منهاج البراعه فی شرح نهج البلاغه2 جلدیعربیقطب الدین راوندیگالینگوروزیری مِنهاجُ البَراعَةِ فی شرح نهجِ البَلاغة کتابی به زبان عربی نوشته قطب الدین راوندی عالم شیعه در قرن ششم هجری قمری از نخستین  شرح های نگاشته شده بر نهج البلاغه رویکرد غالب شرح راوندی ادبی و سپس اعتقادی است و بر شرح های پس از خود به ويژه شرح ابن ابی الحدید تأثیر فراوانی گذاشته است راوندی باورهای فرقه های مختلف اسلامی مثل مشبهه  اشاعره و معتزله را در کتاب خود نقد کرده است شرح راوندی تاکنون چند بار منتشر شده است  منهاج البراعة فی شرح نهج البلاغه نوشته فقیه متکلم محدث و ادیب شیعه سعید بن هبةالله راوندی معروف به قطب راوندی است راوندی نگارش کتاب را در سال 556 قمری به پایان رسانده است او در متن خود نامی برای کتاب ننوشته ولی شاگردش منتجب الدین رازی این کتاب را با نام منهاج البراعة فی شرح نهج البلاغه فهرست کرده که در دو مجلد بوده است  ویژگی ها راوندی به گفته خودش نخست خطبه اول نهج البلاغه را به تفصیل شرح کرده بود و پس از پایان آن تصمیم گرفت همه نهج البلاغه را شرح کند  راوندی خطبه اول را که شرحی مفصل دارد بخش بخش کرده و هر بخش را جدا توضیح داده ولی به جز خطبه اول هیچ خطبه و نامه ای را شرح تفصیلی نداده است؛ به عبارت دیگر پس از خطبه اول روش خود را تغییر می دهد؛ به این صورت که ابتدا چند خطبه را ذکر می کند و سپس الفاظ مشکل آن چند خطبه را یک جا توضیح می دهد تعداد این خطبه ها گاه به سی خطبه نیز می رسد در بخش نامه ها و حکمت ها نیز همین روش حاکم است این روش باعث شده است استفاده از این کتاب با دشواری روبه رو شود و خواننده برای فهم هر عبارت در چند صفحه جستجو کند؛ چنانکه بسنده کردن راوندی به توضیح عبارات مشکل و نه همه عبارات باز هم بهره گیری از کتاب را دچار کاستی کرده است  رویکرد ادبی این شرح رویکردی ادبی دارد و از دانش های صرف  نحو بلاغت و لغت استفاده فراوان برده است؛ چنانکه برای توضیح احادیث از اشعار شاعرانی چون حسان بن ثابت امرؤ القیس کمیت اسدی و دیگران نیز بهره می برد او هم چنین به نسب افراد و شخصیت ها مذکور در کلام امام علیع توجه کرده و آنها را معرفی کرده است و در موارد زیادی از آیات قرآن و علوم قرآنی نیز استفاده نموده است  رویکرد اعتقادی راوندی در شرح خود گاه رویکرد اعتقادی و کلامی دارد و در موارد متعددی از مبانی اعتقادی شیعه دفاع کرده و آراء مذاهب دیگر را نقد می کند و معمولاً نظر خود را با عبارت اصحابنا بیان می کند او در این مسیر بیشتر از احادیث و مشخصاً از احادیث امام علیع استفاده کرده است به عنوان نمونه باورهای مُشَبِّهه و اشاعره را نقد کرده و رابطه ذات و صفات الهی را توضیح داده است؛ چنان که گاه باورهای معتزله را نیز نقد کرده است راوندی در ذیل جمله سلونی قبل أن تفقدونی درباره علم امام سخن می گوید و نتیجه می گیرد که با توجه به علم امام علیع او شایستگی امامت دارد  استفاده از قرآن و حدیث در شرح در منهاج البراعة برای تبیین معانی لغات گاه به آیه های قرآن نیز تمسک شده است؛ چنانکه احادیث زیادی نیز در این کتاب به کار رفته است با این حال راوندی در نقل روایات چندان در بند استناد و ذکر منبع نبوده و در موارد بسیار کمی سند روایت را ذکر کرده و در موارد بسیاری نیز نقل قول های بدون منبع آورده است و با عباراتی کلی مثل گفته اند و گفته می شود نقل قول کرده است