آنها هیچ از بهشت نمیدانند  124121 نگاهی به زیرتخت انداختم چند نامه دست نخورده چند حرف نشنیده اینجا مانده است هیچکس نمیداند اگر میدانستی چقدر حرف برای گفتن دارم اما دیگر سر به راه شده ام این همان چیزی است که آنها میخواستند سرم را پایین میاندازم میگویم چشم و طوری اشک میریزم که کسی متوجه نشود میدانم آنها نه طاقت لبخند مرا داشتند و نه طاقت اشکهایم را دارند آنها یاد گرفته اند در هر صورت نگاهشان سرد باشد من دیگر یک صورت بیحالت را ترجیح میدهم لبخندی که در کار نیست اما اشکها را پنهان میکنم پسر سر به راهی شده ام درست همانی که میخواستند پدر که راضی است؛ این خودش کلی میارزد پدر تو هم راضی است لابد کمی هم بگذاریم دیگران رضایت را تجربه کنند یلدا من کجای داستان ایستاده  ام؟ بر سر خواب های کودکی من چه میآید؟ داستان حاضر در قالب نامه هایی به نگارش درآمده که پسر ارباب به یلدا ـ دختر مستخدم خانه اربابیشان ـ مینویسد و در آنها از خود زندگی اجباریاش در شهر و تسلیم شدن در برابر انتقادات خانواده سخن میگویدnمنبع خانه کتاب کتیبه 4