کتاب درمان شوپنهاور یالوم در رمان درمان شوپنهاور تصور می کند فیلسوف معاصری به نام فیلیپ که فردی منزوی و به نوعی شبیه شوپنهاور است به یکی از گروه های درمانی روان درمانگر مشهوری به نام جولیوس وارد می شود که خود به دلیل رویارویی ناگهانی با سرطان  و مرگ خویش  به مرور دوباره ی زندگی و کارش نشسته است  فیلیپ آرزو دارد به به کار گیری اندیشه های شوپنهاور به یک مشاور فلسفی تبدیل شود و برای این منظور نیازمند سرپرستی جولیوس است ولی جولیوس می خواهد به کمک اعضای گروه به فیلیپشوپنهاور بقبولاند که این ارتباط انسانی ست که به زندگی معنا می بخشد؛ کاری که هیچ کس برای شوپنهاور تاریخی نکرد  درمان شوپنهاور از سری کتاب هایی بود که ذهن من را به شدت درگیر خودش کرد البته همه کتاب هایی که از یالوم خوانده ام این ویژگی را داشتند در واقع یالوم مسائلی را در کتاب هایش مورد بحث قرار می دهد که همه ما به نوعی با این مسائل در ارتباط هستیم و دغدغه آن ها را داریم  زبان یالوم زبانی شیرین و ساده است اما مسائل که به آن ها پرداخته شامل تمام وجوه علمی است تاکید یالوم در اکثر آثاری که من از او خوانده ام بر ارتباط اصیل انسان هاست ارتباط آن ها با دنیای فردی و اجتماعی و همین طور تاثیر اندیشه ها در این ارتباطات به همین دلیل یالوم به موازات آن به اهمیت فیلسوفان و اندیشه های آن ها پرداخته است او معتقد است فلاسفه به نحوی درمان گر هستند ولی درمان گرانی که شیوه ای تلخ دارند و این روان پزشکان هستند که بایست کمی از تلخی آن بکاهند آن طور که به نظر می رسد فیلسوف مورد علاقه یالوم نیچه است حتی کتاب درمان شوپنهاور نیز در ادامه این علاقه و تحقیق در مورد کتاب وقتی نیچه گریست نگاشته شده است فیلسوفی که مورد توجه پدر علم روان کاوی فروید و نیچه بزرگ بوده هر چند بعد از ستایش های بسیار  نیچه شدیدا علیه او شده که در بخشی از چنین گفت زرتشت از زبان زرتشت بیان می کند همین بود زندگی پس یک بار دیگر و برخلاف شوپنهاور طرفدار درگیر بودن با زندگی بود و نه کناره گیری از آن