ساغرعشقسیری در معارف مناجات محبین انسان همان یگانه مخلوقی که طینتش بر بینش و گرایش به خداوندگار خویش سرشته شده است تنها در جستجوی شناخت و معرفت و یا در پی پرستش و عبادت معبود تلاش نکرده و نمی کند؛ بلکه خلوت با حضرت دوست و مناجات با آن یگانه محبوب علی الإطلاق نیز همواره آرزوی این مخلوق خاکی بوده و هست این میل فطری و این آتش خاموش ناشدنی همان است که موسیعلیه السلام را به مقام کلیم اللّهی رساند و یونسعلیه السلام را در ظلمت تنهایی بر آن داشت تا لب به مناجات گشوده و عرضه بدارد ﴿لا إله إلا أنت سبحانک إنّی کنت من الظالمین﴾ همان نجوای شورانگیزی که تا ابد آتش عشق را در قلب تمام سالکان قرب حضرت جانان شعله ور کرده است بِسمِ اللهِ الرَّحمَنِ الرَّحیمِ اَلْحَمْدُ لِلّه الّذی نَوَّر قلوبَ مُحِبیه بِلَطائفِ اَنوارِه وَجَعَلَ سرایرَ اَحِبائِه کُنوزَ اَسرارِه وَ الصَّلاةُ وَ السَّلام علی محمّدٍ عَبْدِهِ وَ نَبِیِّه و خِیَرَتِه مِن اَخْیارِه و عَلَی اَهْلِ بَیْتِهِ الطَّیِّبینَ الطّاهِرینَ الْمَعْصومین سیّما بَقیَّةِ اللهِ فی الْاَ رَضینَ و عَلیَ اَصْحابِه و اَعوانِه و اَنصارِه  و خُلَصائِه و اللَّعنُ علی اَعدائِهم اَجْمعین از دوران نوجوانی یکی از مناجات هایی که دلم را می بُرد و از انس با تک تک فرازهایش لذت می بردم مناجات محبّینِ حضرت سیدالساجدینعلیه السلام بود که ترجمان حال عاشق دلباخته محبوب ازلی و ابدی و زبان حالِ دلْ  سوختگان طریق توحید بوده که اهل مناجات و عارفان و شیدائیان او سبحانه بیان حال خود را در آیینه کلمات آن می جویند و عاشقان شیوه راز دلی با حضرت محبوب بی همتا را از آن می آموزند این حقیر محض کجا و مضامین عالیه این مناجات کجا؟ کسانی می توانند به حقیقت آن راه پیدا کنند که صاحب درد بوده و در تب عشق به حضرتش سوخته دل باشند و همه وجودشان آتش عشق شده باشد عاشق جز زبان عشق نمی داند و جز با زبان عشق نمی گوید و جز زبان عشق را نمی فهمد در این مناجات امام عاشقان و پرچمدار عشق حضرت سیّد ساجدانعلیه السلام راهی را فرا رویت قرار می دهد که جز حقیقت نجویی و جز طریق عشق نپویی و جز فداکاری در راه معشوقت برنگزینی این مناجات بی نهایت فقر و بی نهایت نیاز و بی نهایت جهل را به بی نهایت غنا و بی نهایت بزرگی و بی نهایت علم پیوند می دهد و بستری فراهم می سازد تا آن همه چیز بر این همه هیچ نظر بیندازد این مناجات برای سوخته دلان و تشنگان بحرِ کران ناپیدای معارف الهی و سالکان طریق وصال حضرت دوست جلّ جلاله گنجینه بسیار ذی قیمتی است که می تواند چراغی فروزان برای رهروان طریق عشق و عاشقی باشد این مناجات که مونس گریه های نیمه شب دلدادگان معشوق بی همتا می باشد به عاشق می آموزد که باید در راه او سبحانه از روی شوق و اختیار سر ببازی و از سربازیدن از روی کراهت و اضطرار عاقلانه کناره  گیری این مناجات عشق و محبت را که اساس وجود و کمالات وجودی است به آدمی یادآور می شود که تو نیز راه و طریق عشق را در پیش گیر که  عاشـق شو ار نه روزی کار جهان سرآید        ناخوانده نقش مقصود در کارگاه هستی  ان مناجات به انسان توجه می دهد که تو دلتنگ خدای عزّوجل می باشی و بی قرار اویی و تا به او نرسی آرام و قرار نمی گیری که این حقیقت ریشه در عشق فطری ات دارد این مناجات متن درسیِ کلاس عشق و عاشقی است که جام بلورین شاگردان خود را از شراب طهورِ عشقِ به حضرت محبوب جلّ جلاله پر می کند و از خود بی خودشان می سازد و از شهود جمال جمیل یار مستشان می نماید