کتاب مامان و معنای زندگی اثر اروین دی یالوم ترجمه مهسا سپاسیان نشر آزرمیدخت در بخشی ازکتاب مامان و معنی زند گی د استان های روان د رمانی می خوانیم به عنوان دانشجوی پزشکی هنر ظریف نگریستن گوش دادن و لمس کردن را یاد گرفتم به گلو های قرمز و ملتهب پرده های متورم گوش و جوی پرپیچ و خم سرخرگ های شبکیه نگاه کردم به سوت سوفل های دریچه ی میترال غلغل روده ها و خس خس بد صدای ریه ها گوش دادم لبه ی لغزنده ی کبد و طحال سفتی کیست های تخمدانی و پروستات سرطانی به سختی مرمر را لمس کردم  یادگیری درباره ی بیماران؟ بله کار ما در دانشکده ی پزشکی همین بود اما یادگیری از بیماران؟ این جنبه از تحصیلات عالی ام خیلی دیرتر شروع شد شاید استادم جان وایت هورن شروعش کرد که اغلب می گفت به بیمارانتان گوش کنید؛ بگذارید درستان بدهند برای خردمندترشدن باید دانشجو بمانید و منظورش تنها این واقعیت پیش پاافتاده نبود که شنونده ی خوب بیشتر درباره ی بیمار می آموزد منظورش دقیقا این بود که باید اجازه بدهیم بیماران تعلیم مان دهند  جان وایت هورن مردی رسمی زمخت و مودب که هلال به دقت آراسته  ای از موی خاکستری کله ی براقش را حاشیه دار کرده بود سی سال بود که به عنوان استاد برجسته ی روان پزشکی در دانشگاه جانز هاپکینز خدمت می کرد عینکی دور طلایی می زد و هیچ مشخصه ی ظاهری اضافی نداشت حتی یک چروک هم در صورتش دیده نمی شد؛ کت و شلوار قهوه ای اش را هم همه ی سال به تن داشت حدس می زدیم باید دو سه دست کت و شلوار یک جور در گنجه اش داشته باشد فن بیان فوق العاده ای هم نداشت موقع سخنرانی جز لب ها یقه ی قسمت های بدنش دست ها گونه ها ابروان به طرز مشهودی ساکن می ماند در طول سال سوم دوره ی دستیاری من و پنج هم دوره ای دیگر بعد از ظهر های پنج شنبه بیماران را با دکتر وایت هورن ویزیت می کردیم