کتاب اُپرای آبان 96 تالیف فرزاد فره وشی نشر وزان گفتگو و برسی فعالیت های استاد فقید امیراشرف آریان پور؛ پارسال سر کلاس بودم ساعت هفت و نیم صبح کلاس نقاشی بچه های نقاشی از همه ی بچه های دانشگاه بهتر هستند نشسته بودم که یک دفعه دیدم به طور عجیبی یخ کردم نه سرمای معمولی بدنم شروع کرد به لرزش خیلی شدید این مقدمه ی همین پارکینسون بود بلا فاصله رییس و همه آمدند طبقه ی هفتم هم بودیم آسانسور هفتم ندارد آمبولانس آمد و بردند بیمارستان پارکینسون خوب نمی شود فقط می توانند بدترش نکنند دست ام میلرزد و نمی شود آدم چیزی بنویسد ما هم همه ی زندگی مان همین دست است لرزش پا هم هست البته یک ربع پیاده روی را می روم ولی بیشترش کم کم مشکل می شود خودم تصور می کنم سال های آخر زندگی ام هست کارهایم را کرده ام دیگه می روم این ها دوست نیستند ببینید مثلاً   همه کاره و هیچ کاره ست فقط رو دارد همین جریان حشمت سنجری آن آقا اصلاً نبود و می گوید من در ارتباط سنجری با دیگران نقش داشته ام آن ها را ما قدیمی ها می دانیم آقای   هم که در این دنیا نبود اصلاً ما مقصریم که به آن ها تعارف کردیم آخه آدم حسابی تو مرتب به من سر می زدی که اسم رسمی برای خودشان درست کنند