O8Jt. 2 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 15 32000R2658 L 304/3 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH 5.12.2000 ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 2658/2000 z dnia 29 listopada 2000 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do kategorii porozumień specjalizacyjnych (Tekst mający znaczenie dla EOG) KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2821/71 z dnia 20 grudnia 1971 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do kategorii porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych, (!) ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwe- cji, w szczególności jego art. 1 ust. 1 lit. c), po opublikowaniu projektu niniejszego rozporządzenia, (2) uwzględniając opinię Komitetu Doradczego ds. Praktyk Ograni- czających Konkurencję i Pozycji Dominującej, a także mając na uwadze, co następuje: (1)  Rozporządzenie (EWG) nr 2821/71 upoważnia Komisję do stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu (poprzednio art. 85 ust. 3), poprzez rozporządzenie do niektórych kategorii porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych, wchodzą- cych w zakres art. 81 ust. 1, które mają na celu specjaliza- cję, włączając w to porozumienia niezbędne do jej osiągnięcia. (2)  Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2821/71, Komisja wydała rozporządzenie (EWG) nr 417/85 z dnia 19 grud- nia 1984 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do kategorii porozumień specjalizacyjnych, () ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2236/97 (*). Rozpo- rządzenie (EWG) nr 417/85 wygasa z dniem 31 grudnia 2000 r. (3)  Nowe rozporządzenie powinno spełnić dwa wymogi. Powinno zapewniać skuteczną ochronę konkurencji oraz gwarantować odpowiedni poziom bezpieczeństwa praw- nego dla przedsiębiorstw. Realizacja tych celów powinna uwzględnić potrzebę możliwie największego uproszczenia nadzoru administracyjnego i ram legislacyjnych. Dla celu stosowania art. 81 ust. 3 można generalnie przyjąć, że poniżej pewnego poziomu pozycji rynkowej, pozytywne rezultaty porozumień specjalizacyjnych przeważają nad ich negatywnymi skutkami na konkurencji. (4)  Rozporządzenie (EWG) nr 2821/71 wymaga, żeby rozpo- rządzenie wyłączające Komisji definiowało kategorie poro- zumień, decyzji i praktyk uzgodnionych, do których ma (!) Dz.U.L 285 z 29.12.1971, str. 46. () Dz.U.C 118 z 27.4.2000, str. 3. (*) Dz.U.L 53 z 22.2.1985, str. 1. (*) Dz.U. L 306 z 11.11.1997, str. 12. ono zastosowanie, wyszczególniało ograniczenia lub klau- zule, które mogą lub nie mogą występować w tych poro- zumieniach, decyzjach i praktykach uzgodnionych oraz wyszczególniało klauzule, które muszą być zawarte w porozumieniach, decyzjach i praktykach uzgodnionych, lub inne warunki, które muszą być spełnione. Właściwe jest odchodzenie od podejścia polegającego na wyliczaniu klauzul podlegających wyłączeniu i położenie większego nacisku na definiowanie kategorii porozumień, które podlegają wyłączeniu do pewnego poziomu pozycji rynkowej oraz na wyszczególnienie ograniczeń lub klau- zul, które nie mogą być zawierane w takich porozumie- niach. Jest to zgodne z podejściem gospodarczym, które ocenia skutki porozumień na właściwym rynku. Do stosowania art. 81 ust. 3 poprzez rozporządzenie nie jest konieczne zdefiniowanie tych porozumień, które mogą wchodzić w zakres art. 81 ust. 1. Przy indywidual- nej ocenie porozumień na mocy art. 81 ust. 1 należy uwzględnić kilka czynników, w szczególności strukturę właściwego rynku. Przywilej wyłączenia grupowego powinien być ograni- czony do tych porozumień, w przypadku których można z wystarczającą pewnością założyć, że spełniają warunki określone w art. 81 ust. 3. Porozumienia specjalizacyjne dotyczące produkcji ogólnie przyczyniają się do poprawy produkcji lub dystrybucji produktów, ponieważ uczestniczące w nich przedsiębior- stwa mogą koncentrować się na wytwarzaniu określonych produktów, a przez to działać skuteczniej i oferować pro- dukty po niższej cenie. Porozumienia specjalizacyjne w świadczeniu usług mogą, co do zasady, być uznane za przynoszące podobną poprawę. Prawdopodobne jest, że w warunkach skutecznej konkurencji, konsumenci uzy- skają słuszną cześć powstałego zysku. Takie korzyści mogą jednakowo powstawać w przypadku porozumień, na mocy których ]eś)en uczestnik zaprzestaje wytwarzania określonych produktów lub świadczenia określonych usług na rzecz innego uczestnika („specjaliza- cja jednostronna”), w przypadku porozumień, na mocy których każdy z uczestników zaprzestaje wytwarzania określonych produktów lub świadczenia okreslonych usług na rzecz innego uczestnika („specjalizacja wzajemna”) oraz w przypadku porozumień, na mocy których uczestnicy zobowiązują się wspólnie Wytwarzac określone produkty lub świadczyć okresrl)one usługi („wspólna produkcja”).