15Jt. 4 Dziennik Urzędowy Unii Furopejskiej 113 3199910010 L 69/22 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH 16.3.1999 DYREKTYWA KOMISJI 1999/10/WE z dnia 8 marca 1999 r. przewidująca odstępstwa od przepisów art. 7 dyrektywy Rady 79/112/EWG w zakresie etykietowania środków spożywczych (Tekst mający znaczenie dla EOG) KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, uwzględniając dyrektywę Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkow- skich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamowa- nia środków spożywczych przeznaczonych na sprzedaż konsu- mentowi końcowemu (!), ostatnio zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 97/4/WE (?), w szczególności jej art. 7 ust. 3 lit. d) i ust. 4, a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 7 ust. 2 lit. a) i b) dyrektywy 79/112/EWG przewiduje, że ilość składnika, którego nazwa wchodzi w skład nazwy środka spożywczego lub jest wyodrębniona na etykiecie, musi być wska- zana na etykiecie danego środka spożywczego; dyrektywa Komisji 94/54/WE (*), zmieniona dyrektywą Rady 96/21/WE (*), nakłada obowiązek umieszczania danych szcze- gółowych dotyczących składu: „z substancją(-ami) słodzącą(-ymi)” lub „z cukrem(-ami) i substancją(-ami) słodzącą(-ymi)” na etykie- tach produktów zawierających takie składniki; dane te muszą towarzyszyć nazwie, pod którą produkt jest sprzedawany; umieszczanie tych danych, wymagane przez dyrektywę 94/54/WE, sprawia, że podanie ilości tego składnika lub tych składników jest obowiązkowe zgodnie z art. 7 ust. 2 lit. a) i/lub b) dyrektywy 79/112/EWG; jednakże podawanie ilości substancji słodzącej nie decyduje prawdopodobnie o wyborze konsumenta przy zakupie produktu; z innej strony, ujęcie danych szczegółowych odnoszących się do witamin i minerałów nakłada obowiązek określania wartości odżywczych na etykiecie zgodnie z dyrektywą Rady 90/496]EWG (); (!) DzU.L 33 z 8.2.1979, str. 1. () Dz.U. L 43 z 14.2.1997, str. 21. () Dz.U. L 300 z 23.11.1994, str. 14. (*) Dz.U.L 88 z 5.4.1996, str. 5. () Dz.U.L 276 z 6.10.1990, str. 40. te dane szczegółowe są uznawane za integralną część nazwy, pod którą produkt jest sprzedawany, albo jako wyodrębnienie skład- nika w rozumieniu art. 7 ust. 2 lit. a) i/lub b) dyrektywy 79/112/EWG, nakładając tym samym obowiązek podania ilości witamin i minerałów; dublowanie informacji tego rodzaju nie jest przydatne konsumen- tom, a może nawet wprowadzać w błąd, jako że zgodnie z art. 7 ust. 4 dyrektywy 79/112/EWG ilość podaje się w procentach, a wartość odżywczą — w miligramach; w tych okolicznościach wskazane jest ustanowienie dalszych wyjątków od zasady podawania ilości składników; artykuł 7 ust. 4 dyrektywy 79/112/EWG stanowi, że ilość wyra- żona w procentach musi odpowiadać ilości składnika lub skład- ników w czasie jego/ich użycia; niemniej jednak ustęp ten wpro- wadza odstępstwa od tej zasady; co więcej, skład niektórych środków spożywczych znacznie się zmienia na skutek gotowania lub innych procesów powodują- cych odwadnianie składników; odstępstwa od metody wyliczania ilości składników, ustanowio- nej w art. 7 ust. 4 dyrektywy 79/112/EWG, są konieczne w celu bardziej prawidłowego odzwierciedlania składu środka spoży- wczego i uniknięcia tym samym wprowadzania konsumentów w błąd; artykuł 6 ust. 5 lit. a) dyrektywy 79/112/EWG stosuje tę samą zasadę co do kolejności składników w wykazie; jednakże art. 6 ustanawia odstępstwa w stosunku do niektórych środków spożywczych lub ich składników; konsekwentnie należy ustanowić te same odstępstwa od metod wyliczania ilości; zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności, określo- nymi w art. 3b Traktatu, Państwa Członkowskie nie mogą osią- gnąć odpowiedniego stopnia realizacji celu proponowanych dzia- łań, jakim jest zapewnienie efektywnego wdrażania zasady podawania ilości składników, umożliwiającego ujęcie podstawo- wych przepisów prawodawstwa wspólnotowego; niniejsza dyrek- tywa nie wykracza poza minimum konieczne do osiągnięcia tych celów;