خرمای درجه یک کبکاب محصول نخلستان های جنوب خرما دارای 25 درصد ساکارز 50درصد گلوکز و مواد آلبومینوئیدی پکتین و آب می باشد به علاوه دارای ویتامین های مختلف مانند ویتامین ABCE و مقداری املاح معدنی می باشد درخت خرما در نواحی گرمسیری و نیمه گرمسیری از جمله ایران پرورش می یابد با اینکه خاستگاه آن را میانرودان عربستان و شمال آفریقا ذکر می کنند ولی بررسی های علمی آن را به گونه ای به نام علمی PH Sivestris که در هندوستان می روید نسبت می دهند باستانشناسان احداث نخلستان ها را به پنج هزار سال پیش نسبت داده اند زیرا نامی از آن بر لوحه های گلی 50 سده پیش یافته اند  در ایران نخل و خرما از دوران باستان و پیش از هخامنشی کشت می شده در ادبیات ساسانی از جمله در کتاب بندهشن از نخل یاد شده است منابع چینی از ایران در زبان ایشان بوسی تلفظ چینی پارسی به عنوان سرزمین نخل خرما که در نزدشان به نام عناب پارسی و عناب هزارساله مشهور بوده یاد کرده اند در پایان سده نهم میلادی نخل خرما را از ایران به چین برده و در آنجا کشت کرده اند در میان کشورهای اروپایی اسپانیا پیشینه بیشتری در کشت خرما دارد  سرانه مصرف خرما در ایران 7 کیلوگرم است که میانگینی از مصرف سرانه 25 کیلوگرمی استان های جنوبی و 1 کیلوگرمی سایر استان ها می باشد سرانه مصرف خرمای ایران 4 کیلوگرم است این در حالی است که سرانه مصرف خرما در عربستان 13 کیلوگرم و در مصر 16 کیلوگرم است  در ایران به طور سالانه 1 میلیون تن خرما تولید می شود که عمده مصرف داخلی آن در ماه رمضان صورت می گیرد از لحاظ میزان تولید خرما منطقه جنوب استان کرمان با تولید 181 هزار و 800 تن خرما بیشترین میزان تولید در کشور را داراست سایر مناطق استان کرمان هم تولیدی در حد 117 هزار و 600 تن را دارا هستند بعد از استان کرمان استان سیستان و بلوچستان با تولید 178 هزار و 199 تن رده دوم تولید خرمای کشور را در اختیار دارد سپس به ترتیب استان خوزستان با 144 هزار تن استان بوشهر با 142 هزار تن استان فارس با 138 هزار تن استان هرمزگان با 125 هزار تومان با هفت هزار و پانصد تومان و در رده های بعدی تولید خرمای کشور قرار دارد  از میان محصول خرمای هر سال ایران 10 درصد برای صادرات به کشورهای دیگر اختصاص می یابد 50 درصد به مصرف داخلی می رسد و 40 درصد هم در مراحل مختلف برداشت محصول ضایع شده و از بین می روند