کتاب بابا لنگ دراز اثر جین وبستر چهارشنبه ی اول هر ماه از آن روزهایی بود که با بیم و هراس انتظارش را می کشیدند با بردباری و شهامت برگزارش می کردند و سپس به دست فراموشیش می سپردند بایستی کف اتاق ها و راهروه ها بدون لک مبل و صندلی ها بدون گرد و خاک و رختخواب ها بدون ذره ای چرک باشد نود و هفت بچه ی یتیم کوچولو را که درهم می لولیدند باید تمیز کرد سرشان را شانه زد لباس ارمک نو به آن ها پوشانید تکمه هاشان را انداخت و هر چند دقیقه به هر نود و هفت نفر یاد آوری کرد که هرگاه یکی از امناء سؤالی کرد بگویند بله آقا یا نخیر آقا و کلمه ی آقا را فراموش نکنند از آنجایی که جروشای بینوا از همه ی اطفال بزرگتر بود تمام بارها به دوش وی می افتاد این چهارشنبه هم بالاخره مثل ماه های قبل به پایان رسید و جروشا که تمام بعداز ظهر در آبدارخانه برای میهمان های نوانخانه ساندویچ درست کرده بود با کمال خستگی به طبقه ی بالا رفت که به وظایف عادی و روزانه خود بپردازد در اتاق ف یازده طفل 4 تا 7 ساله تحت نظر وی بودند جروشا بچه ها را قطار کرد بینی یک یک را پاک و لباس هاشان را صاف کرد و آنها را به صف به سالن غذاخوی برد تا شام خود را که عبارت از نان سفید و شیر و یک ظرف کمپوت بود بخورند سپس با نهایت خستگی در درگاه پنجره نشست و شقیقه های پرتپش و داغ خود را به شیشه ی سرد چسبانید