تاریخ ادبیات داستانی ایران تاریخ ادبیات داستانی ایران کتابی است به قلم حسن میرعابدینی که در آن ابعاد مختلف ادبیات داستانی را تجزیه و تحلیل کرده است نویسنده در ابتدا به زمینه های پیدایش رمان فارسی می پردازد و پس از عبور از بحث داستان های بلند عامیانه اهمیت نگارش سفرنامه و خاطره نویسی را بیان می کند وی بحث ترجمه را در تاریخ ادبیات داستانی ایران به دو بخش تقسیم می کند و آنها را یکبار تا سال 1320 و سپس تا سال 1332 مورد بررسی قرار می دهد مطبوعات همواره نشان  داده اند که تاثیر بسزایی در ادبیات داشته اند؛ در این راستا حسن میرعابدینی مجلات ادبی و مطبوعات را بار دیگر در دو بازه ی زمانی که پیش تر به آن اشاره شد زیر ذره بین می برد و آن را در کنار پاورقی نویسی و ماهنامه های ادبی بررسی می کند پیدایش رمان فارسی خود مبحثی مفصل است که به دیباچه ی نخستین رمان های تالیفی می رسد مولف بخشی از کتاب را به رمان تاریخی نیز اختصاص داده است و نسل دوم نویسندگان این سبک رمان را در کنار آثاری که تا سال 1332 به نگارش درآمدند معرفی می کند در باب رمان اجتماعی و اخلاقی مباحث شهرستیزی در رمان فضای اقلیمی و زنان داستان نویس مورد توجه قرار گرفته اند و در تاریخ ادبیات داستانی ایران به انواع دیگری از رمان نظیر رمان های دینی رویایی و علمی تخلیلی و همچنین پلیسی و جنایی پرداخته شده است رمان در دهه ی 1320 دچار تحولی اساسی شد و تحت برچسب رشد و کمال آراء و عقاید انتقاد از دیوان سالاری خلقیات مردم ایران و رمان عاشقانه به انتشار رسید رمان نیز همچون هر پدیده ای دیگری پیوند خود را با سیاست نشان داد و در این راستا نخستین کنگره ی نویسندگان ایران و عملکردشان مورد بررسی قرار گرفته  است