Kronik
bütçe açıklan ile yüksek enflasyona, 1990’lı yılların sonunda bir de ekonomik
durgunluk eklenince, Türkiye IMF'nin kapısını çalmak zorunda kalmıştır. Bu
çerçevede, Aralık 1999 tarihinde IMF'ye, anti-enflasyonist bir ekonomi programı
içeren bir niyet mektubu sünulmuştur. Mektubun bir bölümü, "tarım
reformu”na ayrılmıştır, Antienflasyonist bir ekonomi programı gereği olarak
kamu finansman yükünü azaltmayı amaçlayan yeni politikalar, tarımsa] destek
sisteminde çok önemli değişiklikler öngörmektedir. Tarımın özgün koşullarından
ve yapısal sorunlarından kopuk bir zeminde, tamamen finansal kaygılardan hareketle
oluşturulmuş söz konusu tarım reformu, Türk tarımını ister istemez olumsuz bir
biçimde etkileyecektir. Ancak, geleneksel tarım politikaları da çoktandır
etkinliklerini kaybetmiş bulunmaktadır. Ekonomik israfa ve politik istismara
açık bu politikalar, tarım kesimine yapılan devlet desteğinin çok üzerinde bir
kamu finansman yüküne neden olmaktadır. Bu durumda? yeni bir yüzyıla girerken,
ülke içi koşulları ve dış
kısıtları gözeten, daha da önemlisi politik kaygıları aşabilen "yeni tarım
politikaları” bir zorunluluk olarak karşımıza çıkmaktadır.