سرم را بالا گرفتم و نیم نگاهی به او انداختم تا بداند متوجه حضورش هستم گرچه او هم کم نیاورد و شانه اش را تکیه داد به لبه ی پنجره و سرش را کمی کج کرد فکر کردم مسابقه  ی روکم کنی شده است انگار لبخندم را خوردم و تصمیم گرفتم تا وقتی پشت پنجره است به بازی با بچه ها ادامه دهم حتی شده یک ساعت اما او سه دقیقه هم نماند و من ماندم بالاخره او رویش کم شد یا من که احساس کنفت شدن خاصی یقه ام را چسبیده بود