برگ هایی در آغوش باد                                                             دوست دارم بنویسم اما چه بنویسم چطور بنویسم؛ از زندگی دستم می لرزد و چشمم کم می بیند و پایم یارای رفتن ندارد قلبم را عمل کرده ام  موی سرم سفید شده و ریخته با این حال باز امید به زندگی دارم هر روز وقتی چشمم را باز می کنم می بینم خورشید زندگی شروع شده با شوق از رختخواب بیرون می آیم و وضو می گیرم و لنگان لنگان به مغازه می روم چند ساعتی آنجا می نشینم اما دیگر کسی به من توجه نمی کند به خانه می آیم در خانه هم همین طور است؛ هیچ کس به من توجه ندارد حتی همسرم که یک عمر با هم زندگی کرده ام پیری چه بلایی است که دوستان هم از من بریده اند آیا من همان کسی نیستم که در میان مردم آنقدر محبوبیت داشتم  که اگر نیم ساعت دیرتر به مغازه می رفتم می آمدند جلوی حیاط منزل جمع می شدند