26.9.2006 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 265/1 I (Akty, których publikacja jest obowiązkowa) ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 1405/2006 z dnia 18 września 2006 r. ustanawiające szczególne środki dotyczące rolnictwa dla mniejszych wysp Morza Egejskiego i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i 37, uwzględniając wniosek Komisji, uwzględniając opinię Parlamentu Furopejskiego, a także mając na uwadze, co następuje: (1) Szczególne położenie geograficzne niektórych wysp Morza Fgejskiego powoduje zwiększenie kosztów trans- portu podstawowych produktów żywnościowych dla ludzi, do przetworzenia lub stanowiących środki produkcji rolnej. Ponadto obiektywne czynniki wynika- jące z wyspiarskiego charakteru i oddalenia stanowią dodatkowe utrudnienia dla podmiotów gospodarczych i producentów z tych wysp Morza Fgejskiego, poważnie utrudniając ich działalność. W niektórych przypadkach sytuacja geograficzna, w jakiej działają podmioty gospo- darcze i producenci, ma charakter podwójnie wyspiarski. Wspomniane trudności mogą być złagodzone przez obniżenie cen tych produktów. Dlatego, aby zagwaran- tować zaopatrzenie wysp Morza Fgejskiego i wyrównać wysokie koszty dodatkowe wynikające z oddalenia, wyspiarskiego charakteru i peryferyjnego położenia, należy wprowadzić uzgodnienia szczególne w sprawie dostaw. Problemy wysp Morza Egejskiego pogłębia niewielki obszar wysp. W celu zapewnienia skuteczności planowa- nych środków powinny one być stosowane tylko do wysp znanych jako „mniejsze wyspy”. Polityka wspólnotowa na rzecz wspierania produkcji lokalnej na mniejszych wyspach Morza Egejskiego, usta- nowiona rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2019/93 z dnia 19 lipca 1993 r. wprowadzającym szczególne środki dla mniejszych wysp Morza Egejskiego dotyczące niektórych produktów rolnych (!), dotyczyła wielu produktów i obejmowała wiele działań wspierających ich wytwarzanie, wprowadzanie do obrotu lub przetwa- rzanie. Środki te okazały się skuteczne i zapewniły utrzy- manie i rozwój działalności rolniczej. Wspólnota () Dz.U. L 184 z 27.7.1993, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmie- nione rozporządzeniem (WE) nr 1782/2003 z 21.10.2003, str. 1). (Dz.U. L 270 powinna nadal wspierać te kierunki produkcji, gdyż stanowią one zasadniczy czynnik równowagi ekolo- gicznej, społecznej i gospodarczej na mniejszych wyspach Morza Egejskiego. Doświadczenie pokazało, że tak jak w przypadku polityki rozwoju obszarów wiej- skich zacieśnienie partnerstwa z władzami lokalnymi może pomóc w skuteczniejszym rozwiązywaniu określo- nych problemów tych wysp. Należy zatem nadal wspierać produkcję lokalną za pośrednictwem ogólnego programu ustanowionego na najbardziej odpowiednim szczeblu geograficznym, który to program powinien zostać przedstawiony Komisji przez Grecję. W celu obniżenia cen na mniejszych wyspach Morza Egejskiego i zmniejszenia dodatkowych kosztów wynika- jących z ich oddalenia, wyspiarskiego charakteru i peryferyjnego położenia, przy jednoczesnym utrzy- maniu konkurencyjności produktów Wspólnoty, należy przyznać pomoc na dostawy produktów pochodzących ze Wspólnoty na mniejsze wyspy Morza Egejskiego. Pomoc ta powinna uwzględniać dodatkowe koszty trans- portu na mniejsze wyspy Morza Fgejskiego oraz, w przypadku środków produkcji rolnej lub produktów przeznaczonych do przetworzenia, dodatkowe koszty wynikające z wyspiarskiego charakteru i peryferyjnego położenia. Ponieważ ilości, których dotyczą szczególne uzgodnienia w sprawie dostaw, są ograniczone do zapotrzebowania mniejszych wysp Morza Fgejskiego, uzgodnienia te nie zakłócają właściwego funkcjonowania rynku wewnętrz- nego. Korzyści gospodarcze wynikające ze szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw nie powinny również wywoływać zakłóceń w handlu omawianymi produk- tami. Należy w związku z tym zakazać wysyłania lub wywozu tych produktów z mniejszych wysp Morza Egej- skiego. Należy jednak zezwolić na wysyłkę lub wywóz tych produktów, o ile następuje zwrot korzyści uzyska- nych na podstawie szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw lub, w przypadku produktów przetworzonych, w celu umożliwienia regionalnej wymiany handlowej. Należy również wziąć pod uwagę wywóz do państw trzecich i, co za tym idzie, zezwolić na wywóz produktów przetworzonych odpowiadający wywozowi tradycyjnemu. Ponadto powyższe ograniczenie nie powinno obowiązywać w odniesieniu do tradycyjnych wysyłek produktów przetworzonych. W  trosce o jasność niniejsze rozporządzenie powinno ustalić okres referencyjny pozwalający określić ilości produktów tradycyjnie wywożonych lub wysyłanych.