Makalenin yazarları şöyle ekliyor: “Kedilerdeki düşük testesteron ve kortizol yoğunlukları, alanlarını paylaşmalarını ve birlikte yaşamalarını mümkün kılıyor. Fakat oksitosinin daha yüksek olması, diğer kedilerle daha düşük yakınlık kurulmasına ve kedilerin daha yalnız olmasına sebep oluyor. Oksitosin, grup arkadaşına yönelik yakınlıktan farklı bir işlev sergiliyor. Kediler, aynı alanda yaşayan diğer bireyleri sıkı ilişkilerinin olduğu grup arkadaşları şeklinde görmüyor olabilir.” Kaynak: PLOS.
Mak al enin yaza  rlarý şö yl  e ekli yor: “Kedilerdek  i d ü ş ük teste stero  n v  e k orti  zol yo ğunluklar ý , al anlarýný p  aylaşma larýný v  e bir lik te yaş  a malarýný müm kün ký lýyor . Fak a  t ok sitos  inin d a ha yük sek olm a sý, di  ğe r kedile  rl e dah a düş ük ya kýnl ýk k  urulma sýna v e k edilerin da ha y a  lnýz olm a sýna s  e bep ol uyo r. Oksito  si n, gr  up ar kada ş ýna y ö ne lik ya kýnlýk tan f ar k lý b ir i   şlev s ergi  liyor. Kedil  er , ayn  ý alan da y  aşaya n di ğe r bire yleri s ý k ý il işkilerinin oldu ğu gru p ark adaş  larý ş ekli nde gör m ü yor ol ab ilir.” Ka y n ak: P LO S .