02/t. 9 Dziennik Urzędowy Unii Furopejskiej 221 31999R0955 L 119/1 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH 7.5.1999 ROZPORZĄDZENIE (WE) NR 955/1999 PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 13 kwietnia 1999 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 w zakresie zewnętrznej procedury tranzytowej PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 28, 100a i 113, uwzględniając wniosek Komisji (!), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomicznego-Społecznego (?), stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189b Trakta- tu (*, a także mając na uwadze, co następuje: (1) Procedura tranzytu zewnętrznego, jak uregulowana rozpo- rządzeniem Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 paździer- nika 1992 r. ustanawiającym Wspólnotowy Kodeks Cel- ny (+), ma na celu przede wszystkim ułatwienie obrotu towarami niewspólnotowymi na obszarze celnym Wspól- noty; potrzeba odwołania się do tej procedury w zakresie wywozu towarów wspólnotowych musi zostać poddana ocenie w odniesieniu do bardzo różnych sytuacji; konieczne w każdym przypadku jest uniknięcie sytuacji, w których produkty objęte lub korzystające ze środków w wywozie, mogłyby uchylać się od tych środków lub korzystać bez uzasadnienia, zapewniając że wspólnotowe prawodawstwo celne w całej rozciągłości gwarantuje kon- trolę i monitorowanie co najmniej w takim samym Dz.U. C 337 z 7.11.1997, str. 52. Dz.U. C 73 z 9.3.1998, str. 17. Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 13 maja 1998 r. (Dz.U. C 167 z 1.6.1998, str. 99), wspólne stanowisko Rady z dnia 24 wrze- śnia 1998 r. (Dz.U. C 333 z 30.10.1998, str. 65) i decyzja Parla- mentu Europejskiego z dnia 16 grudnia 1998 r. (Dz.U. C 98 z 9.4.1999). Decyzja Rady z dnia 29 marca 1999 r. Dz.U. L 302 z 19.10.1992, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmie- nione rozporządzeniem (WE) nr 82/97 (Dz.U. L 17 z 21.1.1997, str. 1). stopniu, w jakim zapewnia to procedura wspólnotowego tranzytu zewnętrznego; z pozostawieniem możliwości korzystania w pewnych sytuacjach z tej procedury, okre- ślenie takich sytuacji powinno być przedmiotem proce- dury Komitetu. Wszystkie decyzje podejmowane w ramach procedury Komitetu muszą być przejrzyste zarówno dla administra- cji celnych jak i podmiotów gospodarczych. Należy określić sposób, w jaki organy celne zamykają pro- cedurę, w zależności od miejsca, chwili i warunków, w jakich procedura zostaje zakończona, w celu dokładniej- szego określenia zakresu i obowiązków zobowiązanego w procedurze tranzytu zewnętrznego i zapewnienia, że w przypadku braku informacji pozwalających na stwier- dzenie zakończenia procedury zobowiązany pozostaje w pełni odpowiedzialny; w celu zwiększenia bezpieczeń- stwa i skuteczności procedur tranzytowych należy udosko- nalić zamknięcie procedury za pomocą środków operacyj- nych oraz przepisów wykonawczych, które mają zostać określone zgodnie z procedurą Komitetu, zapewniając, że organy celne dokonują zamknięcia procedury tranzytu w możliwie najkrótszym czasie. Należy dokładniej określić zasady odnoszące się do gwa- rancji w tranzycie, włącznie z zastosowaniem różnych form gwarancji i przypadków zwolnienia z obowiązku złożenia gwarancji, w szczególności w następstwie zmiany zasięgu tranzytu morskiego; w celu zapewnienia odpo- wiedniej ochrony interesów finansowych Państw Człon- kowskich i Wspólnoty bez wprowadzania nieproporcjo- nalnych obciążeń dla użytkowników gwarancja ta i naliczenie jej wysokości muszą opierać się jednocześnie z uwzględnieniem wiarygodności podmiotu gospodar- czego i ryzyka związanego z towarami; ponadto pożądana jest bardziej logiczna i lepiej skonstruowana treść przepi- sów odnoszących się do gwarancji w tranzycie.