280 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 38 32001R2130 31.10.2001 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH L 287/3 ROZPORZĄDZENIE (WE) NR 2130/2001 PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 29 października 2001 r. w sprawie działań na rzecz pomocy przesiedleńcom w rozwijających się krajach Azji i Ameryki Łacińskiej PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Furopejską, w szczególności jego art. 179 ust. 1, uwzględniając wniosek Komisji (!), stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu (?), a także mając na uwadze, co następuje: (1) W kontekście polityki dotyczącej uchodźców Narody Zjed- noczone przyjęły Konwencję dotyczącą statusu uchodź- ców zawartą w Genewie w dniu 28 lipca 1951 r., Protokół Nowojorski z dnia 31 stycznia 1967 r. oraz wiele rezolu- cji w tej dziedzinie, oraz w dziedzinie praw człowieka i prawa humanitarnego. (2)  Powszechna Deklaracja Praw Człowieka z dnia 10 grudnia 1948 r., Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Poli- tycznych z dnia 16 grudnia 1966 r., Międzynarodowy Pakt Praw Ekonomicznych, Socjalnych i Kulturalnych z dnia 16 grudnia 1966 r., Konwencja w sprawie likwidacji wszel- kich form dyskryminacji kobiet z dnia 18 grudnia 1979 r. oraz Konwencja o Prawach Dziecka z dnia 20 listopada 1989 r. również dotyczą kwestii uchodźców. (3)  Parlament Europejski przyjął kilka rezolucji w tej dziedzi- nie, w tym rezolucję z dnia 16 grudnia 1983 r. w sprawie pomocy uchodźcom w krajach rozwijających się (*). (4)  Zarówno Parlament Europejski jak i Rada apelowały o większe zaangażowanie Wspólnoty w tym zakresie. (5)  Konieczne jest opracowanie zintegrowanej, spójnej i sku- tecznej strategii dla wspólnotowych działań dotyczących pomocy humanitarnej, rehabilitacji, pomocy przesiedleń- com i współpracy na rzecz rozwoju, w związku z dąże- niem do realizacji zrównoważonej polityki rozwoju Wspólnoty Furopejskiej. () Dz.U. C 120 E z 24.4.2001, str. 163. () Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 5 lipca 2001 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym), oraz decyzja Rady z dnia 16 października 2001 r. (*) Dz.U.C 10 z 16.1.1984, str. 278. (10) W szczególności niezbędne jest zintegrowanie pomocy dla przesiedleńców ze strategią rozwoju krajów i grup ludnoś- ci, dla których przeznaczona jest pomoc, dlatego wspól- notowe działanie powinno ułatwić przejście od stanu sytu- acji krytycznej do etapu rozwoju, wspierając integrację lub reintegrację społeczno - gospodarczą osób poszkodowa- nych oraz, biorąc pod uwagę konieczność eliminowania przyczyn konfliktów zbrojnych, wspierać tworzenie lub wzmacnianie struktur demokratycznych i rolę ludności W procesie rozwoju. Programy wspierające na rzecz przesiedleńców i zdemobi- lizowanych żołnierzy stanowią integralną część ogólnej strategii rehabilitacji dla rozwijających się krajów Azji i Ameryki Łacińskiej. Aby programy te były skuteczne, należy koordynować pomoc na poziomie Wspólnoty oraz koordynować ją z innymi darczyńcami, organizacjami pozarządowymi (NGOs) i organizacjami działającymi w ramach Narodów Zjednoczonych, w szczególności z Wysokim Komisarzem Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR). Komisja powinna odpowiadać zarówno za kontrolę jak i zapewnienie jawności funduszy przekazywanych za pośrednictwem organizacji pozarzą- dowych i Organizacji Narodów Zjednoczonych. Komisja ponosi ponadto polityczną odpowiedzialność za sposoby wydatkowania jej środków przez organizacje pozarządowe oraz Organizację Narodów Zjednoczonych. Należy zapewnić skuteczność i spójność wspólnotowych, krajowych i międzynarodowych mechanizmów zapobie- gania i mechanizmów interwencyjnych, zarówno w celu zapobiegania konfliktom jak i w celu wspierania wszelkich pokojowych rozwiązań konfliktów politycznych i wojen, których skutkiem jest wysiedlanie ludności. Wyspecjalizowane organizacje i agencje oraz organizacje pozarządowe zdobyły znaczne doświadczenie w pomaga- niu przesiedleńcom prowadząc tego rodzaju działania w przeszłości. Jest pożądane, aby akcja pomocy przesiedleńcom stano- wiła część podejścia mającego na celu przejście od tak zwanego stadium utrzymywania przy życiu, do etapu, na którym osoby te staną się samowystarczalne lub mniej zależne.