فاضل نظری ضد بریده ای از کتاب ضد چشمم افتاد ب چشم تو ولی خیره نماند شعله ای بود که لرزید ولی جان نگرفت شیرینی فراق کم از شور وصل نیست گر عشق مقصد است خوشا لذت مسیر با من که به چشم تو گرفتارم و محتاج  حرفی بزن ای قلب مرا برده به تاراج ای موی پریشان تو دریای خروشان  بگذار مرا غرق کند این شب مواج یک عمر دویدیم و به جایی نرسیدیم  یک آه کشیدیم و رسیدیم به معراج ای کشتۀ سوزاندۀ بر باد سپرده  جز عشق نیاموختی از قصه حلاج یک بار دگر کاش به ساحل برسانی  صندوقچه ای را که رها گشته در امواج