کتاب مکتب های عرفانی حوزه های علمی شیعه در هند و پاکستان  غلامرضا جلالی  پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی بازگشت به عرفان و آموزه  های عرفانی و درنگ در تاریخ اسلامی به ویژه تاریخ صدر اسلام و سیره نبوی مسلمانان را از افراط و تفریط باز می دارد و در چنین شرایطی وحدت می تواند شکل پیدا کند باید متوجه اهمیت فهم عرفانی از اسلام شد و دریافت که راهبری جهان از راه اسلام و فهم مشترک و درست آن امکان پذیر است  علمای شیعی ایران در کنار انتقال حکمت و عرفان ایرانی به هند و پاکستان از منابع غنی کتابخانه  های کم  مانند این دو کشور بهره برده اند آنها در این کشور بیشتر در پی فهم عرفان هندی و دریافت  های شهودی و عرفانی بوده اند از این منظر ما همانندی  های بسیاری میان اندیشه  های افرادی چون می رسید علی همدانی و ملاصدرا با برهمنان در باب وحدت وجود حرکت جوهری و اتحاد عاقل و معقول می یابیم این امر از اهمیت استراتژیک عرفان در تعامل با حوزه های دیگر فرهنگی در بحث تمدن سازی حکایت دارد