Yalnızca o ve ben... Laf arasında bana evvelce yerçekimi mefhumu aklına ilk geldiği anda da tam olarak aynı durumda olduğunu söyledi. Derin bir düşünceye dalmış bir biçimde otururken kendi kendine bir elmanın yere neden daima dikey bir biçimde alçaldığını sormuş, elmanın düşüşüne sebep olan şeyin ne olduğunu düşünmüş. Neden yanlamasına veya yukarıya doğru gitmiyordu da daima Dünya’nın merkezine doğru ilerliyordu? Elbette sebep Dünya’nın onu kendisine çekmesiydi.
Y aln›zca o v   e be n... La f ar a s›n da b ana evv  elce yerçe kimi m efhumu a k  l›na il k g eldi¤i a n d a d   a t   am o la ra k ay n › dur umda oldu¤  u nu s ö yledi. Der in b i r d üﬂ ünceye d alm› ﬂ b ir biçim   de o turu rke n kend i k endin e b  ir elma n  ›n y ere n  ed en d  ai ma d ik e y b  i r b içi mde alça ld›¤› n › so rmuﬂ , elma   n›n dü ﬂüﬂ ün e se  b ep o lan ﬂ  eyi n n e oldu¤u nu d ü  ﬂünmüﬂ. Ne de n ya nlamas› n a v eya yu kar›y a d o¤ r u g itmiy o rdu d   a dai ma Düny a ’n›n m erkez i ne do  ¤ru i le rliyordu? Elb ette se bep Dünya ’n›n o  n u ke ndisine çe  k mesiydi.