کتاب یک چاه و دو چاله اثر جلال آل احمد انتشارات پیرامید در بخشی از کتاب یک چاه و دو چاله و مثلا شرح احوالات می خوانیم و اما حکم ها؛ حکم کرده اند که من قصه بلندنویس نیستم جل الخالق براى ما همین بس که مى نویسیم اسمش را شما بگذارید ما کى و کجا دعوى کردیم؟ تنها دعوى ما این قلم زدن و این شاهد بودن شاهد همه توطئه ها سکوتش براى نیما قدرتش براى خانلرى جسدش براى خود من و تازه به اسم تجلیل و حکم دیگر این که مرا من سرا خطاب کرده اند بسیار خوب اگر قرار بود این من تو سرا باشد پس شما چه کاره بودید؟ و حیف که عقل شما قد نمى دهد جوان هاى عزیز وگرنه مى فهمیدید که نره خرى دارد این جورى زمینه قضیه را لق مى کند نه که به لوث خودخواهى خویش بخواهد زمین و زمان را به گند بکشد و بعد در آن شماره هم که به کتاب ماه تاخته بود نمى دانم که؛ و بى امضاء مرا مرد واحد نامیده بود که از صفحات آن مجله نوعى سربازخانه ساخته من اگر اهل پنبه کارى بودم حالا شما هم پاى علم این وجاهت ملى سینه مى زدید؛ ولى حیف که پنبه کارى درخور ما نیست درخور لحاف دوزها است  من تیغ به  دست دارم یا شلاق و جراحت ها را شما پنبه کارى کنید دیگر اینکه من دست کم خودم مى دانم که با این قلم جورى تا نکرده ام که دل کسى را به دست بیاورم؛ چه رسد به وجاهت ملى من زده ام و خورده ام و با این زد و خورد دست کم خودم را نیز نگه داشته ام بى هیچ منتى بر احدى اگر کُشته اى باقى نیست کِشته اى که باقى است اولى را به ضم بخوان دومى را به کسر و این است بزرگترین غبن در این ولایت که مشت مى زنى؛ اما به سایه و اصلاً در خواب تا این نمدى که ما مى کوبیم جواب مس بدهد سال ها وقت مى خواهد؛ دست کم تا وقتى که ریش این بچه ها سفید شود و اصلاً من باید خودم را به دست این حضرات مى دادم با آن دسته قشه و رشه که اولین  بار بود مى دیدمشان