21.8.2008 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 223/3 ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 826/2008 z dnia 20 sierpnia 2008 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące przyznawania dopłat do prywatnego przechowywania niektórych produktów rolnych KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektó- rych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) (!), w szczególności jego art. 43 lit a), d) i j) w powiązaniu z jego art. 4, a także mając na uwadze, co następuje: (1)  Artykuł 28 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 stanowi, że dopłaty do prywatnego przechowywania przyznaje się w odniesieniu do masła oraz serów: Grana Padano, Parmigiano Reggiano i Provolone. (2)  Artykuł 31 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 stanowi, że dopłaty do prywatnego przechowywania mogą być przyznawane w odniesieniu do cukru białego, oliwy z oliwek, świeżego i schłodzonego mięsa z bydła doros- łego, serów nadających się do długiego przechowywania oraz serów, które są produkowane z mleka owczego lub koziego, wieprzowiny, mięsa baraniego i koziego. () W celu  wdrożenia  systemu  dopłat  zgodnie z harmonogramem należy ustanowić szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1234/2007. (4)  Możliwość przyznawania dopłat do prywatnego przecho- wywania jest obecnie przewidziana w rozporządzeniach Rady w sprawie wspólnej organizacji rynków niektórych produktów. Rozporządzenia te zostały zastąpione rozpo- rządzeniem (WE) nr 1234/2007. (5) — W celu uproszczenia oraz poprawy efektywności mecha- nizmów zarządzania i kontroli należy ustanowić wspólne zasady realizacji systemu dopłat do prywatnego przecho- wywania. (6)  Wysokość dopłat do prywatnego przechowywania produktów wymienionych w art. 28 i 31 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 należy ustalić z góry lub określić w drodze procedury przetargowej. () Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 510/2008 (Dz.U. L 149 z 7.6.2008, s. 61). (7) (13) Jeżeli warunki wymienione w rozporządzeniu (WE) nr 1234/2007 są spełnione, należy uruchomić system dopłat do prywatnego przechowywania produktów, o których mowa w art. 28 wymienionego rozporządze- nia. Jeżeli warunki wymienione w rozporządzeniu (WE) nr 1234/2007 są spełnione, można uruchomić system dopłat do prywatnego przechowywania produktów, o których mowa w art. 31 wymienionego rozporządze- nia. Restrukturyzacja przemysłu cukrowniczego we Wspól- nocie doprowadziła do zróżnicowania na regiony, które posiadają nadwyżkę cukru wynikającą z produkcji miej- scowej lub przywozu, oraz regiony, w których występuje jego deficyt. W regionach, w których występuje nadwyżka cukru, należy się spodziewać, że ceny produ- centa ulegną zmniejszeniu w wyniku przewagi podaży nad popytem na rynku lokalnym. W regionach dotknię- tych deficytem należy się spodziewać stabilizacji cen producenta, gdyż podaż na rynku lokalnym nie jest wystarczająca, aby zaspokoić lokalny popyt. Spadek cen w niektórych państwach członkowskich nie znajdzie odzwierciedlenia w średniej cenie we Wspólnocie; należy zatem przewidzieć otwarcie procedury przetargowej ograniczonej do państw członkowskich, w których średnie krajowe ceny spadły poniżej 80 % ceny referen- cyjnej. W celu ułatwienia zarządzania i kontroli przyjmuje się ogólną zasadę, zgodnie z którą dopłaty do prywatnego przechowywania przyznawane są wyłącznie podmiotom mającym siedzibę i zarejesttrowanym dla celów podatku VAT we Wspólnocie. Aby zapewnić skuteczną kontrolę produkcji oliwy z oliwek i cukru, podmioty uprawnione do otrzymy- wania dopłat do prywatnego przechowywania powinny spełniać dodatkowe warunki. Aby zapewnić prawidłowe monitorowanie porozumień, w niniejszym rozporządzeniu należy szczegółowo określić informacje niezbędne do zawarcia umowy o przechowywanie oraz zobowiązania stron zawierają- cych umowę. Aby system stał się bardziej efektywny, umowy muszą odnosić się do pewnej minimalnej ilości, rozdzielonej odpowiednio na produkty, oraz określać zobowiązania, z jakich strona zawierająca umowę musi się wywiązać, zwłaszcza takie, które umożliwiają właściwemu organowi odpowiedzialnemu za kontrolę czynności związanych z  przechowywaniem przeprowadzenie efektywnej kontroli warunków przechowywania.