46 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 15ft. 8 32004R0273 18.2.2004 DZIENNIK URZĘDOWY UNII EUROPEJSKIEJ L 47/1 ROZPORZĄDZENIE (WE) NR 273/2004 PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych (Tekst mający znaczenie dla EOG) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Furopejską, w szczególności jego art. 95, uwzględniając wniosek Komisji (!), uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (?), stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu (3), a także mając na uwadze, co następuje: ()) Konwencja Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu niele- galnego handlu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, przyjęta w Wiedniu 19 grudnia 1988 r., dalej zwana „Konwencją Narodów Zjednoczo- nych”, została przyjęta przez wspólnotę decyzją Rady 90/611JEWG (4). Wymogi art. 12 Konwencji Narodów Zjednoczonych odnoszące się do handlu prekursorami, (tj. substancjami często używanymi do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych) są spełniane w odniesieniu do wymiany handlowej między Wspólnotą a państwami trzecimi na skutek przyjęcia rozporządzenia Rady (EWG) nr 3677/90/EWG z dnia 13 grudnia 1990 r. ustanawiającego środki, które powinny być podjęte w celu uniemożliwiania wykorzystywania niektórych substancji do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i sub- stancji psychotropowych (*). Artykuł 12 Konwencji Narodów Zjednoczonych przewi- duje przyjęcie właściwych środków w celu monitorowania wytwarzania i rozprowadzania prekursorów. Wymaga to przyjęcia przez Państwa Członkowskie środków związa- nych z handlem środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi. Środki takie zostały wprowadzone dyrektywą Rady 92/109/EWG z dnia 14 grudnia 1992 r. w sprawie wytwarzania i wprowadzania do obrotu niektó- rych substancji wykorzystywanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji Dz.U. C 20 E z 28.1.2003, str. 160. Dz.U. C 95 z 23.4.2003, str. 6. Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 11 marca 2003 r. (dotąd niepublikowana w Dzienniku Urzędowym), wspólne stanowisko Rady z dnia 29 września 2003 r. (Dz.U. C 277 E z 18.11.2003, str. 31) oraz stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 16 grud- nia 2003 r. (dotąd niepublikowane w Dzienniku Urzędowym). Dz.U. L 326 z 24.11.1990, str. 56. Dz.U. L 357 z 20.12.1990, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmie- nione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1232/2002 (Dz.U. L 180 z 10.7.2002, str. 5). G) psychotropowych (6). W celu lepszego zagwarantowania, że we wszystkich Państwach Członkowskich stosowane są jednocześnie zharmonizowane zasady, rozważa się rozpo- rządzenie będące stosowniejsze niż ta dyrektywa. W kontekście rozszerzenia Unii Europejskiej istotne jest zastąpienie dyrektywy 92/109/EWG rozporządzeniem, jako że każda zmiana tej dyrektywy oraz jej załączników pociągałaby za sobą narodowe środki wykonawcze w 25 Państwach Członkowskich. W ramach decyzji podjętych na 35. sesji Komisji Narodów Zjednoczonych ds. Środków Odurzających, Komisja uzu- pełniła wykaz substancji umieszczonych w tabelach w Załączniku do Konwencji. W niniejszym rozporządze- niu powinny być ustanowione odpowiednie przepisy celem wykrywania ewentualnych przypadków nielegal- nego wykorzystywania prekursorów we Wspólnocie oraz zagwarantowania, że wspólne reguły monitorowania są stosowane na rynku Wspólnoty w celu zapewnienia walki z ich nielegalnym przywozem do Wspólnoty. Postanowienia art. 12 Konwencji Narodów Zjednoczo- nych opierają się na systemie nadzorowania handlu przedmiotowymi substancjami. Większa część handlu tymi substancjami jest w pełni legalna. Dokumentacja i ety- kietowanie przesyłek zawierających te substancje muszą być wystarczająco czytelne. Należy ponadto, poza wypo- sażeniem właściwych organów w niezbędne środki działa- nia, rozwinąć — zgodnie z duchem Konwencji Narodów Zjednoczonych — mechanizmy oparte na ścisłej współ- pracy z zainteresowanymi podmiotami gospodarczymi, a także na rozwoju systemu gromadzenia informacji. Środki stosowane w odniesieniu do olejku sasafranowego są obecnie interpretowane we Wspólnocie w różny spo- sób, ponieważ w niektórych Państwach Członkowskich jest on traktowany jako mieszanka zawierająca safrol i w związku z tym jest pod kontrolą, podczas gdy inne Państwa Członkowskie traktują go jak produkt naturalny niepodlegający kontroli. Dodanie odniesienia do produk- tów naturalnych w definicji „substancji sklasyfikowanych” zlikwiduje rozbieżności i umożliwi wprowadzenie kontroli olejku sasafranowego; tylko produkty naturalne, z których w łatwy sposób można uzyskać substancje sklasyfikowa- ne, będą objęte definicją. Dz.U. L 370 z 19.12.1992, str. 76. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 284 z 31.10.2008, str. 1).