد از تاریخ گرایی معلوم می شود پوپر نگرش انتقادی انگیزشهای اخلاقی مارکس را می ستاید اما به نظر او مارکس تعهد اخلاقی را در خود سرکوب می کند تاریخ گرایی او به نظریه های اقتصادی اش که بعضاً علمی یعنی ابطال پذیر هستند لطمه می زند مارکس به خصوص استقلال امور سیاسی را نفی می کند و به نقش نهادها و تعادل قدرتها در جامعه دموکراتیک عقیده ندارد