کتاب انجمن بازنده ها اثر اندرو کلمنتس ترجمه فاطمه آقاخانی چگنی نشر آزرمیدخت در بخشی از کتاب انجمن بازنده ها می خوانیم صندلی جلوی میز خانم وانس درست شبیه صندلی داغ داخل راهرو بود پلاستیکی با رنگ قرمز تند و پایه های فلزی سیاه الک به یاد آورد که وقتی کلاس اول بود این صندلی چقدر بزرگ به نظر می رسید و در اولین دیدار ها چقدر از آن وحشت داشت امروز صندلی کاملاً راحت بود و او حس می کرد در خانه ی خودشان است  خانم وانس هیچ تغییری نکرده بود موی قهوه ای خاکستری اش تقریباً به شانه هایش می رسید و یک کت گاهی هم پلیور بافتنی روی بلوز می پوشید همیشه هم گردن بندی از مروارید های ریز می انداخت به نظر الک صورت زیبایی نداشت اما به هیچ وجه زشت حساب نمی شد  او آرنج هایش را روی میزش گذاشته بود و کف دست هایش را به هم فشار می داد الک فکر کرد با این کارش شبیه کسی است که درحال دعا کردن است؛ شاید هم داشت دعا می کرد عینکش قاب نداشت و شیشه هایش کمی ضخیم بودند به همین دلیل چشم های قهوه ای او بزرگ تر از اندازه ی واقعی به نظر می رسید همیشه وقتی آن طور به الک نگاه می کرد الک احساس می کرد حشره ی کوچکی زیر ذره بین است  خوب می دانست که نباید لبخند بزند همچنین نباید اول شروع به صحبت کند بنابراین صبر کرد  انتظارش فقط پنج یا ده ثانیه طول کشید اما خیلی طولانی تر به نظر آمد بعد خانم وانس دست هایش را از هم باز و بعد روی میز مقابلش جمع کرد آهسته و با ملایمت حرف می زد لب هایش به سختی تکان می خوردند و چشم هایش را تنگ کرده بود  الک الک الک قراره چی کار کنیم؟ با گفتن کلمه ی کنیم ابرو های تیره اش بالا پریدند  الک کاملاً بی حرکت نشست خانم وانس قبلاً سرش داد زده بود انگشتش را توی صورتش تکان داده و یک بار هر دو دستش را روی میز کوبیده بود اما این دفعه این رفتار فرق داشت