کتاب آیین زندگی نشر اردیبهشت زمانی که پسربچه کوچکی بودم معمولاً به اتفاق دوستان هم سن و سال خودم در طبقه فوقانی ساختمان ویرانی بازی می کردیم روزی در جریان بازی های کودکانه به آستانه پنجره آمدم و به یک خیز به حیاط پریدم انگشتری به انگشت سبابه دست چپم بود که به هنگام پریدن به ناخنم گیر کرد و گوشت و پوست را از جا کند صدای گریه ام برخاست از ترس به خود می لرزیدم وضع جراحتی که به وجود آمده بود آن قدر وخیم به نظر می رسید که فکر می کردم برای درمان مرگم قطعی است برای درمان من به ناچار آن انگشت را قطع کردند اما پس از بهبودی لحظه ای هم برای انگشتی که از دست داده بودم متأسف نشدم و حالا نیز به ندرت به فکرم خطور می کند دست چپ من بیش از یک شصت و سه انگشت ندارد چند سال قبل با مردی که دستش از مچ قطع شده بود و تصدی یکی از آسانسورهای ادارات نیویورک را به عهده داشت برخورد کردم از او پرسیدم که به خاطر قطع دستش متأسف نیست؟ آن مرد خیلی راحت در جوابم گفت نه اصالاً واقعاً خیلی کم به آن فکر می کنم فقط وقتی تنها هستم و مجبورم کارهایی مانند دوخت و دوز انجام بدهم و فرضاً ناچارم سوزن را نخ کنم متوجه می شوم که دستم قطع شده است آن مرد راست می گفت چون انسان اگر بخواهد می تواند پیشامد را بپذیرد و دشواری را از یاد ببرد از یاد بردن ناملایمات نیز به سرعت برق امکان پذیر است فقط به شرط آنکه غیر ممکن و العالج را بپذیریم من هرگز کتیبه ای را که به دیوار خرابه یکی از کلبه های قرن پانزدهم در آمستردام هلند وجود دارد فراموش نمی کنم همین است و جز این نمی تواند باشد همه ما در زندگی با پیشامدها و وقایعی رو به رو می شویم که در برخورد با آن ها چاره ای نداریم جز اینکه بپذیریم همین است و جز این نمی تواند باشد