عاشقانه ای برای 16ساله ها زندگینامه داستانی شهیده راضیه کشاورز ویژه نوجوانان شهید راضیه کشاورز 11 شهریور 1371 در ظهر گرم تابستانی هم زمان با نوای ملکوتی اذان ظهر در مرودشت شیراز به دنیا آمد والدینش به خاطر ارادتی که به خانم فاطمه زهرا سلام الله علیها داشتند نام راضیه را برایش برگزیدند روزها یکی پس از دیگری سپری می شدند راضیه بزرگتر می شد و با وجودش شور و نشاط مضاعفی به خانه می بخشید از همان کودکی روحیه ای شاداب و پرشور و نشاط داشت و لطافت و مهربانی اش به وضوح در  برخورد با اطرافیان آشکار بود راضیه تا قبل از بهار 16 سالگیش موقعیت های چشمگیری را در زمینه ورزش کاراته مسابقات قرآن و درس و تحصیل کسب کرد   بعد از انفجار در حسینه سیدالشهداء علیه السلام شیراز 18 روز در کما به نیت مادرمون بود اونهم دقیقا با سینه ای خورد شده و پهلویی پاره شده و 18 روز خس خس نفسهای دردناک و   سرانجام در سن 16 سالگی در فروردین ماه سال 1387 بعد از آنکه از زیارت بارگاه امام رئوف به شهرش بازگشت آرزویش برآورده شد و بر اثر انفجار بمب در حسینیه کانون فرهنگی رهپویان وصال شیراز توسط عوامل تروریستی وابسته به غرب بعد از تحمل 18 روز درد و رنج ناشی از جراحت به جمع شهیدان سرفراز و سربلند که ره صد ساله را یک شبه پیمودند پیوست    سخنان مادر بزرگوارش این شهیده بزرگوار مثل همه شما درس می خواند زندگی می کرد بازی می کرد و  ولی چیزی که اون را به این درجه رساند نکات ظریفی بود که در زندگیش رعایت می کرد نکاتی که کاری به سن و سالش نداشت از سر تقوا و ایمان از سر مراقبت در رفتارهای روزمرش بود و احترامی که برای بزرگترها؛ پدر و مادر و معلمین قائل بود و در کارهاش واقعاً مرد عمل بود یعنی درسته که راضیه یک دختر بود ولی واجباتش جایی که باید رضای خدا را در نظر بگیره واقعاً مردانگی به خرج می داد  سال سوم راهنمایی  راضیه بین خودش و خدا عهدی بسته بود که بعد از شهادتش تو وسایلش البته تو وسایلش که نه داخل جعبه اسماء متبرکه پیداش کردم  خلاصه کوتاهی از این عهد نامه  بی حساب پیش انشاء ا به امید خدا و توکل به خدا چهل روز تمام کارمو خالصانه انجام بدم تا خدای مهربون از سر تقصیرات ما بگذرد و گناهامو ببخشه  توی این چهل روز که از 5385 شروع می شه توفیق پیدا کنم مادام العمر دعای عهد و زیارت امین ا و را بخوانم و گریه کنم آقا تو رو خدا توفیق اشک ریختن تو این دعاها را به من بده و شب هم به یاد خانم حضرت زهرا س شبی 5 صفحه قرآن بخوانم؛ ان شاء الله تکرار آیه الکرسی هم توی بیشتر اوقات نصیبم بشه  برشی از کتاب  امروز جمعه هست و آسمانش مثل همیشه دلگیر خورشید کم کم غروب می کند و لکه های پراکنده و نارنجی رنگش را روی ابرها می اندازد مریم اول صبح وقتی وارد آیسییو شد دعای ندبه را به یاد جمعه هایی که دعا را در خانه یا در حرم شاهچراغ با هم می خواندند آن را بالای سر راضیه زمزمه می کند با یاد دلتنگی های راضیه برای امام زمان و پا به پای دل خودش دعا را می خوانَد و اشک از چشمانش بی واسطه روی ورق های کتاب چکه می کند؛ این الشّموسُ الطّالعه کجا رفتند خورشیدهای تابان؛ این اقمارالمُنیره کجارفتند ماه های فروزان؛ این انجم الزاهره؛ کجا رفتند ستاره های درخشان تداعی گریه های مخفیانه ی راضیه او را بی قرارتر می کند وقتی به این فراز از دعا می رسد که مَتی ترانا و نریک و قَد نشرتَ لواءَ النّصر تُری اَتَرانا نَحُفُّ بِکَ و انتُ تَاُمُّ المَلَاَ وقَد مَلاتَ الاَرضَ عدلاً؛ کی شود که تو ما را و ما تو را ببینیم وبه دیدار مولای خود سرافراز باشیم هنگامی که پرچم نصرت و پیروزی در عالم برافراشته ای آیا خواهی دید که ما به گرد تو حلقه زده و تو با سپاه تمام روی زمین را پر از عدل و داد کرده باشی