داستان های شاهنامه فردوسی بیژن و منیژه نویسنده پژمان آزادخدا شبی خسرو و بزرگان جشنی آراستند که ناگاه پرده دار آمد و گفت که عده ای از ارمانیان به درگاه آمده اند پس شاه بر تخت نشست و آنها را پیش خواند  آنها گریان نزد شاه رسیدند و گفتند ما از شهری که در مرز توران و ایران است به دادخواهی آمده ایم   در شهر ایران بیشه ای بود که کشتزار ما در آن است و اکنون گرازهای درنده زیادی به آنسو آمد و این بیشه را اشغال کرده اند و تمام درختان را به دو نیم کردند و همه چیز را از بین می برند  شاه خوان زرینی پهن کرد و از هر گونه گوهر در آن ریخت و بعد ده اسب با لگامهای زرین و داغ کاووس و دیباهای رومی زیبا آوردند و خسرو گفت  هدیه کسی است که این بلا را از شهر دور کند  در آن انجمن کسی جز بیژن این کار را نپذیرفت  گیو برایش نگران بود و به بیژن گفت  پسرم جوانی مکن و مغرور نیرویت مباش و آبرویت را نزد شاه مبر  بیژن از سخنان پدر ناراحت شد و گفت  ای پدر تو گمان می کنی من سست هستم و کاری از من ساخته نیست  درست است که جوانم اما عقل پیران را دارم  شاه شاد شد و به گرگین گفت  بیژن به راه ارمان آگاه نیست تو هم راهنمایش باش و یاریش بده