کتاب کوچ در پی کار و نان انتشارات اختران منتشر کرد این کتاب با اتکا بر اسنادی مشتمل بر انواع مکاتبه های اداری و عرایض مردمی درصدد تاریخ نگاری قطعه ای کلیدی اما تاکنون ناکاویده از تاریخ معاصر ایران است کوچ مستمندان آذربایجان به تهران در اواخر دهۀ 1320 خورشیدی این کوچ از نخستین لحظه هایی در تاریخ معاصر ایران بوده است که دیوان سالاران پایتخت نشین را به طراحی و اجرای انواع سیاست های اقتصادی و اجتماعی برای رسیدگی به مستمندان شهرستان ها واداشت ولو در سطحی بس نازل بر این مبنا کوچ فراموش شدۀ مستمندان آذربایجان از برخی جنبه ها لحظۀ تأسیس برخی سیاست های اقتصادی و اجتماعی در زمینۀ رسیدگی دیوان سالاران به مستمندان را در مقیاس ملی رقم زد بااین حال رسیدگی های دیوان سالاران ضرورتاً مرحمتی های دولت به مستمندان و صرفاً بازتاب انواعی از نوع دوستی های نیک اندیشانه نبود دیوان سالاران برای صیانت از کلیت مصالح و منافع طبقات مسلط به ناگزیر درصدد رفع دغدغه های دیگری برآمده بودند به تمامی نوپدید در قاموس مملکت داری طی تاریخ ایران که از ادوار متأخر پیشامشروطه به بعد هر چه پررنگ تر می شدند نیرویی که دیوان سالاران را واداشت سیاست هایی برای رسیدگی به مستمندان آذربایجان طراحی و اجرا کنند از جمع متفرق مستمندان آذربایجان برآمد اما نه از جنس مقاومت علنی یا نهانیِ دهقانان بود که فقط در روستاها جلوه می یافت نه از جنس پیشروی آرام تهی دستان شهری که بعدها قوت گرفت و نه از جنس سیاست متعارف طبقۀ کارگر که هنوز چندان گسترۀ گسترده ای نداشت نیروی جمع متفرق مستمندان آذربایجان در واپسین سال های دهۀ بیست خورشیدی مشخصاً نوعی فاعلیت منفعلانه بود مفهوم فاعلیت منفعلانه هم چون رازی تاکنون سربه مُهر نیروی مستمندان آذربایجان طی اوایل دورۀ حضورشان در شهرها را تسخیر می کند