کتاب اسلام سیاسی در ایران  ق 85 اسلام سیاسی برای توصیف آن دسته از جریان های سیاسی اسلامی به کار می رود که خواستار ایجاد حکومتی بر مبنای اصول اسلامی هستند بنابراین اسلام سیاسی را می توان گفتمان به شمار آورد که گرد مفهوم مرکزی حکومت اسلامی نظم یافته است این گفتمان بر تفکیک ناپذیری دین و سیاست تاکید کرده و مدعی است که اسلام از نظریه ای جامع درباره ی دولت و سیاست برخوردار است هدف نهایی این گفتمان بازسازی جامعه بر اساس اصول اسلامی است و در این راه به دست آوردن قدرت سیاسی مقدمه ای ضروری تلقی می شود گفتمان های اسلام سیاسی بر خلاف بنیادگرایان و سنت گرایان مدرنیته را به طور کامل نفی نمی کنند بلکه می کوشند تا اسلام را با جامعه ی مدرن سازگار نشان دهند البته اینان جنبه های سکولار تمدن غرب را نفی می کنند و مشکل های جامعه های معاصر را به دوری از دین و معنویت نسبت داده و راه رهایی از آن ها را توسل به ارزش های دینی و بازگشت به اسلام می دانند اسلام سیاسی از مهم ترین جریان های انقلاب اسلامی در جامعه های اسلامی به شمار می آید ولی به جز در مورد ایران اسلام گرایان نتوانسته اند حکومتی قدرت مند و مبتنی بر آموزه های اسلام سیاسی بنا کنند اسلام سیاسی ایرانی بر مذهب شیعه به عنوان دال برتر هویت ایرانی و سامان دهنده ی اصلی حیات سیاسی و اجتماعی جامعه تاکید می کند و از انقلاب اسلامی سال 1357 به بعد مدیریت جامعه ی ایرانی را در اختیار داشته است بنابراین اسلام سیاسی ایرانی را می توان موفق ترین تجربه ی عینیت یافته ی گفتمان اسلام سیاسی در جهان اسلام به شمار آورد و جامعه ی ایرانی نیز تنها جامعه ای است که در یک فرایند کم و بیش طولانی تاریخی بر اساس اسلام سیاسی سامان دهی و مدیریت شده است نویسنده در کتاب حاضر فرایند پیدایش و استقرار اسلام سیاسی در ایران و چالش های فراروی آن را بررسی کرده است در این راستا کوشش شده است تا با استفاده از نظریه های گفتمانی روند شکل گیری غیریت سازی ها و چالش های اسلام سیاسی در ایران را بررسی و به امکان ها و محدودیت های آن اشاره شود