کتاب مسخ اثر فرانتس کافکا ترجمه ملیحه وفایی نشر پیرامید در بخشی از کتاب مسخ می خوانید  پدر همیشه توضیحات خود را از سر نو شروع می کرد؛ برای این  که جزئیات فراموش  شده را دوباره به یاد بیاورد و یا به زنش بفهماند زیرا در اولین لحظه به مطلب پی نمی برد گره گوار از نطق های او به  اندازه کافی فهمید که باوجود همه بدبختی ها پدر و مادرش از دارایی سابق خود مقدار وجهی اندوخته بودند؛ گرچه مختصر اما از منافعی که روی آن رفته بود زیادتر شده بود از همه پولی که گره گوار ماهیانه به خانه می پرداخت و برای خودش فقط چند لورن نگه می داشت همه را خرج نمی کردند و این موضوع به خانواده اجازه داده بود که سرمایه کوچکی پس انداز بکند گره گوار سرش را پشت در از روی تصدیق تکان می داد و از این مال اندیشی غیرمترقبه خوشحال بود بی شک با این پس اندازها ممکن بود قرضی را که پدرش به رئیس او داشت خیلی زودتر مستهلک بکند و این امر خیلی زودتر تاریخ نجات او را نزدیک می کرد ولی با پیشامدی که اتفاق افتاده بود خیلی بهتر شد که آقای سامسا به همین طرز رفتار کرده بود  بدبختی اینجا بود که این وجه کفاف خانواده اش را نمی داد که با منافع آن زندگی بکنند؛ فقط یکی دو سال می توانستند گذران بکنند و بس این پس انداز تشکیل مبلغی می داد که نمی بایستی به آن دست بزنند و باید آن را برای احتیاجات فوری دیگر بگذارند اما پولی که برای امرار معاش بود بایستی فکری برای به دست آوردن آن کرد پدر با وجود مزاج سالمی که داشت مرد مسنی بود که از پنج سال پیش هرگونه کاری را ترک نموده بود و نمی توانست امیدهای موهوم به خود راه بدهد در مدت این پنج سال استراحت که اولین تعطیل یک دوره زندگی بشمار می آمد که صرف زحمت و عدم موفقیت گردیده بود شکمش بالا آمده و سنگین شده بود اما مادر پیر با مرض تنگ  نفسی که داشت چه از دستش برمی آمد؟ همین به  منزله کوشش فوق العاده ای برایش بود که در خانه راه برود و نیمی از وقتش را روی نیمکت بگذراند و پنجره را باز بگذارد که خفه نشود بعد هم خواهر؟ یک دختر بچه هفده  ساله بود که برای زندگی بی دغدغه ای که تاکنون می کرد آفریده  شده بود؛ یعنی لباس قشنگ بپوشد خوب بخوابد و به کارهای خانه کمک بکند ضمناً بعضی تفریحات مختصر هم داشته باشد و مخصوصاً ویلون بزند آیا هیچ به او مربوط بود که پول دربیاورد؟ وقتیکه صحبت راجع به این موضوع می شد گره گوار همیشه در را ول می کرد و می رفت روی نیم تخت چرمی که خنکی آن به تن گره گوار که از زجر و خجالت می سوخت گوارا می آمد می خوابید