کتاب دختری که رهایش نکردی دختری که رهایش نکردی داستانی نوشته لیلا عباسعلی زاده است که در انتشارات کتابستان معرفت به چاپ رسیده است  درباره کتاب دختری که رهایش نکردی  این کتاب خاطرات یک دختر دهه شصتی خود نویسنده است که از زبان خودش روایت می شود صداقت نویسنده و لحن شیوا و شیرین و طنزش فضایی جذاب را برای اثر ایجاد کرده است فضایی که هم شما را می خنداند و هم می گریاند  بخشی از کتاب دختری که رهایش نکردی  داشتم می گفتم که ما هشت تا بچه بودیم که البته بعضی هایمان دیگر بچه نبودیم عمۀ بزرگم پنج تا از همین مثلاً بچه ها داشت عمۀ کوچکم شش تا عمویم هم هفت تا دایی که نداشتم ولی خاله ام هم سه تایی بچه داشت بببینم اصلاً شما وقتی می رفتید مهدکودک کلاً چند تا بودید؟ حالا فکر کنم بهتر متوجه بشوید ما چند تا بوده ایم توی مهمانی های خانوادگی دقیقاً به اندازۀ بچه های توی یک مهدکودک بچه توی دست وپا وول می خورد؛ اصلاً یک وضعی جالب این جاست که امروزه پدرومادر به همراه پدربزرگ و مادربزرگ و احیاناً عمه و عمو و دایی و خالۀ مجردشان دسته جمعی حریف یک یا حداکثر دو تا بچه نمی شوند ولی آن موقع فقط یک نفر از چهارجفت پدرومادر حریف ماقریب به سی نفرمی شدند کافی بود فقط یک نفرشان دلش بخواهد ما را ساکت کند شرایط طوری بود که اصلاً جرئت نداشتیم نُطُق بکشیم نُطُق را هم توضیح بدهم؟  ادامه می دهم پسرها می رفتند توی حیاط و روی پشت بام و خلاصه هرجایی غیر از خانه و دنبال ِهم می دویدند یک روز تا به خودمان آمدیم دیدیم پسرعمه ام یکی از درخت های توت حیاطمان را ارّه کرده است و با تنۀ درخت افتاده است دنبال بقیه؛ بقیه یعنی بچه های کوچک تر بچه های کوچک تر هم حیاط و چه بسا کوچه را گذاشته بودند روی سرشان حالا فکر کنید حیاطی که چند نفر آن را گذاشته باشند روی سرشان اگر یک دفعه به دلیل ساکت شدن ناگهانی بچه ها در اثر داد یک بزرگ تر از روی سر بچه ها بیفتد پایین به اندازۀ چند تا تشت صدا می دهد؟  داشتم می گفتم که غوغا بود و شوهرعمه هم که اعصاب آرامی نداشت بلند شد و از همان روی بهارخواب لنگه کفش بی چارۀ بابای مرا برداشت و پرت کرد به طرف پسرعمۀ درخت به دست او هم در کمال نامردی جاخالی داد و لنگه کفش انگار که با تفنگ دوربین دار نشانه گیری شده باشد صاف خورد به گلدان شمعدانی همسایه که روی دیوار مشترکمان گذاشته شده بود گلدان هم مثل همۀ گلدان های توی فیلم و کارتون ها هِی تکان خورد و تکان خورد و آخرش هم شَتَرَق افتاد توی خانۀ همسایه و آخخخخخ همسایه بلند شد ما همگی از بزرگ و کوچک با ترس و وحشت و دهان های باز چشم دوخته بودیم به دیوار که ببینیم کِی آقای همسایه با چند تا یاالله یاالله از دیوار سرک می کشد توی حیاط ما علی آقا البته بدون سرک کشیدن توی حیاط ما گفت   امان از دست این گربه ها  بابا که جانب احتیاط را ازدست داده بود گفت   گربه نبود علی آقا شرمنده کفش پرت کردند طرف این بچه های ذلیل مُرده که آن ها هم جاخالی دادند و کفش خورد به گلدان و گلدان افتاد روی سر شما چیزی که نشد ان شاالله؟  علی آقا گفت   نه الحمدلله سرم نشکست آها الآن دیدم کفش را نَخورَد به کسی الآن پرت می کنم روی بهارخواب  کفش بی چارۀ بابای بی چاره پرت شد توی حیاط و درست خورد توی سر کسی که باید می خورد و دست پسرعمه رفت طرف سرش و تنۀ درخت از دستش افتاد روی پایش و دادش به هوا رفت که یک دفعه عمه غیرتی شد و گفت   داداش جلوی کفشت را بگیر زد گلدان و سر همسایه و سر و دست و پای پسر بدبخت مرا ترکاند  بابا گفت   خواهر مگر من کفش پرت کردم؟  عمه هم از تک وتا نیفتاد و گفت   من هم نگفتم جلوی خودت را بگیر و گفتم جلوی کفشت را بگیر  علی آقا بعد از سی ثانیه فرصت کرد حرف بزند و گفت   چی شد همسایه؟  بابا گفت   الحمدلله هیچی نشد علی آقا فقط کار ما را سبک کردی برای تنبیه این بچه