کتاب دیوان پروین اعتصامی در یکی از شب های سرد و تاریک تبریز در آسمان زندگی خاندان اصیل و شریفی ستاره ای درخشیدن گرفت که پرتو نورش دیده و دل پدر و مادر و ساحت خانه و خانواده را روشن ساخت و دیری نگذشت که این فروغ جانفزا چهار دیوار خانه را درهم نوردید و از محدوده شهر نیز فراتر رفت و سراسر ایران و قلمرو زبان فارسی را فرا گرفت و جان و دل ایرانیان و فارسی زبانان را غرق نور و شور گردانید و اختر چرخ ادب ایران گشت این سخن سرای بلندآوازه رخشنده اعتصامی متخلص به پروین دختر یوسف اعتصامی است که در اسفند 1285 در تبریز پا به پهنه هستی نهاد و در شانزده فروردین 1320 در تهران چشم از جهان فروبست و در شهر قم در آرامگاه خانواگدی به خاک سپرده شد و دوستداران و پاسداران شعر و ادب پارسی را در سوک و اندوهی جانگاه فرو برد پروین در خانواده ای رشد و تربیت یافت که کانون علم و ادب و ذوق و شرف بود پدر وی از نویسندگان و اندیشمندان و مترجمان و آزادی خواهان نامی صدر مشروطیت و نخستین رئیس کتابخانه مجلس شورای ملی بود خانه او انجمن بزرگان علم و ادب و شعر آن روزگاران یعنی ملک الشهراء بهار علامه دهخدا علامه محمد قزوینی ادیب السطلنه سمیعی و استاد سعید نفیسی و جز آنان بود