کتاب پارسی گویی در تصوف نویسنده نصرالله پورجوادی ناشر سوفیا  چاپ اول 1396 تاریخ تصوف در ایران یک دورهٔ پرشگفتی و پرافتتاحات را در خود جای داده است و یکی از این جوانب شگفت آور آن استفادهٔ جالب صوفیان از زبان پارسی است این تاریخ نشان می دهد که تصوف در ایران علی رغم تعلق بیشتر به مذهب اهل سنت و وصلت همچنان توجه ویژه ای به زبان پارسی داشته است صوفیان مانند علمای دینی اهل سنت زبان پارسی را به عنوان یک زبان مقدس در نظر گرفته و در اوایل تاریخ تصوف نخستین رساله ها و کتب خود را به این زبان نوشته اند  با این حال تصوف در ایران از زبان پارسی غافل نبوده و از قرن پنجم و ششم به بعد شعرها و آثار صوفیانه به این زبان خلق شده است این واقعیت نشان می دهد که تصوف یکی از نخستین جنبش های دینی ایران بوده است که همراه با زبان تازی تلاش کرده است تا مفاهیم دینی را به زبان پارسی نیز انتقال دهد  مقاله های جمع آوری شده در این کتاب شواهد و قرائنی را ارائه می دهند که نشان از استفادهٔ فعال صوفیان از زبان پارسی در دوران اولیهٔ تاریخ تصوف دارند این تحقیقات نشان می دهند که صوفیان نه تنها به زبان تازی ویژگی می دهند بلکه به زبان پارسی نیز ارزش می دهند و از آن برای بیان مفاهیم دینی و عرفانی خود استفاده می کنند