کتاب محکم در آغوشم بگیر اثر دکتر سو جانسون انتشارات آزرمیدخت نظریه پیوند به ما می گوید کسی که او را دوست داریم در زندگی پناهگاه ماست وقتی آن شخص از نظر عاطفی در کنار ما نباشد حس می کنیم در این جهانْ بی دفاع و تنها رها شده ایم هجمه ای از احساسات ـ عصبانیت اندوه آسیب دیدن و از همه مهم تر ترس ـ به سراغ مان می آید این اتفاق کاملاً طبیعی ست احساس قطع ارتباط با کسی که او را دوست داریم باعث احساس ناامنی می شود و آمیگدالِ مغز مثل ساعت شماطه داری به صدا درمی آید و پیغام می دهد ژوزف لودومتخصص مرکز علوم اعصاب و روانِ دانشگاه نیویورک می گوید این منطقه یعنی آمیگدالای مغز که بادامی شکل است درواقع مرکزِ اصلیِ ترس در وجود ماست و باعث می شود سریع و بدون فکر بر اساس واکنشِ آن دست به عمل بزنیم  همه ما وقتی با والدین یا همسرمان اختلاف نظری داریم یا جروبحث می کنیم تا حدی احساس ترس داریم ولی کسانی که به طور کلی احساس امنیت می کنند سریع از این وضعیت خارج می شوند چون می دانند اگر از شریک زندگی شان بخواهند دوباره اوضاع را آرام کرده و عشق خود را به آن ها نشان می دهند به این ترتیب ترس و نگرانی شان از بین می رود و متوجه می شوند چیزی واقعاً آن ها را تهدید نمی کند ولی برای کسانی که ارتباط چندان نزدیکی با هم ندارند و از این بابت احساس امنیت نمی کنند این ترس ها فلج کننده اند یاک پانکسپ متخصص اعصاب و روانِ دانشگاه واشینگتن می گوید چیزی به نام آشفتگیِ شدید اولیه یا اصلی بر ما حاکم می شود و در این موقعیت ما یکی از این دو کار را می کنیم؛ یا سعی می کنیم از شریک زندگی مان بخواهیم تا دوباره اوضاع را آرام کند و بابت عشقی که به ما دارد به ما اطمینان بدهد و این وابستگی مان را عمیق تر می کند یا برای این که خودمان را آرام کنیم از او دور می شویم و وانمود می کنیم به او نیازی نداریم یا به او می گوییم به من نگاه کن و کنارم باش چون بهت نیاز دارم یا نمی ذارم به من آسیب بزنی چون خودم رو به راحتی پیدا می کنم و اوضاع رو تو دستم می گیرم  ما این راهکار را به طور ناخودآگاه برای مقابله با ترسِ ناشی از قطع ارتباط در پیش می گیریم اوایل معمولاً به نظر می رسد مؤثر و مفید است ولی هرچه اضطراب در ارتباط ها افزایش پیدا می کند زوج ها بیش تر به این راهکار پناه می برند و دورِ باطلِ احساسِ ناامنیِ ناشی از آن باعث می شود از هم دورتر شوند و هر روز ناامنی در آن ها بیش تر آن ها به دفاع از خود رو می آورند و هر کدام در مورد دیگری و ارتباطی که با هم دارند بدترین فکرِ ممکن را می کنند  اگر ما شریک زندگی مان را دوست داریم چرا وقتی درخواست محبت می کند نباید به درخواستش توجه کنیم و به او پاسخ درستی بدهیم؟ چون در بیش ترِ موارد ارتباط درستی با هم نداریم از هم دور افتاده ایم و هر کس مشغول کارهای خودش است ما بلد نیستیم با زبانِ پیوند صحبت کنیم و به درستی بگوییم به چه چیزی نیاز داریم و آن چیز چقدر برای ما مهم است ما معمولاً با تردید با هم صحبت می کنیم چون از نیازهای خودمان مطمئن نیستیم و نمی دانیم خواستهٔ ما چیست یا با زبانی با هم صحبت می کنیم که به جای اعلام نیاز به محبت خشم و درماندگی مان نمایان می شود و این نشان می دهد به ارتباطی که بین ما هست اعتمادی نداریم به جای این که از یکدیگر درخواست کنیم از یکدیگر توقع می کنیم و در نتیجه به جای این که به آغوش هم بیاویزیم با هم دعوا می کنیم بعضی از ما سعی می کنیم نیاز طبیعی مان به ایجاد پیوند و علاقه را کم کنیم و نیازمان را پنهان می کنیم بارزترین جلوهٔ این اشتباه تمرکز روی مسئلهٔ جنسی ست پیام های مبهمی که به یکدیگر می دهیم باعث می شود در زندگیِ جنسی مان ناکامل باشیم و شریک زندگی مان هم نمی تواند به درستی به آن پاسخ بدهد