ماه ها گاهی تند می گذشت و گاهی کُند یک سال و دو ماه بود که در بهشت بودم هر شبی که سرم را روی بالش می گذاشتم دلم می خواست ساعت ها نگاهش کنم یک وقت ها می خندید و روی پرشیطنتش بالا می آمد و صدای خنده هایمان خانه را تا یک  شب برمی داشت گاهی هم فقط نگاهم می کرد و جوری حرف می زد که احساس می کردم فرشته ای بودم که افتاده روی زمین یک بار با خنده به او گفتم که خوبه بال هام شکسته نگاهم کرد عمیق و طولانی جوری که تک تک سلول هایم برای هزارمین بار می خواست عاشقش شود بعد آن قدر نزدیکم شد که داشتم فراموش می کردم بدون او آدمم آرام و با حسی که ریشه هایش در تنم محکم بود زمزمه کرد فرشته ی بال شکسته مقرب تره شیرین ترین دردها را کنارش تجربه می کردم و با بوسه هایش آرام می شدم اگر پایان درد این بود راضی بودم بی گله و بی طلبکاری