256 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej OsJt. 3 31997L0042 8.7.1997 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH L 179/4 DYREKTYWA RADY 97/42/WE z dnia 27 czerwca 1997 r. po raz pierwszy zmieniająca dyrektywę 90/394JEWG w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na działanie czynników rakotwórczych podczas pracy (szósta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Furopejską, w szczególności jego art. 118a, uwzględniając dyrektywę Rady 90/394/EWG z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na działanie czynników rakotwórczych podczas pracy (szósta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (1), w szczególności jej art. 16, uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję (?) po kon- sultacji z Komitetem Doradczym ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy, uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (), działając w zgodzie z procedurą ustanowioną w art. 189c Trak- tatu (*), a także mając na uwadze, co następuje: (1)  Artykuł 118a Traktatu stanowi, że Rada powinna uchwa- lić, za pomocą dyrektyw, minimalne wymagania w celu zachęcenia do poprawy warunków, szczególnie w miejscu pracy, tak, aby zagwarantować lepszą ochronę zdrowia i bezpieczeństwa pracowników. (2)  Zgodnie z tym artykułem dyrektywy takie powinny uni- kać nakładania ograniczeń administracyjnych, finanso- wych i prawnych w sposób, który mógłby powstrzymy- wać powstawanie i rozwój małych i średnich przedsiębiorstw. (3)  Dyrektywa Komisji 91/325/EWG z dnia 1 marca 1991 r. dostosowująca po raz dwunasty do postępu technicznego dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepi- sów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i znakowania substancji niebezpiecznych (*) wprowadza w załączniku III nowe oznaczenia ryzyka, aby określić zagrożenie zdrowia wynikające z przedłużającego się kontaktu oraz zagroże- nie rakiem spowodowane wdychaniem. (!) Dz.U. L 196 z 26.7.1990, str. 1. () Dz.U.C 317 z 28.11.1995, str. 16. () Dz.U. C 97 z 1.4.1996, str. 25. (*) Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 20 czerwca 1996 r. (Dz.U. C 198 z 8.7.1996, str. 182), wspólne stanowisko Rady z dnia 2 grud- nia 1996 r. (Dz.U. C 6 z 9.1.1997, str. 15) oraz decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 9 kwietnia 1997 r. (Dz.U. C 132 z 28.4.1997). () Dz.U.L 180 z 8.7.1991, str. 1. (4) (10) (11) We wszystkich sytuacjach w miejscu pracy pracownicy muszą być chronieni przed preparatami zawierającymi jedną lub więcej substancji rakotwórczych oraz przed związkami rakotwórczymi powstającymi w miejscu pracy. W przypadku niektórych czynników rakotwórczych konieczne jest branie pod uwagę wszystkich dróg wchła- niania, włącznie z możliwością przenikania przez skórę, aby zapewnić możliwie najlepszy poziom ochrony. Ponieważ sformułowanie pkt 2 załącznika I do dyrektywy 90/394/EWG dotyczące aromatycznych węglowodorów policyklicznych powodowało trudności interpretacyjne w wielu Państwach Członkowskich, wymagane jest nowe, bardziej precyzyjne sformułowanie. Artykuł 16 dyrektywy 90/394/EWG zapewnia ustalenie wartości granicznych kontaktu z czynnikami rakotwór- czymi na podstawie dostępnych informacji, włącznie z danymi naukowymi i technicznymi, w odniesieniu do wszystkich czynników rakotwórczych, co do których jest to możliwe. Wartości graniczne kontaktu z czynnikami rakotwórczymi w miejscu pracy muszą być traktowane jako ważny skład- nik ogólnych ustaleń dotyczących ochrony pracowników; owe wartości graniczne muszą być uaktualniane w każ- dym przypadku, kiedy w związku z nowymi danymi naukowymi zajdzie taka potrzeba. Benzen jest czynnikiem rakotwórczym występującym w wielu sytuacjach w miejscu pracy; w związku z tym zagrożone jest zdrowie wielu pracowników; mimo że współczesna wiedza naukowa nie pozwala na określenie poziomu, poniżej którego zagrożenie zdrowia przestaje istnieć, zmniejszenie kontaktu z benzenem zmniejszy owo zagrożenie. Respektowanie minimalnych wymagań dotyczących ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników przed określonymi zagrożeniami związanymi z czynnikami rakotwórczymi ma na celu nie tylko ochronę zdrowia i bezpieczeństwa poszczególnych pracowników, ale także zapewnienie minimalnego poziomu ochrony wszystkich pracowników we Wspólnocie. Należy ustanowić jednolity poziom ochrony pracowników przed zagrożeniem związanym z czynnikami rakotwór- czymi w całej Wspólnocie, a poziom ochrony nie może być ustalany poprzez szczegółowe wymogi przepisów, ale