کتاب روضه عقل فرهنگ جنون گمان نمی کنم در میان واژه ها مظلوم تر از عقل واژه ای بتوان یافت آن کس که از هیچ کار زشتی اِبا ندارد و جانش را به هر لکه ننگی آلوده می کند مدعی عقل است و کسی هم که در نیرنگ زدن رقیبی ندارد خودش را عاقل می نامد آن کس که به نام فهم زمان هر چه را که رنگ سنّت دارد مُهر جهالت می زند ادعا دارد که عقل چنین حکمی صادر کرده و آن کس که زمان را نمی فهمد و هر تغییری را شعبه ای از کفر می داند خود را بهره مند از عقل می خوانددر کنار این ها کسی هم که دست طاعت بر سینه نهاده و مُهر بندگی بر دل نشانده می گوید که چون عقل دارم در برابر هر چه او می گوید چشم می گویم و فرمانش را بر چشم می نهم اما عقل وقتی به قله مظلومیت می نشیند که بدانی در میان همه این جماعت تنها همین دسته اند که مردمانی محروم از عقل و دیوانه نامیده می شوندچقدر مظلومیت هر که از خدای عقل فرمان می برد دیوانه نامیده می شود و آن که قوّه مکاره خویش را فرمانده وجود خود می کند و طوق بندگی نفس را بر گردن می نهد و حلقه غلامی شیطان را آویز گوش خویش می کند عاقل خوانده می شودامروز باید روضه عقل خواند و گریست اما در میانه این میدان آنان که خود را سرباز عقل می دانند از بند واژه ها بیرون آمده و بی آنکه با این قوم بر سر الفاظ از در ستیز وارد شوند به سراغ مفهوم عقل رفتند و دیوانگی را همان طور معنا کردند که باطن آن چیزی جز عقل نباشد دیوانه در این نوشتار بنده ای است که با عقل حسابگر غریبه بوده و تنها در پی طاعت خداست از همین رو اهل دنیا او را دیوانه می خوانند عاقل در این جملات کسی است که حسابگری های دنیایی را نشانه عاقل بودن خود دانسته و با عقل طاعت غریبه استاین اثر نثری ادبی و شاعرانه پیرامون حضرت سید الشهداء علیه السلام می باشد گزیدهدر پشت جلد کتاب می خوانیمچقدر مظلومیتهر که از خدای عقل فرمان می برد دیوانه نامیده می شود و آن که قوه مکاره خویش را فرمانده وجود خود می کند و طوق بندگی نفس را بر گردن می نهد و حلقه غلامی شیطان را آویز گوش خویش می کند عاقل خوانده می شودامروز باید روضه عقل خواند و گریست