Yalnızca o ve ben... Laf arasında bana evvelce yerçekimi mefhumu aklına ilk geldiği anda da tam olarak aynı durumda olduğunu söyledi. Derin bir düşünceye dalmış bir biçimde otururken kendi kendine bir elmanın yere neden daima dikey bir biçimde alçaldığını sormuş, elmanın düşüşüne sebep olan şeyin ne olduğunu düşünmüş. Neden yanlamasına veya yukarıya doğru gitmiyordu da daima Dünya’nın merkezine doğru ilerliyordu? Elbette sebep Dünya’nın onu kendisine çekmesiydi.
Y al n ızca o v  e ben . . . L  a f ara s ında b ana evv elc  e y erçe  kimi mefhu m  u akl  ına il  kg  eldiği a n da d a ta   m olara k a ynı du rumda ol duğunu s öyledi. De r  in b  ir düş ünce  ye dalmı ş b i r b i çim de oturu rken ken  d i ke ndi  ne b   ir el man ın y ere ne de n da im  a dike  y b   ir biç  imde alçaldı ğı nı s orm  uş, e l man ın dü şüşün e s  ebe p o   lan şey i n n  e o lduğunu düşün mü ş. N e den yanl amasına ve ya yukar ıya d o ğ ru g itmi  yordu d a d  aim a Dü n ya’nın m erkez ine d oğru i l e rliyordu? Elbett e s ebep Dü  nya ’nın o n  u kendisin e çe km esiydi.