03Jt. 9 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 101 31989R2159 19.7.1989 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH L 207/19 ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (EWG) NR 2159/89 z dnia 18 lipca 1989 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania szczególnych środków w odniesieniu do orzechów i chleba świętojańskiego przewidzianych w tytule Ila rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72 KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw (!), ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1119/89 (?), w szczególności jego art. 14g, uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1676/85 z dnia 11 czerwca 1985 r. w sprawie wartości jednostki rozlicze- niowej i kursów przeliczeniowych stosowanych do celów wspólnej polityki rolnej (*), ostatnio zmienione rozporządze- niem (EWG) nr 1636/87 (*), w szczególności jego art. 5 ust. 3, a także mając na uwadze, co następuje: tytuł Ila rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72 przewiduje różne szczególne środki w celu poprawy nieodpowiednich warunków w zakresie produkcji i sprzedaży niektórych orze- chów i chleba świętojańskiego; przewidziane formy pomocy przyznaje się organizacjom producentów, którym przyznano szczególne uznanie i które przedłożyły plan poprawy jakości produktu i sprzedaży, do zatwierdzenia przez właściwe władze krajowe; należy wyjaśnić, że takie szczególne uznanie nie jest uzależ- nione od poprzedniego uznania na mocy art. 13 rozporzą- dzenia Rady (EWG) nr 1035/72; przyznaje się je niezależnie od tego ostatniego, po spełnieniu szczególnych warunków, ustano- wionych w celu jego przyznania; warunki określone dla przyznawania uznania muszą dawać wystarczającą pewność, że organizacje producentów otrzy- mujące pomoc wspólnotową będą się przyczyniały poprzez zakres, czas trwania ich działalności oraz sam sposób funkcjo- nowania, do oczekiwanej poprawy warunków produkcji i sprzedaży rozpatrywanych produktów; w celu zapewnienia pewnej stabilności danych organizacji producentów, należy wyznaczyć minimalne granice dotyczące liczby członków oraz produkowanych ilości orzechów i chleba świętojańskiego, w zależności od właściwości różnych regionów Wspólnoty; w tym samym celu, konieczne jest ustanowienie wymogu, aby statuty tych organizacji zawierały klauzule jasno stwierdzające, że producenci mają kontrolować decyzje i sprawdzać sposób funkcjonowania organizacji oraz klauzule ustanawiające sankcje za naruszenie uzgodnionych zasad; ) Dz.U. L 118 z 20.5.1972, str. 1. ) Dz.U. L 118 z 29.4.1989, str. 12. ) DZU.L ) DZU.L 164 z 24.6.1985, str. 1. 153 z 13.6.1987, str. 1. w celu zapewnienia skutecznego i poprawnego gospodaro- wania, pomoc przyznawaną przez Państwa Członkowskie i Wspólnotę na plany poprawy jakości oraz regulacje dotyczące obrotu należy wykorzystywać tylko do finansowania plantacji marginalnych; należy nawet określić minimalną powierzchnię wyspecjalizowanych sadów dla poszczególnych regionów produkcji; należy określić definicje poszczególnych rodzajów środków, jakie mają zostać uwzględnione w planach, których podsta- wowym celem jest poprawa jakości produkcji przyjęta na mocy art. 14d rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72; pomimo że zatwierdzanie planów należy do kompetencji władz krajowych, zapewnienie realizacji celów zawartych w rozporządzeniach wymaga konsultacji i współpracy administracyjnej z Komisją, co w razie konieczności ma umożliwić Komisji postawienie wymogu wprowadzenia zmian do projektu planu lub nawet podjęcie odmownej decyzji w odniesieniu do przyznania krajowej lub wspólnotowej pomocy finansowej; należy wyraźnie określić, które środki mające na celu rozwój i poprawę spożycia i wykorzystania we Wspólnocie orzechów i chleba świętojańskiego można objąć pomocą finansową Wspól- noty; w tym celu, przedkładane plany muszą gwarantować realizację interesów Wspólnoty, skuteczność podejmowanych środków i ich bezpośredni lub pośredni wpływ na wzrost spożycia i wykorzystania danych produktów; plany muszą być przedkładane przez organizacje lub grupy zawodowe posia- dające doświadczenie techniczne, lub przez przedstawicieli danego sektora gospodarki; w przypadku gdy Komisja nie prze- widziała inaczej, wykonanie lub bezpośredni nadzór nad pracami ze strony organizacji lub grupy, która przedkłada plan, można uznać za gwarancję dobrej woli stron zawierających umowę z Komisją; w umowie należy zastrzec różne zasady regulujące kwestie wywiązania się ze zobowiązań; należy ustanowić niektóre ogólne zasady finansowania pomocy ze środków Sekcji Gwarancji EFOGR, zgodnie z tytułem Ila rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72; należy wyraźnie określić, że Państwa Członkowskie mogą wypłacać środki z pomocy wspólnotowej wyłącznie po, a w żadnym wypadku nie przed wypłaceniem pomocy krajowej, oraz po przeprowa- dzeniu odpowiednich kontroli;