کتاب عقل و دل  محمدهادی شهاب  پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی کتاب عقل و دل به یکی از مهم ترین بحث های جذاب در زمینه باورهای دینی می پردازد و آن مسئله نقش عواطف احساسات و اراده انسان در حوزه باورهای دینی است  مؤلف در آغاز با طرح مقدماتی مسئله باور دینی و شواهد آفاقی به نزاع دیرینه میان متفکران از جهت نقش شواهد عینی در اثبات گزاره های دینی اشاره می کند و می گوید که معمولاً دو سنّت رایج در این زمینه وجود دارد یکی از آنها بر لزوم اثبات گزاره های دینی از طریق شواهد آفاقی اصرار می ورزد و معتقد است که در غیر این صورت عینیّت این گزاره ها زیر سؤال می رود گروه دوم به انفسی بودن حقایق دینی معتقد است و اعتقادی به لزوم دخالت عقل آفاقی در این حوزه ندارد لذا گروه نخست هرگونه دخالت طبیعت عاطفی و اراده را در حوزه باورها دخالتی مضر و نابجا می بیند در حالی که گروه دوم جز این را معقول نمی پندارد  وین رایت می گوید که ما در این کتاب در صدد تبیین راه سومی هستیم که به گونه ای جمع میان این دو گروه است و برخلاف آنها ساحات وجودی آدمی را از یک دیگر جدا نمی کند او معتقد است که باورهای دینی می توانند و می بایست مبتنی بر شواهد باشند لکن شواهد را تنها کسانی به درستی می توانند ارزیابی کنند که از شرایط مناسب اخلاقی و معنوی بهره مند باشند  بنابراین نظر وین رایت تا حدودی به سنّت عرفانی ـ دینی ما که تحصیل معرفت حقیقی را جز در سایه تهذیب نفس نمی دیده اند نزدیک می شود و می تواند تأییدی بر این ادعا باشد که مخالفت بسیاری از منکران آیات الهی بیش از آن که ناشی از نداشتن ادله کافی باشد ناشی از وجود موانع قلبی و رذایل اخلاقی درونی است  البته توضیح این مسئله لازم است که نوعاً نگرش سنّت مسیحی به مسئله ایمان بیشتر از زاویه باور دینی است و لذا در این مباحث هم جهت گیری مباحث به سمت تأثیر عواطف و احساسات و اراده بر باور دینی است لکن آن چه در سنّت اسلامی قرآن و روایات مشاهده می شود تأثیری است اعم که هم می تواند در زمینه باورهای دینی باشد و هم در ممانعت از تسلیم قلبی فرد در برابر حقایق الهی و چه بسا که این مورد دوم قوی تر نیز هست