کتاب زیگورات نشر نفیر خانه در تاریکی نامعمولی فرو رفته بود پرده ها سراسر پنجره ها را پوشانده بود و اِزمی گربه ی اِویتا بی قرار می نمود دستی به سروگوشش مالیدم و چراغ ها را یکی یکی روشن کردم چشم هایم را بر جای خالی پیانوی پرشورش که مثل بیابانی در چنگ باد به جانم چنگ می انداخت بستم و کوشیدم رقص نرم انگشت هایش را بر کلیدهای پیانو بیافرینم و به هشت قطعه ی کریسلریانا ی او گوش بسپارم آن شب بی آن که پرده از رفتن ناگهانی اش بردارد این قطعه های افسون کننده را با تمام جانش برایم نواخت