کتاب مسافر کربلا فیلم نامه مسافر کربلا داستان یک آرزو است آرزویی که یک شهید داشته و حالا یک عضو نوجوان از خانواده او سعی در برآورده کردنش دارد یوسف نوجوانی است که دایی خود را در جنگ از دست داده است مادربزرگ پیر او سال ها قبل برای دایی شهیدش قالیچه ای بافته و گفته شده که دایی وی در سرش سودای نذر کردن این قالیچه را داشته و دوست داشته برای این کار در حرم سید الشهداء ع بر روی آن نماز بگذارد یوسف به دنبال برآورده کردن خواسته دایی شهید خود در تصمیمی بزرگ سعی می کند به صورتی مخفیانه با کاروان زیارتی محله اش برای زیارت کربلا همراه شود؛ آن هم بدون پاسپورت و ویزا و یوسف خودش را در اتوبوس پنهان می کند و در نزدیکی مرز حاضرین به وجود او پی می برند نقطه اوج داستان اما جاماندن نوجوانی از اقوام یکی از مسافران از سفر است که از قضا شباهت زیادی به یوسف دارد و در نهایت منجر به این می شود که با رضایت مسئول کاروان یوسف را به جای آن پسرک به عراق برده و به زیارت کربلا که آرزویش بود برسانند مسافر کربلا که پیش از این در سال 87 با تهیه کنندگی محسن شایان فر و کاگردانی بیژن شکرریز به عنوان یک تله فیلم ساخته شده و از سیمای جمهوری اسلامی نیز پخش شده است داستانی دو وجهی دارد از سویی می توان شیطنت نهفته در شخصیت پردازی یوسف در این اثر و زاویه نگاه شجاعی در آن را در کنار طنز ظریف نهفته در زیر پوست این متن را به یک اثر نوجوانانه تعبیر کرد و از سوی دیگر فضای معنوی حاکم بر این اثر و نیز شرح عمل و عکس العمل های کارکترهایی که یوسف در سفرش با آنها روبرو می شود را می توان به یک داستان بلند معناگرایانه و چند لایه برای مخاطب بزرگسال نسبت داد شجاعی در مقام نویسنده در مسافر کربلا سناریویی خلق کرده که نیازی به جلوه های بصری حاشیه ای برای قصه پردازی ندارد و سازنده آن به هیچ وجه نیازی به خلق میزانسن های پیچیده در به تصویر کشیدن آن حس نمی کند داستان او از یک ایده بکر و در عین حال جذاب بهره می برد که او سعی کرده با نگاهی طنز آمیز؛ هر چند خفیف آن را به جلو هدایت کند و در نهایت به پایان برساند از همین روی مسافر کربلا را می توان سناریویی دانست که برای هر مخاطبی حتی در مقام یک داستان بلند خواندنی و جذاب است شجاعی که سابقه قابل توجهی در خلق داستان های دینی از شکل ها و زاویه دیدهای متفاوتی دارد در مسافر کربلا از ابهام و ایجاز و هر نوع بیان استعاری در بیان روحیات و شخصیت پردازی های داستانی خود که همه در آرزوی رسیدن به کربلا هستند دوری می کند داستان او نوعی تلاش برای تیپ سازی در مورد افرادی است که در جامعه پیرامونی او دست به اعمالی مذهبی می زنند و او در قالب این داستان به نوعی سعی داشته تا آنها را به باطن عملی که دم از آن می زنند روبرو کند صحنه هایی از فیلم نامه که نمایشگر تنوع حضور افراد در اتوبوس حامل زائران و طرز تفکر آنهاست در کنار صحنه هایی که مواجه پسرک با مسئول کاروان و فردی که در نهایت مسئولیت عبور وی از مرز را نشان می دهد به خوبی از پس این کار بر آمده است او در عین حال سعی دارد تا مخاطب را در بزنگاه هایی داستانی با خود درونی اش مواجه کند و به او گوشزد کند که اخلاص در عمل می تواند او را به هر آرزویی برساند؛ حتی اگر آن آرزو عبور از مرز یک کشور و قوانین مربوط به آن برای رسیدن به هدف باشد