کتاب روضه الشهدا تالیف ملاحسین کاشفی تبریزی مصحح دکترعقیق بخشایشی   روضةالشهدای ملاحسین واعظ کاشفی مقتلی است درباره سرگذشت امام حسین ع و یاران آن حضرت در واقعه عاشورا ملاحسین واعظ کاشفی این اثر را در سال ۹۰۸ هجری قمری تالیف کرده است تمرکز ان بر واقعه عاشورا است و فصولی هم به شرح مصائب سایر امامان شیعه اختصاص دارد روضة الشهدا را بعضی اولین مقتل فارسی دانسته اند اما شواهد حاکی از وجود مقتل های دیگری هم هست که هیچکدام به جامعیت این اثر نرسیده اند  نثر شیوا و گیرا بهره گیری از صنایع لفظی و معنوی همچون تشبیه استعاره سجع جناس تضاد هم آوایی حروف و چیزهایی از این دست از جمله نقاط قوت روضة الشهداست هم چنین ملاحسین واعظ کاشفی از برجسته ترین نثرنویسان نیمهٔ دوم قرن نهم هجری بود و آثارش را به عنوان سرمشق ادبی قبول داشتند بهره گیری از عناصر داستان و برجسته سازی صحنه ها و گزارش جزئیات و توصیف شخصیت ها و خوی و خصلت آن ها جنبه های تاریخی اثر را قوت و عینیت بیشتر بخشیده است کاشفی با استادی تمام و آگاهی کامل از رموز قصه نویسی توانسته توفیق خود و رضایت کامل خوانندگانش را به دست آورد  ملاحسین واعظ ازآنجاکه در شعر به کاشفی تخلص می کرده است به ملاحسین واعظ کاشفی شهره شد و متولد سبزوار است و احتمالاً در حدود سال ۸۳۰ به دنیا آمده است و به گفتهٔ میرخواند در روضة الصفا ملاحسین در سال ۹۱۰ ق از دنیا رفته است در باب مذهب او اختلافِ نظرهایی دیده می شود؛ هم مستنداتی بر شیعه بودن اوست و هم مدارکی برای سنّی بودن    خواندن کتاب روضه را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم   همه علاقه مندان به تاریخ اسلام تاریخ تشیع به ویژه مقتل خوانی امام حسین ع  بخشی از کتاب روضه  القصّه آن روز و شب حرب نکردند و ملازمان امام مظلوم روی نیاز به درگاه حیّ قیّوم آورده همهٔ شب گرسنه و تشنه به ذکر الهی و درود حضرت رسالت می گذرانیدند نورالائمه آورده که چون روز تاسوعا بگذشت و شب عاشورا درآمد سلطان سیارگان در تعزیت خانهٔ غروب مقام گرفت و شب مشک فام پلاس سیاه و پیراهن کبود در ماتم خاندان پوشید خاتونان تاب خانهٔ بلا به نظارهٔ شهیدان کربلا آمدند شفق خون دیده در دامن سپهر ریخت عرصهٔ زمین گرد ادبار و خاکستر رخسار بر فرق خویش بیخت  دود ظلام روی زمین را سیاه کرد  مه روی خویش را به خراشش تباه کرد  در آن شب حسین بفرمود تا آن کرسی که از ساج ساخته همراه داشت در میان صحرا بنهادند و جمع لشکر خود را طلبیده بر بالای کرسی نشست و خطبه ای در غایت به فصاحت و نهایت بلاغت ادا کرد و بعد از ثنای خداوند تعالی و تعظّم و درود سید عالم فرمود الحمد الله علی السَّراءِ و الضّراءِ امّا بعد بدانید که من هیچ کس را از اصحاب خویش باوفاتر نیافتم و هیچ آفریده را از اهل بیت خود رحیم تر و نیکوکردارتر ندیدم