کتاب رکسانا اثر مرتضی مودب پور رمان laquoرکساناraquo نوشتهzwnjی laquoمرتضیnbspمودبzwnjپورraquo است در بخشی از این داستان میzwnjخوانیم laquoبا پسر عمومnbspتو ماشین من نشسته بودیم و داشتیم تو یه بزرگراه خیلی شلوغ حرکت میzwnjکردیم من رانندگی میzwnjکردم و مانی کنارم نشسته بود و تکیهzwnjش رو داده بود به شیشه بغل و همونجور که آروم آروم میzwnjرفتیم جلوnbspبا همدیگه حرف میzwnjزدیم پدر من و مانیnbspدو تابرادر بودن که همیشه با همدیگه زندگی کردن همیشهzwnjم با همدیگه شریک بودن الانم یه کارخونه بزرگ دارن خونهzwnjهامون بغل همدیگهzwnjس دو تا خونهzwnjی دوبلکس بغل هم با حیاطzwnjهای بزرگ و پرگل و گیاه و درخت که وسطzwnjشون دیوار نداره من و مانی چند سالی هس که دانشگاهzwnjمونو تموم کردیم و تو همون کارخونه کار میzwnjکنیم مادر مانی موقع تولدش فوت کرد و چون باهمدیگه یک سال اختلاف سنی داریمnbspمادرم اونم شیر داد عموم بعد از مادر مانی دیگه ازدواج نکرد زنش رو خیلی دوست داشت در حقیقت مادر من مانی رو بزرگ کرد و ما دو تا مثل دوتا برادر بودیم هرجا که میzwnjرفتیم و هر کاری که میzwnjکردیمnbspبا همدیگه میzwnjرفتیم و با همدیگه میzwnjکردیم یعنی مانی میzwnjرفت و من هم دنبالش یه خورده شیطون بود اما آقا و مهربون و فداکار پدرم و عموم برامون دوتا ماشین خیلی گرونzwnjقیمت خریده بودن و انداخته بودن زیر پای ما حقوقzwnjمونم با اینکه هفتهzwnjای دو سه روز بیشتر کار نمیzwnjکردیم خیلی عالی بود تو شمالzwnjم دوتا ویلای خیلی خیلی بزرگ داشتیم که تا تقی به توقی می خوردnbspمانی کار رو تعطیل میzwnjکرد و به هوای تمدد اعصابnbspدوتایی یه جوری در میzwnjرفتیم و سه چهار روزی اونجا میzwnjموندیم خلاصه تو ماشین نشسته بودیم و من داشتم حرف میزدم و مانیzwnjم لم داده بود به شیشه و هم آهنگ گوش میzwnjکرد و هم با من حرف میzwnjزدraquo کتاب حاضر را مرتضی مودبzwnjپور منتشر کرده استnbsp