این دو اثر از نظر درون مایه بسیار به یکدیگر نزدیکند هر چند شکلی متفاوت دارند یکی جستار است و دیگری رمان کامو سپس در سال 1951 با نوشتن عصیانگر به این مبحث گسترش بیشتری داد و آن را کامل کرد به نظر او عصیان از آن رو که خرد آدمی را به ستیز با پوچی وا می دارد بدان بعدی واقعی می بخشد و بنابراین می تواند راه حلی برای پوچی باشد کامو در جایی درباره ی مجموعه ی آثار خود و اندیشه ای که در آن ها دنبال کرده است چنین توضیح می دهد  نخست می خواستم انکار را بیان کنم و آن را در سه قالب نشان دادم به صورت رمان  بیگانه