19/t. 6 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 101 32003L0009 L 31/18 DZIENNIK URZĘDOWY UNII EUROPEJSKIEJ 6.2.2003 DYREKTYWA RADY 2003/9/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiająca minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, W SZCZ ególności jego art. 63 akapit pierwszy pkt 1 lit. b), uwzględniając wniosek Komisji (!), uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (?), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (?), uwzględniając opinię Komitetu Regionów (, a także mając na uwadze, co następuje: (1) () Dz Wspólna polityka azylowa, łącznie ze Wspólnym Europej- skim Systemem Azylowym, jest integralną częścią celu Unii Europejskiej, jakim jest ustanowienie i systematyczne powiększanie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, otwartej dla wszystkich tych, których okoliczności zmuszają do poszukiwania na drodze praw- nej ochrony w Unii Europejskiej. Na specjalnym posiedzeniu w Tampere w dniach 15 i 16 października 1999 r. Rada Europejska zdecydowała o podjęciu prac zmierzających do ustanowienia Wspólnego Europejskiego Systemu Azylowego, opartego na pełnym stosowaniu Konwencji genewskiej dotyczącej statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r., uzupełnionej Proto- kołem nowojorskim z dnia 31 stycznia 1967 r., utrzymu- jąc w ten sposób zasadę zakazu wydalania. Konkluzje Rady Europejskiej z Tampere przewidują, że Wspólny Europejski System Azylowy powinien zawierać, w krótkim terminie, wspólne minimalne warunki przyj- mowania osób ubiegających się o azyl. Ustanowienie minimalnych norm dotyczących przyjmo- wania osób ubiegających się o azyl jest kolejnym krokiem w kierunku europejskiej polityki azylowej. Niniejsza dyrektywa respektuje prawa podstawowe i prze- strzega zasad uznanych w szczególności w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej. W szczególności niniej- sza dyrektywa zmierza do zapewnienia pełnego poszano- wania godności ludzkiej i wspierania stosowania art. 1118 wspomnianej Karty. W odniesieniu do traktowania osób objętych zakresem zastosowania niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie .U. C 213 E z 31.7.2001, str. 286. (2) Opinia wydana dnia 25 kwietnia 2002 r. (dotychczas nieopubliko- wa () Dz () Dz na w Dzienniku Urzędowym). .U. C 48 z 21.2.2002, str. 63. .U. C 107 z 3.5.2002, str. 85. (12) (13) związane są obowiązkami w ramach aktów prawa mię- dzynarodowego, których są stronami i które zakazują dys- kryminacji. Powinny zostać ustanowione minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl, które będą wystarczające w celu zapewnienia im godnego poziomu życia i porównywalnych warunków życia we wszystkich Państwach Członkowskich. Harmonizacja warunków dotyczących przyjmowania osób ubiegających się o azyl powinna pomóc w ograniczaniu wtórnego przepływu osób ubiegających się o azyl wynika- jącego ze zróżnicowania warunków ich przyjmowania. Przyjmowanie grup ze szczególnymi potrzebami powinno być tak zorganizowane, by zaspokajało te potrzeby. Przyjmowanie zatrzymanych ubiegających się o azyl powinno być specjalnie zaprojektowane w celu spełniania ich potrzeb w tej sytuacji. W celu zapewnienia zgodności z minimalnymi gwaran- cjami procesowymi obejmującymi możliwości skontakto- wania się z organizacjami lub grupami osób świadczącymi pomoc prawną, powinny zostać dostarczone informacje w sprawie takich organizacji lub osób. Należy ograniczyć możliwości nadużyć w systemie przyj- mowania przez ustanowienie przypadków, w odniesieniu do których dokonuje się ograniczenia lub odstąpienia od warunków przyjmowania osób ubiegających się o azyl. Należy zabezpieczyć wydajność krajowych systemów przyjmowania oraz współpracę między Państwami Człon- kowskimi w zakresie przyjmowania osób ubiegających się o azyl. Odpowiednia koordynacja między właściwymi władzami w odniesieniu do przyjmowania osób ubiegających się o azyl powinna być wspierana, a harmonijne relacje między wspólnotami lokalnymi i ośrodkami zakwaterowania dla azylantów być z tego względu popierane. Istotą minimalnych norm jest to, że Państwa Członkow- skie uprawnione są do wprowadzania lub utrzymywania bardziej korzystnych przepisów dla obywateli państw trze- cich oraz bezpaństwowców wnioskujących, którzy wno- szą o ochronę międzynarodową w Państwie Członkow- skim. W tym duchu zachęca się również Państwa Członkowskie do stosowania przepisów niniejszej dyrektywy w związku z procedurami dotyczącymi podejmowania decyzji w spra- wie wniosków o formy ochrony inne niż wynikające z Konwencji genewskiej dla obywateli państw trzecich i bez- państwowców. Stosowanie niniejszej dyrektywy powinno być oceniane w regularnych odstępach czasu.