کتاب بینایی اثر خوزه ساراماگو ترجمه پروانه جمشیدی نشر آثار نور در بخشی از رمان بینایی می خوانیم  احساس آشفتگی و بلاهت به همراه تمسخر و کنایه تمام نقاط کشور را از شمال تا جنوب فرا گرفت شوراهای شهر در سایر استان ها انتخاباتی تقریباً عادی و بدون حادثه را پشت سر گذاشته بودند هرچند در برخی مناطق بدی وضع هوا باعث تأخیر شده بود نتایج مطابق روال معمول بود آرای صحیح عادی آرای ممتنع فراوان و همیشگی و رأی های باطله و سفید در حد معمول بود که معنای خاصی نداشت این شوراها که حس خودمحوری اهالی پایتخت آن ها را تحقیر کرده و خود را شفاف ترین الگوی مدنیت انتخاباتی می دانستند حالا می توانستند ضربه ی خورده را جواب بدهند و به غرور احمقانه ی خانم ها و آقایانی بخندند که فکر می کنند از دماغ فیل افتاده اند فقط برای این که برحسب تصادف در پایتخت زندگی می کنند کلمات خانم ها و آقایان که با حالت خاصی بر زبان می آمد و اگر نگوییم از هر حرف دست کم از هر بخشِ آن تحقیر می بارید به مردمی اشاره نداشت که تا ساعت چهار بعدازظهر در منزل مانده بودند و سپس طوری که انگار خواب نما شده اند و فرمانی واجب الاطاعت دریافت کرده اند برای رأی دادن به شعبه ها مراجعه کرده بودند بلکه انتقاد آن ها متوجه دولت بود که جشن پیروزی را پیش از اعلان رسمی نتایج برگزار کردند و پرچم و چراغانی راه انداختند به احزابی اشاره داشت که مثل آوار بر سر آرای سفید ریختند و خود را خوشه چین تاکستان آرای سفید پنداشته بودند و به روزنامه ها و سایر رسانه های اجتماعی انتقاد می کردند که خود را از همه چیز مبرا می دانستند انگار آن ها در آماده سازی این مصیبت هیچ نقش فعالی نداشته اند  شاید تمسخر کننده های شهرستانی حق داشتند اما نه آن قدرها که می پنداشتند زیر پوست ناآرامی سیاسی که مانند فتیله ی شعله ور باروت با شتاب به سمت بشکه در حرکت است و هر آن تمام پایتخت را دربرمی گیرد بحث هایی هست اگرچه به زبان نمی آید ولی در محافل شخصی بین دوستان معتمد اعضای حزب های سیاسی یا حتی دولت مطرح است که در صورت تکرار انتخابات چه نتیجه ای حاصل می شود این همان سؤالی  است که مخفیانه و با صدای آرام بر زبان می آید تا مبادا اژدهای خفته بیدار شود