L 348/20 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 24.12.2008 ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 1342/2008 z dnia 18 grudnia 2008 r. ustanawiające długoterminowy plan w zakresie zasobów dorsza i połowów tych zasobów oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 423/2004 RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37, uwzględniając wniosek Komigsji, uwzględniając opinię Parlamentu Furopejskiego (!), a także mając na uwadze, co następuje: (1) (5) Rozporządzenie Rady (WE) nr 423/2004 z dnia 26 lutego 2004 r. ustanawiające środki odnowienia zasobów dorsza (?) ma na celu zapewnienie bezpiecznego odno- wienia w okresie od pięciu do dziesięciu lat zasobów dorsza w cieśninie Kattegat i Morzu Północnym, włączając w to cieśninę Skagerrak oraz wschodnią część kanału La Manche, na zachód od Szkocji i w Morzu Irlandzkim do bezpiecznego poziomu zaleca- nego przez naukowców. Najnowsza opinia naukowa Międzynarodowej Rady Badań Morza (ICES) wskazuje na to, że ograniczenia połowów dorsza, wynikające z łącznego skutku całkowi- tych dopuszczalnych połowów (TAC), środków technicz- nych oraz uzupełniających środków zarządzania nakładem połowowym, w tym monitorowania i kontroli, mających zapobiec połowom i wyładunkowi dorsza pochodzącego z nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów, są zdecydowanie niewys- tarczające, aby ograniczyć śmiertelność połowową do poziomu pozwalającego na odnowienie zasobów dorsza, i że żadne z czterech zasobów dorsza objętych rozpo- rządzeniem (WE) nr 423/2004 nie wykazało wyraźnych oznak odnowy, choć w przypadku zasobów w Morzu Północnym widać pewne oznaki poprawy. Konieczne wydaje się wzmocnienie tego systemu i wprowadzenie długoterminowego planu umożliwiają- cego zrównoważoną eksploatację zasobów dorsza opartą na maksymalnym podtrzymywalnym połowie. Zgodnie z ostatnimi — opiniami — naukowymi, w szczególności w odniesieniu do długofalowych tendencji w  ekosystemach morskich, trudno jest dokładnie określić pożądany w dalszej perspektywie poziom biomasy. Na skutek powyższego cel planu długoterminowego należy zmienić z celu powiązanego z biomasą na cel związany ze śmiertelnością połowową, co powinno mieć również zastosowanie do dozwolonych poziomów nakładu połowowego. Zasoby dorsza w Morzu Północnym należą również do Norwegii i podlegają wspólnemu zarządzaniu. Środki (!) Opinia z dnia 21 października 2008 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym). () Dz.U. L 70 z 9.3.2004, s. 8. przewidziane w niniejszym rozporządzeniu powinny w należny sposób uwzględniać konsultacje z Norwegią zgodnie z Umową w sprawie rybołówstwa między Euro- pejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii (*). W przypadku gdy Komitet Naukowo-Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa (STECF) nie jest w stanie wydać opinii na temat TAC ze względu na brak wystarczająco dokładnych i reprezentatywnych informacji, należy ustanowić przepisy zapewniające spójne ustalanie TAC nawet w przypadku niewystarcza- jących danych. Aby zapewnić osiągnięcie celów związanych ze śmiertel- nością połowową oraz przyczynić się do ograniczenia odrzutów, uprawnienia do połowów w kontekście nakładu połowowego należy również ustalać na pozio- mach spójnych z wieloletnią strategią. Wymienione uprawnienia do połowów powinny być w miarę możli- wości określane ze względu na rodzaje narzędzi połowo- wych na podstawie bieżących praktyk połowowych. Należy przewidzieć przegląd okresowy skuteczności systemu zarządzania oraz zadbać w szczególności o to, by dokonano przeglądu systemu regulacji nakładów połowowych, gdy zasoby dorsza osiągną poziomy umoż- liwiające eksploatację przynoszącą maksymalnie podtrzy- mywalny połów. Należy wprowadzić nowe mechanizmy zachęcające rybaków do uczestnictwa w programach unikania połowów dorsza. Wszelkie takie programy unikania połowów lub zmniejszania odrzutów z większym praw- dopodobieństwem odniosą sukces, jeżeli zostaną opraco- wane we współpracy z sektorem rybołówstwa. Zgodnie z  powyższym takie — programy — opracowane w porozumieniu z państwami członkowskimi należy uważać za skuteczne środki propagowania zrównoważo- nych połowów i należy zachęcać do ich opracowywania. Ponadto państwa członkowskie powinny korzystać z uprawnień do przyznawania dostępu do połowów zasobów dorsza, tak aby zachęcać swoich rybaków do prowadzenia połowów w sposób bardziej selektywny i mniej szkodliwy dla środowiska. Środki o podstawowym znaczeniu dla wspólnej polityki rybołówstwa to: ustanawianie i przyznawanie limitów połowowych, ustalanie minimalnego i zapobiegawczego poziomu zasobów oraz poziomu wskaźnika śmiertel- ności połowowej, a także maksymalnego dopuszczalnego nakładu połowowego dla każdej grupy nakładu połowo- wego i państwa członkowskiego oraz wyłączenie pewnych grup statków z systemu nakładu połowowego ustanowionego w niniejszym rozporządzeniu. Rada powinna pozostawić sobie prawo bezpośredniego wyko- nywania uprawnień wykonawczych w tych konkretnych kwestiach. (3) Dz.U. L 226 z 29.8.1980, s. 48.