310 Dziennik Urzędowy Unii Furopejskiej 06Jt. 4 32002L0013 20.3.2002 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH L 77[17 DYREKTYWA 2002/ 13/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 5 marca 2002 r. zmieniająca dyrektywę Rady 73/239/[EWG w sprawie marginesu wypłacalności wymaganego od zakładów oferujących ubezpieczenia inne niż ubezpieczenie na życie PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Furopejską, w szczególności jego art. 47 ust. 2 i art. 55, uwzględniając wniosek Komisji (!), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (?), stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Trakta- tu (*), a także mając na uwadze, co następuje: (1)  Plan działań branży usług finansowych, zaaprobowany na spotkaniach Rady Europejskiej w Kolonii w dniach 3 i 4 czerwca 1999 oraz w Lizbonie w dniach 23 i 24 marca 2000 r., uznaje znaczenie marginesu wypłacalności przed- siębiorstw ubezpieczeniowych w celu ochrony posiadaczy polis ubezpieczeniowych na jednolitym rynku poprzez zapewnienie spełniania przez spółki ubezpieczeniowe wystarczających wymogów kapitałowych w stosunku do charakteru ponoszonego przez nie ryzyka. (2)  Pierwsza dyrektywa Rady 73/239/[EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich, innych niż ubezpieczenia na życie (*), wymaga od spółek ubezpieczeniowych posiada- nia marginesu wypłacalności. (3)  Wymóg ustalenia przez zakłady ubezpieczeń, poza zabez- pieczeniami technicznymi mającymi na celu stawienie czoła odpowiedzialności za przyjęcie do ubezpieczenia, marginesu wypłacalności działającego jako zabezpieczenie przed różnymi wahaniami w branży jest ważnym elemen- tem w systemie nadzoru ostrożnościowego ukierunkowa- nego na ochronę osób ubezpieczonych i posiadaczy polis ubezpieczeniowych. (4)  Obowiązujące przepisy dotyczące marginesu wypłacalno- ści ustanowione dyrektywą 73/239JEWG nie zostały zasadniczo zmienione przez późniejsze przepisy wspólno- towe, a dyrektywa Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż (!) Dz.U. C 96 E z 27.3.2001, str. 129. () Dz.U.C 193 z 10.7.2001, str. 16. ) Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 4 lipca 2001 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 14 lutego 2002 r. (*) Dz.U. L 228 z 16.8.1973, str. 3. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2000/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 181 z 20.7.2000, str. 65). (1) ubezpieczenie na życi (*) 5 wymaga od Komisji dostarcze- nia do Komitetu ds. Ubezpieczeń utworzonego na mocy dyrektywy Rady 91/675/EWG (6) raportu w sprawie potrzeby dalszej harmonizacji marginesu wypłacalności. Komisja przygotowała powyższy raport w świetle zaleceń raportu w sprawie wypłacalności zakładów ubezpieczeń przygotowanego przez Konferencję Organów Nadzoru Ubezpieczeniowego Państw Członkowskich Unii Furopej- skiej. Podczas gdy raport zawierał stwierdzenie, że system działa w sposób zadowalający i opiera się na zdrowych zasadach wynikających z przejrzystości, jednak w szczególnych przypadkach, szczególnie w przypadku wrażliwych profi- lów ryzyka, stwierdzono jego pewne słabości. Istnieje potrzeba zwiększenia aktualnego minimalnego funduszu gwarancyjnego, w szczególności w wyniku infla- cji poziomu roszczeń i wydatków operacyjnych od czasu pierwotnego przyjęcia tego wymogu. W związku z tym powyższe progi, do których stosuje się współczynnik niskiego oprocentowania dla określenia wymogu margi- nesu wypłacalności w sprawie składek i roszczeń, powinny również zostać podwyższone. W celu uniknięcia w przyszłości znaczących i gwałtow- nych podwyżek w wysokości minimalnego funduszu gwa- rancyjnego należy ustalić mechanizm uwzględniający ich podwyższanie zgodnie z europejskim indeksem cen kon- sumpcyjnych. W szczególnych sytuacjach zagrożenia praw posiadaczy polis ubezpieczeniowych istnieje potrzeba uprawnienia właściwych organów do podejmowania interwencji na wystarczająco wczesnym etapie, jednakże korzystając ze swoich uprawnień, właściwe organy powinny informować zakład ubezpieczeń o powodach uzasadniających takie działania nadzorcze, zgodnie z zasadami rozsądnego zarządzania i z zachowaniem należytych procedur. Tak długo, jak istnieje taka sytuacja, właściwe organy nie powinny poświadczać posiadania przez zakład ubezpie- czeń wystarczającego marginesu wypłacalności. W świetle rozwoju rynku zawierania umów reasekuracyj- nych przez pierwotnych ubezpieczycieli istnieje potrzeba upoważnienia właściwych organów do obniżania w pew- nych okolicznościach wymaganego marginesu wypłacal- ności. W przypadku gdy ubezpieczyciel znacząco ogranicza lub zaprzestaje księgowania nowej działalności, istnieje potrzeba ustalenia właściwego marginesu wypłacalności pod względem pozostałych pasywów prowadzonej dzia- łalności, odzwierciedlonych w poziomie rezerw technicz- nych. Dz.U. L 228 z 11.8.1992, str. 1. dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2000/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 290 z 17.11.2000, str. 27). Dz.U. L 374 z 31.12.1991, str. 32.