کتاب بوف کور نویسنده صادق هدایت ناشر  سیمرغ 1372 در زندگی زخم هایی هست که مثل خوره روح را آهسته و در انزوا می خورد و می تراشد این دردها را نمی شود به کسی اظهار کرد چون عموماً عادت دارند که این دردهای باورنکردنی را جزو اتفاقات و پیش آمدهای نادر و عجیب بشمارند و اگر کسی بگوید یا بنویسد مردم بر سبیل عقاید جاری و عقاید خودشان سعی می کنند آنرا با لبخند شکاک و تمسخر آمیز تلقی بکنند زیرا بشر هنوز چاره و دوائی برایش پیدا نکرده و تنها داروی آن فراموشی بتوسط شراب و خواب مصنوعی به وسیله افیون و مواد مخدره است ولی افسوس که تأثیر این گونه داروها موقت است و بجا ی تسکین پس از مدتی بر شدت درد می افزاید  ماجرا از اینجا آغاز می شود که روزی راوی از سوراخ رف پستوی خانه اش که گویا اصلاً چنین سوراخی وجود نداشته است منظره ای را که همواره نقاشی می کرده است می بیند و مفتون نگاه دختر اثیری می شود و زندگی اش به طرز وحشتناکی دگرگون می گردد تا اینکه مغرب هنگامی دختر را نشسته در کنار در خانه اش می یابد دختر چندهنگامی بعد در رخت خواب راوی به طرز اسرارآمیزی جان می دهد  راوی طی قضیه ای موفق می شود که چشم های دختر را نقاشی و آن را لااقل برای خودش جاودانه کند سپس دختر اثیری را قطعه قطعه کرده داخل چمدانی گذاشته و به گورستان می برد گورکنی که مغاک دختر را حفر می کند طی حفاری گلدانی می یابد که بعداً به راوی به رسم یادگاری داده می شود راوی پس از بازگشت به خانه در کمال ناباوری درمی یابد که برروی گلدان گلدان راغه یک جفت چشم درست مثل آن جفت چشمی که همان شب کشیده بود کشیده