تکه هایی از یک کل منسجم نوشته ی پونه مقیمی نشر بینش نو چاپ اصلی جنبه های روان شناسی زندگیروابط بین اشخاص در بخشی  از کتاب می خوانیم صمیمیت یعنی درک کردن و حس کردن یک فرد با تمام وجود و بدون هیچ قضاوت و مقایسه ای؛ یعنی حضور داشتن در سکوت این یعنی رشته ای باریک و نازک از صمیمیت که در لحظه ای کوتاه ایجاد می شود آنچه رابطه را سالم نگاه می دارد تکرار همین صمیمیت های کوتاهِ مملو از حضور و مشاهده است در واقع همین صمیمیت های کوتاه و ساده رابطه را عمیق و معنادار می کند و می تواند مرهمی بر تنهایی درونی ما باشد ما برای قبول اینکه باید با بعضی آدم ها موقعیت ها و شرایط خداحافظی کنیم به زمان احتیاج داریم زمان باید بگذرد ذهن ما باید هزاران داستان متقاعد کننده بسازد تا آرام  آرام به لحظه خداحافظی نزدیک شویم به هرحال چه تصمیم بگیریم چه همچنان خودمان را معلق نگه داریم لحظه های خداحافظی فرا می رسند امروز اگر نه چند سال دیگر حقیقت این است که فرار کردن به ما کمکی نمی کند در خداحافظی ها دردی وجود دارد دردی پنهان اصلاً مگر می شود خداحافظی دردناک نباشد؟ اگر خیلی وقت است که متوجه شده ایم به خداحافظی خاصی نزدیک شده ایم بهتر است خودمان را گول نزنیم بهتر است درد را به رنج تبدیل نکنیم