کتاب رابینسون کروزوئه اثر دانیل دفو انتشارات باران سخن در بخشی از کتاب رابینسون کروزوئه می خوانیم یک روز صبح پنج قایق را دیدم که در ساحل نزدیک خانه ام لنگر انداخته بودند هر قایق پنجشیش نفر گنجایش داشت نمی خواستم با تقریبا سی نفر درگیر شوم به خانه برگشتم و آماده ی دفاع از خود شدم؛ اما هیچ اتفاقی نیفتاد پس از مدتی تفنگ و دوربینم را برداشتم و از تپه بالا رفتم تا ببینم وحشیان چه می کنند آن ها که حدود سی نفر بودند قبلا آتش برپا کرده بودند دو اسیر در یکی از قایق ها دیده می شد فکر کردم حتما می خواهند هر دو را بخورند یکی از اسیرها را کشان کشان از قایق بیرون کشیدند و با چند ضربه بیهوش کردند آن گاه با چاقو به جان او افتادند اسیر دیگر که به حال خود رها شده بود از فرصت استفاده کرد و از قایق بیرون پرید و فرار کرد او یک راست به سمت خانه ی من آمد ترسیدم که همه ی وحشیان به تعقیب او بپردازند اما فقط سه نفر او را دنبال کردند اسیر فراری باید از خلیجی کوچک می گذشت تا به خانه ی من می رسید او شناگر قابلی بود و شناکنان از خلیج گذشت و به طرف خانه ی من آمد از تعقیب کنندگان فقط دو نفر شنا بلد بودند نفر سوم پیش دوستانش برگشت و دو نفر دیگر در حالی که کندتر از اسیر فراری شنا می کردند هم چنان به تعقیب وی پرداختند ناگهان فکری به خاطرم رسید می توانستم از این فرصت استفاده کنم و نه تنها زندگی انسان بدبختی را نجات دهم بلکه غلام و هم صحبتی برای خودم پیدا کنم از تپه پایین آمدم و بین فراری و تعقیب کنندگان قرار گرفتم وقتی اولین آدم خوار رسید با ضربات قنداق تفنگ او را از پا درآوردم نمی خواستم تیری شلیک کنم چون ممکن بود صدای گلوله به گوش آدم خوارهای دیگر برسد بااین حال دومین آدم خوار تیر و کمان داشت و می خواست از کمانش استفاده کند و من مجبور شدم به او شلیک کنم او درجا کشته شد