کتاب صد سال تنهایی نوشته گابریل گارسیا مارکز کتاب صد سال تنهایی اثریست که میلیون ها نفر در جهان را شیفته خود کرده است این رمان حاصل ۱۵ ماه تلاش و کار گابریل گارسیا مارکز است که به گفته ی خود در تمام این ۱۵ ماه خود را در خانه حبس کرده بوده است  جذابیت رمان صد سال تنهایی One Hundred Years of Solitude از عنوان  آن آغاز می شود عنوانی که مخاطب را به فکر فرو می برد تنهایی آن هم صد سال گابریل گارسیا مارکز Gabriel Garca Mrquez به عنوان محبوب ترین نویسنده ادبیات اسپانیایى زبان پس از سروانتس از قرن هفدهم تا کنون شناخته مى شود و برنده جایزه نوبل ادبیات سال 1982 میلادى است مارکز سرخوشانه داستان خود را با ترکیب مضامین قدرگرایى خیالى قهرمانى و همه مفاهیم دیگرى که از کودکى در دهکده آرکاتاکا در منطقه سانتامارتا کشورِ کلمبیا با آن رشد کرده بود درآمیخته است مارکز با نوشته هایش عناصر خیال را وارد زندگى روزانه و عادى مردم نموده است  مارکز قبل از دریافت جایزه نوبل درباره صد سال تنهایی چنین می گوید  من به جرأت فکر می کنم واقعیت خارج از اندازه ی این اثر نه فقط بیان ادبی آن است که سزاوار توجه آکادمی ادبی نوبل شده است واقعیتی که نه تنها روی کاغذ؛ بلکه در بین ما زندگی می کند و مسؤل مرگ و میر تعداد بی شماری از ماست و این یک منبع تغذیه کننده ی خلاقیت است؛ پر از غم و اندوه و زیبایی برای غم و نوستالژی یک کلمبیایی و یک رمزنگاری بیشتر از یک ثروت خاص شاعران و گدایان نوازندگان و پیامبران رزمندگان و اراذل همه ی موجودات از آن واقعیت لجام گسیخته؛ همه ی ما باید بپرسیم  اما اندکی از تخیل برای مشکل حیاتی ما؛ می تواند زندگی را به معنای متعارف باورپذیر کند این؛ دوستان معمای تنهایی ماست   این گفته ها نشان دهنده نمادین بودن کتاب صد سال تنهایی است  تم اصلی این کتاب تنهایی است رمان صد سال تنهایی به شرح زندگی شش نسل خانواده بوئندیا پرداخته است که نسل اول آن ها در دهکده ای به نام ماکوندو ساکن می شود داستان از زبان سوم شخص حکایت می شود سبک این رمان رئالیسم جادویی است مارکز با نوشتن از کولی ها از همان ابتدای رمان به شرح کارهای جادویی آن ها می پردازد و شگفتی های مربوط به حضور آنها در دهکده را در خلال داستان کش و قوس می دهد ناپدید شدن و مرگ بعضی از شخصیت های داستان به جادویی شدن روایت ها می افزاید  صد سال تنهایى اولین رمانى بود که مردم آمریکاى لاتین خودشان را با آن شناختند رمانى که آن ها را معرفى مى کرد اشتیاقشان توانایى هایشان و معنویتشان را گرامى مى داشت و گرایش قلبى شان به شکست را ارج مى نهاد این کتاب انگار سرنوشت همه ی اعضای خانواده را به سوی تنهایی و انزوا سوق می دهد به یاد بیاورید خوزه آرکادیو بوئندیای بزرگ بنیان گذار ماکوندو که دیوانه شد و زیر درخت بلوط بسته شد تا جان داد و یا ربکا که پس از مرگ خوزه آرکادیوی دوم خود را درون خانه اش حبس کرد تا در تاریکی های تنهایی فرو رفت و فراموش شد و  با مزه این است که تنهایی نوعی جبر و در حقیقت سرنوشت محتوم همه ی شخصیت های داستان است حتی اورسولا که معتقدترین و منطقی ترین غیر جادویی ترین شخصیت داستان است و به نوعی مدیر خانواده در اواخر داستان نابینا می شود و به غار تنهایی فرو می رود