دن فانته در مقدمه  این کتاب درباره پدرش نوشته است سال ها پیش یکی از دوستان پدرم داستان زیر را برایم تعریف کرد یک روز بعدازظهر آخرِ وقت جان فانته بی پروا در حالی که تبسم بی پایان بر لبانش می درخشید و یک بسته سیگار لاکی استرایک در جیب پیراهنش بود از پله های دفتر روزنامه محلی با سرعت بالا رفت او در اتاق تایپ از یک کارمند پرس وجو کرد که آیا اجازه دارد برای عصر از ماشین تحریری که خالی و بیکار است استفاده کند فانته توضیح داد که داستانی برای نوشتن دارد؛ یک داستان عالی یک داستان برجسته و درخشان یک داستان افسانه ای با چنان گستردگی و ژرفایی که ممکن است صبح با طلوع خورشید ماهیت واقعی ادبیات آمریکا را دگرگون کند آن طور که دوست پدرم تعریف می کند گزارشگر سرش را خاراند با اشاره میز کار خالی ای را به فانته جوان نشان داد و گفت برو خودت رو نشون بده