کتاب خسی در میقات اثر جلال آل احمد انتشارات ژکان در بخشی از کتاب خسی در میقات می خوانیم  چهار و نیم صبح مکه بودیم دیشب هشت و نیم از مدینه راه  افتادیم ماشین یک اتوبوس بود  از همان قرمزها  که سقفش را برداشته بودند و همسفری ها از پنج بعد از ظهر رفتند جا گرفتند و ده انتظار بکش تا ساعت هشت که جواد آمد مرا صدا کرد ناچار جای حسابی نداشتم ردیف سوم بغل دایی؛ نفر سومی شدم روی یک صندلی دونفره و راننده آدم بود و ماشین خرابی نداشت و حمله دارمان مدعی بود که سبیلش را چرب کرده و یک  راست آمدیم تنها با یک توقف در رابغ و یکی هم همان اوایل حرکت در مسجد حلقه برای محرم شدن در تاریکی شب و نه آبی نه مستراحی و در شعاع نورافکن اتوبوس تطهیری کردیم لباس احرام را از مدینه پوشیده بودیم و مراسم مسجد و بعد سوار شدن و آمدن و آمدن   سقف آسمان بر سر و ستاره ها چه پایین و آسمان عجب نزدیک و عقرب سخت رو به  رو نمایان و هی باد خوردیم بین 80 و 100 می راند و هی مچاله شدیم و مسئولیت پاییدن دایی پیرمرد که چرتش می برد و ممکن بود سرش بخورد به پشتی صندلی ردیف پیش و من هیچ شبی چنان بیدار نبوده ام و چنان هشیار به هیچی زیر سقف آن آسمان و آن ابدیت هرچه شعر که ازبر داشتم خواندم به زمزمه ای برای خویش  و هرچه دقیق تر که توانستم در خود نگریستم تا سپیده دمید و دیدم که تنها خسی است و به میقات آمده است و نه کسی و به میعاد ی و دیدم که وقت ابدیت است یعنی اقیانوس زمان و میقات در هرلحظه ای و هرجا و تنها با خویش؛ چراکه میعاد جای دیدار تست با دیگری اما میقات زمان همان دیدار است و تنها با خویشتن و دانستم که آن زندیق دیگر میهنه ای یا بسطامی چه خوش گفت وقتی به آن زائر خانه ی خدا در دروازه ی نیشابور گفت که کیسه های پول را بگذار و بدور من طواف کن و برگرد و دیدم که سفر وسیله ی دیگری است برای خود را شناختن این که خود را در آزمایشگاه اقلیم های مختلف به ابزار واقعه ها و برخوردها و آدم ها سنجیدن و حدودش را به دست آوردن که چه تنگ است و چه حقیر است و چه پوچ و هیچ