اسطوره بازگشت جاودانه ترجمه ی حاضر به بررسی مفاهیم بنیادی جوامع باستانی اختصاص دارد؛ کتابی است در باب زمان و تاریخ که حاوی گزارش پنداشت های اساطیری پیشینیان از زمان است نگارنده در این کتاب با گردآوری انبوهی از نمادها افسانه ها و آیین های باستانی و تفسیر آن ها مطابق جهان بینی خاص خویش که بر مبنای نوعی هستی شناسی ثنوی تقابل لاهوت و ناسوت استوار است به این نتیجه می رسد که انسان مذهبی در جوامع باستانی به دو نوع زمان معتقد بوده است یکی زمان عادی و معدود و تاریخی که چون روزگار گذران بر حیات ناسوتی بشر در جریان سپنجی ساری است و به صورت استمراری برگشت ناپذیر همراه خود تلاشی و زوال می آورد و همه چیز را به نابودی می کشد و به قول هایدگر زمان مرگ است؛ و دیگری زمان مقدس زمان اساطیری که پایا و کاستی ناپذیر است آن لحظه ی شگفت انگیز بدایت ها که نمونه های ازلی کردارهای بغانه و بالاتر از همه فعل الهی خلقت ضمن آن به وقع پیوسته است زمان مقدس برخلاف زمان ناسوتی برگشت ناپذیر نیست بلکه حرکت دوری دارد و تابی نهایت درحال نو شدن و تکرار است نه تغییر پیدا می کند نه پایان می پذیرد و از یک نقطه نظر حتی می توان گفت که مانند دهر پارمنیدی اصلا نمی گذرد لحظه ای است جاودانه که در زندگی انسان باستانی رجعت آن مصادف بوده با ایام خجسته ی جشن ها و هنگام برگزاری آیین ها زمان عادی و ناسوتی با گذشته خود همه ی مظاهر یات را فرتوت و فرسوده می کند و سرانجام به سوی مرگ می برد همه ی رویدادهای ناگوار یعنی مصایب و نوایب روزگار در جریان آن اتفاق می افتد که خاطره ی آن ها یک جا در ذهن جمعی مردم تاریخ را تشکیل می دهد تاریخی که به نوبه ی خود جان بشر را از هراس و تشویش می آکند؛ لذا مرد باستانی از زمان تاریخی روگردان است تا می تواند در برابرش می ایستد و با تقلید از نمونه های ازلی در زندگی روزانه اش و نیز با برگزاری آیین های خاص در لحظه های معین سال به طور ادواری به واژگونی زمان ناسوتی وامحای تاریخ پرداخته زمان مقدس را احیا می کند و دوباره به زمان حال و اکنون فرا می کشد و این چنین با بازآفرینی زمان زندگی خود و گیتی را نیز نوآیین می کند بدین ترتیب مطابق تعبیر الیاده انسان در روزگار باستان همیشه در چنبر چرخ گرفتار نبوده و سرتاسر زندگی اش در معرض ترکتازی زمان قرار نداشته است اما در روزگار ما حداقل از زمان دکارت به بعد از آن جا که انسان متجدد غربی فقط به واقعیت زمان تاریخی باور دارد زندگی و سرنوشت خود را با روزگار گذران پیوند داده و موجودی یکسره تاریخی و تاریخ گر شده است از این رو امید و باور سلاح های قدیمی خود را یکی پس از دیگری از دست داده در برابر زمان زبون و بی پناه مانده است