علویه خانم و ولنگاری زن چاقی که پلک های متورم صورت پر کک و مک و پستانهای درشت آویزان داشت پولها را بدقت جمع میکردچادر سیاه شرنده ای مثل پرده زنبوری به سرش بند بود روبند خود را از پشت سر انداخته بودار خلق سنبوسه کهنه گل کاسنی به تنش چارقد آغبانو به سرش و شلوار دبیت جاج علی اکبر به پاش بود یک شلیته دندان موشی هم روی آن موج میزد و مچ پاهای کلفتش از توی ارس جیر پیدا بود ولی چادرش از عقب غرقابه گل شده و تا مغز سرش گل شتک زده بوددر این بین سورچی از بالای گاری با لهجه درکی فریاد زد آهای علویه معرکه بسه ها راه می افتیم