کتاب می نار محمد اسماعیل حاجی علیان ن کتاب درمورد ارامنه ایرانی و آداب ورسوم و زندگی آنان است    شور و شیرین گس و میخوش است اناری که در این خم به می روایت رسیده و روسری زنان جنوبی شده تا اصفهان و خرمشهر را به هم پیوند دهد یاقوت دانه های سرخ نماد عشق و تراژدی می شوند و جام خون رنگ ایثار و مقاومت را لبریز می کنند آرتوش در بستر کهن الگوی سفر قهرمان رازهای زندگی اش را یکی یکی برای مخاطب عیان می سازد زمانه با او سر ناسازگاری دارد و او برای رسیدن به آرزویش راه پرفراز و نشیبی دارد خواندن کتاب می نار را به چه کسی پیشنهاد می کنیم؟  کتاب می نار برای افرادی که کنجکاو هستند تا درمورد زندگی ارامنه بیشتر بدانند مناسب است درباره محمد اسماعیل حاجی علیان  محمد اسماعیل حاجی علیان نویسنده و استاد دانشگاه متولد ۱۳۵۹ در سنگسرِ استان سمنان است از آثار او می توان به قربونی نشر آموت آدمک چوبی سوت بلبلی سوره مهر اگه زنش بشم می تونم شمر رو بغل کنم ققنوس سی ویک روز و پنج انگشت سوره مهر ساعت دنگی سوره مهر و غیره اشاره کرد بخش هایی از کتاب می نار  آرتوش یک شکرپنیر از ظرف برمی دارد و می گذارد توی لپش تا تلخی گریه های وارتان یادش برود می خواهد برود بیرون پدرش با خوشحالی می گوید ارتوش برا مادرت شیرینی ببر و بگو وارتان می خواد برامون ساز بزنه  ارتوش متوجه خوشحالی پدرش نمی شود با خودش فکر می کند لابد پدرش قبل ترها صدای ساز وارتان را شنیده چون توی این دو ماهی که آمده بودند جلفا آرتوش ندیده بود وارتان ساز بزند می دانست وارتان خیلی وقت است همسایه مادربزرگش است با خودش گفت چرا ما خونه ای نداریم که همسایه نداشته باشه بزرگ باشه و اتاقاش زیاد باشن و هرکدوممون یه اتاق برای خودمون داشته باشیم می خونه هايك رفت توی خانه ای بزرگ که چندین اتاق داشت برای خودش داشت قدم می زد دید کسی نیست که با او بازی کند هرچه اتاق ها را گشت کسی را ندید تا خوشحالی اش را به او نشان بدهد دیوارها و اتاق های تودرتو دلش را زد در آخر را باز کرد مادرش را دید دارد به خواهرش شیر می دهد و لالایی می خواند از شنیدن صدای مادرش خوشحال شد خانه درندشتی بدون همسایه را فراموش کرد آرتوش ظرف شکر پنیر را جلوی مادرش می برد زانو می زند مادر با حرکتی نرم دستش را از زیر سر خواهرش برمی دارد و توی هوا می رقصاند یک حبه شکرپنیر برمی دارد رقص کنان با ریتم لالایی اش شکرپنیر را توی دهان ارتوش می گذارد یک بار دیگر رقص کنان شکرپنیری توی دهان خودش می گذارد دیگر نمی خواند چشمانش را می بندد لبه های مادر نرم و آرام جمع می شود شکرپنیر توی دهان ارتوش آب می شود ارتوش نمی فهمد چطوری قورتش داده چشمش می چرخد به صورت خواهرش لب هایش را مثل مادر جمع می کند وارتان می خواد ساز بزنه  قطره اشکی آرام روی صورت مارینا می غلتد و زیر گردنش گم می شود