رضا خان و توسعه ایران مدافعان رضاشاه او را پدر ایران نوین می دانند و پادشاهی او از سوی حامیانش دیکتاتوری منور نامیده شد که آرمان های جنبش منور الفکری در ایران را پی گرفت اما به تدریج نوعی استبداد فردی در حکومت را در پیش گرفت از سویی دیگر مخالفان رضاشاه او را مسئول بر باد رفتن مشروطیت در ایران می دانند و معتقدند اگر چه پهلوی اول توانست نظام حکمرانی به ظاهر مدرنی تأسیس کند اما دموکراسی مجلس انتخابات و آزادی را در ایران محدود کرد  با وقوع جنگ جهانی دوم با وجود اعلام بی طرفی در سال 1320 متفقین ایران را اشغال کردند سپس با اولتیماتوم بریتانیا رضاشاه مجبور به استعفا ترک ایران و واگذاری پادشاهی به ولیعهدش محمد رضا پهلوی شد سرانجام سه سال بعد در 66 سالگی در ژوهانسبورگ آفریقای جنوبی درگذشت درباره کتاب این کتاب تلاش دارد تا در خلال معرفی اقدامات انجام گرفته در حوزه های گوناگون در دوره پهلوی اول نسبت آن ها را با مقوله توسعه مورد بررسی قرار دهد کتاب با معرفی انواع رویکردهای گوناگون به توسعه  نوع رویکرد اتخاذ شده در عصر پهلوی اول به توسعه را مورد واکاوی قرار می دهد فصل نخست کتاب به مباحث نظری و تعریف مفاهیم اصلی اختصاص یافته در طی این فصل ضمن ارائه تعریفی از توسعه و بیان تاریخچه ای از آن رویکردهای عمده توسعه مورد بررسی قرار می گیرد در فصل دوم به پیشینه توسعه در ایران پیش از عصر پهلوی اول با تکیه بر عصر قاجاریه پرداخته شده است فصل سوم کتاب به معرفی اجمالی رضاخان و چگونگی روی کارآمدن او می پردازد فصل چهارم درباره توسعۀ سیاسی است و فصل پنجم و ششم به بررسی توسعه فرهنگی اجتماعی و توسعه اقتصادی دردوره پهلوی اول پرداخته است درباره نویسنده سید حسین فلاح زاده متولد سال 1342 است وی عضو هیئت علمی گروه تاریخ دانشگاه باقرالعلوم است وی از سال 1360 پس از اتمام سطوح مقدماتی حوزه وارد دروس خارج شده است تحصیلات دانشگاهی او در رشته تاریخ از سال 1367 در دانشگاه تهران در مقطع كارشناسی آغاز شد و پس از آن مدرک كارشناسی ارشد را در دانشگاه تبریز و در سال 1374 اخذ نموده؛ مدرک دكتری وی نیز از دانشگاه شهید بهشتی در سال 1384 اخذ شده است وی در حال حاضر استادیار دانشگاه های باقرالعلوم  شهید بهشتی و پیام نور است