L 76/12 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 16.3.2007 ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 275/2007 z dnia 15 marca 2007 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1825/2000 określające szczegołowe przepisy stosowania rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Furopejską, uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. ustanawiające system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczące etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny oraz uchylające rozporzą- dzenie Rady (WE) nr 820/97 (!), w szczególności jego art. 14 akapit czwarty i jego art. 19 lit. a) i b), a także mając na uwadze, co następuje: Definicje grup, o których mowa w art. 13 rozporzą- dzenia (WE) nr 1760/2000, i kwestię ich jednorodności interpretowano w różny sposób. Należy więc sprecy- zować W rozporządzeniuu  Komisji  (WE) — nr 1825/2000 (?), w jaki sposób ustanawiać te grupy. W kwestii etykietowania mielonego mięsa wołowego mieszanego z mięsem innych gatunków zwierząt stawiano sobie wiele pytań. W tytule I części pierwszej załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury tary- fowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (*) przewiduje się szczegółowe zasady klasyfikacji produktów składających się z tego typu mieszanek. W tym kontekście odesłanie do wspomnianej nomenkla- tury za pomocą kodów CN, o których mowa w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000, umożliwia niezbędne wyjaśnienie. Ze względu na ograniczenia związane z jednorodnością grup wynikających ze stosowania art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 podmioty gospodarcze wytwarzające mięso rozebrane i drobne mięso napotykają na trudności w ustanawianiu jednorodnych grup o odpowiedniej wiel- kości, aby zaspokoić oczekiwania swoich klientów. Trud- ności te jeszcze zwiększają się w przypadku zapotrzebo- () Dz.U. L 204 z 11.8.2000, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmie- nione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1791/2006 (Dz.U. L 363 z 20.12.2006, str. 1). () Dz.U. L 216 z 26.8.2000, str. 8. () Dz.U. L 256 z 7.9.1987, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 129/2007 (Dz.U. L 56 z 23.2.2007, str. 1). wania na duże ilości. Doświadczenie pokazuje, że ze względu na trudności i powstałe w związku z tym dodat- kowe czynności dochodzi do licznych błędów, a identyfikowalność w przypadku tego typu produkcji jest często zagrożona. Jeśli jest to możliwe, podmioty te z reguły coraz częściej wybierają bardzo rzadkich i dużych dostawców, aby uniknąć  dodatkowych  trudności — wynikających z zarządzania kilkoma grupami o różnych charakterysty- kach. W dłuższej perspektywie czasowej może to stanowić ryzyko dla dalszego prowadzenia działalności przez niektóre małe i średnie rzeźnie lub zakłady rozbioru mięsa, które mogą być w ten sposób wyłączone z niektórych obiegów handlowych. W rzeczywistości problemy, na które napotykają podmioty gospodarcze wytwarzające mięso rozebrane i drobne mięso, mają taki sam charakter jak problemy, na które napotykają podmioty gospodarcze wytwarzające mięso mielone. Przyjęcie w odniesieniu do drobnego mięsa środków podobnych do środków przewidzianych w odniesieniu do mięsa mielonego pozwoliłoby rozwiązać problemy, na które napotykają te podmioty. W przypadku drobnego mięsa doświadczenie pokazuje, że umożliwienie ponownego ustanowienia grup z mięs pochodzących od zwierząt poddanych ubojowi w trzech różnych rzeźniach i tusz rozebranych w trzech zakładach rozbioru mięsa, przy jednoczesnym zapewnieniu prawid- łowej identyfikowalności, w wystarczającym stopniu rozwiązałoby większość występujących problemów. Z doświadczenia wynika również, że w punktach sprze- daży konsumentowi końcowemu niepaczkowanego mięsa rozebranego podmioty gospodarcze często napo- tykają na trudności w stosowaniu przepisów rozporzą- dzenia (WE) nr 1760/2000 dotyczących etykietowania. W punktach tych mięso rozbiera się i sprzedaje z reguły ręcznie na prośbę klienta, utrudniając w ten sposób, a nawet uniemożliwiając, wcześniejsze ustano- wienie jakiejkolwiek grupy zwierząt w rozumieniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000. Bieżąca aktualizacja obowiązkowych informacji na etykiecie wraz ze stałym uzupełnianiem wystaw w punktach sprzedaży wydaje się również bardzo trudna. W przypadku tego mięsa przyjęcie uproszczonych prze- pisów dotyczących etykietowania okazuje się zatem niezbędne. Przyjęcie w odniesieniu do tego mięsa prze- pisów podobnych do przepisów stosowanych obecnie w odniesieniu do mięsa mielonego rozwiązałoby więk- szość problemów napotykanych przez te podmioty.