کتاب یک جرعه دیدار خاطرات شهید روحانی مدافع حرم محمد رضایی جلد شومیز و کاغذ معمولی به همراه آلبوم تصاویر رنگیخاطرات شهید روحانی مدافع حرم محمد رضایی ده سال از ما دور بودی زمان کمی نیست ده سال؛ یعنی ده تا نوروز ده تا تابستان ده تا پاییز و ده تا زمستان به اندازه این فاصله برایم ناشناخته بودی و بعد از شهادت معمای زندگی ام شدی کم تو را شناختم؛ کم تو را شناختیم من در این ده سال دلم گرم بود به عکسی که در کنج قلبم چشمان پرمهر تو را داشتم و به صدای پر احساس تو پشت تلفن همیشه صورتت را تصور می کردم که باید چقدر تغییر کرده باشد تو آن محمدی بودی که تو را پشت اتوبوس در مسیر افغانستان جا گذاشته بودیم تو بزرگ شده بودی تغییر کرده بودی و ما شاهد این تغییر نبودیم وقتی تو را بیشتر شناختم راهت را هم بیشتر و بهتر از قبل شناختم تو قهرمان این راه بودی تو قهرمان من بودی و همیشه خواهی بود گاهی که دلم تنگ می شود و حسرت دیدارت به دلم چنگ می اندازد آرزو می کنم کاش دوباره می شد درِ آن اتاقی را کوبید که رویش نوشته بودی هروقت در این اتاق کوبیده شود در خدمتم آن وقت در می زدم داخل می شدم و به چشمهایت یک دل سیر نگاه می کردم و می گفتم یک جرعه دیدار می خواهم  یک جرعه دیدار  این سطرها دل گویه های یک خواهر شهید است که از کتاب یک جرعه دیدار انتخاب شده؛ خواهری که 10 سال به عشق دیدار برادر روزهای دلتنگی را با امید در افغانستان سپری می کند اما لحظه دیدارشان در معراج شهدای مشهد اتفاق می افتد؛ دیدار با پیکر گلوله باران شده برادر که اطرافیان می گویند چهره محمد را نبینید و بگذارید همان چهره مهربان همیشگی اش در یادتان بماند  بی بی من و تو هم دردیم؛ تو از راه دور برای دیدن برادرت اومدی ایرانومن هم برای برادرم اومده ام پیش تو من و توهر دو خواهر هستیم؛ خواهرهایی که دلشون برای برادراشون می تپه و می فهمیم غم برادر چقد سخته کمک ام کن کمک ام کن برادرم رو دوباره ببینم همه ی آن یک هفته ی باقی مانده را هر روز می رفتم حرم و با بی بی درد و دل می کردم هیچ کس مثل حضرت معصومه حرف دلم را نمی فهمید محمدمثل همیشه سر قولش ماند؛ درست سر دوهفته برگشت؛ ولی نه روی پاهای خودش؛ روی دست ها آمد