کتاب جنگ چهره زنانه نداره اثرسوتلاناآلکسیویچ ترجمه هانیه عیان منش روزی که تصمیم به خواندن این کتاب گرفتم مدام با خودم فکر می کردم چطور یک نویسنده توانسته سیصد و خرده ای صفحه فقط در مورد پرستارهایی که در جنگ حضور داشتن بنویسد بعد حدس زدم چون نویسنده زن هستش پس حتما کلی احساسات میان داستان ها گنجانده و حتما قصه ها کشیده شده اند به سمت سانتی مانتالیسم بعد که کتاب به دستم رسید و توانستم یادداشت پشت جلد را بخوانم دیدم تمام روایات مستند هستند و تعجب من وقتی به اوجش رسید که با خوندن کتاب فهمیدم زن ها در جنگ فقط پرستاری نمی  کردند آن ها کارهایی مثل خلبانی چتر بازی مسلسل چی مین روبی و تک تیراندازی انجام میدادن  چطور ممکنه یک زن با این روحیه ی لطیف و شکننده در جبهه ها در خط مقدم سخت ترین و وحشتناک ترین شرایط را بدون اینکه خم به ابرو بیاورد و به صورت کاملا داوطلبانه پشت سر بگذارد و بعد از آن بتواند دوباره به زندگی عادی به زندگی زنانه اش برگردد؟ بعد از دیدن آن همه صحنه خون آلود و وحشیانه دوباره بتواند لاک بزند کفش پاشنه بلند بپوشد دامن و پیراهن به تن کند و از همه مهمتر همه ی اثرات مخرب جنگ را از ذهنش دور کند و به زندگی عادی اش برگردد  من یک هفته درگیر کتاب جنگ چهره ی زنانه ندارد بودم دوست داشتم زمان بیشتری را به این کتاب اختصاص بدهم این کتاب جزو آن کتاب هایی است که نمی توانید از آن دست بکشید نمی توانید تند تند از روایاتش بگذرید و بی اعتنا فقط آن را مطالعه کنید