کتاب اتاقی از آن خود اثر ویرجینیا وولف ترجمه هدی طاهری نشر نیک فرجام در بخشی از اتاقی از ان خود می خوانیم آیا باید جنگ را مقصر بدانیم؟ در اوت 1914 که توپ ها شلیک شد آیا مردان و زنان به راحتی در چهره ی یکدیگر خواندند که عشق و عاشقی نابود شده است؟ بی شک دیدن چهره ی رهبرانمان در نور آتشبار به خصوص برای زنان با خواب و خیال هایشان دربارهی تعلیم و تربیت و چیزهای دیگر ضربه ی روحی تکان دهنده ای بوده این رهبران  آلمانی انگلیسی فرانسوی  چقدر زشت به نظر می آمدند چقدر ابله اما هر چیز یا هر کس را هم که مقصر بدانیم آن خیالی که الهام بخشِ تنیسون و کریستینا روزتی بود تا با آن شور و حرارت درباره ی آمدن معشوق خود شعر بسرایند امروز نسبت به آن زمان به مراتب نادرتر است کافی است بخوانیم نگاه کنیم گوش بدهیم به خاطر بیاوریم اما چرا دنبال مقصر بگردیم؟ اگر آن خیال واهی بود چرا آن فاجعه را هرچه بود نستاییم فاجعه ای که آن خیال واهی را از میان برد و حقیقت را جایگزین آن کرد؟ زیرا حقیقت این نقطه ها نشان دهنده ی محلی  است که در جستجوی حقیقت پیچ جاده را به طرف فرنهام رد کردم بله البته از خودم پرسیدم حقیقت کدام بود و خیال کدام