کتاب در حسرت دست هایت کرونا نه فقط سبک زندگی و بینش ما به دنیا را دستخوش تغییر کرده که از همان روزهای اول موتور تخیل ذهن ما را به کار انداخته است اینکه از کجا آمده چه کسانی آن را ساخته  اند یا چه کسانی از شیوع آن نفع می  برند تا کی هست و اصلاً قرار است با آن چه کنیم؟  قبل از کرونا که بزرگ  ترین همه  گیری تاریخ بشریت است در قاموس داستان  ها و فیلم  های بسیاری درباره  پاندمی  ها ماجراهایی را دیده بودیم و حالا انگار هر روز درون خوابی مشوش یا داستان و فیلمی تخیلی بیدار می  شویم میچ آلبوم نویسنده  امریکایی که با کتاب سه  شنبه  ها با موری در ایران به شهرت رسیده است در حرکتی هوشمندانه همزمان با کرونا دست به نگارش رمانی زد که تصویری نمادین از احوال مردم جهان در این روزهاست او داستانش را human touch نامیده و در یکی از شهرهای امریکا می  گذرد ولی جهان داستان او به وسعت زندگی همه مردمان و نوع بشر است  میچ آلبوم این داستان را به صورت بخش  بخش روی وبسایتش بارگذاری می  کرده و به  طور رایگان در اختیار خوانندگان قرار می  داده است حالا بعد از پایان این رمان کوتاه داستان میچ آلبوم به زبان  های زیادی از جمله فارسی ترجمه شده است انتشارات کتابستان هم ترجمه  شایسته و مطلوبی از این کتاب به بازار نشر ارائه کرده است  این کتاب که در ترجمه  ای  دقیق به نام در حسرت دست  هایت برگردانده شده در حجمی کم داستانی را روایت  می  کند که همدلی هر مخاطبی را از هر زبان و منشی بر می  انگیزد و حس همذات  پنداری مخاطبان را به خوبی با خود همراه می  کند ترجمه پاکیزه و خواندنی این رمان حاصل کوشش فاطمه مدیحی بیدگلی است که به خوبی از پس برگرداندن زبان و انتقال حس داستان برآمده است داستان حول محور چهار خانواده می  گذرد که هر کدام در گوشه  ای از خیابان زندگی می  کنند و روابط صمیمانه و نزدیکی دارند؛ روابطی که با شیوع ویروس کرونا دستخوش تغییراتی می  شود که عجیب اما باورپذیر است  خواندن احوال زندگی این چهار خانواده را در رمان در حسرت دست  هایش از دست ندهید  بخشی از کتاب در حسرت دست هایت  چند ماه قبل تر  مایکل کوچولو با تمام توان می دوید دست هایش تکان تکان می خورد و نفس نفس می زد دو تا پسربچهٔ بزرگ تر از خودش به دنبال او بودند یکی شان فریاد زد می گیریمت و مایکل گفت نه نمی ذارم  دوباره یکی شان فریاد زد اگه بگیریمت همه چی تمومه  مایکل آن دو نفر را می شناخت دنیل و باک دو برادر نوجوان بودند که خانه شان آن طرف خیابان بود آن ها را می شناخت داشتند به او نزدیک می شدند و صدای خش خش برگ ها زیر چکمه هایشان شنیده می شد  نذار بگیرنت مایکل  صدای ایوا بود ایوا دوست مایکل بود مایکل سمت چپ خودش را نگاه کرد و دید ایوا هم می دود  فریاد زد ایوا  باک داد کشید هر دوتون رو می کشم  مایکل دور زد و به درختی رسید دستانش را دور تنهٔ آن حلقه کرد بعد پرید روی سنگ هایی که هنوز خیس برف بود و سُر خورد و رفت پایین  ایوا فریاد زد تسلیم نشو مایکل پا شو  پاهایش زخمی شده بود نفس نفس می زد برگ ها را از روی صورتش کنار زد دیگر خیلی دیر شده بود پسرها به او رسیده بودند مایکل فریاد زد نه نه من رو نگیرین و دست های دستکش پوشش را جلوی صورتش گرفت  آن دو برادر نوجوان دستکش نپوشیده بودند و دست هایشان از شدت سرما قرمز شده بود خم شدند تا مایکل را بگیرند که ناگهان صدایی شنیدند  پسرا بیاین توی خونه می خوایم غذا بخوریم  باک گفت بالاخره گرفتیمت  مایکل گفت وقتی مامان کسی رو صدا می زنه یعنی بازی تمومه  ایوا گفت راست می گه این قانونه  باک به دنیل نگاه کرد او با بی اعتنایی گفت به هرحال این طوریه  در همین روزگار ما گوشه ای از یکی از شهرهای کشوری چهار خانواده نزدیک به هم زندگی می کردند خانه هایشان دو طرف یک خیابان بود چند درخت هم اطراف آن خیابان بود و بچه ها آنجا بازی می کردند اگر پرنده بودید و بر فراز این گوشه از شهر پرواز می کردید می دیدید که خانه هایشان با فاصله در کنار هم است و سقف خانه هایشان پنجره ای رو به آسمان دارد برای پوشش سطح پشت بام از سبک معماری آمریکا الهام گرفته اند و دودکش دوتایی روی سقف کومهٔ کنار مزرعه شبیه همان هایی است که در دههٔ چهل میلادی روی پشت بام کارخانه های آب سیب گیری بود اگر به زمین نزدیک تر شوید آدم ها را می بینید آدم هایی که با هم در تعامل اند و دستانشان را تکان می دهند و همدیگر را بغل می کنند و به سمت هم گولهٔ برفی پرتاب می کنند  چهار خانواده اند و هرکدام در گوشه ای زندگی می کنند در شمال جنوب شرق و غرب خیابان  در این لحظه یک هفته قبل از اینکه جهان برای همیشه تغییر کند سه خانواده از این چهار خانواده در منزل خانوادهٔ چهارم جمع شده بودند؛ منزل دکتر گریگ مایرز و همسرش ایمی این دو نفر هفت سال پیش این ملک را خریدند مزرعهٔ کوچک آن را تخریب کردند و ملکی ساختند که همسایه ها اسمش را گذاشته اند مک مانیسون