دیوان کامل ناصرالدین شاه قاجار ناصرالدین شاه از جمله پادشاهانی بود که قریحه شاعری داشت و سروده های بسیاری با تخلص ناصر از خود به یادگار گذاشت به طور کلی زبان و ادبیات فارسی در دوره سلطنت او و فتحعلی شاه قاجار رونق و توسعه زیادی پیدا کرد؛ زیرا هر دو پادشاه شاعر و صاحب قریحه بودند و به این موضوع بسیار اهمیت می دادند   ناصرالدین شاه همچون شاه عباس عشق و علاقه فراوانی به خاندان عصمت و طهارتع داشت و همین امر باعث شد که بخشی از دیوان خود را به سروده های آیینی و مذهبی اختصاص دهد  ناصرالدین شاه بخش اعظم سروده های مذهبی خود را به امام حسینع و سایر شهدای کربلا اختصاص داده است دیگر اشعار آیینی او در وصف امام علیع و امام رضاع و شعری ترکی در مصیبت کربلاست او برای سرایش این بخش از دیوان از انواع قوالب شعری چون مثنوی قصیده غزل قطعه و رباعی استفاده کرده است در دیگر اشعار این بخش تقسیم بندی سروده ها بر اساس قالب شعری بوده و مضمون در درجه دوم اهمیت قرار گرفته است بااین وجود اشعاری متأثر از مذهب و با شمه ای آیینی در بخش غزلیات دیوان هم مشهود است ناصرالدین شاه در این بخش از اشعار خود یک غزل کامل و یک غزل ناتمام با ردیف پنداری دارد که در هر دو غزل غیر از ردیف یکسان از سه بیت تکراری و مضمونی واحد استفاده کرده است