کتاب درباره نگریستن نویسنده جان برجر مترجم فیروزه مهاجر ناشر آگه  رقعی شومیز چاپ اول 1377 عکس ها یادگارهای گذشته اند آثاری از آن چه رخ داده است اگر زندگان آن گذشته را به دوش کشند اگر گذشته تبدیل به بخش جدایی ناپذیر از فرآیندی شود که در طی آن مردم تاریخ خود را می سازند آن گاه همه عکس ها دوباره متنی زنده به دست خواهند آورد و به جای آن که لحظه هایی بازداشته شده باشند  هم چنان در زمان وجود خواهند داشت شاید عکاسی پیشگویی حافظه ای هر تصویری از گذشته را هرقدر فاجعه آمیز و هرقدر به گناه آلوده در حصار تداوم خویش خواهد گرفت تمایز میان استفاده های خصوصی و عمومی از عکاسی از میان برخواهد خاست خانواده ی انسان وجود خواهد داشت  در کتاب حاضر مؤلف نگاهمان را به کل سنت نقاشی اروپایی تغییر می دهد و مخاطب را بر آن می دارد که نگرش خود را نسبت به این هنر مورد بازبینی قرار دهد او رابطه نقاشی رنگ روغن و تکنیک های تبلیغات را بررسی می کند و نشان می دهد که چگونه تبلیغات تکنیک های رنگ روغن را به کار می گیرد و از آن برای متقاعد کردن خریداران بهره می برد  رابطه میان رنگ روغن مالکیت و سرمایه داری از دیگر موضوعاتی است که در این کتاب به آن پرداخته شده است همچنین بررسی آثار کلاسیک نقاشی اروپایی با به کارگیری مفهوم آثار کلاسیک نقاشی اروپایی و بازتولید پذیری تکنیکی آن در بطن جامعه مدرن از دیگر موضوعات کتاب است  یکی از مهم ترین اقدامات صورت گرفته به وسیله ی جان برجر در درباره نگریستن این است که هنر را دموکراتیک کرده و برای آن معنی سازی می کند  و آن را از عرفان منتقد هنر و لذت منحصر به فرد از وضعیت موجود خلاص می کند همچنین مقاله ای در مورد تصاویر تبلیغاتی و تبلیغات در این کتاب وجود دارد که یک مداخله ی نظری مهم است این مقاله تبلیغات را به عنوان یک سنت تداوم یافته و یک گسست از نقاشی رنگ روغن معرفی می کند که به عنوان ساختاری روشمند از یک شیوه جدید برای دیدن استفاده کرده که با دیدن ثروت و خوشبختی غبطه خوردن و زرق و برق را به عنوان محور اصلی آن قرار می دهد  با وجود نگارش آن در دهه ی 1970  درباره نگریستن همچنان تا دهه ی دوم قرن 21 یک خوانش کاملا مهم و مرتبط است جان برجر این توانایی را دارد که پیچیدگی های منتقدین حرفه ای هنر را در هم بشکافد   او آزادکننده تصاویر است؛ هنگامی که اجازه بدهیم نقاشی ها مستقیما روی ما اثر کنند  در موقعیت بهتری قرار می گیریم و موفق می شویم ارزیابی معنی داری داشته باشیم  سال هاست توهمِ بی طرفی  در  هنر بسیاری را وسوسه کرده است مورخ هنری که تصور می کند بدونِ آلوده شدن در حال گذر از باتلاق ایدئولوژی های جامعه  خویش است در واقع آلوده  ایدئولوژی خطرناک تری به نام بی طرفی شده است زیرا برخلاف ظاهرِ گاه نه چندان دل انگیز دیگر ایدئولوژی ها این یکی تروتمیز به بدن می چسبد و این توهم را می سازد که مورخ بی طرفانه به اثر هنری نگاه می کند همیشه و در هر وضعیت اتخاذ موضع خنثی به نفع یک طرفِ ستیز تمام خواهد شد؛ که آن طرف معمولاً حاکم نام دارد