15Jt. 6 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 353 32001R2375 L 321/1 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH 6.12.2001 ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 2375/2001 z dnia 29 listopada 2001 r. zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2001 ustalające maksymalny poziom zawartości niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych (Tekst mający znaczenie dla EOG) RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 315/93 z dnia 8 lutego 1993 r. ustanawiające procedury Wspólnoty w odniesie- niu do zanieczyszczeń w żywności (!), w szczególności jego art. 2 ust. 3, uwzględniając wniosek Komisji, a także mając na uwadze, co następuje: (1) () ) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2001 (2) przewidu- je, że poziomy zanieczyszczeń w środkach spożywczych, gdy wprowadza się je na rynek, nie powinny być wyższe niż poziomy określone w tym rozporządzeniu. Termin „dioksyny” obejmuje grupę 75 dibenzo-p-dioksyn polichlorowanych (PCDD) oraz grupę 135 dibenzofura- nów polichlorowanych („PCDF”), z których 17 ma charak- ter toksyczny. Najbardziej toksyczny z tej grupy jest 2,3,7,8-tetrachlordibenzo-p-dioksyn (TCDD) sklasyfiko- wany przez Międzynarodową Agencję Badań nad Rakiem i inne cieszące się uznaniem organizacje międzynarodowe jako znany czynnik rakotwórczy u ludzi. Komitet Nau- kowy ds. żywności (KNŻ), wspólnie ze Światową Organi- zacją Zdrowia (WHO), stwierdziły, że rakotwórczy efekt dioksyn nie występuje przy poziomach poniżej pewnego progu. Inne niekorzystne skutki, takie jak endometrioza oraz skutki neurobehawioralne i immunosupresyjne, występują przy znacznie niższych poziomach i z tego względu traktuje się je jako istotne przy określaniu dopusz- czalnej dawki. Polichlorowane bifenyle, („PCB”), jest to grupa 209 róż- nych rodzin, które można podzielić na dwie grupy zależ- nie od ich właściwości toksycznych: 12 z nich wykazuje Dz.U. L 37 z 13.2.1993, str. 1. Dz.U. L 77 z 16.3.2001, str. 1. własności toksyczne podobne do dioksyn i w związku z tym określa się je jako „PCB dioksynopodobne”. Pozostałe PCB nie wykazują toksyczności podobnej do dioksyn, mają jednak własności toksyczne innego rodzaju. Każda rodzina dioksyn lub dioskynopodobnych PCB wykazuje nieco inny poziom toksyczności. Aby móc pod- sumować toksyczność różnych rodzin z tej grupy układu okresowego, wprowadzono pojęcie współczynników tok- syczności (TEF), co powinno ułatwić ocenę ryzyka i regu- lacje prawne. Oznacza to, że wyniki analityczne odnoszące się do każdej z 17 rodzin dioksyn i 12 rodzin dioksyno- podobnych PCB wyrażono jako pojedynczą wielkość — współczynnik stężenia toksyczności (TEQ), który można przedstawić w postaci ilościowej. Dioksyny i PCB są wyjątkowo odporne na degradację che- miczną i biologiczną i z tego względu pozostają w środo- wisku naturalnym i kumulują się w łańcuchu pokarmo- wym. Narażenie człowieka na dioksyny w ponad 90 % pochodzi ze środków spożywczych. Udział środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego na ogół stanowi średnio do 80 % całego narażenia. Obciążenie zwierząt dioksynami pocho- dzi głównie z pasz. Dlatego też pasze, a w niektórych przy- padkach również gleba, wzbudzają szczególne zaniepoko- jenie jako potencjalne źródła dioksyn. KNŻ przyjęło 30 maja 2001 r. opinię o ocenie ryzyka dioksyn i dioksynopodobnych PCB w artykułach spoży- wczych. Jest to aktualizacja oparta na nowych informa- cjach naukowych, udostępnionych po dniu 22 listopada 2000 r., czyli po przyjęciu przez KNŻ opinii w tej sprawie. KNŻ ustaliło dopuszczalną dawkę tygodniową (TWI) diok- syn i dioksynopodobnych PCB na 14 pg WHO — TEQ/kg wagi ciała. Szacunki narażenia wskazują, że dla znacznej części społeczeństwa Wspólnoty pobór żywieniowy prze- kracza TWI. Dla pewnych grup ludności w niektórych kra- jach ryzyko może być większe ze względu na szczególne nawyki jedzeniowe.