29.10.2009 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 282/7 ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1020/2009 z dnia 28 października 2009 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2003/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie nawozów w Celu dostosowania jego załączników I, III, IV i V do postępu technicznego (Tekst mający znaczenie dla EOG) KOMISJA WSPÓLNOT EUROBPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2003/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. w sprawie nawozów (!), w szczególności jego art. 31 ust. 1 i 3, a także mając na uwadze, co następuje: (1) Artykuł 3 rozporządzenia (WE) nr 2003/2003 przewi- duje, iż nawóz należący do typu nawozów wymienio- nych w  załączniku I do tego rozporządzenia i spełniający warunki ustanowione w tym rozporzą- dzeniu może być oznakowany jako „nawóz WE”. Fosforyt częściowo rozłożony jest typem podstawowych składników pokarmowych wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2003/2003. Artykuł 16 tego rozporządzenia pozwala na dodanie drugorzędnych składników  pokarmowych do wszystkich typów nawozów z podstawowymi składnikami pokarmowymi. Jednakże minimalna zawartość pięciotlenku fosforu, określona dotychczas dla typu nawozu z fosforytem częściowo rozłożonym, jest zbyt wysoka, by pozwolić na dodanie drugorzędnych składników pokarmowych. Należy zatem wprowadzić nowy typ nawozu, tak aby dopuścić do obrotu mieszanki fosforytu częściowo rozło- żonego z drugorzędnymi składnikami pokarmowymi zawierającymi magnez, z oznakowaniem „nawóz WE”. Do zmielonego fosforytu dodaje się siarczan magnezu lub tlenek magnezu w celu uzupełnienia braków fosforu i magnezu w niektórych glebach uprawnych. Częściowe rozłożenie powoduje, że fosfor i magnez stają się szybko dostępne dla upraw przez krótki okres, podczas gdy składniki nierozłożone zapewniają wolniejsze, ale bardziej zrównoważone dostarczanie fosforu i magnezu. Zarówno składniki pokarmowe zawierające fosfor, jak i te zawierające magnez powinny być dostępne w ramach jednego typu nawozu, aby przyniosło to korzyść rolnikom. Siarczan magnezu jest typem drugorzędnych składników pokarmowych wymienionych w załączniku I do rozpo- rządzenia (WE) nr 2003/2003. Artykuł 20 tego rozpo- rządzenia pozwala na dodanie mikroskładników pokar- mowych do — wszystkich  typów — nawozów z drugorzędnymi składnikami pokarmowymi. Jednakże minimalna zawartość trójtlenku siarki i tlenku magnezu, określona dotychczas dla typu nawozu z siarczanem magnezu rozłożonym, jest zbyt wysoka, by pozwolić (!) Dz.U. L 304 z 21.11.2003, s. 1. (6) na dodanie mikroskładników pokarmowych. W związku z rosnącym zainteresowaniem zrównoważonym odży- wianiem roślin zwiększyło się zużycie mikroskładników pokarmowych. Mieszanka — siarczanu — magnezu z mikroskładnikami pokarmowymi ułatwiłaby rolnikom stosowanie takich mikroskładników. Należy zatem zmienić typ nawozu z siarczanem magnezu, tak aby dopuścić wprowadzenie do obrotu siarczanu magnezu z mikroskładnikami pokarmowymi, z oznakowaniem „nawóz WE”. Załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 2003/2003 zawiera wymagania techniczne dla kontroli nawozów o wysokiej zawartości azotu na bazie azotanu amonu. Należy wyjaśnić, że metody analizy mogą być stosowane dla różnych form nawozów na bazie azotanu amonu (bryłki lub granulki). Opisy metod analizy wykorzystują ponadto przestarzałe jednostki ciśnienia, a nie obowiązu- jące aktualnie jednostki SI. Artykuł 29 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2003/2003 nakłada wymóg przeprowadzania urzędowych kontroli nawozów WE należących do typu nawozów wymienio- nych w załączniku I do tego rozporządzenia zgodnie z  metodami analizy  opisanymi szczegółowo w załącznikach III i IV do tego rozporządzenia. Ze względu na to, że metody te są uznawane w skali międzynarodowej, Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) został upoważniony do opracowania równoważ- nych norm EN mających zastąpić obecne metody. W wyniku uprawnienia CEN M/335 w zakresie unowo- cześnienia metod analizy nawozów i środków wapnują- cych opracowano dotychczas 20 norm EN, które powinny zostać wprowadzone do załącznika IV rozpo- rządzenia (WE) nr 2003/2003. Niektóre z tych norm powinny zastąpić dotychczasowe metody analizy, inne są natomiast nowe. Zatwierdzone metody opublikowane jako normy EN zazwyczaj obejmują próbę pierścieniową (badanie międzylaboratoryjne) mającą na celu sprawdzenie odtwa- rzalności metod analitycznych między różnymi laborato- riami. Jednakże wstępna ocena metod, które mają być wprowadzone w ramach mandatu, wykazała, że niektóre z nich są stosowane w niewielkim zakresie. W tym przy- padku uznano, że wystarczające były zmiany redakcyjne i że niepotrzebna była próba pierścieniowa. Należy zatem dokonać rozróżnienia pomiędzy zatwierdzonymi normami EN a niezatwierdzonymi metodami, tak aby zidentyfikować normy EN, które zostały poddane bada- niom międzylaboratoryjnym w celu prawidłowego poin- formowania kontrolerów o wiarygodności statystycznej norm EN.