226 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 17[t. 1 32000L0035 8.8.2000 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH L 200/35 DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY 2000/35/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Furopejską, w szczególności jego art. 95, uwzględniając wniosek Komisji (!), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (?), działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Trakta- tu (*), oraz w świetle tekstu jednolitego zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy w dniu 4 maja 2000 r., a także mając na uwadze, co następuje: (1) Parlament Europejski w rezolucji w sprawie zintegrowa- nego programu dla Rzemiosła oraz Małych i Średnich Przedsiębiorstw (*), wzywa Komisję do przedłożenia wnio- sków dotyczących rozwiązania problemu opóźnień w płatnościach. Dnia 12 maja 1995 r. Komisja przyjęła zalecenie dotyczące terminów płatności w transakcjach handlowych (*). Parlament Europejski w rezolucji dotyczącej zalecenia Komisji w sprawie terminów płatności w transakcjach handlowych, (6) wzywa Komisję, aby wzięła pod uwagę przekształcenie jego zalecenia w propozycję dyrektywy Rady, którą należy jak najszybciej przedłożyć. Komitet Ekonomiczno-Społeczny uchwalił w dniu 29 maja 1997 r. opinię dotyczącą Zielonej Księgi Komisji w spra- wie zamówień publicznych w Unii Europejskiej: Poszuki- wanie rozwiązania (”). Dnia 4 czerwca 1997 r. Komisja opublikowała plan dzia- łań dla jednolitego rynku, w którym podkreśla, że opóź- nienia w płatnościach stanowią poważną przeszkodę w funkcjonowaniu jednolitego rynku. Dnia 17 lipca 1997 r. Komisja opublikowała sprawozda- nie dotyczące opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych (8), w którym zawarte są wyniki oceny skut- ków zalecenia Komisji z dnia12 maja 1995 r. Dz.U. C 168 z 3.6.1998, str. 13 i Dz.U. C 374 z 3.12.1998, str. 4. Dz.U. C 407 z 28.12.1998, str. 50. Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 17 września 1998 r. (Dz.U. C 313 z 12.10.1998, str. 142), Wspólne stanowisko Rady z dnia 29 lipca 1999 r. (Dz.U. C 284 z 6.10.1999, str. 1) i decyzja Parla- mentu Europejskiego z dnia 16 grudnia 1999 r. (dotychczas niepu- blikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich). Decy- zja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 czerwca 2000 r. i decyzja Rady z dnia 18 maja 2000 r. Dz.U. C 323 z 21.11.1994, str. 19. Dz.U. L 127 z 10.6.1995, str. 19. Dz.U. C 211 z 22.7.1996, str. 43. Dz.U. C 287 z 22.9.1997, str. 92. Dz.U. C 216 z 17.7.1997, str. 10. (7) (10) (1) (12) (14) Nadmiernie długie terminy płatności oraz opóźnienia w płatnościach są przyczyną znacznych obciążeń admini- stracyjnych i finansowych dla przedsiębiorstw, zwłaszcza małych i średnich. Ponadto problemy te są poważną przy- czyną niewypłacalności, co zagraża przetrwaniu tych przedsiębiorstw i może spowodować utratę licznych miejsc pracy. W niektórych Państwach Członkowskich umowne terminy płatności znacznie odbiegają od średniej Wspólnoty. Różnice między zasadami płatności a praktyką w Pań- stwach Członkowskich stanowią przeszkodę we właści- wym funkcjonowaniu rynku wewnętrznego. To prowadzi do znacznego ograniczenia transakcji hand- lowych między Państwami Członkowskimi. Jest to sprzeczne z art. 14 Traktatu, ponieważ przedsiębiorca powinien mieć możliwość prowadzenia swej działalności na rynku wewnętrznym pod warunkiem że operacje trans- graniczne nie pociągają za sobą większego ryzyka niż sprzedaż krajowa. Jeśli istniałyby zasadniczo różne zasady dotyczące rynku wewnętrznego i operacji transgranicz- nych, mogłoby dojść do zniekształcenia konkurencji. Z najnowszych statystyk wynika, że sytuacja w wielu Pań- stwach Członkowskich w najlepszym przypadku nie poprawiła się od czasu przyjęcia zalecenia z dnia 12 maja 1995 r. Cel zwalczania opóźnień w płatnościach na rynku wewnętrznym nie może zostać skutecznie zrealizowany przez Państwa Członkowskie, gdy działają one pojedyn- czo, może natomiast łatwiej zostać osiągnięty na płasz- czyźnie Wspólnoty. Niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Tym samym spełnia ona wymogi zasady subsydiarności i pro- porcjonalności ustanowione w art. 5 Traktatu. Niniejsza dyrektywa powinna ograniczać się jedynie do płatności dokonywanych jako wynagrodzenia w transak- cjach handlowych i nie obejmować transakcji z udziałem konsumentów, spłaty odsetek powiązanych z innymi płat- nościami np. płatności wynikających z prawa czekowego i wekslowego, odszkodowania łącznie z płatnościami towarzystw ubezpieczeniowych. Fakt, że niniejsza dyrektywa obejmuje wolne zawody nie oznacza, że Państwa Członkowskie mają je traktować jako przedsiębiorstwa czy kupców do celów nieobjętych niniej- szą dyrektywą.