13.6.2008 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 155/17 RADA DECYZJA RADY z dnia 9 czerwca 2008 r. zmieniająca decyzję 2004/162/WE dotyczącą systemu opłat za dokowanie we francuskich departamentach zamorskich (Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny) (2008/439/WE) RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, uwzględniając decyzję Rady 2004/162/WE z 10 lutego 2004 r. dotyczącą systemu opłat za dokowanie we francuskich departa- mentach zamorskich i przedłużającą okres ważności decyzji 89/688/EWG (!), w szczególności jej art. 3, uwzględniając wniosek Komisji, a także mając na uwadze, co następuje: (1) Decyzją 2004/162/WE władze francuskie zostały upraw- nione do stosowania zwolnień lub obniżek podatku od dokowania w odniesieniu do produktów wytwarzanych lokalnie we francuskich departamentach zamorskich, wymienionych w jej załączniku. W zależności od produktów i danego departamentu zamorskiego maksy- malne dopuszczone zróżnicowanie stawek opodatko- wania wynosi 10, 20 lub 30 punktów procentowych. Wspomniana decyzja przewiduje uaktualnienie wykazów produktów określonych w jej załączniku ze względu na pojawienie się nowej produkcji we francuskich departa- mentach zamorskich i przyjęcie środków nadzwyczaj- nych, jeżeli niektóre praktyki handlowe zagrażają lokalnej produkcji. Władze francuskie przedstawiły Komisji — wniosek o uaktualnienie wykazów produktów, które kwalifikują się do objęcia zróżnicowanym opodatkowaniem, poprzez dodanie nowych produktów. W odniesieniu do każdego z produktów, o których mowa, wniosek władz francu- skich został rozpatrzony w świetle warunków określo- nych w decyzji 2004/162/WE. Nowe produkty są efektem działalności produkcyjnej podjętej w Gujanie Francuskiej po zgłoszeniu przez władze francuskie wniosku z dnia 14 marca 2003 r., który doprowadził do przyjęcia decyzji 2004/162/WE. Produkty te nie mogły więc być umieszczone w wykazach produktów w załączniku do decyzji 2004/162/WE. Jeden z dwóch ( Dz.U. L 52 z 21.2.2004, s. 64. warunków wymienionych w art. 3 wymienionej decyzji jest zatem spełniony. Należy rozpatrzyć niedogodności, z którymi stykają się te nowe produkty w porównaniu z produktami pochodzą- cymi z zewnątrz ze względu na zwiększone koszty wytwarzania tych produktów poniesione przez małe najczęściej przedsiębiorstwa prowadzące działalność produkcyjną w Gujanie Francuskiej. Wyższe koszty są spowodowane zwłaszcza oddaleniem, trudnym klimatem i niewielkim rozmiarem rynku lokalnego. I tak, oddalenie jest przyczyną wysokich kosztów transportu i, ze względu na czas transportu, zmusza przedsiębiorstwa do dysponowania większymi zapasami surowców i części zamiennych do naprawy maszyn stosowanych przy produkcji. Podobnie, niewielki rozmiar rynku lokal- nego często prowadzi do nadmiernej, w stosunku do wytworzonych ilości, wielkości instalacji produkcyjnych. Władze francuskie obliczyły koszty ponoszone z tytułu niedogodności w odniesieniu do każdej kategorii produktów wytwarzanych lokalnie na podstawie czyn- ników właściwych dla każdej z kategorii. W październiku 2003 r. powstało nowe przedsiębior- stwo, które rozpoczęło produkcję jogurtów i innych produktów na bazie mleka, takich jak ser biały (pozycja 0403 zawierająca podpozycje 040310 i 0403 90 według klasyfikacji nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej). Jednakże tylko produkcja jogurtów (pozycja 0403 10 według klasyfikacji nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej) była przewidziana w terminie zgłoszenia początkowego wniosku poprzedzającego rozpoczęcie działalności produkcyjnej. Okazuje się, że działalność rozwinięta przez przedsiębiorstwo dotyczy również produktów objętych pozycją 0403 90. Według danych przekazanych przez władze francuskie, lokalny koszt wytworzenia produktów, o których mowa, jest wyższy o ponad 20% od kosztu wytworzenia podobnych produktów pochodzących z zewnątrz. Celem zrównowa- żenia niedogodności, z którą styka się ta nowa produkcja lokalna, należy włączyć, w odniesieniu do Gujany Fran- cuskiej, pozycję 0403 90 do części B załącznika do decyzji 2004/162/WE zawierającego wykaz produktów lokalnych, w odniesieniu do których możliwe jest stoso- wanie stawki podatkowej różniącej się o dwadzieścia punktów procentowych w porównaniu z produktami niepochodzącymi z francuskich departamentów zamor- skich.