کتاب آفتاب بر حوت نفس گرفت تا حرف بزند نفس گرفت تا به دانیال  که منجی روزهای خوب پیش روی او شده بود حرف دلش را بگوید هشت سال برای دیدن چنین روزی عذاب کشیده بود هشت سال زخم هایی را که آدم ها خواسته و ناخواسته بر پیکر احساسش زده بودند خودش مرهم گذاشته و درمان کرده بود حالا  حالا دلش می خواست پای احساسش را دراز کند دلش را به سایهی امن حضور این مرد تکیه دهد و نفس خستهی بغض های در گلو یخزده و حبس شده اش را رها کند گریان و بیتابانه زمزمه کرد گفته بودم دلم اگر برات بره زندگیمم باهاش میره؟ گفته بودی لبخند محزونی روی لب نسرین سبز شد تو فقط دستم رو بگیر و رها نکن من هرجا که بخوای باهات میآم