با این جمله ها وارد جهان داستان می شویم اولین چیزی که یادم می آید مخفی بودن زیر یک چیزیست زیر یک میز من پایه ی میز را میدیدم پای آدم ها را و بخشی از رومیزی را که آویزان بود آن زیر تاریک بود و من آن زیر بودن را دوست داشتم به گمانم در آلمان بودیم و من یک یا دو سال بیشتر نداشتم سال 1922 من زیر میز حس خوبی داشتم و ظاهرا هیچکس از بودن من در آنجا خبر نداشت نور روز تابیده بود بر روی فرش و پای آدمها من نور روز را دوست داشتم پای آدمها چندان جالب نبود نه چنان که رومیزی آویزان نه چنان که پایه میز نه چنان که نور روز بعد دیگر هیچ چیز نبود و بعد یک درخت کریسمس شمعها پرندگان تزئینی پرنده هایی با شاخه های کوچک توت بر منقارشان یک ستاره دو مرد درشت که دعوا میکنند و فریاد می کشند آدم هایی که میخورند آدمهایی که همیشه در حال خوردن اند من هم قاشق من خراب بود و من برای غذا خوردن مجبور بودم قاشق را با دست راست بردارم اگر با دست چپ بر می داشتم قاشق از راه دهانم منحرف میشد من دوست داشتم قاشق را با دست چپم بردارم