11/t. 44 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 141 32002D0971 L 337/55 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH 13.12.2002 DECYZJA RADY z dnia 18 listopada 2002 r. upoważniająca Państwa Członkowskie, w interesie Wspólnoty, do ratyfikowania lub przystąpienia do Międzynarodowej Konwencji w sprawie Odpowiedzialności i Rekompensaty za Szkody Związane z Przewozem Morzem Substancji Niebezpiecznych i Szkodliwych z 1996 r. (Konwencji SNS) (2002/971/WE) RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 61 lit. c), art. 67 ust. 1 oraz art. 300 ust. 2, uwzględniając wniosek Komisji (!), uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (?), a także mając na uwadze, co następuje: (1) Międzynarodowa Konwencja w sprawie Odpowiedzialno- ści i Rekompensaty za Szkody Związane z Przewozem Morzem Substancji Niebezpiecznych i Szkodliwych z 1996 r. (zwana dalej „Konwencją SNS”) ma na celu zapew- nienie odpowiedniej, szybkiej i skutecznej rekompensaty dla osób, które ponoszą szkodę spowodowaną wyciekami substancji niebezpiecznych i szkodliwych podczas prze- wozu morzem. Konwencja SNS wypełnia istotną lukę w międzynarodowych uregulowaniach dotyczących odpo- wiedzialności za zanieczyszczenie mórz. Artykuły 38, 39 i 40 Konwencji SNS wpływają na wtórne prawo wspólnotowe dotyczące jurysdykcji i uznawania oraz wykonywania orzeczeń sądowych, jak ustanowiono w rozporządzeniu Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grud- nia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (*). (!) DZU.C 51 E z 26.2.2003, str. 370. (2) Opinia wydana dnia 11 czerwca 2002 r. (dotychczas nieopubliko- wana w Dzienniku Urzędowym). () Dz.U. L 12 z 16.1.2001, str. 1. (5) Dlatego też Wspólnota posiada wyłączną kompetencję w odniesieniu do art. 38, 39 i 40 Konwencji SNS w zakre- sie, w którym Konwencja ta dotyczy przepisów ustanowio- nych w rozporządzeniu (WE) nr 44/2001. Państwa Człon- kowskie utrzymują swoją kompetencję w odniesieniu do kwestii objętych tą Konwencją, które nie dotyczą prawa wspólnotowego. Na podstawie Konwencji SNS tylko suwerenne państwo może być jej stroną; w najbliższej przyszłości nie przewi- duje się wznowienia negocjacji w celach uwzględnienia kompetencji Wspólnoty w tej kwestii. Z tego względu nie jest możliwe, aby obecnie Wspólnota ratyfikowała Kon- wencję SNS lub przystąpiła do niej, ani też nie istnieje możliwość, aby mogła to uczynić w najbliższej przyszło- ści. Konwencja SNS jest szczególnie istotna, biorąc pod uwagę interesy Wspólnoty oraz jej Państw Członkowskich, ponie- waż zapewnia lepszą ochronę poszkodowanym, na mocy międzynarodowych uregulowań w sprawie odpowiedzial- ności za zanieczyszczenie mórz, zgodnie z Konwencją Narodów Zjednoczonych o Prawie Morza z 1982 r. Zasadnicze reguły systemu ustanowionego przez Konwen- cję SNS należą do narodowych kompetencji Państw Człon- kowskich, a tylko przepisy dotyczące jurysdykcji i uzna- wania oraz wykonywania orzeczeń sądowych są kwestiami objętymi wyłączną kompetencją Wspólnoty. Biorąc pod uwagę kwestie przedmiotowe oraz cel Konwencji SNS, przyjęcie postanowień tej Konwencji, które należą do kom- petencji Wspólnoty, nie może być traktowane odrębnie od postanowień, które należą do kompetencji Państw Człon- kowskich.