کتاب اسلام ایرانی 4جلدی  ق 127 عنوان اسلام ایرانی یا به عبارت کامل تر اندر اسلام ایرانی چشم اندازهای فلسفی و معنوی آن که هانری کربن برای شاهکار خود برگزیده است از یک جهت عنوانی برانگیزاننده و جالب نظر است و از جهت دیگر البته ممکن است جلوه زننده ای داشته باشد ممکن است در نگاه نخست این را متبادر به ذهن کند که گویی سخن از اسلامی با صبغه نژادی و جغرافیایی در میان است خود کربن هم متفطن به این مطلب است و حتی در همان زمان حضورش در ایران و در ضمن گفتگوهایش با محققان ایرانی این موضوع برایش مطرح بوده است  ولی چنین عناوینی هر یک به نحوی برای بیان مقصود کربن و نامی که خود انتخاب کرده است نارسا می نماید مثلاً بدیهی است که تعبیر اسلام شیعی برای بیان این مقصود نه جامع است و نه مانع زیرا هرچند پیوند وثیقی میان تشیع و ایران زمین موجود استولی بدیهی است که نه همه شیعیان ایرانی اند و نه همه ایرانیان شیعه مذهب  کربن روش خود را پدیدارشناسی معرفی می کند و تاکید می ورزد که پدیدارشناسی وی بیش از آنکه با شیوه پدیدارشناسی فیلسوفان مدرن فیلسوفانی چون ادموند هوسرل و مارتین هایدگر منطبق باشد مطابق با کشف المحجوب عارفان مسلمان است اساس این کشف المحجوب را نجات پدیدارها معنا می کند منظور از نجات پدیدارها این است که بگذاریم یا مجالی فراهم سازیم تا امور همانگونه که هستند خود را پدیدار سازند پدیدارشناسی او به معنای شناخت حقایق امور است آنگونه که بر ذهن و ضمیر کسانی که در معرض شان قرار دارند منکشف می شوند  بنابراین دراینجا وقتی سخن از اسلام ایرانی به میان می آید هرگز اسلامی که ساخته ایرانیان است یا حتی اسلام آنگونه که در ذهن و ضمیر ایرانیان شکل گرفته است در مدنظر نیست بدیهی است که اگر این عبارت اینگونه معنا شود باید پذیرفت که خلوص و قدسیّت اسلام دستخوش تصرفات ایرانیان واقع شده است این تلقی نه فقط با حقیقت اسلام بلکه با حقیقت دین و عرفان تعارض دارد