کتاب عهد کمیل شهیدمطفی صفری تبار توضیحات  عهد کمیل خاطرات مریم یوسفی؛ همسر شهید مصطفی کمیل صفری تبار  کتاب عهد کمیل نوشته مصیبمعصومیان است که خاطرات مریم یوسفی؛ همسر شهید مصطفی کمیل صفری تبار از زندگی و عادت های این شهید جوان است که در غرب کشور برای دفاع از وطن شهید شده است  درباره کتاب عهد کمیل  مصطفی صفری تبار پس از آن که سپاه پاسداران تصمیم می گیرد تا آخرین وجب از خاک کشور را از دست گروهک تروریستی پژاک خارج کند داوطلبانه عازم جبهه های غرب کشور شد تا این که در آخرین عملیات پیروزمندانه سپاه که منجر به بیرون راندن پژاک از مرزهای ایران اسلامی  شد در تاریخ 13 شهریور 1390 به همراه چند تن از هم رزمان خود در ارتفاعات جاسوسان کردستان شربت شیرین شهادت را می نوشد  خواندن کتاب عهد کمیل را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم  این کتاب را به تمام علاقه مندان به زندگی شهدا پیشنهاد می کنیم  بخشی از کتاب عهد کمیل  بابا وقتی سرباز بود فریدون کنار یک خانه اجاره کرده بود؛ خانهٔ خالهٔ مادرم را عروسی بر پا شده بود و در آن عروسی بود که پدر و مادر همدیگر را دیدند مادر اهل روستای سوته شهرستان فریدون کنار بود و پدر از روستای سیارستاخ گیلان؛ ولی در فریدون کنار سرباز بود این ازدواج باعث شد پدر همان جا بماند و کسب و کار راه بیندازد کمی بعد من به دنیا آمدم و بعد خواهرم که پنج سال از من کوچک تر است  در دورهٔ ابتدایی فضای دینی و مذهبی پر رنگی داشتم و در همان دوران بعضی از آیات قرآن مثل آیت الکرسی را از حفظ بودم وارد دورهٔ راهنمایی شدم اما اتفاق بسیار بدی در فامیل افتاد و خالهٔ 35 ساله و پسرخالهٔ پانزده ساله ام هر دو در تصادف فوت کردند این تصادف انگار اتفاق بدی برای همهٔ ما بود که هنوز در ذهن همهٔ خانواده ما باقی مانده است  پدرم زحمت می کشید تا به هر شکلی که هست معاش خانواده اش را تامین کند از همان روزهای اول در فریدون کنار شروع کرده بود به بنایی و کارگری از هیچ تلاشی فروگذار نمی کرد پدر مرد چابک و بنیه دار و زرنگی بود هر کاری به او می سپردند خوب یاد می گرفت و زود از پس آن بر می آمد چندی بعد یک رستوران هم پیدا شد که پدر رفت و آنجا مشغول شد در آشپزخانه آشپزی را یاد گرفت و کمی بعد مدیریت رستوران همهٔ کارهای رستوران را به او سپرد و هنوز که هنوز است هم مدیریت رستوران را به عهده دارد هم سرآشپز همان رستوران است ثبات کاری پدر جان تازه ای به زندگی مان داد دیگر حداقل آن دغدغه های عجیب و غریب هر ماه برای اجارهٔ خانه از دوشش برداشته شد