6.12.2005 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 318/19 DYREKTYWA KOMISJI 2005/87/WE z dnia 5 grudnia 2005 r. zmieniająca załącznik I do dyrektywy 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie niepożądanych substancji w paszach zwierzęcych w odniesieniu do ołowiu, fluoru i kadmu (Tekst mający znaczenie dla EOG) KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, uwzględniając dyrektywę 2002/32/WE Parlamentu Europej- skiego i Rady z dnia 7 maja 2002 r. w sprawie niepożądanych substancji w paszach zwierzęcych (!), w szczególności jego art. 8 ust. 1, uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków — stosowanych — w — żywieniu — zwierząt (”), w szczególności jego art. 13 ust. 2 zdanie trzecie, a także mając na uwadze, co następuje: (1)  Dyrektywa 2002/32/WE stanowi, że stosowanie produktów przeznaczonych do żywienia zwierząt, w których zawartość niepożądanych substancji prze- kracza maksymalny dopuszczalny poziom określony w załączniku I do tejże dyrektywy, jest niedozwolone. (2) Z chwilą przyjmowania dyrektywy 2002/32/WE Komisja podała, że przepisy określone w załączniku I do wyżej wymienionej dyrektywy będą podlegać przeglądowi na podstawie aktualnej naukowej oceny zagrożeń i przy uwzględnieniu zakazu rozcieńczania wszelkich zakażo- nych, niezgodnych z przepisami produktów przeznaczo- nych do żywienia zwierząt. (3)) Dnia 2 czerwca 2004 r. panel naukowy ds. substancji skażających w łańcuchu pokarmowym przy Europejskim Urzędzie ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) przyjął opinię na wniosek Komisji dotyczącą ołowiu jako niepo- żądanej substancji w paszach zwierzęcych. (*) Dz.U. L 140 z 30.5.2002, str. 10. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2005/8/WE (Dz.U. L 27 z 29.1.2005, str. 44). () Dz.U. L 268 z 18.10.2003, str. 29. Rozporządzenie ostatnio zmie- nione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 378/2005 (Dz.U. L 59 z 5.3.2005, str. 8). (4) Zanieczyszczenie żywności przez ołów jest problemem zdrowia publicznego. Ołów gromadzi się w pewnym stopniu w tkance nerkowej i w tkance wątrobowej, a tkanki mięśniowe zawierają małe pozostałości ołowiu i jego przejście do mleka jest ograniczone. Jednakże żywność pochodzenia zwierzęcego nie stanowi głównego źródła narażenia ludzi na działanie ołowiu. Bydło i owce wydają się być gatunkami zwierząt najbar- dziej wrażliwymi na ostrą toksyczność ołowiu. Indywi- dualne zatrucia zostały zgłoszone w następstwie spożycia materiału paszowego pochodzącego z zanieczyszczonych obszarów lub przypadkowego spożycia substancji zawie- rających  ołów. Jednakże poziomy stwierdzone w materiałach paszowych wprowadzonych do obrotu w Unii Europejskiej nie mają klinicznych objawów toksyczności. Obowiązujące przepisy prawne dotyczące ołowiu w produktach przeznaczonych do żywienia zwierząt są zwykle odpowiednie dla zapewnienia, że produkty te nie mogą stanowić jakiegokolwiek niebezpieczeństwa dla zdrowia ludzi, zdrowia zwierząt bądź niekorzystnie wpływać na produkcję zwierząt. Zważywszy, że bydło i owce wydają się być gatunkami zwierząt najbardziej wrażliwymi, a zielonka stanowi główny składnik ich dziennej racji żywieniowej, należy dokonać przeglądu w celu ewentualnego ograniczenia w  przyszłości  maksymalnego poziomu ołowiu w zielonce. Poza tym należy ustanowić maksymalny poziom ołowiu dla dodatków należących do grup funkcjonalnych pierw- iastków śladowych, lepiszczy i środków zapobiegających zbrylaniu, oraz do premiksów. Maksymalny poziom usta- nowiony  dla premiksów uwzględnia  dodatki o najwyższym poziomie ołowiu, a nie wrażliwość różnych gatunków zwierząt na ołów. Aby chronić zdrowia ludzi i zwierząt, producenci premiksów są odpo- wiedzialni za zapewnienie, że poza maksymalnymi poziomami dla premiksów instrukcje użytkowania premiksów są zgodne z maksymalnymi poziomami dla pasz uzupełniających lub pełnoporcjowych.