کتاب میعاد در لجن نویسنده نصرت رحمانی  شعر میعاد در لجن   آسیمه سر به سوی سکه تاختیم از مرز هست و نیست تا جوی پُر لجن با هم شتافتیم آنگه نگاه را به تن سکه بافتیم پروانهٔ مسین آئینه وار بر پا نشسته بود در پهنهٔ لجن و هر دو روی آن خط بود خطی به سوی پوچ خطی به مرز هیچ اندوه لرد بست در قلبواره اش و خنده را شیار لبانش مکید و گفت پس آه نقش شیر؟ روئید اشک خاموش گشت گفتم کُنام شیر لجن زار نیست نیست خط است و خال گذرگاه کرم ها اینجا نه کشتگاه عشق و غرور است میعادگاه زشتی و پستی ست از هم گریختیم بر خط سرنوشت خونابه ریختیم ما هر دو باختیم ما هر دو باختیم