کبر و تواضع pآیت الله مجتبی تهرانی از دهه شصت تا سال 1391 به تربیت و تادیب عموم مومنین پرداختند و جلسات درس اخلاق ایشان همواره یکی از محبوب ترین جلسات دینی در تهران بوده است حال پس از رحلت این عالم ربانی مباحث این سی سال در حال تدوین به شکل کتاب است تا خیل عظیم تری از مشتاقان تربیت الهی بتوانند از مباحث استاد استفاده نمایند یکی از مجموعه هایی که تاکنون منتشر گردیده مجموعه اخلاق ربانی است که خود چندین زیرمجموعه دارد در هر زیرمجموعه یکی از رئوس گمراهی و هلاکت انسان محور قرار گرفته و استاد پیرامون آن در جلسات متعدد صحبت کرده اند و براساس آیات و روایات به شناساندن آن و شیوه درمانش پرداخته اند از جمله مباحث اخلاق ربانی مجموعه تادیب غضب است که خود در شش جلد منتشر گردیده استp pاز جمله مباحثی که ایشان در این مجموعه مطرح کرده اند دو امر کبر و تواضع است که اولی به عنوان رذیله و دیگری به عنوان فضیلت اخلاقی شناخته می شود در ابتدا ایشان کبر را معنا می کنند و براساس روایات بیان می کنند انسانی که متصف به این صفت باشد منتظر چه پیامدهایی در زندگی خود باید باشد که از جمله آن ها می توان به مانعیت در شناخت راه صحیح مانعیت از ورود حکمت به قلب مانعیت کسب دیگر فضایل اخلاقی و انکار قیامت اشاره کرد در ادامه بحث اقسام کبر و نشانه های کبر بررسی می گردند و حضرت استاد برای کسی که به این بیماری اخلاقی دچار باشد راهکارهای علمی و عملی برای درمان ارائه می دهند در ادامه جلسات ایشان به سراغ نقطه مقابل کبر یعنی تواضع رفته اند و به سبک بخش ابتدایی کتاب همان سیر را برای مفهوم تواضع نیز اجرا می کنند ابتدا معنابخشی به این مفهوم انجام می شود سپس اقسام و درجاتش بیان گردیده است آیت الله تهرانی از تاثیرات تواضع در زندگی انسان به مواردی همچون محبوبیت نزد خدا سلامت دین چشیدن شیرینی عبادت و که از جان روایات به دست می آید اشاره می کنند سپس توضیح می دهند در ساحت های مختلف زندگی چطور باید تواضع به خرج داد و چگونه می توان این فضیلت اخلاقی را آرام آرام وارد زندگی خود نمودp pدر ادامه برشی از این کتاب را می خوانیدp pتواضع برای روح انسان یک حالت شکستگی درونی است که همین حالت شکستگی نفس در درون مانع این می شود که انسان برای خودش ببیند که ذاتش برذات دیگری مزیت و برتری دارد این حالت شکستگی نفس که امری درونی است تواضع است این حالت موجب می شود انسان ذات خودش را برتر از ذات دیگری نداند وَتَلْزِمُهُ أَفعال وأقوال؛ و لازمه این حالت درونی عبارت از حرکات بیرونی انسان است موجبه لإستعظام الغیر؛ او کردارها و گفتارهایی که از نظر بیرونی دیگران را احترام می کند بزرگ به حساب می آورد و آن ها را اکرام می کندp