کتاب رمان خارجی وداع با اسلحه اثر ارنست همینگوی طی جنگ جهانی اول ستوان هنری در شهر کوچکی در شمال ایتالیا مشغول خدمت در بخش آمبولانس های جبهه ی این کشور است او در روزهای ابتدایی که جبهه ی جنگ نسبتا آرام می گذشت از زندگی در تالار ناهارخوری و می گساری میان آمبولانس ها لذت می برد جنگ طوری آرام بود که حتی با مرخصی او برای تمام زمستان موافقت شد زمانی که هنری از مرخصی به جبهه بازمی گردد با پرستاری به نام کاترین بارکلی آشنا می شود و تظاهر می کند که به او علاقمند شده است کاترین حرف او را می پذیرد؛ در حالی که به آن باور ندارد در این بین اما شعله های جنگ دوباره روشن شده است و هنری مجروح می شود او را به بیمارستانی در شهر میلان که کاترین هم به آن جا فرستاده شده است منتقل می کنند در بیمارستان کاترین و هنری دلباخته ی هم می شوند هنری دوباره به جبهه ی نبرد اعزام می شود جنگ هر روز شدیدتر می شود و هنری در صحبت با هم رزمانش متوجه می شود که همگی تا چه حد از جنگ بیزار هستند پیش از اینکه هنری به منطقه ای کوهستانی که به آن جا اعزام شده است برسد حمله ی آلمانی ها و اتریشی ها شروع می شود و آن ها مجبور به عقب نشینی می شوند هنری با سه آمبولانس تحت فرمانش به عقب بر می گردد اما آمبولانس ها در جاده های فرعی به گل می نشینند یکی از سربازان او کشته می شود و دیگری خود را تسلیم می کند هنری و یکی دیگر از سربازانش به دلیل عقب نشینی دستگیر می شوند و برای محاکمه و تیرباران راهی یک چمن زار می شوند اما در راه هنری خودش را نجات می دهد و فرار می کند پس از این اتفاق متوجه می شود که هیچ علاقه ای به جنگیدن ندارد  بسیاری معتقدند که همینگوی بر اساس تجربیات شخصی خود در جنگ جهانی اول داستان کتاب را روایت کرده است و شخصیت های اصلی کتاب براساس شخصیت های حقیقی شکل گرفته اند به عنوان مثال کاترین بر اساس شخصی به نام اگنس ون کوروسکی نوشته شده است که پرستار صلیب سرخ طی جنگ جهانی اول بوده است و از همینگوی مراقبت می کرده است همینگوی عاشق او نیز شده بود  داستان کتاب نبرد امپراتوری های اتریش  مجارستان و آلمان را در برابر ایتالیا به تصویر می کشد که در سال 1917 اتفاق افتاد و ایتالیا مجبور به عقب نشینی گسترده ای شد داستان عاشقانه ی کتاب در بستری تلخ و خشن توصیف می شود همینگوی با شیوه ی روایت منحصربه فرد خود و با نثری شیوا و روان قصه را روایت می کند که باعث شده خواننده تا صفحات پایانی کتاب با آن همراه شود  نویسنده استادانه سرگردانی و انزجار قهرمان داستان هنری را نسبت به جنگ روایت می کند و شکوه و عظمت کلمات و عبارات او ارزش و زیبایی کتاب را دو چندان می کند  نویسنده درباره شیوه ی نگارش خود گفته است یادم است تقریبا هر روز در دنیای این کتاب زندگی می کردم و به این فکر می کردم که قرار است بقیه اش را چه کار کنم وقتی این کشور مردم و ماجراها را خلق می کردم خوشحال تر از همیشه بودم هر روز کتاب را از اول تا جایی که نوشته بودم می خواندم هر وقت که از کار خودم راضی بودم و می دانستم فردا باید از کجا شروع کنم دوباره کار را متوقف می کردم    روایت داستان با وجود اینکه غم انگیز است اما همینگوی آن را گریزناپذیر و واقعیت زندگی می داند این که کتاب در این حد غم انگیز بود مرا ناراحت نمی کرد چرا که من معتقدم زندگی اساسا یک تراژدی است و می دانستم تنها یک مسیر برای به پایان رساندن این داستان وجود دارد ولی مساله ی مهم این بود که تو موفق شده بودی چنین چیزی بنویسی اثری خلق کنی که خودت هم هنگام خواندنش احساس رضایت داشته باشی و مهم تر این که تو می توانستی هر روز این کار لذت بخش را انجام دهی این باعث می شد من بیشتر از همیشه از کار خود لذت ببرم و به بقیه ی مسائل توجهی نکنم  یکی از دلایل مهمی که کتاب در تمامی این سال ها به عنوان اثری مهم باقی مانده است مطرح کردن سطحی جدید از صلح طلبی است همچنین زبان ساده و روان کتاب به همراه احساسات چند لایه اثر را به رمانی کلاسیک تبدیل کرده است