کتاب نامه های جودی آبوت به بابا لنگ دراز بیشتر مردم زندگی نمی کنند فقط با هم  مسابقه ی دو گذاشتنه اند می خواهند به هدفی در افق دور دست  برسند ولی در گرماگرم رفتن آن قدر نفس  شان بند می آید و نفس نفس می زنند که چشم شان زیبایی ها و آرامش سرزمینی که از آن می گذرند را نمی بینند و بعد یک وقت چشم شان به خودشان می افتد  و می بینند پیر و فرسوده هستند و دیگر  برایشان فرقی نمی کند به هدفشان رسیده اند  یا نه