سال بلوا عباس معروفی نشر گردون منتشر کرد  عمده ی داستان سال بلوا از زبان نوش آفرین دختر هفده ساله ی سرهنگ نیلوفری روایت می شود سرهنگ نیلوفری به اتفاق همسر و تنها فرزندش نوشا با حکم رضاشاه از شیراز به شهر کوچک سنگسر منتقل می شود تا اشرار و یاغی های این منطقه را سرکوب کند شاه به او قول حکم انتقال به مرکز را داده که این حکم هیچ گاه به دستش نمی رسد سرهنگ نیلوفری که در خیال خود دخترش را ملکه ی ایران می بیند از غصه نابینا شده و از دنیا می رود اما نوشا عاشق حسینا کوزه گر شهر است حسینا در این شهر غریب است و در جستجوی برادرانش به این جا آمده است مادر مخالف ازدواج نوشا با حسینا است و او را ترغیب به ازدواج با دکتر معصوم ۳۶ ساله می کند اما عشق نوشا به حسینا روز به روز بیشتر می شود دکتر معصوم که از این ماجرا بی خبر است شبی در میخانه ی شهر حرف هایی به گوشش می خورد و به راز نوشا پی می برد او که تا این لحظه مخالف برپایی چوبه ی دار در میدان شهر است مصمم می شود تا این دار را برپا و طناب دار را بر گردن حسینا بیندازد توصیف جذاب این روایت و گره خوردگی غم و شادی در آن خواننده را تا پایان با خود همراه می کند   معروفی این رمان را در فاصله ی سال های ۱۳۶۸ تا ۱۳۷۱ نوشته است کل داستان در هفت شب روایت می شود؛ شب های اول سوم پنجم و هفتم را نوش آفرین و شب های دوم و چهارم و ششم را نویسنده روایت می کند این روایت عاشقانه با تلفیق اسطوره و نمادها و تصویر گوشه ای از تاریخ و شرایط اجتماعی ایران در سال های جنگ جهانی دوم اثری ماندگار در ادبیات داستانی معاصر به شمار می آید