کتاب سکولاریسم اثر حمیدرضا شاکرین اروندکتاب کتاب سکولاریسم اثر حمیدرضا شاکرین کتاب دو جلدی سکولاریسم در پاسخ به سئوالاتی نظیر موارد ذیل تدوین شده است    مقصود از سکولاریسم چیست و چه تفاوتی با سکولاریزاسیون و لائیسیزم دارد؟  با توجه به پیشینه و زمینه های سکولاریزاسیون در جهان غرب و مسیحیت آیا سکولاریزاسیون در جهان اسلام  به ویژه در جوامع شیعی امکان پذیر است؟    پیش زمینه های تحقق سکولاریسم در جهان غرب و مسیحیت چیست؟   آیا تعریف و تحلیل دین و حکومت می تواند بیانگر دخالت یا عدم دخالت دین در شئون سیاسی و حکومتی باشد؟    آیا دین و سیاست اهداف متمایزی دارند؟   رابطه دین و حکومت چگونه رابطه ای است؟    چگونه می توان برای انبیاء دو هدف در نظر گرفت اصلاح دنیا و آخرت در حالی که این دو در تزاحم با یکدیگرند؟   آیا دخالت دین در سیاست لغو است؟    آیا پرداختن به مصالح دنیایی موجب تنزیل و کاهش مقام و منزلت خدا و پیامبران نیست؟  دین نهادی است اجتماعی یا مقوله ای فرانهادی؟    اعتقاد به رابطه دین و دولت برآمده از پیش فرض ها و انتظارات معتقدین به آن است و با تغییر آن پیش فرض ها و انتظارات نظریه پیوند دین و دولت مورد تردید قرار می گیرد   دین از ارایه معرفت عملی که دستمایه بنیادین برنامه ریزی های کلان اجتماعی است ناتوان و ناکام است    دین امری فردی و اختیاری است و حکومت پدیده ای اجتماعی و دارای الزام و اجبار است جمع این دو پدیده چگونه امکان پذیر است؟   با توجه به این که دین امری فراگیر و انسان شمول است و سیاست مسأله ای منطقه ای و مرزبندی شده چگونه می توان از سیاست دینی سخن گفت؟    دین مظهر رحمت الاهی و پیام آور رحمت است و استفاده از زور و خشونت لازمه اعمال قدرت و حکومت؛ در این صورت سازگاری بین دین و حکومت و سیاست چگونه ممکن است؟   آیا دلایلی از کتاب و سنت مبنی بر دخالت دین در شئون دنیوی بشر وجود دارد؟    اگر تشکیل حکومت جزء دین و وظایف دینی است چرا ائمه اطهارع از حکومت کناره می گرفتند و در میان انبوه پیامبران و امامان جز تعداد اندکی به حکومت نپرداخته اند؟   آیا دین خصوصاً اسلام در ساختار نظام دولتی نظریه ویژه ای دارد یا در واقع از همان نظام های سکولار و لائیک الگوبرداری کرده است؟    با توجه به اینکه قدرت و ثروت از عوامل اجتناب ناپذیر حکومت اند آیا پیوند آن دو با دین موجب ظاهرگرایی و قشریگری در امر دین و سمیت قرار دادن قرائت واحد و زدودن مجال طرح قرائت های مختلف از دین و سرکوب دگراندیشان و لاجرم مانع رشد معرفت دینی نمی شود؟   آیا دنیوی کردن دین یا دینی کردن حکومت و سیاست موجب استفاده ابزاری از دین در جهت خواسته ها و منافع سیاسی نمی شود؟    حکومت دینی و رسمیت دهنده قرائت واحد از دین است و مجال طرح قرائت های مختلف را از بین می برد آیا این منجر به سرکوب دگراندیشان و مانع رشد معرفت دینی نمی شود؟   دولت دینی چگونه با حق مشارکت سیاسی مردم سازگار است؟    مدیریت کارآمد مدیریت علمی است و مدیریت فقهی از کارآیی لازم برخوردار نیست   آیا دخالت عالمان دین در سیاست با قداست آنان و قداست دین ناسازگار نیست؟   تجربه تاریخی نشان می دهد که برقراری حکومت دینی نفرت انگیز و موجب گریز از دین است و سکولاریزاسیون سیاست و حکومت مالاً به نفع دین می انجامد