کتاب عیش پیری و راز دوستی اثر مارکوس تولیوس سیسرون ترجمه محمد حجازی انتشارات آثار برات  بخش هایی از کتاب عیش پیری و راز دوستی  باید هم عاقل بود و هم نادار نبود تا بتوان در کهولت به خوشی زیست وگرنه باوجود تهی دستی هیچ عاقلی بار پیری را به راحتی نمی برد و در صورت بی عقلی نیز باوجود همه ثروت جهان بار کهولت بر دوش نادان طاقت فرساست      حصار پیری در حقیقت آن دانشی است که اندوخته ایم و تقوا و پرهیزی است که به دست آورده ایم در چنین حصاری می توان پیری را به خوش دلی به سر آورد زیرا این اسباب سعادت و خرسندی زایل شدنی نیست به اضافه در پیری یاد نیکی هایی که کرده ایم مایه بسی نشاط و خرمی خواهد بود      زندگی ساده و آرامی که به دانش اندوزی و اشتغالات ذهنی بگذرد نیز به پیری آسوده و شیرینی می رسد      باید از قوای خود هر اندازه که هست بهره مند شد ولی از حد توانایی خویش نباید تجاوز کرد هر که این قاعده را به کار ببندد از پیری باکی نخواهد داشت      از فراغت پیری چه حالی خوش تر اگر به کسب علم و دانشمندی بگذرد      راستی که خوشی های زندگی کدام است؟ یا درست بگویم جز رنج مگر چیزی هست؟ اگر هم لذتی باشد یا بدان خو می گیریم و زود از آن بیزار می شویم یا آن قدر مختصر است که از دست به دهان نمی رسد      نعمت های این جهان هر یک به کاری می آید خواهش های مادی را ثروت برمی آورد؛ قدرت و مقام موجب احترام و افتخار می شود؛ تندرستی ما را از رنج و درد حفظ می کند؛ شهوت رانی تفریح و لذت می بخشد  فقط دوستی است که می تواند جای هر یک از این نعمت ها را بگیرد و حتی اگر دوستی نباشد هیچ یک از این نعمت ها چنان که باید فرح بخش و لذت آور نخواهد بود      اساس دوستی باید بر پایه اعتماد و علاقه خاطر استوار باشد و اعتماد و علاقه وقتی به دست می آید که دو روح پاک و دو خوی آسانگر یکسان فکر کنند و هم عقیده باشند دو خلق ناسازگار و دو رأی مخالف باهم نمی سازند و از یکدیگر در امان نیستند