188 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 13ft. 31 32003L0030 17.5.2003 DZIENNIK URZĘDOWY UNII EUROPEJSKIEJ L 123/42 DYREKTYWA 2003/30/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 8 maja 2003 r. w sprawie wspierania użycia w transporcie biopaliw lub innych paliw odnawialnych PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Furopejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1, uwzględniając propozycję Komisji (!), uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno- Społecznego (?), uwzględniając opinię Komitetu Regionów ('), działając w zgodzie z procedurą ustanowioną w art. 251 Trakta- tu ( 4)7 a także mając na uwadze, co następuje: ()) Posiedzenie Rady Europejskiej w Góteborgu w dniach 15 i 16 czerwca 2001 r. uzgodniło strategię trwałego rozwoju Wspólnoty, składającą się z szeregu środków, do których należy rozwój biopaliw. Do naturalnych zasobów i ich rozważnego i racjonalnego zużycia, o których mowa w art. 174 ust. 1 Traktatu, zali- cza się ropę, naturalny gaz i paliwa stałe, które są niezbęd- nymi źródłami energii, lecz także wiodącymi źródłami emisji dwutlenku węgla. Jednakże istnieje szeroka gama biomasy, która mogłaby być użyta do produkcji biopaliw, pochodzących z produk- tów rolniczych i leśnych, a także z pozostałości i odpadów leśnych oraz z przemysłu leśnego oraz przemysłu rolni- czych produktów spożywczych. Sektor transportu konsumuje ponad 30 % energii we Wspólnocie i cały czas się rozwija, tendencja będzie się zwiększać razem z emisją dwutlenku węgla i rozwój ten będzie większy w ujęciu procentowym w krajach kandy- dujących po ich wstąpieniu do Unii Furopejskiej. Biała Księga Komisji „Europejska polityka transportowa na rok 2010: czas na decyzję” przewiduje, że emisja dwu- tlenku węgla z transportu wzrośnie o 50 % między latami Dz.U. C 103 E z 30.4.2002?, str. 205 i Dz.U. C 331 E z 31.12.2002, str. 291 Dz.U. C 149 z 21.6.2002, str. 7. Dz.U. C 278 z 14.11.2002, str. 29. Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 4 lipca 2002 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Ustaw), Wspólne Stanowisko Rady z dnia 18 listopada 2002 r. (Dz.U. C 32 E z 11.2.2003, str. 1) oraz Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 marca 2003 r. (dotych- czas nieopublikowana w Dzienniku Ustaw). (10) (1) 1990 i 2010, do około 1 113 milionów ton, a główną odpowiedzialność za taki stan będzie ponosił transport drogowy, który odpowiada za 84 % emisji dwutlenku węgla związanej z transportem. Z ekologicznego punktu widzenia Biała Księga nawołuje więc do zredukowania zależności w sektorze transportu od oleju napędowego (obecnie 98 %) poprzez użycie alternatywnych paliw, takich jak biopaliwa. Większe użycie biopaliw w transporcie jest częścią pakietu środków potrzebnych do wypełnienia Protokołu z Kyoto oraz innych pakietów politycznych w celu wypełnienia dalszych zobowiązań w tym względzie. Większe użycie biopaliw w transporcie, bez wykluczenia innych możliwych paliw alternatywnych, jak samocho- dowe LPG i CNG, jest jednym z narzędzi, za pomocą któ- rych Wspólnota może zmniejszyć swoją zależność od importowanej energii, wpłynąć na rynek paliw i w związku z tym także na bezpieczeństwo dostaw energii na bliską i dalszą przyszłość. Jednakże ta uwaga nie powinna w żaden sposób umniejszać wagi zgodności z legislacją Wspólnoty dotyczącą jakości paliw, emisji z pojazdów i jakości powietrza. W rezultacie postępu technologicznego większość pojaz- dów będących obecnie w użyciu w Unii Furopejskiej może używać bez żadnych problemów mieszanki z niską zawar- tością biopaliw. Ostatnie osiągnięcia technologiczne umożliwiają użycie większego procentu biopaliw w mie- szankach. Niektóre kraje już używają dziesięcioprocento- wych lub wyższych mieszanek biopaliw. Tabor miejski oferuje możliwość użycia większego stęże- nia biopaliw. W niektórych miastach tabor miejski już działa na czystych biopaliwach i, w niektórych przypad- kach, pomogło to polepszyć jakość powietrza na terenach miejskich. Państwa Członkowskie mogłyby więc nadal promować użycie biopaliw w środkach transportu miej- skiego. Promocja użycia biopaliw w transporcie stanowi krok ku szerszemu zastosowaniu biomasy, co umożliwi rozwój biopaliw na szerszą skalę w przyszłości, nie wykluczając jednak innych opcji, a w szczególności opcji wodorowej. Polityka badań prowadzona przez Kraje Członkowskie, odnosząca się do większego użycia biopaliw, powinna też w znacznym stopniu zawierać sektor wodorowy i promo- wać tę opcję, biorąc pod uwagę odpowiednie programy ramowe Wspólnoty.