L 79/42 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 25.3.2009 KOMISJA DECYZJA KOMISJI z dnia 20 marca 2009 r. dotycząca irlandzkich projektów rozporządzeń w sprawie oznaczenia kraju pochodzenia mięsa drobiowego, wieprzowego i baraniego (notyfikowana jako dokument nr C(2009) 1931) (Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny) (Tekst mający znaczenie dla EOG) (2009/291/WE) KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Furopejską, uwzględniając dyrektywę 2000/13/WE Parlamentu Europej- skiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych (!), ostatnio zmie- nioną dyrektywą 2003/89/WE (?), w szczególności jej art. 19 i 20, a także mając na uwadze, co następuje: Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 19 akapit drugi dyrektywy 2000/13/WE w dniu 25 czerwca 2008 r. władze Irlandii powiadomiły Komisję o projektach rozporządzeń z dziedziny zdrowia w zakresie obowiąz- kowego oznaczania kraju pochodzenia mięsa drobio- wego, wieprzowego i baraniego. Projekty rozporządzeń zawierają wymóg, aby wszelkie mięso drobiowe, wieprzowe i baranie oraz żywność o wagowej zawartości tego mięsa równej przynajmniej 70 % zostały zaopatrzone w etykiety wskazujące na ich kraj pochodzenia przy zastosowaniu wyraźnej czytelnej czcionki w języku irlandzkim lub angielskim. „Miejsce pochodzenia” określa się jako kraj, w którym zwierzę było chowane przez większość życia oraz — jeśli są to różne kraje — kraj, w którym zostało ono poddane ubojowi. (!) Dz.U. L 109 z 6.5.2000, s. 29. () Dz.U. L 308 z 25.11.2003, s. 15. (3) W dyrektywie 2000/13/WE dokonano harmonizacji zasad regulujących etykietowanie środków spożywczych, przewidując z jednej strony harmonizację niektórych przepisów krajowych, a z drugiej strony ustalenia dla niezharmonizowanych przepisów krajowych. Zakres harmonizacji określony jest w art. 3 ust. 1, który zawiera wykaz danych szczegółowych, które muszą obowiąz- kowo znajdować się na etykiecie środków spożywczych, „zgodnie z art. 4-17 i z zastrzeżeniem znajdujących się w nich wyjątków”. W art. 4 ust. 2 przewiduje się ponadto że w odniesieniu do określonych środków spożywczych mogą być wymagane inne dane szczegó- łowe, poza wymienionymi w art. 3 ust. 1, przewidziane przez przepisy wspólnotowe lub, w razie ich braku, przez przepisy krajowe. Artykuł 18 ust. 2 dyrektywy 2000/13/WE umożliwia przyjęcie niezharmonizowanych przepisów krajowych, o ile są one uzasadnione przesłankami wymienionymi w tym ustępie, m.in. zapobieganiem nadużyciom finan- sowym i ochroną zdrowia publicznego, oraz pod warun- kiem że nie stanowią one przeszkody w stosowaniu defi- nicji i zasad określonych w dyrektywie 2000/13/WE; dlatego w przypadku gdy dane państwo członkowskie przedstawiło projekt krajowych przepisów w zakresie etykietowania, należy zbadać ich zgodność z wyżej wymienionymi wymogami i przepisami Traktatu ustana- wiającego Wspólnotę Europejską. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 8 dyrektywy 2000/13/WE wskazanie źródła lub pochodzenia jest obowiązkowe, „w przypadku gdy zaniechanie podania takich danych szcze- gółowych może w istotnym stopniu wprowadzać w błąd konsumenta co do prawdziwego źródła lub pochodzenia środka spożywczego”. Przepis ten, określając obowiązek wskazania źródła lub pochodzenia  żywności, w przypadku gdy inne wskazania na etykiecie danego produktu mogłyby sugerować, że produkt taki pochodzi z innego źródła, przewiduje właściwy mechanizm w celu przeciwdziałania ryzyku wprowadzenia konsumentów w błąd.