O6Jt. 3 Dziennik Urzędowy Unii Furopejskiej 83 31998L0005 L 77/36 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH 14.3.1998 DYREKTYWA 98/5/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 16 lutego 1998 r. mająca na celu ułatwienie stałego wykonywania zawodu prawnika w Państwie Członkowskim innym niż państwo uzyskania kwalifikacji zawodowych PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 49 i art. 57 ust. 1 i art. 57 ust. 2 zdania pierwsze i trzecie, uwzględniając wniosek Komisji (!), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (?), stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Trakta- tu (*), a także mając na uwadze, co następuje: (1) Zgodnie z art. 7a Traktatu, rynek wewnętrzny obejmuje przestrzeń bez granic wewnętrznych i zgodnie z art. 3 lit. c) Traktatu zniesienie przeszkód pomiędzy Państwami Członkowskimi w swobodnym przepływie osób i usług stanowi jeden z celów Wspólnoty; dla obywateli Państw Członkowskich oznacza to zwłaszcza prawo do wykony- wania zawodu na własny rachunek lub w charakterze pra- cownika najemnego w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym zdobyli oni kwalifikacje zawodowe. W pełni wykwalifikowany prawnik w danym Państwie Członkowskim może odtąd wystąpić o uznanie swego dyplomu w celu prowadzenia działalności gospodarczej w innym Państwie Członkowskim, aby wykonywać tam zawód prawnika zgodnie z zawodowym tytułem obowią- zującym w tym Państwie Członkowskim, zgodnie z dyrek- tywą Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w spra- wie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształ- cenia i szkolenia zawodowego trwających co najmniej trzy lata (+); celem wymienionej dyrektywy jest zintegrowanie takiego prawnika z zawodowym rynkiem pracy w przyj- mującym Państwie Członkowskim, nie jest jednak jej zamierzeniem ani zmiana zasad zawodowych obowiązu- jących w tym Państwie Członkowskim, ani wyłączenie tego prawnika z zakresu stosowania tych zasad. Niektórzy prawnicy mogą szybko zintegrować się z zawo- dowym rynkiem pracy w przyjmującym Państwie Człon- kowskim, zwłaszcza poprzez zdanie testu sprawdzającego Dz.U. C 128 z 24.5.1995, str. 6i Dz.U. C 355 z 25.11.1996, str. 19. Dz.U. C 256 z 2.10.1995, str. 14. Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 19 czerwca 1996 r. (Dz.U. C 198 z 8.7.1996, str. 85), wspólne stanowisko Rady z dnia 24 lipca 1997 r. (Dz.U. C 297 z 29.9.1997 str. 6) i decyzja Parlamentu Euro- pejskiego z dnia 19 listopada 1997 r. Decyzja Rady z dnia 15 grud- nia 1997 r. Dz.U. L 19 z 24.1.1989, str. 16. umiejętności, takiego jaki przewiduje dyrektywa 89/48/EWG, a inni, w pełni wykwalifikowani prawnicy, powinni móc uzyskać możliwość zintegrowania się po złożeniu przewidzianego egzaminu kwalifikującego, odby- wającego się w przyjmującym Państwie Członkowskim, posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia lub powinni móc prowadzić działalność gospodarczą posługując się tytułem zawodowym uzyska- nym w kraju pochodzenia. Okres ten powinien umożliwić prawnikowi zintegrowanie się z zawodowym rynkiem pracy w przyjmującym Pań- stwie Członkowskim, jeżeli sprawdzono, że zdobył on już doświadczenie zawodowe w tym Państwie Członkowskim. Działanie w tej dziedzinie na poziomie wspólnotowym uzasadnione jest nie tylko tym, że w porównaniu z ogól- nym systemem uznawania kwalifikacji zawodowych udo- stępnia prawnikom skuteczniejsze środki pozwalające im na zintegrowanie się z zawodowym rynkiem pracy w przyjmującym Państwie Członkowskim, ale także tym, że dając prawnikom możliwość wykonywania zawodu w trybie stałym w przyjmującym Państwie Członkowskim, którzy posługują się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia, odpowiada ono na potrzeby odbior- ców usług prawnych, którzy z racji wzrastającego napływu spraw wynikających zwłaszcza z faktu istnienia rynku wewnętrznego, potrzebują porad podczas zawierania transakcji transgranicznych, w których nakładają się na sie- bie przepisy prawa międzynarodowego, prawa wspólno- towego oraz prawa krajowego. Działanie takie jest również uzasadnione na poziomie wspólnotowym z tego względu, że dotychczas jedynie kilka Państw Członkowskich pozwala na swoim teryto- rium na wykonywanie zawodu prawnika w innej formie niż świadczenie usług przez prawników pochodzących z innych Państw Członkowskich i wykonujących zawód posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia; jednakże w Państwach Członkowskich gdzie taka możliwość istnieje przybiera ona bardzo różne formy, jeśli chodzi na przykład o zakres działalności i obowiązek rejestrowania się we właściwych organach; taka różnorod- ność sytuacji prowadzi do nierówności oraz zniekształceń konkurencji między prawnikami z poszczególnych Państw Członkowskich i stanowi ona przeszkodę dla swobodnego przepływu; jedynie dyrektywa ustanawiająca warunki wykonywania zawodu inaczej niż w formie świadczenia usług przez prawników, którzy posługują się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia, jest w sta- nie rozwiązać te problemy i zapewnić we wszystkich Pań- stwach Członkowskich te same możliwości zarówno prawnikom jak i odbiorcom usług prawnych.