کتاب شاهزاده و گدا اثر مارک تواین ترجمه مهسا شهبازی نشر ژکان در بخشی از کتاب شاهزاده و گدا می خوانیم  صبح روز بعد گروه رافلر به قصد دزدی به راه افتادند اولین فکر ادوارد بعد از آنکه تحت فشار هوگو برای گدایی و دزدی به راه افتاد این بود که چطور فرار کند وقتی ادوارد از انجام این کار سر باز زد هوگو به او دستور داد روش او را دنبال کند آن قدری نگذشته بود که سر و کلۀ غریبه ای در خیابان پیدا شد هوگو چشم هایش را چند بار چرخاند ناله ای سر داد تلوتلو خورد جلوِ پای غریبه به زمین افتاد و به پیچ و تاب خوردن ادامه داد  مرد غریبه گفت آه عزیزم  ای بیچاره بذار کمکت کنم هوگو نفس زنان گفت نه نه آقای عزیز هر وقت می گیره حالم این  جوری میشه برادرم حالا راجع به وضعم بهتون میگه که وقتی بیماری صرع سراغم میاد چی میشه یک پنی لطفا آقا یک پنی بدید تا کمی غذا بخورم  یک پنی؟ بهت سه پنی میدم پسر بیچاره بعد سه پنی از جیبش درآورد و ادوارد را صدا کرد پسر بیا این جا بیا بهم کمک کن تا این برادر مریضت رو جا به جا  پادشاه حرف او را قطع کرد من برادرش نیستم اون هم دزد و هم گداست اون نه فقط ازتون پول می گیره بلکه جیب تون رو هم می زنه اون واقعا مریض نیست ولی اگه می خواید معالجه اش کنید با عصاتون بزنیدش ولی هوگو منتظر نماند مثل باد شروع به دویدن کرد و در این حال مرد به دنبالش به راه افتاد  پادشاه خوشحال از اینکه بالاخره آزاد شده در جهت مخالف شروع به دویدن کرد در عمق جنگل او تا زمان تاریکی هوا لحظه ای از سرعتش کم نکرد تا وقتی که نوری در تاریکی به چشمش خورد ادوارد خودش را به آن جا رساند و جلو کلبه محقری که سر راهش قرار داشت توقف کرد از میان پنجره صدای کسی که دعا می کرد به گوشش رسید روی پنجۀ پا بلند شد و از پشت پنجره چشمش به مرد لاغری افتاد که موهایش کاملا سفید بود مرد مقابل محراب کوچکی که شمعی بالای آن روشن بود زانو زده بود و دعا می کرد ردایی از پوست گوسفند بر تن داشت و کنار دستش روی یک جعبۀ چوبی یک کتاب قطور و یک جمجمه دیده می شد