کتاب دشت دشت اثری دیگر از آنتوان چخوف می باشد چخوف با بزرگان عصر خود ملاقات می کرد و دوستی عمیقی بین او و ماکسیم گورکی و تولستوی وجود داشت او با طنز و ساده نویسی خود ابتدا خواننده را به خنده می انداخت و سپس او را به فکر و دقت و گاهی اوقات به گریستن می کشانید و معایب اجتماعی و فجایع انسانی را به طور غیر مستقیم به خواننده القا می نمود   در حین خوردن غذا مکالمه  ای بین آن ها صورت گرفت که ایگوروشکا متوجه شد که همنشینان جدیدش برخلاف تضادی که در سن و شخصیت  شان دارند همگی در یک چیز مشترکند که آن ها را شبیه هم می  کرد؛  همه آن ها گذشته زیبا و حالی بسیار بد داشتند همه آن ها با شور و حرارت از گذشته  شان می  گفتند اما اندیشیدن به زمان حال خلقشان را به هم می  ریخت مردان روس در گذشته زندگی می  کنند آن ها زندگی کردن در زمان حال را دوست ندارند بلکه از مرور خاطرات گذشته لذت می  برند