مبانی علم اخلاق pآیت الله مجتبی تهرانی از سال های میانی دهه پنجاه تا سال 1391 به تربیت و تادیب عموم مومنین پرداختند و جلسات درس اخلاق ایشان همواره یکی از محبوب ترین جلسات دینی در تهران بوده است حال پس از رحلت این عالم ربانی مباحث این سی سال در حال تدوین به شکل کتاب است تا خیل عظیم تری از مشتاقان تربیت الهی بتوانند از مباحث استاد استفاده نمایند یکی از مجموعه هایی که تاکنون منتشر گردیده مجموعه اخلاق ربانی است که خود چندین زیرمجموعه دارد در هر زیرمجموعه یکی از رئوس گمراهی یا سعادت انسان محور قرار گرفته و استاد پیرامون آن در جلسات متعدد صحبت کرده اند و براساس آیات و روایات به شناساندن آن پرداخته و شیوه درمان یا اکتسابش تعلیم داده اند از جمله مباحث اخلاق ربانی کتاب نصیحت است که توسط موسسه مصابیح الهدیناشر اختصاصی استاد تهرانی چاپ و منتشر گردیده استp pدر این کتاب که در بردارنده سیزده درس است استاد بزرگوار با بیانی روان اما متکی بر مبانی محکم و متقن به تبیین جایگاه اخلاق در مجموعه تعالیم و مأموریت های انبیا می پردازد؛ از مفهوم ملکات اخلاقی اعم از فضایل و رذایل سخن می گوید و از رابطه آن با حالات انسان چگونگی ایجاد ملکه و تأثیر پذیری روح رابطه ملکات اخلاقی با پاداش ها یا کیفرهای اخروی و ترسیم چهره باطنی و حقیقی افراد پرده بر می دارد معرفی قوای باطنی و کارکرد و تعامل آنها با یکدیگر جایگاه و نقش مهم عقل در میان قوای نفس تجرد نفس مفهوم و ضرورت اعتدال میان قوا اثبات ذاتی نبودن خُلق و خو و امکان تربیت نفس از جمله مباحث بعدی است سپس نوبت به تبیین معنای خیر و سعادت می رسد و اینکه برای رسیدن به خوشبختی حقیقی چه باید کرد پس از این مباحث نظری اندک اندک نوبت به رهنمودهای عملی هم می رسد؛ چیزی که آن مربی و حکیم الهی هیچگاه از نظر دور نمی داشت پایان بخش این قسمت از مباحث دستورالعمل های بسیار مهم و کاربردی است که می تواند در هفت رهنمود خلاصه گردد؛ رهنمودهایی که برای همه و همیشگی است و باید با دقت اجرا شوندp pدر ادامه برشی از این کتاب را می خوانیدp pمسئله پاک سازی طبق مزاج طبیعی شان مختلف می شوند  مثلاً شخصی دستخوش امراضی جسمانی است که یکی از آثار آن امراض این است که حالتی برای روح او ایجاد شده که از رذایل اخلاقی است یا اینکه آن امراض حالتی برای روح نمی آورد ولی یکی از قوای باطنی او را تقویت می کند به طوری که تعادل قوا در داخل از بین می رود؛ لذا در اینجا زحمت حفظ تعادل قوای روحی برای انسان بیشتر است این مطلب صحیحی است اما برای انسانی که آن مرض را ندارد آسان تر است این حرف صحیح است و اسلام هم آن را نفی نکرده است؛ بلکه برای این شخص اجر بیشتری در نظر گرفته استp