کتاب صورتت را بشور دختر جان اثر ریچل هالیس ترجمه مینا امیری نشر باران خرد در بخشی از کتاب صورتت را بشور دختر جان می خوانیم  وقتی واقعاً چیزی را می خواهید راهی را پیدا خواهید کرد ولی وقتی واقعاً چیزی را نمی خواهید بهانه ای پیدا می کنید ناخودآگاه تان چطور فرق بین آن چیزی که می خواهید و آنچه تظاهر می کنید می خواهید را می فهمد؟ به تاریخچه ی چگونگی رویارویی شما با چیزهای مشابه در گذشته نگاه می اندازد آیا سر قولتان مانده اید؟ وقتی تصمیم می گیرید کاری انجام دهید آن را به اتمام می رسانید؟ وقتی به مشکلی برمی خوریم به دنبال پایین ترین سطح استاندارد می گردیم و پایین ترین سطح استاندارد معمولاً بالاترین سطح تمرین ماست این جمله کمی غیرمعمول به نظر می رسد پس بگذارید توضیح دهم  اگر تصمیم گرفته اید که امروز پنجاه کیلومتر بدوید فکر می کنید بی توقف به  آسانی تا کجا پیش می روید؟ به بالاترین سطح تمرینتان می رسید پس اگر بیش ترین مسافتی که به آسانی دویده اید شش کیلومتر باشد در همان حول  و حوش به تحلیل می روید مطمئناً آدرنالین شما را کمی جلوتر هم می برد و ذهنیت شما در این باره نیز بی تأثیر نیست؛ اما معمولاً بدنتان به آن حالتی بازمی گردد که می شناسد و راحتی بیش تری را با آن حس می کند  این مسئله در مورد قول دادن به خودتان هم صدق می کند  اگر برای خود هدفی بگذارید  مثلاً می خام یه رمان بنویسم یا می خام ده کیلومتر بدوم ناخودآگاه شما احتمال وقوع آن را بر پایه ی تجربیات پیشین می گذارد بنابراین وقتی در روز چهارم خسته می شوید و نمی خواهید بدوید به بالاترین سطح تمرین ذهنی خود بازمی گردید آخرین باری که در چنین موقعیتی قرار گرفتید چه اتفاقی افتاد؟ آیا پافشاری کردید عادتی ایجاد کردید و آن را به انجام رساندید؟ یا بهانه آوردید و آن را به وقت دیگری موکول کردید؟