کتاب بر بلندای حلب روایتی از مقاومت نیروهای ارتش جمهوری  اسلامی  ایران مقابل داعش  خاطرات قاسم قاسمی رزمنده ارتش جمهوری  اسلامی  ایران که در دومین گروه اعزامی ارتش در اسفندماه سال 1394 به عنوان نیروی مستشاری عازم سوریه شد و پس از استقرار در دمشق به خلصه اعزام شد و در گردان حضرت قمر بنی هاشم ع ماموریت خود را آغاز کرد پس از آنکه نیروهای تکفیری از حضور تکاوران ارتش در جنوب حلب مطلع شدند در 21 فروردین 1395 همراه با ادوات سنگین و نیروی انسانی بسیار به مواضع مورد هدایت ارتش ایران در سوریه حمله کردند در این عملیات وسیع که چند هزار نفر از نیروهای جبهه النصره و تکفیری  ها به جنوب حلب انجام داده بودند تکاوران ایران دلاورانه ایستادگی کردند و سرانجام این مقاومت منجر به شکست و عقب نشینی تکفیری  ها شد شرح خاطرات قاسم قاسمی از قبل اعزام تا روزی که به خاک ایران باز می  گردد و همچنین خاطرات شهدای ارتش و شرح عملیات  ها در این کتاب به نگارش درآمده است  گزیده کتاب  اگر می  خواهید خاطرات یک رزمنده ارتش را از قبل اعزام به سوریه تا شب  های عملیات در دل تکفیری  ها تجربه کنید و صدای فریاد داعشی  ها را در کوچه  های برنه و زیتان بشنوید یا در میانه جنگ معنای انتظار و دلتنگی را درک کنید و در آخر از غم شهادت رفیقتان یک شبه موهایتان سفید شود بر بلندای حلب را بخوانید   گزیده متن فرمانده گردانی بودم که یک گروهانم کامل از هم پاشیده بود گروهان دیگرم هم مهماتی برای جنگیدن برایش نمانده بود از فرمانده گروهانم محسن قوطاسلو خبری نداشتم و فرمانده محورم هم در یکی از خانه  های بی  نام و نشان روستای برنه با مرگ دست و پنجه نرم می  کرد و نمی  دانستم باید خودم را چگونه به او برسانم دوباره شعار دادن نیروهای دشمن شروع شده بود صدایشان به حدی نزدیک بود که احساس می  کردم داخل کوچه هستند این حربه  آنها کاری  تر از جنگیدنشان بود و در این مواقع ترس را کاملا توی چهرهٔ بچه  ها می  دیدم سریع دست به کار شدم و از صفرزاده خواستم که با صدای شعار منطقه را به آشوب بکشد خودم هم بلند شدم و با بچه  ها شروع کردیم به شعار دادن نیمی از روستا یک پارچه صدا شده بود و هرچند تعدادمان بیشتر از بیست نفر نبود؛ ولی چون در سنگرهای متعدد و روی ساختمان  ها مستقر بودیم صحنه  زیبایی خلق شده بود صفرزاده به سبک بچه  های فاطمی شعار می  داد با صدای بلند و مردانه  اش فریاد می  زد نعرهٔ حیدری و بقیه با تمام توانشان نعره می  کشیدند یا علی با کاری که بچه  ها کردند صدای دشمن میان نعره  های مردانه بچه  های فاطمی گم شد و به تدریج سکوتی مرگبار روستا را فرا گرفت