کتاب تنها گریه کنخاطرات مادر شهید محمد معماریان اثر اکرم اسلامی کتاب تنها گریه کن نوشته اکرم اسلامی روایت زندگی اشرف سادات منتظری مادر شهید محمد معماریان است که در انتشارات حماسه یاران به چاپ رسیده است   درباره کتاب تنها گریه کن  شاید خاطرات مادران شهدا و عاشقانه های آنها یکی از جذاب ترین و دلنشین  ترین أآثار در حوزه دفاع مقدس باشد زیرا مربوط  به مادرانی است که در جنگی هشت ساله سهم داشتند سهمی که بدون هیچ چشم داشتی آن را بخشیدند و سالیان سال بی صدا در سوگ عزیزشان گریه کردند حالا که چهل سال از آن سال ها می گذرد این خاطرات بازهم خواندنی است   در این کتاب تصویری کوتاه و مختصراما پر معنا از یک عمر زندگی و فرمانبری و ولایت پذیری زنی را می خوانید که فرزندش را فدای پابرجا ماندن و استقلال این سرزمین نمود و خودش نیز در راه اسلام و انقلاب از هر چه در توان داشت فروگذار نکرد  اشرف السادات منتظری مادر شهید محمد معماریان که عاشقانه و خالصانه برای فرزندان این سرزمین از جان و دل مایه می گذاشت   بخشی از این کتاب به مبارزات انقلابی خانم منتظر یدر قم و تهران می پردازد و نمایی کلی از سیمای زنی مجاهد را نشان می دهد که نقشی پررنگ و ستودنی در پیرزوی انقلاب داشت بخش دوم کتاب به خاطرات مادر از زمان جنگ اختصاص دارد و شهادت فرزند دلبندش محمد و همچنین فعالیت های این مادر برومند پس از جنگ  و مشارکت های سازنده اش در کارهای خیر مردمی و اجتماعی   خواندن کتاب تنها گریه کن را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم  علاقه مندان به ادبیات پایداری و خاطرات مادران شهدای هشت سال دفاع مقدس مخاطبان این کتاب اند   بخشی از کتاب تنها گریه کن یک وقت هست آدم با خانوادهٔ شوهرش مشکلی ندارد و فقط رفت وآمد می کند یک وقت هست که با خانوادهٔ شوهرش صمیمی می شود خودمانی و خانه یکی؛ محبتشان را به دل می گیرد ما این شکلی بودیم من هرچه ازشان دیدم خوبی و صمیمیت بود همراه دوتا جاری دیگرم و مادرشوهرمان توی یک خانه زندگی می کردیم روزمان تا آمدن مردها دور هم می گذشت  نوعروس بودم ولی مستقل چند ماه اول پخت وپزم از مادرشوهرم جدا بود خودم خواستم و سفره یکی شدیم گفتم دو نفر ماییم دو نفر شما آن هم توی یک خانه چرا دوتا سفره پهن کنیم؟  عروسِ ده ماهه بودم که دخترم به دنیا آمد پدرشوهرم اولْ بزرگِ خانواده خودش بود بعد فامیل بزرگ تری اش هم فقط به سن وسال و ریشِ سفیدش نبود؛ آن قدر دلسوز و مهربان بود که خودش و حرفش روی چشممان جا داشت اسم بچه را گذاشت فاطمه و ما هم روی حرفش حرف نزدیم  حبیب مرد زحمت کشی بود صبح زود می رفت سر ساختمان و آخر شب خسته برمی گشت بنایی کار راحتی نبود اصلش هیچ کاری راحت نیست مردها صبح به صبح می رفتند و آخر شب به سختی خودشان را تا خانه می کشاندند یک لقمه غذا خورده و نخورده چشمشان گرم خواب می شد گاهی برای کار و کاسبیِ بهتر می رفت یک شهر دیگر و روزها می گذشت و ازش بی خبر بودم من می ماندم و فاطمه که برایم مثل عروسک بود حسابی سرم را گرم کرده بود؛ منتها مریضی ام خوب نشده بود و بقیه خیلی مراقبم بودند عزیز بیشتر از همه غصه می خورد و فکرش مانده بود پیش من گاهی که می رفتم خانه شان احوالم را خبر می گرفت و مدام از دیروز و روز قبلش می پرسید باید خیالش را راحت می کردم که خوبم ولی هم او و هم بقیه می دانستند ازحال رفتنِ من خبر نمی کند می گفت اگه بی هوا وقتی بچه تو بغلته بیفتی من چه خاکی به سر کنم؟  همه می ترسیدند که وقتی می افتم سرم به جایی بخورد و دردسر شود؛ این بود که با اوستا حبیب صحبت کردیم و قرار شد برویم طبقه بالای خانه آقاجانم زندگی کنیم این طوری خیال آن ها هم راحت بود؛ مادر و خواهرهایم دور و برم بودند همان جهیزیه مختصر را بستیم و خانه جدید بازشان کردیم  هر طوری بود سرم را گرم می کردم وقت که اضافه می آوردم و بچه خواب بود گاهی مشغول خیاطی می شدم یک بلوز ساده برای خودم یا فاطمه می دوختم و کلی ذوق می کردم