320 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 15Jt. 6 32001L0081 27.11.2001 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH L 309/22 DYREKTYWA 2001/81/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 23 października 2001 r. w sprawie krajowych poziomów emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę FEuropej- ską, w szczególności jego art. 175 ust. 1, uwzględniając wniosek Komisji (!), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (?), uwzględniając opinię Komitetu Regionów ('), stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Trakta- tu (+), w świetle wspólnego projektu zatwierdzonego przez komi- tet pojednawczy w dniu 2 sierpnia 2001 r., a także mając na uwadze, co następuje: (1) Ogólne podejście i strategia „Piątego programu dzia- łań w dziedzinie ochrony środowiska” zostały zatwier- dzone rezolucją Rady oraz przedstawicieli rządów Państw Członkowskich z dnia 1 lutego 1993 r., zebra- nych w Radzie w sprawie wspólnotowego programu poli- tyki i działania w odniesieniu do środowiska oraz stałego rozwoju (*), ustanawiając jako cel nieprzekraczanie we Wspólnocie ładunków i poziomów krytycznych zakwa- szenia. Program wymaga, aby wszyscy ludzie byli skutecz- nie chronieni przed zagrożeniami, jakie dla ich zdrowia stwarza zanieczyszczenie powietrza, i aby dopuszczalne poziomy zanieczyszczenia uwzględniały ochronę środowi- ska. Zgodnie z tym programem wielkości zalecane przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) powinny być obowiązujące na szczeblu wspólnotowym. Państwa Członkowskie podpisały w dniu 1 grudnia 1999 r. Protokół z Góteborga do Konwencji Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych (EKG NZ) o trans- granicznym zanieczyszczaniu powietrza na dalekie odle- głości w celu przeciwdziałania zakwaszeniu, eutrofiza- cji i powstawaniu ozonu w warstwie przyziemnej. Dz.U. C 56 E z 29.2.2000, str. 34. Dz.U. C 51 z 23.2.2000, str. 11. Dz.U. C 317 z 6.11.2000, str. 35. Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 15 marca 2000 r. (Dz.U. C 377 z 29.12.2000, str. 159), wspólne stanowisko Rady z dnia 7 listopada 2000 r. (Dz.U. C 375 z 28.12.2000, str. 1) oraz decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 marca 2001 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym). Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 20 września 2001 r. oraz decyzja Rady z dnia 27 września 2001 r. Dz.U. C 138 z 17.5.1993, str. 1. (3) (9) () Decyzja nr 2179/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 września 1998 r. w sprawie rewizji wspólnoto- wego programu polityki i działań w odniesieniu do środo- wiska naturalnego i stałego rozwoju „Ku trwałemu rozwo- jowi” (6) podkreśla, że należy zwrócić szczególną uwagę na opracowanie i realizację strategii, której celem będzie doprowadzenie do nieprzekraczania ładunków krytycz- nych w odniesieniu do narażenia na zakwaszanie, eutrofi- zację i fotochemiczne zanieczyszczenie powietrza. Dyrektywa Rady 92/72/JEWG z dnia 21 września 1992 r. w sprawie zanieczyszczenia powietrza ozonem (7) zobowiązuje Komisję do przedłożenia Radzie sprawozda- nia dotyczącego oceny fotochemicznego zanieczyszczenia powietrza we Wspólnocie wraz z propozycjami, jakie Komisja uzna za właściwe, w sprawie kontroli zanieczy- szczenia powietrza przez ozon w warstwie przyziemnej oraz, jeżeli będzie to konieczne, w sprawie redukcji emisji prekursorów ozonu. Znaczne obszary Wspólnoty narażone są na składowanie substancji zakwaszających i eutrofizujących na poziomie szkodliwym dla środowiska. Wielkości zalecane przez WHO, zapewniające ochronę zdrowia ludzkiego i ochronę roślinności przed zanieczyszczeniem fotochemicznym, są znacznie przekroczone we wszystkich Państwach Człon- kowskich. Dlatego należy stopniowo eliminować przekraczanie ładunków krytycznych oraz zapewnić przestrzeganie poziomów zalecanych. Osiągnięcie długookresowych celów wycliminowania szkodliwych skutków zakwaszenia i zmniejszenie naraże- nia ludzi i środowiska na ozon w warstwie przyziemnej do wielkości zalecanych przez WHO nie jest obecnie tech- nicznie możliwe. Dlatego konieczne jest określenie przej- ściowego celu ekologicznego w zakresie przeciwdziałania zakwaszeniu i zanieczyszczeniu ozonem w warstwie przy- ziemnej, będącego podstawą dla określenia niezbędnych środków prowadzących do redukcji tego zanieczyszczenia. Przy ustalaniu przejściowych celów ekologicznych i środ- ków prowadzących do ich osiągnięcia należy wziąć pod uwagę możliwości techniczne oraz związane z tym koszty i korzyści. Środki powinny zapewnić, że każde pod- jęte działanie będzie efektywne pod względem kosztów dla Wspólnoty jako całości oraz wziąć pod uwagę koniecz- ność unikania nadmiernych kosztów, obciążających poszczególne Państwa Członkowskie. Dz.U. L 275 z 10.10.1998, str. 1. Dz.U. L 297 z 13.10.1992, str. 1.