9.12.2004 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 364/1 I (Akty, których publikacja jest obowiązkowa) ROZPORZĄDZENIE (WE) NR 2006/2004 PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 27 października 2004 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów („Rozporządzenie w sprawie współpracy w dziedzinie ochrony konsumentów”) (Tekst mający znaczenie dla EOG) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Furopejską, w szczególności jego art. 95, uwzględniając wniosek Komisji, uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (!), po konsultacji z Komitetem Regionów, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu (?), a także mając na uwadze, co następuje: (1) W swojej rezolucji z dnia 8 lipca 1996 r. w sprawie współ- (4) pracy administracyjnej mającej na celu egzekwowanie przepisów prawnych dotyczących rynku wewnętrznego (*) Rada uznała, że wymagany jest ciągły wysiłek w celu polepszania współpracy między administracjami i zachę- ciła Państwa Członkowskie oraz Komisję do prioryteto- wego przeanalizowania możliwości wzmocnienia admini- stracyjnej współpracy w dziedzinie egzekwowania prawa. (2)  Istniejące krajowe uregulowania dotyczące egzekwowania przepisów prawnych, które chronią interesy konsumen- tów, nie są dostosowane do wyzwań związanych (!) Dz.U. C 108 z 30.4.2004, str. 86. (2) Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 20 kwietnia 2004 r. (dotych- czas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 7 października 2004 r. (?) Dz.U. C 224 z 1.8.1996, str. 3. z egzekwowaniem prawa na rynku wewnętrznym, a wydajna i skuteczna współpraca w dziedzinie egzekwowa- nia w tych przypadkach nie jest obecnie możliwa. Trudno- ści te stoją na przeszkodzie współpracy organów władzy publicznej w celu wykrywania, śledzenia oraz doprowa- dzenia do zaprzestania lub zakazu wewnątrzwspólnoto- wych naruszeń przepisów prawnych, które chronią inte- resy konsumentów. Wynikający z tego brak skutecznego egzekwowania prawa w sprawach o charakterze transgra- nicznym umożliwia sprzedawcom i dostawcom omijanie prawa poprzez przemieszczanie działalności w ramach Wspólnoty. Powoduje to zniekształcanie konkurencji względem sprzedawców i dostawców przestrzegających prawa, prowadzących działalność lokalną lub transgra- niczną. Trudności w egzekwowaniu prawa w sprawach o charakterze transgranicznym zniechęcają również konsu- mentów do przyjmowana transgranicznych ofert i, co za tym idzie, podważają ich zaufanie do rynku wewnętrznego. Rzeczą właściwą jest zatem ułatwianie współpracy między organami władzy publicznej odpowiedzialnymi za egze- kwowanie przepisów prawnych, które chronią interesy konsumentów w przypadkach, gdy dochodzi do naruszeń wewnątrzwspólnotowych, a także przyczynianie się do należytego funkcjonowania rynku wewnętrznego, jakości i spójności egzekwowania przepisów prawnych, które chronią interesy konsumentów, oraz monitorowania ochrony interesów ekonomicznych konsumentów. Istniejące w prawie wspólnotowym sieci współpracy w egzekwowaniu przepisów mają na celu ochronę konsu- mentów, wykraczając poza ochronę ich interesów ekono- micznych (w szczególności kwestie zdrowia). Należy wymieniać najlepsze praktyki pomiędzy sieciami ustano- wionymi na mocy niniejszego rozporządzenia i istnieją- cymi sieciami. Zakres przepisów w sprawie wzajemnej pomocy zawartych w niniejszym rozporządzeniu powinien być ograniczony do wewnątrzwspólnotowych naruszeń prawa wspólnotowego chroniącego interesy konsumentów. Skuteczność ścigania naruszeń za poziomie krajowym powinna być taka, aby nie występowała dyskryminacja między transakcjami krajowymi i wewnątrzwspólnotowymi. Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na obowiązki Komisji w związku z naruszeniami prawa wspólnotowego przez Państwa Członkowskie, ani nie przyznaje Komisji kompetencji do żądania zaprzestania naru- szeń wewnątrzwspólnotowych określonych w niniejszym rozporządzeniu.