13Jt. 10 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 233 3199110155 22.3.1991 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH L 76/35 DYREKTYWA KOMISJI z dnia 5 marca 1991 r. określająca i ustanawiająca szczegółowe uzgodnienia dotyczące systemu szczególnych informacji o preparatach niebezpiecznych w związku z wykonaniem art. 10 dyrektywy 88/379/[EWG (91/155[EWG) KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, uwzględniając dyrektywę Rady 88/379/EWG z dnia 7 czerwca 1988 r. w sprawie zbliżania przepisów ustawowych, wykonaw- czych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania preparatów nie- bezpiecznych (!), ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 90/492/EWG (?), w szczególności jej art. 10 ust. 2, a także mając na uwadze, co następuje: etykietowanie wymagane przepisami dyrektywy 88/379/EWG stanowi podstawowe źródło informacji dla użytkowników pre- paratów niebezpiecznych, wskazując im jasno i precyzyjnie potencjalne niebezpieczeństwa; dla użytkowników przemysło- wych etykietowanie należy uzupełnić bardziej szczegółowym systemem informacji; artykuł 10 dyrektywy 88/379/[EWG przewiduje ustanowienie systemu informacji w formie kart charakterystyki bezpieczeń- stwa odnoszących się do niebezpiecznych preparatów; ponadto, zgodnie z niniejszym artykułem, informacje takie są zasadniczo przeznaczone dla użytkowników przemysłowych i muszą im umożliwiać podejmowanie działań niezbędnych do zapewnie- nia ochrony zdrowia i bezpieczeństwa w miejscu pracy; istnieją ścisłe związki między dyrektywą 88/379/EWG i dyrek- tywą Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administra- cyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykieto- wania substancji niebezpiecznych (*), ostatnio zmienioną dyrek- tywą 79/831/EWG (*); dlatego pożądane jest ustanowienie sys- temu kart charakterystyki bezpieczeństwa, który odnosi się zarówno do substancji niebezpiecznych, jak i do niebezpiecz- nych preparatów; ustanowione zostaną przepisy wykonawcze odnoszące się do substancji niebezpiecznych; przeprowadzono konsultacje z Komitetem Doradczym ds. Bez- pieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy, ustanowionym decyzją Rady 74/325/EWG (*), ostatnio zmie- nioną Aktem Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii; (!) Dz.U. L 187 z 16.7.1988, str. 14. () Dz.U. L 275 z 5.10.1990, str. 35. () Dz.U. 196 z 16.8.1967, str. 1. (*) Dz.U. L 287 z 19.10.1990, str. 37. () Dz.U. L 185 z 9.7.1974, str. 15. przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w spra- wie Znoszenia Barier Technicznych w Handlu Substancjami i Preparatami Niebezpiecznymi, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ: Artykuł 1 1.  Każda osoba prowadząca działalność gospodarczą we Wspólnocie, odpowiedzialna za wprowadzanie do obrotu nie- bezpiecznej substancji lub preparatu, niezależnie od tego, czy jest producentem, importerem czy też dystrybutorem, zobo- wiązana jest dostarczyć odbiorcy, który jest przemysłowym użytkownikiem substancji lub preparatu, kartę charakterystyki bezpieczeństwa zawierającą informacje określone w art. 3. 2. Informacje są przekazywane bezpłatnie najpóźniej, gdy substancja lub preparat są dostarczane po raz pierwszy, a następnie po każdej zmianie spowodowanej wszelkimi nowy- mi, istotnymi informacjami dotyczącymi bezpieczeństwa oraz ochrony zdrowia i środowiska. Nowa datowana wersja, określana jako „Zmiana:... (data)” jest dostarczana bezpłatnie wszystkim byłym odbiorcom, którzy otrzymali substancję lub preparat w ciągu poprzednich 12 miesięcy. 3.  Karta charakterystyki bezpieczeństwa nie musi być do- starczana, jeśli substancje lub preparaty niebezpieczne, ofero- wane lub ogólnie dostępne w sprzedaży, są zaopatrzone w wystarczające informacje umożliwiające użytkownikom podję- cie niezbędnych środków w zakresie ochrony zdrowia i bez- pieczeństwa. Karta charakterystyki bezpieczeństwa musi być jednakże dostarczona na żądanie użytkownika przemysłowego. Artykuł 2 Państwa Członkowskie mogą uzależnić wprowadzenie substan- cji lub preparatów niebezpiecznych do obrotu na ich teryto- rium od użycia ich urzędowego języka lub języków przy tworzeniu kart charakterystyki bezpieczeństwa, określonych w art. 1.