کتاب از این اوستا از این اوستا   چهارمین مجموعه شعر مهدی اخوان ثالث م امید 13071369 نماینده اوج آفرینش هنری شاعر در مهم ترین دهه عمر شاعری او دهه ای که از سرایش زمستان سال 1334 آغاز می شود و با شعر ناگه غروب کدامین ستاره در 1343 پایان می یابد که چاپ اول آن در 1344 بوده است تنها محصول یک سال از این دهه 1339 شعرهای معروفی همچون سبز نماز حالت قصه شعر سنگستان آنگاه پس از تندر و  صبوحی است اشعار این کتاب بیانگر و نمودار یاس غالب شاعرند که پس از گذشتن از بیابان های هیچ و پوچ آباد اینکه به دامن کوهی رسیده که با ستردن غبار از کتیبه دامنه اش آیت یاس فلسفی اخوان را می توان خواند همان که پیش از این در شعرهای دیگر از جمله در منظومه شکار 1336 شکارچی ای که در حین هدف گیری گوزن خود آماج شکار پلنگی است که در پشت سرش خیز گرفته است خواسته بود به بیان آورد اما در اینجا چنان که باید توفیق نیافت زیرا فضا و بیان و قالب و زمینه سازی این شعر چنان است که آن را تنها به غفلت انسان می توان تعبیر کرد انسانی که در لحظه پیروزی خود بی آنکه خود بداند قرین شکست است از این اوستا پخته ترین و پرداخته ترین شعرهای اخوان را در بردارد  اشعاری که هم به لحاظ شکل و شگرد و هم از نظر زبان و بیان و هم به اعتبار حالت و فضا در نهایت انسجام و استحکام و حاکی از اوج اقتدار شاعر و نمونه کامل شیوه سخن سرایی اوست تا آنجا که می توان گفت پس از این دفتر شاعر هر چند گاه به گاه سکه های خاص خود را می زند به خلق شعرهایی آن چنان جز در دو سه مورد استثنایی توفیق نمی یابد به هر حال در عمر شاعری اخوان همین ده سال ارجمند کافی است که در شعر امروز او را به عنوان چهره ای شاخص بشناساند در این مجموعه جز از شعر کتیبه که در حقیقت کتیبه شکست و تابلوی فریبنده هیچی و پوچی است نخست باید از اشعار قصیده وار مرد و مرکب  آنگاه پس از تندر و قصه شعر سنگستان یاد کرد که هر سه شکل روایی  داستانی و رنگ سیاسی  اجتماعی دارند یکی به دهه چهل راجع است به ششمین روز بهمنی که می خواست به تاریخ چسبیده شود دیگری شرح کابوس باخت شطرنجی کذاست بر بام دهه ی سی و سومی داستان شهزاده سر در غار کرده پرسنده ی  آیا امید رستگاری نیست و پاسخ غار که آری نیست در شهر سنگستان و هر سه با زبان خاص اخوان که در این سه قصیده نو در اوج تجلی و به ویژه در پیوند با واژگان کلاسیک و عامیانه و زبان ادب و محاوره قرین توفیقی به سزاست  مختصه ای که خاصه در شعر پیوندها و باغ به نحوی سخت بارزتر تجلی می یابد اما از دیگر شعرهای آن دفتر باید به ناگه غروب کدامین ستاره نماز سبز و صبوحی اشاره کرد که هر چهار از موثرترین و صمیمانه ترین شعرهای روزگار ما و حدیث لحظات ناب هستی و نشئت خراب مستی شاعری است که جوهر سپید و جادوی سبز به او نیروی پرواز بخشیده است و از همه اینها غم انگیز تر و شکننده تر آواز چگور که همه کاروان هول و درد و رنج و قبیله سیه پوش اوست