23.1.2009 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 19/29 DYREKTYWY DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY 2008/121/WE z dnia 14 stycznia 2009 r. w sprawie nazewnictwa wyrobów włókienniczych (Przekształcenie) (Tekst mający znaczenie dla EOG) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95, uwzględniając wniosek Komisji, uwzględniając opinię Furopejskiego Komitetu Ekonomiczno- Społecznego (!), stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Trak- tatu (*), a także mając na uwadze, co następuje: (1)  Dyrektywa 96/74/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. w sprawie nazewnictwa wyrobów włókienniczych (*) była wielokrotnie i w sposób zasadniczy zmieniana (*). Z uwagi na kolejne zmiany, należy przekształcić jej przepisy dla zachowania jasności. (2)  Jeśli przepisy państw członkowskich dotyczące nazew- nictwa, składu i etykietowania wyrobów włókienniczych różniłyby się między sobą w poszczególnych państwach członkowskich, stwarzałoby to przeszkodę dla funkcjo- nowania rynku wewnętrznego. (3)  Przeszkody te można usunąć, jeśli wprowadzanie do obrotu wyrobów włókienniczych zostanie poddane jednolitym zasadom na poziomie Wspólnoty. Konieczne jest zatem zharmonizowanie nazewnictwa włókien tekstylnych oraz szczegółowych danych umieszczanych w etykietach, oznakowaniach oraz w dokumentach towa- () Dz.U. C 162 z 25.6.2008, s. 40. () Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 17 czerwca 2008 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 16 grudnia 2008 r. (*) Dz.U. L 32 z 3.2.1997, s. 38. (*) Zob. załącznik VI część A. rzyszących wyrobom włókienniczym w różnych stadiach ich produkcji, przetwarzania i dystrybucji. Należy również ustanowić przepisy w odniesieniu do niektórych wyrobów, które nie są wykonane wyłącznie z wyrobów włókienniczych, ale których zawartość włókiennicza stanowi istotną część wyrobu lub na którą szczególną uwagę zwracają producent, przetwórca lub handlowiec. Dopuszczalny zakres tolerancji w stosunku do „pozosta- łych włókien”, już ustanowiony dla samych wyrobów, powinien również stosować się do wyrobów składających się z mieszanek. Aby osiągnąć cel, który jest podstawą przepisów krajo- wych w tej dziedzinie, oznakowywanie powinno być obowiązkowe. W przypadku gdy określenie składu wyrobu jest tech- nicznie trudne w chwili produkcji, wszelkie włókna znane w tym czasie można wymienić w etykiecie, pod warunkiem że stanowią pewien procent wyrobu goto- wego. W celu uniknięcia rozbieżności w stosowaniu przepisów we Wspólnocie wskazane jest dokładne określenie metod etykietowania niektórych wyrobów włókienniczych skła- dających się z dwóch lub więcej części składowych, jak również części składowych wyrobów włókienniczych, których nie trzeba brać pod uwagę w celach etykieto- wania i przeprowadzania analizy. Wyroby włókiennicze podlegające jedynie wymogom w zakresie zbiorczego etykietowania, a także wyroby włókiennicze sprzedawane na metry lub w kuponach, powinny być oferowane do sprzedaży w taki sposób, aby konsument mógł w pełni zapoznać się z informacjami umieszczonymi na ogólnym opakowaniu lub na zwoju. Państwa członkowskie powinny zadecy- dować o przyjęciu środków w tym celu. Używanie określeń lub nazw cieszących się szczególnym prestiżem wśród  użytkowników i konsumentów powinno podlegać pewnym warunkom.