Makalenin yazarları şöyle ekliyor: “Kedilerdeki düşük testesteron ve kortizol yoğunlukları, alanlarını paylaşmalarını ve birlikte yaşamalarını mümkün kılıyor. Fakat oksitosinin daha yüksek olması, diğer kedilerle daha düşük yakınlık kurulmasına ve kedilerin daha yalnız olmasına sebep oluyor. Oksitosin, grup arkadaşına yönelik yakınlıktan farklı bir işlev sergiliyor. Kediler, aynı alanda yaşayan diğer bireyleri sıkı ilişkilerinin olduğu grup arkadaşları şeklinde görmüyor olabilir.” Kaynak: PLOS.
Makalenin yazarlarý ﬂöyle Ekliyor: “Kedilerdeki düﬂük testesteron ve kortizol yo¤unluklarý, alanlarýný paylaﬂmalarýný ve birlikte yaﬂamalarýný mümkün kýlýyor. Fakat oksitosinin daha yüksek olmasý, di¤er kedilerle daha düﬂük yakýnlýk kurulmasýna ve kedilerin daha yalnýz olmasýna sebep oluyor. Oksitosin, grup arkadaﬂýna yöneliK yakýnlýktan farklý bir iﬂlev sergiliyor. Kediler, ayný alanda yaﬂayan di¤er bireyleri sýký iliﬂkilerinin oldu¤u grup arkadaﬂlarý ﬂeklinde görmüyor olabilir.” Kaynak: PLOS.