پایی که جاماند سیدناصر حسینی پور  جانباز جنگ است پایی که جا ماند یادداشت های روزانه سیدناصر حسینی پور از زندان های مخفی عراق است سید ناصر چهارده ساله است که به جبهه می رود و شانزده ساله است که در آخرین روزهای جنگ در جزیرة مجنون به اسارت عراقی ها درمی آید؛ در حالی که دیده بان است و در واحد اطلاعات فعالیت می کند وقتی اسیر می شود یک پایش تقریباً قطع شده و به رگ و پوستی بند بوده است با این حال تصمیم می گیرد در دورة بعد از اسارت باز هم دیده بان اتفاقات و حوادث باشد اما این بار بدون دوربین و دکل او دیده ها و شنیده هایش را در کاغذهای کوچکی که از حاشیه روزنامه ها و کتاب های ارسالی سازمان مجاهدین خلق جمع آوری کرده است با رمز می نویسد و در لوله عصایش جاسازی می کند حسینی پور در شهریور ۱۳۶۹ در بیمارستان ۱۷ تموز این یادداشت ها را در دفتر کوچک ۲۰ برگی می نویسد و در میان بانداژ پای مجروحش به ایران می آورد او به روایت اتفاقاتی که در جبهه و دوره اسارت گذرانده پرداخته است همچنین به شهادت همرزمانش رفتار خشونت آمیز عراقی ها با اسرای ایرانی و حتی اسیران مجروح از جمله خود او مثل شلیک دو گلوله به پاهای مجروحش عدم رسیدگی به مجروحیت شدید پایش تا جایی که پایش عفونت می کند و کرم ها روی همه بدنش به حرکت درمی آیند و نهایتاً عراقی ها پایش را قطع می کنند و جلوی پیشرفت عفونت گرفته می شود او در بازداشت گاه های مختلف مورد ضرب و شتم قرار می گیرد و بازجویی می شود ولی هرگز به عقایدش پشت نمی کند در آبان ۱۳۶۶ در سالگرد شهادت برادرش سید هدایت الله می داند که خانواده برای هر دوی آن ها مراسم برگزار کرده اند چند روز مانده به آزادی اش می شنود که بازرسان سازمان صلیب سرخ قرار است برای نام نویسی آن ها بیایند سید ناصر جزو بیست هزار اسیر ایرانی در تکریت است که مفقود الاثر و از حقوق اسیر جنگی بی بهره اند روز پنجشنبه ۲۲ شهریور ۱۳۶۹ اتوبوسی سید ناصر و اسرای دیگر را به فرودگاه بغداد می برد و آنجا سوار هواپیما شده و عازم ایران می شوند