کتاب مجموعه  مطالعات نفس1  نفس وبدن  عیسی موسی زاده  پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی در اثر پیش رو که به قلم محقق ارجمند عیسی موسی زاده نگارش و تدوین یافته برخی از موضوعات و نظریات مهم دربارۀ نفس و بدن نقد و بررسی شده است وی در این اثر کوشیده است چندین مقاله مهم در زمینۀ این موضوع را از مجلات علمی منتشر شده در دفتر تبلیغات اسلامی حوزۀ علمیه قم گزینش کرده و به علاقه مندان تقدیم کند هدف اصلی از چاپ مجدد مقالات ایجاد امکانی برای دسترسی به مقالات و دسته بندی مجدد آنها برای  پژوهشگران و محققان است چراکه نشان می دهد در حوز ه های مزبور چه کارهای شاخصی انجام شده و چه چشم اندازهایی همچنان برای پژوهش باقی است   چکیده ج ۱ مطالعات نفس خودشناسی به عنوان فرآیندی مستمر و بی پایان همواره مورد تاکید ادیان و اندیشمندان حوزه های مختلف فکری و فرهنگی بوده و هست در این بین خودشناسی فلسفی که حاصل تعمق اندیشه بشری است در طول تاریخ جایگاه ویژه ای داشته و دارد فیلسوفان برجسته زیادی در طول تاریخ در خصوص انسان نظریه پردازی کرده  و جریان اندیشه بشری را متحول کرده اند آنها متناسب با اندیشه خود دو جنبه یا دو نحو هستی را با عناوین متفاوتی از هم تفکیک کرده اند که همزمان و همواره مجبور بوده اند تبیین و توضیح مناسب و قابل قبولی را در خصوص ربط و نسبت این دو نحو یا جنبه هستی ارائه دهند و حتی بعضا رو به انکار چنین تمایزاتی آورده اند متغیر و ثابت اصیل و سایه محسوس و معقول ظاهر و باطن مادی و مجرد قوه و فعل ماده و صورت و  از جمله این تفکیک ها هستند در خصوص انسان نیز در طول تاریخ چنین تمایزاتی توسط اندیشمندان مختلف مطرح شده است که تمایز نفس و بدن نمونه بارزی از آنهاست متن حاضر دیدگاه ارسطو دکارت ملاصدرا و مرلوپونتی را در خصوص تمایز نفس و بدن و رابطه آنها با هم را مورد توجه قرار داده است ارسطو برخلاف استادش معتقد بود کلی در همین عالم و در ضمن جزئی است انسان به عنوان یکی از موجودات عالم متغیر مانند تمام موجودات این عالم مرکب از ماده و صورت است به این صورت که ماده او بدن و صورتش نفس انسانی است مطابق چنین تبیینی نفس و بدن دیگر دو موجود جدا و مستقل نیستند که نیازمند تبیین رابطه بین آن دو باشیم بلکه ما با موجود واحدی سروکار داریم که دارای دو جنبه است دکارت تمایز واقعی بین نفس و بدن قائل بود و آنها را دو جوهر ذاتا متمایز می دانست که ویژگیهای کاملا متفاوتی داشتند مطابق نظر وی ویژگی نفس اندیشه و ویژگی بدن امتداد بود وی اولا وجود را همان اندیشه دانست و ثانیا اصالت را به نفس داده و بدن را ماشینی مکانیکی و خالی از درونیت دانسته وآن را تماما قابل بررسی با علوم طبیعی دانست و لذا موجب فاصله و شکافی عمیق بین نفس و بدن شد ملاصدرا با قائل شدن به تمایز بین وجود و ماهیت و اصالت دادن به وجود توانست حرکت را به جوهر و باطن عالم مادی نسبت دهد و نه تنها از جسمانیه الحدوث بودن نفس دفاع کند بلکه از رابطه اتحادی نفس و بدن نیز تبیین قابل قبولی ارائه دهد در اندیشه وی انسان موجود واحدی است که در اثر حرکت جوهری اشتدادی از ماده بوجود آمده و لذا در طول عالم ماده و چیزی غیر از ادامه عالم ماده نیست مرلوپونتی با تکیه بر روش پدیدارشناسی تلاش کرد توصیف جدیدی از انسان ارائه کند و شکاف سوژه ابژه دکارتی را با فراروی از تمایز سوژه ابژه پشت سر بگذارد وی با تکیه بر پدیدارشناسی ادراک حسی نه تنها وجود را برخلاف دکارت که اندیشه می دانست تجسم دانست بلکه در برابر اصالت نفس دکارت به اصالت بدن پدیداری تاکید کرد که متناسب با آن هر امری اعم از آگاهی مکان زمان و در نسبت با بدن پدیدار می شود و بدون بدن نه آگاهی وجود دارد و نه نفس به این ترتیب در اندیشه مرلوپونتی نیز تمایزی بین نفس و بدن وجود ندارد تا نیازمند تبیین رابطه بین