ایرج با این خاندان معاشرت و رفت و آمد داشت و فرزندان دکتر هوشی را مانند فرزندان خود می شمرد و می توان گفت که آنان در دامان وی بزرگ شده بودند و هنوز بسیاری از شعرهایی را که ایرج بر بدیهه و از سر تفنن برای آنان سروده است در خاطره ی بعضی ها مانده است