انسان در شعر رابرت فراست معرفی کتاب انسان در شعر رابرت فراست اثر رابرت فراست شعر رابرت فراست جهان ساده و در همان حال شگفت انگیزی است که در آن زندگی به طبیعی ترین شکل خود جاری است طبیعت تجلیگاه ارکستر باشکوه و همنواز هستی است هر پدیده طبیعی سازی است بسزا با نوایی که درخور و شایست آن است  در این قطع هماهنگ با تمام فراز و فرودها هیچ نتی ناهمساز نیست انسان فراست در جهان و طبیعتی که او را نادیده می گیرد در راه برقراری نظم و آرامش تلاش می کند  اما به خوبی می داند که همین آشفتگی به ماهیت او به عنوان انسان تعین می بخشد در واقع حضور انسان و مبارزه اش با آشفتگی های موجود الهام بخش او در خلاقیت است طوفان می وزد و در شامگاهی زمستانی پرنده ای در آشیان سر در زیر بال فرو برده است خرگوشی در پناهگاهش سحر را به انتظار نشسته است انسان در تشویش و تنهایی است با طلوع خورشید نخستین شعاع آفتاب بر بال پرنده بوسه می زند از دودکش کلبه های روستا گرمای زندگی برمی خیزد رد پای گاری و اسب و انسان حکایتگر تداوم تنیدگی زندگی است همسایه را دستی تکان باید داد روز دیگری برای انسان در محدوده ای مقدر آغاز شده است