از ژرفای تاریکی  پتش خوآرگر 4 گرشاسب برخاسته بود بر دو پای کوه مانند خود ایستاده بود با گرزی که چشمان سرخ هر چهارسویش می درخشید و بازوانی لرزان از حسرت و نفرتی که سال ها در جان خود انباشته بود و گیسوانی که به همان زودی خیس از عرق خشم بودند باورکردنی نبود که او دیگربار روانش را در تن خویش با خود داشت و گرزش آن گرز نیاکان دیرین خاندان سام و نریمان را در میان پنجه هایش می فشرد