کتاب خاتون و قوماندان  کتاب خاتون و قوماندان نوشته مریم قربان زاده روایت زندگی ام البنین حسینی همسر شهید علیرضا توسلی معروف به ابوحامد فرمانده لشکر فاطمیون است درباره کتاب خاتون و قوماندانخاتون و قوماندان روایت زندگی ام البنین حسینی همسر شهید علیرضا توسلی ابوحامد فرمانده لشکر فاطمیون است علیرضا توسلی معروف به ابوحامد 1 مهر 1341 در افغانستان به دنیا آمد و 9 اسفند 1393 در سوریه شهر درعا شهید شد ا فرمانده و بنیانگذار لشکر فاطمیون بود او تمام زندگی اش را رزمنده بود و در جبهه ها جنگید با شروع جنگ ایران و عراق به کردستان رفته و بیش از یک سال در آن منطقه حضور داشت وقتی جنگ ایران و عراق به پایان رسید برای جنگ با ارتش شوروی به افغانستان رفت و دوباره در سال 74 زمانی که نیروهای طالبان در افغانستان روی کار آمده بودند دوباره به افغانستان رفت در این میان با ام البنین ازدواج کرد این ازدواج یک پسر به نام حامد و دو دختر برای آن ها به امغان آورد وقتی بحران سوریه آغاز شد او در تاریخ 22 اردیبهشت ماه 1392 راهی سوریه شد و یک سال بعد در نبرد با جبهه النصره شهید شد آرامگاه او در مشهد استکتاب خاتون و قوماندان را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم اگر به خواندن کتاب های زندگینامه علاقه دارید و دوست دارید با زندگی رزمندگان و شهدا آشنا شوید کتاب خاتون و قوماندان یک انتخاب عالی برای شما است بخشی از کتاب خاتون و قوماندانمردادماه سال 79 بود من وارد نوزده سالگی شده بودم یک روز مامانِ عالیه یکی از همسایه ها با عکسی سه درچهار به خانه ما آمد گفت برادرم سیدامیر دوستی دارد که این عکسش است در سپاه حضرت رسول کار می کند آدم خوبی است خیلی مومن است اما پولی ندارد به فکر پول درآوردن هم نیست چون آدم خوب و باایمانی است دوستانش دارند برایش آستین بالا می زنندقرار شد که مادرم با پدرم صحبت کند سه روز بعد دوباره آمد و گفت برای دوست برادرم کار عاجل پیش آمد و رفت ماموریت؛ اما سپردیم زودتر بیاید الان ایران نیست رفته است افغانستان قرار است وقتی بیاید در اولین فرصت خودش را هم بیاوریمعکس دست ما ماند آن زمان جنگ طالبان هم بود همان زمان بابو هم یک خواستگار روحانی از اقوام خانم کوچکش آورده بود بابو دو تا زن داشت خانم بزرگ که بی بی بود و خانم کوچک که ما خاله بی بی صدایش می کردیم پدرم گفت نه دخترعموی مادرم هم یک خواستگار فرستاده بود که امتیازات ویژه ای داشت تک پسر بود و وضع مالی اش هم بهتر از بقیه بود پدرم باز گفت نهپدرم وقتی عکس را دید ابرویی بالا انداخت و گفت من دخترم را به این آدم می دهم این حرف پدرم از عجایب خلقت بود این که به یک عکس اعتماد کند بدون اینکه از پدر و مادر و کسب و کار این آدم بپرسد من هم عکس را پیش خودم نگه داشتم و منتظر بودم که امروز و فردا بیایند و صاحب عکس را هم با خودشان بیاورندامروز و فردا و امروز و فردا شد پنج ماه مامان عالیه رفت و با اینکه همسایه بودیم دیگر گپی نشد خودم را با کلاس امداد و آرایشگری سرگرم می کردم اما درونم آرام و قرار نبود در این مدتِ پنج ماه دو سه نفر از کلاس آرایشگری مان عقد کردند من بعد از هر عقدکنان عکس را در دستم می گرفتم و گله می کردم برایم مسجّل بود که این آدم همسر آینده من خواهد بود اصلاً هم به ذهنم نمی آمد که ممکن است او مرا نپسندد یا من او را نخواهمبعد از پنج ماه مامان عالیه آمد که این آقا از سفر برگشته و اگر اجازه بدهید می خواهیم بیاییم دخترطلب پدرم اجازه دادخانه ما دو طبقه بود دو اتاق بالا داشت دو اتاق هم پایین از حیاط با دو پله می رفتیم به اتاق های پایین و با ده دوازده تا پله به اتاق های بالا می رسیدیم یک سالن مانند هم داشت برنامه ما موقع ورود خواستگاران این بود که به اتاق پایین برویم برق ها را خاموش کنیم و پشت پنجره صف بکشیم تا بتوانیم خواستگار را ببینیم صاحب عکس داشت می آمد و من در برزخی بودم که آیا امشب به خیر ختم خواهد شد یا قسمت چیز دیگری استوارد شدند پدر عالیه سیدامیر آقای احمدی و بعد صاحب عکس خیلی سنگین قدم برمی داشت سرش هم پایین بود نه گل و نه شیرینی چیزی دستش نبود ناراحت شدم که بعد از پنج ماه وعده کردن آمده و دریغ از یک شاخه گل یا یک جعبه شیرینی صحنه ورودش در ذهنم آهسته شده بود حس کردم چقدر بچه ام اگر قرار باشد زن این آدم بشوم پختگی و ابهتش حتی به چشم خواهرهای من هم آمده بود