64 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 19/t. 6 32002L0090 5.12.2002 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH L 328/17 DYREKTYWA RADY 2002/90/WE z dnia 28 listopada 2002 r. definiująca ułatwianie nielegalnego wjazdu, tranzytu i pobytu RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Furopej- ską, w szczególności jego art. 61 lit. a) i art. 63 ust. 3 lit. b), uwzględniając inicjatywę Republiki Francuskiej (!), uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (?), a także mając na uwadze, co następuje: (1)  Jednym z celów Unii Europejskiej jest stopniowe tworze- nie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwo- ści, co oznacza, między innymi, że musi być zwalczana nielegalna imigracja. (2) W konsekwencji, powinny być podejmowane środki dla zwalczania  pomocy w  nielegalnej — imigracji, zarówno w związku z nielegalnym przekraczaniem gra- nicy w ścisłym znaczeniu jak i w celu zwalczania istnieją- cych sieci wykorzystujących ludzi. (3) — W tym celu zasadnicze znaczenie ma zbliżenie istniejących przepisów prawa, w szczególności z jednej strony, dokładna definicja danego naruszenia i przypadki wyłą- czeń, które są przedmiotem niniejszej dyrektywy i, z dru- giej strony, minimalne zasady dotyczące karania, odpowie- dzialności osób prawnych i jurysdykcji, które są przedmiotem decyzji ramowej Rady 2002/946/WSiSW z dnia 28 listopada 2002 r. w sprawie wzmocnienia systemu karnego w celu zapobiegania ułatwianiu nielegalnego wjazdu, tranzytu i pobytu (?). (4)  Celem niniejszej dyrektywy jest udostępnienie definicji uła- twiania nielegalnej imigracji i w konsekwencji umożliwie- nie skuteczniejszego zastosowania decyzji ramowej 2002/946/WSiSW w celu zapobiegania temu przestęp- stwu. (5)  Niniejsza decyzja ramowa uzupełnia inne instrumenty przyjęte w celu zwalczania nielegalnej imigracji, nielegal- nego zatrudniania, handlu ludźmi i seksualnego wykorzy- stywania dzieci. (6) — W przypadku Islandii i Norwegii, niniejsza decyzja ramowa tworzy rozwinięcie postanowień dorobku Schen- gen w rozumieniu Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowa- dzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (*), które obejmuje obszar określony w art. 1 lit. E) decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie nie- których warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Furopejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (*). (!) Dz.U. C 253 z 4.9.2000, str. 1. () Dz.U. C 276 z 1.10.2001, str. 244. () Dz.U. L 328 z 5.12.2002, str. 1. (*) Dz.U. L 176 z 10.7.1999, str. 36. () Dz.U. L 176 z 10.7.1999, str. 31. (7)  Zjednoczone Królestwo i Irlandia uczestniczą w przyję- ciu i stosowaniu niniejszej dyrektywy zgodnie z odpowied- nimi postanowieniami Traktatów. (8)  Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczest- niczy w przyjęciu niniejszej dyrektywy i nie jest ona dla niej wiążąca oraz nie podlega jej stosowaniu. Przy założe- niu, że niniejsza dyrektywa opiera się o dorobek Schengen na podstawie przepisów tytułu TV części trzeciej Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Furopejską, Dania postanowi, zgodnie z art. 5 omawianego Protokołu, w terminie sze- ściu miesięcy od przyjęcia przez Radę niniejszej dyrekty- wy, czy zastosuje ją w swoim prawie krajowym, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ: Artykuł 1 Ogólne naruszenie 1. Każde Państwo Członkowskie przyjmie właściwe sankcje wobec: a) każdej osoby, która umyślnie pomaga osobie nie będącej oby- watelem Państwa Członkowskiego we wjeździe, lub tranzycie przez terytorium Państwa Członkowskiego z naruszeniem przepisów dotyczących wjazdu lub tranzytu cudzoziemców; b) każdej osoby, która dla korzyści finansowych umyślnie pomaga osobie nie będącej obywatelem Państwa Członkow- skiego w zamieszkaniu na terytorium Państwa Członkow- skiego z naruszeniem przepisów dotyczących pobytu cudzo- ziemców. 2. Każde Państwo Członkowskie może zdecydować o nienakła- daniu sankcji w odniesieniu do zachowania zdefiniowa- nego w ust. 1 lit. a) przez stosowanie swojego prawa krajo- wego i praktyki w przypadkach gdy celem zachowania jest zapewnienie pomocy humanitarnej wobec osoby, której to doty- czy. Artykuł 2 Podżeganie, uczestnictwo i usiłowanie Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki konieczne do zapewnienia, że sankcje określone w art. 1 stosuje się również do osoby, która: a) podżega do popełnienia, b) jest współsprawcą w, lub c) usiłuje popełnić naruszenie określone w art. 1 ust. 1 lit. a) lub b).