کتاب زن در به در نوشته آلبرت برایر انتشارات گوهر ماندگار در بخشی از کتاب زن در به در می خوانیم  در میخانه قدیمی ده موسوم به ز الوان چند نفر همان در ساعت ده شب دور میز چوبی نشسته مشغول صرف نوشیدنی بودند که در به آرامی باز شد یک زن مسنی با لباس های پاره تکیه کنان به عصا وارد شده نزدیک میز آمد مهمانخانه چی پیش آمده با نگاهی تند سراپای مهمان جدیدالورودش را تماشا کرد فهمید که مشتری پول خرج کنی نیست با کمال بی اعتنائی پرسید چه می خواهید؟ زن با صدای آهسته جواب داد می خواهم شب را این جا بمانم یک قدری کاه در گوشه نزدیک بخاری برای من کفایت می کند  مهمانخانه چی پشت گوشش را خارانیده و از چهره اش آثار نارضایتی از ماندن آن زن در آن جا نمایان بود پرسید از کجا می آیید؟ آیا تصدیق از پلیس دارید چون بدون تصدیق کافی نمی توانیم کسی را شب در مهمانخانه نگه داریم و چون دید که زن سرش را پائین انداخت به جسارتش افزود و گفت مادام جوازتان را نشان بدهید یا اگر ندارید فوری بروید بیرون  زن دست در بغلش کرده کاغذ سفیدی بیرون آورده و با دست های لرزان به طرف مهمانخانه چی نگاهداشت مهمانخانه چی کاغذ را گرفت و نزدیک میز که به توسط لانتری روشن شده بوده مشغول مطالعه شد با صدای بلند رو به زن کرد و گفت از این قرار شما تازه هشت روز است که از محبسی که به جرم قتل پانزده سال در آن محبوس بودید خارج شده اید  به شنیدن این حرف مهمان ها آهسته دور آن زن جمع شده و زن از خجالت چشم ها را از زمین بلند نمی کرد  مجدداً مهمانخانه چی به صدا درآمد و گفت آیا به کمیسر اینجا خارج شدن خودتان را از محبس اطلاع داده اید  زن گفت خیر من مستقیماً به این جا آمدم  مهمانخانه چی تبسمی کرده گفت هنوز اطلاع نداده اید؟ خیلی خوب پس برگردید به همانجا که بودید کسی که پانزده سال در محبس بوده لابد جزو اشخاص صحیح نیست و یک مهمانخانه چی نجیب آلمانی با او نمی تواند سر و کاری داشته باشد  زن بیچاره با کمال تضرع چشمان غمناکش را به طرف آن دوست نوع بشر انداخته گفت پس آیا ممکن است در طویله نزد چارپایان در گوشه مختصر جائی به من بدهید قیمتش را هم می پردازم