کتاب پایی که جا ماند  یادداشت های روزانه سید ناصر حسینی پور از زندان های مخفی عراق عراقی ها او را به عنوان پیک شهید سردار علی هاشمی معرفی کرده بودند و این یعنی آغاز شکنجه های دردآور برای به دست آوردن اطلاعات؛ آن هم روی نوجوان 16 ساله ای که یک پایش هم قطع شده بود بعد او یک ماه در بیمارستان بستری کردند تا حالش بهتر شود و سپس به پادگان صلاح الدین بردند محلی که در آن حدود 22 هزار اسیر مفقود الاثر ایرانی که نام شان در فهرست صلیب سرخ ثبت نشده بود به صورت مخفیانه نگهداری می شدند  در این پادگان که در 15 کیلومتری تکریت قرار داشت از یک اردوگاه 4500 نفری 320 نفر به شهادت رسیدند که عراق پس از آزادی اسرا هرگز نپذیرفت که این افراد در گروه اسرای ایرانی قرار داشتند  در روزهای اسارت در پادگان صلاح الدین با صفحه های آخر کتاب های مرتبط با سازمان مجاهدین خلق که برای مطالعه در اختیارش قرار می دادند دفترچه یادداشت درست کرد و حوادث روزانه را با کدگذاری روی آنها نوشت البته از کاغذ سیگار و حاشیه های روزنامه های القادسیه و الجمهوریه استفاده کرد سپس این یادداشت ها را در یک عصا و اسامی 780 اسیر ایرانی کمپی که در آن بود را در عصای دیگرش جاسازی کرد و در روز آزادی 22 تیر 1369 به ایران آورد