ارتداد کتاب ارتداد نوشته وحید یامین پور است کتاب ارتداد داستانی عجیب است در دنیایی تخیلی که در آن نویسنده تاریخ را تغییر می دهد  درباره کتاب ارتداد  کتاب داستان مردی به نام یونس است که برای دخترش آرزو از گذشته می گوید داستان از دهه هفتاد شروع می شود زمانی که تولد ۲۵ سالگی دختر مرد است کم کم داستان پیش می رود و می بینیم مرد در سال ۵۵ دانشجو بوده و به همراه همسرش دریا هر دو فعال سیاسی و انقلابی بودند اما چیزی که ناگهان داستان را تغییر می دهد این است که انقلاب اسلامی در سال ۵۷ پیروز نشده است هنوز حکومت پهلوی برقرار است و ناامیدی و سیاهی همه جا را گرفته است تغییر تاریخ معاصر ایده ای جذاب است که تا به حال هیچ نویسنده معاصری سراغ آن نرفته است و در این کتاب ما روایتی تازه و بدیع را می خوانیم متن سرشار از احساسات است و در سه بخش حیرت ارتداد و رجعت نوشته شده است  ما در تاریخ به گذشته می رویم و می بینیم زمانی که امام خمینی وارد ایران شده است او را دستگیر کرده اند و پس از آن در رادیو و تلوزیون اعلام می کنند که ایشان فوت کرده اند نیروهای ساواک و ارتش و آمریکا در شهر همه را قتل و عام می کنند و انقلاب را برای همیشه خاموش می کنند در همین درگیری ها یونس قهرمان داستان همسرش را از دست می دهد   بخشی از کتاب ارتداد  خوب نیستی نیازی به پرسیدن نیست تو لرزان با رنگ وروی پریده به من نگاه می کنی سرت را به سینه ام می چسبانی و گریه می کنی می گویی با هر بار شنیدن صدای تیر جان به لب شده ای و مرا تصور کرده ای که مثل احمد میان کوچه ها افتاده ام می گویی ده بار آرزو را بغل کرده ای و از صاحب خانه خواسته ای بگذارد به جایی تلفن بزنی و دست آخر گوشی را سر جایش گذاشته ای و به خانه برگشته ای می گویی چه روز تمام نشدنی و کُشنده ای بود می گویی یاد روزهای بی پایان زندان افتاده ای؛ روزهای عرق ریزان در نشستن های اجباری میان حیاط زندان روزهای اضطراب کشندهٔ تنهایی در سلول انفرادی روزهای درد نامیرای کابل های وحشیانهٔ بازجوها روزهای وحشت از دست های نانجیب کثیفی که نباید تو را لمس می کردند  دریا قرار گذاشته بودیم آن روزها را به یاد نیاوریم تو می دانی من از شنیدن خاطرات زندان تو چه زجری می کشم تو سکوت می کنی و به چشم هایم خیره می شوی؛ من به آرزو نگاه می کنم او هم پای تو گریسته بی آنکه بداند برای چه گریه می کند آرزو می دود و به پای من می چسبد باز هم صدای تیر و صدای کلاغ دستم را می اندازم زیر بازویت و تو را می نشانم روی زمین می روم سراغ تلویزیون و روشنش می کنم باید چیزی بگویند این لعنتی ها ما را جان به لب کردند نمی شود که چنین خبر بزرگی را مخفی کرد آه دریا کاش زمان متوقف می شد جای تیر کهنه می سوزد تو با چشم های سرخت به تلویزیون زل می زنی گوینده بعد از خواندن اطلاعیهٔ تمدید حکومت نظامی اعلام می کند که آقای نخست وزیر تا دقایقی دیگر برای موضوع مهمی با مردم سخن خواهد گفت  اضطراب زمین گیرم می کند دردی که تا کنون تجربه اش نکرده ام از منبع ناپیدایی درون سینه ام می خزد و نفسم را تنگ می کند بختیار کراواتی سیاه با خط هایی روشن بسته و سعی می کند خود را غمگین نشان دهد بوی تند حادثه می پیچد من یاد بوی زنندهٔ شکنجه گاه می افتم مغزم یخ می کند؛ مثل لحظه ای پیش از بی هوشی؛ مثل لحظه ای که از شدت درد کرخت می شدم و سوز کابل ها را نمی فهمیدم  سلام به مردم ایران من به عنوان نخست وزیر وظیفه دارم شما را در جریان رُخدادهای مهم سیاسی کشور بگذارم شما صاحب واقعی این کشور هستید و طبیعی است که باید از تصمیمات مهم مطلع باشید صبح امروز ما در دولت میزبان آقای خمینی بودیم و با ایشان دربارهٔ شرایط کشور و شیوهٔ منطقی اصلاحات در ساختار سیاسی گفت وگوهایی داشتیم آقای خمینی با روی باز و کاملاً منطقی پیشنهادات ما را شنیدند و قول دادند که با دوستان خود شور کنند و در اسرع وقت نشست مجدد مشترکی برگزار کنند