15/t. 7 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 375 32003L0004 L 41/26 DZIENNIK URZĘDOWY UNII EUROPEJSKIEJ 14.2.2003 DYREKTYWA 2003/4/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylająca dyrektywę Rady 90/313]JEWG PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Furopejską, a w szczególności jego art. 175 ust. 1, uwzględniając wniosek Komisji (!), uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno- Społecznego (?), uwzględniając opinię Komitetu Regionów ('*), stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu (*) na podstawie wspólnego tekstu zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy w dniu 8 listopada 2002 r., a także mając na uwadze, co następuje: (1) Zwiększony publiczny dostęp do informacji o środowisku i rozpowszechnianie takich informacji wpływa na zwięk- szenie świadomości ekologicznej, swobodną wymianę opi- nii, bardziej efektywne uczestnictwo społeczeństwa w podejmowaniu decyzji dotyczących środowiska, a osta- tecznie na poprawę stanu środowiska. Dyrektywa Rady 90/31 3JEWG z dnia 7 czerwca 1990 r. w sprawie swobody dostępu do informacji o środowi- sku (?) zapoczątkowała zmiany w sposobie podejścia orga- nów władzy publicznej do zagadnienia jawności i przejrzy- stości, ustanawiając środki realizacji prawa publicznego dostępu do informacji o środowisku, które to zmiany powinny być pogłębiane i kontynuowane. Niniejsza dyrek- tywa zwiększa dotychczasowy dostęp do tych informacji, który został zagwarantowany przez dyrektywę 90/313JEWG. Artykuł 8 tej dyrektywy nakłada na Państwa Członkowskie obowiązek informowania Komisji o zdobytych doświad- czeniach, a Komisja ma obowiązek na tej podstawie skła- dać Parlamentowi Europejskiemu i Radzie raporty wraz ze wszelkimi propozycjami przeglądu dyrektywy, jakie uzna za właściwe. Raport sporządzony zgodnie z art. 8 tej dyrektywy przed- stawia konkretne problemy napotkane przy stosowaniu dyrektywy w praktyce. Dnia 25 czerwca 1998 r. Wspólnota Europejska podpisała Konwencję EKG ONZ o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska („Konwencja z Aarhus”). Ze względu na zawarcie powyż- szej konwencji przez Wspólnotę Europejską, przepisy prawa wspólnotowego muszą być z nią zgodne. Dz.U. C 337 E z 28.11.2000, str. 156 i Dz.U. C 240 E z 28.8.2001, str. 289. Dz.U. C 116 z 20.4.2001, str. 43. Dz.U. C 148 z 18.5.2001, str. 9. Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 14 marca 2001 r. (Dz.U. C 343 z 5.12.2001, str. 165), wspólne stanowisko Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. (Dz.U. C 113 E z 14.5.2002, str. 1) i decyzja Par- lamentu Europejskiego z dnia 30 maja 2002 r. (jeszcze nieopubliko- wana w Dzienniku Urzędowym). Decyzja Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. i decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 18 grudnia 200? r. Dz.U. L 158 z 23.6.1990, str. 56. (6) (10) (11) Z punktu widzenia większej przejrzystości właściwe jest zastąpienie, a nie nowelizacja, dyrektywy 90/313/EWG, tak by zainteresowane strony mogły dysponować jednym czytelnym i spójnym tekstem prawnym. Rozbieżności pomiędzy obowiązującymi w Państwach Członkowskich przepisami prawnymi dotyczącymi infor- macji o środowisku, które znajdują się w posiadaniu orga- nów władzy publicznej, mogą powodować nierówności w obrębie Wspólnoty odnośnie do dostępu do takich informacji lub warunków konkurencji. Należy zapewnić każdej osobie fizycznej i prawnej prawo dostępu do informacji o środowisku, które znajdują się w posiadaniu organów władzy publicznej lub które są dla tych organów przeznaczone, bez konieczności wykazania interesu przez tę osobę. Organy władzy publicznej powinny również udostępniać i rozpowszechniać informacje o środowisku wśród ogółu społeczeństwa w najszerszym możliwym zakresie, w szcze- gólności wykorzystując technologie informacyjne i komuni- kacyjne. Przyszły rozwój tych technologii powinien zostać uwzględniony przy sporządzaniu sprawozdań dotyczących niniejszej dyrektywy oraz przy jej przeglądach. Definicja informacji o środowisku powinna zostać sprecyzo- wana, tak by uwzględniać informacje w dowolnej formie dotyczące stanu środowiska, czynników, środków lub dzia- łań, które wpływają lub mogą wpłynąć na środowisko, lub mają na celu jego ochronę, analizy kosztów i korzyści oraz analizy gospodarcze wykorzystywane w ramach takich środ- ków lub działań, jak również informacje dotyczące stanu ludzkiego zdrowia i bezpieczeństwa, łącznie ze skażeniem łańcucha pokarmowego, warunkami życia człowieka, obiek- tami kultury i budowlami w stopniu, w jakim ulegają one, lub mogą ulec, wpływowi tych elementów. Biorąc pod uwagę zasadę określoną w art. 6 Traktatu, wymagania dotyczące ochrony środowiska powinny być włączone do definicji i realizacji polityk Wspólnoty oraz jej działań, definicja organów władzy publicznej powinna zostać rozszerzona, tak by uwzględniać rząd lub inne organy administracji publicznej na poziomie krajowym, regionalnym lub lokalnym, niezależnie od tego, czy pełnią one określone obowiązki dotyczące środowiska. Definicja ta powinna również objąć inne osoby lub organy sprawu- jące, na mocy prawa krajowego, publiczne funkcje admi- nistracyjne dotyczące środowiska, jak też inne osoby lub organy im podlegające i pełniące publiczne obowiązki lub funkcje dotyczące środowiska.