240 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 13/t. 10 31991L0157 L 78/38 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH 26.3.1991 DYREKTYWA RADY z dnia 18 marca 1991 r. w sprawie baterii i akumulatorów zawierających niektóre substancje niebezpieczne (91/157/EWG) RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a, uwzględniając wniosek Komisji (!), we współpracy z Parlamentem Furopejskim (?), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego ('), a także mając na uwadze, co następuje: wszelkie rozbieżności między przepisami ustawowymi i środ- kami administracyjnymi przyjętymi przez Państwa Członkow- skie w sprawie unieszkodliwiania baterii i akumulatorów mog- łyby spowodować bariery w handlu oraz zakłócić warunki konkurencji we Wspólnocie i w ten sposób mieć bezpośredni wpływ na ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrzne- go; dlatego zbliżenie ustawodawstw w tej dziedzinie wydaje się konieczne; artykuł 2 ust. 2 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów (*), zmienionej dyrektywą 91/156/EWG (*), przewiduje, że szczególne przepisy dla po- szczególnych przypadków lub też przepisy uzupełniające po- wyższą dyrektywę mające na celu uregulowanie gospodarowa- nia poszczególnymi kategoriami odpadów są ustanowione w drodze dyrektyw szczegółowych; cele i zasady polityki Wspólnoty w dziedzinie ochrony środo- wiska, określone w wspólnotowych programach działań w zakresie ochrony środowiska na podstawie zasad zawartych w art. 130r ust. 1 i 2 Traktatu EWG, mają na celu przede wszystkim zapobieganie, zmniejszanie i likwidowanie, w moż- liwie największym stopniu, zanieczyszczenia oraz zapewnienie rozsądnego gospodarowania zasobami surowców, opierając się również na zasadzie „zanieczyszczający płaci”; aby osiągnąć te cele, należy zakazać wprowadzania do obrotu niektórych baterii i akumulatorów ze względu na zawartą w nich ilość substancji niebezpiecznych; w celu zapewnienia odzysku i unieszkodliwiania zużytych baterii i akumulatorów w sposób kontrolowany, Państwa Członkowskie muszą podjąć środki, które zapewnią, że są oznaczone i zbierane oddzielnie; () Dz.U. C 6 z 7.1.1989, str. 3 oraz Dz.U. C 11 z 17.1.1990, str. 6. () Dz.U. C 158 z 26.6.1989, str. 209 oraz Dz.U. C 19 z 28.1.1991. ) DzU. C 194 z 31.7.1989, str. 21. () Dz.U. L 194 z 25.7.1975, str. 47. Ć) Dz.U. L 78 z 26.3.1991, str. 32. zbiórka oraz recykling zużytych baterii i akumulatorów może pomóc w uniknięciu zbędnego użycia surowców; urządzenia, które zawierają zamontowane na stałe baterie lub akumulatory mogą przy ich unieszkodliwianiu stanowić zagro- żenie dla środowiska; Państwa Członkowskie powinny dlatego podjąć właściwe środki; należy ustanowić programy w Państwach Członkowskich, aby osiągnąć różne cele określone powyżej; Komisja powinna być informowana o tych programach oraz podejmowanych środ- kach szczególnych; zastosowanie instrumentów ekonomicznych, takich jak ustana- wianie systemu kaucji, może zachęcić do oddzielnej zbiórki i recyklingu zużytych baterii i akumulatorów; należy ustanowić przepisy dotyczące informowania konsumen- tów w tej dziedzinie; należy ustalić właściwe procedury w celu wprowadzenia w życie przepisów niniejszej dyrektywy, w szczególności systemu oznakowania, oraz zapewnienia, że dyrektywa może być łatwo dostosowana do postępu naukowo-technicznego; komitet, określony w art. 18 dyrektywy 75/442/EWG, powinien otrzy- mać wytyczne dotyczące wspierania Komisji w tym zadaniu, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ: Artykuł 1 Celem niniejszej dyrektywy jest zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie odzysku i unieszkodliwiania, w kontrolowany sposób, zużytych baterii i akumulatorów, zawie- rających substancje niebezpieczne, zgodnie z załącznikiem I. Artykuł 2 Do celów niniejszej dyrektywy: a) „bateria lub akumulator” oznacza źródło energii elektrycznej wytwarzanej przez bezpośrednie przetwarzanie energii che- micznej, składające się z jednej lub większej liczby pierwot- nych (nieładowalnych) baterii lub wtórnych (ładowalnych) ogniw, zgodnie w wykazem zawartym w załączniku I;