کتاب جاسوس بازی  داستان های واقعی از زندگی مردم عادی که دست به جاسوسی زدند و کشور خود را به بیگانه فروختند   این کتاب داستان های واقعی از زندگی مردم عادی است که با انگیزه های متفاوت دست به جاسوسی زدند و کشور خود و اطلاعاتش را به بیگانگان فروختند جاسوس بازی داستان های واقعی از زندگی است اما نه داستان هایی جنایی که به شیوه نوشته های آگاتا کریستی یا جیمز باند ساخته و پرداخته شده باشند در این کتاب با زندگی آدم هایی آشنا می شویم که با انگیزه های مختلف دست به کار جاسوسی زدند آنان اطلاعات و مسائل و مطالب مهم کشور را به بیگانگان اطلاع دادند به طوری که در نهایت و برای جبران خسارت هایی که آن ها وارد کرده بودند جان های بسیاری فدا شدند خون بیگناهان زیادی ریخته شد و مردم زیادی مجبور شدند تا از خودشان بگذرند تا کشورشان ایران سرفراز باقی بماندبخشی از کتاب جاسوس بازیولادیمیر کوزیچکین در کتاب خود کاگب در ایران درمورد سوابق مقربی می نویسد مقربی 30 سال از عمال کاگب بود از زمانی که افسری جوان بود در سال 1324 به خدمت این سازمان درآمد او بهترین عامل جاسوسی به حساب می آمد و اطلاعات محرمانه ای را که واقعاً برای اتحاد شوروی حائز اهمیت بود در اختیار ما می گذاشت در طی سال ها ترقی بسیار کرد و مسئول خرید اسلحه از آمریکا و دیگر کشورهای غربی شد دیگر جانشینی برای او یافت نمی شد؛ به این علت بدیهی است که مقربی تنها عامل اطلاعاتی بود که می توانست اطلاعات مهمی عرضه بدارد دیگران با او قابل مقایسه نبودند و عده شان هم بسیار اندک بودبا ازدست رفتن مقربی در سیستم یک خلا اطلاعاتی پیدا شد اضافه بر این ها او عملاً همه افسران جاسوس سیاسی را که در زمان های مختلف و در آن دوران طولانی همکاری با او کار کرده بودند می شناختدستگیری مقربی برای کاگب و طبیعتاً برای روس ها آن چنان غیرمترقبه و تکان دهنده بود که پس از دستگیری او از مرکز کاگب به عوامل مستقر در تهران دستور داده می شود تا همه فعالیت های اطلاعاتی خود را در ایران متوقف کنند و به ارزیابی خسارت های حاصل از این دستگیری بپردازندماموران کاگب تحلیل ها و استدلال های گوناگونی را برای چگونگی لورفتن مقربی ارائه می دهند و سرانجام به این نتیجه می رسند که چون او تماس های خود را با رابط روسی خود زیاد کرده بود و هفته ای یک بار با او تماس می گرفته است لو رفته است این حدس و گمان کاگب بوده است؛ ولی هیچ گاه به طور مستند این دستگاه اطلاعاتی دلیل لورفتن او را پیدا نمی کنندمنصور رفیع زاده از مدیران بلندپایه ساواک دستگیری مقربی را این گونه روایت می کند بعد از رسیدگی های بسیار دقیق توسط ساواک کشف گردید که اتومبیلی متعلق به سفارت شوروی اما بدون پلاک سیاسی به طور معمول مقابل منزل ویلایی سرلشکر مقربی در قلهک توقف می کند سپس راننده پیاده شده در صندوق عقب را باز می کند و پس از چند دقیقه دوباره آن را بسته و از آنجا دور می شود در این بین هیچ گونه تماس مستقیمی با مقربی انجام نمی شوددر نهایت مشخص شد که تیمسار مقربی و روس ها نیازی به تماس شخصی و فیزیکی برای انتقال اطلاعات نداشته اند مقربی اطلاعات حساس ارتش ایران را به درون دستگاه های الکترونیکی پیشرفتهٔ درون منزلش منتقل می کرد و اتومبیل عامل روس ها که در مقابل منزل مقربی توقف کرده بود از دستگاه های گیرنده درون صندوق عقب برای تقویت آن اطلاعات و ارسال مستقیم آن به مسکو و دفتر اصلی سازمان کاگب استفاده می کرده اندوقتی که ماموران کاگب حوالی نیمه شب به مقابل خانه مقربی رسیدند یک اتومبیل پژوی 504 ساواک از طرف مقابل ظاهر شده و شاخ به شاخ و به طور عمد به اتومبیل کاگب کوبید مقربی از خانه اش بیرون پرید که ببیند چه شده اما با دیدن پژوی 504 که اتومبیل معمول ساواک در آن دوران بود به سرعت به داخل منزلش برگشتراننده ها از اتومبیل ها پیاده شدند و دعوایی سر گرفت هر دو طرف درگیر به محوطه ای در آن حوالی برده شدند و پلیس که در واقع پلیس تهران نبوده و ماموران زبده ساواک بودند دخالت کرد ابتدا روس ها وانمود کردند که زبان فارسی نمی دانند و سعی داشتند مسئله را یک تصادف کوچک جلوه دهند و قبول کردند که خسارت اتومبیل مقابل را بپردازند آن ها گفتند که روسی بوده اما دیپلمات نیستند ولی پس از بازپرسی دقیق تر توسط ساواک معلوم شد که از دیپلمات های ارشد سفارت شوروی در تهران هستندروس ها مصونیت سیاسی خود را ارائه کردند و اصرار کردند که اتومبیل سفارت به آن ها بازگردانده شود به آن ها گفته شد که چون اتومبیلشان درگیر تصادف بوده لذا پلیس ساواک موقتاً از آن نگهداری خواهد کرددر همین حین تیمسار مقربی توسط ساواک بازداشت شد و خانه اش مورد جست وجوی دقیق قرار گرفت اتومبیل او و همه دستگاه های الکترونیکی خانه اش که توسط موقتاً به وی داده شده بود ضبط شد همه چیز در اختیار ساواک قرار گرفت به محض آنکه این موضوع به سفارت شوروی اطلاع داده شد روس ها درخواست نمودند دیپلمات هایشان به دلیل مصونیت سیاسی فوراً به سفارت خانه تحویل داده شوند اما موضوع تجهیزات الکترونیکی بسیار پیشرفته یافت شده در صندوق عقب اتومبیل روس ها مطرح بود بعد از آزادی دیپلمات ها اتومبیل سفارت شوروی نیز تحویل گردید اما بدون لوازم جاسوسی سفارت شوروی یادداشتی به وزارت خارجه ارسال کرد و طی آن اعلام کرد که مقداری لوازم شخصی موجود در اتومبیل هنوز بازگشت داده نشده است