13ft. 31 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 193 32003L0040 L 126/34 DZIENNIK URZĘDOWY UNII EUROPEJSKIEJ 22.5.2003 DYREKTYWA KOMISJI 2003/40/WE z dnia 16 maja 2003 r. ustanawiająca wykaz, stężenia graniczne i wymogi w zakresie etykietowania dla składników naturalnych wód mineralnych oraz warunki zastosowania powietrza wzbogaconego w ozon do oczyszczania naturalnych wód mineralnych i wód źródlanych KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, uwzględniając dyrektywę Rady 80/777/EWG (!) z dnia 15 lipca 1980 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkow- skich w zakresie wydobywania i wprowadzania do obrotu natu- ralnych wód mineralnych, ostatnio zmienioną dyrektywą 96/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2), w szczególności jej art. 11 ust. 1, a także mając na uwadze, co następuje: (1) Składniki występujące w stanie naturalnym w niektórych naturalnych wodach mineralnych ze względu na ich pochodzenie hydrogeologiczne i powyżej określonego stę- żenia mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego. Dlatego uważane jest za niezbędne ustanowienie stężeń granicznych dla tych składników w naturalnej wodzie mineralnej. Artykuł 11 dyrektywy 80/777/EWG przewiduje przyjęcie zharmonizowanych stężeń granicznych dla składników naturalnej wody mineralnej po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Żywności oraz wymogów w zakresie ety- kietowania w celu wskazania, w stosownych przypadkach, obecności wysokich stężeń niektórych składników. Komitet Naukowy ds. Żywności wydał opinię (3) w spra- wie arsenu, baru, fluorku, boru i manganu, jak również, w odniesieniu do innych składników naturalnej wody mineralnej, potwierdził limity zalecane przez WHO dla wody pitnej. Zmieniona norma Kodeksu dla „naturalnej wody mineral- nej” (+) podaje, do celów zdrowotnych, wykaz składników oraz maksymalnych limitów. Ten wykaz przyjęto na pod- stawie najbardziej aktualnych międzynarodowych danych naukowych i zapewnia on odpowiednią ochronę zdrowia publicznego. Rzeczą powszechnie uznaną jest, że przyjmowanie niedu- żych ilości fluorku może wywrzeć korzystny wpływ na uzębienie. Jednakże przyjmowanie nadmiernych ilości flu- orku przez ogół społeczeństwa może mieć szkodliwy wpływ na zdrowie publiczne. Dlatego niezbędne jest usta- nowienie zharmonizowanych maksymalnych limitów dla fluorku w naturalnej wodzie mineralnej, która zapewni odpowiednią ochronę ogółu ludności. Światowa Organizacja Zdrowia wskazała dla fluorku zale- caną wartość rzędu 1,5 mg/l dla wody pitnej, która została potwierdzona dla naturalnej wody mineralnej przez Komi- tet Naukowy ds. Żywności w powyższej opinii. W celu Dz.U. L 229 z 30.8.1980, str. 1. Dz.U. L 299 z 23.11.1996, str. 26. Opinia z dnia 13 grudnia 1996 r. dotycząca arsenu, baru, fluorku, boru i manganu w naturalnej wodzie mineralnej. Norma Kodeksu 108-1981, Rev 1-1997, zmieniona podczas siód- mej sesji CCNMW (październik 2000 r.). (8) (10) zapewnienia ochrony niemowląt i małych dzieci, które są najbardziej narażone na ryzyko fluorozy, gdy zawartość fluorku w naturalnej wodzie mineralnej przekroczy tę zale- caną wartość, konieczne jest zawarcie na etykiecie odnie- sienia do tego faktu, które będzie łatwo widoczne dla kon- sumenta. Komitet Naukowy ds. Żywności wskazał zalecaną wartość dla boru w naturalnej wodzie mineralnej opartą na zalece- niach WHO (*) z 1996 r. Jednakże WHO oraz inne uznane międzynarodowe organizacje naukowe przeprowadziły od tego czasu nowe oceny wpływu boru na zdrowie publiczne i zaleciły wyższą zalecaną wartość. W związku z tym należy podjąć konsultacje z Europejskim Urzędem ds. Bez- pieczeństwa Żywności dotyczące boru w naturalnej wodzie mineralnej, aby możliwe było uwzględnienie nowych ocen naukowych, a na obecnym etapie nie należy określać maksymalnego limitu dla boru. Komitet Naukowy ds. Żywności wskazał także w powyż- szej opinii dopuszczalny poziom baru, manganu i arsenu w naturalnej wodzie mineralnej. Dla innych niepożąda- nych składników naturalnej wody mineralnej, które mogą wywrzeć niekorzystny wpływ na zdrowie publiczne, zmie- niona norma Kodeksu określa maksymalne limity, które zapewniają odpowiednią ochronę zdrowia publicznego. Jednakże limit określony dla azotanów wydaje się zbyt niski w świetle dostępnych danych i powinien być dosto- sowany do limitów określonych dla wody pitnej (6). Maksymalny limit dla azotanów ustanowiony w normie Kodeksu zapewnia odpowiednią ochronę zdrowia publicz- nego i powinien służyć jako odniesienie dla Wspólnoty i międzynarodowego handlu w zakresie naturalnej wody mineralnej. Jednakże w ramach procedury urzędowego uznawania źródeł naturalnych wód mineralnych, określo- nej w art. 1 powyższej dyrektywy, właściwe władze Państw Członkowskich muszą mieć możliwość przyjęcia niższej zalecanej wartości dla azotanów w naturalnych wodach mineralnych czerpanych na ich odpowiednich terytoriach. Naturalne wody mineralne, których zawartość w określo- nych składnikach przekracza maksymalne limity ustalone dla tych składników, są poddawane, do celów zdrowia publicznego, oddzieleniu tych składników. Aby umożliwić zainteresowanym podmiotom gospodarczym dokonanie niezbędnych inwestycji w celu dostosowania się do tych nowych norm, należy określić odpowiednie okresy przed wejściem w życie maksymalnych stężeń granicznych dla tych składników, w szczególności w odniesieniu do flu- orku i niklu, dla których nie oceniono jeszcze oraz nie zatwierdzono na poziomie wspólnotowym żadnego oddzielenia. (*) WHO (1996): wytyczne dla jakości wody pitnej, wydanie drugie, tom 2. (6) Dyrektywa Rady 98/83/WE (Dz.U. L 330 z 5.12.1998, str. 32).