11/ft. 23 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 337 31996R0385 L 56/21 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH 6.3.1996 ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 385/96 z dnia 29 stycznia 1996 r. w sprawie ochrony przed szkodliwymi praktykami cenowymi dotyczącymi statków RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, uwzględniając wniosek Komisji (!), uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (?), a także mając na uwadze, co następuje: (1) Wielostronne negocjacje prowadzone pod auspicjami Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju dopro- wadziły do zawarcia w dniu 21 grudnia 1994 r. Porozu- mienia dotyczącego normalnych warunków konkurencji w przemyśle budowy i remontów statków handlowych (zwanego dalej „Porozumieniem dotyczącym przemysłu stoczniowego”). Uznano w ramach Porozumienia dotyczącego przemysłu stoczniowego, że szczególne cechy charakteryzujące trans- akcje zakupu statków praktycznie uniemożliwiają stoso- wanie ceł wyrównawczych i antydumpingowych na pod- stawie art. VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994, Porozumienia w sprawie subsy- diów i środków wyrównawczych i Porozumieniem w spra- wie wprowadzenia art. VI GATT 1994, załączonego do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO); konieczność zastosowania skutecznego środka ochrony przed przynoszącą szkodę sprzedażą stat- ków poniżej ich wartości normalnej doprowadziło do przyjęcia Kodeksu zapobiegania szkodliwym praktykom cenowym w przemyśle stoczniowym, który, wraz z pod- stawowymi zasadami, stanowi załącznik III do Porozumie- nia dotyczącego przemysłu stoczniowego (zwanego dalej „kodeksem”). Treść tego kodeksu opiera się przede wszystkim na Poro- zumieniu w sprawie wprowadzenia art. VI GATT 1994, lecz oddala się od tego Porozumienia gdy tylko wymagają tego szczególne cechy charakteryzujące transakcje zakupu statków; wskazane jest zatem przełożenie języka kodeksu do prawodawstwa wspólnotowego, w miarę możliwości na podstawie tekstu rozporządzenia (WE) nr 384/96 Rady z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dum- pingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (?). Dz.U. C 13 z 18.1.1996, str. 10. Dz.U. C 17 z 22.1.1996. Dz.U. L 56 z 6.3.1996, str. 1. (4) Porozumienie dotyczące przemysłu stoczniowego i wyni- kające z niego przepisy prawne mają ogromne znaczenie dla prawa wspólnotowego. Aby zachować równowagę praw i obowiązków, jakie usta- nawia Porozumienie dotyczące przemysłu stoczniowego, Wspólnota powinna przyjąć środki w stosunku do każ- dego statku, będącego przedmiotem szkodliwych praktyk cenowych w przemyśle stoczniowym, którego sprzedaż poniżej wartości normalnej stanowi szkodę dla przemysłu wspólnotowego. W stosunku do budowniczych statków będących stronami Porozumienia dotyczącego przemysłu stoczniowego, sprzedaż statku może stanowić przedmiot postępowania ze strony Wspólnoty wyłącznie w wypadku gdy nabywca statku jest nabywcą wspólnotowym i pod warunkiem że nie jest to okręt wojenny. Pożądane jest ustanowienie jasnych i szczegółowych zasad dotyczących obliczania wartości normalnej oraz należy podkreślić przede wszystkim, że wartość ta powinna opie- rać się, w miarę możności, na sprzedaży reprezentatywnej podobnego statku dokonywanej w zwykłym obrocie hand- lowy w kraj wywozu; ważne jest określenie okoliczności w jakich sprzedaż na rynku krajowym może być uważana za sprzedaż ze stratą i zostać pominięta na rzecz sprzedaży podobnego statku do państwa trzeciego lub ustalenia war- tości normalnej konstruowanej; wskazane jest także zagwarantowanie właściwego podziału kosztów, także w sytuacjach rozruchu; konieczne jest również w przy- padku konstruowania wartości normalnej wskazanie metody, jaka ma być zastosowana, aby określić wysokość kosztów sprzedaży, kosztów administracyjnych i ogól- nych, jak i marżę zysku, jaką należy dodać do tej wartości. Aby móc właściwie zastosować nowe narzędzie walki ze szkodliwymi praktykami cenowymi, Komisja powinna podjąć wszelkie możliwe kroki dla sprawdzenia w dużych konglomeratach czy holdingach państw trzecich zasadno- ści opłat rachunkowych, przy oszacowaniu struktury kosz- tów własnych. W celu określenia wartości normalnej dla państw niema- jących gospodarki rynkowej, wydaje się słuszne określenie procedury wyboru państwa trzeciego o gospodarce rynko- wej, jaki stanie się punktem odniesienia dla tego celu; gdy nie jest możliwe wskazanie właściwego państwa trzeciego, należy określić wartość normalną na innej rozsądnej pod- stawie.