کتاب بادبادک باز اثر خالد حسینی بابا در هیچکدام از ماجراهایش علی را دوست خودش نمی نامید نکته جالب اینجا بود که من هم هرگز حسن را دوست خودم نمی دانستم اهمیتی ندارد که ما به همدیگر آموخته بودیم که بدون گرفتن دست هم می شود دوچرخه سواری کرد یا از طریق جعه ی مقوایی دوربین عکاسی دست ساز بسازیم و اهمیتی ندارد که ما کل زمستان را به بادبادک بازی می گذراندیم و اهمیتی ندارد که از نظر من افغانستان حکم چهره پسرکی با چهره عروسک های چینی که مرتب به لبخندی لب شکری آراسته می شد آری هیچ یک از این ها حائز اهمیت نیستند چون انکار تاریخ امکان ندارد همچنین مذهب در آخر من یک پشتو بودم و او یک هزاره من سنی بودم و او یک شیعه و هیچ چیز نمیتوانست این واقعیت را عوض کند هیچ چیز ولی ما بشچه هایی بودیم که با هم چهار دست و پا راه رفتن را آموخته بودیم و این را هم کسی نمیتوانست عوض کند نه تاریخ نه جامعه