We have watched the fortunes of eight successive human species for a thousand million years, the first half of that flicker which is the duration of man. Ten more species now succeed one another, or are contemporary, on the plains of Neptune. We, the Last Men, are the Eighteenth Men. Of the eight pre-Neptunian species, some, as we have seen, remained always primitive; many achieved at least a confused and fleeting civilization, and one, the brilliant Fifth, was already wakening into true humanity when misfortune crushed it. The ten Neptunian species show an even greater diversity. They range from the instinctive animal to modes of consciousness never before attained. The definitely sub-human degenerate types are confined mostly to the first six hundred million years of man's sojourn on Neptune.
Vit hava sæð lagnurnar hjá átta mannarasum upp í slag í túsund milliónir ár, fyrsta helvt av flákranini, sum er so leingi, sum menniskjan er til. Tíggju rasur afturat fylgja nú hvørjari aðrari, ella eru javnaldrar, á fløtunum á Neptun. Vit, teir Síðstu Menninir, er teir Átjandu Menninir. Av teimum átta forneptunsku rasunum, vóru nakrar, sum vit hava sæð, verandi frumkendar; fleiri náddu í minsta lagi eina fløktað og óstøðugað siðmenning, og ein, tann framúrskarandi fimta, vaknaði longu til sanna mannaætt, tá vanlagna knústi hana. Tær tíggju neptunsku rasurnar vísa enn størri margfeldi. Tær røkka frá tí ósjálvráddað djórinum til formar av tilvitsku, sum ikki eru náddir áður. Tey avgjørt undirmenniskja krypilsverusløgini eru avmarkað til fyri tað mesta tey fyrstu sekshundraðmilliónir árini av menniskjans tilhald á Neptun.