کتاب هستی و نیستی اثر ژان پل سارتر  سارتر در حالی که در سال های ۱۹۴۰ و ۱۹۴۱ اسیر جنگی بود کتاب هستی و زمان ۱۹۲۷ از مارتین هایدگر را خواند که از روش پدیدارشناسی هوسرل به عنوان دریچه ای برای بررسی هستی شناسی استفاده می کند سارتر سیر تحقیقات فلسفی خود را ناشی از مواجهه با این اثر دانست اگرچه متأثر از هایدگر بود اما سارتر نسبت به هر اقدامی که بشریت بتواند به نوعی حالت تحقق شخصی قابل مقایسه با برخورد مجدد هایدگری با فرضیه هایدگری برسد کاملاً بدبین بود از نظر سارتر انسان موجودی است که توسط چشم انداز تکمیل آنچه سارتر آن را ens causa sui می خواند به معنای واقعی کلمه موجودی که خود را ایجاد می کند است که بسیاری از ادیان و فلاسفه آن را خدا می دانند فرد در واقعیت مادی بدن خود متولد شده در یک جهان مادی خود را در وجود خود فرومی برد مطابق با تصور هوسرل مبنی بر اینکه آگاهی فقط می تواند به عنوان آگاهی از چیزی وجود داشته باشد سارتر این ایده را توسعه می دهد که هیچ شکلی از خود نمی تواند در درون آگاهی پنهان باشد بر این اساس سارتر در ادامه به نقد فلسفی نظریههای زیگموند فروید می پردازد بر اساس این ادعا که آگاهی اساساً خودآگاهی است هستی و نیستی رساله ای دربارهٔ هستی شناسی پدیدارشناسانه از نظر بسیاری از فیلسوفان و ناقدان مهم ترین کار فلسفی سارتر است برخی آن را یکی از برجسته ترین آثار فلسفی سدهٔ بیستم دانسته اند آندره گرز به درستی گفته که کتاب هستی وچیستی هدفی تازه در پیش رو داشت که حتی پدیدارشناسی آلمانی نیز به آن بی توجه مانده بود سارتر می خواست پدیدارشناسی واقعیت ویژهٔ آگاهی را بیان کند هستی در فلسفه به معنای شیء یا موجودی که موجود است اما چیستی در رابطه با هستی به شی یا موجود زنده ای که وجود دارد اشاره می کند به صورت خلاصه می توان گفت چیستی به همان شی یا موجود زنده ای هستی اشاره می کند که نمی دانیم چیست برای مثال یک کودک زمانی که به همراه خانواده به باغ وحش می رود شیر را گربه خطاب می کند اما در واقع نمی داند که آن شیر است تا زمانی که خانواده اش او را آگاه می کنند و در اینجا پی می بریم که کودک از وجود شیر باخبر بود اما نمی دانست که آنچه موجودی است که او را گربه خطاب کرد