15/t. 7 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 631 32003L0087 L 275/32 DZIENNIK URZĘDOWY UNII EUROPEJSKIEJ 25.10.2003 DYREKTYWA 2003/87/|WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1, uwzględniając wniosek Komisji (!); uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (?), uwzględniając opinię Komitetu Regionów (*, stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu (*), a także mając na uwadze, co następuje: (1) Zielona Księga w sprawie handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej wszczęła debatę w Furo- pie o odpowiedniości oraz możliwym funkcjonowaniu handlu przydziałami gazów cieplarnianych w Unii Europej- skiej. Europejski Program Zmian Klimatu uwzględnił polityki wspólnotowe oraz środki przez proces, w którym uczestni- czyło wiele zainteresowanych podmiotów, łącznie z syste- mem handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (system wspólnotowy) oparty o Zieloną Księgę. 'W swoich konkluzjach z dnia 8 marca 2001 r., Rada uznała znaczenie danych szczegółowych Furopejskiego Programu Zmian Klimatu oraz pracy opartej na Zielonej Księdze, oraz podkreśliła pilną potrzebę podjęcia konkretnych działań na poziomie wspólnotowym. Szósty wspólnotowy program działań środowiskowych ustanowiony decyzją nr 1600/2002/WE Parlamentu Furo- pejskiego i Rady (?) uznaje zmianę klimatu za priorytet w odniesieniu do działań oraz zapewnia ustanowienie w całej Wspólnocie systemu handlu emisjami gazów cieplarnia- nych do 2005 r. Program ten uznaje, iż Wspólnota zaan- gażowana jest w osiąganie 8 % zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych od 2008 r. do 2012 r. w porównaniu z poziomami z 1990 r., oraz że, w dłuższym okresie czasu, globalne emisje gazów cieplarnianych będą musiały zostać zmniejszona w przybliżeniu o 70 % w porównaniu z poziomami z 1990 r. Dz.U. C 75 E z 26.3.2002, str. 33. Dz.U. C 221 z 17.9.2002, str. 27. Dz.U. C 192 z 12.8.2002, str. 59. Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 10 października 2002 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym), wspólne stanowisko Rady z dnia 18 marca 2003 r. (Dz.U. C 125 E z 27.5.2003, str. 72), decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 2 lipca 2003 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 22 lipca 2003 r. Dz.U. L 242 z 10.9.2002, str. 1. (3) (6) Ostatecznym celem Konwencji Ramowej Narodów Zjed- noczonych w sprawie zmian klimatu, która została zatwierdzona decyzją Rady 94/69/WE z dnia 15 grudnia 1993 r. dotyczącą zawarcia Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (*), jest osiągnię- cie stabilizacji stężeń gazów cieplarnianych w powietrzu na poziomie, który zapobiega groźnemu antropogenicz- nemu zmieszaniu się z systemem klimatycznym. W momencie jego wejścia w życie, Protokół z Kioto, który został zatwierdzony decyzją Rady 2002/3 58/WE z dnia 25 kwietnia 2002 r. dotyczącą zatwierdzenia przez Wspól- notę Europejską, Protokołu z Kioto do Ramowej Konwen- cji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu i wspólnego spełnienia zawartych w nim zobowiązań (?), będzie on angażował Wspólnotę oraz jej Państwa Człon- kowskie w proces zmniejszania ich zagregowanych antro- pogenicznych emisji gazów cieplarnianych wymienionych w załączniku A do Protokołu o 8 % w porównaniu z poziomami z 1990 r. w okresie od 2008 r. do 2012 r. Wspólnota oraz jej Państwa Członkowskie uzgodniły, iż będą wspólnie spełniać swoje zobowiązania w celu zmniej- szenia antropogenicznych emisji gazów cieplarnianych na podstawie Protokołu z Kioto, zgodnie z decyzją 2002/358/WE. Niniejsza dyrektywa ma na celu przyczy- nienie się do spełniania zobowiązań Wspólnoty Furopej- skiej oraz jej Państw Członkowskich bardziej skutecznie, przez skuteczny europejski obrót przydziałami emisji gazów cieplarnianych, z najmniejszym możliwym zmniej- szeniem rozwoju gospodarczego oraz zatrudnienia. Decyzja Rady 93/389/EWG z dnia 24 czerwca 1993 r. w sprawie mechanizmu monitorowania emisji CO, i innych gazów cieplarnianych we Wspólnocie (2), ustanowiła mechanizm monitorowania emisji gazów cieplarnianych oraz oceniania postępu w kierunku spełnienia zobowiązań w odniesieniu do tych emisji. Mechanizm ten będzie towa- rzyszył Państwom Członkowskim w ustalaniu całkowitej ilość przydziałów do rozdzielenia. Przepisy wspólnotowe odnoszące się do rozdzielania przy- działów przez Państwa Członkowskie są niezbędne w celu przyczynienia się do zachowania spójności rynku wewnętrz- nego oraz w Celu uniknięcia zakłócania konkurencji. Dz.U. L 33 z 7.2.1994, str. 11. Dz.U. L 130 z 15.5.2002, str. 1. Dz.U. L 167 z 9.7.1993, str. 31. Decyzja zmieniona decyzją 1999/296/WE (Dz.U. L 117 z 5.5.1999, str. 35).