23.12.2006 Dziennik Urzędowy Unii Furopejskiej L 369/1 I (Akty, których publikacja jest obowiązkowa) ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1898/2006 z dnia 14 grudnia 2006 r. określające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spoży- wczych (!), w szczególności jego art. 16 i art. 17 ust. 3, a także mając na uwadze, co następuje: (1) Rozporządzenie (WE) nr 510/2006 ustanowiło ogólne zasady ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pocho- dzenia oraz uchyliło rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 (?). Dla poprawy jasności przepisów należy uchylić rozporzą- dzenie Komisji (EWG) nr 2037/93 z dnia 27 lipca 1993 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporzą- dzenia Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony ozna- czeń geograficznych i oznaczeń pochodzenia produktów rolnych i artykułów żywnościowych (*) oraz rozporządze- nie Komisji (WE) nr 383/2004 z dnia 1 marca 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporzą- dzenia Rady (EWG) nr 2081/92 w odniesieniu do stre- szczenia głównych punktów specyfikacji produktu (4), i zastąpić je nowym rozporządzeniem. Należy określić warunki, na jakich jedna osoba fizyczna lub prawna może złożyć wniosek o rejestrację. Szczególną uwagę należy zwrócić na wyznaczanie obszaru uwzględ- niając tradycyjną strefę produkcji oraz charakterystykę produktu. Dowolny producent prowadzący działalność na wyznaczonym obszarze powinien mieć możliwość uży- wania zarejestrowanej nazwy, o ile spełnia warunki okre- ślone w specyfikacji produktu. () Dz.U. L 93 z 31.3.2006, str. 12. () Dz.U. L 208 z 24.7.1992, str. 1. (*) Dz.U. L 185 z 28.7.1993, str. 5. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2168/2004 (Dz.U. L 371 z 18.12.2004, str. 12). (*) Dz.U. L 64 z 2.3.2004, str. 16. (4) Rejestrowane mogą być wyłącznie nazwy, które są uży- wane w handlu lub w języku potocznym, lub które były historycznie używane do określenia danego produktu rol- nego lub środka spożywczego. Należy określić szcze- gółowe zasady dotyczące wersji językowych nazw, nazw obejmujących kilka różnych produktów oraz nazw, które brzmią w całości lub w części tak samo, jak nazwy odmian roślin lub ras zwierząt. Obszar geograficzny powinien być wyznaczony z uwzględnieniem jego związku z charakterystyką pro- duktu, szczegółowo i precyzyjnie, tak by podczas weryfi- kowania zgodności ze specyfikacją produktu producenci, właściwe organy i organy kontroli wiedzieli czy działania prowadzone są na wyznaczonym obszarze geograficznym. Należy przewidzieć wykaz surowców dotyczący nazw pochodzenia, w przypadku których surowce mogą zgod- nie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 510/2006 pochodzić z obszaru geograficznego bardziej rozległego lub różnego od obszaru, w którym następuje przetworze- nie. Zgodnie z art. 2 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, w wykazie mogą być uwzględniane jedynie żywe zwierzęta, mięso i mleko. Dla zapewnienia ciągłości nie proponuje się żadnych zmian do tego wykazu. Specyfikacja produktu musi obejmować środki podejmo- wane w celu zagwarantowania dowodu pochodzenia, umożliwiające prześledzenie ścieżki produktu, surowców, paszy i innych elementów, których dotyczy wymóg pochodzenia z wyznaczonego obszaru geograficznego. Przypadki, w których pakowanie produktu rolnego lub środka spożywczego bądź działania mające na celu nad- anie mu określonej postaci, takie jak krojenie na plastry lub tarcie, mogą odbywać się wyłącznie na wyznaczonym obszarze geograficznym, stanowią ograniczenie swobod- nego przepływu towarów oraz swobody świadczenia usług. W świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwo- ści, ograniczenia takie mogą być nakładane jedynie, jeśli są niezbędne, proporcjonalne i służą podtrzymaniu renomy oznaczenia geograficznego lub nazwy pochodze- nia. Ograniczenia te muszą być uzasadnione.