کتاب چایت را من شیرین میکنم اثر زهرا بلند دوست معرفی کتاب چایت را من شیرین می کنم کتاب چایت را من شیرین می کنم اولین داستان زهرا بلند دوست است که در آن در قالب داستانی جذاب از زندگی دختری ایرانی که از کودکی به همراه خانواده اش در آلمان زندگی می کند به بیان زیبایی های اسلام و ایمان و قدرت و صلابت ایران و ایرانی و پاسداران واقعی پرداخته شده است انتشارات کتابستان معرفت کتاب چایت را من شیرین می کنم را منتشر کرده است  خلاصه کتاب چایت را من شیرین می کنم کتاب چایت را من شیرین می کنم نوشته زهرا بلند دوست روایتگر داستان دختری به نام سارا ایرانی الاصل و مقیم آلمان است که پدرش سمپات سازمان مجاهدین خلق است اما مادر در نقطه مقابل پدر قرار دارد پدر سارا تنها برادرش را که او نیز جزو گروه مجاهدین خلق بود را در عملیات فروغ جاویدان مرصاد از دست داده و پس از این شکست سخت سازمان با خانواده خود از ایران خارج شده و به آلمان می آیند  زندگی پدر و مادر سارا با دعوا و کشمکش  سپری می شود در میان این مجادله ها مادر از خدا و خوبی هایش می گوید و پدر از دغدغه های سازمان اما در این میان سارا و برادرش خدا را انتخاب می کنند و پناه هم می شوند در طول کتاب چایت را من شیرین می کنم ماجرایی پیش می آید که برادر سارا به اسلام گرایش پیدا کرده و در ادامه وارد گروه داعش شده و ناپدید می شود سارا در حین جستجوی برادر ناخواسته وارد جریانی می شود که با مبنای وجودی این گروه و جنایت هایش آشنا شده و او را بیش از گذشته از شنیدن نام اسلام و مسلمان به هراس می اندازد اما روند داستان اینگونه ادامه نمی یابد  خواندن کتاب چایت را من شیرین می کنم را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم اگر علاقه مند به خواندن رمان هستید و در کنار آن به کتاب های مذهبی علاقه دارید خواندن کتاب چایت را من شیرین می کنم را به شما پیشنهاد می کنیم هرچند که این کتاب رمان است اما در کشاکش داستان  با قدرت ایمان و حضور خداوند در تمامی لحظات زندگی بنده هایش نیز آشنا می شوید همچنین با خواندن این کتاب با بخشی از رشادت های پاسداران ایرانی در مقابل گروه داعش نیز آشنا خواهید شد و همین امر نیز بر جذابیت کتاب افزوده است  جملاتی از کتاب چایت را من شیرین می کنم آن روزها من یک ساله بودم و برادرم دانیال پنج ساله مادرم همیشه نقطه ی مقابل پدر قرار داشت اما بی صدا و جنجال او تنها برای حفظ من و برادرم بود که تن به دوری از وطن و زندگی با پدرم داد؛ مردی که از مبارزه تنها بدمستی و شعارهایش نصیب مان شد شعارهایی که آرمان ها و آرزوهای دوران نوجوانی من و دانیال را تباه کرد؛ و اگر نبود زندگی مان شکل دیگری می شد پدرم با این که توهم توطئه داشت اما زیرک بود و پل های بازگشت به ایران را پشت سرش خراب نمی کرد می گفت باید طوری زندگی کنم که هر وقت نیاز شد به راحتی برگردم و برای استواری ستون های سازمان خنجر از پشت بکوبم نمی دانم واقعاً به چه فکر می کرد؛ انتقام خون برادر اعتلای اهداف سازمان و یا فقط نوعی دیوانگی محض هرچه که بود در بساط فکری اش چیزی از خدا پیدا نمی شد شاید به زبان نمی آورد اما رنگ کردار و افکارش جز سیاهی شیطان را نشان نمی داد زندگی من یک ساله و دانیال پنج ساله میدانی شد برای مبارزه ی خیر و شر؛ و طفلکی خیر که همیشه شکست می خورد در چهارچوبِ سازمان زده ی خانه مان مادر مدام از خدا و خوبی می گفت و پدر از دغدغه های سازمان چند سالی گذشت اما نه خدا پیروز شد و نه رجوی و مریمش روزها دوید و در این هیاهو من و برادرم دانیال خلأ را انتخاب کردیم