کتاب حقیقت و مصلحت محمد حسن شاهنگی نشر کانون اندیشه جوان کتاب حقیقت و مصلحت محمد حسن شاهنگی   نشر کانون اندیشه جوان کتاب حقیقت و مصلحت  محمد حسن شاهنگی   نشر کانون اندیشه جوان  در این کتاب سعی شده تا با مراعات محدودیت های حجمی و نیز اقتضائات مخاطبان جوان پاسخ برخی سوالات از قبیل نسبت میان حقیقت و مصلحت چیست؟ چه کسی مجاز به تشخیص مصلحـت در جامعـه اسلامی اسـت؟ آیـا می تـوان بـرای مصلحت اندیشی حد و سقفی در جامعه اسلامی تصور کرد؟ نقش مردم در فرایند تشخیص مصالح تا چه میزان و به چه شکل است؟ آیا رویکرد نتیجه گرایی در انتخاب مصلحت قابل قبول است؟ و را با بیان شواهدی از سیره نبی مکرم اسلامص و نیز ائمه معصومینع بیان کنیم برای رسیدن به پاسخ این پرسش ها مروری اجمالی بر معنای مصلحت اسلوب مصلحت گرایی در حکم حکومتی مبانی عام مصلحت مبانی معرفت شناختی مبانی اجتماع شناختی و مبانی سیاست شناختی و ضوابط مصلحت در صدور احکام حکومتی اجتناب ناپذیر است 	به گزارش روابط عمومی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی به تازگی کتاب جدیدی با عنوان حقیقت و مصلحت به قلم محمد حسن شاهنگی در گروه مطالعات فرهنگی و اجتماعی مرکز پژوهش های جوان سامان یافته و به زودی توسط انتشارات کانون اندیشه جوان وابسته به پژوهشگاه منتشر خواهد شد  در همین خصوص و مضامین کتاب گفت و گویی با آقای محمد حسن شاهنگی ترتیب دادیم که متن کامل آنرا در ادامه می خوانید  با سلام  موضوع اصلی کتابحقیقت و مصلحتچیست؟  از صدر اسلام تاکنون درون جامعه اسلامی برخی تفکرات انحرافی رسوخ یافته اند که معتقدند تشخیص مصالح  جامعه مغایر با بسیاری از حقایق است و نگاه جوهری و ساختاری به انسان و جامعه را زیر سوال می برد جان مایه ادعای این افراد این است که حقیقت نباید قربانی مصلحت شود در این کتاب رد این سخن خام از طریق تشریح مبانی عام مصلحت یعنی مبانی معرفت شناختی مبانی اجتماع شناختی و مبانی سیاست شناختی در دستور کار قرار می گیرد مبانی خاص مصلحت با تمرکز بر علومی چون فقه اصول کلام حدیث فقه الحدیث و در ذیل مباحثی چون مبانی نقلی مبانی عقلی و مبانی عرفی مطرح می گردد در کنار مبانی خاص مصلحت مبانی دیگری نیز مطرح می گردد که آبشخور آنها ریشه در علوم معرفت شناسی  جامعه شناسی علوم سیاسی و زیبایی شناسی دارد از این مبانی به عنوان مبانی عام مصلحت یاد می کنیم در مورد مبانی خاص مصلحت کتاب ها و مقالات متعددی نگاشته شده است و در این کتاب قصد اشاره به آنها و دوباره گویی نیست اما درباره مبانی عام مصلحت کمتر کار شده است برای این منظور باید نقش جایگاه و وظیفه حاکم و عموم مردم در فرایند تصمیم گیری ها تشریح گردد و گفته شود که منظور از مصلحت که مبنای صدور حکم حکومتی است مصلحت شخصی یا گروهی نیست بلکه مصلحت جمعی در این جا مراد است     اساساً علت شکل گیری دوگانه ای به نام حقیقت و مصلحت در فضای فکری جامعه ما چه بوده است؟  سیاستمداران غربی در ساختار نظام های سیاسی خود به بهانه های مختلف مصلحت اندیشی کرده و به طرق متعدد جهت تحصیل منافع فردی و یا حزبی قوانین کشور خود را زیر پا گذاشته و یا دور می زنند و به دلیل رفتار های خودخواهانه ای که به کار می گیرند فضای نقد و اعتراض مردمی را تاب نمی آورند این در حالی است که در نظام سیاسی اسلام اگر شرایط اجرای احکام اسلامی مهیا و برقرار باشد اصولاً نوبت به مصلحت اندیشی توسط حاکم اسلامی نمی رسد؛ در نظام اسلامی اساساً احکام محدود و اندکی مطابق با شرایط از قبل تعیین شده ای از جاده مصلحت می گذرند و اکثر اوقات مقررات و قوانین عادی در جامعه اجرا می شوند؛ ضمن اینکه صدور احکام مصلحت آمیز توسط حاکم اسلامی به منزله استبداد در نظر توسط او تلقی نخواهد شد و آحاد امت اسلامی از مجاری متعددی می توانند در شکل گیری این احکام حاکم مسلمانان را یاری دهند بر عملکرد او نظارت کنند و راه های مشورت انتقاد و امر به معروف و نهی از منکر؛ هیچ گاه  به روی افراد بسته نخواهد بود خطای راهبردی معتقدان به تقابل مصلحت در برابر حقیقت تلقی یکسان این افراد از عملکرد حکومت اسلامی و حکومت های غربی است     نسبت حقیقت و مصلحت چگونه است؟  واقعیت این است که مصلحت؛ ذبح کننده حقیقت نیست واحکام اسلام برای مصلحت اسلام هستند کسانی که دَم از دوپارگی مصلحت و حقیقت می زنند در واقع  با کوتاه بینی مصلحت را  امری باطل دروغین و غیر منطقی جلوه می دهند و با تقسیم بندی مصالح به مصالح صادق و کاذب اساساً کارکرد مفهوم مصلحت مقام مصلحت سنج یا همان حاکم اسلامی و چرایی و چگونگی مصلحت ورزی را با تردیدهای جدی مواجه می سازند مصلحت در اندیشه شیعی بر خلاف مدل های رقیب یا معارض هیچ گاه به صورت افسارگسیخته اجرا نمی شود بلکه دارای مبانی ضوابط و قواعد مشخصی است و همسو با مفهوم حقیقت و نه در تعارض با آن قرار می گیرد؛ بی تردید حقیقتی بالاتر از اغراض و اهداف شارع مقدس اسلام نمی توان تصور کرد با نگاهی به تاریخ می توان دریافت که مهم ترین انگیزه مصلحت اندیشی معصومانع حفظ اساس اسلام و پاسداری از حریم دین و دینداران بوده و از این حیث همگام با اهداف عالیه شارع حرکت کرده اند؛ پس از پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی و حاکمیت اسلام در کشورمان این رویکرد استراتژیک توسط رهبران نظام نیز از همان ابتدا تا به امروز مد نظر قرار داشته است     سیر مباحث در این کتاب به چه شکل است؟  در این کتاب برآنیم تا با مراعات اقتضائات مخاطبان جوان پاسخ برخی سوالات از قبیل نسبت میان حقیقت و مصلحت چیست؟ چه کسی مجاز به تشخیص مصلحت در جامعه اسلامی است؟ آیا می توان برای مصلحت اندیشی حد و سقفی در جامعه اسلامی تصور کرد؟ نقش مردم در فرایند تشخیص مصالح تا چه میزان و به چه شکل است؟ آیا رویکرد نتیجه گرایی در انتخاب مصلحت قابل قبول است ؟ و را با ذکر شواهدی از سیره نبی مکرم اسلامص و نیز ائمه معصومینع بیان کنیم