کتاب بی برادر روایت هایی از زبان دوستان و همرزمان شهید مدافع حرم جواد محمدی  شهید جواد محمدی از جوانان فعال فرهنگی و انقلابی در شهر درچه از توابع اصفهان بود وی از همان دوره نوجوانی به فعالیت های انقلابی پایگاه های بسیج جذب شد و بعدها به دلیل همین علاقمندی  وارد سپاه پاسداران شد جواد محمدی جوان دهه هفتادیِ پُر جوش و خروشی بوده که از دوره نوجوانی اش هرجا حضور داشته تاثیرگذار بوده است از جوان های لات یا داش مشتی که جواد دست شان را گرفته و از بیراهه آن ها را بیرون کشیده تا بچه های هیئت و مسجد و بسیج از شلوغی های سیاسی کف خیابان تا مجتمع هسته ای نطنز و معاونت اطلاعات سپاه پاسداران و این آخری هم سپاه قدس جواد محمدی با آن روح بی قراری که داشت به همه جا سرکشیده و هرجا که بوده ردپایی از خودش به جا گذاشته که هنوز فراموش نمی شود این کتاب شرحی است از روابط پُرعاطفه این شهید بزرگوار و دوستان و همرزمانش روایتی جدید که هر راویراوی خاطره از منظری شخصی تازه قهرمانش را روایت می کند همه این روایت ها به گونه ای درهم آمیخته شده اند که ضمن تکمیل همدیگر استقلال خودشان را هم حفظ می کنند گزیدۀ متن  همه داشتند نگاهم می کردند گفتم ابراهیم کو؟ گفتند توی اتاق بغل است ابراهیم آمد بیرون گفتم ابراهیم چه خبر است؟ گفت جواد گفت جواد و من دیگر چیزی نشنیدم گفت جواد و انگار همۀ خاک های عالم آوار شد روی سرم زانوهایم تا شد دست گرفتم به کمد کنار اتاق حالا می فهمیدم چرا ارباب مان روز عاشورا کمرش دیگر راست نشد گفت الان کمرم شکست بی برادر شدم افتادم کنار کمد هیچ روضه ای روضۀ بی برادری نمی شود نمی دانم توی سروصورتم زدم یا نه نمی دانم نعره کشیدم یا نه فقط دیدم یکی آمده دستم را گرفته یک دفعه انگار جواد را دیدم نگاهم می کرد و با نگاهش می گفت خاک توی سرت مجید آبروی من را داری می بری داداش می گفت آدم باش مجید آرام شدم خودم را جمع وجور کردم یک استکان دادند دستم که چیز شیرینی تویش بود ریختم ته حلقم و بلند شدم گفتند کجا می روی؟ گفتم چیزی نیست خوبم از خانۀ حاج آقا زدم بیرون کجا بروم؟ کجا را دارم بروم؟ آدمِ بی برادر کجا را دارد؟ دیگر بعد از جواد فقط باید بروم سر مزار شهدا رفتم سر مزار شهید  مهدی اسحاقیان افتادم روی قبر مهدی داد زدم گریه کردم التماس کردم