146 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 17ft. 1 31994R0040 14.1.1994 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH L11/1 ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego RADA UNII EUROPEJSKIEJ uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Furopejską, w szczególności jego art. 235, uwzględniając wniosek Komisji (!), uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (?), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (?), a także mając na uwadze, co następuje: należy wspierać harmonijny rozwój działalności gospodarczej w całej Wspólnocie oraz ciągły i zrównoważony wzrost poprzez zakończenie tworzenia rynku wewnętrznego, który funkcjonuje właściwie i oferuje warunki podobne do istniejących na rynku krajowym; w celu stworzenia takiego rynku i uczynienia go w większym stopniu rynkiem jednolitym muszą być zniesione nie tylko bariery dla swobodnego przepływu towarów i usług oraz ustanowione przepisy zapewniające, że konkurencja nie będzie zakłócona, ale dodatkowo muszą być stworzone warunki prawne, które pozwolą przedsiębiorstwom na dostosowanie ich działal- ności produkcyjnej oraz dystrybucyjnej lub świadczenia usług do skali wspólnotowej; w tym celu znaki towarowe pozwalające na odróżnienie towarów i usług przedsiębiorstw w ten sam sposób w całej Wspólnocie, bez względu na granice, powinny znaleźć się wśród instrumentów prawnych będących do dyspozycji przedsię- biorstw; () Dz.U. C 351 z 31.12.1980, str. 1 oraz Dz.U. C 230 z 31.8.1984, str. 1. (*) Dz.U. C 307 z 14.11.1983, str. 46 oraz Dz.U. C 280 z 28.10.1991, str. 153. (*) Dz.U. C 310 z 30.11.1981, str. 22. działanie Wspólnoty wydaje się niezbędne dla osiągnięcia wymie- nionych celów Wspólnoty: działanie takie polega na ustanowie- niu przepisów wspólnotowych dla znaków towarowych, na pod- stawie których przedsiębiorstwa mogą otrzymać w ramach jednolitego postępowania wspólnotowe znaki towarowe, którym przyznano jednolitą ochronę i które wywołują jednolite skutki na całym terytorium Wspólnoty; tak wyrażona zasada jednolitego charakteru wspólnotowego znaku towarowego znaku ma zasto- sowanie, jeżeli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej; bariera terytorialności praw przyznawanych właścicielom zna- ków towarowych przez ustawodawstwa Państw Członkowskich nie może być zniesiona przez zbliżenie ustawodawstw; w celu prowadzenia nieograniczonej działalności gospodarczej na tere- nie całego wspólnego rynku z korzyścią dla przedsiębiorstw należy stworzyć znaki towarowe, które regulowane są jednolitym prawem wspólnotowym stosowanym bezpośrednio we wszyst- kich Państwach Członkowskich; ponieważ Traktat nie przewiduje szczególnych uprawnień dla ustanowienia takiego instrumentu prawnego, stosuje się art. 235 Traktatu; jednakże prawo wspólnotowe dotyczące znaków towarowych nie zastępuje ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie zna- ków towarowych; w istocie nie wydaje się uzasadnione, aby wymagać od przedsiębiorstw składania wniosków o rejestrację swoich znaków towarowych jako wspólnotowych znaków towa- rowych; krajowe znaki towarowe pozostają nadal niezbędne dla przedsiębiorstw, które nie chcą chronić swoich znaków towaro- wych na poziomie wspólnotowym; prawo do wspólnotowego znaku towarowego można uzyskać wyłącznie w drodze rejestracji, a rejestracji tej odmawia się w szczególności w sytuacji, gdy znak nie posiada jakichkolwiek znamion odróżniających, gdy jest niezgodny z prawem lub jeśli narusza wcześniejsze prawa; ochrona udzielana zarejestrowanemu znakowi towarowemu, która w szczególności ma mu zapewnić funkcję wskazania