مائده های زمینی کتابی است در ستایش شادی شوق به زندگی و غنیمت شمردن لحظات آندره ژید در این کتاب خداوند را در همهٔ موجودات هستی متجلی می بیند و آزادانه و برخلاف قید و بندهای مذهب عشق به هستی را مترادف عشق به خداوند می داند او کتابش را ستایشی از وارستگی می نامد با اینکه از آثار دورهٔ جوانی نویسنده است وی تقریباً تمام آنچه می توان فلسفهٔ وی نامید در آن گنجانده است و هرچه بعداً نوشته در تعقیب اندیشه هایی است که در این کتاب بیان گردیده؛ یعنی امتناع از هر گونه علاقه و وابستگی و ستایش شور و عشق و نگاهی هر لحظه نو به تمام جلوه های هستی ریشهٔ اندیشه های این کتاب را در کتاب مقدس و نوشته های نیچه فیلسوف و شاعر شهیر آلمانی باید جست نشانه هایی از تأثیر ادبیات مشرق زمین نیز در آن دیده می شود او در این کتاب چنین استدلال می کند که تمام امیال طبیعی سودمند بوده مایهٔ تندرستی است و بدون این امیال زندگی لطف خود را از دست می دهد وقتی از عملی لذت می برم برای من دلیل خوبی است که آن عمل را انجام بدهم مادامی که لبانت برای بوسیدن هنوز شیرین است سیراب کن چنان زندگی کن که زندگی ات بدون ترس از نتایج محرماتی که اخلاقیات رسمی بر تو تحمیل می کند پذیرای هر رویدادی باشد  هرچند ژید خطر افراط کاری را به خوانندهٔ کتاب خود هشدار می دهد و در آخر از او می خواهد که کتاب مرا به دور بینداز مگذار متقاعدت کند گمان مبر که حقیقت تو را کس دیگری می تواند برایت پیدا کند به خود بگو که این کتاب هم چیزی نیست مگر یکی از هزاران شیوهٔ رویارویی با زندگی تو راه خویش را بجوی