کتاب آسمان نزدیک است خاطرات شفاهی داوود محقق کرکی  ق 104 کتاب حاضر کوششی برای نمایش بخشی از نقش روحانیت در دفاع مقدس می باشد  گزیده آن روز از سپیده صبح تا طلوع خورشید به یگان ها سر زدیم آقای محلاتی سخنرانی می کرد با فرماندهان جلسه می گذاشت و گاهی هم به حرف های دل رزمندگان گوش می کرد بودنش برای همه غنیمت بود او مرد خدا بود و اهل ادا و اطوار نبود هر بار که قصد بازگشت به تهران داشت احساس خلا وجود مرا میگرفت و دعا می کردم باز هم به اهواز بیاید انگار بودن ایشان برکت داشت هرگز مراسم بدرقه کردن ایشان را فراموش نمی کنم همیشه در آن مواقع می گفت روزهایی را که با هم به جبهه می رفتیم جزو عمرم حساب نمی کنم دعا کن باز هم توفیق برگشتن پیدا کنم یکبار هنگام رفتن گفت دیدارهایی که با رزمندگان داشتیم فکر مرا مشغول کرده است رفتارهایی که از بسیجی های چهارده پانزده ساله دیدم باور کردنی نیست امام حق دارند بگویند که این ها راه صد ساله را یک شبه رفته اند احساس می کردم آقای محلاتی حال خوشی پیدا کرده و پای برگشتن به تهران را ندارد به شوخی گفتم اگر خیلی دوست دارید همین جا بمانید و تهران نروید  کاش می توانستم می ترسم امام ناراحت شود می روم؛ اما دلم در جنوب و جبهه هاست دلم نمی آمد از او جدا شوم همان طور که هم دیگر را در آغوش گرفته بودیم در گوشش گفتم فَاللهُ خَیزُ حافِظاً وَ هُوَ ارحَمُ الرّاحمین