Makalenin yazarları şöyle ekliyor: “Kedilerdeki düşük testesteron ve kortizol yoğunlukları, alanlarını paylaşmalarını ve birlikte yaşamalarını mümkün kılıyor. Fakat oksitosinin daha yüksek olması, diğer kedilerle daha düşük yakınlık kurulmasına ve kedilerin daha yalnız olmasına sebep oluyor. Oksitosin, grup arkadaşına yönelik yakınlıktan farklı bir işlev sergiliyor. Kediler, aynı alanda yaşayan diğer bireyleri sıkı ilişkilerinin olduğu grup arkadaşları şeklinde görmüyor olabilir.” Kaynak: PLOS.
Makalenin yazarları şöyle ekliyor: “Kedilerdeki düşük testesteron ve kortizol yoğunlukları, alanlarını paylaşmalarını ve birlikte yaşamalarını mümkün kılıyor. Fakat oksitosinin daha yüksek olması, diğer kedilerle daha düşük yakınlık kurulmasına ve kedilerin daha yalnız olmasına seebp oluyor. Oksitosin, grup arkadaşına yönelik yakınlıktan farklı bir işlev sergiliyor. Kediler, aynı alanda yaşayan diğer bireyleri sıkı ilişkilerinin olduğu grup arkadaşları şeklinde görmüyor olabilir.” Kaynak: PLOS.