کتاب اندیشه های طالبوف تبریزی نویسنده فریدون آدمیت ناشر دماوند اندیشه های طالبوف تبریزی  نویسنده فریدون آدمیت ناشر دماوند تعداد صفحه 101 اندازه کتاب وزیری شومیز  سال انتشار 1363         میرزا عبدالرحیم طالبوف تبریزی ۱۲۵۰ هق کوی سرخاب تبریز  اواخر ۱۳۲۸ یا اوایل ۱۳۲۹ هق تمرخان شوره داغستان از روشنفکران پیش از مشروطیت استعبدالرحیم پسر ابوطالب نجار تبریزی در ۱۲۵۰۱۸۳۴ در محله سرخاب تبریز زاده شد به گفته خودش پدرش ابوطالب و پدربزرگش استاد علی مراد حرفه نجاری داشته اند  گفته اند عبدالرحیم در شانزده سالگی به تفلیس رفت و به تحصیل زبان روسی پرداخت و مقدمات دانش جدید را فرا گرفت و با جنبش های آزادیخواهی و آرای نویسندگان سوسیال دموکرات و ادبیات روسی آشنا شد و مدتی بعد در تمرخان شوره بویناکسک کنونی مقر حکومت داغستان مقیم شد و به مقاطعه کاری راه های قفقاز پرداخت و سرمایه کافی اندوخت و در آن شهر ازدواج کرد  او در دوره تحرک فرهنگی و سیاسی قفقاز پرورش یافت و از دانش و فرهنگ سیاسی جدید تأثیر پذیرفت و از پنجاه و پنج سالگی به نوشتن آثار خود پرداخت و اعتبار و احترام بسیار یافت تا آنجا که به علت نوشتن مقالاتی در ترویج افکار اجتماعی و سیاسی جدید و تبلیغ آزادی و حکومت قانون و همچنین نشر علوم طبیعی به زبان ساده فارسی در ایران نزد رجال ترقی خواه و روشنفکران زمانه محبوبیت بسیار حاصل کرد در ۱۲۸۵۱۹۰۶ در دوره اول مجلس شورای ملی از تبریز به نمایندگی انتخاب شد اما با آنکه نمایندگی را پذیرفت به تهران نیامد و در شهر تمرخان شوره ماند تا در هفتاد و نه سالگی درگذشت  بدترین نوع حکومت مطلقه این است که اداره کشور بر اصول سنن قدیمی و آیین کهنه قرار دارد و اجرای دولت به اراده و دلخواه فرمانروایان است کشورهایی مانند ایران عربستان و افغانستان در ایران حکومت ها را می فروشند مالیات ها را به اجاره می دهند هر کس برای خود حقی می تراشد بیرون از دایرهء اختیاراتش ریاست می کند مظلومین به کشورهای بیگانه مهاجرت می نمایند خلاصه اینکه روح حکومت های مطلقه ظلم است و خودسری و حرکات وحشیانه  با بر افتادن یا مرگ ستمگری ستمگری دیگر جای او را گرفته و رشتهء بیدادگری را امتداد داده است به گفتهء یکی از فیلسوفان گوشه نشینیِ خردمندان و قدرت بی خردان و ارازل از آثار  حکومت مطلقه است و نیز گوید چقدر سلاطین مقتدر بی شعور از سوء استعمال ریاست ظالمانه جان و ملل تبعه خود را به هدر تلف نموده و چنان پنداشته اند که خود دائم الحیات هستند  خصلت امپریالیسم و توسعه طلبی  روسیه از آغاز حرص زمین خوارگی بود روسیه در سیر عمومی توسعه طلبی خویش به هر منطقه ای که در حول و حوش خود توانست دست بیندازد آنرا بلعید و در دولت متمرکز روسیه مستهلک گردانید نقطه ای نیست که به زیر سلطه او درآمده باشد و مجال  آزادی و  استقلال یافته باشد جنبش های ناسونالیستی را به هر کجا سبعانهوحشیانه سرکوب کرده است فطرت ددمنش دولت در نظام  سیاسی روسیه خواه در حکومت ایوان مخوف و خواه در حکمرانی  حزب کمونیست هیچگاه تغییر نیافت نوچگان او هر چه میخواهند بگویند واقعیت همین است