بردار این ها را بنویس آقا از مهر ماه سال 1343 که شماره چهارم از دوره جدید مجلّه اندیشه و هنر ویژه جلال آل احمد منتشر شد که من در آن مقاله ای داشتم با عنوان آل احمد در داستانهای کوتاهش تا اردیبشت ماه امسال که سال 1390 است هر وقت که در مجلسی معمولا نه بیش از پنج شش نفر از آدمهای بی عقده و مصون از بیماری شهرت به مناسبتی حرف از مجلّه سخن پیش می آمده است یا از جلال آل احمد یا  حرفهای من برای حدّ اقلّ یکی از حاضران مجلس به اندازه ای جالب توجّه و قابل تامّل و باعث تحیّر بوده است که این یک نفر هیجان خود را با جمله ای به این مضمون بیان می کرده است آقا بردار اینها را بنویس حالا این خاطره هایی که بعد از چهل و هفت سال برای شما روایت می کنم زندگینامه من نیست بخشی از تجربه های پدر بزرگ و پدری است که نخواسته است و هنوز هم نمی خواهد جز شاعر داستان نویس و منتقد ادبی اسمی عنوانی هدفی یا وظیفه ای داشته باشد به عبارت دیگر این برای نسلی پدر و برای نسلی پدر بزرگ می خواهد در هفتاد و هفت سالگی بگوید که خود او در زمانی که در مقابل شاعران داستان نویسان و منتقدان ادبی همعصرش در سنّ فرزند یا نوه آنها بود از موجودیت آنها تصوّراتی داشت که بسیاری از از این تصوّرات پس از تجربه هایی و تامّلاتی در نظرش پوچ در آمد آنوقت در مرحله های بیست سالگی و سی سالگی با مشاهده غفلتها و کجرویها و پوچ بازیهای بسیاری از شاعران و نویسندگان و هنرمندان و منتقدان همنسل خود دریافت که در جامعه او مدّت درازی است که سیاست با معنویت رابطه ای نامناسب پیدا کرده است و او باید خود را از فریب و قدرت این رابطه مصون بدارد و از حیطه گمراه کننده و خسران آور آن بیرون بکشد