کتاب سپید دندان اثر جک لندن ترجمه سید مرتضی موسوی نشر باران خرد در بخشی از کتاب سپید دندان می خوانیم  خیلی زود سپید دندان خواست تا بار دیگر به کندوکاو بپردازد گرِی بیوِر را دید که چمباتمه زده بود و چند تکه چوب و مقداری خزه ی خشک روی زمین در کنارش بود او تماشا کرد که گرِی بیوِر شاخ و برگ ها و تکه چوب ها را از بچه های سرخپوست می گرفت چند دقیقه بعد در حالی که سپید دندان کنار زانوی گرِی بیوِر نشسته بود دید بخاری عجیب از چوب ها و خزه بلند شد حالا چوب ها به رنگ خورشید آسمان درآمده بودند  سپید دندان چیزی از آتش نمی دانست او به سمت آن کشیده شد؛ درست مثل نوری که او را در روزهای اول در غار فرامی خواند به سمت آتش خزید او خیلی نزدیک شد دماغش آتش را لمس می کرد و هم زمان زبان کوچکش به سمت آن دراز شد  برای لحظه ای فلج شد سپس از شدت درد واق واق کرد قبلاً با چنین دردی مواجه نشده بود کیچه با شنیدن صدای فریادهای توله اش سعی کرد تا خودش را از درخت آزاد کند  گرِی بیوِر خندید و به ران هایش کوبید او به همه گفت که آن توله ی احمق چه کرده است سپید دندان تلاش کرد تا دماغ سوخته اش را تسکین بدهد؛ ولی زبانش هم درد می کرد در حالی که ناامیدانه تلاش می کرد تا برای کمک به مادرش برسد در محاصره ی مردان و بچه های بیشتری که در حال خنده بودند قرار گرفت  حالا سپید دندان شرمساری را می شناخت آتش او را آزار داده بود؛ ولی خنده ی آدم ها خیلی بیشتر او را آزرد  وقتی شب فرارسید سپید دندان دلش بیشتر و بیشتر برای خانه اش تنگ شد این سرزمین خیلی پر سر و صدا بود مردان خیلی قدرتمند بودند جدال بین سگ ها هرگز پایان نمی یافت همهمه هرگز قطع نمی شد