کتاب شاه جنگ ایرانیانخشایار شاه با یونانیان من مگیس تاس یک نفر یونانی و اهل کشور اسپارت می باشم و در وطن خود دارای عنوان پیغمبر هستم  سرگذشتی که من بیان می کنم می باید گفته شود تا برای آیندگان باقی بماند من تا آنجا که توانستم نقل این سرگذشت را به تاخیر انداختم و اگر می توانستم این حکایت را موکول به بعد از مرگ می کردم چون تا انسان از این جهان نرود نمی تواند یک مورخ بی غرض باشد و وقایع را بدون حب و بغض بنویسد تا روزی که انسان زنده است ولو مانند من که امروز نیروی حرکت ندارم و از توان افتاده باشد باز دارای حب و بغض است دیگران هم که بعداز ما می آیند نمی توانند وقایع مربوط به ما را بدون حب و بغض بنویسند زیرا آنها هم انسان هستند و احساسات دارند ولی چون انسان بعد از مرگ نمی تواند راوی یک سرگذشت باشد من ناگزیرم که قبل از بدرود گفتن آنچه دیدم و شنیدم بیان کنم من امیدوارم تا آنجا که ممکن است در این سرگذشت تحت تاثیر احساسات قرار نگیرم و امیدواری من ناشی از سالخوردگی است؛ و وقتی انسان فرتوت می شود همانگونه که نیروی جسمی را از دست می دهد احساساتش هم ضعیف می شود و دیگر دوستی و دشمنی مثل دوره جوانی در وی قوت ندارد و به همین جهت در دوره پیری غلبه عقل بر احساسات بیش از پیروزی احساسات بر عقل است