19.12.2009 Dziennik Urzędowy Unii Furopejskiej L 338/87 DYREKTYWA KOMISJI 2009/161/UE z dnia 17 grudnia 2009 r. ustanawiająca trzeci wykaz wskaźnikowych wartości narażenia zawodowego w celu wykonania dyrektywy Rady 98/24/WE oraz zmieniająca dyrektywę Komisji 2000/39/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG) KOMISJA EUROPEJSKA, uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej i — Traktat o funkcjonowaniu Unii Furopejskiej, uwzględniając dyrektywę Rady 98/24/WE z dnia 7 kwietnia 1998 r. w sprawie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracow- ników przed ryzykiem związanym z czynnikami chemicznymi w miejscu pracy (!), w szczególności jej art. 3 ust. 2, uwzględniając opinię Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy, a także mając na uwadze, co następuje: ()  Na mocy dyrektywy 98/24/WE Komisja ma przedstawić wniosek dotyczący ustalenia na poziomie wspólnotowym europejskich wytycznych w formie wskaźnikowych dopuszczalnych wartości narażenia zawodowego (ang. indicative occupational exposure limit values — IOELV) dla ochrony pracowników przed zagrożeniem chemicznym. (2)) W realizacji tego zadania Komisję wspiera Komitet Naukowy ds. Dopuszczalnych Norm Narażenia na Oddziaływanie Czynników Chemicznych w Pracy (SCOEL), ustanowiony decyzją Komisji 95/320/WE (?). (3)  Wskaźnikowe dopuszczalne wartości narażenia zawodo- wego są niewiążącymi wartościami dotyczącymi zdrowia, ustalonymi w oparciu o najnowsze dane naukowe oraz uwzględniającymi dostępność technik pomiarowych. Określają one poziomy progowe narażenia, poniżej których generalnie nie oczekuje się wystąpienia szkodli- wych skutków oddziaływania danej substancji po krótko- terminowym lub dziennym narażeniu w okresie zatrud- nienia. Stanowią one europejskie wytyczne mające pomagać pracodawcom w określeniu i ocenie ryzyka zgodnie z art. 4 dyrektywy 98/24/WE. (4)  Dla każdego czynnika chemicznego, dla którego wartość IOELV jest określona na poziomie wspólnotowym, państwa członkowskie muszą określić krajową dopusz- czalną wartość narażenia zawodowego, biorąc pod uwagę wspólnotową wartość dopuszczalną, jednak mogą określić jej charakter zgodnie z krajowym ustawo- dawstwem i praktyką. (!) Dz.U. L 131 z 5.5.1998, s. 11. () Dz.U. L 188 z 9.8.1995, s. 14. Wartości IOELV powinno się traktować jako istotną część całościowego podejścia mającego na celu zapew- nienie ochrony zdrowia pracowników przed zagroże- niami ze strony niebezpiecznych chemikaliów. Wyniki oceny ryzyka oraz strategie ograniczania zagro- żenia opracowane w ramach rozporządzenia Rady (EWG) nr 793/93 z dnia 23 marca 1993 r. w sprawie oceny i kontroli ryzyk  stwarzanych przez  istniejące substancje (*) wskazują na potrzebę określenia lub doko- nania przeglądu dopuszczalnych wartości narażenia zawodowego dla pewnej liczby substancji. Dyrektywa Rady 91/322/EWG (*) zmieniona dyrektywą 2006/15/WE (*)  zawiera wartości  dopuszczalnych wartości narażenia zawodowego dla 10 substancji i pozostaje w mocy. Pierwszy i drugi wykaz wartości IOELV został ustano- wiony w  dyrektywach Komisji  2000/39/WE () i 2006/15/WE na mocy dyrektywy 98/24/WE. W niniejszej dyrektywie ustanawia się trzeci wykaz wartości IOELV na mocy dyrektywy 98/24/WE. Zgodnie z art. 3 dyrektywy 98/24/WE SCOEL dokonał oceny 19 substancji, które są wymienione w załączniku do niniejszej dyrektywy. Jedna z tych substancji, fenol, była uwzględniona w załączniku do  dyrektywy 2000/39/WE. SCOEL dokonał przeglądu wartości IOELV dla tej substancji w świetle ostatnich danych naukowych i zalecił ustalenie dopuszczalnego krótko- trwałego narażenia (STEL) w celu uzupełnienia dotych- czasowej średniej. ważonej czasu (TWA) IOELV. Substancję tą, wymienioną obecnie w załączniku do niniejszej  dyrektywy,  należy zatem — wykreślić z załącznika do dyrektywy 2000/39/WE. Rtęć jest substancją o potencjalnie poważnym oddziały- waniu kumulatywnym na zdrowie. Z tego względu wartości IOELV należy uzupełnić kontrolą zdrowia obej- mującą monitoring biologiczny zgodnie z art. 10 dyrek- tywy 98/24/WE. Konieczne jest również określenie dopuszczalnych wartości krótkotrwałego narażenia dla niektórych substancji, by uwzględnić skutki takiego narażenia. 84 z 5.4.1993, s. 1. 38 z 9.2.2006, s. 36. 142 z 16.6.2000, s. 47. U.L U. L 177 z 5.7.1991, s. 22. U.L U.L