کتاب دوستش داشتم اثر آنا گاوالدا ترجمه مهرویه داداشی نشر ندای الهی در بخش هایی از کتاب دوستش داشتم می خوانیم  سرم را به علامت تایید تکان دادم ولی برایم قابل درک نبود نمی توانستم مردی را که در ابراز علاقه خست به خرج می داد و جلو شور و هیجانش را می گرفت درک کنم یعنی نباید احوالات درونی مان را بروز بدهیم مبادا ضعیف به نظر برسیم؟ من که نمی فهمیدم در خانه ی من بوسه و نوازش جزئی از زندگی بود  هنوز آن شب طوفانی را که در همین آشپزخانه جمع شده بودیم به یاد دارم  کریستین خواهر شوهرم از معلم های بچه هایش شکایت می کرد می گفت ناواردند و کم حوصله بعد صحبت به تربیت کشید اول تربیت به طور کلی و بعد تربیت ترکید اما چنین نشد دوباره تلخی ها و دلخوری هایشان را فرو خوردند و با چند زخم زبان جو انفجار گرفته شد  مثل همیشه  مگر جز این هم انتظاری می رفت؟ پدر شوهرم همیشه از درگیری اجتناب می کرد گوشه و کنایه های بچه ها را بی پاسخ می گذاشت و قبل از اینکه راهش را بکشید و برود لبخند زبان می گفت انتقادهایتان اثری در من ندارد از این گوش می شنوم و از آن گوش در می دهم  البته آن بار بحث شدیدتر بود  چهره ی در هم فشرده اش هنوز به یادم مانده طوری با دست هایشان تنگ آب را فشار می داد که انگار بخواهد جلو چشم ما خُردش کند  سعی می کردم حرف هایی را که هیچ وقت به زبان نمی آورد حدس بزنم و بفهمم می خواستم بدانم چه درکی از اتفاقات دور و برش دارد؟ وقتی تنهاست به چی فکر می کند؟ در خلوتش چگونه آدمی است؟  کریستین که تیرش به سنگ خورده بود به طرف من برگشت  کلوئه تو چی؟ نظر تو درباره ی این حرف ها چیست؟  خسته بودم می خواستم این بحث تمام شود به قدر کافی از ماجراهای خانوادگی شان شنیده بودم  غرق فکر گفتم من؟ من فکر می کنم پی یر با ما زندگی نمی کند منظورم این است که عملا با ما زندگی نمی کند یک مریخی گمشده است که سر از خانواده ی دیپل در آورده  بقیه شانه بالا انداختند و رویشان را برگرداندند اما او نه  تنگ آب را رها کرد عضلات صورتش شل شد و لبخندی به من زد اولین بار بود که میدیدم این طور لبخند می زند