272 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 19Jt. 6 32003L0109 23.1.2004 DZIENNIK URZĘDOWY UNII EUROPEJSKIEJ L 16/44 DYREKTYWA RADY 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotycząca statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Furopejską, w szczególności jego art. 63 ust. 3 i 4, uwzględniając wniosek Komisji (!), uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (?), uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno- -Społecznego (*, uwzględniając opinię Komitetu Regionów (*), a także mając na uwadze, co następuje: (1) W celu stopniowego ustanawiania przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską przewiduje zarówno przyjęcie środków mających na celu zapewnienie swobodnego prze- pływu osób wraz ze środkami towarzyszącymi odnoszą- cymi się do kontroli granic zewnętrznych, azylu i imigra- cji, jak i przyjęcie środków odnoszących się do azylu, imigracji i ochrony praw obywateli państw trzecich. Rada Europejska podczas szczególnego szczytu w Tam- pere w dniach 15 i 16 października 1999 r. oświadczyła, że status prawny obywateli państw trzecich powinien zostać zbliżony do statusu obywateli Państw Członkow- skich oraz że osoba, która zamieszkiwała legalnie na tery- torium Państwa Członkowskiego przez określony czas i która posiada zezwolenie na pobyt długoterminowy, powinna uzyskać w tym Państwie Członkowskim zestaw jednolitych praw, jak najbardziej zbliżonych do praw przy- znanych obywatelom Unii Europejskiej. Niniejsza dyrektywa szanuje prawa podstawowe oraz prze- strzega zasad uznanych w szczególności w Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz w Karcie Praw Podstawowych Unii Furopej- skiej. Dz.U. C 240 E z 28.8.2001, str. 79. Dz.U. C 284 E z 21.11.2002, str. 102. Dz.U. C 36 z 8.2.2002, str. 59. Dz.U. C 19 z 22.1.2002, str. 18. (10) Integracja obywateli państw trzecich będących rezyden- tami długoterminowymi w Państwach Członkowskich jest kluczowym elementem wspierania spójności gospodarczej i społecznej, która stanowi podstawowy cel Wspólnoty określony w Traktacie. Państwa Członkowskie powinny wykonać przepisy niniej- szej dyrektywy bez dyskryminacji ze względu na płeć, rasę, kolor skóry, pochodzenie etniczne lub społeczne, cechy genetyczne, język, religię lub przekonania, opinie poli- tyczne lub inne poglądy, przynależność do mniejszości narodowej, stan majątkowy, urodzenie, niepełnospraw- ność, wiek lub orientację seksualną. Głównym kryterium uzyskania statusu rezydenta długoter- minowego powinien być czas zamieszkania na terytorium Państwa Członkowskiego. Zamieszkanie powinno być zarówno legalne, jak i nieprzerwane, w celu wykazania, że związki danej osoby z tym państwem mają charakter trwały. Należy wprowadzić przepis pozwalający na pewien stopień elastyczności, w celu umożliwienia uwzględnienia okoliczności, w których osoba ta mogła być zmuszona do tymczasowego opuszczenia terytorium państwa. W celu uzyskania statusu rezydenta długoterminowego obywatele państw trzecich powinni udowodnić, że posia- dają odpowiednie środki oraz ubezpieczenie zdrowotne, aby nie stanowić obciążenia dla Państwa Członkowskiego. Państwa Członkowskie, dokonując oceny stanu posiadania stałych i regularnych dochodów, mogą uwzględnić czyn- niki takie, jak składki na fundusz emerytalno-rentowy oraz spełnienie obowiązku podatkowego. Ponadto obywatele państw trzecich, którzy pragną uzys- kać i utrzymać status rezydenta długoterminowego, nie powinni stanowić zagrożenia dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego. Pojęcie porządku publicznego może obejmować skazanie za popełnienie poważnego przestępstwa. Względy ekonomiczne nie powinny stanowić podstawy odmowy przyznania statusu rezydenta długoterminowego i nie mogą być uznawane za wpływające na odnośne warunki. Należy ustanowić zbiór zasad regulujących procedury rozpatrywania wniosków o przyznanie statusu rezydenta długoterminowego. Procedury te powinny być skuteczne i możliwe do zrealizowania, uwzględniając zwykłe obcią- żenie pracą administracji Państw Członkowskich, jak rów- nież powinny być przejrzyste i sprawiedliwe w celu zapew- nienia właściwej pewności prawnej danym osobom. Nie powinny one stanowić środka utrudniającego wykonywa- nie prawa pobytu.