ست گردنبند و گوشواره چوبی دختر دریا باز قصّه قصّه ی دخترِ دریا؛ که غمی کهنه به دل داشت و نشسته کنجِ ساحل دفترش را پاره پاره وعده هایش همچو شبنم شده حیران رویِ مریم او نه لیلی و نه شیرین و نه سودابه و سیمین؛ او همان دخترِ دریا که نجابت همه روحش و ارادت همه جسمش مادرش از نسلِ دریا و پدر از نسلِ خورشید زدگاهش بود ساحل؛ ساحلی تنها وتنها که همیشه در کمینش؛ موجِ حسرت با همان آوازِ پر شور لنگ لنگان کلبه اش را نیش می زد باز قصّه قصّه ی دخترِ دریا؛ که در آن جذرِ زمانه و در آن مَدِّ شبانه و در آن شور و هیاهو؛ با سکوتی که به لب داشت و ردایی که به سر داشت؛ همه را محوِ تماشا به نگاه داشت