13[t. 25 Dziennik Urzędowy Unii Furopejskiej 3 32000D0147 23.2.2000 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH L 50/14 DECYZJA KOMISJI z dnia 8 lutego 2000 r. wykonująca dyrektywę Rady 89/106/EWG w odniesieniu do klasyfikacji odporności wyrobów budowlanych na działanie ognia (notyfikowana jako dokument nr C(2000) 133) (Tekst mający znaczenie dla EOG) (2000/147/WE) KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonaw- czych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych (!), zmienioną dyrektywą 93/68/EWG (2), w szczególności jej art. 3, 6 i 20, a także mając na uwadze, co następuje: (1) Artykuł 3 ust. 2 i 3 dyrektywy 89/106/EWG stanowi, iż w celu uwzględnienia zróżnicowanych poziomów zabezpieczenia obiektów budowlanych, mogących wystę- pować na poziomie krajowym, regionalnym lub lokalnym, dla każdego zasadniczego wymogu można ustalać klasy dokumentów interpretacyjnych 89/106/EWG. Dokumenty te zostały opublikowane jako „Komunikat Komi- sji w odniesieniu do dokumentów interpretacyjnych dyrek- tywy Rady 89/106/EWG (3)”. Podpunkt 4.2.1 dokumentu interpretacyjnego nr 2 uzasad- nia potrzebę ustalenia zróżnicowanych poziomów zasad- niczego wymogu w zależności od rodzaju, wykorzysta- nia i usytuowania obiektu budowlanego, jego rozkładu oraz dostępu do sprzętu ratowniczego. Podpunkt 2.2 dokumentu interpretacyjnego nr 2 wymie- nia kilka powiązanych ze sobą środków mających na celu spełnienie zasadniczego wymogu „bezpieczeństwa poża- rowego”, przyczyniających się wspólnie do określenia stra- tegii bezpieczeństwa pożarowego, która może być realizo- wana w zróżnicowany sposób w Państwach Członkowskich. Dz.U. L 40 z 11.2.1989, str. 12. Dz.U. L 220 z 30.8.1993, str. 1. Dz.U. C 62 z 28.2.1994, str. 1. ) Podpunkt 4.2.3.3 dokumentu interpretacyjnego nr 2 pod- aje, jako jeden ze środków rozpowszechnionych w Pań- stwach Członkowskich, ograniczenie powstawania i roz- przestrzeniania się ognia i dymu w pomieszczeniu (lub na danym obszarze), w którym powstał, kiedy zostanie ogra- niczone pełne rozwinięcie się ognia w wyrobach budow- lanych. Ustalenie klas wymogów zasadniczych zależy częściowo od poziomu takiego ograniczenia. Poziom tego ograniczenia może być wyrażony tylko przez zróżnicowane poziomy reakcji na ogień dotyczące wyro- bów budowlanych w ich docelowym zastosowaniu. Zgodnie z ppkt 4.3.1.1 dokumentu interpretacyjnego nr 2 dla umożliwienia oceny reakcji na ogień dotyczącej wyro- bów budowlanych opracowane zostanie zharmonizowane rozwiązanie, które może stosować badania pełne lub próby laboratoryjne, zestawione z odpowiednimi scenariuszami pożaru rzeczywistego. Zharmonizowane rozwiązanie znajduje się w systemie klas, które nie są zawarte w dokumencie interpretacyjnym. System klas określony w tym celu odnosi się do kilku pro- cedur badawczych, znanych już europejskim organiza- cjom normalizacyjnym. Decyzja Komisji 94/611/WE z dnia 9 września 1994 r. wykonująca art. 20 dyrektywy 89/106/EWG w sprawie wyrobów budowlanych (+) określająca system klas, nie podaje progów klas B, C i D, ponieważ badanie pojedyn- czych płonących przedmiotów stanowiących jego pozycje nie było jeszcze wystarczająco opracowane w tym czasie. Dz.U. L 241 z 16.9.1994, str. 25.