11.2.2009 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 40/19 DYREKTYWA KOMISJI 2009/8/WE z dnia 10 lutego 2009 r. zmieniająca załącznik I do dyrektywy 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do  maksymalnych zawartości kokcydiostatyków i histomonostatyków pochodzących z nieuniknionego zanieczyszczenia krzyżowego w paszach, dla których nie są one przeznaczone (Tekst mający znaczenie dla EOG) KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, uwzględniając dyrektywę 2002/32/WE Parlamentu Europej- skiego i Rady z dnia 7 maja 2002 r. w sprawie niepożądanych substancji w paszach zwierzęcych (!), w szczególności jej art. 8 ust. 1, a także mając na uwadze, co następuje: (1) Kokcydiostatyki i histomonostatyki są substancjami mają- cymi na celu zniszczenie lub zahamowanie wzrostu pierwotniaków. Mogą one być między innymi dopusz- czone do stosowania jako dodatki paszowe zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwie- rząt (). W zezwoleniach na stosowanie kokcydiosta- tyków i histomonostatyków jako dodatków paszowych określone są szczególne warunki stosowania, takie jak docelowy gatunek lub kategoria zwierząt, dla których przeznaczone są dodatki. Podmioty branży paszowej mogą w ramach jednego zakładu wytwarzać różnorodne pasze, a różne rodzaje produktów mogą być produkowane bezpośrednio po sobie na tej samej linii produkcyjnej. Może wystąpić sytuacja, w której nieuniknione śladowe ilości danego produktu pozostają wciąż na linii produkcyjnej w momencie rozpoczęcia produkcji innego produktu paszowego. Takie przeniesienie substancji z jednej partii produkcyjnej do drugiej określa się mianem „zanieczy- szczenia krzyżowego”, a dojść do niego może na przy- kład przy stosowaniu kokcydiostatyków lub histomono- statyków jako dopuszczonego dodatku paszowego. W rezultacie kolejna produkowana pasza może ulec zanieczyszczeniu technicznie niemożliwymi do unik- nięcia śladowymi ilościami wymienionych substancji obecnymi w paszy, w odniesieniu do której nie zezwo- lono na stosowanie kokcydiostatyków lub histomonosta- tyków, na przykład paszy przeznaczonej dla gatunków lub kategorii zwierząt nieprzewidzianych w zezwoleniu na stosowanie dodatku. Takie nieuniknione zanieczy- szczenie krzyżowe może nastąpić na wszystkich etapach produkcji i przetwarzania pasz, a także podczas ich prze- chowywania i transportu. W rozporządzeniu (WE) nr 183/2005 Parlamentu Euro- pejskiego i Rady z dnia 12 stycznia 2005 r. ustanawia- jącym wymagania dotyczące higieny pasz (*) określono szczególne wymagania wobec przedsiębiorstw paszo- wych stosujących w produkcji pasz kokcydiostatyki i histomonostatyki. Podmioty branży paszowej muszą podjąć wszelkie stosowne środki w odniesieniu do pomieszczeń i wyposażenia, produkcji, przechowywania i transportu w celu wyeliminowania możliwości zanie- czyszczenia krzyżowego, zgodnie ze zobowiązaniami określonymi w art. 4 i 5 wymienionego rozporządzenia. Ustalenie maksymalnych zawartości kokcydiostatyków i histomonostatyków pochodzących z nieuniknionego zanieczyszczenia krzyżowego w paszach, dla których nie są one przeznaczone, zgodnie z dyrektywą 2002/32/WE nie powinno przeszkadzać podmiotom branży paszowej w wykonywaniu ich podstawowego obowiązku, jakim jest przestrzeganie dobrych praktyk wytwarzania w celu uniknięcia takiego zanieczyszczenia krzyżowego. Wobec powyższego niezbędne są nieusta- jące wysiłki ze strony takich podmiotów mające na celu uniknięcie obecności takich niepożądanych substancji w paszach. Uwzględniając stosowanie dobrych praktyk wytwarzania, maksymalne zawartości kokcydiostatyków i histomonostatyków pochodzących z nieuniknionego zanieczyszczenia krzyżowego w paszach, dla których nie są one przeznaczone, należy ustalić zgodnie z zasadą możliwie najniższej zawartości. W celu umożliwienia producentowi pasz kontroli nad takim nieuniknionym zanieczyszczeniem krzyżowym należy rozważyć zawar- tość zanieczyszczeń na poziomie około 3 % w stosunku do maksymalnej dopuszczalnej zawartości w odniesieniu do pasz dla mniej wrażliwych gatunków zwierząt, dla których pasza nie jest przeznaczona, natomiast w odniesieniu do pasz dla wrażliwych gatunków zwierząt, dla których pasza nie jest przeznaczona, oraz pasz na końcowy okres tuczu, tj. okres poprzedzający ubój, należy utrzymać zawartość zanieczyszczeń na poziomie około 1% w stosunku do maksymalnej dopuszczalnej zawar- tości. Zawartość zanieczyszczeń na poziomie 1 % należy także rozważyć w odniesieniu do zanieczyszczenia krzy- żowego innych, przeznaczonych dla gatunków docelo- wych, pasz, do których nie dodaje się kokcydiostatyków lub histomonostatyków, oraz w odniesieniu do pasz, dla których substancje te nie są przeznaczone, przeznaczo- nych dla zwierząt, od których stale pozyskuje się żywność, takich jak krowy mleczne czy kury nioski, w przypadku istnienia dowodów na przenoszenie zanieczyszczeń z paszy na żywność pochodzenia zwierzęcego. W przypadku bezpośredniego podawania zwierzętom materiałów paszowych lub stosowania mieszanek paszo- wych uzupełniających stosowanie ich w dziennej dawce pokarmowej nie powinno skutkować narażeniem zwie- rzęcia na zawartość kokcydiostatyków lub histomonosta- tyków wyższą niż maksymalny poziom narażenia wyni- kający ze stosowania w dziennej dawce pokarmowej wyłącznie pełnoporcjowych mieszanek paszowych.