کتاب آرمان عزیز زندگی طلبه بسیجی شهید آرمان علی وردی نوشته مجید محمدولی از نشر  بیست و هفت بعثت روایت های مستندی از زندگی طلبۀ بسیجی شهید آرمان علی وردی  کتاب آرمان عزیز در بیست و چهار فصل گردآوری شده است فصل پایانی کتاب از حدود دو ساعت قبل از حادثه گیر افتادن آرمان است تا لحظۀ شناسایی او توسط آشوبگران و انتقال پیکر نیمه جانش به بیمارستان شهید صارم شهرک اکباتان  ۲۵ روایت یا بخش مندرج در این کتاب به این ترتیب هستند  روایت شهادت بخش اول  روایت مادر بخش اول روایت امیرعباس پارسا روایت حجت الاسلام والمسلمین ظفر قاسمی روایت محمدحسین روزبهائی روایت سیدناصر موسوی روایت علیرضا باقری روایت مهدی صدری روایت سیدعلی رهنماآذر روایت مهدی دیندار روایت محمدسالار شیدائیان روایت علیرضا خلفی روایت محمدمهدی فروغی روایت مهدی معصومی روایت سعید محمدخان روایت علی هوشیارنصب روایت عارف ابراهیمی و محمدجواد حمیدی روایت محمدحسین معرفت روایت عرفان صنیعی منش روایت سلمان سپهر روایت احسان الله خائف روایت سیدعلیرضا بی تابی فر روایت مادر بخش دوم روایت پدر و روایت شهادت بخش دوم  در قسمتی از این کتاب می خوانیم  دوره اختبار به پایان رسید سنت حوزه حاج آقا مجتهدی این است که پس از پایان دوره اختبار ورودی های جدید را به یک اردوی دو روزه می برند ما شصت نفر با دو دستگاه اتوبوس راهی روستای خوش آب وهوای فشم در بخش لواسانات شدیم از اتوبوس ها پیاده شدیم و به سمت امامزاده عبدالله در روستای لالان حدود بیست کیلومتری فشم به راه افتادیم در مسیر می گفتیم و می خندیدیم پس از عبور از جاده خاکی به صحن امامزاده رسیدیم آنجا برنامه های متنوعی داشتیم که با زیارت بقعه مطهر آغاز شد بگووبخند و طرح سوال و بحث برخی از برنامه هایمان در این اردو بود  یک ساعت قبل از اذان صبح بیدار شدیم نماز صبح را که خواندیم مربیان گفتند کوه پیمایی یک ساعته انجام می دهیم و بعد به امامزاده برمی گردیم و صبحانه می خوریم به سمت کوه راه افتادیم  کوه پیمایی دمار از روزگارمان درآورد مسیرِ بسیار سختی بود کم کم صدای اعتراض بچه ها بلند شد همه خسته به کوه چسبیده بودند و کسی تکان نمی خورد در میان اعتراضات این آرمان بود که به همه روحیه داد و گفت بیشتر مسیر رو اومدیم یه یاعلی دیگه بیشتر نمونده عجب روحیه ای داشت این پسر بقیه هم بلند شدند آن طرف کوه راحت تر از این طرف بود از آنجا می شد راحت  پایین رفت فقط چندمتر از این راه شیب تندی داشت و صخره ای بود به خودم که آمدم دیدم همه رفته اند به سمت مسیری که فکر می کردم درست است حرکت کردم مقداری که رفتم دو نفر را دیدم که روی تخته سنگی نشسته اند و در حال بگووبخند هستند دقت کردم آرمان بود و طلبه دیگری به نام آقای علوی من را که دیدند دستی تکان دادند آرمان گفت خدا قوت کوه نورد بیا خستگی در کن بعد از سلاح و احوالپرسی از او پرسیدم اسم شما چیه؟ گفت آرمان علی وردی سریع گفتم منم حسین روزبهانی هستم با هم دست دادیم این  شروع آشنایی ام با آرمان بود  در بخش دیگری از این کتاب می خوانیم  در همین حین یکی از خانم های ساکن شهرک اکباتان که حجاب کاملی هم نداشت و در حال عبور از آن محل بود با دیدن صحنه پرتاب کوکتل مولوتف و آتش گرفتن منطقه فرود آن و بارش حجم عظیمی از سنگ و همچنین دویدن نیروهای امنیتی دچار وحشت شد و به گریه افتاد آرمان که در بین نیروهای گردان حضور نداشت و کنارتر مشغول رصد میدان بود این صحنه را دید به طرف آن خانم رفت و سلام کرد   خواهر چرا گریه می کنی؟   ترسیده م   چرا ترسیدی؟ ما اینجا هستیم که شما آرامش داشته باشی اومدیم تا شما نترسی اینجاییم تا این همه سنگ و کوکتل مولوتف که پرتاب می شه به شما نخوره و به ما بخوره ترس نداره من پسر شما هستم کمک می کنم به جایی که می خواین برین  در همین حال خود را بین آن خانم و آشوبگران قرار داد پشت او به طرف اوباش بود و روی او به طرف آن خانم دو دستش را باز کرد و گفت  شما حرکت کنین و به سمت جایی که می خواین برین من شما رو همراهی می کنم اگه چیزی به طرف شما پرتاب بشه به من می خوره خیالتون راحت باشه  او به راه افتاد و آرمان هم با دستان باز کنارش حرکت می کرد از کنار نیروهای لباس شخصی گردان که عبور کردند آن خانم رو کرد به نیروها و با لبخند گفت سلام خسته نباشین  آن قدر آرمان با او رفت تا به محل امنی رسیدند و دیگر خطر پرتابه ها آن خانم را تهدید نمی کرد پس از آن آرمان به سوی نیروهای گردان بازگشت