حسین پسر غلامحسین زندگینامه و خاطراتی از شهید محمدحسین یوسف الهی کتاب حاضر در پنج فصل با عناوین به روایت مادر به روایت همرزمان دوری و فراق تا آخرین دیدار به رویات مادر شهادت به روایت همرزمان و خانواده شهید و عکس ها یادداشت ها و مستندات توسط مرکز حفظ آثار و نشر ارزش های دفاع مقدس سپاه ثارالله منتشر شده است  در فصل پایانی کتاب اطلاعاتی از روزنامه حدیث کرمان مورخ 19 اسفند سال 64 12 آبان 66 ویژه نامه فتح شماره 115 سخنان سردار سلیمانی در دیدار با هیئت شهدای بیت الله الحرام کرمان وصیت نامه سردار شهید یوسف الهی روزنامه اطلاعات به تاریخ 15 ـ 21 تیرماه سال 78 دست نوشته های محمدحسین نامه شهید به یکی از دوستانش شمه ای از ویژگی های امام نامه پدر شهید از مدینه خطاب به فرزندانش دل نوشته های محمدحسین بعد از شهادت دوستانش از جمله غلامرضا صانعی علی رحیم آبادی حمید مظهری صفات محمد امیری اسلاملو و صانعی و محمدعلی کازرونی آمده است  مهری پورمنعمی در مقدمه کتاب حسین پسر غلامحسین آورده است نگارش واقعیات و ثبت خاطرات روزهای حماسه و خون روزهای عطش و آتش و شمشیر و شهادت بسیار دشوار و جذاب است بدون شک بیان حقایق دوران دفاع مقدس و حماسه حضور دلیرمردان مبارز و بی ادعا و آمیختگی آن با شعر و احساسات عارفانه بر تاثیرگذاری آن بر مخاطب با توجه به حجم خاطرات افزوده و فضا را متنوع و خستگی ناپذیر می کند   کتاب حسین پسر غلامحسین زندگی ضمن معرفی شهید محمدحسین یوسف الهی به رابطه سردار حاج قاسم سلیمانی با وی می پردازد واژه حسین پسر غلامحسین برگرفته از سخن سردار حاج قاسم سلیمانی در مواقع حساس نبرد به این شهید بزرگوار بوده است  دربار شهید شهید محمد حسین یوسف الهی سال 1340 در شهر کرمان متولد شد پدرش فرهنگی بود و در آموزش و پرورش خدمت می کرد محیط خانواده کاملا فرهنگی بود و همه فرزندان از همان کودکی با حضور در مساجد و جلسات مذهبی با اسلام و قرآن آشنا می شدند  علاقه زیاد و ارتباط عمیق محمد حسین با نهج البلاغه نیز ریشه در همین دوران دارد در روزهای انقلاب محمد حسین دبیرستانی بود و حضوری فعال داشت و یکی از عاملان حرکتهای دانش آموزان در شهر کرمان بود  آغاز جنگ عراق علیه ایران در لشکر 41 ثارالله واحد اطلاعات و عملیات به فعالیت خود ادامه داد و بعدها به عنوان جانشین فرمانده این واحد انتخاب شد در طول جنگ پنج مرتبه به سختی مجروح شد و بالاخره آخرین بار در عملیات والفجر هشت به دلیل مصدومیت حاصل از بمبهای شیمیایی در بیست و هفتم بهمن ماه سال 1364 در بیمارستان لبافی نژاد تهران به شهادت رسید