کتاب وقتی نیچه گریست نیچه که گله های بروئر به وضوح درش بی اثر بود مانند معلمی که به پسر بچه ی عجولی پاسخ می دهد گفت به موقع چگونه غلبه کردن را به شما خواهم آموخت شما می خواهید پرواز کنید ولی پرواز را نمی توان با پرواز آغاز کرد ابتدا باید چگونه راه رفتن را به شما بیاموزم و نخستین گام در راه رفتن درک این نکته است کسی که از خویش تبعیت نکند دیگری بر او فرمان خواهد راند سهل تر و بسیار سهل تر است که از دیگری اطاعت کنی تا خود راهبر خویش باشی با گفتن این جملات نیچه شانه ی کوچکش را برداشت و مرتب کردن سبیلش پرداخت  اطاعت از دیگران ساده تر از فرمان برداری از خود است؟ پرفسور نیچه چرا مرا شخصی تر مورد خطاب قرار نمی دهید؟ معنای سخنتان را می فهمم ولی آیا با من صحبت می کنید با این سخن چه کنم؟ مرا عفو کنید اگر این گونه زمینی صحبت می کنم در حال حاضر امیالم دنیوی است من به دنبال چیزهای ساده ام این که در ساعت سه صبح خوابی بدون کابوس داشته باشم و از فشاری که بر قفسه ی سینم حس می کنم تا حدی رهای یابم در اینجاست که هراس من لانه کرده است و با انگشت به وسط جناغ سینه اشاره کرد  ادامه داد در حال حاضر به گفت های شاعرانه و انتزاعی نیازی ندارم بلکه نیازمند چیزی انسانی و بی واسطه ام احتیاج دارم شخصی و خصوصی با موضوع درگیر شوم آیا می توانید تجربه ی مشابه خود را با من در میان  بگذارید؟ آیا شما هم عشق یا وسواسی مانند من داشته اید؟ چگونه آن را از سر گذرنده اید؟ آیا بر آن چیره شدید؟ چقدر طول کشید؟  نیچه در حالی که شانه را به کناری می نهاد و با سوال بروئر را نادیده می گرفت گفت موضوع دیگری هم هست که در نظر داشتم امروز با شما در میان بگذارم به اندازه ی کافی وقت داریم؟  بروئر بر صندلی تکیه زد روشن بود نیچه قصد دارد همچنان سوالاتش را نادیده بگیرد تصمیم گرفت صبور باشد با ساعتش نگاهی انداخت و گفت پانزده دقیقه ی دیگر وقت دارد هر روز از ساعت ده به مدت سی تا چهل دقیقه نزد شما خواهم بود البته در صورت بروز پیشنهادی اضطراری ناچار می شوم زودتر اینجا را ترک کنم