زنده بگور پریشب آنجا بودم در آن اتاق پذیرایی کوچک مادر و خواهرش هم بودند مادرش لباس خاکستری و دخترانش لباس سرخ پوشیده بودند نیمکتهای آنجا هم از مخمل سرخ بود من آرنجم را روی پیانو گذاشته به آنها نگاه کردم همه خاموش بودند مگر سوزن گرامافون که آواز شورانگیز و اندوهگین کشتیبانان ولگا را از روی صفحه سیاه در می آورد صدای غرش باد می آمد چکه های باران به پشت شیشه پنجره می خورد کش می آمد و با صدای یکنواختی با آهنگ ساز می آمیخت مادلن جلو من نشسته با حالت اندیشناک و پکر سر را به دست تکیه داده بود و گوش می کرد من دزدکی به موهای تابدار خرمایی بازوهای لخت گردن و نیم رخ بچگانه و سرزنده او نگاه می کردم این حالتی که او به خودش گرفته بود به نظرم ساختگی می آمد فکر می کردم که او همیشه باید بدود بازی و شوخی بکند نمی توانستم تصور بکنم که در مغز او هم فکر می آمد نمی توانستم باور کنم که ممکن است او هم غمناک بشود من هم از حالت بچگانه و لاابالی او خوشم می آمد  در این بین که این تصویرها از جلو چشمم می گذشت مادرش آمد جلو پیانو نشست من خودم را کنار کشیدم؛ یک مرتبه دیدم مادلن مثل اینها که در خواب راه می افتند از جا بلند شد رفت ورقه های نت موسیقی را که روی میز ریخته بود به هم زد یکی از آنها را جدا کرده برد گذاشت روبروی مادرش و آمد نزدیک من با لبخند ایستاد مادرش شروع به پیانو زدن مادلن هم آهسته می خواند این همان آهنگ رقص بود که در ویلرویل شنیده بودم؛ همان می سی سی پی است