هر نمایش نامه ی شکسپیر اثری بی همتاست و این بخشی از بزرگی او به شمار می آید او بی آرام و خستگی ناپذیر و در پی تجربه با آمیزه یی از تمامیت هنری و دلبستگی حرفه یی از نوعی درام به نوع دیگر ره می سپرد کارهایش باسمه یی نشد و او خود رنگ ایستایی نپذیرفت برای بازیگرانش همواره پیشکشی تازه داشت گاه درامی پر از اشک و اندوه و گاه نمایشی خنده آور؛ و زمانی این هر دو را در هم می آمیخت و صحنه یی شاد و نشاط انگیز را در میان تراژدی تلخی جای می داد که بی گمان مقتضای آداب نمایش در آن روزگار و رسم تماشاخانه یی بود که در آن کار می کرد اما همین آمیختن هزل و جد به توانایی کارگاه اندیشه اش یاری بسیار می رساند