کتاب باخ  داستان یک تیم ترور باخ داستان یک تیم ترور است؛ یک تیم چهار نفره از دو نسل متفاوت نسلی که در جنگ حاضر بوده و نسلی دیگر که تنها از جنگ شنیده است حال آن ها با هم همراه می شوند تا عملیات کنند آیا موفق می شوند؟  داستان این عملیات را یکی از اعضای این تیم روایت می کند او در زندان گرفتار آمده است و تصمیم می گیرد تا رویدادها را شرح دهد روزنوشت های این فرد شاکله کتاب باخ را تشکیل داده است؛ از روزی که آن ها با نقشه دو رزمنده دیروزی آشنا می شوند تا زمانی که در کانون اتفاقات قرار می گیرند و می خواهند در تیم ترور نقش آفرین باشند این تیم ترور در میانه ماجرا با افسری اطلاعاتی مواجه می شود که سدِّ راه شان است  این رمان از زبان جوانی روایت می شود که پس از انتخابات سال 88 و وقایعی که بعد از آن به وقوع پیوست به طور کلی دل از نظام کنده و تنها کسی که او را تا حدودی به نظام وصل می کند رفیقش روح الله است که او هم در پی جریاناتی انگ بسیجی یاغی شده را به جان می خرد و بعد پای در مسیری می گذارد که چیزهای زیادی را برایش تغییر می دهد باخ با داستانی کنجکاو کننده از تاریخ و سیاست و معاویه و علی و روح الله و محمدرضا شاه می گوید از خطوطی موازی که در جایی بسیار به هم نزدیک می شوند از مادرانی در دو جبهه مخالف که دردشان یکی است از خوب هایی که بد شده اند و بدهایی که خوب نشان می دهند  گزیده ای از متن کتاب باخ  من و روح الله رفیق بودیم تا اتفاق های سال قهر فکر می کردم اتفاق های سال قهر کافی باشد تا من دیگر سراغی از او نگیرم؛ ولی او این طور فکر نمی کرد ارتباط مان دوباره مهر پارسال برقرار شد؛ از سمت روح الله  روزهای اول مهر بود؛ اول صبح توی خواب و بیداری بودم اتاقم چنان تاریک می شد که شب و روزش معلوم نمی شد این هنر پرده ها بود تنها چیزی که آن روز صبح می توانست متوجّهم کند که روز شده روح الله بود؛ زنگش زنگِ بیداری ام شد عمراً اگر آن صدای نمکی و تنوری را رها می کردم  خوشحالی و بیداری ام هم زمان شد؛ موردی نادر می خواستم با همهٔ اعتراض ها و ناامیدی ها با یک نفر از داخل نظام خوب باشم و با این زنگ دستم آمد که روح الله تنها نخ اتصال من با نظام است بیش تر صدایش آن صدا فراموش شدنی نبود؛ از آهن ربای نئودیمیوم هم قوی تر اردوی راهیان نور سال 86 آن صدا در فکّه روی تپّه نمی توانست از یاد برود؛ حتی لابه لای بادهای صحرایی که نگه داشتن چفیه ها را برای ما سخت کرده بود ولی او چفیه نداشت سال ها بود که شلوار مشکی می پوشید با پیراهن چهارخانه با رنگ های خفته و سرآستین های بسته همیشه سفید بود پرونده سفید اخلاق سفید همه چیز سفید