دختر شینا مجله مهر  احسان سالمی چند سالی می شد که اسم کتاب را شنیده بودم و بیش تر از آن تعریف کتاب را می دانستم که یکی از کتاب های خوب دفاع مقدس است که مقام معظم رهبری نیز تقریظی شفاهی برآن دارند خاطرات یکی از همسران شهدا که رهبری در مورد آن فرمودند کتاب خوبی است هم داستان خوبی دارد و هم خوب به جزئیات پرداخته است  وقتی در خبرها دیدم که این کتاب به عنوان موضوع سومین دور از مسابقه کتاب و زندگی انتخاب شده است خوشحال شدم که حداقل به بهانه شرکت در مسابقه هم که شده یک بار آن را خواهم خواند             بهناز ضرابی زاده نویسنده این کتاب نام اثرش را دختر شینا گذاشته است نامی که ترکیبی از ابتکار نویسنده و یکی از دختران شهید است و موضوع اصلی آن مرور خاطرات قدم خیر محمدی کنعان همسر شهید حاج ستار ابراهیمی هژیر است             ضرابی زاده برای روایت زندگی این بانوی بزرگ از زبانی ساده و در اصطلاح خودمانی استفاده کرده است که در بالا بردن جذابیت کتاب بسیار موثر است؛ به شکلی که بعید است خواندن دختر شینا را آغاز کنید و بتوانید آن را کنار بگذارید روایت خواندنی زندگی قدم خیر محمدی کنعان آن قدر فراز و نشیب دارد که مخاطبش را با خود همراه کند یک عاشقانه  متفاوت که خواندنی تر و جذاب تر از داستان لیلی و مجنون است        دختر شینا روایت زندگی دختری است که پدر و مادرش به خاطر حفظ اعتقاداتشان او را به کلاس های مختلط مدارس قبل از انقلاب نفرستادند دختری که چون مدرسه نرفت بی سواد بود اما باور و ایمان با ثباتی داشت دختری که آن قدر می ایستد و می افتد و دوباره برمی خیزد تا جنگ را تحقیر کند و به همه نشان دهد که جهاد واقعی زن تلاش در جهت تربیت درست فرزندان و حمایت از همسر در راه مبارزه با دشمنان دین و کشورش است            دختر شینا در 19 فصل روایت شده است که از دوران کودکی قدم خیر آغاز می شود؛ از زمانی که نامش را به خاطر قدم خوشی که داشت قدم خیر گذاشتند تا زمانی که حماسه زندگی اش را در پشت جبهه ها رقم زد و نامش به عنوان همسر شهید حاج ستار ابراهیمی هژیر در تاریخ این کشور ماندگار شد            بهترین اثر بهناز ضرابی زاده توسط انتشارات سوره مهر در 263 صفحه منتشر شده است و تا به امروز بیش از 15 بار تجدید چاپ شده است  با هم بخش هایی از این کتاب ماندگار را بخوانیم    پرده اول چرا این طور تهی نگاهم می کنی؟    گفتم من زندگی این زن را می نویسم تصمیم را گرفته بودم تلفن زدم خودت گوشی را برداشتی منتظر بودم با یک زن پُر سن و سال حرف بزنم باورم نمی شد صدایت چقدر جوان بود فکر کردم شاید دختر باشد گفتم می خواهم با خانم حاج ستار صحبت کنم خندیدی و گفتی خودم هستم         شرح حالت را شنیده بودم پنج تا بچه قد و نیم قد را دست تنها بعد از شهادت حاج ستار بزرگ کرده بودی؛ با چه مشقتی با چه مرارتی             گفتم خودش است من زندگی این زن را می نویسم و همه چیز درست شد گفتی من اهل مصاحبه و گفتگو نیستم اما قرار اولین جلسه را گذاشتی حالا کِی بود اول اردیبشهت سال 1388    فصل گوجه سبز بود می آمد خانه ات؛ می نشستم روبه رویت امپیتری را روشن می کردم برایم می گفتی؛ از خاطراتت پدرت مادرت روستای باصفایتان کودکی ات تا رسیدی به حاج ستار و جنگ بار سنگین جنگ ریخته بود توی خانه کوچکت روی شانه های نحیف و ضعیف تو؛ یعنی قدم خیر محمدی کنعان و هیچ کس این را نفهمید  ماه رمضان کار مصاحبه تمام شد خوشحال بودی به روزهایت می رسی دست آخر هم گفتی نمی خواستم چیزی بگویم؛ اما انگار همه چیز را گفتم خوشحال تر از تو من بودم رفتم سراغ پیاده کردن مصاحبه ها        قرار گذاشتیم وقتی خاطرات آماده شد مطالب را تمام و کمال بدهم بخوانی اگر چیزی از قلم افتاده بود اصلاح کنم؛ اما وقتی آن اتفاق افتاد همه چیز به هم ریخت            تا شنیدم سراسیمه آمدم سراغت؛ اما نه با یک دسته کاغذ با چند قوطی کمپوت و آبمیوه حالا کِی بود دهم دی ماه 1388 دیدم افتاده ای روی تخت؛ با چشمانی باز نگاهم می کردی و مرا نمی شناختی باورم نمی شد گفتم دورت بگردم قدم خیر منم ضرابی زاده یادت می آید فصل گوجه سبز بود تو برایم تعریف می کردی و من گوجه سبز می خوردم ترشی گوجه ها را بهانه می کردم و چشم هایم را می بستم تا تو اشک هایم را نبینی؟ آخر نیامده بودم درددل و غصه هایت را تازه کنم         می گفتی خوشحالی ام این است که بعد از این همه سال یک نفر از جسن خودم آمده نشسته روبه رویم تا غصه تنهایی این همه سال را برایش تعریف کنم غم و غصه هایی که به هیچ کس نگفتم می گفتی وقتی با شما از حاجی می گویم تازه یادم می آید چقدر دلم برایش تنگ شده هشت سال با او زندگی کردم؛ اما یک دلِ سیر ندیدمش عاشق هم بودیم؛ اما همیشه دور از هم حاجی شوهر من بود و مال من نبود بچه هایم همیشه بهانه اش را می گرفتند؛ چه آن وقت هایی که زنده بود چه بعد از شهادتش می گفتند مامان همه باباهایشان می آید مدرسه دنبالشان ما چرا بابا نداریم؟ می گفتم مامان که دارید پنج تا بچه را می انداختم پشت سرم می رفتیم خدیجه را به مدرسه برسانیم معصومه شیفت بعدازظهر بود ظهر که می شد می رفتیم