458 Dziennik Urzędowy Unii Furopejskiej 03/[t. 40 32003L0100 1.11.2003 DZIENNIK URZĘDOWY UNII EUROPEJSKIEJ L 285/33 DYREKTYWA KOMISJI 2003/100/WE z dnia 31 października 2003 r. zmieniająca załącznik I do dyrektywy 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie niepożądanych substancji w paszach zwierzęcych (Tekst mający znaczenie dla EOG) KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, uwzględniając dyrektywę 2002/32/WE Parlamentu Europej- skiego i Rady z dnia 7 maja 2002 r. w sprawie niepożądanych substancji w paszach zwierzęcych (!), zmienioną dyrektywą Komisji 2003/57/WE (?), w szczególności jej art. 8 ust. 1, a także mając na uwadze, co następuje: (1) Dyrektywa 2002/32/WE przewiduje, że wykorzystanie produktów przeznaczonych do pasz zwierzęcych z poziomem zawartości substancji niepożądanych prze- wyższającym najwyższe dopuszczalne poziomy ustano- wione w załączniku I do tej dyrektywy jest zakazane. Kiedy dyrektywa 2002/32/WE została przyjęta, stwier- dzono, że przepisy ustanowione w załączniku I zostaną poddane przeglądowi na podstawie uaktualnionych ocen naukowych zagrożenia oraz biorąc pod uwagę zakaz jakiegokolwiek — — rozcieńczania zanieczyszczonych niezgodnych produktów przeznaczonych do pasz zwie- rzęcych. Naukowemu Komitetowi ds. Żywienia Zwierząt (SCAN) został i odpowiednio złożony wniosek o bezzwłoczne dostarczenie — uaktualnionych — naukowych — ocen zagrożenia. SCAN przyjął opinię w sprawie niepożą- danych substancji w paszach dnia 20 lutego 2003 r., która została uaktualniona dnia 25 kwietnia 2003 r. Opinia ta przewiduje wszechstronny przegląd możli- wych zagrożeń dla zwierząt oraz zdrowia publicznego w wyniku obecności różnych niepożądanych substancji w paszach zwierzęcych. SCAN jednakże potwierdził, że dodatkowe szczegółowa oceny ryzyka są niezbędne w celu pozwolenia na pełny przegląd załącznika I do dyrektywy 2002/32/WE. Od maja 2003 r. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) przejął od Komisji Europejskiej odpo- wiedzialność za zagadnienia oceny naukowej pasz oraz bezpieczeństwa żywności. EFSA został poproszony o przeprowadzenie tych szczegółowych ocen ryzyka. W międzyczasie zostało wskazane, że dostawa niektó- rych podstawowych oraz wartościowych materiałów paszowych mogłaby być zagrożona ze względu na poziom niektórych niepożądanych substancji w niektó- rych materiałach paszowych ze względu na zanieczysz- czenia tłowe jest bliska do przekroczenia najwyższego dopuszczalnego poziomu ustanowionego w załączniku I do dyrektywy 2002/32/WE. Zostały odkryte pewne niespójności między przepisami Załącznika. () Dz.U. L 140 z 30.5.2002, str. 10. (*) Dz.U. L 151 z 19.6.2003, str. 38. (6) (10) Załącznik powinien z tego względu zostać zmieniony tymczasowo, do czasu szczegółowej naukowej oceny ryzyka, utrzymując wysoki poziom ochrony dla zdrowia zwierząt oraz zdrowia publicznego oraz środowiska naturalnego. W celu utrzymania wysokiego poziom ochrony w odnie- sieniu do zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt oraz środowiska naturalnego, uznaje się, że jeśli materiały paszowe są podawane bezpośrednio zwierzętom lub jeśli są stosowane mieszanki paszowe uzupełniające, ich zastosowanie w dawkach dziennych nie powinno prowadzić do narażenia zwierząt na działanie wyższego poziomu niepożądanych substancji niż odpowiadający najwyższym dopuszczalnym poziom narażenia na działanie w przypadku gdy stosowane są jedynie mieszanki paszowe pełnoporcjowe w dawkach dzien- nych. SCAN potwierdza, że arsen w jego formach organicz- nych posiada ograniczoną toksyczność. Oznaczenie arsenu ogółem w paszy może z tego względu nie zawsze dokładnie odzwierciedlać ryzyka spowodowane przez formy nieorganiczne. Jednakże formy organiczne oraz nieorganiczne formy arsenu mogą być rozróżnione jedynie złożoną metodą analizy, która nie jest chętnie stosowana w ramach urzędowych kontroli. Z tego względu właściwe jest w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów odniesienie do arsenu ogółem z możliwością wymagania bardziej szczegółowej analizy pozostałości, w szczególności w przypadku obecności Hizikia fusiforme. W przypadku braku wspól- notowej metody analizy w odniesieniu do oznaczania arsenu ogółem, niezbędne jest udowodnienie zadowa- lającego działania wykorzystanej procedury przetwa- rzania próbek oraz metody analizy przez wykorzystanie certyfikowanego materiału informacyjnego, zawierają- cego znaczącą część arsenu w jego organicznej formie. Niezbędne jest również uwzględnienie faktu, iż więcej niż 95 % arsenu obecnego w materiałach paszowych pochodzenia morskiego znajduje się w mniej toksycz- nych formach organicznych oraz ostatnich osiągnięć formułowania pasz dla ryb zawierających większe udziały oleju z ryb oraz mączki rybnej. Obecne najwyższe dopuszczalne poziomy dla arsenu, ołowiu oraz fluoru w niektórych mineralnych mate- riałach paszowych nie odzwierciedlają obecne normalne poziomy zanieczyszczenia tłowego. Ze względu na niską biodostępność tych niepożądanych materiałów w paszach mineralnych, właściwe jest zapewnienie, że te zasadnicze oraz wartościowe materiały paszowe mogą być dostarczane bez zagrażania zdrowiu publicznemu oraz zdrowiu zwierząt oraz środowisku naturalnemu.