Makalenin yazarları şöyle ekliyor: “Kedilerdeki düşük testesteron ve kortizol yoğunlukları, alanlarını paylaşmalarını ve birlikte yaşamalarını mümkün kılıyor. Fakat oksitosinin daha yüksek olması, diğer kedilerle daha düşük yakınlık kurulmasına ve kedilerin daha yalnız olmasına sebep oluyor. Oksitosin, grup arkadaşına yönelik yakınlıktan farklı bir işlev sergiliyor. Kediler, aynı alanda yaşayan diğer bireyleri sıkı ilişkilerinin olduğu grup arkadaşları şeklinde görmüyor olabilir.” Kaynak: PLOS.
Makalenin yazarlar› ﬂöyle ekliyor: “Kedilerdeki düﬂük testesteron ve kortizol yo¤unluklar›, alanlar›n› paylaﬂmalar›n› ve birlikte yaﬂamalar›n› mümkün k›l›yor. Fakat oksitosinin daha yüksek olmas›, di¤er kedilerle daha düﬂk yak›nl›k kurulmas›na ve kedilerin daha yaln›z olmas›na sebep oluyor. Oksitosin, grup arkadaﬂ›na yönelik yak›nl›ktan farkl› bir iﬂlev sergiliyor. Kediler, ayn› alanda yaﬂayan di¤er bireyleri s›k› iliﬂkilerinin oldu¤u grup arkadaﬂlar› ﬂeklinde görmyor olabilir.” Kaynak: PLOS.