حجره شماره دو حجت الاسلام ابوالقاسم اقبالیان یکی از شاهدان عینی است که در بسیاری از مقاطع حساس تاریخ انقلاب و دفاع مقدس حضور داشته و نقش آفرینی کرده است او هم چنین با شخصیت های مهم تاریخ انقلاب ارتباط داشته و خاطرات دست اول و شنیده  نشده ی  فراوانی از آن ها دارد که تا کنون نقل نشده است و برای نخستین بار است که در کتابی منتشر می شود   در مطالعه خاطرات ایشان احساس می شود دستی غیبی وی را از روزهای اول زندگی وارد جریان پُر پیچ  وخم مبارزه با رژیم شاهنشاهی کرده و او با افرادی آشنا می شود که هر یک در این راه طلایه  دار بودند اقبالیان  چه در دوران دبستان و دبیرستان چه در دوران طلبگی  دست از مبارزه و اعتقاداتش برنداشته و نه  تنها تا پیروزی انقلاب اسلامی بلکه پس از آن هم در مسیر جهاد و مبارزه می ماند او در مبارزات انقلابی خود حضرت امام خمینیره را پیش روی ود قرار داده و معیار شناخت افراد را میزان ارادتشان به ایشان می داند خود او نیز سعی کرده با همین نشانه در مسیرش حرکت کند  حجره شماره دو تنها خاطرات شخصی یک مبارز انقلابی نیست بلکه خلاصه  ای است از تاریخ انقلاب و دفاع مقدس قم زیرا راوی این کتاب در بیشتر اتفاقات مهمِ انقلاب در قم نقش موثر داشته و بعضی از روایت  های او مکمّل روایت  های ناقصی است که پیش از این دیگران نقل کرده  اند با کنار هم قرار دادن این برش  های تاریخی مخاطبان به روایتی کامل دست خواهند یافت  اگر چه اهالی جبهه و جنگ در قم او را به خوبی می  شناسند اما شاید جوان  ترها ندانند که راوی این کتاب چه نقش مهمی در تاریخ انقلاب و دفاع مقدس داشته و سال  های سال بی نشان مانده است نام شیخ اقبالیان با بسیج قم و اعزام بسیجی  ها به جبهه گره خورده است  در بخشی از کتاب می خوانیم   تجربه ثابت کرده بود وقتی بچه  ها عالِم یا مسئولی را در جبهه می  دیدند شور و شوقشان بیشتر می  شد احساس نمی  کردند تنها هستند گاهی وقت  ها حرف یک عالِم تا ماه  ها بچه  ها را روی پا نگه می  داشت از سوی دیگر بسیاری از روحانیون و بزرگان هم خودشان از من می  خواستند که به منطقه بروند آیت الله غیوری سیدمحمد سعیدی و بسیاری دیگر را نیز چند بار با خود به منطقه بردم آیت  الله مشکینی و آیت الله بهاءالدینی را هم بچه  های دیگر آورده بودند با این حال عده ای از روحانیون بودند که طاقت یک شب ماندن در منطقه را نداشتند یکبار دوسه تا از فضلای حوزه علمیه را به جبهه بردم شب در مقرمان در اهواز مستقر بودیم یکی از آن ها که خیلی ترسیده بود با اصرار و التماس به من گفت شما رو به خدا ما رو همین امشب برگردون  به او گفتم بزرگوار این بچه هایی که شب و روز زیر آتیش گلوله و خمپاره ان جونشون رو از سر راه نیورده انیک شب هم اینجا بمون تا بفهمی این بسیجیا چه سختی هایی رو دارن تحمل می کنن