کتاب ابوباران  خاطرات مدافع حرم مصطفی نجیب  نام مستعار از حضور فاطمیون در نبرد سوریهکتاب ابوباران نوشته زهرا سادات ثابتی که به خاطرات مصطفی نجیبنام مستعار یکی از مدافعان حرم اختصاص دارد نشان از پایان یافتن جنگ در جبهه سوریه با جنگجویان تکفیری داعش وبلامانع بودن انتشار اطلاعات آن دارد با مطالعه این کتاب به واقعیت  های جنگی پیچیده و دشوار پی می بریم که از بسیاری جهات با سایر جنگ ها متفاوت استمصطفی نجیب رزمنده افغان و عضو تیپ فاطمیون افغانی ها مدافع حرم است که با صداقت به روایت خاطرات خود از جنگ با تکفیری ها پرداخته و صحنه های درگیری با داعشیان را به تصویر درآورده است صحنه هایی بدیع و بعضاً رعب آور که در جنگ های منظم کمتر پیش می آید صراحت لهجه راوی از ویژگی های این کتاب است که موجب شده چیزی کتمان نشود و تصویر روشنی از جنگ با مخوف ترین جنگجویان تاریخ معاصر به دست آیدابو باران یکی از کتاب هایی است که درهایی از جنگی را به روی ما باز می کند که هزاران کیلومتر دورتر از ما اتفاق افتاده است راوی آن ذاتا قصه گو است و کم اتفاق می افتد راوی ها اینقدر علاقه مند به بیان گذشته شان باشند چون معمولا سربازها دیر به گذشته خود برمی گردند اما راوی این کتاب علاقه مند به قصه گویی استکتاب ابوباران خاطرات یکی از مدافعان حرم افغانستانی است خودش در تعریف فاطمیون می گوید به ما مدافعان افغانستانی می گویند فاطمیون چون مانند حضرت فاطمهس هم غریب هستیم هم گاهی مظلوم واقع می شویم این غربت و مظلومیت را در جای جای روایتش در کتاب ابوباران احساس میکنیم چه قبل از اینکه فاطمی بشود چه بعد از آنگزیده هایی از کتاب ابوباران1 من در ایران به دنیا آمدم در اسفند 1362 اما یک ایرانی محسوب نمی شدم پدر و مادرم بیش از 40 سال پیش تر از افغانستان به ایران مهاجرت کرده بودند؛ اما آنها هم ایرانی شناخته نمی شدند وضعیتی که داشتیم برایم خوشایند نبود نمی توانستیم خیلی کارها را بکنیم؛ حتی برای دیالیزکردن پدرم در بیمارستان به مشکل برمی خوردیم این گرفتاری ها مرا خیلی ناراحت می کرد دلم می خواست در جایی زندگی کنم که به آنجا تعلق داشته باشم و مردم و دولتش مرا هموطن خود بدانند با وجود اینها من ایران را دوست داشتم؛ در این کشور متولد و بزرگ شده بودم و تمام خاطرات زندگی ام در کوچه پس کوچه های یکی از محله های شهر مشهد گذشته بودوقتی بچه بودم مادرم بعدازظهرها دستم را می گرفت و یکی یکی به دیدن همسایه ها و خاله هایم می رفتیم؛ همسایه هایی که با هم مثل خواهر و برادر حقیقی بودیم به قدری که بدون اجازه وارد خانه های یکدیگر می شدیم و حتی از یخچال هم خوراکی برمی داشتیم به همان اندازه ای که حس خوبی به زادگاهم داشتم از بعضی مسائل و برخوردها نیز رنجیده دل بودم برای همین بعد از گرفتن دیپلم تصمیم گرفتم به افغانستان مهاجرت کنم پدر و مادرم اما سخت مخالفت کردند2 بین مردم افغانستان ضرب المثلی وجود دارد که می گوید خر سوارشدن یک عیب است؛ پیاده شدن از آن یک عیب دیگر این دو جمله گویای حال من در آن روزهای ورود به افغانستان بود در تابستان سال 83 مستقیم به کابل رفتم اولین کاری که کردم این بود که به وسیله شناسنامه قدیم پدرم که همراه خود آورده بودم شناسنامه افغانستانی گرفتم اما با داشتن شناسنامه جدید چیزی برایم عوض نشددر ارتش افغانستان مشغول شدم و بارها مسخره شدم چون بلد نبودم به زبان فارسی دری صحبت کنم هر افغانستانی که برای زیارت به مشهد میرفت به او زوار می گفتند و حالا مرا به حالت مسخره ایرانی یا زوارک صدا می کردند من اما بیدی نبودم که با این بادها بلرزم چون استعداد یادگیری زبانم خوب بود خیلی زود توانستم به فارسی دری و حتی با لهجه صحبت کنم ارتش را آمریکایی ها آموزش نظامی می دادند وقتی می دیدم یک گروهبان آمریکایی به ژنرال ما امر و نهی می کند و حتی سلام نظامی نمی دهد خیلی ناراحت می شدم این اتفاق در آنجا یک امر عادی بود اما من نمی توانستم با این بی احترامی ها کنار بیایم3 انگار در پیشانی نوشت من مسافربودن مهر شده بود با اینکه هنوز سختی های سفر قبلی ام را فراموش نکرده بودم نتوانستم در برابر تب رفتن به اروپا مقاومت کنم مدتی بود بین جوان های افغانستانی ساکن ایران علاقه تندوتیزی برای رفتن به کشورهای اروپایی پیش آمده بود و من در این میان مستثنی نبودم باز همان صحبت های همیشگی و جاروجنجال های قدیم بین من و خانواده ام پیش آمد اینکه من در اینجا آینده و درآمدی ندارم و هیچ چیز نخواهم شد دوباره برای گرفتن کارت آمایش اقدام کرده بودم اما متاسفانه ندادند از طرفی خانواده به من فشار می آورد که ازدواج کنم ولی من در وضعی که داشتم نمی خواستم تشکیل خانواده دهم از طرف دیگر می شنیدم فلانی بیست روزه به سوئد یا آلمان رسیده و کار و بارش حسابی گرفته و می گفتند هرکس زبان انگلیسی اش خوب باشد زودتر می تواند پیشرفت کندمن هم از این نظر مشکلی نداشتم بنابراین هرطور بود پدر و مادرم را راضی کردم تابستان سال 1391 بود که همراه چند نفر دیگر راهی تبریز شدم هرطور بود بعد از بیست وچهار ساعت به استانبول رسیدیم چند روزی را در یک خوابگاه گذراندیم که از ملیت های مختلفی در آنجا حضور داشتند پاکستانی بنگلادشی چینی آفریقایی و سوار قایق شدیم که به یونان برویم و نشد و من را چون ملیتم را واقعی گفتم به زندان بردند در آنجا خودتراش را برداشتم و به سختی تیغش را درآوردم و قبل از اینکه احساساتم فروکش کند در یک حرکت رگم را زدم