When, later in the evening she stood at the open window and looked up through the dark blue water, she thought of the big town with all its noise and bustle, and fancied that she could even hear the church bells ringing.
Seinni um kvøldið, tá ið hon stóð við opna vindeygað og hugdi upp ígjøgnum myrkabláa vatnið, hugsaði hon um tann stóra býin við øllum larminum og rokanini og ímyndaði sær, at hon enntá hoyrdi kirkjuklokkurnar ringja.