کتاب جریان شناسی سیاسی در ایران علی دارابی این کتاب در یک مقدمه سه فصل و همراه با جمع بندی و نتیجه گیری تدوین شده است فصل اول به کلیات و مبانی پژوهش مفاهیم ادبیات پیشینه پرسش ها فرضیه ها و متغیرهای آن اختصاص دارد در فصل دوم جریان شناسی سیاسی در ایران از 1320 تا 1357 پنج جریان مذهبی یا اسلام گرا ملی گرا یا ناسیونالیست چپ یا مارکسیستی ترکیبی و التقاطی و بالاخره سلطنت طلب با ویژگی های هریک از جریان های مذکور حاملان و سخن گویان آن ها مطرح شده است فصل سوم کتاب به جریان های سیاسی اسلام گرا در جمهوری اسلامی ایران اختصاص دارد در ابتدای این فصل پس از تبیین مفهومی و جامعه شناختی جریان راست یا اصول گرا از ویژگی های این جریان سیر تطور و تکوین آن از راست تا آبادگری و سپس اصول گرایی و نیز بانیان حاملان و سخن گویان اصلی جریان اصول گرا یعنی حزب جمهوری اسلامی جامعه مدرسین حوزه علمیه قم جامعه روحانیت مبارز تهران حزب مؤتلفه اسلامی جمعیت ایثارگران انقلاب اسلامی و آبادگران سخن به میان آمده است در بخش دیگری از فصل سوم جریان شناسی چپ یا اصلاح طلب با احزاب و تشکل هایی چون مجمع روحانیون مبارز سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی دفتر تحکیم وحدت کارگزاران سازندگی مجمع محققین و مدرسین حوزه علمیه قم جبهه مشارکت ایران اسلامی و حزب اعتماد ملی مورد نقد و بررسی قرار گرفته است نکته مهم و مورد توجه در این قسمت نقد و بررسی به نوعی آسیب شناسی اصلاح طلبی در جامعه ایران است دیگر مبحث این فصل به جریان سوم اختصاص دارد جریانی که بر این باور بود که دوران چپ و راست خاتمه یافته و باید جریان جدیدی اداره امور را بر عهده گیرد بخش پایانی فصل سوم کتاب به دین اندیشان و جریان برخاسته از تفکر آن ها اختصاص دارد این جریان خود به سه دسته سنت گرایان ناقدان سنت و تجدد و تجددگرایان تقسیم شده و اهم آرا و دیدگاه های آن ها مورد بررسی و نقد قرار گرفته است  جمع بندی و نتیجه گیری درج آخرین فهرست احزاب و تشکل های سیاسی در ایران امروز به عنوان ضمیمه کتابدر قسمت پایانی کتاب آورده شده است