کتاب روانشناسی بیشعوری  اثر دکتر خاویر کرمنت بخشی از متن کتاب  همسرم یک بار جشن تولد غافلگیرکننده ای برایم ترتیب داد اما غافلگیرکننده ترین چیز این بود که فقط شش نفر در آن مراسم حضور یافتند که تازه سه تای آن ها هم زن و بچه های خودم بودند   اما من آن را به پای حسادت دوستانم نسبت به موفقیت های چشمگیرم گذاشتم برایشان متاسف بودم که حقارت ها و بی کفایتی هایشان باعث می شود که در مقابل من چنین واکنش هایی نشان دهند اما زیاد خودم را ناراحت نمی کردم و این قبیل خصوصیات را جزء سرشت آدم ها می دانستم بعد هم سعی می کردم با بزرگواری این قبیل وقایع را فراموش کنم   سرانجام یک روز از خواب خرگوشی تکانی خوردم تنها پسرم بعد از ساعت ها بگومگو با من اعلام کرد که نمی خواهد به کالج برود و می خواهد در نیروی دریایی ثبت نام کند تک پسرم به جنگ من آمده بود باورم نمی شد در طی بیست سال گذشته هیچ کس جرئت نکرده بود با من دربیفتد و آخرین کسی که چنین خبطی را مرتکب شده بود سال ها انگشت ندامت به دندان می گزید من می خواستم پسرم پزشک موفقی مثل خودم بشود اما او داشت خیره سری می کرد   از کوره دررفتم و گفتم اگر در نیروی دریایی ثبت نام کند هرچه دیده از چشم خودش دیده او هم در مقابل چشمان من چیزی را حواله داد که هرچند غریب بود نحوه استعمال آن برای یک مقعدشناس ناآشنا نبود بعد هم در را به هم کوبید و از خانه بیرون رفت او به همسرم گفته بود که تصمیم گرفته تا آنجایی که امکان دارد از من دور بشود و به حرفش هم عمل کرد او در رشته ی آموزش هوافضا ثبت نام کرد