کتاب کنیز ملکه مصر اثر میکل پیرامو ترجمه ذبیح الله منصوری نشر زرین در بخشی از کتاب کنیز ملکه مصر می خوانیم من تا آن روز تصور نمی کردم که پیر شده باشم چون هر مرتبه که نظر به آینه می انداختم رخسار خود را مثل روز قبل می دیدم گرچه قدری موهایم   به خصوص در طرفین سر   سفید شده بود ولی من سفیدی آن مقدار از مو را دلیل بر پیری نمی دانستم و خویش را جوان می دیدم  در مصر زن ها موی خود را رنگ می کردند و زن های اشراف هر چند روز یک مرتبه رنگ موی سر را مطابق رنگ لباس خود تغییر می دادند و کسی به آن ها نمی گفت که پیر شده اید در آن صورت برای چه من که شرمیون هستم برای مقداری موی سفید که در سرم نمایان شده مضطرب شوم و خود را پیر بدانم؟ اما دو دندان جلوی دهان من افتاده اند و من بعد از دیدن هریسه و شنیدن صدای او از وحشت لرزیدم زیرا چون هریسه دندان های جلو نداشت نمی توانست درست تکلم کند و کلمات وقتی از دهانش خارج می شدند طوری به گوش می رسیدند که انسان را متنفر می کرد  به خود گفتم از این قرار من هم موقع صحبت کردن مثل هریسه حرف می زنم زیرا دو دندان جلوی دهانم افتاده اند و اگر من مثل هریسه صحبت کنم وای بر من  من تصور نمی کردم پیر شده باشم اطراف من کسانی که در دورۀ جوانی هم سن من بودند پیر می شدند ولی من خود را مصون از خرابیِ گذشتِ زمان می دانستم