کتاب حکمت و دیالکتیک گفتارهای در اندیشه و روش دکتر محمود احمدی نژاد رئیس جمهور اسلامی ایران مجتبی زارعی 372 صفحه رقعی كتاب حکمت و ديالکتيک گفتارهايي در انديشه و روش دکتر محمود احمدي نژاد رييس جمهوري اسلامي ايران به تازگي انتشار يافته است  به گزارش بخش كتاب خبرگزاري دانشجويان ايران ايسنا مجتبي زارعي  نويسنده ي كتاب و رييس مرکز پژوهش و اسناد رياست جمهوري  در ديباچه ي اين كتاب نوشته است سخن گفتن به گزافه و خموشي پيشه كردن و دم فروبستن به وقت سخن گويي هر دو عيب و به دور از حكمت است قضاوت حكمت آميز آن است كه فلسفه و هويت زباني در معرفت ديني را پاس داشت و بااعتدال و بهنگام سخن گفت؛ از اين رو مداهنه گرايي و محافظه كاري در گفتار و نوشتار هر دو بخشي رايج از زبان سياست و جزوي از مشهورات زمانه به شمار مي آيند شايد بيان قويم و حكيمانه ي يگانه ي شيرين سخن پارسي گو سعدي عليه الرحمه گواهي بر اين مدعاست كه  اگر چه پيش خردمند خامشي ادب است به وقتِ مصلحت آن به كه در سخن كوشي  دو چيز طيره ي عقل است دم فروبستن به وقت گفتن و گفتن به وقت خاموشي  به راستي در باب دولت نوپديد نهم و خاستگاه آن چگونه بايد سخن گفت به نظر مي رسد چه آن ها كه بي حساب در وصف آن مي كوشند و چه آن هايي كه بي شمار در ردّ آن ستيزه دارند و هم آن ها كه اكنون به وقت گفتن دم فرو بسته اند و دولت و مسؤول آن را جز متاع دوران گذار و محلّلي بيش به شمار نمي آورند هر سه طيف از هويت زباني و زيست  بوم لساني در تفكر اسلامي و فرهنگ عمومي ايرانيان دور شده اند البته روي سخن من با دو طايفه ي نخست نيست سخن بر سر آن است كه صاحبان معرفتي كه روزگاري بازگشت به خويشتن اسلامي و ايراني را در افق طرح و انديشه ي انقلاب اسلامي آرزو مي كرده اند چرا به وقت ضرورت كنوني سخني نگفته و يا كم تر گفتند و نوشتند  بر فرض اين كه در حوزه ي كشورداري و سياست عملي با بياني از سر صدق بر كار دولت مردان اعتراض و نقدهايي وارد باشد امّا خاستگاه و آرمان هاي اعلامي دولت در حوزه ي نظر پرارج تر از آن است كه به نظر مي رسد  اين نگارنده بر آن است كه صرف نظر از برخي كاستي هاي متعارف در سياست عملي كه جزوي از امر خطير كشورداري است شايد بتوان دولت نهم را از منظر تبار و شجره مقر ب ترين دولت ها به فلسفه ي انقلاب اسلامي ارزيابي كرد به نظرم شكل گيري جنجال ها غوغاها و مافيا در محيط ملّي و فراملّي براي مواجهه با دولت نهم از همين روي قابل شناخت و شناسايي است چه اين كه تعمق تفكر و جدّيت براي تحصيل الگوي رشد اسلامي  ايراني در سياست داخلي و بازآفريني مجد و شكوه تمدن اسلامي در سياست بين الملل دوگانه ي واحدي است كه حصول بدان در منظر و مرئي مخالفان سخت و صعب مي نمايد بر اين اساس تحفّظ لساني برخي اهل معنا سبب شگفتي مضاعف مي شود  از سويي ديگر طبيعي است كه دولت مردم يار از احزاب و متنفذين ثروتمند و قدرت طلب تمنّاي هيچ معاضدتي نداشته باشد؛ امّا از چه روي خواص و اهل معرفت آن طور كه بايد كمك كار دولت نبوده اند؟ اين تحفظّ در گفتار و محافظه كاري در نوشتار محصول كدامين ضرورت تاريخي و رسالت اسلامي  ايراني است؟ آيا اهل معنا نيز به مثابه ي اهل سياست دولت نهم و مسؤول آن را دولتي بي ريشه و مخصوص دوران گذار مي دانند؟ به فرض چنين باشد كه دولت و مسؤول آن را تراز و ملاك مناسبي براي نمايندگي فلسفه ي انقلاب اسلامي ندانيد در اين صورت پرسش بعدي آن است كه از چه روي در باب بنيادهاي فلسفه ي انقلاب اسلامي كه در بستر دولت نهم و در گفتار دكتر احمدي نژاد نيز ساطع شده سكوت مي شود؟  به نظرم قصور بلكه تقصير آن جاست كه برخي از صاحبان نظر كه به يمن انقلاب اسلامي به درجاتي از مقامات آبرو و اعتبار رسيده اند كار را بدان جا رسانده اند كه در سايه ي بغض خويش حتّا از تبيين و تشريح فلسفه ي دولت اسلامي و هسته ي مركزي آن يعني تعالي انسان و عدل و داد سر باز زده و طرح و سخني به ميان نمي آورند و حتّا بعضاً تا آن جا پيش رفته اند كه در ضروري ترين مؤلفه هاي دولت ديني در عصر غيبت و نيز التزام به جريان ولايت تكويني در عالم با محافظه كاري تساهل و تسامح به محافل تشكيك كننده در آن مدد رسانده اند در حالي كه از منظر گفتماني اين عناصر و مؤلفه ها جزوي از واژگان نهايي دولت اسلامي به شمار مي آيند  آيا اين وضع فراتر از بغض به دولت و مسؤول آن و مؤيد غفلت از يك رسالت تاريخي نيست؟ حكم متملقين و مداهنه گران در باب دولت و مسؤول آن را مي دانيم و در فرض مذكور با آن موافقت داريم؛ امّا به راستي حكم خواص و اعتباريابندگان از فلسفه ي انقلاب اسلامي كه در باب پارادايم تعالي انسان عدالت و ولايت سكوت كرده و همگام با اهالي شريعت سمهه و سهله زبان در كام كشيده و در برابر مخالفين داخلي و هژموني ليبرال دموكراسي از كنار دالّ هاي گفتماني نظام صدق و دانايي دولت اسلامي به معني الاعم محافظه كارانه گذشتند چيست؟ گو اين كه تجربه ي اصلاح طلبي انسجام نايافته نيز پيش روي ماست كه به رغم كاستي ها خلأها و التقاط نظري آن شاهد آن بوديم كه خود عاملان و حاملان آن نيز به بخشي از مشكل گفتمان اصلاح طلبي مبدل شدند تجربه ي گذشته به ما مي آموزد كه فارغ از بغض ها و حُب ها به افراد و مقامات و حتّا پاره اي نارسايي ها از موضعي ايجابي در باب تبيين فضيلت و نظام معرفتي دولت اسلامي كوشا شويم و نگذاريم برخي شرايط و مشهورات زمانه و نزاع هاي غيرضروري دستگاه معرفتي و هندسه ي دولت اسلامي را نازيبا و نارسا بنماياند  ورود نگارنده به برخي ساحات انديشه يي و روشي دولت و رييس جمهور نهم از اين زاويه بوده است؛ لذا آن چه را كه نگاشتم فارغ از افراد و مقامات است چه اين كه بنا به قول اميرالمؤمنين امير بيان علي عليه السلام همانا حق و باطل با افراد و مقامات سنجيده نمي شود؛ بشناس حق را تا بشناسي اهل آن را و بشناس باطل را تا بشناسي اهل آن را براي بيان چنين مقصودي نبايد از ملامت هيچ لائمي هراسان شد و از تشويق احدي غرّه