13Jt. 10 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 5 31989L0397 30.6.1989 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH L 186/23 DYREKTYWA RADY z dnia 14 czerwca 1989 r. w sprawie urzędowej kontroli środków spożywczych (39/397/EWG) RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a, uwzględniając wniosek Komisji (!), we współpracy z Parlamentem Furopejskim (?), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego ('), a także mając na uwadze, co następuje: handel środkami spożywczymi stanowi jeden z najważniejszych aspektów wspólnego rynku; wszystkie Państwa Członkowskie muszą dołożyć wszelkich starań w celu ochrony zdrowia i interesów ekonomicznych swoich obywateli; ochrona zdrowia musi stanowić priorytet bezwarunkowy, dlatego też urzędowa inspekcja środków spożywczych musi zostać zharmonizowana i stać się bardziej skuteczna; jednakże różnice w ustawodawstwach krajowych w odniesieniu do tego typu kontroli stanowią ograniczenia w swobodnym przepływie towarów; niezbędne jest zbliżenie wspomnianych ustawodawstw; należy przede wszystkim zharmonizować ogólne zasady regu- lujące przeprowadzanie takiej kontroli; w razie konieczności możliwe jest późniejsze wprowadzenie przepisów szczególnych, jako uzupełnienie zasad ogólnych; przedmiotem niniejszej dyrektywy jest sprawdzenie środków spożywczych z przepisami prawnymi w sprawie środków spożywczych; takie przepisy prawne obejmują przepisy doty- czące zdrowia, przepisy w sprawie składu oraz jakości, regulu- jące ochronę interesów ekonomicznych konsumenta, a także przepisy w sprawie informowania konsumenta oraz uczciwych transakcji handlowych; należy kontrolować, w tym samym czasie co środki spożyw- cze, również materiały i wyroby przeznaczone do kontaktu ze środkami spożywczymi; w celach urzeczywistnienia rynku wewnętrznego środki spożywcze przekraczające granice wewnątrzwspólnotowe mu- szą zostać poddane kontroli z taką samą starannością jak te, które są przeznaczone do obrotu w Państwie Członkowskim, w którym są produkowane; (') Dz.U. C 20 z 27.1.1987, str. 6, Dz.U. C 88 z 5.4.1987, str. 14, oraz Dz.U. C 131 z 27.5.1989, str. 6. () Dz.U. C 345 z 21.12.1987, str. 80, oraz Dz.U. C 120 z 16.5.1989. (') Dz.U. C 347 z 22.12.1987, str. 1. z tego względu inspekcja musi opierać się w zasadzie na przepisach obowiązujących w Państwie Członkowskim pro- dukcji; jednakże taka zasada nie powinna być stosowana tam, gdzie ustalono, zgodnie z wymogami władz dokonujących kontroli za pomocą właściwych środków, włączając przedkła- danie dokumentów handlowych, że dany produkt jest przezna- czony do wysyłki do innego Państwa Członkowskiego oraz że jest on zgodny z przepisami obowiązującymi w tym Państwie Członkowskim; aby kontrole były skuteczne, należy je przeprowadzać systema- tycznie; nie mogą być one ograniczone do przedmiotu, etapu lub momentu najbardziej odpowiedniego do ich przeprowadze- nia oraz muszą przyjąć najdogodniejsze formy dla zagwaranto- wania ich skuteczności; w celu zagwarantowania, iż procedury kontrolne nie są po- mijane, niezbędne jest zapewnienie, że Państwo Członkowskie nie wyłączy produktu z właściwej kontroli z uwagi na jego przeznaczenie do wywozu poza Wspólnotę; należy przyznać inspektorom właściwe uprawnienia; pomimo że z jednej strony przedsiębiorstwa nie powinny mieć prawa odmowy kontroli, z drugiej strony należy zachować ich uzasadnione prawa, w szczególności prawo do zachowania tajemnicy produkcji oraz prawo do odwołania; władze odpowiedzialne za kontrolę środków spożywczych mogą różnić się w poszczególnych Państwach Członkowskich; stąd też pożądane jest opublikowanie wykazu właściwych władz w tej dziedzinie w każdym Państwie Członkowskim ze wskazaniem na terytoria, za które odpowiadają, a także za- twierdzonych laboratoriów analiz prowadzonych w związku z taką kontrolą; urzędowe kontrole powinny się skutecznie przyczyniać do zapobiegania naruszeniom przepisów dotyczących żywności; w tym celu należy sporządzić programy w oparciu o właściwe kryteria; pomimo że zasadniczo każde Państwo Członkowskie ustanawia własne programy kontroli, w celu utworzenia i funkcjonowania rynku wewnętrznego, konieczne jest także stworzenie progra- mów skoordynowanych na poziomie wspólnotowym;