اهمیت کتاب شهریار در این است که ماکیاولی اگرچه واضع یا نظریه پرداز ملت باوری ناسیونالیسم نیست ولی او شبحی از این اندیشه را دید و از آن اگرچه مبهم سخن گفت اما آن چه را به روشنی باز گشود کاربرد واقع گرایانه قدرت از یک مرکز بود یعنی شیوه ای که یکپارچگی ملی با آن قابل دستیابی است به واقع ماکیاولی دستور نامه ای سیاسی نه تنها برای روزگار خود که برای همه روزگاران بعد از خود نگاشت کتاب او را می توان دستورنامه قدرت دانست