کتاب  تجربه های عرفانی در ادیان  ق 129 در این کتاب شاخص های مشترک و معیارهای تمایز و ارزیابی مکاتب مختلف عرفانی طی چند مقاله بررسی می شود در مقاله نخست نشان داده می شود که تمام مکاتب عرفانی تجربه مشترکی از وحدت غایی دارند که تجربه گر یا سالک و یا عارف شهود می کند و نیز در این تجربه خود را فانی و محو در آن حقیقت یگانه می یابد بنابر این سه مقوله تجربه وحدت شهودی بودن و احساس یا ادراک فنا شاخص های مشترک تجارب عرفانی اند و بدون این شخاص ها هیچ تجربه باطنی و معنوی به حریم عرفان وارد نمی شود اگرچه بتوان آنها را تجارب اخلاقی یا انواع دیگری از تجربه دینی نامید  در مقاله های بعدی این تجربه عرفانی در ادیان و سنت های معنوی کهن بررسی می شود در این بررسی ها سنت های معنوی بومیان قاره آمریکا تائوئیسم بودیسم و هندوئیسم به ترتیب در چهار مقاله پژوهش می شود و در سه مقاله دیگر به مطالعه انتقادی عرفان یهودی مسیحی و اسلامی می پردازد در نهایت به طبقه بندی تجربه عرفانی در این مکاتب پرداخته و توازی هرمنوتیکی آنها اثبات می شوند که تز اصلی این تحقیق است و نشان می دهد که می توان از مقایسه و درجه گذاری برتری و خلوص تجربه عرفانی در مکاتب گوناگون سخن به میان آورد  توازی هرمنوتیکی بدین معناست که این تجربه ها در راستای فطرت توحیدی ـ که در همه انسان ها مشترک بوده و تغییر و تحولی نمی یابد ـ صورت گرفته است ولی با توجه به تاثیری که اعتقادات اعمال و آیین ها در شکل گیری تجربه های عرفانی دارند در سطوح مختلفی جای می گیرند از این رو از حیث برتر و فروتر یا ناب تر و ناخالص تر بودن مقایسه پذیر هستند  کتاب حاضر در فصل های زیر تجربه های عرفانی در ادیان را به بحث نشسته است؛  فطرت گرایی در تعریف و تبیین تجربه های عرفانی شامانیسم؛ عرفان طبیعت گرای وهم جو تائوئیسم؛ طبیعت گرای واقع بین هندویسیمانسان گرای الهی بودیسمانسان گرای الحادی عرفان یهودی؛ خداگرای انسان ستیز عرفان مسیحی؛ خداگرای انسان انگار عرفان اسلامی؛ خدا گرای انسان باور