کتاب پاستیل های بنفش اثر کاترین اپلگیت انتشارات ژکان در بخشی از کتاب پاستیل های بنفش می خوانیم  چند ساعت بعد از ماجرای مرموز پیداشدن پاستیل های بنفش درست وسط برشتوک بازیِ ما مامان یک کیسه به هرکداممان داد گفت برای یادگاری هایمان است قرار بود یکشنبه خیلی از وسایلمان را توی حیاط بفروشیم غیر از چیزهای مهم مثل کفش ها تشک ها و چندتا بشقاب مامان و بابام امیدوار بودند بتوانند با فروش آن ها پول کافی برای پرداخت اجاره خانه و قبض آب به دست بیاورند  رابین معنی یادگاری را نمی دانست مامان گفت به چیزی که برایت باارزش است می گویند یادگاری بعد گفت تا زمانی که همدیگر را داریم یادگاری به چیزهایی می گویند که زیاد اهمیتی ندارند  ازش پرسیدم یادگاری های خودش و بابا چی هستند مامان گفت گیتارهایشان از همه مهم ترند و بعد کتاب ها؛ چون کلاً چیزهای مهمی هستند  رابین گفت حتماً کتاب لایل اش را نگه می دارد  کتاب محبوب خواهرم خانه ی خیابان هشتادوهشتمِ شرقی است این کتاب درباره ی سوسماری به اسم لایل است که با خانواده اش زندگی می کند لایل دوست دارد توی وان حمام لَم بدهد و با اردک پلاستیکی اش بازی کند