ნუთუ არ დამეთანხმებით, რომ ნამდვილი ბედნიერებაა, როდესაც თუნდაც შვიდი დღის მანძილზე დაზუსტებით იცი, რომ მაგალითად პაატა ზაქარეიშვილი ან ხადური, ან სუბარი (მთელ მინისტრთა კაბინეტს ხომ არ ჩამოვთვლი) შენი მინისტრები აღარ არიან, ქვეყნისა და შენ ბედს არ განკარგავენ