کتاب سرت را به خدا بسپار گزیده خاطرات شهید محمدرضا داورزنی انتشارات راه یار  کتاب سرت را به خدا بسپار اثر علیرضا اشرفی نسب و اکرم یعقوبی خاطراتی از شهید محمدرضا داورزنی از فرماندهان هشت سال دفاع مقدس از منطقه سبزوار است  در ابتدای این کتاب درباره شهید محمدرضا داورزنی چنین آمده است خاطرات پیشِ رو نمی از یَم دریای وجودی شهید محمدرضا داورزنی است که بیشتر بر پایه خاطرات نزدیکان و کمتر هم رزمانش بنا شده است شهیدی که به تعبیر خودش دانشگاه جنگ نردبان ترقی او بود تا در مکتب روح الله قد بکشد و عِنْدَ مَلِیکٍ مُقْتَدِرٍ روزی خوار خان بهشتی باشد و به کسانی که هنوز به او ملحق نشده اند بشارت بدهد  درباره کتاب سرت را به خدا بسپار  شهید محمدرضا داورزنی در سال 1343 در داورزن متولد شد و با شروع جنگ به مدت چهل ماه در جبهه جنگید او مسئولیت امدادگری فرماندهی دسته معاونت گروهان و فرماندهی گروهان را بر عهده داشت و در عملیات های رمضان خیبر عاشورا بدر والفجر مقدماتی والفجر هشت و عملیات های کربلای یک تا پنج حضور داشت  او در سال 1365 در عملیات کربلای پنج در شلمچه به شهادت رسید و آرامگاهش در گلزار مقدس شهدای داورزن قرار دارد در کتاب سرت را به خدا بسپار مجموعه خاطرات و روایت هایی از زندگی این شهید می خوانیم و با او و فعالیت ها و زندگی اش آشنا می شویم   کتاب سرت را به خدا بسپار را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم   دوست داران مطالعه خاطرات و زندگینامه رزمندگان و شهدا را به خواندن کتاب سرت را به خدا بسپار دعوت می کنیم    بخشی از کتاب سرت را به خدا بسپار  فرقی نداشت می خواست توی خانه باشد یا از بیرون آمده باشد می گفت فاطمه گفتم یک دو سه لیوان آب باید جلوی من باشد محمدرضا صدایش را بالا می برد و شروع می کرد به شمردن یک دو  فاطمه مثل از گرگ ترسیده ها از این اتاق به آن اتاق می دوید تا یک لیوان آب برساند دست برادرش می دانست ا گر آب را به محمدرضا نرساند لنگه کفش است که از زمین و آسمان روی سرش سرازیر می شود  توی مغازه خودمان همه چیز داشتیم جز آرد نخود می گفت پول بدهید تا بروم آرد نخود بخرم می گفتم ننه جان هرچه بخواهی توی مغازه هست بیسکویت کیک شکلات اما حرف حرف خودش بود می گشت ببیند چه چیزی توی مغازه نیست بهانه همان را می گرفت به حرفش که گوش نمی کردیم از جوی جلوی خانه سنگ جمع می کرد و می زد به در حیاط  حاج آقا نقره برای خانم ها توی هیئت حسینی روستا برنامه می گذاشت خیر النساء مادر محمدرضا هم پای ثابت جلسه هایش بود چون خانم ها سواد نداشتند بیشتر با مثال و نقاشی برایشان توضیح می داد یک بار مردی شکم گنده کشید و کنارش هم مردی لاغر گفت این شخص لاغر ابوذر است و این شکم گنده معاویه معاویه ها با خوردن حق ابوذر ها شکمشان گنده شده است بعد بحث را کشاند به ظلم شاه و حقی که از مردم خورده است پایان صحبتش اسم ابوذر زمان آیت الله خمینی را هم برد  برای فوتبال می رفتند زمین خاکی کنار روستا نفری یک چهارشاخ کشاورزی بر می داشتند و زمین را صاف می کردند قبل از بازی کار هر روز شان شده بود سنگ های بزرگ را می انداختند کنار زمین    فوتبال زمستان و تابستان نداشت و همیشه به راه بود  برف که می آمد با بیل و فرغون می افتادند به جان زمین و برف ها را از زمین فوتبال کنار می زدند و بازی شروع می شد محمدرضا ضرب دستش توی پرتاب اوت قوی بود انگار شوت می کرد همیشه خط حمله بازی می کرد و یک پای یار کشی بود سرعتش زیاد بود و کمتر کسی به پایش می رسید وقتی بچه ها جر و بحث می کردند یا جر می زدند سریع می آمد وسط و می گفت ما آمدیم یک ساعت بازی کنیم و شاد باشیم بازی است جدی نیست که با هم دعوا می کنید