کتاب سه گاه ابوهادی در روشنایی زندگی شهید روحانی مدافع حرم؛ علی تمامزاده  در روشنای زندگی شهید روحانی مدافع حرم علی تمام زادهجلد شومیزکاغذ معمولی به همراه آلبوم تصاویر رنگینویسنده سید حمید سجادی منشانتشارات خط مقدم بریده ای از کتاب سه گاه ابوهادی؛ در روشنای زندگی شهید روحانی مدافع حرم علی تمام زاده صفحهٔ 281 و 282این کارش انگار آب سردی بود برپیکر داغ و جوشان من که هنوز دست رفاقت به ابو هادی نداده بودم؛ یعنی این عادت دیرینه دیر دوست شدن هنوز دست از سرم برنداشته بود گفتمزمانه هم بازی خودش را دارد؛ باید من سال ها آن گونه باشم و یکی مثل شیخ ابوهادی هم یک روزه به من بفهماند جور دیگر زندگی کردن رادیدم انگار این آدم  نمک دیگری دارد و کاملا هوایم را عوض کرده استشده بودم شبیه آدمی که از یک حادثه ی بزرگ جان سالم به در برده و حالا زندگی برایش معنی دیگری دارد این بود که وقتی شب آمدناخواسته بلند شدم و در بغل اش گرفتم هیچ غروری هم در من نبود و خجالت نکشیدم بگویماز امروز انگار یه برادر پیدا کرده امسرانجام مرخصی یک ماهه اش تمام شد تا در چشم به هم زدنی ببینیم ساکش را بسته و می خواهد برود از وقتی آمده بودیم کرج و در سه راه عظیمیه خانه ای کرایه کرده بودیم فاصلهٔ ما با خانهٔ مادرم نزدیک شده بود؛ طوری که پیاده رفت وآمد می کردیم خانهٔ مادر علی آقا هم زیاد دور نبود تا راحت بیایند برای بدرقه روز قبلش البته به همه سر زده بود؛ اما چرا آمده بودند معلوم شد نه فقط من که همه نگران اند این را آن موقع نمی فهمیدم که اگر می دانستم روزی به همهٔ آن لحظه ها نیاز پیدا می کنم حتماً فیلم می گرفتماگر می دانستم باید همهٔ خاطرات زندگی ام روزی به ذهنم فشار بیاورند تا همه چیز را انگار از پشت پرده ای سفید و نازک ببینم می نشستم همه را می نوشتم تا حالا مجبور نباشم به سختی به یاد آورم که وقتی سوار ماشین های عبوری می شدیم و حرفی پیش می آمد جزء جزء واکنش هایش چه بود؛ وقتی راننده پایش را روی گاز می گذاشت و سرعت می داد به ماشین چرا عمامه اش را برمی داشت و حرفی هم نمی زد؛ چگونه آن چند جوانی را که وقتی ما را گوشهٔ پارکی دیدند و خواستند سر به سرش بگذارند قانع کرد بروند؛ چرا نپرسیدم علی آقا همیشه به همه قرض داده ای؛ ولی هیچ گاه در بدترین اوضاع که کم هم پیش نیامد نکردی یک بار از کسی قرض بگیری؟به خودم می گویم وقتی می نشست و تلویزیون نگاه می کرد و بعد یک باره بلند می شد و می رفت سراغ کتاب هایش و زیر لب می گفت خدایا مرا ببخش که وقتم را حرام کردم کاش ما هم تلویزیون را خاموش می کردیم و می رفتیم رو به رویش می نشستیم و سیر نگاهش می کردیم برای این روزها خیلی چیزها می توانستیم از او ذخیره کنیم؛ که نکردیم همیشه میگویم باز خدا را شکر که وقت رفتن شادمان بود از حرفی که زدم؛ وقتی نفس عمیقی کشید و با آه برآمده از سینه گفت حلالم کن برای همهٔ کوتاهی های گذشته و عذاب های آینده با اینکه قلبم داشت از جا کنده می شد و نفس در سینه ام مثل کوهی سخت شده بود بغضم را قورت دادم و گفتم هیچ وقت هیچ چیز زندگی با تو برایم بی معنی و پوچ نبوده؛ بعد هم نیست نگران ما نباش ما هم خدا داریم صبر می کنیم برو به سلامت به خدا سپردمت