کتاب بهتر است با یک نفر حرف بزنی اثر لوری گاتلیب نشر گویا اين مساله انتخاب هاي پيش روي مرا به شدت محدود مي كند من با درمانگرهاي بسياري در شهر دوست هستم بيماران را به آنها ارجاع مي دهم؟ با آنها در همايش شركت مي كنم يا اينكه حال و احوال مي كنم به علاوه دوستان درمانگر من مثل جن بسياري از درمانگراني كه من مي شناسم را مي شناسند حتي اگر جن مرا به يكي از هم دوره اي هايش ارجاع دهد كه من او را نمي شناسم باز هم از اينكه درمانگر من با دوستم آشنايي و روابط صميمي دارد معذب مي شوم انگار درمانگر من زيادي به من نزديك است اگر از يكي از همكارانم بخواهم درمانگري را به من معرفي كند چطور؟ خوب مساله اينجا است من نمي خواهم همكارانم بفهمند نياز مبرم به روانكاوي دارم آيا اين باعث نخواهد شد آنها آگاهانه يا ناآگاهانه در اينكه بيماران را به من ارجاع دهند ترديد كنند؟ پس با وجود اينكه دورتادور من را درمانگران فراگرفته اند شرايطم اين است آب در كوزه و ما تشنه لبان مي گرديم