232 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej OsJt. 2 31994L0045 30.9.1994 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH L 254/64 DYREKTYWA RADY 94/45/WE z dnia 22 września 1994 r. w sprawie ustanowienia Europejskiej Rady Zakładowej lub trybu informowania i konsultowania pracowników w przedsiębiorstwach lub w grupach przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając umowę w sprawie polityki społecznej, załączoną do Protokołu nr 14 w sprawie polityki społecznej, stanowiącego załącznik do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Furopejską, w szczególności jej art. 2 ust. 2., uwzględniając wniosek Komisji (!), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (?), działając zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 189c Trak- tatu (*), a także mając na uwadze co następuje: na podstawie Protokołu w sprawie polityki społecznej, stanowią- cego załącznik do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europej- ską, Królestwo Belgii, Królestwo Danii, Republika Federalna Nie- miec, Republika Grecka, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Irlandia, Republika Włoska, Wielkie Księstwo Luksem- burga, Królestwo Niderlandów oraz Republika Portugalska (zwane dalej „Państwami Członkowskimi”), pragnąc wprowadzić w życie Kartę Socjalną z 1989 r., przyjęły umowę w sprawie poli- tyki społecznej; artykuł 2 ust. 2 wymienionej umowy upoważnia Radę do przy- jęcia w drodze dyrektyw minimalnych wymagań; zgodnie z art. 1 umowy szczególnym celem Wspólnoty oraz Państw Członkowskich jest popieranie dialogu między pracodaw- cami i pracownikami; punkt 17 Wspólnotowej Karty Podstawowych Praw Socjalnych Pracowników przewiduje miedzy innymi, że praktyka informo- wania, konsultowania i udziału pracowników musi być kształto- wana według określonych zasad, z uwzględnieniem praktyki obowiązującej w poszczególnych Państwach Członkowskich. W Karcie stwierdza się, że „dotyczy to w szczególności przedsię- biorstw lub grup przedsiębiorstw, których zakłady pracy lub przedsiębiorstwa znajdują się w dwóch lub kilku Państwach Członkowskich”; (!) Dz.U. C 135, z 18.5.1994, str. 8 oraz Dz.U. C 199, z 21.7.1994, str. 10. (”) Opinia wydana 1 czerwca 1994 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym). (”) Opinia Parlamentu Europejskiego wydana 4 maja 1994 r. (Dz.U. C 205, z 25.7.1994 r.) oraz wspólne stanowisko Rady z 18.7.1994 r. (Dz.U. C 244, z 31.8.1994 r., str. 37). pomimo istnienia szerokiego konsensusu po stronie większości Państw Członkowskich, Rada nie była w stanie podjąć działań na podstawie projektu dyrektywy Rady, dotyczącej utworzenia Europejskich Rad Zakładowych w celu informowania i konsulto- wania pracowników (*) w przedsiębiorstwach lub grupach przed- siębiorstw o zasięgu wspólnotowym, zmienionego 3 grudnia 1991 r. (*); zgodnie z art. 3 ust. 2 umowy w sprawie polityki socjalnej, Komi- sja na poziomie Wspólnoty zasięgnęła opinii pracodawców i pra- cowników na temat możliwego ukierunkowania działań Wspól- noty w zakresie informowania i konsultowania pracowników przedsiębiorstw oraz grup przedsiębiorstw o zasięgu wspólnoto- wym; Komisja uznała po tej konsultacji zasadność działań podjętych przez Wspólnotę i zgodnie z art. 3 ust. 3 wymienionej umowy ponownie skonsultowała z pracodawcami i pracownikami treść proponowanego projektu, a pracodawcy i pracownicy przedsta- wili Komisji swoje opinie; po drugim etapie konsultacji pracodawcy i pracownicy nie poin- formowali Komisji o swojej woli rozpoczęcia procesu mogącego doprowadzić do zawarcia umowy, co przewiduje art. 4 wymie- nionej umowy; funkcjonowanie rynku wewnętrznego obejmuje proces łączenia przedsiębiorstw, fuzji transgranicznych, przejmowania przedsię- biorstw, podejmowania wspólnych przedsięwzięć, a co za tym idzie umiędzynaradawiania przedsiębiorstw i grup przedsię- biorstw. Aby zapewnić harmonijny rozwój działalności gospo- darczej niezbędne jest, aby przedsiębiorstwa i grupy przedsię- biorstw działające w dwóch lub kilku Państwach Członkowskich informowały i konsultowały przedstawicieli tych pracowników, których dotyczyć będą ich decyzje; tryb informowania i konsultowania pracowników, przewidziany w ustawodawstwie lub praktyce Państw Członkowskich, często nie jest dostosowany do ponadnarodowej struktury jednostek podejmujących decyzje, dotyczące tychże pracowników. Sytuacja ta może prowadzić do nierównego traktowania pracowników, których dotyczą decyzje podejmowane w ramach tego samego przedsiębiorstwa lub grupy przedsiębiorstw; (*) Dz.U.C 39, z 15.2.1991, str. 10. () Dz.U.C 336, z 31.12.1991, str. 11.