کتاب بیدارم کن  رمان نوجوانانه درباره امام رضاع  براساس سفر امام رضا ع از مدینه به مرو در سال 200هجری قمری  بیدارم کن نوشته  فریباکلهر یک رمان نوجوانانه درباره امام رضاع استاین رمان بر اساس واقعه سفر امام رضا ع از مدینه به مرو در سال 200 هجری قمری نوشته شده استnnدرباره کتاب بیدارم کنnn بیدارم کن شرح سفر داستانی امام هشتم شیعیان در سال 200 هجری قمری است  گفته می شود مردی به نام رجا که همراه ماموران عباسی برای بردن امام از مرو به مدینه فرستاده شده بود شرح سفر امام و وقایع آن را مکتوب می کند اما این سفرنامه منتشر نمی شود چون مامون طماع تر از آن است که با منتشر کردن آن حکومت و موقعیت خود را به خطر بیاندازد n کتاب بیدارم کن براساس همین سفر نوشته شده که به ماجرای مهاجرت امام از مدینه  به مرو و اتفاقات مرو می پردازد بخش اول کتاب از زبان رجا و بخش دوم کتبا از زبان اباصلت نقل می شودnنویسنده برای نگارش این کتاب از منابعی همچون عیون اخبارالرضاع منتهی الآمال اخبارالطویل جغرافیای تاریخی هجرت امام رضاع از مدینه تا مرو زندگی سیاسی هشتمین امامع الکافی و  استفاده کرده استnnبخشی از کتاب بیدارم کنnnاینجا در شهر مرو بیشترِ مردها لباس سیاه به تن دارند سیاه رنگ عباسیان است همان طور که سبز رنگ علویان است کنار دروازهٔ شهر زن و بچه و مرد جمع شده اند بعضی ها برای خوشامدگویی آمده اند بعضی از عباسیان سیاه پوش هم آمده اند تا ببیند چه خبر است کاروان وارد شهر می شود جلودی می خندد کارش را به خوبی انجام داده و دیگر نگران از دست دادن ابوالحسن نیست دخترانم؟ همسرم؟ در آن شلوغی و ازدحام دنبال آن ها می گردم مسلّم است که به استقبال آمده اند؛ اما کجا هستند؟ کاروان ابوالحسن وارد شهر می شود سکوت بر شهر سایه انداخته دوستداران ابوالحسن در کنار سیاه پوشان عباسی جرئت ابراز شوق و خوش حالی ندارند فقط صدای جلودی گاه گاهی به گوش می رسد که می گوید بروید کنار راه را باز کنیدnراه باز است در هیچ شهری مردم این قدر مرتب و منظم و ساکت از ابوالحسن استقبال نکرده اند از عباسیان می ترسند؟ دنبال جواب سوالم نمی گردم دنبال سمانه و دخترهایم می گردم کجایید؟ کجایید؟ دیگر طاقت دل تنگی و خستگی ندارم دیگر نه جلودی را می بینم نه مردم را نه یاران ابوالحسن را نه کجاوهٔ ابوالحسن و نه حتی گنجشک خستگی ناپذیرِ دوستدار ابوالحسن را من خانواده ام را می خواهم می خواهم می خواهمnناگهان از میان آن همه زن و بچه و مردان سیاه پوش چهرهٔ خندان سمانه را می بینم نگاهم که به او می افتد خستگی سفر از یادم می رود بعد دو دخترم را می بینم که دو طرف سمانه ایستاده اند هنوز مرا ندیده اند سمانه با دست مرا نشان می دهد مرا می بینند می بینند می خندند بالا و پایین می پرند بابا بابا می گویند و من دیگر سر از پا نمی شناسم از کاروان جدا می شوم به طرف آن ها می روم از اسب پیاده می شوم به سوی هم می دویم و هر چهار نفر در آغوش هم فرومی رویم سفرنامه ام به پایان رسیده است؛ خوش حالم