فقه و سیاست در ایران معاصر درباره ی حکومت به طور کلی دو دیدگاه عمده وجود دارد ذات گرایی و مخالف آن مفهوم حکومت داری با عبور از تحلیل های جوهرگرایانه حکومت را امری اعتباری و حتی اعتبار از اعتبار می بیند و بر ماهیت استعاری حکومت داری ها نظر دارد این پژوهش نیز چنین دیدگاهی دارد و از رابطه ی استعاری حکومت شناسی ها و فقه حکومت در ایران معاصر سخن رفته است فقه سیاسی استعاره های زیادی دارد که بنیانی بر نظریه های متفاوت حکومت فراهم کرده اند اما دو استعاره ی وقف و قضاوت جایگاه برجسته ای در فقه سیاسی معاصر یافته و رابط بین شریعت و دموکراسی در دولت مدرن شده اند؛ وقف در فقه مشروطه و قضاوت در نظریه های حکومت اسلامی جلد نخست به فقه مشروطه و تحولات دولت مشروطه اختصاص داشت و در این نوشته نیز سه محور عمده کاوش شده است؛ الف رابطه ی استعاری قضاء و حکومت و لوازم مردمسالار آن؛ ب دگرگونی حکومت داری ایرانی و سویه ی اقتداری آن از دهه ی 1320 تاکنون؛ ج و در نهایت تخلیه ی تدریجی فقه سیاسی از عناصر دموکراتیک و رواج نظریه های اقتداری در فقه حکومت اسلامی حکومت داری مفهومی تحلیلی است که زایش و زوال تصورات متفاوت از اعتبار حکومت در ایران معاصر را نشان می دهد؛ تصویرهای ناهمگون و انباشته از انواع حکمرانی ها که ظاهراً بیرون دستگاه فقه و در جهان اجتماعی ما شکل یافته و به تدریج به مبانی تصوری اجتهاد در فقه حکومت اسلامی بدل شده و موجبات دگرگونی در فقه سیاسی را فراهم نموده اند