07/t. 6 Dziennik Urzędowy Unii Furopejskiej 47 32001L0106 22.1.2002 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH L 19/17 DYREKTYWA 2001/106/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 19 grudnia 2001 r. zmieniająca dyrektywę Rady 95/21/WE dotyczącą przestrzegania, w odniesieniu do żeglugi morskiej korzystającej ze wspólnotowych portów oraz żeglugi morskiej po wodach znajdujących się pod jurysdykcją Państw Członkowskich, międzynarodowych norm bezpieczeństwa statków i zapobiegania zanieczyszczeniom oraz pokładowych warunków życia i pracy (kontrola państwa portu) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Furopejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2, uwzględniając wniosek Komisji (!), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (*), uwzględniając opinię Komitetu Regionów (*), stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Trak- tatu (*), w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez komitet pojednawczy w dniu 13 listopada 2001 r., a także mając na uwadze, co następuje: (1)  Dyrektywa Rady 95/21/WE (*) ustanawia system kon- troli państwa portu żeglugi morskiej we Wspólnocie Europejskiej oparty na jednolitych procedurach inspekcji i zatrzymywania. (2)  Należy uwzględnić zmiany, których dokonano w kon- wencjach, protokołach, kodeksach oraz rezolucjach Mię- dzynarodowej Organizacji Morskiej (MOM) oraz postęp dokonany w ramach paryskiego Protokołu Ustaleń. (3)  Zrozumiałe jest, że nic w niniejszej dyrektywie nie powoduje przekazania państwom portu obowiązków państwa bandery, łącznie z tymi uznanych organizacji działających w imieniu państw bandery. (4)  Niektóre statki stwarzają wyraźne zagrożenie dla bezpie- czeństwa na morzu oraz dla środowiska morskiego ze względu na swój zły stan, banderę i historię, w szczegól- ności statki pływające pod banderą państw określanych jako „bardzo wysokiego ryzyka” lub „wysokiego ryzyka” na czarnej liście, publikowanej w rocznych sprawozda- niach Protokołu Ustaleń. Dlatego powinno się im odma- (!) Dz.U. C 212 E z 25.7.2000, str. 102 oraz Dz.U. C 154 z 29.4.2001, str. 67. () Dz.U. C 14 z 16.1.2001, str. 22. (?) Dz.U. C 22 z 24.1.2001, str. 19. (*) Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 30 listopada 2000 r. (Dz.U. C 228 z 13.8.2001, str. 133), wspólne stanowisko Rady z dnia 26 lutego 2001 r. (Dz.U. C 101 z 30.3.2001, str. 15) i decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 16 maja 2001 r. (dotychczas nie- opublikowana w Dzienniku Urzędowym). Decyzja Parlamentu Euro- pejskiego z dnia 24 października 2001 r. oraz decyzja Rady z dnia 6 grudnia 2001 r. Dz.U. L 157 z 7.7.1995, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrek- tywą Komisji 1999/97/WE (Dz.U. L 331 z 23.12.1999, str. 67). — - wiać wstępu do portów wspólnotowych, chyba że zosta- nie wykazane, iż mogą poruszać się bezpiecznie po wodach terytorialnych Wspólnoty. Należy ustanowić wytyczne określające procedury stosowne w przypadku nałożenia takiego zakazu wstępu oraz znoszenia zakazu. W celu zapewnienia przejrzystości, wykaz statków, którym odmówiono wstępu do portów wspólnotowych powinien zostać ogłoszony publicznie. Statki o wysokim czynniku docelowym stanowią szczególnie poważne zagrożenie wypadkowe lub zanie- czyszczeniem środowiska, co uzasadnia konieczność częstych ich inspekcji we wspólnotowych portach zawi- nięcia. Kategorie statków wymienione w załączniku V do dyrektywy 95/21/WE, również stanowią poważne zagrożenie wypadkowe lub zanieczyszczeniem środowi- ska po osiągnięciu pewnego wieku, Szerokie prawo uznaniowe organów prowadzących inspekcje w kwestii wskazania takich statków do rozszerzonej inspekcji uniemożliwiają osiągnięcie jednolitych praktyk we Wspólnocie. Dlatego jest niezbędne, aby przeprowadzać inspekcje takich statków obligatoryjnie. W szczegól- ności, uwzględniając zagrożenie poważnymi zanieczy- szczeniami powodowanymi przez zbiornikowce, a także ze względu na fakt, że większość braków prowadzących do zatrzymania dotyczy statków mających więcej niż 15 lat, system rozszerzonej inspekcji powinien być stoso- wany do zbiornikowców mających więcej niż 15 lat. Zakres rozszerzonych inspekcji, dla których ustano- wiono wytyczne, może zmieniać się wydatnie, w zależ- ności od uznania organu przeprowadzającego inspekcje. W celu osiągnięcia jednolitych praktyk we Wspólnocie, wytyczne te powinny dlatego stać się obligatoryjne. Jed- nakże powinien również istnieć przepis do czynienia wyjątków, w przypadku gdy przeprowadzenie inspekcji takich statków, w szczególności ze względu na stan zbiorników ładunkowych statku lub ograniczenia opera- cyjne odnoszące się do czynnościami ładunku lub rozła- dunku, jest niemożliwe lub związane z nadmiernym zagrożeniem dla bezpieczeństwa statku, jego załogi, inspektora, lub bezpieczeństwa strefy portu. Państwa Członkowskie powinny być uprawnione do skutecznego organizowania obligatoryjnych inspekcji, w celu uzyskania najwyższej wartości dodanej dzięki ze wzmocnionego systemu inspekcji, uwzględniając różne warunki operacyjne oraz wykorzystując współpracę mię- dzy portami a Państwami Członkowskimi, przestrzegając całkowitych ilościowych celów kontroli.