تاریخ بی خردی از تروا تا ویتنام بی خردی زمان و مکان نمی شناسد؛ بی زمان و جهان شمول است اگرچه عقاید و عادات هر زمان و مکان خاص شکلی معین بدان می دهد؛ ارتباطی به نوع نظام ندارد هم سلطنت ممکن است موجد آن باشد هم حکومت یک اقلیت قدرت طلب و هم مردم سالاری ویژه ی ملت یا طبقه ی به خصوصی هم نیست طبقه ی کارگر و حکومت های کمونیستی نماینده آن همانگونه که تاریخ دوران اخیر به خوبی نشان داد در مسندِ قدرت بخردانه تر یا کارسازتر از طبقه ی متوسط عمل نکردند ممکن است بپرسید از آنجا که اصرار در کژاندیشی یا در بی خردی جزء فطرت آدمی ست آیا می توان از حکومت ها انتظار دیگری داشت؟ چیز نگران کننده آن است که بی خردیِ حکومت اثر بیشتر بر شماری بیشتر می گذارد تا بی خردی های فردی از این رو حکومت ها وظیفه ی سنگین تری دارند که بر طبق عقل و خرد رفتار کنند این درست ولی بشر که از دیرباز به این امر آگاه بوده است پس چرا همنوعان ما احتیاط به خرج نداده اند و حفاظی در برابر آن نیفراشته اند؟ درطی دو هزار و پانصد سال گذشته فیلسوفان سیاسی از افلاطون و ارسطو گرفته تا توماس آکویناس و ماکیاولی و هابز و لاک و روسو و جفرسن و مدیسن و همیلتون و نیچه و مارکس قسمت اعظم اندیشه ی خود را وقف مسائل اخلاق و حاکمیت و پیمان اجتماعی و حقوق بشر و فساد قدرت و تعادل بین آزادی و نظم کرده اند در میان این ها سوای ماکیاولی که درباره ی حکومت بدان گونه که هست می اندیشید نه آن گونه که باید باشد کمتر کسی به بی خردی چندان وقعی نهاده است در صورتی که بی خردی از دیرباز مشکلی مزمن و همه گیر بوده است