کتاب هنر ظریف بیخیالی اثر مارک منسون انتشارات آزرمیدخت ساعت 9 صبح در کلاس زیست شناسی نشسته ام آرنج هایم را روی میز گذاشته و سرم را در میان دست هایم گرفته ام و به حرکت عقربه های ساعت زل زده ام هر تیک ساعت با صدای استاد که از کروموزوم ها و بافت های بدن حرف می زند هنگام است من هم مانند هر نوجوان سیزده ساله ای که در یک کلاس شلوغ با نور چراغ های فلورسنت گرفتار شده است احساس خستگی می کنم  کسی به در اتاق می زند آثای پرایس ناظم مدرسه سرش را داخل کلاس می کند ببخشید مارک یک لحظه بیرون می آیی؟ راستی وسایلت را هم بیاور  چه عجیب معمولاً بچه ها را پیش ناظم می فرستند ناظم دنبال کسی نمی آید وسایلم را جمع کردم و بیرون رفتم سرسرا خالی بود ردیفی از قفسه های قفل دار شیری رنگ سرسرا را پرکرده بود  مارک لطفاً قفسه ات را به من نشان بده؟  البته و با شلوار جین کیسه ای و موهای دسته جایی و تی شرت گل و گشادم در سرسرا به راه افتادم به قفسه ام می رسیم آقای پرایس می گوید لطفاً بازش کن باز می کنم ناظم جلو می آید و همه محتویات قفسه را به اضافه چند دفتر و قلم بر می دارد و حرکت می کنم و بدون آنکه پشت سرش را نگاه کند می گوید با من بیا احساس نگرانی می کنم