کتاب گلستان سعدی گلستان نوشتهٔ شاعر و نویسندهٔ پرآوازه ایرانی سعدی شیرازی است به باور بسیاری گلستان تاثیرگذارترین کتابِ نثر در ادبیات فارسی استکه در یک دیباچه و هشت باب به نثر آهنگین نوشته شده است بیشترِ نوشته های آن کوتاه و به شیوهٔ داستان ها و پندهای اخلاقی است سعدی هنگامِ نگارشِ گلستان را سالِ 656 هجری 1258 میلادی می شمارد  در آن دوران که ما را وقت خوش بود		ز هجرت ششصد و پنجاه و شش بود سعدی نگارش کتاب گلستان را کمتر از یک سال بعد از تدوین بوستان در اول اردیبهشت سال 656 هجری شروع کرد و هنوز از گلِ بوستان بَقیّتی موجود بود که نگارش آن را به پایان رساند؛ بنابراین کتاب گلستان در مدت پنج یا شش ماه نوشته شد که به نظر محمدعلی همایون کاتوزیان منتقد ادبی شبیه به معجزه است او با توجه به شواهدی در گلستان معتقد است که سعدی پس از نگارش بوستان دچار نوعی افسردگی شد و با این فکر که عمر خود را به بطالت گذرانده و به ایام پیری رسیده است دست از کار کشید اما دوست یا دوستانی او را به نوشتن کتاب جدیدی مصمم کردند نگارش کتاب گلستان در این مدت کوتاه می تواند نشانی از فرح و انبساطی باشد که پس از یک دوره افسردگی موقتاً بروز می کند  سعدی این کتاب را تلویحاً به سعدبن ابوبکر زنگی ولیعهد جوان فارس تقدیم و ابراز امیدواری کرد که مورد پسند وی واقع شود  با این حال سعدی تا سال ها پس از این تاریخ دست کم بیست تا سی سال همچنان به سرودن اشعار مشغول بوده و این تئوری مطرح است که احتمالاً در این دوران آثار گذشته خود از جمله گلستان را بازبینی و اصلاح می کرده است  نمونه هایی از نثر گلستان سعدی	ویرایش   منت خدای را عَزَّ وَ جَلّ که طاعتش موجبِ قُربت است و به شُکر اندرش مزیدِ نعمت  هر نفَسی که فرومی رود مُمِدّ حیات است و چون برمی آید مفرِّح ذات؛ پس در هر نفَس دو نعمت موجود است و بر هر نعمت شُکری واجب دو کس رنج بیهوده بردند و سعی بی فایده کردند؛ یکی آن که اندوخت و نخورد و دیگری آن که آموخت و نکرد سه چیز پایدار نمانَد مالِ بی تجارت و علمِ بی بحث و مُلکِ بی سیاست دشمنی ضعیف که در طاعت آید و دوستی نماید؛ بدان مقصود وی جز آن نیست که دشمنی قوی گردد؛ و گفته اند بر دوستیِ دوستان اعتماد نیست تا به تملقِ دشمنان چه رسد و هرکه دشمنِ کوچک را حقیر می دارد بدان مانَد که آتشِ اندک را مُهمل می گذارد