حماسه ی اندرون  پتش خوآرگر 5 درخت نجوا کرد آری سیمرغ اینک زمان توست و من نیز آماده ام مرغ هزارنامِ نیرومند در آن فرتوتیِ بی بازگشتِ هزاره اش واپسین سخن خود را این چنین بر زبان آورد بلوغ بشر رسیده است دیگر نه به من و نه به تو نیازی نیست ای یار جاودانم ما به سرایی می رویم که بی زوال است و همچون همیشه در این سفر یار و همراه خواهیم بود آنگاه چشم های درخشنده ی خویش را بست و در خود آتش گرفت آتش گرفت بی آنکه تخمی از سیمرغِ پسین در زیر تن خویش برجای نهاده باشد