کتاب روزگار دوزخی آقای ایاز اثر رضا براهنی گاهی کسی که هشدار می دهد مثل مردی است که خیانت می کند یعنی مردم که در بسیاری موارد روی یک پهلو خوابیده اند و جهان را از پشت پرده های خواب می نگرند به کسی که بیدارشان کند به دیده ی یک خائن نگاه می کنند؛ پس به طرزی مرموز و ناخودآگاه انگار در اعماق خواب و حیرانی با یکدیگر همدست می شوند و تاریخ حرکت می کند و در کنار آن ها قرار می گیرد جلادی را در کنارشان قرار می دهد تا هشداردهنده را از میان بردارند و آن وقت به کمک هم زبانش را بریدیم بدون آن که دستهامان بلرزد بدون آن که کوچکترین اشتباهی بکنیم؛ و با بریدن زبان اش دیگر چه چیز او را بریدیم ؟ با بریدن زبان اش وادارش کردیم که خفقان را بپذیرد ما زبان را برای او بدل به خاطره ای در مغز کردیم و او را زندانی ویرانه های بی زبان یادهایش کردیم  به او یاد دادیم که شقاوت ما را فقط در مغزش زندانی کند؛ هرگز نتواند از آن چیزی بر زبان بیاورد با بریدن زبان اش او را زندانی خودش کردیم او زندان بان زندان خود و زندانیی خود گردید او را محصور در دیوارهای لال دیوارهای بی مکان بی زمان و بی زبان کردیم به او گفتیم که فکر نکند و اگر می کند آن را بر زبان نیاورد چرا که او دیگر زبان ندارد؛ زبانی که در دهان اش می چرخید و کلمات را با صلابت و سلامت و اندیشه و احساس تمام از خلال لبها و دندان ها بیرون می داد از بیخ بریده شد و زبان لیز پوشیده به خون خون تازهی نورانی در دست محمود ماند؛ و محمود آن را داخل طشتی انداخت که کنار سطل گذاشته شده بود  آن گاه کلمات از بین رفتند و او حرف و صدا و کلمه و نطق و بیان را فراموش کرد سین های شاد تغزلی  شین های جشن های نورانی پهای پولادین و بهای برنده و دال های دردافکن را فراموش کرد؛ تهای تف برف های فلاکت بار را و چهای چلچله پرداز پرنده های پرواز را میم های مقدس و نونهای عاشقانه و الفهای سرو آسا را؛ حروف حروف نستعلیق ابروسان را فراموش کرد