کتاب ملت عشق اثر الیف شافاک انتشارات نگاه آشنا قانون اول خالق مان را همان طور  می شناسیم که خود را  می بینیم شاید وقتی نام خدا را  می شنوی اگر موجودی ترسناک و شرم آور به ذهنت بیاید به این معناست که بیشتر مواقع دچار ترس  می شوی اما اگر هنگامی که نام خدا را  می شنوی به یاد عشق و مهربانی بیفتی پس بی شک این صفات در تو وجود دارد  مرد گفت چرند نگو حرف های تو به این معناست که خدا محصول تصورات ماست فکر  می کنم تو  درست در همان لحظه از یکی از میزهای ردیف پشتی سروصدایی بلند شد و حرفش نیمه تمام ماند وقتی به سمت سروصداها برگشتیم دو مرد درشت  هیکل مست را دیدیم که بی شرمانه بر سر دیگر میزها  می رفتند   آش هایشان را برمی داشتند و سر  می کشیدند و کسی هم جرأت اعتراض نداشت  صاحب کاروانسرا دندان قروچه ای کرد و گفت تو را به خدا این دو را نگاه کن انگار از جانشان سیر شده اند خوب تماشا کن درویش  مثل برق به آن سر اتاق جست و گردن یکی از آن مشتریان مست را گرفت و مشت محکمی بر صورتش خواباند مرد که اصلا انتظار چنین برخوردی را نداشت مثل گونی خالی نقش بر زمین شد از دهانش جز ناله ای ضعیف صدایی در نیامد  با آنکه مرد دیگر قوی تر به نظر  می رسید به صاحب کاروانسرا حمله ور شد اما طولی نکشید که او هم نقش بر زمین شد صاحب کاروانسرا با خشم به سینه مرد لگد زد بعد انگشتان مرد را زیر چکمه های سنگینش له کرد صدای شکستن استخوان دستش را شنیدم فریاد زدم بس است می خواهی او را بکشی؟  به عنوان یک صوفی قسم خورده  بودم به بهای جانم هم که شده به هیچ موجودی آسیب نرسانم اگر ببینم فردی به کسی آسیب  می رساند به خاطر کمک به مظلوم هر چه از دستم بر بیاید انجام می دهم اما به زور متوسل نمی شوم تنها کاری که از دستم بر  می آمد این بود که آن دو جانی را از هم جدا کنم