گیله مرد نوشته بزرگ علوی چاپ 1399 نشر نگاه وکیل باشی کبریتی آتش زد و همین برای گیله مرد به منزله آژیر بود در یک چشم به هم زدن تپانچه را از جیبش درآورد و در همان آنی که نور زرد و دود بنفش کمرنگ گوگرد اتاق را روشن کرد گیله مرد توانست گلنگدن را بکشد و او را هدف قرار دهد موضوع یک اثر رئالیستی تجربه درونی نیست بلکه واقعیتی بیرونی است یک لحظه تاریخی است که گاه آن لحظه تاریخی همه چیز را تحت الشعاع قرار می دهد اما آن لحظه تاریخی چگونه رخ می دهد؟ دو امنیه   وکیل باشی و بلوچ گیله مرد را تحت الحفظ و در زیر رگبار شدید باران و توفان برای محاکمه به فومن می برند گیله مرد روستایی شجاعی است که به جنگل پناه می برد و هنگامی که پنهانی به دیدار خانواده اش می رود دستگیر می شود در تمام طول راه وکیل باشی که از زندانی دل پری دارد راحتش نمی گذارد و دایما حرف های نیش دار به او می زند در صورتی که بلوچ فکری ندارد جز آنکه پنجاه تومن اندوخته گیله مرد را تلکه کند؛ بنابراین تصمیم می گیرد تپانچه گیله مرد را که در هنگام تفتیش خانه اش در وسط یک دسته برنج پیدا کرده به خود گیله مرد بفروشد در این میان گیله مرد هم مترصد می شود تا در لحظه ای مناسب با همان تپانچه که در اصل مال خودش است وکیل باشی را خلع سلاح کرده و به جنگل بگریزد اما درست هنگامی که نقشه اش عملی می شود و پالتو و بارانی وکیل باشی را در می آورد و می پوشد و از اتاق بیرون می آید ناگاه صدای تیری شنیده شد که گلوله ای به بازوی دست گیله مرد اصابت کرد هنوز برنگشته گلوله دیگری به سینه او خورد و او را از بالای ایوان سرنگون ساخت مامور بلوچ کار خود را کرد نیرویی داستان رئالیستی را به پیش می راند این نیرو نمادها و همچنین آنتاگونیسمی است که در جامعه وجود دارد این نیروی پیش برنده داستان رئالیستی را از داستان ناتورالیستی جدا می کند تا اجازه ندهد ادبیات در واقعیت متوقف بماند به نظر رئالیست ها ادبیات بایستی که واقعیت را بکاود تا از مصالح آن واقعیت تازه ای بسازد چنین ساخته ای به عنوان یک واقعیت تازه داستان را به مرتبه بالاتر ارتقا داده و فی الواقع آن را به پیش می برد