کتاب انسان در جستجوی معنا اثر ویکتور فرانکل انتشارات شاهدخت پاییز مراحل خودکشی تقریبا از ذهن همه ی ما گذشته بود؛ همه ی ما این اندیشه را ولو برای مدت کوتاه تجربه کرده بودیم اندیشه ای که زاییده وضع موجود بود خطر مرگ که همواره تهدیدمان می کرد و نزدیک بودن مرگ کسانی کخ زیر شکنجه بودند به علت عقیده ی استوارم که بعدا به ذکر آن خواهم پرداخت نخستین شب ورودم به اوردوگاه با خود پیمان بستم که به سیم خاردار نزنم این عبارتی بود که در اردوگاه به کار می رفت و بهترین شیوه ی خودکشی بود که با دست زدن به سیم خاردار برق دار انجام گرفت گرفتن چنین تصمیمی برای من خالی از اشمال نبود از آنجا که شانس زنده ماندن و یا رویدادهایی که موجب رهایی می شد کم بود خودکشی دیگر معنایی نداشت هیچ کس اطمینان نداشت جز کسانی باشد که از همه ی گزینش ها جان سالم به در در برد زندانیان آشویتش در نخستین مرحله ضربه ی روحی از مرگ وحشت نداشتند حتی اتاق گاز پس از چند روز نخست ابهت خود را از دست می داد  به بیشتر زندانیان لباس های ژنده ای داده بودند که مترسک از آن خوش آیندتر بود در فاصله ی کلبه ها در اردوگاه جز کسافت چیزی به چشم نمی خورد و هرچه بیشتر تمیز می کردیم بیشتر بر سر راهمان ریخته می شد افسران و زندانیان مسئول خوش داشتند که تازه واردان را به کار گروهی تمیز کردن آبریزگاه ها و بیرون ریختن مدفوع بگمارند اگر همان طور که معمولا روی می داد به هنگام حمل مدفوع به روی تپه ها مدفوع ها به سر و روی زندانیان می ریخت و نشانی از تنفر در چهره اش دیده می شد یا سعی می کرد آن را پاک کند ضربات کاپو بود که بر پیکرش فرود می آمد از این رو کشتن واکنش های به هنجار تسریع می شد