محمدجواد و شمشیر ایلیا برشی از کتاب محمدجواد نفس عمیقی کشید آرام پایش را بلند کرد پله ی بعدی پله ی امتحان بود پله ی هدایت پله ی عشق پله ی نور همه چیز در آنجا خلاصه شده بود ناگهان هوا درهم پیچید طوفانی به پا شد که او را تکان می داد تا شاید بترسد و ذکر آخر را نگوید 12شاخه به دور محمدجواد حلقه زدند تا به او کمک کنند محمدجواد مصمم بود چشم هایش را بست و با صدایی رسا گفت یا امامِ زمان همه چیز در سکوت فرو رفت انگار هرگز طوفانی نبوده است وقتی چشم هایش را باز کرد دستانش میله های دروازه بهشت را گرفته بود به اطرافش نگاه کرد به دنبال مرد سبزپوش می گشت؛ اما خبری از او نبود با آرامش قرآن کوچکش را در جایگاهش روی دروازه ی بهشت قرار داد و با دلهره ای شیرین دروازه را هل داد دروازه باز شد نور عجیبی همه جا را فراگرفت نسیم خنکی صورتش را نوازش کرد و بوی گل های بهشتی همه جا را پر کرد از شدت نور نمی توانست جایی را ببیند دست روی چشمانش گذاشت تا به نور عادت کند وقتی حس کرد می تواند چشم هایش را باز کند تعجب کرد اینجا اتاقش بود و روی تختش دراز کشیده بود سراسیمه از جایش بلند شد روی تخت نشست او کی از باغ قرآن برگشته بود؟ چیزی را به خاطر نمی آورد