وقتی مجیدو بارسا حاضر شد به خاطر رسیدن به تیم ملی ایران روزها گوسفندهای کاکاجان را بچراند و شب ها توی زمین خاکی دارآباد فوتبال بازی کند؛ وقتی جعفرفرغونی در گزارش فوتبالی اش آرزو می کرد بهباز شورا با نصب یک لامپ صد به جای پروژکتور برای زمین خاکی فوتبالشان دل بچه ها را شاد کند؛ وقتی بی بی نسا سعی می کرد با شیرجه زدن روی پای دو تا از مرغ هایش تمرین دروازه بانی کند هرگز بچه های روستای دارآباد فکرش را هم نمی کردند که به زودی همراه بی بی سر از تهران در بیاورند و جلوی چشم خداداد عزیزی هافبک سال های نه چندان دور تیم ملی ایران مسابقه بدهند