92 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 17[t. 1 3198910104 11.2.1989 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH L 40/1 PIERWSZA DYREKTYWA RADY z dnia 21 grudnia 1988 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (89/104/EWG) RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gos- podarczą, w szczególności jego art. 100a, uwzględniając wniosek Komisji (!), we współpracy z Parlamentem Furopejskim (?), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (?), a także mając na uwadze, co następuje: ustawodawstwa w zakresie znaków towarowych aktualnie stoso- wane w Państwach Członkowskich zawierają różnice, które mogą przeszkadzać w swobodnym przepływie towarów i swobodzie świadczenia usług oraz mogą zakłócać konkurencję w ramach wspólnego rynku; z tego względu oraz w związku z ustanowie- niem i funkcjonowaniem rynku wewnętrznego niezbędne jest zbliżanie ustawodawstw Państw Członkowskich; ważne jest, aby nie pominąć rozwiązań i korzyści, jakie system znaku towarowego Wspólnoty może przynieść przedsiębior- stwom pragnącym uzyskiwać uprawnienia do znaków towaro- wych; w chwili obecnej nie wydaje się konieczne podejmowanie procesu zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie zna- ków towarowych w pełnym zakresie oraz że wystarczające będzie ograniczenie tego procesu do tych przepisów prawa krajowego, () Dz.U. C 351 z 31.12.1980, str. 1 oraz Dz.U. C 351 z 31.12.1985, str. 4. (*) Dz.U. C 307 z 14.11.1983, str. 66 oraz Dz.U. C 309 z 5.12.1988, str. 4. (*) Dz.U. C 310 z 30.11.1981, str. 22. które w sposób najbardziej bezpośredni oddziałują na funkcjono- wanie rynku wewnętrznego; dyrektywa nie pozbawia Państw Członkowskich prawa do dal- szego udzielania ochrony znakom towarowym nabytym poprzez ich używanie, ale bierze je pod uwagę jedynie w odniesieniu do związków między nimi a znakami towarowymi nabytymi przez rejestrację; Państwom Członkowskim pozostawia się także swobodę ustala- nia przepisów proceduralnych dotyczących rejestracji, wygaśnię- cia i nieważności znaków towarowych nabytych przez rejestra- cję; mogą one, na przykład, określać formę rejestracji znaku towarowego oraz procedury w sprawie unieważnienia, decydo- wać o tym, czy prawa wcześniejsze powinny być powoływane w procedurze rejestracji albo w procedurze w sprawie unieważ- nienia, bądź w obu procedurach, oraz, jeżeli dopuszczają one powoływanie praw wcześniejszych w procedurze rejestracji, mogą stosować procedurę wnoszenia sprzeciwu lub procedurę badania z urzędu, bądź oba rodzaje procedur; Państwom Człon- kowskim pozostawia się swobodę ustalenia skutków wygaśnięcia lub nieważności znaków towarowych; niniejsza dyrektywa nie wyklucza stosowania do znaków towa- rowych przepisów prawnych Państw Członkowskich innych niż zawarte w prawie o znakach towarowych, takich jak przepisy dotyczące nieuczciwej konkurencji, odpowiedzialności cywilnej lub ochrony konsumentów; osiągnięcie celów zamierzonych przez zbliżanie ustawodawstw wymaga, aby warunki dla uzyskania i utrzymania w mocy zare- jestrowanego znaku towarowego były zasadniczo jednakowe we wszystkich Państwach Członkowskich; w tym celu niezbędne jest sporządzenie wykazu przykładowych oznaczeń, które mogą sta- nowić znak towarowy, pod warunkiem że oznaczenia takie umożliwiają odróżnianie towarów lub usług jednego przedsię- biorstwa od towarów lub usług innych przedsiębiorstw; podstawy do odmowy lub stwierdzenia nieważności dotyczące rejestracji