292 Dziennik Urzędowy Unii Furopejskiej 03[t. 36 32002L0054 L 193/12 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH 20.7.2002 DYREKTYWA RADY 2002/54/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37, uwzględniając wniosek Komisji, uwzględniając opinię Parlamentu Furopejskiego (!), po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Społecznym, a także mając na uwadze, co następuje: (1) Dyrektywa Rady 66/400JEWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka (?) została wielokrotnie zmieniona w istotny sposób (3). Dla jasności i logicznego układu wymieniona dyrektywa wymaga kodyfikacji. Wytwarzanie buraka cukrowego i buraka pastewnego (zwanych w niniejszym dokumencie „burakiem”) zajmuje ważne miejsce w rolnictwie Wspólnoty. Zadowalające wyniki w uprawie buraka w dużej mierze zależą od stosowania odpowiedniego materiału siew- nego. Większa wydajność uprawy buraka we Wspólnocie zostanie osiągnięta, jeśli przy wyborze odmian dopusz- czonych do obrotu, Państwa Członkowskie zastosują jednolite i możliwie jak najbardziej rygorystyczne zasady. Wspólny katalog odmian gatunków roślin rolni- czych został ustanowiony w dyrektywie Rady 2002/53/WE (*. Istnieje potrzeba wprowadzenia jednolitego systemu kwalifikacji we Wspólnocie w oparciu o doświadczenie zdobyte podczas stosowania takich systemów w Państwach Członkowskich oraz wypracowanych w ramach Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju. W kontekście konsolidacji rynku wewnętrz- nego, wspólnotowy system nie powinien stwarzać Państwom Członkowskim możliwości stosowania jedno- stronnych odstępstw od zasad przyjętych w ramach systemu, w sposób, który mógłby utrudnić swobodny przepływ materiału siewnego w obrębie Wspólnoty. Zgodnie z ogólną zasadą, materiał siewny buraka powi- nien zostać dopuszczony do obrotu wówczas, gdy został poddany urzędowemu badaniu i zakwalifikowany, (') Opinia wydana dnia 9 kwietnia 2002 r. (dotychczas nieopubliko- wana w Dzienniku Urzędowym). () Dz.U. 125 z 11.7.1966, str. 2290/66. Dyrektywa ostatnio zmie- niona dyrektywą 98/96/WE (Dz.U. L 25 z 1.2.1999, str. 27). (*) Patrz załącznik. V, część A. ( Dz.U. L 193 z 20.7.2002, str. 1. (1) (12) zgodnie z zasadami kwalifikacji, jako elitarny materiał siewny lub kwalifikowany materiał siewny. Określenia specjalistyczne „elitarny materiał siewny” i „kwalifiko- wany materiał siewny” zostały przyjęte w oparciu o już istniejącą terminologię międzynarodową. Powinno się umożliwić, z zastosowaniem szczególnych warunków, wprowadzenie na rynek wyhodowanego materiału siew- nego z pokoleń wcześniejszych niż elitarny materiał siewny oraz materiał siewny o parametrach wymaga- nych. Przepisy wspólnotowe nie powinny mieć zastosowania do materiału siewnego przeznaczonego na wywóz do państw trzecich. W celu poprawy jakości materiału siewnego buraka we Wspólnocie, należy ustanowić pewne wymagania, odnoszące się między innymi do poliploidalności, jedno- kiełkowości, segmentacji, czystości analitycznej, zdol- ności kiełkowania i zawartość wilgoci. W celu zapewnienia tożsamości materiału siewnego należy wprowadzić zasady wspólnotowe dotyczące opakowania, pobierania próbek, plombowania i sprzedaży. W tym celu etykiety powinny zawierać szcze- gółowe dane niezbędne zarówno do urzędowej weryfi- kacji, jak i dla informowania użytkownika oraz powinny jasno pokazywać istotę wspólnotowej kwalifikacji. Należy określić zasady obrotu materiałem siewnym poddawanym obróbce chemicznej, nadającym się do upraw ekologicznych, jak również ochrony przez stoso- wanie na danym terenie odmian zagrożonych erozją genetyczną. Na pewnych warunkach i bez uszczerbku dla postano- wień art. 14 Traktatu, należy przewidzieć dopuszczalne odstępstwa. Państwa Członkowskie korzystające z odstępstw powinny udzielać sobie wzajemnej pomocy administracyjnej w związku z przeprowadzeniem kontroli. Celem zapewnienia, że podczas obrotu są przestrzegane zarówno wymagania jakościowe w odniesieniu do mate- riału siewnego jak i postanowienia w zakresie jego tożsa- mości, Państwa Członkowskie powinny przyjąć odpo- wiednie mechanizmy kontrolne.