کتاب دروغگویی روی مبل ارنست روان درمانگری بود که به کارش عشق می ورزید بیمارانش هر روز او را به خصوصی ترین اتاق های زندگی شان دعوت می کردند؛ و او هر روز آن ها را تسلی می داد تیمارشان می کرد و ناامیدی را از آن ها دور می کرد؛ و در عوض مورد احترام آن ها قرار می گرفت هرچند برای این کار پول می گرفت اغلب با خود فکر می کرد که اگر به پول نیاز نداشت رایگان روان درمانی می کرد کسی که به کارش عشق می ورزد خوش  شانس است ارنست احساس خوش  شانسی می کرد البته چیزی بیش از خوش شانسی؛ او احساس خوشبختی می کرد او کسی بود که شغلی مناسب برای خودش پیدا کرده بود  کسی که می تواند بگوید من دقیقا همان جایی هستم که از آن من است در بطن استعدادها علایق و اشتیاقاتم ارنست آدم دین داری نبود؛ اما وقتی هر روز صبح دفترچه ی قرار ملاقات هایش را باز می کرد و چشمش به هفت  هشت نامی می خورد که قرار بود روزش را با آن ها بگذراند احساسی بر او چیره می شد که فقط می توانست با زبانی دینی آن را توصیف کند در این لحظات عمیقا می خواست از کسی یا چیزی که این شغل را به او ارزانی داشته تشکر کند