کتاب غلط ننویسیم فرهنگ دشواریهای زبان فارسی ابوالحسن نجفی سخن گفتن به فارسی برای کسانی که این زبان را از کودکی آموخته اند ظاهرا کار آسانی است ما به همان سادگی که نفس می کشیم با دیگران نیز سخن می گوئیم اما نوشتن به فارسی به این آسانی نیست هنگامی که قلم به دست می گیریم تا چیزی بنویسیم حتی اگر یک نامه کوتاه باشد غالبا درنگ می کنیم و با خود می گوییم آیا آذوقه درست است یا آزوقه؟ چمدان یا جامه دان؟ حوله یا هوله؟ بوالهوس یا بلهوس؟ خواروبار یا خواربار؟ طوفان یا توفان؟ خشنود یا خوشنود؟ لشکر یا لشگر؟ انزجار یا انضجار؟ بنیانگذار یا بنیانگزار؟ نواری که روی زخم می بندند آیا تنظیف است یا تنزیب؟ هوا صاف است یا صافی؟ نواقص باید گفت یا نقایص؟ رئیسم دچار غیظ شده است یا غیض؟ به من مظنون شده است یا ظنین؟ و من دچار محذور شده ام یا محظور؟ آیا حسابم را با طلبکارم تصفیه کرده ام یا تسویه؟ آیا او می خواهد برای دخترش جهاز بگیرد یا جهیز یا جهیزیه یا جهازیه؟ آیا درآمد من دچار نکس شده است یا نکث؟ و آیا اصلا این دو کلمه به معنای کاهش است؟