کتاب انسان در اسلام نگارنده پس از اشاره به این نکته که در آموزه های تمامی ادیان الهی شناخت انسان پس از خداشناسی بیشترین اهمیت را دارد هدف اساسی انبیا را توجه دادن انسان به خویشتن معرفی می کند سپس از رابطه ی انسان شناسی و جهان بینی سخن می گوید هم چنین در این بخش رویکردهای مختلف در انسان  شناسی بازگو شده که از آن جمله است درون نگری و انسان شناسی عرفانی روش عقلی و انسان شناسی فلسفی انسان شناسی تجربی و تاریخی و انسان شناسی دینی در پایان این بخش نگارنده نتیجه  می گیرد که بین انسان شناسی و خودشناسی رابطه ای دو سویه وجود دارد فرضیه های آفرینش انسان از دیدگاه علوم زیستی و قرآن در بخش دوم کتاب آورده شده است ذکر دلایل دوبعدی بودن انسان نیز حقیقت روح و هدف آفرینش از مباحث بعدی کتاب است در بخش های دیگر مباحثی چون نظریه های مربوط به سرشت انسان سعادت و جبر و اختیار بازگو شده و در فصل پایانی موضوع باخودبیگانگی تاریخچه  و علل باخودبیگانگی مطرح گردیده است