هرتسوگ بیست وپنج سال پیش از انتشار این کتاب اونودا را ملاقات کرده بود؛ گویی برای هضم و درک سفر ادیسه وار اونودا ربع قرن زمان نیاز داشت اما این  بار ظاهرا آقای کارگردان احساس کرده بود دوربین نمی تواند تصویر درون ذهن او را به مخاطب نشان بدهد کارگردانی که نزدیک به شصت سال دست به دوربین بود و فیلم می ساخت برای روایت داستان اونودا دست به دامان ادبیات می شود و اولین رمان خود را آن  هم در هشتادسالگی می نویسد هرچند دید سینمایی هرتسوگ هرگز داستان را ترک نمی کند و در طول کتاب تصاویر چنان جان می گیرند که بارها احساس می کنیم در حال تماشای وقایع داستان از لنز دوربین هرتسوگ هستیم شاید او می خواسته فیلمی درباره ی اونودا بسازد اما در نیمه ی راه نوشتن فیلم نامه احساس کرده این داستان برای تبدیل شدن به فیلم بیش ازحد انتزاعی است البته هرتسوگ با نویسندگی چندان بیگانه نبوده اما کتاب هایی که پیش از این نوشته است همگی غیرداستانی اند