رمان آدمها در گذر زمان اثر ماسیمو بونتمپلی ترجمه ماندانا قهرمانلورمان آدمها در گذر زمان  نشر کتابسرای میردشتی اروند کتاب رمان آدمها در گذر زمان اثر ماسیمو بونتمپلی ترجمه ماندانا قهرمانلو درباره کتاب آدمها در گذر زمان مادر بزرگ یکشنبه روزی از دنیا رفت بیست و ششم اوت سال هزارو نُه صد؛ آخرین روز از هفته ای به شدت گرم و سوزان هفته ای که خورشید بی رحمانه شعله هایش را به اطراف می پراکند آدم ها بیهوده گریه وزاری راه انداخته بودند طلب مغفرت می کردند دسته جمعی آواز می خواندند و در کلیسا ارگ می نواختند گویی آسمان از حرکت بازایستاده بود گویی چشمه هایی که همواره بر فراز کوه می جوشیدند خشک شده بودند کوهی که به نوبه خود نیز از شدّت گرما و خشکی هوا پوسته پوسته و ترک ترک شده بود گل های باغ نیز پژمرده شده بودند درست مانند گل های خشک درون زنگوله های شیشه ای که میز توالت ها را زینت می بخشند حتی سنگ هایی که همواره شکم مارمولک ها را لمس می کردند نیز از فرط گرما شکاف برداشته بودند نگاه آدم ها مات و مبهوت به طرف زن خیره مانده بود فریاد زنجره ها حتی در طول شب ها نیز قطع نشده بود شاید به این دلیل که بلبل های آوازه خوانی که بر فراز درختان بلوط آشیانه داشتند روی زمین افتاده و مرده بودند روزی که مادربزرگ از دنیا رفت پرتوهای منتشره در آسمانْ حوالی غروب ابتدا به رنگ خاکستری و سپس فقط برای لحظه ای به رنگ ارغوانی و سرانجام ناگهان همزمان با غروب کامل خورشید به سیاهی گراییدند و این لحظه درست لحظه ای بود که مراسم مرگ مادربزرگ آغاز شده بود مرگْ در زیر نور ستارگانی انگشت شمار امّا بزرگ