کتاب هیچ دوستی به جز کوهستان خلاصه کتاب هیچ دوستی به جز کوهستان  بهروز  بوچانی با جایزه ی ملی زندگینامه ی استرالیا در سال ۲۰۱۹ تیتر یک اخبار شد او که یک پناهجوی ایرانی بود مدت شش سال در جزیره ی مانوس زندانی بود کتاب او هیچ دوستی به جز کوهستان شرح روزهایی است که او در این پناهگاه سپری کرده بنابراین این یک شرح حال خودنوشت یا اتوبیوگرافی است و نه رمان بهروز بوچانی فارغ التحصیل دانشگاه تربیت مدرس روزنامه نگار کرد ایرانی است که در سال ۲۰۱۳ تصمیم گرفت ایران را ترک کند و از راه دریا راهی استرالیا شود درباره ی علل جلای وطن او در کتاب حاضر مطلبی عنوان نشده است او نخست به اندونزی سفر کرد و پس از مدتی با قایق راه استرالیا را در پیش گرفت در تلاش نخست قایق سوراخ شد و خطر غرق شدن تهدیدش کرد اما او نجات یافت و برای بار دوم همان راه را برای رسیدن به استرالیا پیمود این بار نیروی دریایی استرالیا او و همراهانش را بازداشت و راهی پناهگاه پناهجویان مانوس کرد او کتاب را به صورت فایل  از طریق پیام رسان واتس اپ برای دوستش امید توفیقیان در استرالیا ارسال کرد  خواننده از جایی وارد فضای کتاب می شود که بوچانی درون قایقی همراه همسفرانش اندونزی را ترک کرده است در دل دریا او مختصر و کوتاه از مشقات چندماه آوارگی و گرسنگی در جاکارتا می گوید و سپس پای چند شخصیت فرعی را به داستان وا می کند او نه چیزی از علل سفرش می گوید نه نحوه ی ارتباطش با قاچاقچی ها فقط ما را با خود به دل دریا می برد و شبی را به تصویر می کشد که قایق سوراخ می شود تلاش نافرجام مردان ناخدا برای نجات قایق و سرنشینانش حاصلی ندارد قایق های ماهیگیری سرمی رسند و مردان و زنان شناور بر آب های تیره ی اقیانوس را نجات می دهند باز هم با یک وقفه مواجه می شویم اطلاعاتی درمورد چگونگی تلاش مجدد او برای ادامه ی مسیر در دسترس نیست بوچانی در تلاش نخست به آب می افتد و تصور اینکه تمام داراییشرا از دست داده دور از ذهن نیست اما دو هفته بعد بار دیگر او را سوار بر امواج می بینیم این بار اما پایش به استرالیا می رسد ولی بلافاصله او را راهی جزیره ای استوایی به نام مانوس می فرستند او شش سال در این جزیره می ماند و حتی برای دریافت جایزه ی ادبیش اجازه ی خروج نمی یابد باقی کتاب شرح روزهای پررنجش در پناهگاه است تلاش برای تحمل گرما مبارزه با خطر مالاریا ازدحام جمعیت صف های طولانیتفاوت های فرهنگی و شرایط اجتناب ناپذیر پناهگاه رفتار خشن ماموران پناهگاه امیدهای واهی ارتباطات انسانی گوشه ای از وقایعی است که می تواند توجه خواننده را جلب کند شکی در این نیست که تجربیات زیسته ی هر فرد مخزنی عظیم برای خلق آثار هنری است منوط به آنکه انسان در مقام هنرمند بتواند رنج را به کلمه یا هر فرم دیگر هنری تبدیل کند و این استعداد یعنی خلق اثری ماندگار و عمیقا تاثیرگذار از ورای تجربیات خوفناک و پررنج زندگی در معدودی افراد به ودیعه نهاده شده است در این شکی نخواهد بود که آنچه بوچانی و سایر انسان ها در تمام پهنای این کره ی خاکی برای رسیدن به آن تلاش کرده اند از دیدگاه باورهای شخصی ارزشمند و قابل احترام است اما تلاش او برای به اشتراک گذاری موثر این تجربه با مخاطب چندان عمیق و  تاثیرگذار نبوده است آنچه او  روایت می کند خالی از هر فرم نوشتاری و پیوستگی معنایی است این نوشتار بیش از آنکه به روایتی منسجم شبیه باشد همانند دفتر خاطرات نویسنده است؛ همانقدر آشفته و خالی از انسجام اگرچه در گوشه هایی از کتاب نثر به اصطلاح روی غلتک می افتد و با فاصله گرفتن از فضای رئال اعتقادات و مکنونات قلبی نویسنده را به خواننده عرضه می کند اما این برهه ی کوتاه  تمام تلاشی است که می توان از آن انتظار داشت توصیفات تکراری به کارگیری چندباره ی صفتی برای یک فرد که در ابتدا توجه خواننده را جلب می کند اما خیلی زود از خواندن چندین و چندباره اش در جای جای کتاب دلزده می شود؛ پسر کوچک تخم سگ شیطان که کامیون را روی سرش گذاشته بود عدم رعایت انسجام فرم نوشتار باعث  می شود تا این کتاب به سختی قادر باشد تمام انتظارات و توقعات یک کتابخوان حرفه ای را برآورده کند