15Jt. 5 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 75 32000L0013 L 109/29 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH 6.5.2000 DYREKTYWA 2000/ 13/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, W SZCZ ególności jego art. 95, uwzględniając wniosek Komisji, uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (!), stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Trakta- tu (*), a także mając na uwadze, co następuje: (1) () Dz Dyrektywa Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych przeznaczonych do sprzedaży konsumen- towi końcowemu (*) była kilkakrotnie i w sposób istotny zmieniana (4); dlatego też dla jasności i ze względów prak- tycznych dyrektywa ta powinna zostać ujednolicona w jed- nym dokumencie. Różnice między przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi Państw Członkowskich w sprawie ety- kietowania środków spożywczych mogą utrudniać swo- bodny obrót tymi produktami oraz mogą prowadzić do nierównych warunków konkurencji. Dlatego zbliżenie tych przepisów przyczyniłoby się do sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego. Celem niniejszej dyrektywy jest ustanowienie reguł wspól- notowych o charakterze ogólnym, stosowanych horyzon- talnie do wszystkich środków spożywczych wprowadzo- nych do obrotu. Zasady o szczególnym charakterze, które stosuje się wer- tykalne jedynie do poszczególnych środków spożywczych, powinny być ustanowione w przepisach odnoszących się do tych produktów. Zasadniczym względem branym pod uwagę przy przyj- mowaniu wszelkich przepisów dotyczących etykietowania środków spożywczych powinna być potrzeba informowa- nia i ochrony konsumenta. .U. C 258 z 10.9.1999, str. 12. (?) Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 18 stycznia 2000 r. (dotych- czas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 13 marca 2000 r. () Dz .U. L 33 z 8.2.1979, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrek- tywą 97/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 43 z 14 .2.1997, str. 21). (4) Patrz załącznik IV, część B. (10) (11) (15) Potrzeba ta oznacza, że Państwa Członkowskie mogą, zgodnie z regułami Traktatu, nakładać wymagania języ- kowe. Szczegółowe etykietowanie, w szczególności określające dokładnie charakter i właściwości produktu, które umoż- liwiają konsumentowi dokonanie wyboru z pełną wiedzą o stanie faktycznym, jest najbardziej właściwe, ponieważ stwarza ono najmniej przeszkód w wolnym handlu. Dlatego należy sporządzić wykaz wszystkich informacji, które powinny z zasady być uwzględniane przy etykieto- waniu wszystkich środków spożywczych. Jednakże horyzontalny charakter niniejszej dyrektywy nie pozwala w początkowym etapie na włączenie do obowiąz- kowych oznaczeń tych wszystkich oznaczeń, które muszą być dodane do wykazu mającego zastosowanie do całego asortymentu środków spożywczych. W późniejszym eta- pie powinny zostać przyjęte przepisy wspólnotowe mające na celu uzupełnienia istniejących reguł. Ponadto w przypadku braku reguł wspólnotowych o szczególnym charakterze Państwa Członkowskie powinny utrzymać prawo do ustanawiania niektórych przepisów krajowych, które mogą być dodane do przepisów ogól- nych niniejszej dyrektywy, niemniej jednak przepisy te powinny podlegać procedurze wspólnotowej. Wspomniana procedura wspólnotowa musi być przyjęta w drodze decyzji Wspólnoty, w przypadku gdy Państwo Członkowskie zamierza przyjąć nowe ustawodawstwo. Należy także przewidzieć dla ustawodawcy wspólnoto- wego odstąpienie, w wyjątkowych przypadkach, od nie- których zobowiązań, które zostały ustalone ogólnie. Zasady dotyczące etykietowania powinny również zakazy- wać stosowania informacji, które wprowadzałyby w błąd nabywcę, lub przypisywać środkom spożywczym właści- wości lecznicze. Zakaz ten, by był skuteczny, powinien mieć również zastosowanie do prezentacji oraz reklamy środków spożywczych. W celu ułatwienia handlu między Państwami Członkow- skimi można przewidzieć, że na etapach poprzedzających sprzedaż konsumentowi końcowemu na zewnętrznym opakowaniu powinny być umieszczone jedynie informa- cje dotyczące podstawowych składników, a niektóre obo- wiązkowe dane szczegółowe, które muszą znajdować się na paczkowanym środku spożywczym, powinny znajdo- wać się tylko w odnoszących się do nich dokumentach handlowych. Państwa Członkowskie powinny utrzymać prawo, w zależ- ności od lokalnych, praktycznych warunków i okolicz- ności, do ustanawiania zasad w odniesieniu do etykietowa- nia środków spożywczych sprzedawanych luzem; niemniej jednak w takich przypadkach informacje powinny być dostarczone konsumentowi.