03[t. 33 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 149 32001R1453 L 198/26 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH 21.7.2001 ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 1453/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Azorów i Madery oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1600/92 (Poseima) RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36, 37 i art. 299 ust. 2, uwzględniając wniosek Komisji, uwzględniając opinię Parlamentu Furopejskiego (!), a także mając na uwadze, co następuje: (1) Decyzją 91/315/EWG (?) Rada przyjęła program opcji szczególnych ze względu na oddalenie i wyspiarski charakter Madery i Azorów (Poseima), zgodnie z polityką Wspólnoty wspierania regionów peryferyjnych. Celem programu jest ułatwienie rozwoju gospodarczego i społecznego regionów i umożliwianie im skorzystania z zalet wspólnego rynku, którego są nieodłączną częścią, pomimo czynników obiektywnych pozostawiających je w izolacji geograficznej i ekonomicznej. Program wymaga, aby WPR była stosowana w tych regionach i zapewnia przyjęcie szczególnych środków, w szczegól- ności mających poprawić warunki, w których produkty rolne są produkowane i sprzedawane oraz złagodzić skutki ich wyjątkowego położenia geograficznego i ogra- niczenia, uwzględnione w art. 299 ust. 2 Traktatu. Szczególne położenie geograficzne Madery i Azorów powoduje dodatkowe koszty transportu w dostarczaniu niezbędnych produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi, do przetworzenia oraz na surowce rolne. Ponadto, czynniki obiektywne wynikające z wyspiar- skiego charakteru nakładają na podmioty gospodarcze i producentów na tych wyspach dalsze ograniczenia, które istotnie utrudniają ich działalność. Trudności te mogą być złagodzone przez obniżenie ceny tych niezbędnych produktów. Właściwym wobec tego jest przyjęcie szcze- gólnych przepisów gwarantujących dostawy na wyspy i wyrównujących dodatkowe koszty wynikające z ich oddalenia, charakteru wyspiarskiego i peryferyjnego położenia. W tym celu, niezależnie od art. 23 Traktatu, przywóz produktów rolnych z państw trzecich powinien być zwolniony ze stosowanych należności przywozowych. Uwzględniając ich pochodzenie i regulacje celne na mocy przepisów prawa wspólnotowego produkty, które zostały wprowadzone na terytorium obszaru celnego (!) Opinia wydana dnia 14 czerwca 2001 r. (dotychczas nie opubliko- wana w Dzienniku Urzędowym). (*) Dz.U. L 171 z 29.6.1991, str. 10. Wspólnoty na podstawie procedury uszlachetniania czynnego lub procedury składu celnego powinny być uważane za przywóz bezpośredni do celów przyzna- wania świadczeń wynikających z konkretnych uzgodnień ustaleń sprawie dostaw. W celu osiągnięcia celu obniżenia cen w tych regionach i ograniczenia dodatkowych kosztów wynikających z oddalenia, wyspiarskiego charakteru i peryferyjnego położenia tych regionów, z równoczesnym zachowa- niem konkurencyjności produktów Wspólnoty, powinna zostać przyznana pomoc na dostawy na te wyspy produktów pochodzenia wspólnotowego. Przy udzie- laniu takiej pomocy powinien być brany pod uwagę dodatkowy koszt transportu na Maderę i Azory, ceny stosowane w wywozie do państw trzecich oraz w przy- padku nakładów na produkcję rolną i towarów przezna- czonych do przetwarzania, dodatkowy koszt charakteru wyspiarskiego i peryferyjnego położenia. Ponieważ ilości, których dotyczą przepisy szczególne dotyczące dostaw są ograniczone do wymogów zapo- trzebowania tych regionów na dostawy, uzgodnienia te nie zakłócają sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego. Ponadto, korzyści ekonomiczne konkret- nych uzgodnień w sprawie dostaw nie powinny powo- dować zakłóceń w handlu produktami. Ponowna wysyłka i ponowny wywóz tych produktów z Azorów i Madery powinien być wobec tego zabroniony. Jednakże ten zakaz nie stosuje się do przepływów handlowych pomiędzy regionami Madery i Azorów. Zakaz ten nie stosuje się również do przetwarzania, z zastrzeżeniem niektórych warunków, do eksportu do państw trzecich w celu wspierania handlu regionalnego lub do tradycyj- nych wysyłek do pozostałej części Wspólnoty. Korzyści ekonomiczne wynikające z konkretnych uzgod- nień w sprawie dostaw powinny zostać przekazywane tak, aby obniżyć koszty produkcji i ceny w zakresie obejmującym cały łańcuch produkcji i dystrybucji, aż do użytkownika końcowego, osiągając kulminację w obniżeniu cen konsumpcyjnych. Powinny wobec tego być przyznawane tylko pod warunkiem że są przekazy- wane i w tym celu musi być przeprowadzone monitoro- wanie.