کتاب  دو آموزه عرفانی وجود معرفت هستی شناسی و معرفت شناسی در عرفان نظری  ق 123 شگفتا ماجرای وجود حقیقتی رمزگونه و رازآلود که سال ها فکر و قلم اندیشمندان را به خود مشغول ساخته است؛ مفهومی که در عین سادگی و بداهت پیچیده ترین مباحث نظری را به خود اختصاص داده است  اگر از هر انسانی که بهره ای از هوش و درایت برده است سوال کنیم که هستی چیست و هستن کدام است پاسخی درخور فهم خویش بیان خواهد کرد ولی با این همه تکلیف این واژه در دیار فیلسوفان و عارفان چندان معلوم و آشکار نیست و پرسش های فراوانی درباره آن مطرح است  آیا واژه وجود دارای مفهوم مشترکی است که قابل صدق بر خداوند سبحان و نیز مخلوقات اوست؟ آیا آن گاه که کلمه وجود را درباره خداوند به کار می بریم به همان معنا درباره خویشتن و نیز دیگر موجودات به کار می بریم؟ اگر همه ماهیات به خاطر وجود موجود شده اند آیا خود وجود نیز در خارج موجود است؟  آیا موجودات امکانی وجود خویش را از علت خویش گرفته اند یا از ناحیه ذات خود بدان متصف شده اند؟ اگر ممکنات از ناحیه علت بدانها وجود اعطا شده است این اعطاء و بخشش چگونه است؟ آیا بخشی از وجود علت از او جدا شده و به ممکنات سپرده شده است؟ آیا این وجود اعطایی غیر از وجود علت است؟ آیا این اعطاء باعث کاستی در وجود علت نمی شود؟ ایا این اعطاء به معنای ایجاد وجود در ممکن است؟ آیا ممکن قبل از اعطای وجود به او موجود بوده است یا معدوم؟ آیا اساسا وجود قابل اعطاء و بخشش است؟  آیا وجود حقیقتی واحد است یا به لحاظ موجودات متعدد متکثر است؟ اگر وجود حقیقتی واحد است وحدت آن از چه سنخ و چگونه است؟ آیا مفهوم وجود همانند دیگر اوصاف موجودات مانند وحدت علم حیات و  است یا مفهومی متمایز و جدا از این مفاهیم است؟ چرا فیلسوفان از اصالت وجود فراوان سخن می گویند ولی سخنی از اصالت وحدت اصالت علم و دیگر اوصاف موجودات گفته نشده است؟ و آیا اساسا تصور ما از واژه وجود تصوری به سزا و درست است؟ و آیا   کاوش پیرامون این پرسش ها و ده ها پرسش دیگر درباره وجود نیازمند کتابی مستقل و پُر برگ است لیکن در این نوشتار ابتدا با گذری کوتاه به برخی آراء متکلمان و فیلسوفان درباره وجود و مباحث وابسته به آن به تبیین دیدگاه عارفان در عرفان نظری بر اساس متون اصلی و منابع اصیل پرداخته شده است