27.10.2007 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 283/1 (Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja jest obowiązkowa) ROZPORZĄDZENIA ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 1260/2007 z dnia 9 października 2007 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37, uwzględniając wniosek Komisji, uwzględniając opinię Parlamentu Furopejskiego, a także mając na uwadze, co następuje: (1) W celu utrzymania strukturalnej równowagi rynku Komisja może podjąć decyzję o wycofaniu z niego cukru. W przypadku gdy dojdzie do podjęcia decyzji o prewencyjnym wycofaniu cukru, konieczne jest ograni- czenie zakresu zastosowania obowiązku przewidzianego w art. 6 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 (!), tak aby uniknąć nakazywania przedsiębior- stwom cukrowniczym zapłaty ceny minimalnej za ilości buraków odpowiadające całkowitej przysługującej im kwocie, w tym za ilości, które mogą zostać wyproduko- wane powyżej wielkości progowej wycofania. Zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 do końca lutego 2010 r. Komisja ma podjąć decyzję o liniowym zmniejszeniu kwot krajowych i regionalnych, aby dostosować te kwoty do zrównowa- żonego poziomu po zakończeniu obowiązywania systemu restrukturyzacji wprowadzonego rozporządze- niem (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. usta- nawiającym tymczasowy system restrukturyzacji prze- mysłu cukrowniczego we Wspólnocie (?). Uważa się, że aby zachęcić do szerszego uczestnictwa w systemie restrukturyzacji, należy zmniejszyć współ- czynnik procentowy, o którym mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, uwzględniając całko- wite zrzeczenie się kwoty w danym państwie członkow- skim w ramach systemu restrukturyzacji, a także modu- lować ten współczynnik procentowy dla poszczególnych przedsiębiorstw stosownie do ich indywidualnego wkładu w restrukturyzację. () Dz.U. L 58 z 28.2.2006, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 247/2007 (Dz.U. L 69 z 9.3.2007, str. 3). () Dz.U. L 58 z 28.2.2006, str. 42. Rozporządzenie zmienione rozpo- rządzeniem (WE) nr 1261/2007 (Patrz: 8 str. niniejszego Dziennika Urzędowego). (3) Regiony najbardziej. oddalone, o których mowa w art. 299 ust. 2 Traktatu, nie są objęte zakresem zasto- sowania rozporządzenia (WE) nr 320/2006. W związku z tym regiony te powinny zostać wyłączone z ostatecznej obniżki, za pomocą której Komisja ma prawo skorygować kwoty po zakończeniu obowiązy- wania systemu restrukturyzacji. Artykuł 4a rozporządzenia (WE) nr 320/2006 przewi- duje dla plantatorów buraków cukrowych i trzciny cukrowej, które przeznaczone są do produkcji kwotowej, możliwość złożenia bezpośredniego wniosku o pomoc restrukturyzacyjną, pod warunkiem że zaprzestaną oni dostaw  cukru do przedsiębiorstw, z którymi w poprzednim roku gospodarczym związani byli umowami dostawy. W następstwie uznania takich wnio- sków państwa członkowskie mają zmniejszyć kwoty dla odnośnych przedsiębiorstw o nie więcej niż 10 %, jak określono w art. 11 ust. 1 tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 318/2006. W tym kontekście konieczna jest zmiana tego artykułu, tak by możliwe było ostateczne zmniejszenie kwot przyznanych odnośnym przedsiębior- stwom. Należyte zarządzanie cukrem w ramach interwencji publicznej oznacza, że gdy tylko pozwolą na to tendencje rynkowe, należy odsprzedać cukier na rynku, tak by uniknąć długotrwałego przechowywania prowa- dzącego do pogorszenia jakości. Właściwe jest umożli- wienie odsprzedaży cukru jako cukru przemysłowego. Artykuł 19 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 przewi- duje możliwość wycofania cukru z rynku, gdy jest to konieczne do zachowania równowagi strukturalnej rynków na poziomie cenowym zbliżonym do ceny refe- rencyjnej. Zastosowanie tego środka opiera się obecnie na współczynniku procentowym wspólnym dla wszyst- kich państw członkowskich i stosowanym do całej produkcji w ramach kwot. Ostatnie doświadczenia poka- zały, że taki liniowy sposób stosowania może przynieść skutek odwrotny do zamierzonego, gdyż skłania on producentów do wytwarzania przekraczającego zapotrze- bowania kontraktowe, co ma ich zabezpieczać przed skutkami ewentualnego przymusowego przechowywania wycofanych ilości.