فاضل نظری اقلیت بریده ای از کتاب اقلیت گوشه ی چشم بگردان و مقدر گردان  ما که هستیم در این دایره ی سرگردان  دور گردید و به ما جرأت مستی نرسید  چه بگوییم به این ساقی ساغر گردان  این دعایی است که رندی به من آموخته است  بار ما را نه بیفزا نه سبکتر گردان  غنچه ای را که به پژمرده شدن محکوم است  تا شکوفا نشده بشکن و پرپر گردان  من کجا بیشتر از حق خودم خواسته ام؟  مرگ حق است به من حق مرا برگردان چشم مرا دید و دل سپرد به فالم  دست مرا خواند و گریه کرد به حالم  روز ازل هم گریست آن ملک مست  نامه ی تقدیر را که بست به بالم  مثل اناری که از درخت بیفتد  در تب و تاب رسیدن به کمالم از صلح میگویند یا از جنگ میخوانند  دیوانهها آواز بیآهنگ میخوانند  گاهی قناریها اگر در باغ هم باشند  مانند مرغان قفس دلتنگ میخوانند  کنج قفس میمیرم و این خلق بازرگان  چون قصهها مرگ مرا نیرنگ میدانند  روزی همین مردم که سنگم می زنند از رشک   نام مرا با اشک روی سنگ میخوانند