07/t. 3 Dziennik Urzędowy Unii Furopejskiej 3 31996L0098 17.2.1997 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH L 46/25 DYREKTYWA RADY 96/98/WE z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie wyposażenia statków RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Furopejską, w szczególności jego art. 84 ust. 2, uwzględniając wniosek Komisji (!), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno — Społecznego (*), działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189c Trak- tatu Ć), a także mając na uwadze, co następuje: (1) W ramach wspólnej polityki transportowej muszą być podjęte dalsze środki dla zapewnienia bezpieczeństwa transportu morskiego. Wypadki statków, w szczególności takie, które prowadzą do śmierci ludzi oraz zanieczyszczenia mórz i wybrzeży Państw Członkowskich, napełniają Wspólnotę poważną troską. Niebezpieczeństwo wypadków statków może być znacz- nie zmniejszone poprzez wprowadzenie wspólnych norm zapewniających wyższy poziom bezpieczeństwa działania wyposażenia znajdującego się na statkach. Normy badań i metody badań mogą mieć znaczący wpływ na przyszłe działanie wyposażenia. Zgodnie z konwencjami międzynarodowymi państwa bandery zobowiązane są do zapewnienia, aby wyposaże- nie statku odpowiadało określonym wymogom bezpie- czeństwa oraz wydawały odpowiednie świadectwa. W tym celu międzynarodowe organizacje standaryzacyjne oraz Międzynarodowa Organizacja Morska (IMO) opra- () Dz.U. C 218 z 23.8.1995, str. 9. (?) Dz.U. C 101 z 3.4.1996, str. 3. () Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 29 listopada 1995 r. (Dz. U. C 339 z 18.12.1995, str. 21), wspólne stanowisko Rady z dnia 18 czerwca 1996 r. (Dz.U. C 248 z 26.8.1996, str. 10) i decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 października 1996 r. (Dz. U. C 347 z 18.11.1996). cowują normy badań niektórych rodzajów wyposażenia morskiego. W normach krajowych, wykonujących normy międzynarodowe, władzom właściwym dla certy- fikacji, pomiędzy którymi istnieją różnice w zakresie ich kwalifikacji i doświadczenia, przyznany jest pewien mar- gines swobody. Prowadzi to do zróżnicowania poziomu bezpieczeństwa produktów, których zgodność z odpo- wiednimi międzynarodowymi normami bezpieczeństwa została potwierdzona przez właściwe władze krajowe oraz do poważnych zastrzeżeń po stronie Państw Człon- kowskich w zakresie akceptacji wyposażenia statków dopuszczonych przez inne Państwa Członkowskie statków pływających pod ich banderą bez dalszych weryfikacji. Muszą zostać ustanowione wspólne zasady mające na celu zniwelowanie różnic powstających w procesie wykonywania norm międzynarodowych. Takie wspólne zasady spowodują uniknięcie zbędnych kosztów i postę- powań administracyjnych w zakresie zatwierdzania wyposażenia, polepszenie warunków eksploatacji oraz konkurencyjności żeglugi morskiej Wspólnoty, a nadto zniesienie technicznych barier utrudniających handel poprzez umieszczanie na wyposażeniu znaków zgod- ności. Rada, w swojej uchwale z dnia 8 czerwca 1993 r. w sprawie wspólnej polityki w zakresie bezpieczeństwa na morzu (*) wyraźnie wezwała Komisję do przedłożenia propozycji ujednolicenia wykonania norm Międzynaro- dowej Organizacji Morskiej (IMO) oraz przepisów postę- powania w zakresie zatwierdzania wyposażenia statków. Takie ujednolicenie jest możliwe jedynie poprzez podej- mowanie działań na płaszczyźnie Wspólnoty, jako że Państwa Członkowskie nie mogą zapewnić odpowied- niego poziomu bezpieczeństwa wyposażenia poprzez odosobnione działania ani działania w ramach organiza- cji międzynarodowych. Odpowiednim w tym celu instrumentem prawnym jest dyrektywa Rady, ponieważ tworzy ona jednolite i wiążące ramy stosowania przez Państwa Członkowskie międzynarodowych norm badania wyposażenia. ( Dz.U. C 271 z 7.10.1993, str. 1.