اتحادیه های کارگری و قانون کار در ایران خانه تاریخاتحادیه های کارگری و قانون کار در ایران  اتحادیه های کارگری و قانون کار در ایران  ۴۵۰۰۰تومان  نویسنده دکتر ویلم فلور  مترجم دکتر ابوالقاسم سری  نوبت چاپ اول  تاریخ نشر ۱۳۷۱  تعداد صفحات ۲۱۶ صفحه  قطع کتاب وزیری  نوع جلد  شومیز  نوع جلدیک گزینه را انتخاب کنیدنرم شومیزپاک کردن  اتحادیه های کارگری و قانون کار در ایران عدد  افزودن به سبد خرید  شناسه محصول نامعلوم دسته تاریخ  توضیحات توضیحات تکمیلی  ایران در سال ۱۹۰۰ میلادی کشوری ماقبل صنعتی و یکی از فقیرترین و عقب افتاده ترین کشورهای جهان بود  نیروی کار شهری آن اندک بود  بخش اعظم این نیرو در کارگاه های صنعتی سنتی کار می کرد و بخشی کوچک اما فزایندۀ آن از کارگران روزمزد تشکیل می شد اکثریت نیروی کار شهری در پیشه های سنتی و اتحادیۀ اصناف که بیش از آنکه نمایندۀ منافع کارگران باشند نمایندۀ کارفرمایان بودند سازمان یافته بود افزون بر آن این نیروی کار از آرمان های سوسیالیستی یا اتحادیه های کارگری هیچگونه بهره ای نداشت  با وجود این نوعی جنبش کارگری را از ۱۹۰۶ تا ۱۹۱۲ می توان مشاهده کرد که بیشتر نتیجۀ فعالیت های سوسیال دموکراتهای ایران بود که مرام خود را به مثل در تبریز تبلیغ می کردند  گاه این فعالیت های کارگری با هدف های سیاسی همزمان پیپچیده می شد مانند اقدام های ضد روسی در رشت و انزلی  از آنجا که طبقۀ کارگر ایران نمایندۀ واقعی نداشت زیرا که اصناف را نمی توان نمایندۀ آنها انگاشت فعالیت های اندک جنبش کارگری از راه مخالفت یا دست کم چنین احساس می شد ابراز می گشت دلیل های اصلی اینکه چرا درخواست های یکسره کارگری فرصت ظهور می یافت یکی ضعف حکومت بود و دیگری مقداری احساس همدردی نسبت به کارگران در میان سیاستگران اصلاح طلب اما هنگامی که واکنش پدید آمد و نفوذ روسیه در ۱۹۱۰ افزایش یافت این فعالیت های کارگری دیگر تحمل نشد          تنها در پایان جنگ در سال ۱۹۱۸ بود که جنبش  کارگری دوباره نیرو گرفت از همان آغاز اتحادیه های کارگری و شکل های دیگر فعالیت های کارگری زیر نفوذ حزب کمونیست ایران قرار داشت از سال ۱۹۲۱ اتحادیه های ایرانی به اتحادیه کارگری بین المللی کمونیست مسکو جنبش بین مللی اتحادیۀ کارگری وابسته بود کنترل جنبش کارگری توسط حزب کمونیسیت ایران دلیلی مهم بود که چرا جنبش کارگری روزگاری چند زنده باقی ماند و در عین حال همین یکی از دلیل های اصلی نابودی و ناکامی آن بود