کتاب توحید داروی دردها کتاب توحید؛ داروی دردها نوشته شیخ محمدحسن وکیلی است که گروه محتوایی موسسه جوانان آستان قدس رضوی آن را گرداوری کرده است برای آشنایی نسل جدید با توحید   درباره کتاب توحید؛ داروی دردها  از خداوند بسیار گفته ایم و شنیده ایم هر روز چندین مرتبه هنگام نماز در خانه او را می زنیم و با او راز و نیاز می کنیم و سر بر سجده می گذاریم گاهی نیز در طوفان مشکلات و سختی ها او را از صمیم قلب می خوانیم و چند قطره اشکی هم می باریم اما چرا همیشه او را حس نمی کنیم و با او انس نمی گیریم؟  راستی خداوند کجاست؟ من با او چه نسبتی دارم؟ کجا می توان او را یافت و کجا می توان به او دست پیدا کرد؟ چرا او را که از رگ گردن به من نزدیک تر است نمی یابم و از او غافل می شوم؟  این کتاب به شما کمک می کند با توحید از نگاه تازه ای روبه رو شوید و خداوند را در تمام ابعاد زندگی خود حس کنید و بشناسید   خواندن کتاب توحید؛ داروی دردها را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم  این کتاب را به تمام علاقه مندان به شناخت خداوند پیشنهاد می کنیم  بخشی از کتاب توحید؛ داروی دردها  نسبت خداوند با ما  حال باید پرسید نسبت خداوند با ما چگونه است؟  آیا نسبت ما با خداوند از این نوع است؟ یک بار دیگر هر سه نسبت را با هم مرور کنیم  ۱ نسبت ما با خداوند نسبت عینیت و اتحاد نیست ما محدودیم و او نامحدود و هیچ گاه یک موجود محدود به این شکل که وجود و صفات آن دو مساوی باشد نمی تواند با یک موجود نامحدود عینیت پیدا کند  ۲ نسبت ما با خداوند نسبت جدایی و بیگانگی نیست؛ چرا؟ چون دو موضوع از یکدیگر کاملاً جدا هستند هر کدام صفات و خصوصیات و کمالاتی دارد که دیگری ندارد و هر کدام برای خود بخشی را در عالم اشغال می کند که دیگری فاقد آن است به همین جهت حکیمان و فیلسوفان می گویند دو موضوع جدا از هم همیشه محدود هستند هر یک دارای مرز مشخصی است که دیگری را در حریم خود راه نمی دهد و با آن مرز از دیگری جدا می شود   اما آیا خداوند هم دارای مرز است؟ آیا او هم محدود است؟ آیا می توان گفت خداوند در بخشی از عالم حضور ندارد و قسمت هایی از عالم از او خالی است؟ تعالیم دینی و استدلال عقلی اثبات می کند که خداوند وجودش نامتناهی است و همه جا و همه چیز را پر کرده و با همه همراه است؛ به همین جهت نمی تواند نسبتش با دیگر چیزها نسبت بیگانگی و بریدگی و جدایی کامل باشد و مخلوقات از او مستقل باشند  ۳ نسبت خداوند با مخلوقات نمی تواند مانند نسبت مجموعه و زیر مجموعه یا دریا و موج باشد؛ زیرا  الف هر مجموعه و هر کلی تقسیم پذیر است حال آنکه خداوند تقسیم پذیر نیست تقسیم پذیری از صفات و ویژگی های عالم اجسام است و موجودات مجرد موجودات برتر از عالم اجسام از این ویژگی خالی هستند  ب مجموعه به زیر مجموعه خود محتاج است به عبارتی مجموعه با همین زیرمجموعه ها به وجود می آید و با از بین رفتن آنها هم از بین می رود و اگر یکی از آنها کم شود به همان مقدار مجموعه کوچک می شود چنانکه دریا هم از آب های گرد هم آمده درست می شود و هر ظرف آبی از آن برداریم از دریا کاسته می شود