جریان شناسی سیاسی در ایران pکتاب جریان شناسی سیاسی در ایران مروری تحلیلی بر تاریخ تشکلات موثر در سپهر سیاسی ایران است در بخش ابتدایی کتاب آرایش سیاسی احزاب در سال های 1320 تا 1357 مورد ارزیابی قرار گرفته است اما عمده همت نویسنده بر آن بوده  تا به شکل ویژه جریان های سیاسی که پس از انقلاب اسلامی رشد و نمو یافته اند را مورد بررسی قرار دهد و مخاطب را با دیدگاه و رویکرد سران این احزاب آشنا گرداند رویکردهایی که به گفته نویسنده در ارتباط با قدرت ثروت و جریان های اجتماعی شکل و معنای دقیق خود را پیدا می کنند علی دارابی در مجموع پنج گروه را اصلی ترین جریان های سیاسی صدساله اخیر ایران می داند و بزرگترین تحولات سیاسی رخ داده را به فعالیت احزابی نسبت می دهد که وامدار این پنج تفکر هستند جریان  مذهبی اسلامگرا جریان چپ مارکسیست جریان ملی گرا جریان سلطنت طلب و جریان های ترکیبی و التقاطی نویسنده تلاش نموده تا اهم اندیشه های سیاسی سران هر حزب را گردآوری و به شکلی هوشمندانه گزینش نماید تا در تضارب این نظریات متعارض خواننده بتواند به یک درک درست و حقیقی از هویت هرکدام از جریان های سیاسی برسد محوری ترین مباحث این کتاب مربوط به سیر تطور نظریات سه جریان راست اصولگرا چپ اصلاح طلب و روحانیات است که هر کدام در دوره های مختلف نحله های سیاسی متفاوت را نمایندگی می کنندp pدر ادامه برشی از این کتاب را می خوانیدp pجریان چپ به دلیل ناکامی هایی که با آن مواجه شده بود و نیز بازتعریف در گذشته خود و تدوین بیانیه مأموریت آینده به تئوری پردازی و نظریه نیاز داشت تا اولاً از گذشته خود فاصله بگیرد؛ ثانیاً اعتماد افکار عمومی را به خود جلب کند این گونه بود که نیروهای چپ در مرکز تحقیقات استراتژیک ریاست جمهوری و نیز حلقه کیان با محوریت عبدالکریم سروش نقش بزرگی در سامان یابی طیف روشنفکری و انسجام و اتحاد آن ها ایفا کرد قبض و بسط شریعت و عرفی کردن معرفت دینی محصول حلقه کیان بود این اندیشه ها نقش به چالش کشیدن حکومت دینی را برعهده داشتند بی شک بر هم زدن دسته بندی آرایش سیاسی از چپ و راست به چپ سنتی چپ مدرن راست سنتی و راست مدرن که نقطه عزیمت جریان چپ از گذشته خود محسوب می شد از دستاوردهای مهم نظریه پردازی استp