کتاب تئاتر فلسفه اثر میشل فوکو نشر نی اندیشه که دورترین باز آغازیدن ها نویدش را داده است قرار نیست بیاید اندیشه همین جاست در متن های دلوز جهنده و رقصان در برابر ما در میان ما اندیشه ی تناسلی اندیشه ی اشتدادی اندیشه ی آری گو اندیشه ی نامقولی ـ همه ی چهره هایی که ما نمی شناسیم نقاب هایی که هرگز ندیده بودیم تفاوت که هیچ چیز امکان پیش بینی کردن اش را نمی دهد و با این حال موجب می شود افلاطون دانز اسکوتس اسپینوزا لایبنیتس کانت و همه ی فیلسوفان همچون نقاب های نقاب هایش باز آیند فلسفه نه به منزله ی اندیشه بلکه به منزله ی تئاتر تئاتر تقلید بازی ها بر صحنه های بس گانه گریزان و آنی که در آن حرکات بی آنکه دیده شوند به یکدیگر نشانه می دهند تئاتری که در آن در زیر نقاب سقراط به ناگاه سوفیست قهقه می زند تئاتری که در آن وجه های اسپینوزا دایره ای مرکز زدوده را رسم می کنند در حالی که جوهر همچون سیاره ای دیوانه بر گرد آن ها می چرخد تئاتری که در آن فیشته ی لنگ اعلام می کند من ترکخورده  خودم منحل شده تئاتری که در آن لایبنیتس رسیده به راس هرم در تیرگی تشخیص می دهد که آن موسیقی آسمانی پیرو لونر است در اتاقک نگهبانی لوگزامبورگ دانز اسکوتس سرش را از پنجره ی مدور می گذراند او سیبیل هایی انبوه دارد این ها سیبیل های نیچه اند که به کلوسوفسکی تغییر چهره داده اند تئاتر فلسفه