گزارش یک مرگ ترجمه لیلی گلستان گابریل گارسیا مارکز نشر مرکز تعداد صفحات 96   روزی که از قصاب ها پرسیدم نکند شغل سلاخی نوعی ارتباط با آدم کشی داشته باشد به صراحت گفتند وقتی حیوانی را می کشیم جرات نمی کنیم در چشمانش نگاه کنیم یکی از آنها به من گفت که نمی تواند گوشت حیوانی را که خودش کشته بخورد دیگری اقرار کرد که نمی تواند گاوی را که از قبل می شناخته بکشد خصوصا اگر شیر آن گاو را هم خورده باشد به ایشان یادآوری کردم که برادران ویکاریو خوک هایی را که خودشان بزرگ کرده بودند و چنان به آنها عادت داشتند که به اسم صدایشان می کردند کشتند یکی از آنها در جواب گفت درست است اما آنها اسم آدمیزاد را روی خوک ها نمی گذاشتند بلکه آنها را به نام گل ها می نامیدند  تا آن زمان باران نباریده بود در عوض ماه میان آسمان جلوه می فروخت هوا شفاف بود و در ته دره شیاری نورانی از چراغ فانوس های قبرستان به چشم می خورد در آن طرف نهال های موز دیده می شد زیر نور ماه مرداب های غمگین آبی رنگ و در افق خط درخشان دریای آنتیل گسترده بود سانتیاگو ناصر توجهمان را به نشانی از پرتو متناوب روی آب جلب کرد و گفت که آن نور متعلق به روح غمزده ی یک کشتی برده فروشی مغروق است که با یک بار اسیر سنگالی به قرطانجه می رفته  هنوز از مستی بی هوش بود اما به سختی می شد باور کرد که زنده باشد زیرا دست راستش روی زمین کشیده می شد و تا مادرش آن را روی ننو گذاشت دوباره افتاد به طوری که از کنار سردر ویلا تا کشتی شیاری از اثر دستش روی زمین به جا ماند این آخرین یادگاری بود که او برایمان باقی گذاشت یادگار یک قربانی  در قاب پنجره ی خانه ای در کنار دریا زنی با گیسوان خاکستریطلایی و عینک دسته آهنی که لباس خاکستری عزای مدام را به تن داشت در اوج گرما با چرخ خیاطی گلدوزی می کرد و بالای سرش هم یک قناری در قفس آواز می خواند وقتی او را در آن قاب شاعرانه ی پنجره دیدم باورم نشد که این همان زنی است که بود نمی توانستم بپذیرم که زندگی ممکن است تا این اندازه به داستان های عامه پسند شبیه شود به هر جهت خودش بود آنخلا ویکاریو بیست و سه سال بعد از فاجعه