کتاب راز سایه اثر دبی فورد ترجمه دکتر فرزام حبیبی اصفهانی نشر آتیسا در بخشی از کتاب راز سایه می خوانیم  برای رهانیدن خویش از دیوارهای زندان داستان کهنه زندگی مان پیش از هر چیز باید بخواهیم خود را از پیله ای که پیرامون خویش تنیده ایم رها کنیم روزی داستانی شنیدم که دختر جوانی از عاقله زنی پرسید چطور می توان به پروانه تبدیل شد؟ عاقله زن با برقی در چشمانش و لبخندی بر لبش پاسخ داد باید آن قدر میل به پرواز داشته باشی که پیله خود را زمین بگذاری زمین گذاشتن پیله خود گاهی ممکن است فرایند دردناک و کندی باشد اما زمانی که موفق به زمین گذاشتن آن بشویم روحمان آزاد می شود و غرق در لذت رهایی روحی و عاطفی به پرواز درمی آییم  برای رهایی از داستان خویش باید ابتدا آن را دوست بداریم قدر بدانیم و برای هر نقشی که در زندگی ما داشته قدردان باشیم ما باید برای تجربه ها هدایا و حکمتی که داستان زندگی برایمان داشته است سپاسگزار باشیم فقط و فقط در آن شرایط است که می توانیم با داستان زندگی خود آشتی کنیم از محدودیت های آن بگذریم و عمیق ترین رؤیاهای خود را تحقق بخشیم  من همیشه از خشمی که ما انسان ها نسبت به خود داریم متعجب می شوم چرا ما همواره خود را برای اتفاقاتی که ده بیست یا حتی سی سال پیش افتاده است سرزنش می کنیم؟ چرا ما خود را مستحق رهایی از رنج یا اشتباهات گذشته نمی دانیم؟ من سال ها به پاسخ این سؤال فکر کرده ام من افراد بسیاری را دیده ام که زندگی خود را برای اتفاقات گذشته نابود و خود را از فرصت های بسیاری محروم کرده اند  چطور ممکن است که ما تا این حد به نابودی خود  یا دست کم بخش تاریک یا ناخواسته ای از خود که از آن شرم داریم  اصرار داشته باشیم؟ جنبه مخرب خودبیزاری و سرزنش خویش در همه ابعاد جامعه امروز ما دیده می شود اعتیاد خشونت آزار و اذیت دست کشیدن از رؤیاها و بی انگیزگی در زندگی همه ما رخنه کرده است