کتاب فرانکنشتاین اثر مری شلی انتشارات نگاه آشنا بخشی از کتاب فرانکنشتاین می خوانیم  جاده ی پیش رویم بسیار طولانی به نظر می رسید می توانستم خاکی را که زیر پایم خرد می شد و صدا می داد حس کنم من مجذوب آن همه زیبایی شدم سبزی دره ها زیبا و خالص بود آن ها در پای کوه ها گسترده شده بودند درختان کاج بلند و محکم قد برافراشته بودند؛ برگ های سوزنی آن ها روی زمین پاشیده شده بود باد ملایمی می وزید  هنگامی که از مقابل کلبه ها رد می شدم فکر کردم زیستن در این زندگی ساده چقدر خوشایند است مردم داخل آن ها نگران مرگ یا تهدید یا هیولاها نبودند  به راهم ادامه دادم کوه در مقابلم مثل یک قلعه ی عظیم سر برافراشته بود می دانستم نمی توانم تمام آن راه را پیاده بروم  کشاورزی بارهایم را سوار یکی از قاطرهایش کرد قاطر بارهایم را حمل می کرد  وقتی به کوه رسیدم جاده تغییر کرد دیگر خبری از راه رفتن روی خاک نرم نبود زمین سخت و سنگلاخ بود ما کنار سنگ های دندانه دار و شاخه های خاردار ایستادیم  چند بار به بالا نگاه کردم دیگر قادر نبودم قله ی کوه را ببینم؛ اما این موضوع باعث توقفم نشد می دانستم سفری طولانی پیش رو دارم  کنار جویبارهای کوهستان برای آب خوردن توقف می کردم و سپس کمی استراحت نمودم قاطر تنها همراه من بود  پس از چند روز جاده باریک شد جاده تندوتیزتر و ناهموار شد صخره ها خطرناک شده بودند می دانستم قاطر از پس آن  برنخواهد آمد افسارش را باز کردم تا بتواند به سلامت آن راه را برگردد  بالا رفتن از کوه برایم مهم نبود آن کاری بود که ناچار باید انجام می دادم مادامی که برای رسیدن به قله تقلا می کردم ذهنم آزاد بود فقط به پیش رفتن فکر می کردم