شعر احساسی شعر احساسی را با شعرهای ما تجربه کنید قسم به دوریِ از عشق از خودم دورم که روحِ من ز من و دور از بدن باشد بهانه بود نگاهش برای هر نفسم اگر که نیست چرا جان دگر به تن باشد  اسیر عشق کجا و اسیر چاه کجا که راه رد شدن از عشق آن دل چاه است ز درد فاصله این دل خزان بی برگ است حیات خلوت زندان چرا چمن باشد؟  تخلصم شده دیوانه ی خیالاتی که باورش نشدش هیچ عاقلی از من رباعی و من و شمع و نگاه لامصب رواست آنکه از آن شب فقط سخن باشد  از آتشی که نگاهش به جان من افروخت دلم به شعله ی عشقش گرفت و آخر سوخت چقدر خسته شد این دل ولی پشیمان نه که شمع بر دل پروانگان وطن باشد