03[t. 36 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 313 32002L0055 20.7.2002 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH L 193/33 DYREKTYWA RADY 2002/55/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37, uwzględniając wniosek Komisji, uwzględniając opinię Parlamentu Furopejskiego (!), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, a także mając na uwadze, co następuje: (1) Dyrektywa Rady 70/458JEWG z dnia 29 września 1970 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw (?) została wielokrotnie zmieniona w istotny sposób ('). Dla jasności i logicznego układu wymieniona dyrektywa wymaga kodyfikacji. Wytwarzanie materiału siewnego warzyw zajmuje ważne miejsce w rolnictwie Wspólnoty. Zadowalające wyniki w uprawie warzyw w dużej mierze zależą od stosowania odpowiedniego materiału siew- nego. Większa wydajność uprawy warzyw we Wspólnocie zostanie osiągnięta, jeśli przy wyborze odmian dopusz- czonych do obrotu Państwa Członkowskie zastosują jednolite i możliwie jak najbardziej rygorystyczne zasady. Należy sporządzić Wspólny katalog odmian gatunków warzyw. Katalog taki można sporządzić jedynie na podstawie krajowych katalogów. Wszystkie Państwa Członkowskie powinny zatem sporządzić po jednym lub po kilka krajowych katalogów odmian zatwierdzonych do kwalifikacji, sprawdzania i obrotu na ich terytorium. Te katalogi należy sporządzić według jednolitych zasad, tak by zakwalifikowane odmiany były odrębne, trwałe i wystarczająco wyrównane. Przy niektórych przepisach odnoszących się do kwalifi- kacji odmian na szczeblu krajowym należy brać pod uwagę prawa ustanowione na szczeblu międzynaro- dowym. (') Opinia wydana dnia 9 kwietnia 2002 r. (dotychczas nieopubliko- wana w Dzienniku Urzędowym). () Dz.U. L 225 z 12.10.1970, str. 7. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 98/96/WE (Dz.U. L 25 z 1.2.1999, str. 27). (*) Patrz załącznik VI, część A. (9) (10) (1) (12) (13) (15) (16) Dla prowadzenia badań w celu kwalifikacji odmiany należy ustalić dużą liczbę jednolitych kryteriów i mini- malne wymagania. Należy znormalizować przepisy odnoszące się do tego, jak długo obowiązuje kwalifikacja odmiany, na jakiej podstawie można odwołać kwalifikację i praktyki w celu zachowania odmiany. Państwa Członkowskie powinny się wzajemnie informować o kwalifikacji i o wycofaniu odmiany. Pożądane jest przyjęcie zasad odnośnie do właściwego nazewnictwa odmian i wymiany informacji między Państwami Członkowskimi. Materiał siewny odmian wymienionych we wspólnym katalogu odmian nie powinien być przedmiotem żadnych ograniczeń rynkowych dotyczących odmian wewnątrz Wspólnoty. Ponadto Państwa Członkowskie powinny uzyskać prawo do wnoszenia zastrzeżeń dotyczących odmian. Komisja powinna opublikować w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, Seria C, odmiany zakwalifikowane do wspólnego katalogu. Należy ustalić przepisy odnośnie do metod, uznając równoważność badań i kontroli odmian prowadzonych w państwach trzecich. W świetle odkryć naukowych i technicznych można obecnie otrzymywać odmiany w drodze genetycznej modyfikacji. Tak więc przy decydowaniu o kwalifikacji odmian genetycznie zmodyfikowanych w rozumieniu dyrektywy Rady 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie celowego uwalniania do środowiska naturalnego  organizmów zmodyfikowanych gene- tycznie (*) Państwa Członkowskie powinny brać pod uwagę wszystkie zagrożenia związane z celowym uwal- nianiem tych odmian do środowiska naturalnego. Ponadto należy ustalić warunki, jakie muszą być spełnione w celu zakwalifikowania genetycznie zmodyfi- kowanych odmian. () Dz.U. L 117 z 8.5.1990, str. 15. Dyrektywa uchylona dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 106 z 17.4.2001, str. 1).