تا روشنایی بنویس تا روشنایی بنویس کتابی است از زبان شناس و مترجم شناخته شده ی ایرانی احمد اخوت که در این اثر با روایت منحصر به فرد و نوشتار مخصوص به خودش از نوشتن می نویسد او به ارواح منزوی داخل قلم اشاره می کند و از انسان هایی سخن می گوید که به جز نوشتن مامن دیگری ندارند کاری بس دشوار و طاقت فرسا که در آن روح نیز همراه جسم مشقت می کشد و عرق می ریزد و احمد اخوت در تا روشنایی بنویس به ناگفته ها و نانوشته های این اهالی می پردازد روزگاری می رسد که چنین فردی حتی از تنها مامن خود نیز می هراسد و مواجهه با کاغذ سفید تمام توانایی او را برای نوشتن می بلعد اکنون حال این فرد را تصور کنید که نه می تواند قلم را روی کاغذ بچرخاند و نه می تواند از نوشتن دست برگیرد او در گردابی از کسالت و کلافگی گرفتار می آید و اضطراب نوشتن و ننوشتن وی را هر لحظه در هم می کوبد گاهی هم نویسندگان از این مخمصه عبور می کنند و در چاله ی دیگری گرفتار می آیند؛ چاله ی نوشتن و نابود کردن احمد اخوت از همه ی این ها می نویسد و حتی از از وابستگی به اشیاء علی الخصوص وابستگی به کتاب و قلم در نویسندگان نیز سخن می گوید از اندوه خواستن و نتوانستن خواندن و نوشتن نخواندن و ننوشتن همه و همه در تا روشنایی بنویس همچون افسونی که از دل صفحه ها بیرون می جهد بر جان خواننده می نشیند و شاید خواننده ی این کتاب را نیز همچون شخصیت هایی که به آن پرداخته شده طلسم کند