صوفی به این دلیل سکوت نمی کند که از اصول و فنون سخن گفتن ناآگاه است سکوت از یک نظر با زبان حال سخن گفتن است از این رو حال سکوت را نباید خاموشی مطلق به شمار آوریم او که از حرف ها درمی گذرد تا به معنا برسد از خشنودی خود از لذتی که یافته یا حالتی که دارد سکوت را اراده می کند؛ زیرا غالباً سکوت برای او غذا و شفاست؛ نشانة پختگی و موجب ستودگی است