انقلاب بدون انقلابیون  معنابخشی به بهار عربی انقلاب های دهه ی 1970 و نتایجی که به بار آوردند به ناامیدی عجیبی دامن زد که نتایج این ناامیدی تا همین امروز هزاره ی  سومی هم هویداست آن انقلاب ها شکست خورده از درون و بیرون به چند دهه اختناق و غوغاسالاری سرمایه سالارانه منتهی شدند که کودتاها و ضد انقلاب ها در قالب پروژه های نولیبرالیستی به خوبی عملیاتی شان کردند فروپاشی شوروی نیز گویی نقطه ی پایانی بر همه ی این انقلاب ها و انقلابی گری ها بود و دیگر همه چیز و حتا تصوّر انقلاب نیز نامتصور می نمود تا اینکه بهار عربی از راه رسید و شمال آفریقا و خاورمیانه را به شوری واداشت که بی بازگشت می نمود از لحظه ای که طارق طیب محمد بن بوعزیزی در 4 ژانویه ی 2011 مقابل ساختمان شهرداری تونس خودش را به آتش کشید و به حکمرانی 23 ساله ی زین العابدین بن علی پایان داد تا روزی که حسنی مبارک و معمر قذافی در مصر و لیبی سقوط کردند همه ی دنیا فهمیدند که انقلاب و سرشت راستین انقلابی گری هم چنان پابرجاست حتا اگر آن گونه که آصف بیات در کتاب انقلاب بدون انقلابیون اذعان می کند انقلاب هایی رخ دهد بدون تصوّرات انقلابی کتاب آصف بیات اهمیتش را از امکانیت خود تصوّر انقلاب گرفته و تأکیدش بر معنابخشی به بهار عربی و این نکته که لحظه های خطیر گشودگی و فهم نسبت مردم و میلشان به آزادی هنوز پابرجاست و این انقلاب ها و جنبش های شکل گرفته ی پیرامونش موید همین نکته اند انقلاب بدون انقلابیون تحلیلی دقیق و موشکافانه از منظر جامعه شناسی ست که خودش در بطن رخدادها حضور داشته و تجربه ها و دیده ها و خوانده ها و شنیده هایش از وضعیت های انقلابی  از انقلاب 1979 ایران تا انقلاب های 2011 2012 و 2013 کشورهای عربی  را در کتابی جامع و محل ارجاع تجمیع کرده است کتاب آصف بیات فهم چرایی ناگزیری انقلاب در زمانه ایست که همه چیز ضد انقلابی ست از اقتصاد تا ذهن و زبان و اینکه چگونه مردمی دست به انقلاب زدند که خواهان رهایی بودند ولی حتا تصوّر انقلاب از آنها ستانده شده بود؛ مردمی که پیروز شدند بدون داشتن تصویری از پیروزی و همین نکته نوری می تاباند از روزنی برای همه ی آنها که ناامیدانه به رهایی امیدوارند