کتاب زن زیادی نوشته جلال آل احمد انتشارات نظاره از متن کتاب  مادرم دم در اطاق ایستاده بود و هی آهسته می گفتبرو ننه جان برو به امید خدا ولی مگر پای من به جلو می رفت؟  پشت در که رسیدم دیگر طاقتم تمام شده بود سینی از بس توی دستم لرزیده بود نصف لیوان شربت خالی شده بود و من نمی دانستم چکار کنم برگردم شربت را درست کنم یا همان طور تو بروم؟ بیخ موهایم عرق کرده بود تنم یخ کرده بود قلبم داشت از جا کنده می شد خدایا اگر خودش به صدا درنمی آمد من چه کار می کردم؟ همین طور پابه پا می کردم که صدای خودش بلند شد لعنتی درآمد گفت خانوم اگه شما خجالت می کشین ممکنه بنده خودم بیام خدمتتون خدایا خودت شاهدی حرفش که تمام شد باز صدای پای چلاق شده اش را شنیدم که روی قالی گذاشته می شد و آمد در را باز کرد  دست مرا گرفت و آهسه کشید تو مچ دستم هنوز که به یاد آن دقیقه می افتم می سوزد انگار دور مچم یک النگوی آتشی گذاشته بشاند مرا کشید تو سینی را از دستم گرفت روی میز گذاشت مرا روی صندلی نشاند و خودش روبه رویم نشست من فکر می کردم مبادا چادرم را هم از سر بردارد؟ ولی نه دیگر اینقدر بی حیا نبود