کتاب شازده کوچولو اثر آنتوان دوسنت اگزوپری ترجمه حسین خداداد نشر اسماء الزهرا  بخشی از کتاب شازده کوچولو  شاهکارم را نشان بزرگ ترها دادم و پرسیدم از دیدنش ترس تان برمی دارد؟  جوابم دادند ـ چرا کلاه باید آدم را بترساند؟  نقاشی من کلاه نبود یک مار بوآ بود که داشت یک فیل را هضم می کرد آن وقت برای فهم بزرگ ترها برداشتم توی شکم بوآ را کشیدم آخر همیشه باید به آن ها توضیحات داد ـ نقاشی دومم این جوری بود   بزرگ ترها بم گفتند کشیدن مار بوآی باز یا بسته را بگذارم کنار و عوضش حواسم را بیش تر جمع جغرافی و تاریخ و حساب و دستور زبان کنم و این جوری شد که تو شش ساله گی دور کار ظریف نقاشی را قلم گرفتم از این که نقاشی شماره ی یک و نقاشی شماره ی دواَم یخ شان نگرفت دلسرد شده بودم بزرگ ترها اگر به خودشان باشد هیچ وقت نمی توانند از چیزی سر درآرند برای بچه ها هم خسته کننده است که همین جور مدام هر چیزی را به آن ها توضیح بدهند ناچار شدم برای خودم کار دیگری پیدا کنم و این بود که رفتم خلبانی یاد گرفتم بگویی نگویی تا حالا به همه جای دنیا پرواز کرده ام و راستی راستی جغرافی خیلی بِم خدمت کرده می توانم به یک نظر چین و آریزونا را از هم تمیز بدهم اگر آدم تو دلِ شب سرگردان شده باشد جغرافی خیلی به دادش می رسد  از این راه است که من تو زنده گیم با گروه گروه آدم های حسابی برخورد داشته ام پیش خیلی از بزرگ ترها زنده گی کرده ام و آن ها را از خیلی نزدیک دیده ام گیرم این موضوع باعث نشده درباره ی آن ها عقیده ی بهتری پیدا کنم  هر وقت یکی شان را دیده ام که یک خرده روشن بین به نظرم آمده با نقاشی شماره ی یکم که هنوز هم دارمش محکش زده ام ببینم راستی راستی چیزی بارش هست یا نه