کتاب دوستان با محبت وقتی برگشت   پشت شیشه های انتظار فرودگاه مهرآباد ایستاده بودیم بالاخره رضای عزیزمان پیدا شد موهایش کمی سفید شده بود چهره اش پر از اضطراب و نگرانی بود همه جا را نگاه می کرد جز ما که منتظرش بودیم همه با هم دست تکان دادیم صدایش کردیم بالاخره ما را دید و انگار بعد از دوازده سال دوباره لبخند زد شاید فکرش دوباره لبخند زد شاید فکرش را نمی کرد همه ی دوستان و عزیزانش دوازده سال است اینجا ایستاده اند تا او برگردد