کتاب نفرین زمین اثر جلال آل احمد نشر ژکان در بخشی از کتاب نفرین زمین می خوانیم  چه خوب شد که مرده شورخانه را ساختیم وگرنه با این سرمای خشک و طولانی و این مرگ و میر زمستانه حسابی درمی ماندیم یعنی پیش از این چه می کرده اند با این جوی وسط ده که شب ها یک  سره یخ می بندد یعنی از مظهر قنات تا وسط های آبادی آب هنوز به آن اندازه گرما و حرکت دارد یا به آن اندازه در پناه دیوار ها هست که پای درخت ها برسد و از زیر پل های چوبی بگذرد اما به میدان  گاهی که رسید و جریانش آرام شد و سوز سطح آب را بی واسطه لمس کرد یخ می بندد و صبح تماشایی دارد سرسره بازی بچه ها بر صفۀ پت و پهنی از یخ که اطراف جوی را می گیرد می دانستم که زمستان دهات بیشتر فصل مرگ و میر پیرهاست از جاهای دیگر تجربه داشتم اما یادم نبود که هرجایی حکمی دارد و عادتی جاهای دیگر یا دهات مرطوب شمالی بود یا وسط جلگه اما این جا دهی است در دامنۀ کوهی و سوزگیر و چه سوزی  انگار چاقو توی صورت می زند یا شلاق و چه عقلی کردم که این ریش و پشم را ول کردم حالا دیگر یک شولا کم دارم تا جای هر کدام از دهاتی ها بگیرندم و راستش این مرگ و میر حسابی به فکرم برده شاید در شهرها هم زمستان مرگ و میر بیشتری داشته باشد توجه نکرده ام اما مرگ و میر در شهرها کم کم دارد از صورت یک امر آسمانی درمی آید یعنی دست  کم رابطه اش را با آن قسمت از امور سماوی بریده که فصل ها باشد یا سرمای زیاد  یا سوز زننده  یا گرمای کشنده و به جایش ربط پیدا کرده با خوراک و رانندگی و چاقوکشی و تریاک و گلوله و از این قبیل و به هر صورت دیگر در شهرها کمتر می توان گناه مرگ را به گردن عزرائیل انداخت آن جاها اجل معلق جای اجل محتوم را گرفته و نکند به همین دلیل در شهرها اعتقاد به عالم ماورا کمتر است؟ آخر وقتی مرگ را در گرد نرم درون یک کپسول نیم سانتی متری از دواخانه بتوان خرید یا در فشردگی کوتاه و سنگین یک گلوله حبس کرد دیگر چه احتیاجی به آن عزرائیل عهد بوق که عین یک مأمور شکنجه هنوز هم می خواهد جان آدم را از سر ناخن ها بکشد بیرون؟