کتاب تذکره الشعراء تصنیف امیر دولتشاه سمرقندی به کوشش محمد رمضانی ناشرکلاله خاوروزیری گالینگورکیفیت در حد نو تذکره الشعراء  نویسنده امیر دولتشاه سمرقندی به کوشش  محمد رمضانی ناشر کلاله خاور اندازه کتاب وزیری گالینگور   سال انتشار 1366   دوره چاپ 2     از کتب مرجع و تذکره های مهم به زبان پارسی تذکره ای است که دولتشاه سمرقندی تالیف کرده است تذکره الشعراء دومین تذکره از نوع خود پس از لباب الالباب عوفی در تاریخ ادب فارسی است که در خلال شرح احوال شاعران پادشاهان و پیران افسانه هایی دیده می شود که دولتشاه آنها را به تناسب در کتاب خود درج کرده است از نمونه های بارز این افسانه ها می توان به حکایاتی درباره ی فردوسی ناصرخسرو نظامی خیام عطار سعدی عبیدزاکانی و حافظ اشاره کرد  مجموع اظهار نظرهای دولتشاه درباره ی سروده های شاعران نشان می دهد که او به ظرائف و دقایق و صنایع شعری وقوف کامل داشته است؛ چنان که اشاره به بسیاری از صنایع بدیعی و یا استفاده از اصطلاحاتی چون متانت نازک سخن ملایم گوی و متین سخن سخن صاف و روان و غزل مطبوع  حاکی از داوری وی درباره ی سروده های شاعران است  تذكرة الشعراء دولت شاه سمرقندی از جمله تذکره های عمومی ای است که بعد از لباب الألباب محمد عوفی دومین تذکره موجود درباره احوال شاعران و اشعار آنان بشمار می رود و با وجود اشتباهات تاریخی موجود در آن پیوسته مورد مراجعه محققان بوده است دولت شاه تألیف این تذکره را در سال 982ق به پایان رسانید و محتوای آن را بر یک مقدمه هفت طبقه و یک خاتمه تنظیم کرد؛ به طوری که شرح احوال شاعران قرن نهم آن مغتنم و حائز اهمیت است تذكرة الشعراء بارها در ایران و خارج از ایران تصحیح و تجدید چاپ شد و اولین و آخرین تصحیح آن مربوط به سالهای 1305ق و 1385ش است نسخه های خطی فراوانی از این تذکره در کتابخانه های دنیا موجود است و به بعضی زبانها هم ترجمه شده است  دولت شاه اطلاعات مورد نیاز را از دیوان شاعران و کتابهای تاریخی گرد آورده و از شنیده های خود نیز سود جسته است او تذکره خود را بر اساس تاریخ و دوره زندگی شعرا مرتب کرده و شرح حال 150 شاعر نامدار را از ظهور اسلام تا زمان زندگی خود آورده است تذكرة الشعراء با دیباچه مؤلف آغاز می شود پس از مقدمه ای در ذکر ده تن از شاعران عرب شعرای پارسی گو به لحاظ تاریخی به هفت طبقه تقسیم می شوند که آخرین طبقه به شعرای هم دوره دولت شاه اختصاص دارد در این ضمن به احوال پادشاهان حامی شعر و رویدادهای تاریخی نیز اشاره شده است در خاتمه شرح زندگی و مکارم هفت تن از بزرگان روزگار دولت شاه آمده و کتاب با شطری از مقامات ابوالغازی سلطان حسین بهادر به پایان رسیده است  او جز نقل احوال شاعران به نقد شعر آنها نیز می پردازد و بنا بر سبک مورد پسند زمان خود به طنطنه الفاظ و مضمونآفرینی و آرایه های لفظی توجه می کند و شعر را با این ملاکها نقد و ارزیابی می کند وی اشعاری را که فصیح و روان و پیراسته از تکلفات و صنایع باشند تحسین نمی کند؛ چنان که ذکر تمامی قصیده بوی جوی مولیان رودکی را در تحمل تذکره نمی داند دولت شاه چون در دوره انحطاط ادبی به سر می برده در معرفی چند تن از شعرا از جمله حافظ شاعری را دون مرتبه آنان دانسته و به فضایل دیگر آنان پرداخته و توجه نکرده است که تذکره او بر مدار شعر و شاعری است