Os5[t. 4 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 235 32002L0044 L 177/13 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH 6.7.2002 DYREKTYWA 2002/44/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi (wibracji) (szesnasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 137 ust. 2, uwzględniając wniosek Komisji (!), przedłożony po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy, uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (?), po zasięgnięciu opinii Komitetu Regionów, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu (?), w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez komitet pojed- nawczy w dniu 8 kwietnia 2002 r., a także mając na uwadze, co następuje: (1) Na podstawie Traktatu Rada może w trybie dyrektywy przyjąć minimalne wymagania wspierania poprawy warunków, w szczególności w środowisku pracy, w celu zagwarantowania lepszego poziomu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników. Takie dyrektywy nie mogą nakładać ograniczeń administracyjnych, finansowych i prawnych, które utrudniłyby tworzenie i rozwój małych i średnich przedsiębiorstw. Komunikat Komisji dotyczący jej programu działania odnoszącego się do wprowadzania w życie Wspólnotowej Karty Socjalnych Praw Podstawowych Pracowników prze- widuje wprowadzenie minimalnych wymogów w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi. We wrześniu 1990 r. Parlament Europejski przyjął uchwałę w sprawie tego programu działania (*), w którym zwraca się do Komisji w szczególności o przy- gotowanie szczegółowej dyrektywy w sprawie ryzyk, spowodowanych hałasem i wibracjami, a także innymi czynnikami fizycznymi w miejscu pracy. Jako pierwszy krok, uznaje się za niezbędne wprowadze- nie środków ochrony pracowników przed ryzykami wyni- kającymi z wibracji, w związku z ich wpływem na zdro- wie i bezpieczeństwo pracowników, w szczególności na Dz.U. C 77 z 18.3.1993, str. 12.Dz.U. C 230 z 19.8.1994, str. 3. Dz.U. C 249 z 13.9.1993, str. 28. Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 20 kwietnia 1994 r. (Dz.U. C 128 z 9.5.1994, str. 146) potwierdzona w dniu 16 września 1999 r. (Dz.U. C 54 z 25.2.2000, str. 75), wspólne stanowisko Rady z dnia 25 czerwca 2001 r. (Dz.U. C 301 z 26.10.2001, str. 1) i decy- zja Parlamentu Europejskiego z dnia 23 października 2001 r. (do- tychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym). Decyzja Par- lamentu Europejskiego z dnia 25 kwietnia 2002 r. i decyzja Rady z dnia 21 maja 2002 r. Dz.U. C 260 z 15.10.1990, str. 167. (10) Ć) układ mięśniowy i kostny, zaburzenia nerwowe i naczy- niowe. Środki te mają nie tylko zapewnić ochronę zdro- wia i bezpieczeństwo indywidualne każdego pracownika, lecz także stworzyć minimalne podstawy ochrony wszyst- kich pracowników we Wspólnocie w celu uniknięcia moż- liwych zakłóceń konkurencji. Niniejsza dyrektywa ustanawia minimalne wymagania, pozostawiając w ten sposób Państwom Członkowskim wybór między utrzymaniem w mocy istniejących a przy- jęciem bardziej korzystnych przepisów w zakresie ochrony pracowników, w szczególności ustalających niższe war- tości dziennych wartości działania lub dziennej wartości dopuszczalnej narażenia na wibracje. Wprowadzenie w życie niniejszej dyrektywy nie powinno służyć uzasad- nieniu regresu w stosunku do sytuacji już istniejącej w każ- dym Państwie Członkowskim. System ochrony przed wibracjami musi ograniczać się do zdefiniowania, w sposób nieobciążony nadmiernymi szczegółami, celów, do jakich się dąży, obowiązujących zasad i podstawowych wartości do stosowania tak, aby umożliwić Państwom Członkowskim jednakowe stosowa- nie wymagań minimalnych. Skuteczniejszemu obniżaniu poziomu narażenia na wibra- cje sprzyja włączenie środków zapobiegawczych do takiego projektowania stanowisk pracy i miejsc pracy oraz poprzez taki dobór sprzętu, procedur i metod pracy, który przyznaje pierwszeństwo ograniczeniu ryzyka u źródła. W ten sposób przepisy, dotyczące sprzętu i metod, przyczy- niają się do ochrony danych pracowników. W celu poprawy bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pra- cowników, pracodawcy powinni dokonać niezbędnych zmian w świetle postępu technicznego i wiedzy naukowej dotyczącej zagrożeń związanych z narażeniem na wibra- cje. W przypadku transportu morskiego i lotniczego, przy ist- niejącym stanie techniki nie jest możliwe przestrzeganie w każdych warunkach dopuszczalnych wartości narażenia na wibracje przekazywane na całe ciało; należy zatem przewidzieć możliwość uzasadnionych odstępstw w nie- których przypadkach. Ponieważ niniejsza dyrektywa jest dyrektywą szczegółową w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środ- ków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowni- ków w miejscu pracy (*), dyrektywę tę, bez uszczerbku dla bardziej rygorystycznych i/lub szczegółowych przepisów niniejszej dyrektywy, stosuje się w zakresie narażenia pra- cowników na wibracje. Niniejsza dyrektywa stanowi praktyczny krok w kierunku tworzenia społecznego wymiaru rynku wewnętrznego. Dz.U. L 183 z 29.6.1989, str. 1.