19/t. 6 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 23 32002D0494 L167/1 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH 26.6.2002 DECYZJA RADY z dnia 13 czerwca 2002 r. ustanawiająca europejską sieć punktów kontaktowych dotyczących osób odpowiedzialnych za ludobójstwo, zbrodnie przeciw ludzkości oraz zbrodnie wojenne (2002/494/WSiSW) RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając tytuł VI Traktatu o Unii Europejskiej, w szczegól- ności jego art. 30 i art. 34 ust. 2 lit. c), uwzględniając inicjatywę Królestwa Niderlandów, uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (!), a także mając na uwadze, co następuje: (1) (6) () Międzynarodowe trybunały karne dla byłej Jugosławii i Rwandy od 1995 r. prowadziły śledztwa, procesy i wymierzały sprawiedliwość w sprawach o pogwałcenie prawa i konwencji wojennych, dotyczących ludobójstwa i zbrodni przeciw ludzkości. Statut Rzymski Międzynarodowego Trybunału Karnego z dnia 17 lipca 1998 r. stanowi, że najpoważniejsze zbrod- nie, którymi zajmuje się międzynarodowa wspólnota jako całość, w szczególności ludobójstwo, zbrodnie przeciw ludzkości oraz zbrodnie wojenne, nie mogą być bezkarne i że należy zapewnić ich skuteczne ściganie przez podej- mowanie odpowiednich środków na poziomie krajowym oraz wzmocnienie międzynarodowej współpracy. Statut Rzymski przypomina, że obowiązkiem każdego państwa jest wykorzystanie prawodawstwa karnego w sto- sunku do osób odpowiedzialnych za międzynarodowe zbrodnie tego rodzaju. Statut Rzymski podkreśla, że Międzynarodowy Trybunał Karny, ustanowiony zgodnie z tym statutem, stanowi uzu- pełnienie krajowych jurysdykcji karnych. Wszystkie Państwa Członkowskie Unii Europejskiej pod- pisały lub ratyfikowały Statut Rzymski. Ściganie, karanie oraz wymiana informacji na temat ludo- bójstwa, zbrodni przeciw ludzkości i zbrodni Dz.U. C 295 z 20.10.2001, str. 7. (10) (11) (12) ) wojennych winny pozostać w gestii władz krajowych, z wyjątkiem sytuacji, których dotyczy prawo międzynaro- dowe. Państwa Członkowskie mają do czynienia z osobami, które brały udział w tego rodzaju zbrodniach i szukają schronie- nia w granicach Unii Europejskiej. Skuteczność ścigania i sądzenia takich zbrodni na szcze- blu krajowym zależy w dużym stopniu od ścisłej współ- pracy między różnymi instytucjami uczestniczącymi w zwalczaniu tych zbrodni. Jest sprawą zasadniczą, by odpowiednie instytucje państw będących stronami Statutu Rzymskiego, włącznie z Pań- stwami Członkowskimi Unii Europejskiej, ściśle współpra- cowały w tej dziedzinie. Ścisła współpraca rozwinie się jeszcze bardziej, jeżeli Pań- stwa Członkowskie wydadzą postanowienie o bezpośred- nim komunikowaniu się między centralnymi wyspecjali- zowanymi punktami kontaktowymi. Ścisła współpraca między takimi punktami kontaktowymi może zapewnić pełniejszy obraz osób popełniających takie zbrodnie, a także ma rozwiązać problem, w którym Pań- stwie Członkowskim podlegają one ściganiu. Państwa Członkowskie we wspólnym stanowisku Rady 2001/443|WPZiB z dnia 11 czerwca 2001 r. w sprawie Międzynarodowego Trybunału Karnego (?) uznały, że zbrodnie podlegające jurysdykcji Międzynarodowego Try- bunału Karnego są sprawą wszystkich Państw Członkow- skich, które współpracują, aby zapobiegać takim zbrod- niom i położyć kres bezkarności ich sprawców. Niniejsza decyzja nie ma wpływu na żadne konwencje, układy lub porozumienia między organami sądowymi dotyczące wzajemnej pomocy w sprawach karnych, Opinia wydana dnia 9 kwietnia 2002 r. (dotychczas nieopubliko- wana w Dzienniku Urzędowym).