214 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 03/t. 33 32001R1554 L 205/18 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH 31.7.2001 ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1554/2001 z dnia 30 lipca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 dotyczą- cego wprowadzania do obrotu cukru produkowanego we francuskich departamentach zamorskich oraz wyrównywania warunków cenowych z preferencyjnym cukrem surowym KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (!), w szczególności jego art. 7 ust. 5, a także mając na uwadze, co następuje: (1) Artykuł 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje stawkę ryczałtową pomocy wspólnotowej dla cukru produkowanego we francuskich departamentach zamorskich wprowadzanego do obrotu w europejskich regionach wspólnotowych. Pomoc przeznaczona jest dla cukru surowego produkowanego we francuskich depar- tamentach zamorskich, który ma być rafinowany w rafi- neriach położonych w europejskich regionach wspólno- towych i transportowany do europejskich regionów wspólnotowych albo, gdy jest to niezbędne, składowany w tych departamentach. Pomoc w odniesieniu do rafinacji w rafineriach wspólno- towych ma na celu zaopatrywanie tych rafinerii w cukier produkowany we francuskich departamentach zamor- skich po tej samej cenie jak cukier preferencyjny. Koszty transportu morskiego zależą głównie od wiel- kości statku, która z kolei jest określana przez głębokość wody w portach załadunku we francuskich departamen- tach zamorskich. Doświadczenie pokazało, iż właśnie z powodu specyficznych cech portów cukier jest często transportowany z niektórych tych departamentów do Wspólnoty na statkach o zarejestrowanym tonażu mniej- szym niż 20 000 ton; jednostka frachtowa na trasie Wyspy Karaibskie — Zjednoczone Królestwo jest ustana- wiana na podstawie statków z zarejestrowanym tonażem netto między 25 000 ton a 30 000 ton. Dlatego też koszty transportu ponoszone przez podmioty gospo- darcze mogą być nieproporcjonalne do jednostki frach- towej ustanawianej w oparciu o stawkę ryczałtową. Dlatego też szczegółowe zasady stosowania stawki ryczałtowej powinny przewidywać możliwość dostoso- wania jednostki frachtowej na trasie Wyspy Karaibskie — Zjednoczone Królestwo, gdy pozwala na to wielkość używanych statków. Artykuł 5 ust. 4 protokołu 3 w sprawie cukru AKP występujący w Umowie o Partnerstwie AKP-WE () zastrzega, że cena gwarantowana odnosi się do niepa- kownego cukru, dostarczanego na bazie cif wspólnotowe porty europejskie, ustalana dla cukru standardowej jakości. Gdy wydajność cukru preferencyjnego różni się od wydajności cukru jakości standardowej, stosowana () Dz.U. L 178 z 30.6.2001, str. 1. (*) Dz.U. L 317 z 15.12.2000, str. 3. skala podwyżek jest równa stosowanej w handlu międzynarodowym, która jest różna od skali stosowanej w tych samym celu zgodnie z regułami wspólnotowymi dotyczącymi cukru surowego produkowanego we Wspólnocie. By wyrównać warunki cenowe między dwoma rodzajami cukru surowego, różnica wynikająca ze stosowania jednej albo drugiej skali powinna być wyrównywana w drodze szczególnej transakcji na korzyść podmiotów dokonujących rafinacji cukru suro- wego produkowanego we francuskich departamentach zamorskich. Pomoc w odniesieniu do rafinacji gwarantowana jest tylko dla takich ilości cukru surowego pochodzącego z francuskich departamentów zamorskich, jakie mogą być rafinowane na cukier biały w europejskich regionach wspólnotowych, przy uwzględnieniu dostępnych wiel- kości dostaw takiego cukru, które są systematycznie ustanawiane we wspólnotowym bilansie dostaw dla cukru surowego. Ponieważ producenci tego cukru nie mają w swoich fabrykach dużych pomieszczeń do składowania, cały cukier przeznaczony do zbytu do rafinerii na obszarze wspólnotowym jest wysyłany bezpośrednio po jego wyprodukowaniu do składowania w silosach portowych. Dlatego też ci producenci muszą ponosić z wyprzedze- niem koszty transportu cukru z fabryki do portu załadunku. W ostatnich latach nieregularność dostaw wydłużała okres tego wyprzedzenia, ponieważ cukier spędzał więcej czasu w portowych silosach, zwiększając przez to koszty ponoszone przez zainteresowanych producentów. Dlatego uzasadnione jest przyznawanie zaliczki na poczet ostatecznej wypłaty płatności pomocy równej wartości jej składnika fob. W celu otrzymania zaliczki od wnioskujących należy wymagać złożenia zabezpieczenia, jak również należy ustanowić inne warunki, jakie mają być spełnione w celu wypłacenia zaliczki, w szczególności w odniesieniu do ilości danego cukru. Należy ustanowić szczegółowe zasady ustalania wagi oraz plonu cukru, w szczególności wówczas, gdy produkty tego rodzaju są transportowane luzem na tym samym statku, ale w imieniu kilku producentów. Między dniem załadunku danego cukru oraz dniem dopełnienia formalności przywozowych umożliwiają- cych właściwej agencji wypłatę pomocy upływa zwykle znaczny okres. Dlatego też należy ustanowić przepis dotyczący wypłat zaliczkowych. Należy ustanowić odpowiednie środki kontroli rafinowa- nego cukru i w tym celu należy zdefiniować pojęcie rafi- nacji.