کتاب لشکر خوبان معصومه سپهری 1353 پژوهشگر است و در این کتاب خاطرات مهدی قلی رضایی 1344 از رزمندگان دفاع مقدس را گردآوری کرده است در بخشی از کتاب می خوانیم در پنج روزی که در تبریز بودم مطلع شدم که اتفاق ناگواری برای یکی از اعضای خانواده ام رخ داده است؛ خبر بدی که اگر در شرایط دیگری آن را می شنیدم به طور قطع از ادامه راه باز می ماندم در آن مدت درد زخمم نه فقط فروکش نکرده بلکه بیشتر از پیش شده بود چون گلوله در استخوانِ شانه ام فرو رفته بود زخم گرچه کوچک می نمود اما عمیق بود و دردناک یکی دو بار برای پانسمان رفتم اما بعد از فهمیدن اتفاقِ ناگوار خانوادگی دیگر حتی دل و دماغ رفتن به پانسمان را هم نداشتم دلم می خواست برگردم میدان جاذبه قوی جبهه از خود بیخودم کرده بود به حق بودن راهی که برگزیده بودم یقین داشتم و در آن شرایط هیچ اتفاقی نمی توانست جلویم را بگیرد چون بهترین دلیل و شاهد من شهدا و تداوم هدف و راه آنها بود شب بود و طبق معمول در خانه بودم که یکی از بچه های مسجد آمد سراغم ـ مقصود نعلبندی از لشکر زنگ زده می خواد باهات حرف بزنه فاصله ای تا مسجد نداشتیم؛ مسجدی که شروع بیداری مان با کلاس های قرآن آن بود حالا بعد از قریب نُه سال که از آن ایام می گذشت مسجد شربت زاده هم مثل بسیاری دیگر از مساجد شهر صدها جوان را برای جبهه تربیت کرده و تصویر ده ها شهید را بر سینه خویش آویخته بود آن شب مقصود جویای حال من شده بود بچه ها گفته بودند حالم خوب است و او خواسته بود با من هم صحبت کند بعد از سلام و احوالپرسی معمول سؤالی را که بی جواب مانده بود از او پرسیدم چه اتفاقی افتاده؟ چرا کسی مرخصی نیومده؟ ـ خُب بچه ها کار دارن تو نمی آی؟ با این حرف مقصود بوی عملیات مشامم را پر کرد