کتاب جزء از کل استیو تولتز متولد 1972 سیدنی استرالیا نویسنده ی دو رمان جزء از کل و شن روان است کتاب جزء اولین کتاب نویسنده در سال 2008 به چاپ رسید معمولاً اولین کتاب ها این روزها به ندرت جرأت دارند که سر و صدایی به پا کنند و صدایشان را به گوش مردم برسانند اغلب پچپچه هایی در گوش هستند اما جزء از کل اولین رمان نویسنده ای بود که دل و جرأت به خرج داد و صدایش را به گوش مردم تمام دنیا رساند و همین شد که به عنوان بزرگ ترین رمان تاریخ استرالیا مطرح شد در واقع تولتز در اولین کتابش کاری کرد که بیشتر نویسندگان در تمام عمرشان با چندین و چند کتاب نمی توانند انجام دهند او در همان سال نامزد جایزه ی کتاب اولی های گاردین شد و جایزه ی بوکر را از آن خود کرد کتاب جزء از کل به شما اجازه می دهد تا پا به پای دو برادر استرالیایی در سفر پر از هیاهویشان زندگی پر از عشق شان و فلسفه هایشان همراه باشد نوشته ای با تَه مایه ی طنز که تمام اسرار زندگی را با تشبیهات عالی استعارات زیبا کند و کاوهایی پرسش گونه شوخی های زمخت و حوادثی عجیب و غریب و غریب و کم و بیش غیرعادی در معرض دید خوانندگان می گذارد لذت واقعی خواندن این کتاب به خاطر سرعت کلمات و زبان است کاری که استیو تولتز با تمام مهارت انجام داده و قدرت قلمش از ابتدا تا انتها در خط  به خط و کلمه به کلمه  ی رمانش حس می شود او با لطافت طبع درایت و عباراتی شیرین به گوشه و کنار شخصیت بشر نگاه انداخته و آن را تقدیم همین بشر کرده است پس محکم بنشین و چون قرار است سوار کلماتی خُردکننده و قدرتمند شوی  بخشی از کتاب جزء از کل  حس می کنم تمام مسیر را اشتباه رفتم و دیگر توان برگشتن ندارم خواهش می کنم مارتین همیشه این را به خاطر بسپار اگر راهی را اشتباه رفتی هیچ وقت برای برگشت دیر نیست حتی اگر ده سال طول بکشد که برگردی تو باید انجامش بدهی سردرگم نشو از اینکه راه طولانی و تاریک است سردرگم نشو از این هم نترس که با دستان خالی بر می گردی فقط برگرد تمام این سال ها به پدرت وفادار مانمد گرچه عاشق او نبودم حالا می بینم باید زیر همه چیز می زدم اجازه نده اخلاقیات سر راه زندگیت قرار بگیرد تِری آن آدم ها را کشت به این دلیل که می خواست کاری در زندگیش کرده باشد اگر تو هم نیاز به خیانت داشتی خیانت کن اگر احتیاج بود بکُشی بُکش من به خاطر ترس با پدرت ازدواج کردم و به خاطر ترس تا الان این جا ماندم  ترس تمام قاعده ی زندگی من بود من زن شجاعی نیستم این خیلی بد است که به آخر خط زندگیت برسی و بفهمی که شجاع نبودی وقتی مادرم این حرف ها را می زد نمی دانستم باید چه بگویم فقط به رویش لبخند می زدم و دستان استخوانی اش را بدون جالت نوازش می کردم چرا گه واقعاً مایه ی شرم است که به زندگی نگاه کنی و ببینی هرکاری که تا زمان مرگ کردی فقط برای نفس کشیند بوده است نه زندگی کردن  یک روز تصور کردم که بعد از یک محاکمه ی طولانی در انتظار اعدام هستم فکر می کردم که بالاخره یک روز می توانی مرگ را چشمان خودت ببینی به کرولاین فکر می کردم و اینکه احتمالاً دیگر او را نبینم او هرگز احساسات عمیق و صادقانه ی مرا درک نکرد به این فکر کردم که چطور من دارم ناکام از این دنیا می روم نفس عمیقی کشیدم بوی بیماری تنفرانگیزی در هوا پیچیده بود بوی من بود داشتم خواب می دیدم؟ نشنیدم که آن ها وارد شوند دو مرد را دیدم که باکت و شلوار قهوه ای درست کنارم ایستادند آسیتن هایشان را بالا زده بودند و از سر و رویشان هم عرق سرازیر بود یکی از آن ها فک جلو زده ای داشت این قدر بزرگ بود که نمی دانستم دستش را تکان می دهد یا چانه اش آن یکی هم چشمان ریزی تو کله ی کوچکش داشت و یک بینی کوچک هم بالای لب های باریکش جا خوش کرده بود انگار تمام صورتش را با مداد کشیده بودند