حدیث عنوان بصری روایت عنوان بصری درباره سفارش امام جعفر صادق ـ ع ـ به علاقه مندان سیر و سلوک الی الله دستوری بسیار کارساز و اساسی است در راستای گذشتن از نفس امّاره و خواهش های مادی و طبعی و شهوی و غضبی که غالباً از کینه و حرص و شهوت و غضب و زیاده روی در تلذّذات بر می خیزند مرحوم قاضی استاد روحانی علامه طباطبائی و عده ای دیگر از بزرگان دستور می دادند به شاگردان و مریدان سیر و سلوک الَی الله تا روایت عنوان بصری را بنویسند و بدان عمل کنند و علاوه بر این می فرموده اند باید آن را در جیب خود داشته باشند و هفته ای یکی ـ دو بار آن را مطالعه کنند این روایت بسیار مهم است و حاوی مطالبی بس نورانی و جامع در بیان مقام عبودیت و تسلیم و رضا و کیفیت معاشرت و کیفیت و مقدار غذا و کیفیت تحصیل علم و کیفیت حِلم و مقدار شکیبایی و بردباری و تحمل شدائد در برابر گفتار هرزه گویان است  ترجمه حدیث عنوان بصری  این روایت از حضرت امام جعفر صادق علیه السّلام منقول است و مجلسی در کتاب بحار الانوار ذکر کرده و چون دستورالعمل جامعی است که از ناحیه آن امام هُمام نقل شده است ما در اینجا عین الفاظ و عبارات روایت و به دنبال آن ترجمه اش را بدون اندک تصرف بیان می کنیم تا محبان سلوک الی الله از آن متمتّع شوند من محمد باقر مجلسی به خط شیخ ما بهاء الدین عامِلی قَدَّس الله روحَه چیزی را بدین عبارت یافتم شیخ شمس الدین محمد بن مکی شهید اول  گفت من نقل می کنم از خط شیخ احمد فراهانی رحمه الله از عُنوان بصری و وی پیرمردی فرتوت بود که از عمرش نود و چهار سال سپری می گشت  او گفت حال من این طور بود که به نزد مالک بن انس رفت و آمد داشتم چون جعفر صادقع به مدینه آمد من به نزد او رفت و آمد کردم و دوست داشتم همان طوری که از مالک تحصیل علم کرده ام از او نیز تحصیل علم نمایم  پس روزی آن حضرت به من گفت من مردی هستم مورد طلب دستگاه حکومتی آزاد نیستم و وقتم در اختیار خودم نیست و جاسوسان و مفتشان مرا مورد نظر و تحت مراقبه دارند و علاوه بر این من در هر ساعت از ساعات شبانه روز اوراد و اذکاری دارم که بدان ها مشغولم تو مرا از وِردم و ذِکرم باز مدار و علومت را که می خواهی از مالک بگیر و در نزد او رفت و آمد داشته باش همچنان که سابقاً حالت این طور بود که به سوی وی رفت و آمد داشتی  پس من از این جریان غمگین گشتم و از نزد وی بیرون شدم و با خود گفتم اگر حضرت در من مقدار خیری جزئی را هم تفرس می نمود هر آینه مرا از رفت و آمد به سوی خودش و تحصیل علم از محضرش منع و طرد نمی کرد   پس داخل مسجد رسول الله ص شدم و بر آن حضرت سلام کردم سپس فردای آن روز به سوی روضه برگشتم و در آنجا دو رکعت نماز گزاردم و عرض کردم ای خدا ای خدا من از تو می خواهم تا قلب جعفر را به من متمایل فرمایی و از علمش به مقداری روزی من نمایی تا بتوانم بدان به سوی راه مستقیم و استوارت راه یابم و با حال اندوه و غصه به خانه ام بازگشتم و به جهت آن که دلم از محبت جعفر اشراب گردیده بود دیگر نزد مالک بن انس نرفتم بنابراین از منزلم خارج نشدم مگر برای نماز واجب که باید در مسجد با امام جماعت به جای آورم  تا به جایی که صبرم تمام شد   در این حال که سینه ام گرفته بود و حوصله ام به پایان رسیده بود نعلَین خود را پوشیدم و ردای خود را بر دوش افکندم و قصد زیارت و دیدار جعفر را کردم و این هنگامی بود که نماز عصر را به جا آورده بودم  پس چون به درِ خانه حضرت رسیدم اذن دخول خواستم برای زیارت و دیدار حضرت در این حال خادمی از حضرت بیرون آمد و گفت چه حاجت داری؟ گفتم سلام کنم بر شریف   خادم گفت او در محل نماز خویش به نماز ایستاده است پس من مقابل درِ منزل حضرت نشستم در این حال فقط به مقدار مختصری درنگ نمودم که خادمی آمد و گفت به درون بیا تو بر برکت خداوندی که به تو عنایت کند من داخل شدم و بر حضرت سلام نمودم حضرت سلام مرا پاسخ گفتند و فرمودند بنشین خداوندت بیامرزد پس من نشستم و حضرت قدری به حال تفکر سر به زیر انداختند و سپس سر خود را بلند نمودند و گفتند کنیه ات چیست؟ گفتم ابوعبدالله پدر بنده خدا   حضرت گفتند خداوند کنیه ات را ثابت گرداند و تو را موفق بدارد ای ابوعبدالله حاجتت چیست؟   من در این لحظه با خود گفتم اگر برای من از این دیدار و سلامی که بر حضرت کردم غیر از همین دعای حضرت هیچ چیز دگری نباشد هرآینه بسیار است سپس حضرت سر خود را بلند نمود و گفت چه می خواهی؟ عرض کردم از خداوند مسالت نمودم تا دلت را بر من منعطف فرماید و از علمت به من روزی کند و از خداوند امید دارم که آنچه را که درباره حضرت شریف تو درخواست نموده ام به من عنایت نماید حضرت فرمود ای ابا عبدالله علم به آموختن نیست