کتاب محاق نویسنده منصور کوشان ناشر شیوا رقعی شومیز چاپ اول 1369 منصور کوشان در دی ماه سرد و پربرف سال ۱۳۲۷ در شهر تاریخی اصفهان به دنیا می آید کودکی و نوجوانی یش در همان شهر می گذرد وارد دانش گاه می شود اما تحصیل در رشته روان شناسی را نیمه تمام باقی می گذارد  محاق به معنای پوشیدگی است و ماه در سه روز از هر برج پنهان می  شود این پوشیدگی حالت رازدار استثنائی ایجاد می کند چون در عین پنهان بودن وجود دارد ماه داستان من بهرام نیز هم هست هم نیست البته محاق وجه های دیگری هم در این رمان دارد که دریافتش برعهده خواننده است صبوحی شرابی است که در صبح نوشیده می  شود و آدمی را از حالت خمودی بیرون می  آورد و به سوی هوش یاری می برد شخصیت داستان خواب صبوحی نیز در حالت خواب و بیداری است و در یک لحظه کوتاه تمام حادثه های داستان برای او اتفاق می افتد  بهروز امانیشاعر و روزنامه نگار در آخرین سال جنگبرای فرار از جنگ شهرهابه همراه عده ای از دوستان و اقواماز تهران به جرگلان گنبد كاووس می رود  پس از چندی برای یافتن بهرامبرادر زنش به تهران می آید و در روزهای موشك باران به خیابان های خلوت شهر سرك می كشدتلاش او بی نتیجه است ولی با این تصور دلخوش می كند كه احیاناً بهرامچون از همه كس و از همه جا خسته شده خواسته است برای مدتی از دیده ها پنهان شود و از كسی خبر نداشته باشد  بهروز و دیگر دوستان  از جمله مشكلات نقاش و شاعرفریدنیا كه خود را درایام آوارگی با نواختن تار تسكین می دهد و اصلان كه قبلاً تئاتر كار می كرده نگران حال بهرام هستندبهرام برای گریختن از بمباران قصد داشته است كه به آلمان مهاجرت كندولیچون ممنوع الخروج بوده استتنها زن و دو فرزندش را در فرودگاه سوار هواپیما نموده و خود دلشكسته بازگشته استبه این خاطر سلامتی او دل مشغولی همه شده است  محاق كه با زوایه دید اول شخص نوشته شده استروایتی از روزهای موشك باران تهران و بررسی عوارض روانی این بحران در قشر مورد نظر نویسنده است منصور كوشان از همان اولین صفحات كتاب نگرانی و دلشورۀ خود را از سلمت بهرام ظاهر می سازدانگشت اشاره اش را می گذارد وسط محلی كه پرازعلامت استمتوجه می شوم محله ای است كه بهرام در آن زندگی می كندبیشتر از هر جای دیگر بمب باران شده بود  و اینچنین داستان حول محور بهرام پیش می رودبی اینكه بهرام حضوری در داستان داشته باشد بیشتر از هر شخصیت دیگر شناسانده می شود؛ او لیسانسۀ تاریخ استقبل از انقلاب مسئولیت فرهنگی در خوری داشته استاكنون نیز ویراستاری پركار است و هر كجا پا گذاشته سعی كرده تحقیقات خود را پیش ببرداز پای پله های هواپیما كه بازگردانده می شودچشمهایش مثل خون استیك بار دست به خودكشی می زند ولی موفق نمی شوداین واقعه را یا بهروز امانیكه شوهر خواهر اوستبه یاد می آورد و یا در گفت و گوها روشن می شود  وقتی نویسنده مهربهرام را در دل خواننده نشاند و اهمیت وجودی وی را برای فرهنگ ایران شناساند آنگاه با توصیف ضربه هایی كه او از جامعه و از دولت و حاكمیت وقت خوردهخستگی وی را از محیط پیرامون ودلزدگی اش را از زندگی بیان می كند