کتاب مربی وتربیت نوشته آیت الله حائری شیرازی کتاب مربی و تربیت نوشته محی الدین حائری شیرازی است این کتاب اثری راهنما است برای تمام فعالان حوزه آموزش که دغدغه آموزش و روش های تربیتی دارند درباره کتاب مربی و تربیت آنچه در پیش روی شماست سلسله بحث های تمام شده ای است که در مرکز تربیت معلم از نیمهٔ دوم سال ۱۳۵۹ در زمینهٔ تعلیم و تربیت اسلامی آغاز شد در آن زمان که محیط های دانشگاهی دستخوش انقلاب فرهنگی بودند طبعاً ذهن و فکر دختران و پسران دانشجو و معلمان درصدد بازیافتن نقاط اساسی جدایی فرهنگ اسلامی از فرهنگ های غربی بود؛ ازاین رو ترجیع بند سخن و تکیه گاه کلام انقلاب فرهنگی و مقدمات و اسباب و نتایج و آثار آن بوده است مهم ترین ویژگی این بحث ملاحظهٔ رابطهٔ طولی بین مسائل و بازگرداندن کثرت فرعی به وحدت اصلی است عالِم متفکر و حکیم الهی مرحوم آیت الله حائری شیرازیدر این سلسله بحث ها به مبانی اصول و روش های تربیت دینی و قواعد رابطهٔ بین مربی و متربی می پردازند و با ژرف نگری منحصربه فرد خویش دُرَر گران بهایی را از قرآن و روایات صید کرده و عرضه می نمایند که در نوع خود بدیع و از مصادیق تولید علم در حوزهٔ علوم انسانی و علوم تربیتی به حساب می آید مباحث این کتاب می تواند مورد استفادهٔ معلمان مربیان والدین و تمام فعالان حوزهٔ تعلیم و تربیت قرار گیرد  خواندن کتاب مربی و تربیت را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم این کتاب را به تمام علاقه مندان و فعالان حوزه آموزش پیشنهاد م کنیم بخشی از کتاب مربی و تربیت معنای تعلیم و تربیت و تعامل آن ها تعلیم به معنی باسوادکردن و بااطلاع کردن و تدریس و آموزش و کلاً به معنی انتقال علم از یکی به دیگری است تربیت به معنی به فعلیت رساندن استعداد و به کمال رساندن مستعد کمال است وقتی تعلیم را با تربیت مقایسه می کنیم به این نتیجه می رسیم که تعلیم شاخه ای از تربیت است؛ زیرا تربیت حرکت تعاملی است و معلومات اگر حقیقی و اصیل باشد می تواند زمینه ای برای انتخاب جهت مفید باشد؛ و اگر آن معلومات کاذب و موهوم باشد حرکت را از سیر تکاملی منحرف می نماید پس بین تعلیم و تربیت یک نوع ارتباط اساسی موجود است مخصوصاً در زمینهٔ علومی که با جهت انسان رابطه پیدا می کند اگر تربیت به معنی ساخته شدن انسان و رسیدن او به کمال حقیقی خویش است پس هر علمی که انسان را معنی می کند و انسان از طریق آن با حقیقت آشنا می شود علم جهت دهنده است حال اگر در این علم مغالطه و مجادله ای انجام شود خط و جهت انسانی را تا زمانی که شخص تحت تأثیر آن علم باشد و اعتقادش به آن علم پابرجا باشد منحرف نگه می دارد به همین جهت است که علوم انسانی حساس ترین بخش تعلیم است چون مستقیماً با تربیت سروکار دارد و در واقع به جای مزیت تبدیل به موانع رسیدن می شود