کتاب المباحث فی علم الاصول  ق 19 آیت الله قدیری در مقدمه به تعریف فقه و اصول فقه پرداخته و موضوع و غایت این دو علم را مورد بررسی قرار داده است  ایشان در تعریف فقه می گوید فقه علمی است که در آن از وظیفه شرعی بحث می شود خواه تکلیفی باشد خواه وضعی و اصول فقه علمی است که در آن از کیفیت تعیین وظیفه مذکور بحث می شود؛ بنابراین موضوع علم فقه وظیفه است و موضوع علم اصول فقه کیفیت تعیین وظیفه  غایت فقه تعیین وظیفه و غایت اصول توانایی بر تعیین وظیفه است1  نویسنده می گوید هرچند آیت الله خویی اصول را علم به مجموعه ای از قواعد برای به دست آوردن علم به وظیفه فعلی در مرحله عمل تعریف نموده است لکن آنچه ما بیان کرده ایم کیفیت تعیین وظیفه نیکوتر است2  ایشان در بیان فرق بین قواعد فقهی و اصولی ابتدا نظر استادش آیت الله خویی را بیان می کند سپس می گوید صحیح آن است که گفته شود مسئله فقهی مسئله ای است کلی که قابل  اجرا بر موردش می باشد و فایده آن در قیاس فقط تطبیق مسئله بر موردش است اما مسائل اصولی کبرای قیاس استنباط در مقام تعلیل برای نتیجه قیاس واقع می شوند و از این جهت فرقی بین شبهات موضوعی و حکمی نیست3  نویسنده همچون دیگر اصولیان ابتدا به مباحث الفاظ پرداخته و مطالبی را درباره وضع مشتق اوامر نواهی مفاهیم مطلق و مقید بیان نموده سپس امارات و اصول عملیه را مطرح می کند و در ادامه مباحث تعادل و تراجیح و در پایان بحث اجتهاد و تقلید را توضیح می دهد  آیت الله قدیری در ذیل مباحث امارات نه تنبیه آورده است در تنبیه اول به دلیل نیاوردن بحث دلیل انسداد اشاره کرده و می گوید برخی از مباحث همچون دلیل انسداد از مباحثی است غیر لازم؛ لذا آن را حذف نمودم و در عوض برخی مباحث دیگر را به کتاب افزودم4  بیان حجیت شرعی نماز وتیره از مباحثی است که نویسنده بدان احساس نیاز نموده و به آن پرداخته است محقق همدانی در مصباح الفقیه می گوید صاحب مدارک معتقد به سقوط وتیره همچون سقوط نافله ظهرین که آن را به مذهب اصحاب نسبت داده است و ابن ادریس در این باره نقل اجماع نموده است شیخ در نهایه می گوید با توجه به روایت فضل بن شاذان از امام رضاع انجام آن جایز است برخی بر این روایت به دلیل وجود عبدالواحد بن عبدوس و علی بن محمد قتیبی در سند آن که توثیق آن ها ثابت نشده اشکال گرفته اند5  نویسنده در تنبیهات بعدی مباحث رجالی را مطرح نموده و به بررسی سهل بن زیاد محمد بن سنان اصحاب اجماع یونس بن عبدالرحمن العدت ابن ابی عمیر صفوان بن یحیی احمد بن محمد بن ابی نصر التی لا یروون و لا یرسلون الا عن ثقت مشیخه تهذیب طریق صدوق به فضل بن شاذان و یک بحث اصولی از مجموعه امارات معتبر یعنی شهرت فتوایی پرداخته است6  مولف در بحث اصول عملیه تنها مباحث مرتبط با برائت را توضیح داده و در ذیل آن بحث هایی را درباره احتیاط و استصحاب آورده است