کتاب سه جلدی بر باد رفته اثر مارگارت مانرلین میچل مارش ترجمه سوسن اردکانی نشر نظاره در بخشی از رمان بر باد رفته می خوانیم در اولین روزهای محاصره وقتی یانکی ها استحکامات و سنگر های جای جای شهر را در هم می شکستند اسکارلت با شدت گرفتن شلیک توپ ها آن قدر وحشت کرد که تنها کاری که از دستش بر می آمد این بود که دست هایش را با درماندگی روی گوش هایش می گرفت و هر لحظه انتظار داشت به ابدیت بپیوندد وقتی صدای سوت توپ شلیک شده ای به آن ها نزدیک می شد اسکارلت با عجله به اتاق ملانی می دوید خودش را روی تخت کنار ملانی می انداخت هر دو محکم همدیگر را بغل می کردند و در حالی که سرهای شان را در بالش فشار می دادند جیغ می کشیدند آه خدایا  آن ها سرشان را زیر بالش پری پنهان می کردند تا صدای انفجار تمام شود و اسکارلت در سکوت به ملانی ناسزا می گفت که او را از پناهگاه امن تر زیر پله ها محروم کرده است اما دکتر راه رفتن را برای ملانی قدغن کرده و اسکارلت هم مجبور بود پیش او بماند پریسی و وید هم سراسیمه به طرف زیرزمین تاریک و تار عنکبوت گرفته می دویدند پریسی تا آن جا که می توانست جیغ می کشید و وید هم هق هق گریه می کرد و سکسکه می زد  وحشت به دنیا آمدن هر لحظه بچه ملانی به هراس تکه تکه شدنش اضافه شده بود و هر وقت این فکر از ذهنش می گذشت عرقی سرد بر بدنش می نشست اگر درد زایمان شروع شود اسکارلت چه باید بکند؟ او ترجیح می داد ملانی بمیرد تا این که در خیابانی که توپ و گلوله مانند باران بهاری می بارید دنبال دکتر برود و می دانست اگر تا حد مرگ هم پریسی را کتک بزند او جرأت بیرون رفتن ندارد اگر بچه به دنیا بیاید چه کار باید بکند؟