326 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 15[t. 1 31987L0102 22.6.1986 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH L 42/48 DYREKTYWA RADY z dnia 22 grudnia 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących kredytu konsumenckiego (87/102/EWG) RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gos- podarczą, w szczególności jego art. 100, uwzględniając wniosek Komisji (!), uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (?), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (?), a także mając na uwadze, co następuje: istnieją znaczne różnice w przepisach Państw Członkowskich w dziedzinie kredytu konsumenckiego; te różnice w prawie mogą prowadzić do zakłócenia konkurencji między kredytodawcami na wspólnym rynku; różnice te ograniczają możliwości uzyskania przez konsumenta kredytu w innych Państwach Członkowskich; mają one wpływ na wielkość oraz charakter kredytu, jak również na zakup towarów i usług; w rezultacie różnice te mają wpływ na swobodny przepływ towa- rów i usług możliwych do uzyskania przez konsumentów na kre- dyt i w ten sposób bezpośrednio oddziaływują na funkcjonowa- nie wspólnego rynku; biorąc pod uwagę zwiększanie się wielkości kredytu udzielonego konsumentom we Wspólnocie, ustanowienie wspólnego rynku w zakresie kredytu konsumenckiego byłoby korzystne zarówno dla konsumentów, kredytodawców, producentów, hurtowników i detalistów jak i usługodawców; programy Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej w kwestii poli- tyki ochrony i informowania konsumentów (*) przewidują mię- dzy innymi, że konsument powinien być chroniony przed nie- uczciwymi warunkami udzielania kredytu i że harmonizacja () Dz.U.C 80 z 27.3.1979, str. 4 oraz Dz.U. C 183 z 10.7.1984, str. 4. () Dz.U. C 242 z 12.9.1983, str. 10. () Dz.U.C 113 z 7.5.1980, str. 22. (4) Dz.U. C 92 z 25.4.1975, str. 1 oraz Dz.U. C 133 z 3.6.1981, str. 1. ogólnych warunków regulujących kredyt konsumencki trakto- wana jest priorytetowo; różnice w prawie i praktyce prowadzą do nierównej ochrony konsumenta w zakresie kredytu konsumenckiego między jednym a drugim Państwem Członkowskim; w ostatnich latach nastąpiło dużo zmian w rodzajach kredy- tów dostępnych i wykorzystywanych przez konsumentów; wciąż powstają i rozwijają się nowe formy kredytu konsumenckiego; konsument powinien otrzymywać stosowną informację o warun- kach i kosztach kredytu oraz o swoich zobowiązaniach; informa- cja ta zawiera między innymi roczną stopę oprocentowania kre- dytu lub, jeśli takiej informacji zabraknie, całkowitą kwotę, jaką konsument ma zapłacić za kredyt; do czasu ustalenia wspólnoto- wej metody lub metod obliczania rocznej stopy oprocentowania Państwa Członkowskie powinny zachować istniejące metody lub praktyki obliczania tej stopy lub, jeśli ich zabraknie, powinny ustalić przepisy w celu określania całkowitego kosztu kredytu dla konsumenta; warunki udzielania kredytu mogą być dla konsumenta nieko- rzystne; można osiągnąć lepszą ochronę konsumenta poprzez przyjęcie niektórych wymogów, które będą stosowane do wszyst- kich form kredytu; uwzględniając charakter niektórych umów kredytu lub rodzajów transakcji, umowy takie lub transakcje powinny być częściowo lub w całkowicie wyłączone z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy; Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość, po konsultacji z Komisją, wyłączenia z dyrektywy niektórych form kredytu o charakterze niekomercyjnym, udzielanych na szczególnych warunkach; praktyka istniejąca w niektórych Państwach Członkowskich w odniesieniu do poświadczonych dokumentów sporządzonych przed notariuszem lub sędzią zezwala na niestosowanie niektó- rych przepisów niniejszej dyrektywy niepotrzebnych w przy- padku takich dokumentów; Państwa Członkowskie mają możli- wość wyłączenia takich dokumentów spod tych przepisów; umowy kredytu na bardzo wysokie kwoty zazwyczaj różnią się od zwykłych umów o kredyt konsumencki; zastosowanie przepi- sów niniejszej dyrektywy do umów na bardzo niskie kwoty mogłoby stworzyć niepotrzebne obciążenia administracyjne zarówno dla konsumentów, jak i dla kredytodawców; dlatego umowy poniżej lub powyżej określonych limitów finansowych są wyłączne z dyrektywy;