شهرناز ابروهایش را چون دو ریسمان سیاه در هم گره می زند و می گوید دیگر چه در سر داری؟ هفت دریا و هفت خشکی را دیدی و نامت را در چهار گوشه ی خاک بلندآوازه کردی دست از این همه آرزوی دور و دراز بردار از دور پیداست سنگ های گران بها بر چهار گوشه اش می درخشند می گویم خشکی و دریا را زیر پا گذاشتم اما آسمان را نه