کتاب کلیله و دمنه نویسنده نصرالله بن محمد بن عبدالحمید منشیبه اهتمام تصحیح و حواشی عبدالعظیم قریب ناشر سعدیگالینگور کَلیله و دِمنه کتابی است از اصل هندی که در دوران ساسانی به فارسی میانه ترجمه شد کلیله و دمنه کتابی پندآمیز است که در آن حکایتهای گوناگون بیشتر از زبان حیوانات نقل شده است نام آن از نام دو شغال با نامهای کلیله و دمنه گرفته شده است بخش بزرگی از کتاب اختصاص به داستان این دو شغال دارد مجتبی مینوی درباره این کتاب می گوید کتاب کلیله و دمنه از جمله آن مجموعه های دانش و حکمت است که مردمان خردمند قدیم گردآوردند و بهرگونه زبان نوشتند و از برای فرزندان خویش به میراث گذاشتند و در اعصار و قرون متمادی گرامی میداشتند میخواندند و از آن حکمت عملی و آداب زندگی و زبان می آموختند کلیله و دمنه چندین بار از عربی به فارسی دری برگردانده شده است از جمله رودکی آن را به نظم درآورد اما امروز جز چند بیت پراکنده از آن باقی نمانده است در قرن ششم هجری نصرالله منشی منشی بهرام شاه غزنوی آن را به زبان فارسی ترجمه کرد این ترجمه ترجمه ای آزاد است و نصرالله هرجا لازم دانسته است ابیات و امثال بسیار از خود و دیگران آورده است ترجمه نصرالله منشی همان ترجمه ای است که از آن به عنوان کلیله و دمنه در زبان فارسی یاد می شود گاه نیز آن را کلیله و دمنه بهرامشاهی خوانند ترجمه دیگری که تقریبا مقارن با زمان نصرالله منشی صورت گرفته اما کمتر شناخته شده است توسط محمد بن عبدالله بخاری است که منشی دربار اتابکان موصل بود برخلاف نصرالله منشی محمد بخاری به عبارت پردازی نپرداخته و کاملاً به متن اصلی وفادار مانده است خود این موضوع را تصریح کرده است البته پس از رودکی و پیش از این دو تن نیز ترجمه های زیادی از این اثر صورت گرفته بود ولی هیچ یک به دست ما نرسیده است نصرالله منشی خود در دیباچه ترجمه اش به این موضوع اشاره کرده است