کتاب محی الدین شیعه خالص نشر مطالعات کاربردی معارف اسلامی کتاب محی الدین شیعه خالص   در این کتاب با استفاده از ادله متقن و پرهیز از شواهد غیر مطمئن به یکی از وجوه شخصیت ذو ابعاد عارف کامل جناب محیی الدین ابن عربی یعنی تشیع ایشان پرداخته شده است همچنین کتاب حاضر به سوالات و شبهات متعددی در این زمینه پاسخ می دهد  بی شک محیی الدین معصوم نبوده ولی خطاهای محیی الدین در کنار عطایای وی ناچیز است چرا که ایشان آن قدر در آثار خود دُر و جواهر به ارمغان آورده که اگر گرد و غباری گرفته باشد باید آن را کنار زد و نکات ارزشمند را از لابلای آن جدا نمود البته بدیهی ست که در این عرصه باید دیده ای جواهرشناسانه وجود داشته باشد  جناب محیی الدین حق بزرگی بر گردن عالمان شیعی دارد و فقط به برکت آراء و آثار او بود که توفیق معرفت اجمالی آیات و روایات معارفی شیعی فراهم شد مخالفان وی از علامه مجلسی ثانی و شیخ احمد احسائی و تا آقا میرزا مهدی اصفهانی و دیگران نیز خواسته یا ناخواسته بر سر سفره او نشسته اند  هر چند محور اصلی این کتاب تشیع جناب محیی الدین است اما در ضمن آن به مذهب بزرگانی نظیر سنائی عطار ملای رومی صدرالدین قونوی قطب رازی و هم اشاره می کند  مقدمۀ طبع دوم  اولاً اغلاط مطبعی کتاب تا حدودی اصلاح شده است  ثانیاً چند خطی جهت تکمیل برخی مدارک و مطالب به کتاب افزوده شده است  ثالثاً به تقاضای مکرر جمعی از خوانندگان و به همّت عزیزان متصدی نشر کتاب ترجمۀ عبارات عربی به قلم برخی از عزیزان به کتاب افزوده شده است  از لطائف روزگار این است که پس از انتشار کتاب دو نفر از مخالفان عرفان جلساتی را در نقد کتاب برگزار کردند نقدهائی که در آن جلسات مطرح شد مطالبی بود که پاسخ آن به تفصیل در کتاب  آمده بود و لذا برگزاری آن جلسات بیش از حد عجیب به نظر می آمد پس از پرس و جو از ناقدان محترم هر دو نفر ابراز کردند که اصلاً کتاب را مطالعه نکرده اند و فقط چون با تشیّع جناب محیی الدین مخالف بوده اند در قالب نقد این کتاب جلساتی را بر پا نموده اند   فهرستی از مدعیّات این کتاب در مقدمۀ طبع اوّل بیان شده است که برای به دست آوردن نگاهی جامع از کتاب مفید می باشد فهم مدعای این کتاب جز با تأمل در مجموع آن و کنار هم نهادن همۀ مطالب در کنار هم ممکن نیست و عمده کلید ارتباط با آن توجّه به سه مسأله است  1 تأمل در معانی لفظ شیعه و اقسام تشیّع  2 دقّت به راههای کشف تشیّع در لابلای منابع تاریخی خصوصاً با عنایت به پدیده تقیّه  3 دقّت در عبارات جناب محیی الدین رضوان الله علیه  بعید است با توجّه به مجموع این نکات کسی پس از خواندن کتاب در تشیّع جناب محیی الدین به معنای مورد نظر در این کتاب بتواند تشکیک نماید  برخی از محقّقین نسبت به نام کتاب محیی الدین شیعه خالص انتقاد داشته و می گفتند گرچه تشیّع جناب محیی الدین با این کتاب اثبات می شود ولی چنانکه در مطاوی خود کتاب آمده است تشیّع وی خالص نبوده و با مجموعه ای از افکار غیر شیعی آمیخته است و لذا باید نام تغییر کند  جهت توضیح عرض می شود که صفت خالص در عنوان کتاب وصف تشیّع نیست بلکه وصف شیعه است و مراد از شیعۀ خالص کسی است که اولاً شیعه شده و از فرقه ناجیه می باشد و ثانیاً آن شخص به مقام خلوص و کمال و عبودیّت تام دست یافته و از اولیاء حقیقی و خالص حضرت مولی الموحدین امیرالمؤمنین علیه افضل صلوات المصلین گردیده است آری چنین شخصی در عالم ظاهر ممکن است از همۀ مواهب و فیوضات علمی مکتب تشیع بهره مند نباشد؛ چنانکه توضیح آن در همین کتاب مفصلاً بیان شده است البته کتاب حاضر متولی اثبات تشیّع مرحوم شیخ است نه اثبات کمال و خلوص ایشان