کتاب من و عباس بابایی خاطرات حسن دوشن از شهید عباس بابایی  علی اکبر مزدآبادی  نشر یازهرا برشی از متن کتاب من و عباس بابایی عباس جان یادت هست همیشه این جمله را زیر لب میگفتی و گریه میکردی که خدایا پس کی نوبت من می شود؟ من هم می گفتم اگر سعادت داشته باشیم می شود یادت هست دائم این ورد زبانت بود که آنان که گستاخی شهادت را ندارند به ناچار مرگ آن ها را می پذیرد عباسم تو به بالاترین جایگاه نزد خداوند رسیدی که لیاقتش را داشتی و خوش به سعادتت ولی رفیق قولی که به من دادی یادت هست؟  که گفتی در آن دنیا دست مرا میگیری البته که می دانم مثل همیشه تو طبق قولت عمل خواهی کرد از تو ممنونم که در همه احوال هوای من را داری و هنوز فراموشم نکردی و هر وقت صدایت زدم جواب مرا دادی عباس دلم برای صوت قرآنت برای کشتی گرفتن هایمان دویدن های صبح زود خنده های دلربا و زیر لبت تعزیه خواندن هایت و در یک کلام دلم برای روزگار با تو بودن تنگ شده است ای رهبر من ای دوست من از تو می خواهم از خدا بخواهی هر چه سریعتر مرا به وصال نزدیک تر کند