15ft. 8 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 357 32004L0035 L 143/56 DZIENNIK URZĘDOWY UNII EUROPEJSKIEJ 30.4.2004 DYREKTYWA 2004/ 35/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1, uwzględniając wniosek Komisji (!), uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (?), po konsultacji z Komitetem Regionów, stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu (*), w świetle jednolitego tekstu zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy w dniu 10 marca 2004 r., a także mając na uwadze, co następuje: (1)  Obecnie we Wspólnocie znajduje się wiele zanieczyszczo- nych miejsc, stwarzających znaczące ryzyko dla zdrowia, a w ostatnich latach występował także gwałtowny zanik różnorodności biologicznej. Zaniechanie działania może doprowadzić do zwiększenia zanieczyszczeń i jeszcze wię- kszego zaniku różnorodności biologicznej w przyszłości. Zapobieganie, zaradzanie szkodom wyrządzonym środo- wisku naturalnemu, w takim zakresie, w jakim jest to moż- liwe, przyczynia się realizacji celów i zasad wspólnotowej polityki ochrony środowiska naturalnego określonej w Traktacie. Decyzje dotyczące zaradzenia szkodom powinny uwzględniać lokalne warunki. (2)  Zapobieganie i zaradzanie szkodom wyrządzonym środo- wisku naturalnemu powinno być realizowane poprzez popieranie reguły „zanieczyszczający płaci”, wskazanej w Traktacie, oraz zgodnie z zasadą stałego rozwoju. Niniej- sza dyrektywa powinna zatem opierać się na naczelnej zasadzie, w myśl której podmiot gospodarczy wyrządza- jący przez swoją działalność szkody w środowisku natu- ralnym lub powodujący bezpośrednie zagrożenie wystą- pieniem takich szkód pozostaje finansowo za nie odpowiedzialny, w celu nakłonienia podmiotów () Dz.U.C 151 E z 25.6.2002, str. 132. () Dz.U.C 241 z 7.10.2002, str. 162. (*) Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 14 maja 2003 r. (dotych- czas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym), wspólne stanowi- sko Rady z dnia 18 września 2003 r. (Dz.U. C 277 E z 18.11.2003, str. 10) i stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 17 grudnia 2003 r. (dotychczas niepublikowane w Dzienniku Urzędowym). Rezolucja prawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 31 marca 2004 r. i decyzja Rady z dnia 30 marca 2004 r. gospodarczych do przyjęcia środków i opracowywania praktyk minimalizujących ryzyko wyrządzenia szkód śro- dowisku naturalnemu oraz ograniczenia w ten sposób możliwości poniesienia finansowej odpowiedzialności za nie. Ponieważ cel niniejszej dyrektywy, a mianowicie ustano- wienie wspólnych ram umożliwiających zapobieganie i zaradzenie szkodom wyrządzanym środowisku natural- nemu przy uzasadnionych kosztach społecznych, nie może zostać osiągnięty w wystarczającym stopniu przez Państwa Członkowskie, zaś może być to dokonane w lep- szy sposób na poziomie Wspólnotowym z powodu zakresu niniejszej dyrektywy i jej następstw w odniesieniu do pozostałego prawodawstwa wspólnotowego, czyli dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (*), dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (?) oraz dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustawiającej ramy wspól- notowego działania w dziedzinie polityki wodnej (6), Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomoc- niczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia wymienionego celu. Szkody wyrządzone środowisku naturalnemu obejmują również szkody w wodzie, na lądzie oraz w odniesieniu do chronionych gatunków i siedlisk przyrodniczych wyrzą- dzone przez składniki przenoszone drogą powietrzną. Należy zdefiniować pojęcia służące jako narzędzie do wła- ściwej interpretacji i stosowania systemu przewidzianego w niniejszej dyrektywie, zwłaszcza w stosunku do definicji szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu. W przy- padku gdy omawiane pojęcie pochodzi z innego odpo- wiedniego prawodawstwa wspólnotowego, należy używać tej samej definicji po to, aby posługiwać się wspólnymi kryteriami i wspierać jednolite ich stosowanie. Dz.U. L 103 z 25.4.1979, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona roz- porządzeniem (WE) nr 807/2003 (Dz.U. L 122 z 16.5.2003, str. 36). Dz.U. L 206 z 22.7.1992, str. 7. Dyrektywa ostatnio zmieniona roz- porządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 284 z 31.10.2003, str. 1). Dz.U. L 327 z 22.12.2000, str. 1. Dyrektywa zmieniona decyzją nr 2455/2001/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2001, str. 1).