132 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej Os[t. 4 32001L0045 19.7.2001 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH L 195/46 DYREKTYWA 2001/45/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 27 czerwca 2001 r. zmieniająca dyrektywę Rady 89/655/EWG dotyczącą minimalnych wymagań w zakresie bezpieczeństwa i higieny użytkowania sprzętu roboczego przez pracowników podczas pracy (druga dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Tekst mający znaczenie dla EOG) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Furopejską, w szczególności jego art. 137 ust. 2, uwzględniając wniosek Komisji, przedłożony po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy (!), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (?), po konsultacji z Komitetem Regionów, działając zgodnie z procedurą, określoną w art. 251 Traktatu (*), a także mając na uwadze, co następuje: (1) Artykuł 137 ust. 2 Traktatu przewiduje, że Rada może przyjąć, w drodze dyrektyw, minimalne wymogi zachęca- jące do wprowadzania ulepszeń, szczególnie w środowi- sku pracy, w celu zapewnienia lepszego poziomu bezpie- czeństwa i ochrony zdrowia pracowników. Na mocy wymienionego artykułu dyrektywy takie muszą unikać nakładania administracyjnych, finansowych i praw- nych ograniczeń w sposób, który mógłby powstrzymać zakładanie i rozwój małych i średnich przedsiębiorstw. Poprawa bezpieczeństwa, higieny i ochrony zdrowia w miejscu pracy stanowi cel, który nie może zostać podpo- rządkowany wyłącznie względom ekonomicznym. Zgodność z minimalnymi wymaganiami stworzonymi w celu zapewnienia wyższych norm zdrowia i bezpieczeń- stwa przy używaniu sprzętu roboczego przewidzianego do tymczasowej pracy na wysokości jest kluczowa dla zapew- nienia ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników. Przepisy przyjęte na mocy art. 137 ust. 2 Traktatu nie sta- nowią przeszkody dla jakiegokolwiek Państwa Członkow- skiego w utrzymaniu lub wprowadzeniu bardziej suro- wych środków ochrony warunków pracy zgodnych z Traktatem. Dz.U. C 247 E z 31.8.1999, str. 23 oraz Dz.U. C 62 E z 27.2.2001, str. 113. Dz.U. C 138 z 18.5.1999, str. 30. Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 21 września 2000 r. (Dz.U. C 146 z 17.5.2001, str. 78), wspólne stanowisko Rady z dnia 23 marca 2001 r. (Dz.U. C 142 z 15.5.2001, str. 16) oraz decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 czerwca 2001 r. (6) (10) (13) ( ) Praca na wysokości może narazić pracowników na szcze- gólnie wysokie ryzyko dla ich zdrowia i bezpieczeństwa, w szczególności na upadek z wysokości i inne poważne wypadki przy pracy, które stanowią dużą część wszystkich wypadków, szczególnie śmiertelnych. Osoby prowadzące działalność gospodarczą na własny rachunek i pracodawcy, w przypadku gdy sami prowadzą działalność zawodową i osobiście używają sprzętu przeznaczonego do wykonania tymczasowej pracy na wysokości, mogą wpływać na zdrowie i bezpieczeństwo zatrudnionych. Dyrektywa Rady 92/57/EWG z dnia 24 czerwca 1992 r. w sprawie wprowadzenia w życie minimalnych wymagań w zakresie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w miejscach tymczasowych lub ruchomych budów (ósma dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (*) nakłada na te kategorie osób obowiązek przestrzegania między innymi art. 4 i załącznika I do dyrektywy 89/655]EWG ('). Każdy pracodawca, który zamierza przeprowadzić tym- czasowe prace na wysokości, powinien wybrać sprzęt zapewniający właściwą ochronę przed ryzykiem upadku z wysokości. Zasadniczo środki ochrony zbiorowej zapobiegające upad- kowi zapewniają lepsze zabezpieczenie niż środki ochrony osobistej. Wyborowi i używaniu sprzętu właściwego dla każdego szczególnego miejsca budowy, zapobiegającego i eliminującego ryzyko, gdzie stosowne, powinno towarzy- szyć specjalistyczne szkolenie i dodatkowe badanie. Drabiny, rusztowania i liny stanowią sprzęt najczęściej używany w wykonywaniu tymczasowych prac na wyso- kości, a bezpieczeństwo i zdrowie pracowników zaanga- żowanych do tego typu prac w znaczącej mierze zależy od ich właściwego użycia; najbezpieczniejszy sposób, w jaki sprzęt ten może być użyty przez pracowników musi dla- tego zostać określony; odpowiednie specjalistyczne prze- szkolenie pracowników jest zatem wymagane. Niniejsza dyrektywa jest najbardziej właściwym środkiem dla osiągnięcia zamierzonych celów i nie wykracza poza to, co jest do osiągnięcia niezbędne. Niniejsza dyrektywa stanowi praktyczny wkład w kierunku tworzenia społecznego wymiaru rynku wewnętrznego. Dz.U. L 245 z 26.8.1992, str. 6. Dz.U. L 393 z 30.12.1989, str. 1.