کتاب از دوازده انگشت نکبتی اش اثر اعظم مهدوی انتشارات هوپا متنفرم از خِرت خِرت پفک خوردنت روی آن مبل و صدای بلند سریال های آشغالی که می بینی و اینکه حتی نمی پرسی من کجام حتماً فکر می کنی به قول خودت کَپه ی مرگم را گذاشته ام و ریخت نکبتم را نمی بینی می دانم وقتی بیایی و نامه ام را بخوانی سرت از درد منفجر می شود برای همین قرص های مُسکِنت و چای گل گاوزبان را برمی دارم همه را خالی می کنم تو چاه توالت خواستی از آنجا بردار خوشحالم این قدر فضولی که بیایی ببینی این کاغذ چیست روی تلویزیون خود حواس پرتت هم نبینی پسرهای تُخست حتماً برش می دارند