معرفت دینی از منظر معرفت شناسی معرفت دینی از منظر معرفت شناسی علی ربانی گلپایگانی یکی از مباحث طرح شده در کلام جدید نظریه قبض و بسط می باشد صاحب این نظریه مدعی است فهم ما از همه چیز در حال تحول است آن هم به نحو موجبه کلیه که بدون استثناء است و بدیهیات را نیز در بر می گیرد و حتی همین مدعا را نیز شامل می شود؛ یعنی فهم ما از همین مدعا نیز تحول می یابد آیا این نظریه صحیح است؟ آیا از اتقان کافی برخوردار است؟ یا در آن تعارض و پارادوکس وجود دارد؟ اگر این مدعا شامل خودش هم بشود آیا خود را نقض نمی کند؟