گره گشای خلق  دفتر دوم اثر علی فاطمی پور گره گشای خلق  دفتر دوم اثر علی فاطمی پور  حکایتی از مولانا پیر مرد تهی دست زندگی را در نهایت فقر و تنگدستی می گذراند و با سائلی برای زن و فرزندانش قوت و غذائی ناچیز فراهم می کرد از قضا یک روز که به آسیاب رفته بود دهقان مقداری گندم در دامن لباس اش ریخت و پیرمرد گوشه های آن را به هم گره زد و در همان حالی که به خانه بر می گشت با پروردگار از مشکلات خود سخن می گفت و برای گشایش آنها فرج می طلبید و تکرار می کرد  ای گشاینده گره های ناگشوده عنایتی فرما و گره ای از گره های زندگی ما بگشای  پیر مرد در حالی که این دعا را با خود زمزمه می کرد و می رفت یکباره یک گره از گره های دامنش گشوده شد و گندم ها به زمین ریخت او به شدت ناراحت شد و رو به خدا کرد و گفت  من تو را کی گفتم ای یار عزیز کاین گره بگشای و گندم را بریز  آن گره را چون نیارستی گشود  این گره بگشودنت دیگر چه بود ؟ پیر مرد نشست تا گندم های به زمین ریخته را جمع کند ولی در کمال ناباوری دید دانه های گندم روی همیانی از زر ریخته است پس متوجه فضل و رحمت خداوندی شد و متواضعانه به سجده افتاد و از خدا طلب بخش نمود نتیجه گیری مولانا از بیان این حکایت   تو مبین اندر درختی یا به چاه تو مرا بین که منم مفتاح راه