کتاب گچ پژ  عصفوریه های محسن رضوانی کتاب گچ پژ عصفوریه های محسن رضوانی اولین اثر محسن رضوانی است که با استفاده از لهجه قدیم تهرانی و اصطلاحات دوره قاجار متن های خود را پیش می برد و از این دریچه به مسائل پیرامون خود که عموما مسائل روز اجتماعی هستند می پردازد  در بخشی از کتاب گچ پژ عصفوریه های محسن رضوانی می خوانید  معقول که نگاه می کنم می بینم تو پای من غنچه  سوز می شوی سوخت می روی خاصه حالیه که بیکار شده ام و دریچه همان آب  باریکه را هم گِل  مال کرده اند این شب ها تفریح و تفرجم  شده است ولگردی حوالی سه  راهِ پیاله کاج و بوته های بزک  شده ارمنی ها را تماشا می کنم یک سیر لبو می خرم و منفردا بنا می کنم به گز کردن طول کوچه ها حالا اگر قدر چینه دان گنجشک عقل معاش داشته باشی می روی سراغ کسی که لولهنگش بیشتر آب بردارد باور کن عشق و عاشقی قدر عرق گیر اخوی شیرین  عقلت کارایی ندارد دست  کم آن عرق گیر آبی آسمانی به یک دردی خورد هواکش خانه تان را کور کرد بلکه دیگر مکتوبه نفرستم عاشقی مال از ما بهتران است شازده این زیاده  خوری ها به ما نیامده عزیز باور کن