دوازده رساله در عشق  گاه خزفی یا خرازی به دست شاگرد نوآموز دهند تا استاد شود  گاه به تعبیه دُریّ ثمین و لولو ی لالا به دست ناشناس او دهند که زَهره ندارد که دست معرفت استاد که آن را ببرماسد تا به سفتن چه رسد چون بوقلمون وقت عجایب نیرنگ بر صحیفه ی انفاس زند می پیدا که روش بر آب است لابل که بر هوا که انفاس هوا است گردآورنده را بر آن است که خواجه شیراز در سرایش چکامه ی زیر نگاه بر آن دو رساله داشته  به مستی توان دُرّ اسرار سفت   که در بی خودی راز نتوان نهفت