20.2.2008 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 44/33 DECYZJA KOMISJI z dnia 25 września 2007 r. dotycząca środków pomocy nr C 47/2003 (ex NN 49/2003) zastosowanych przez Hiszpanię na rzecz przedsiębiorstwa Izar (notyfikowana jako dokument nr C(2007) 4298) (jedynie tekst w języku hiszpańskim jest autentyczny) (Tekst mający znaczenie dla EOG) (2008/141/WE) KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy, uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospo- darczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a), po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z przywołanymi artykułami (!) oraz mając na względzie przedstawione uwagi, a także mając na uwadze, co następuje: I. PROCEDURA () W marcu 2000 r. Komisja otrzymała informację, że hisz- pański holding publiczny Sociedad Estatal de Participa- ciones Industriales (zwany dalej „SEPI”) udzielił przedsię- biorstwu Repsol/Gas Natural (zwanemu dalej „Repsol”) trzech gwarancji dotyczących budowy i dostarczenia trzech gazowców. Realizacja zamówienia została powierzona dwóm państwowym stoczniom należącym w owym czasie do przedsiębiorstwa Astilleros Espafioles (zwanego dalej „AESA”), włączonych później do grupy Izar. AESA i Izar należały w całości do SEPI. (2)  Pismem z dnia 9 lipca 2003 r. Komisja powiadomiła Hiszpanię o swojej decyzji o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 Traktatu WE w odniesieniu do powyższych trzech niezgłoszonych środków. (3)) W pismach z dnia 5 sierpnia 2003 r. i 22 października 2003 r. władze hiszpańskie przedstawiły swoje uwagi na temat pisma Komisji. Komisja otrzymała także uwagi jednej z zainteresowanych — stron — (Repsol), w październiku 2003 r. i w lutym 2004 r. Uwagi te przekazano Hiszpanii, z możliwością odniesienia się do nich. Hiszpania ustosunkowała się do uwag zawartych ( Dz.U. C 209 z 4.7.2003, str. 24. w obu pismach Repsol odpowiednio w pismach sporzą- dzonych w dniu 12 stycznia i 10 maja 2004 r. () W kontekście dwóch decyzji dotyczących pomocy państwa, nie mających związku z niniejszym postępowa- niem (?), przyjętych w 2004 r. (tzn. po wszczęciu formal- nego postępowania wyjaśniającego w sprawie gwarancji dotyczących gazowców, Komisja uznała, że pomoc publiczna w kwocie 864 mln EUR, którą Hiszpania udzieliła Izar, jest niezgodna z Traktatem i nakazała jej odzyskanie. (5) W piśmie z dnia 5 sierpnia 2004 r. Hiszpania powołała się na art. 296 Traktatu (*), w celu uratowania aktywów stoczni związanych z działalnością na potrzeby mary- narki wojennej przed skutkami przewidywanej upadłości Izar spowodowanej wykonaniem wspomnianego nakazu odzyskania środków. W późniejszej korespondencji hisz- pańskie władze wyjaśniły również Komisji, w jaki sposób funkcjonować ma nowa stocznia marynarki wojennej będącą następczynią Bazśn (zwana dalej „Navantia”), zwróciły uwagę na podjęte zobowiązania mające zaradzić problemom w dziedzinie konkurencji oraz zapropono- wały metodę śledzenia ich realizacji. (6) W międzyczasie wydane w odniesieniu do Izar nakazy odzyskania środków na łączną kwotę 1,2 mld EUR (*) doprowadziły przedsiębiorstwo do stanu ujemnego kapi- tału własnego i praktycznej upadłości. W świetle powyż- szych okoliczności w dniu 1 kwietnia 2005 r. Hiszpania rozpoczęła likwidację cywilnych stoczni nadal należących do Izar (tzn. stoczni, które nie zostały włączone do niedawno utworzonej stoczni Navantia: w Gijón, Sestao, Manises i Sewilli) oraz rozpoczęła proces prywatyzacji tych stoczni. II. OPIS ŚRODKÓW POMOCY (7) W 1999 r. Repsol udzieliło trzem armatorom wspom- nianych zamówień na świadczenie usług frachtu za pośrednictwem gazowca na zasadach długoterminowego czarteru czasowego, z opcją zwiększenia liczby gazowców do dwóch na każde przedsiębiorstwo. (?) Sprawy C 38/2003 i C 40/2000. (*) Artykuł ten zezwala państwom członkowskim „podejmować środki, jakie uważa za konieczne w celu ochrony podstawowych interesów jego bezpieczeństwa, a które odnoszą się do produkcji lub handlu bronią, amunicją lub materiałami wojennymi”. (*) Do kwoty wynikającej z dwóch decyzji z 2004 r. należy doliczyć jeszcze kwotę 111 mln EUR, do której zwrotu Izar zobowiązana została na mocy wcześniejszej decyzji z 1999 r. w sprawie C 3/99.