کتاب نذر نفس خاطرات گروه های فعال شیرازی در مبارزه با ویرس کرونا انتشارات راه یار  کتاب نذر نفس چهارمین جلد از مجموعه عناوین انتشارات راه یار در رده مدافعان سلامت است که تحقیق آن برعهده محمدحسین عظیمی زهراسادات هاشمی سیدمحمدهاشمی و تدوین آن نیز توسط اسما میرشکاری فرد بوده است  در مقدمه کتاب نذر نفس آمده است  کرونا به شیراز رسیده  بود و مثل حرم امام رضاع خبری از تحویل سال نو در حرم برادرش شاه چراغ هم نبود ویروس غنی و فقیر نمی شناخت و مثل زمان جنگ هم نبود که عده ای فِلِنگ را ببندند و به کشورهای دیگر پناه ببرند  پشت این همه دلهره در شیراز مثل بقیه شهرهای ایران چراغ گروه های جهادی روشن شد مسجد هر محل پایگاهی شد برای به میدان آمدن و مقابله با این ویروس حریص درست زمانی که کشورهای دیگر در حال غارت ماسک و تجهیزات ضدکرونایی از یکدیگر بودند با سخنان رهبر انقلاب مبنی بر گسترش فعالیت های جهادی مردم چنان قوت گرفتند که چه عَلم داران زمان جنگ و چه نسل جدید آفتاب ومهتاب ندیده هر مکانی را تبدیل به کارگاه دوخت ماسک کردند و خیلی زود نیاز به ماسک در شیراز و حتی در کل کشور تامین شد  در شیراز طرح صاحب خانه خوب راه افتاد و برخلاف کشورهای اروپایی و آمریکایی مردم به جای اینکه نان و آب از دست یکدیگر بکشند بسته های غذایی و بهداشتی تهیه کردند و بیش از پیش به یاری همدیگر شتافتند؛ حتی پزشکان و پرستاران جهادی برای رسیدگی به سالمندان به خانه هایشان رفتند این کتاب گوشه کوچکی از فعالیت های موثر و به موقع فعالان عرصه کرونا در شیراز را در پنج فصل بیان می کند  بخشی از مطالب این  کتاب درباره تقدیر رهبر انقلاب از مبارزه جهادگران شیرازی با کرونا به این  ترتیب است  توی ذهنمان راضی کردن صاحب خانه ها کار آسانی نبود؛ اما به قدری صاحب خانه ها روی خوش نشان دادند که باور نمی کردیم خیلی زود فعالیتمان گسترده شد؛ از مشهد و اصفهان و تهران هم تماس می گرفتند کار را ادامه دادیم تا رسیدیم به شب نیمه شعبان آن شب احیاء خانگی داشتیم صبحش خوابم برد نزدیک ظهر از خواب پریدم تا گوشیم را روشن کردم سیل پیام ها به سمتم سرازیر شد حاج آقا تبریک حاج آقا خداقوت با خودم گفتم صد رحمت به اصحاب کهف  همین  جور هاج وواج پیام ها را دنبال کردم تا به یکی از پیام ها رسیدم که نوشته بود حاجی تبریک می گم حضرت آقا در سخنرانی  امروزشون اسم شیراز رو آوردن و از کار شما تقدیر کردن پیام ها را جدی نگرفتم گفتم این روزِ عیدی بچه ها شیطنتشان گل کرده باور هم نکردم تا وقتی که صحبت های آقا را با گوش خودم شنیدم وقت نماز ظهر بود سجده شکر رفتم و اشک شوق ریختم