کتاب خداحافظ سالار اثر حمید حسام خاطرات پروانه چراغ نوروزی همسر سرلشکر پاسدار شهید حسین همدانی زندگی شهید حسین همدانی از حادثه مجروحیت گمنامی و کارهای بزرگی که تا به امروز بر بسیاری از افراد ناشناخته مانده لبریز بود تاسیس سه لشکر سپاه در سال های موسوم به دفاع مقدس ماموریت های بسیار او از جمله حضور در قاره آفریقا دفاع از حرم اهل بیت علیهم السلام در کشور سوریه بخشی از خاطرات کتاب را به خود اختصاص داده است   پروانه چراغ نوروزی همسر این شهید عالی مقام در کتاب خداحافظ سالار خاطرات زندگی خود را تعریف می کند از کودکی تا تشییع پیکر همسرش شهید حسین همدانی و خداحافظی با او   در صفحات 392 تا 393 این کتابِ 448 صفحه ای می خوانیم صدای مارش نظامی که افتاد جمعیت دور تابوت نشستند و راه را باز کردند که ما هم نزدیک تر بشویم آقا عزیزفرمانده کل سپاه سرش را به تابوت چسبانده بود به جای صدای مارش صدای گریه تمام محیط باز فرودگاه را برداشته بود هنوز من و بچه هایم کنار ایستاده بودیماصلا حسین مال ما نبود که جلو برویم هر کس حتی یک بار حسین را دیده بود او را پدر برادر یا رفیق خودش می دانست تابوت را حرکت دادند و به معراج شهدا بردند آنجا محدودیت بیشتر بود و کسی نمی توانست به غیر از خانواده بیاید و ما می توانستیم سیر ببینیمش در تابوت را که باز کردند همان صورت پر از نور لحظه وداع به چشمانم نور داد قطره های اشک از صورتم می غلتیدند و روی گونه سرد و خاموش او می افتادند گوشه چشمش کبود بود یک آن دلم حال روضه گرفت اما فقط گفتم حسین جان شفاعت یادت نره کسی جلو آمد از دمشق آمده بود انگشتری به من داد و گفت حاج قاسم توی دمشق صورت روی صورت شهید همدانی گذاشت و از او شفاعت خواست این انگشتری را به من داد که به شما بدهم انگشتری را گرفتم و انبوهی از خاطرات جلوی چشمانم صف کشید؛ از نگین سرخی که شهید محمود شهبازی به حسین داده بود تا روز وداع که انگشتری شهبازی را درآورد و گفت نمی خواهم چیزی از دنیا با من باشد انگشتر حاج قاسم را به وهب دادم و گفتم بکن تو دست بابا وهب انگشتر را گرفت از بچگی حسین را کم می دید یاد 30 سال پیش افتادم وقتی که ترکش از کمر حسین خورده بود وهب اصرار داشت بغلش کند و ببردش پارک اما حسین از شدت درد نمی توانست روی پا بایستد همان جا توی اتاق انگشت کوچک وهب را گرفت و آهسته و به سختی توی اتاق چرخاند حالا وهب باید دست بابا را می گرفت و انگشتر را در انگشت او می کرد می فهمیدم برایش چقدر سخت است با نگاهش به من می گفت که این کار را به مهدی بسپار دوباره گفتم وهب انگشتری حاج قاسم را بکن توی دست بابات وهب پارچه کفن را کنار زد و دستِ سرد را بیرون آورد گریه نمی کرد اما حسرت در چشمانش موج می زد همان لحظه همسر شهید همت کنارم آمد و گفت حاج خانم الان وقت استجابت دعاست و من برای نصرت اسلام و مسلمین دعا کردم