کتاب دنیای وارونه ادواردو گالئانو چشم هایتان را ببندید و چند لحظه زمان را به سال ۱۹۹۸ برگردانید در حدود این بیست سال چه چیزی تغییر کرده است؟ سرخی خون تیزی آتش و ناتوانی سنگ در برابر سلاح معنایی دیگر یافته است؟ آیا پاکدامنی شرافت حقیقت و قانون به عنوان ستون های جامعهٔ انسانی استوارتر شده اند؟ آیا در آن زمان نیز مثل امروز فقیران رانده شدگان بی پناهانی بودند که به امید نجات به سوی مرزهای بسته شده هدایت شده اند؟ آیا می توان انسانی بدون نیاز را تصور کرد؟ انسانی بدون ترس؟ انسانی که معنای انسانیت را در رنگ مدل و شکل خودروها و ساختمان ها نبیند؟ آیا در آن زمان فکر زیبا را به صورت زیبا ترجیح می دهند؟ دنیای وارونه مجالی برای اندیشیدن به این پرسش ها و یافتن پاسخ هایی برای فردا است ادواردو گالئانو نویسنده و شاعر اهل اروگوئه گاه با زبان کنایه گاه با اشاره به تجربه ای شخصی گاه بر پایهٔ نظرسنجی ها و گاه بر پایهٔ حقیقت های پنهان شدهٔ پشتِ سخنان مردان سیاست حقیقت دنیایی را به ما نشان می دهد که چندان دور از دنیای کنونی ما نیست با ورق زدن هر صفحه از این کتاب گویی انعکاسی از دنیای امروز را می بینیم که گالئانو با ریزبینی هرچه تمام تر در سال ۱۹۹۸ به تصویر کشید در میان صفحات احساس می کنید لازم است کتاب را ببندید نفس عمیقی بکشید کمی آرامش پیدا کنید و بعد دوباره ادامه دهید زبان گالئانو فرازونشیب خاص خود را دارد زمانی تند و کوبنده است و زمانی درونی ترین لایه های احساس را نشانه می گیرد و عجیب در این نشانه گیری موفق است ادبیاتی که گویی تنها مختص این مرد دوراندیش و حساس است و نشئت گرفته از دردهایی که جان و دلش را تسخیر کرده است او بی تابِ بشریتی است که مثل کبوتری یک بال می چرخد و سقوط می کند و در این سرگیجهٔ تهوع آور خود نمی داند که هیچ صعودی در کار نیست و در حال سقوط است باوجود حقایق تلخی که گالئانو مطرح می کند در صفحات آخر کتاب او سعی می کند کمی گزندگی حقیقت بیان شده را تلطیف کند و از رؤیای دنیایی سخن می گوید که در آن نه از کودکان خیابانی خبری هست و نه از سمومی که زمین را به ورطهٔ نابودی می کشانند؛ دنیایی که در آن دولت ها در جنگ با فقر تلاش بیشتری می کنند تا در جنگ با فقیران گالئانو در آخرین سال های هزاره امیدوارانه ابراز می کند درست است که نمی دانیم در زمانی که خواهد آمد دنیای مان چگونه خواهد بود؛ اما حداقل این حق را داریم که آن را آن گونه که امیدواریم باشد در ذهنمان بال وپَر دهیم