Örneğin, kitap okurken genelde her cümlenin sonunda göz kırpılıyor. Bir konuşmayı dinlerken ise konuşan kişi anlatımına kısa bir ara verip soluklandığında bunu yapıyoruz. Bir grup insan aynı filmi izlerken, aynı anda gözlerini kırpma eğilimi sergiliyorlar. Bu da çoğunlukla aksiyona ara verildiği geçiş anlarında oluyor. Sonuç olarak, göz kırpma refleksimizi zihinsel bir dinlenme anı olarak kullanıp, görsel uyarıcıya ara vererek konsantrasyonumuzu devam ettirmek için kullanıyoruz.
Ö r neği n, kit a  p o ku rke n g   enelde h e r cüm l enin sonun d a g  ö z ký rpý lýyor. Bi  r ko nuşmayý di n lerk en i  s e k  onuşan k işi an latýmýna k ý  sa b ir ar  a v  eri p so lu klan dýğýnda b un u ya p ýyo ruz. B ir gru p in sa n ay n  ý fi l mi izler ken  , a  yný an d a gözl erini k ýrp m a eğ  il imi sergi liy orlar. B  u d  a ço ğunluk la aksiyo na ar   a veri ldiğ  i geçi ş an larýn da ol uy o r. Son u  ç ola r ak, gö   z kýrpm a refleksi mizi z i hinse l b  i r din lenme a n  ý ola  rak kulla nýp  , gör se l uyar ýcýya ar  a ver er  ek ko nsa ntrasyonumu zu deva   m ett irmek i çi n k ulla ný yoruz.