224 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej Osft. 4 32002L0015 23.3.2002 DZIENNIK URZĘDOWY WSPOLNOT EUROPEJSKICH L 80/35 DYREKTYWA 2002/15/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie organizacji czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, (5) uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Furopejską, w szczególności jego art. 71 i art. 137 ust. 2, uwzględniając wniosek Komisji (!), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (?), po konsultacji z Komitetem Regionów, działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Trakta- tu () oraz w świetle jednolitego tekstu zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy dnia 16 stycznia 200? r., a także mając na uwadze, co następuje: (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grud- nia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (4) ustanowiło wspólne reguły w sprawie czasu prowadzenia (7) pojazdu i okresów odpoczynku dla kierowców; rozporzą- dzenie to nie obejmuje innych aspektów czasu pracy w transporcie drogowym. (2)  Dyrektywa Rady 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (*) umożliwia przyjęcie bardziej szczegółowych wymagań w zakresie organizacji czasu pracy. Mając na uwagę bran- żowy charakter niniejszej dyrektywy, przepisy tej dyrek- tywy mają pierwszeństwo przed dyrektywą 93/104/WE na (8) mocy jej art. 14. (3)  Pomimo intensywnych negocjacji między partnerami spo- łecznymi nie było możliwe osiągnięcie porozumienia na temat pracowników wykonujących pracę w trasie w zakre- (9) sie transportu drogowego. (4)  Jest zatem konieczne ustanowienie szeregu bardziej szcze- gółowych przepisów dotyczących godzin pracy w trans- (10) porcie drogowym, zmierzających do zapewnienia bezpie- czeństwa transportu oraz zdrowia i bezpieczeństwa osób w nim uczestniczących. (!) Dz.U.C 43 z 17.2.1999, str. 4. () Dz.U.C 138 z 18.5.1999, str. 33. (”) Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 14 kwietnia 1999 r. (Dz.U. C 219 z 30.7.1999, str. 235), zatwierdzona dnia 6 maja 1999 r. (Dz.U. C 279 z 1.10.1999, str. 270), wspólne stanowisko Rady z dnia 23 marca 2001 r. (Dz.U. C 142 z 15.5.2001, str. 24) i decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 czerwca 2001 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym), decyzja Parlamentu (11) Europejskiego z dnia 5 lutego 2002 r. i decyzja Rady z dnia 18 lutego 2002 r. Dz.U. L 370 z 31.12.1985, str. 1. Dz.U. L 307 z 13.12.1993, str. 18. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/34/WE (Dz.U. L 195 z 1.8.2000, str. 41). US 2 Z uwagi na fakt, że cele proponowanego działania nie mogą zostać w stopniu wystarczającym osiągnięte przez Państwa Członkowskie i w związku z tym mogą, z uwagi na rozmiar i efekty proponowanego działania, zostać lepiej osiągnięte na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości, jak okreś- lono w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalno- ści, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów. Zakres zastosowania niniejszej dyrektywy obejmuje tylko pracowników wykonujących pracę w trasie zatrudnionych przez przedsiębiorstwa transportowe mające siedzibę w Państwie Członkowskim, uczestniczących w czynno- ściach związanych z transportem drogowym objętych roz- porządzeniem (EWG) nr 3820/85 lub, nie spełniając tego, Umową Europejską dotyczącą pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR). Należy wyraźnie stwierdzić, że pracownicy wykonujący pracę w trasie wyłączeni z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy i niebędący kierowcami pracującymi na własny rachunek korzystają z podstawowej ochrony, określonej w dyrektywie 93/104/WE. Ochrona podstawowa obej- muje obowiązujące reguły w sprawie odpowiedniego odpoczynku, maksymalnego średniego tygodniowego czasu pracy, corocznego urlopu i niektóre przepisy pod- stawowe dotyczące pracowników pracujących w porze nocnej, w tym badania lekarskie. Ponieważ kierowcy pracujący na własny rachunek objęci są zakresem rozporządzenia (EWG) nr 3820/85, ale wyłą- czeni z zakresu dyrektywy 93/104/WE, powinni być oni czasowo wyłączeni z zakresu stosowania niniejszej dyrek- tywy, zgodnie z przepisami art. 2 ust. 1. Definicje zastosowane w niniejszej dyrektywie nie mają na celu stworzenia precedensu dla innych rozporządzeń Wspólnoty w sprawie czasu pracy. W celu poprawy bezpieczeństwa drogowego, zapobieże- nia zakłócaniu konkurencji i zagwarantowania bezpie- czeństwa i zdrowia pracowników wykonujących pracę w trasie objętych niniejszą dyrektywą, ci ostatni powinni dokładnie wiedzieć, które okresy przeznaczone na czyn- ności związane z transportem drogowym zaliczają się do czasu pracy, a które nie, i w związku z tym uznawane są za przerwy, czas odpoczynku lub okresy dyspozycyjności. Pracownikom tym należy przyznać minimalne dzienne i tygodniowe okresy odpoczynku oraz odpowiednie prze- rwy. Jest również konieczne ustanowienie maksymalnego limitu liczby godzin pracy w tygodniu. Badania wykazały, że organizm ludzki jest w nocy bardziej wrażliwy na zakłócenia środowiska i na pewne uciążliwe formy organizacji pracy oraz że długie okresy pracy w porze nocnej mogą być szkodliwe dla zdrowia pracow- ników i mogą zagrażać ich bezpieczeństwu oraz, ogólnie, bezpieczeństwu drogowemu.