15Jt. 4 Dziennik Urzędowy Unii Furopejskiej 223 3199910044 L 171/12 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH 7.7.1999 DYREKTYWA 1999/44|WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95, uwzględniając wniosek Komisji (!), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (?), działając zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu w świetle tekstu jednolitego zatwierdzonego przez komitet pojed- nawczy w dniu 18 maja 1999 r. (*), a także mając na uwadze, co następuje: (1) ( Artykuł 153 ust. 1 i 3 Traktatu stanowi, iż Wspólnota powinna przyczyniać się osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony konsumentów poprzez środki, które podejmuje na podstawie jego art. 95. Rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrz- nych, na którym zagwarantowany jest swobodny prze- pływ towarów, osób, usług i kapitału; swobodny przepływ towarów dotyczy nie tylko transakcji zawieranych przez osoby działające w ramach zawodowych, ale także trans- akcji prywatnych jednostek; oznacza to, iż konsumenci zamieszkali w jednym Państwie Członkowskim powinni mieć swobodę nabywania towarów na terytorium innego Państwa Członkowskiego na podstawie jednolitego mini- malnego zestawu uczciwych reguł obowiązujących w sprzedaży towarów konsumpcyjnych. Prawa Państw Członkowskich dotyczące sprzedaży towa- rów konsumpcyjnych są w pewnym stopniu rozbieżne, w wyniku czego krajowe rynki towarów konsumpcyjnych różnią się od siebie i konkurencja między sprzedawcami może zostać zakłócona. Konsumenci, którzy są chętni do skorzystania z szerokiego rynku poprzez zakup towarów w Państwach Członkow- skich innych niż państwo ich zamieszkania odgrywają podstawową rolę we wprowadzaniu rynku wewnętrznego; należy zapobiegać sztucznej rekonstrukcji granic i zaszu- fladkowaniu rynków; możliwości dostępne dla konsumen- tów zostały bardzo poszerzone przez nowe technologie łączności, które pozwalają na szybki dostęp do systemów dystrybucji w innych Państwach Członkowskich lub w państwach trzecich; z braku minimalnej harmonizacji zasad, regulujących sprzedaż towarów konsumpcyjnych, Dz.U. C 307 z 16.10.1996, str. 8 oraz Dz.U. C 148 z 14.5.1998, str. 12. Dz.U. C 66 z 3.3.1997, str. 5. Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 10 marca 1998 r. (Dz.U. C 104 z 6.4.1998, str. 30), Wspólne Stanowisko Rady z dnia 24 wrze- śnia 1998 r. (Dz.U. C 333 z 30.10.1998, str. 46) i decyzja Parla- mentu Europejskiego z dnia 17 grudnia 1998 r. (Dz.U. C 98 z 9.4.1999, str. 226). Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 5 maja 1999 r. Decyzja Rady z dnia 17 maja 1999 r. rozwój sprzedaży towarów za pośrednictwem środków nowych technologii łączności na odległość, może napo- tkać przeszkody. Stworzenie wspólnych minimalnych zasad prawa konsu- menckiego, obowiązującego niezależnie od tego, gdzie we Wspólnocie nabywane są towary, wzmocni zaufanie kon- sumenta i umożliwi konsumentom zwiększenie korzyści z rynku wewnętrznego. Główne trudności napotykane przez konsumentów i sta- nowiące główne źródło sporów ze sprzedawcami dotyczą braku zgodności towarów z umową; dlatego stosowne jest zbliżenie ustawodawstwa krajowego, któremu podlega w tym względzie sprzedaż towarów konsumpcyjnych, jed- nakże bez naruszania przepisów i zasad prawa krajowego odnoszących się do odpowiedzialności kontraktowej i deliktowej. Towary muszą, przede wszystkim, odpowiadać umownej specyfikacji; zasadę zgodności z umową można uznać za wspólną dla różnych krajowych tradycji prawnych; w nie- których krajowych tradycjach prawnych nie jest możliwe poleganie jedynie na tej zasadzie dla zapewnienia minimal- nego poziomu ochrony dla konsumentów; w ramach takich tradycji prawnych, w szczególności dodatkowe przepisy krajowe mogłyby być użyteczne dla zapewnienia, iż konsument jest chroniony w przypadkach, gdy strony nie uzgodniły szczególnych warunków umownych lub gdy strony zawarły warunki umowy lub porozumienia, które bezpośrednio bądź pośrednio uchylają lub ograniczają prawa konsumenta i które, w zakresie, w jakim te prawa wynikają z niniejszej dyrektywy, nie są dla konsumenta wiążące. W celu ułatwienia stosowania zasady zgodności z umową, użytecznym jest wprowadzenie wzruszalnego domniema- nia zgodności z umową obejmującego najpowszechniejsze sytuacje; domniemanie to nie ogranicza zasady swobody umowy; ponadto w braku szczególnych warunków umow- nych, a także w przypadku gdy zastosowanie ma klauzula minimalnej ochrony, elementy wspomniane w tym domniemaniu mogą być użyte do ustalenia braku zgod- ności towarów objętych umową; jakość i wykonanie, któ- rych racjonalnie mogą spodziewać się konsumenci zależeć będą, między innymi, od tego czy towary są nowe, czy też używane; elementy przyjęte w domniemaniu kumulują się; jeśli okoliczności przypadku sprawią, że jeden z elemen- tów będzie w sposób oczywisty nieprawidłowy, tym nie- mniej pozostałe elementy domniemania będą nadal miały zastosowanie. Sprzedawca powinien bezpośrednio odpowiedzialny przed konsumentem za zgodność towarów z umową: jest to tra- dycyjne rozwiązanie zawarte w porządku prawnym Państw Członkowskich; jednakże sprzedawca powinien mieć swobodę, zagwarantowaną w prawie krajowym, do podjęcia kroków przeciwko producentowi, poprzedniemu sprzedawcy w tym samym łańcuchu umownym lub