سیر اندیشه انسان سالاری در ایران نگارنده در این کتاب بر آن است مفهوم اندیشه انسان سالاری در ایران را در لابه لای زندگی اندیشمندان ایرانی به ویژه از میان آثار و متون کهن فارسی بازشناخته نمونه هایی از آن را بازگو نماید وی ابتدا با نگاهی به آموزه های آیین زرتشت در اوستا به مفاهیمی از انسان سالاری در این آیین به ویژه در سه اصل مهم آن پندار نیک گفتار نیک کردار نیک اشاره می کند  راستی شیوه والای فرهنگ کهن ایرانی آزادی اراده انسانی و انسان سالاری در آیین مانی مطالب بعدی کتاب هستند که در پی آن نگارنده از قدریان  و معتزلیان یعنی پیروان فعال اندیشه انسان سالاری در اسلام یاد می کند  وی همچنین عرفان ایرانی را عالی ترین پدیده انسان سالاری در ایران به شمار می آورد و طی آن زندگی احوال و اندیشه های بایزید بسطامی را از منظر انسان سالاری بررسی می کند و نکته هایی نیز در باب اندیشه منصور حلاج خاطرنشان می سازد مباحث بعدی کتاب سیری است در اندیشه انسان سالاری برخی شخصیت های ایرانی که برخی از آنها عبارت اند از محمد بن زکریای رازی بزرگترین انسان سالار قرن سوم ابونصر فارابی انسان سالار مدینه فاضله شیخ ابوالحسن خرقانی برجسته ترین چهره انسان سالاری ایرانی ناصر خسرو انسان سالار نامدار قرن پنجم هجری عین القضات همدانی انسان سالار قرن پنجم و ششم هجری شیخ اشراق برگزیده ترین انسان سالار قرن ششم هجری عزیزالدین نسفی انسان سالار قرن هفتم هجری شمس تبریزی انسان سالار مشهور قرن هفتم هجری مولانا جلال الدین محمد بلخی انسان سالار بزرگ زبان پارسی و علامه محمد اقبال لاهوری انسان سالار بزرگ معاصر در ادبیات پارسی