کتاب همرزمان حسین علیه السلام ده گفتار از حضرت آیت الله العظمی خامنه ایمدّظلّه العالی در تحلیل مبارزات سیاسی امامان معصومعلیهم السّلام متاسفانه برداشت غالب از سیره ی امامانِ پس از اباعبدالله علیه السلام اینست که ایشان به لحاظ اجتماعی و سیاسی شخصیت هایی نعوذبالله منفعل و سازشکار و گوشه گیر بوده اند که حداکثر فعالیت شان این بوده که بنشینند در مسجدالنبیص و به تبیین معارف قرآن و عقاید دین برای مردم و تشنگان معارف الهی بپردازند تاریخ و سیره ی سیاسی ائمه معصوم برای ما اینچنین معرفی شده و هیچ تحلیل جامع و واقع بینانه ای از حیات سیاسی و سیره ی مبارزاتی ایشان نداریم کتاب همرزمان حسین علیه السلام درواقع در پاسخی مبسوط و علمی به این اشتباه بزرگ تاریخی است آیت الله خامنه ای در این کتاب به مثابه یک پژوهشگرِ صاحب نظر تاریخ اسلام با بهره گیریِ مجتهدانه از ظرافت های تاریخی تبیین می کند که نه تنها آن انگاره ی کلیشه ای کاملاً اشتباه است بلکه امامان معصوم همواره در حال مبارزه ی حادّ سیاسی و تشکیلاتی برای در اختیار گرفتنِ حکومت بوده اند و اساساً همین امر عامل شهادت ایشان توسط سلاطین زمانه بوده است به جرات میتوان این کتاب را در زمره ی بهترین آثاری دانست که به تحلیل کلانِ سیره ی سیاسیِ امامان معصوم علیهم السلام و جریان امامت پرداخته و رفتارهای ایشان را در امتداد قیام اباعبدالله علیه السلام فهم و تبیین کرده است برای بهره مندیِ بهتر از این کتاب پیشنهاد می شود که پس از کتاب پیشوای صادق مطالعه شود    عالمان و اندیشمندان مسلمان و غیر مسلمان تحقیقات گسترده ای را به منظور تحلیل دوران 250 ساله ی امامت ائمّه ی معصوم علیهم السّلام به انجام رسانیده اند برخی بکلّی راهی غلط را پیموده اند و این بزرگواران را به مرتبه ی عالمان و عابدان زمان خود تقلیل داده اند و هرگونه تاثیر اجتماعی و سیاسی را از ایشان سلب کرده اند در مقابل این گروه اکثر اندیشمندان شیعه بر این باورند که امامان معصوم علیهم السّلام خلیفه ی حقیقی و جانشین پیامبر اکرم صلّی الله علیه وآله در همه ی شئون و مقامات ایشان به جز نبوّت و دریافت وحی هستند شئونی همچون تشکیل حکومت اسلامی قضاوت تبیین قرآن تعلیم احکام دفاع از عقاید اسلامی و  حضرت آیت الله خامنه ای نیز از باورمندان این عقیده هستند ایشان از سالهای بسیار دور مطالعات و تحقیقات گسترده ای را در این زمینه در کتب تاریخی و روایی انجام داده اند ایشان با ابداع واژه ی انسان 250 ساله در ابتدای دهه ی پنجاه شمسی و تبیین آن گونه ای جدید از روش تحلیل سیره ی سیاسی اجتماعی معصومان علیهم السّلام را به مخاطبان خود آموختند ایشان این نگاه به سیره ی ائمّه علیهم السّلام را با تحقیقات گسترده در متون حدیثی و کتب تاریخی و با استدلالهای بسیار محکم به دست آورده اند و به هیچ وجه از روی تاثیرپذیری و انفعال از شرایط محیطی و گفتمانی آن دوران به آن نرسیده اند تفاوت ایشان با دیگر پژوهشگران در این موضوع در آن بود که ایشان با نگاه دوباره به متون و دقّت در محتواهای آن به احیای میراث مبارزاتی امامان معصوم پرداخته اند سوال اساسی که میتوانست به این استنباط کمک کند این بود که اگر ائمّه ی اطهار علیهم السّلام اهل مجاهدت و مبارزه ی سیاسی حاد با حاکمان جور و علما و شعرای درباری نبوده اند چه دلیلی داشت که با ایشان چنان برخوردهای خشنی شود و در آخر نیز با شهادت از دنیا رخت بربندند؟ طرح انسان 250 ساله دوران جانشینان بحقّ پیامبر اکرم صلّی الله علیه وآله را به انسانی تشبیه میکند که در تمام دوران خود لحظه ای از انجام وظایف و تکالیف خود از پا نشسته است و همواره با مجاهدت به پیش رفته است بر این اساس در هر برهه و زمانی به اقتضای شرایط و امکانات و موانع تصمیمی را اتّخاذ کرده و هیچ گاه لباس رزم با دشمنان اسلام را که با زور بر مسند جانشینی رسول اکرم صلّی الله علیه وآله تکیه زده بودند از تن بیرون نکرده است امیرالمومنین علیه السّلام به وجهی امام حسن علیه السّلام به گونه ای دیگر و امام حسین علیه السّلام با شهادت خود این تکلیف را به انجام رسانیده اند طرح انسان 250 ساله با استناد به ادلّه ی متقن روایی و تاریخی باور برخی از نظریه پردازان را به چالش میکشد که میپندارند بعد از واقعه ی عاشورا عنصر مبارزه از میان فرزندان رسول خدا صلّی الله علیه وآله رخت بربسته است در این طرح از امام سجّاد تا امام حسن عسکری علیهم السّلام همه همرزمان امام حسین علیه السّلام دانسته می شوند و به وضوح معلوم می شود که امامان معصوم علیهم السّلام با چه مرارتها و سختیها و با چه مجاهدتی بار امامت را به دوش کشیده اند در مواقع مناسب چه ضرباتی را بر دشمن وارد کرده اند و در لحظات خطر چگونه به حملات دشمن پاسخ مناسب را داده اند گاهی صلح کرده است گاهی جنگ مسلّحانه کرده است گاهی به میدان شهادت رفته است و گاهی به صورت پنهانی و تشکیلاتی به فعّالیّت خود ادامه داده است امّا آنچه در همه ی این دورانها مشترک بوده است این است که این انسان 250 ساله هیچ گاه از جهاد و مبارزه ی حادّ با دستگاه حاکم دست بر نداشته است بر این اساس تمام فعّالیّتهای ارشادی تعلیمی مبارزاتی و تشکیلاتی ائمّه علیهم السّلام در راستای مبارزه و جهادی بود که پیشبرد اهداف ایشان را تامین میکرد ایشان به عنوان یک عالم روشنفکر به معنای صحیح کلمه بشدّت به دنبال نشر این تفکّر در بین مخاطبان طلبه و غیر طلبه ی خود بودند چه در مشهد و چه در تهران و چه دیگر شهرهایی که برای تبلیغ دینی به آنجا میرفتند این پیگیری میتوانست به سه دلیل باشد اوّلا ایشان به عنوان یک عالم دینی فرهیخته و یک روحانی مبرّز و یک خطیب سخنور و توانا خود را مکلّف به نشر تفکّر ناب اسلامی میدانستند ثانیاً با شیوع تفکّر اشتراکی و کمونیستی و حمله به دین و ترویج تهمت افیون بودن دین برای توده ها بسیاری از جوانان با بدبین شدن به امامان خود آن بزرگواران را فاقد الگوی مبارزاتی می پنداشتند و به همین دلیل بود که جذب گروه های مبارز چپ و یا التقاطی می شدند و معرّفی سبک و سیره ی مبارزاتی اهل بیت علیهم السّلام میتوانست نقش بسزایی در جلوگیری از انحراف نسل جوان آن دوران داشته باشد ثالثاً با تبعید حضرت امام خمینی ره در سال 1343 و افزایش اختناق و فشار دستگاه طاغوت دو روش مبارزاتی از سوی روحانیّت مبارز و شاگردان حضرت امام در دستور کار قرار گرفت یکی مبارزه ی پنهانی تشکیلاتی برای سرنگونی رژیم منحوس پهلوی و دیگری مبارزات تبیینی آشکار در قالب بیان معارف ناب اسلامی همچون ضرورت اجتناب از اطاعت طاغوت اهمّیّت تشکیل حکومت اسلامی و مطالبی از این دست آیت الله خامنه ای نیز از هر فرصتی در مسجد و حوزه و منبر برای انتقال این معارف استفاده میکرد این کتاب مشتمل بر 10 سخنرانی معظّمٌ له در ماه محرّم سال 51 است ایشان بین سالهای 46 تا 55 به طور متناوب در مناسبتهای مذهبی به تهران مسافرت میکردند و در جلسات مختلف به ایراد سخن میپرداخته اند در محرّم سال 51 به تهران عزیمت میکنند و در هیئت انصار الحسین علیه السّلام و برخی از جلسات دیگر به سخنرانی می پردازند هیئت انصار الحسین علیه السّلام از هیئتهای پرشور و انقلابی تهران بود و بسیاری از مبارزان انقلابی در جلسات این هیئت شرکت میکردند و سخنرانان این جلسه نیز از میان روحانیان انقلابی انتخاب میشدند معظمٌ له از ابتدای تاسیس این هیئت بارها در آن سخنرانی کرده بودند نفس سخنرانی در این جلسه یک اقدام انقلابی از سوی ایشان تلقّی می شد ایشان از سوّم محرّم تا 12 محرّم از ساعت 730 تا 9 صبح در این هیئت بیانات خود را در موضوع سیره ی امامان معصوم علیهم السّلام در قالب طرح انسان 250 ساله مطرح میکنند تمرکز اصلی این بیانات بر تحلیل زندگی امام سجّاد علیه السّلام تا امام کاظم علیه السّلام است چهار امام عزیزی که در اذهان متشرّعان آن زمان بیشتر به عنوان افرادی ساکت و منزوی معروف بوده اند جلسه ی اوّل این بیانات به مباحث کلّی مربوط به بحث امامت و گونه های مختلف تحقیق در این بحث و هم فهرست مباحثی که در روزهای بعد مطرح خواهند کرد اختصاص یافته است در جلسه ی دوّم درباره ی اهمّیّت شناخت امامان و توطئه های دشمنان برای تحریف چهره ی مبارزاتی و مجاهدانه ی این بزرگواران بحث شده است جلسه ی سوّم مربوط به مقامات و وظایف امامان است و در جلسه ی چهارم طرح انسان دویست وپنجاه ساله تشریح می شود و معانی مختلف جهاد و منظور از مجاهد بودن ائمّه علیهم السّلام روشن میگردد جلسه ی پنجم این بیانات به تقسیم دوران امامت به چهار دوره و توضیح مختصر هر کدام از دوره ها سپری شده است معظّمٌ له در جلسه ی ششم با اشاره به کار نشدن بر روی دوره ی چهارم امامت که از زمان امام سجّاد علیه السّلام تا امام عسکری علیه السّلام است بحث از این دوره را آغاز کرده اند در این جلسه به شرح تحلیلی تلاشهای مجدّانه ی امام سجّاد و امام باقر علیهماالسّلام پرداخته اند جلسه ی هفتم که مصادف با روز نهم محرّم است شامل توضیح سیره ی سیاسی و اجتماعی امام صادق علیه السّلام و بررسی روایات تاریخی مربوط به ایشان است در این جلسه بحث مختصری از حیات سیاسی امام کاظم علیه السّلام و همچنین موضع گیری های ائمّه علیهم السّلام نسبت به قیامهای امامزادگان انقلابی و نیز تعریف صحیح تقیّه شده است روز عاشورا جلسه به روز هشتم خود رسیده است آیت الله خامنه ای در این جلسه به برخوردهای تند ائمّه ی دوره ی چهارم با خلفا و علمای درباری و همچنین بحث بهره گیری ایشان از شعرای مجاهد پرداخته اند روز نهم جلسه اختصاص به بحث امامزادگان انقلابی دارد البتّه این جلسه بیشتر به شرح موضع گیری امام صادق علیه السّلام درباره ی قیام زید اختصاص یافته است شایان ذکر است که نام چندین نفر از امامزادگان در چندین جلسه از جلسات این سخنرانیها آمده و شرح کوتاهی درباره ی آنها داده شده است روز دوازدهم محرّم که با روز دهم این سلسله جلسات مصادف شده است به توضیح مختصری درباره ی تقیّه اختصاص یافته است و نکات نو و ارزنده ای در این موضوع به مخاطبان عرضه شده است این بیانات همان طور که خود ایشان هم در برخی از جلسات اشاره کرده اند بیش از آنکه یک سخنرانی باشد یک بحث تحلیلی و علمی است ایشان به ذکر کلّی نظرات خود اکتفا نکرده اند و برای هر موضوعی که مطرح میکنند شواهد متعدّد تاریخی و روایی را پیش روی مخاطب میگذارند مراحل کار بر این سخنرانیها به این صورت بود که ابتدا صوت بیانات به دقّت پیاده سازی و بازشنوایی مکرّر شد با توجّه به اینکه نوع متن به صورت گفتاری بود ویراست مختصری بر روی آن اعمال گردید تا مخاطب ارتباط بهتری با متن پیدا کند این کتاب پایان راه نیست بلکه آغازی است برای آشنایی صحیح با سیره ی پربهجت و درس آموز اهل بیت علیهم السّلام و بر دانشمندان تاریخ اسلام است تا با بهره گیری از نکات و سرخط های ارائه شده ی در این کتاب دَین خود را نسبت به این بزرگواران و جامعه ی اسلامی ادا نمایند       صفحاتی از کتاب       چرا امام باقرعلیه السّلام را میگویند باقرالعلوم در روایات می آید که به امام باقر باقرالعلوم گفته شد لانّه یبقر العلم؛ دانش را میشکافد اینکه امام باقر باقرالعلم است یعنی حقایق و مفاهیم اسلامی را که در قشری از دروغ و فریب و ریا و تحریف پیچیده شده بود میشکافد و آن لُبّ و مغز را می اندازد در کام مشتاقان حقیقت ص142