کتاب فلیبک الباکون توسلات خاندان سیدالشهدا نوشته آیت الله العظمی حاج آقا مجتبی تهرانی انتشارات مصابیح الهدی مجموعه کتاب های فلیبک الباکون در دو بخش تدوین یافته است بخش اول آن به مصائب امام حسین ع و حادثه کربلا پرداخته و بخش دوم آن به گوشه هایی از مصائب امیر المومنین و صدیقه طاهره سلام الله علیهما و بقیه معصومین اشاره می کند  آنچه باید قبل از خواندن این کتاب بدانیم  کسانی که مباحث اخلاقی حضرت آیت الله العظمی حاج آقا مجتبی تهرانی ره را طی حدود سی و اندی سال دنبال می کردند به عمق ارادت خالصانه و لطیف ایشان به خاندان اهل بیت ع آگاه هستند معظم له ذکر مصیبت ائمۀ معصومین ع و اهل بیت ع را به مناسبت های مختلف وظیفه حتمی خود می دانستند و راه دست یابی به ملکات حسنه و تسهیل در سیر و سلوک الی الله را توسل به این ذوات مقدسه ع می دانستند نوع توسّلات ایشان به خاندان اهل بیت ع دارای ویژگی هایی بود که ایشان را از این جهت با سایرین متمایز می کرد از جمله اینکه اکثر توسّلات ایشان مناسبت تنگاتنگی با موضوع مورد بحثشان داشت و در موارد بسیاری الگوی تمام عیاری از آنچه که در مباحث اخلاقی و عرفانی مطرح می کردند ارائه می دادند هم چنین ایشان با تسلط بر منابع تاریخی و مقاتل و با استناد به این منابع مخاطبین خود را از ابعاد مختلف مصیبات وارد بر اهل بیت ع آگاه می کردند این دفتر اختصاص به توسّلات حضرت استاد به خاندان اهل بیت ع دارد که در دو بخش مردان اهل بیت ع و مخدرات جمع آوری شده است شخصیت ها و موضوعاتی که در این مجلد به آن پرداخته شده است به ترتیب عبارتند از مسلم بن عقیل ع ورود قافلۀ اهل بیت ع به کربلا عبدالله بن الحسن  ع قاسم بن الحسن  ع علی اصغرع حضرت علی اکبر ع حضرت عبّاس  ع امام حسین ع امام سجّاد ع حضرت زینب س  تنور خولی میدان کوفه مجلس عبیدالله دیر راهب نصرانی شام  حضرت رقیّه س بازگشت از شام اربعین بازگشت به مدینه  عباراتی از متن کتاب  مسلم بن عقیل ع در مقاتل می نویسند بعد از نبرد با کوفیان و هنگامی که او را دستگیر کرده و به دارالعماره می برند سه وصیت می کند از جمله درخواست می کند که به امام حسین ع نامه بنویسند و از او بخواهند به کوفه نیاید عبدالله بن الحسن  ع امام حسینع از مرکب به زمین افتاد همان جا که اطرافش را گرفته بودند یک وقت دید طفلی از خیمهها بیرون آمده و دارد میدود حضرت او را شناخت چرا نشناسد؟ در حالی که در دامن حسینع بزرگ شده است تا چشمش به او افتاد صدای حسینع بلند شد یَا أُختَاهُ إِحبِسِیهِ؛ خواهرم او را نگه دار؛ نگذار بیاید زینب س از خیمه دوید که او را بگیرد گفت وَ اللَّه لَا أُفَارِقُ عَمِّی؛ به خدا قسم از عمویم جدا نمی شوم قاسم بن الحسن  ع امام حسین ع رو می کند به قاسم ع و می فرماید بله تو در بین مردهایی هستی که شهید می شوند امّا بعد از اینکه مبتلا به یک بلای عظیم می شوی راوی میگوید روز عاشورا وقتی قاسم به میدان آمد عمر سعدأزدی کنار من ایستاده بود تا چشمش به او افتاد گفت به خدا قسم من می روم و کار او را تمام می کنم می نویسد فَمَا وَلّی؛ یعنی قاسم ع رویش را برنگردانده بود که حتّی ضَرَبَ رَأسَهُ بِالسَّیْفِ؛ با شمشیر به فرق قاسم ع زد فَوَقَعَ الْغُلامُ بِوَجْهِهِ عَلَی الْاَرْضِ؛ قاسم ع از مرکب به زمین آمد؛ فَنَادی یا عَمَّاه؛ عمو را صدا کرد علی اصغر ع یکی از شفعای بزرگ در قیامت یک انسان در ظاهر بسیار کوچک است آن گاه که حسین ع وارد صحرای محشر می شود طفل شیرخواره را روی دست می گیرد این طفل بزرگترین شفیع است علی اصغر ع باب الحوائج است علی اکبرع از آنچه که دربارۀ علی اکبر ع وارد شده این طور استفاده میکنیم که اگر او زنده می ماند در جایگاه یکی از معصومینع قرار می گرفت حتّی در زیارت علی اکبر ع دارد السّلام عَلَیک یا وَلِیّ الله وَ ابنَ وَلِیّه از این به دست می آید که اگر علی اکبر ع در روز عاشورا شهید نمیشد امامِ بعد از حسین ع بود جملات خود حسین ع گواه این مطلب است عبّاس  ع در مقاتل مینویسند یاد تشنگی برادر افتاد من با خودم فکر میکردم که چطور این را میگویند؟ آخر این یک امر درونی است آن ها چطوری فهمیدند که یاد تشنگی حسین ع افتاد و آب را روی آب ریخت و از آن نخورد ابومخنف مطلبی را نقل میکند که گویای این است میگوید دیدند وقتی حضرت مشک را پر از آب کرد و از شریعه بیرون آمد دارد جملاتی را بلند بلند میگوید دیدند خطاب به خودش میگوید ای عبّاس ع حالا همه دارند میشنوند ای عبّاس تو میخواهی بعد از حسین ع زنده بمانی زندگی بعد از حسین ع خواری است تو میخواهی آب بخوری و حسین ع تشنه بماند هیهات هیهات که عبّاس ع آب سرد گوارا و حسین ع شربت مرگ را بنوشد امام حسین ع در مقاتل مینویسند وقتی حسین ع به زمین آمده بود در آن لحظات آخر مرکب حسینع دور حضرت میگشت و به دشمن حمله میکرد ببینید این حیوان چه بود و آن بدتر از حیوان ها چه بودند؟ عمر سعد دید عدّهای آمدند مرکب را دوره کردند گفت رهایش کنید ببینم چه کار میخواهد بکند  یک وقت دیدند سرش را جلو بُرد و کاکلش را به خون حسین ع آغشته کرد مرکب به سوی خیام حرم میرود صیحه میکشد