Dziennik Urzędowy Unii Furopejskiej 30.9.2005 DYREKTYWA 2005/36/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Tekst mający znaczenie dla EOG) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 40, art. 47 ust. 1, art. 47 ust. 2 zdanie pierwsze i trzecie oraz art. 55, uwzględniając wniosek Komisji ('), uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno- Społecznego (?), stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Trak- tatu ('), a także mając na uwadze, co następuje: (1) Zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. c) Traktatu jednym z celów Wspólnoty jest zniesienie przeszkód w swobodnym przepływie osób i usług między Państwami Członkow- skimi. Dla obywateli Państw Członkowskich oznacza to w szczególności możliwość wykonywania zawodu jako osoba pracująca na własny rachunek lub jako pracownik najemny, w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym zdobyli kwalifikacje zawodowe. Ponadto art. 47 ust. 1 Traktatu przewiduje uchwalenie dyrektyw zmie- rzających do wzajemnego uznawania dyplomów, świa- dectw i innych dokumentów potwierdzających posia- danie kwalifikacji. Po posiedzeniu Rady Furopejskiej w Lizbonie w dniach 23. i 24. marca 2000 r. Komisja przyjęła komunikat w sprawie „Strategii rynku wewnętrznego w dziedzinie usług”, zakładającej w szczególności stworzenie takich warunków, by swobodne świadczenie usług na teryto- rium Wspólnoty było równie proste jak w przypadku usług świadczonych na terytorium pojedynczego Państwa Członkowskiego. Nawiązując do komunikatu Komisji zatytułowanego „Nowe europejskie rynki pracy, otwarte i dostępne dla wszystkich”, Rada Europejska na posiedzeniu w Sztokholmie w dniach 23. i 24. marca 2001 r. powierzyła Komisji zadanie przedstawienia wiosennej Radzie Furopejskiej w 2002 r. szczegółowych propozycji dotyczących bardziej jednolitego, przejrzys- tego i elastycznego systemu uznawania kwalifikacji. () Dz.U. L 181 E z 30.7.2002, str. 183. () Dz.U. C 61 z 14.3.2003, str. 67. (*) Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 11 lutegf(o 2004 r. (Dz.U. C 97 E z 22.4.2004, str. 230), wspólne stanowisko Rady z dnia 21 grudnia 2004 r. (Dz.U. C 58 E z 8.3.2005, str. 1) oraz stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 11 maja 2005 r. (dotychczas niepublikowane w Dzienniku Urzędowym). Decyzja Rady z dnia 6 czerwca 2005 r. (3) Gwarancje przyznane w niniejszej dyrektywie osobom, które uzyskały kwalifikacje zawodowe w jednym z Państw Członkowskich, w zakresie dostępu do tego samego zawodu i jego wykonywania w innym Państwie Członkowskim na takich samych prawach jak obywatele tego drugiego Państwa Członkowskiego, nie zwalniają migrujących specjalistów z obowiązku wypełniania wszelkich niedyskryminujących warunków wykonywania zawodu, które mogą zostać ustanowione przez to drugie Państwo, o ile znajdują one obiektywne uzasadnienie i są proporcjonalne. W celu ułatwienia swobodnego świadczenia usług należy ustanowić szczegółowe przepisy zmierzające do posze- rzenia możliwości prowadzenia działalności zawodowej pod tytułem zawodowym w oryginalnym brzmieniu. W przypadku usług społeczeństwa informacyjnego świad- czonych na odległość powinny obowiązywać także prze- pisy dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Furopejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego, w ramach rynku wewnętrznego (). Ze względu na obowiązywanie odrębnych systemów, z jednej strony dla transgranicznego świadczenia usług o charakterze tymczasowym i okazjonalnym, a z drugiej strony dla podejmowania działalności gospodarczej, powinny zostać określone kryteria rozróżnienia tych dwóch form w przypadku gdy usługodawca przenosi się na terytorium przyjmującego Państwa Członkowskiego. Wprowadzanie ułatwień w świadczeniu usług musi odbywać się przy pełnym poszanowaniu wymogów w zakresie zdrowia i bezpieczeństwa publicznego oraz ochrony konsumentów. Dlatego należy ustanowić szcze- gólne przepisy dotyczące przedstawicieli zawodów regu- lowanych, związanych ze zdrowiem lub bezpieczeń- stwem publicznym, którzy świadczą usługi transgra- niczne tymczasowo lub okazjonalnie. Przyjmujące Państwo Członkowskie może, w niezbęd- nych przypadkach i zgodnie z prawem wspólnotowym, ustanowić  wymogi dokonywania  odpowiednich zgłoszeń. Wymogi te nie mogą skutkować nałożeniem na usługodawców nieproporcjonalnych ciężarów i unie- możliwiać im korzystania ze swobody świadczenia usług albo zmniejszać wynikające z niej korzyści. Należy doko- nywać okresowej oceny potrzeby dalszego utrzymy- wania takich wymogów w świetle postępu dokonywa- nego w tworzeniu wspólnotowych ram współpracy administracyjnej Państw Członkowskich. (*) Dz.U. L 178 z 17.7.2000, str. 1.