6 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 13[t. 5 31978L0142 15.2.1978 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH L 44/15 DYREKTYWA RADY z dnia 30 stycznia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do materiałów i wyrobów zawierających monomer chlorku winylu przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi (78/142JEWG) RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100, uwzględniając dyrektywę Rady 76/893/EWG z dnia 23 listopa- da 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Człon- kowskich dotyczących materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi (!), w szczególności jej art. 3, uwzględniając wniosek Komisji, uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (*), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego ('), a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 2 dyrektywy 76/893/JEWG określa, że materiały i wyroby nie mogą uwalniać do środków spożywczych żadnych składników w ilościach, które mogłyby stanowić zagrożenie dla ludzkiego zdrowia; artykuł 3 tej samej dyrektywy przewiduje, że Rada, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 100 Traktatu, przyjmuje w drodze dyrektyw specjalne przepisy stosowane do niektórych grup materiałów i wyrobów (dyrektywy szczególne); przepisy te mogą zawierać specjalne ograniczenia odnośnie do migracji określonych składników do lub na środki spożywcze, a także inne zasady w celu zapewnienia zgodności z art. 2 wymienio- nej dyrektywy; podanie dużych dawek monomeru chlorku winylu zwierzętom doświadczalnym wykazało, że wywołuje szkodliwe skutki; pod- obne działanie może wystąpić również u człowieka; Komitet Naukowy ds. Żywności wydał opinię, że zawartości monomeru chlorku winylu w polichlorku winylu i innych powiązanych polimerach powinny zostać ograniczone w moż- liwie najszerszym zakresie oraz jednocześnie wydał zalecenie, że żadne ślady obecności chlorku winylu nie powinny być wykrywalne w żywności lub w wodzie pitnej za pomocą metody, która może być powszechnie stosowana w odniesieniu do większości środków spożywczych w większości laborato- riów; (!) Dz.U. L 340 z 9.12.1976, str. 19. () Dz.U. C 118 z 16.5.1977, str. 70. () Dz.U. C 114 z 11.5.1977, str. 13. obecnie przeprowadzane są dalsze badania monomeru chlorku winylu; jednak w charakterze środka ostrożności należy ogra- niczyć przyjmowanie monomeru chlorku winylu do czasu poznania ich wyników; właściwym instrumentem do osiągnięcia tego celu jest dyrekty- wa szczególna w rozumieniu art. 3 dyrektywy 76/893/EWG, której przepisy ogólne stosuje się w tym konkretnym przypad- u, jednakże niniejsza dyrektywa nie dotyczy wszystkich aspektów materiałów i wyrobów wytwarzanych z polimerów chlorku winylu lub kopolimerów a Państwa Członkowskie powinny być upoważnione do tego, by nie wymagać podawania na etykietach danych, określonych w art. 7  dyrektywy 76/893/[EWG, zgodnie z opiniami przewidzianymi w ust. 4 i 5 wymienionego artykułu, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ: Artykuł 1 1. Niniejsza dyrektywa jest dyrektywą szczególną w rozu- mieniu art. 3 dyrektywy 76/893/EWG. 2. Niniejsza dyrektywa dotyczy obecności monomeru chlor- ku winylu w, oraz możliwej migracji z, materiałach i wyrobach wytwarzanych z polimerów chlorku winylu lub kopolimerów, zwanych dalej „materiałami i wyrobami”, które w swojej po- staci końcowej przeznaczone są do kontaktu ze środkami spożywczymi lub które wchodzą w kontakt ze środkami spożywczymi oraz przeznaczone są do tego celu. Artykuł 2 1. Materiały i wyroby nie mogą zawierać monomeru chlor- ku winylu w ilości przekraczającej zawartość podaną w załącz- niku I. 2. Materiały i wyroby nie mogą oddawać do środków spożywczych, z którymi mają lub miały kontakt z takimi materiałami i wyrobami, żadnej ilości chlorku winylu, wykry- walnej przy zastosowaniu metody spełniającej kryteria ustano- wione w załączniku II.