298 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 13Jt. 10 3199110339 L 186/64 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH 12.7.1991 DYREKTYWA RADY z dnia 18 czerwca 1991 r. zmieniająca po raz jedenasty dyrektywę 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych wykonawczych i admlmstracy]nych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych (91/339/EWG) RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a, uwzględniając wniosek Komisji (!), we współpracy z Parlamentem Furopejskim (?), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego ('), a także mając na uwadze, co następuje: należy przyjąć środki mające na celu stopniowe ustanawianie wewnętrznego rynku w terminie upływającym dnia 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wew- nętrznych, w obrębie którego zapewniony jest swobodny prze- pływ towarów, osób, usług i kapitału; dyrektywa 76/769JEWG (*), ostatnio zmieniona dyrektywą 91/338JEWG (), w  swojej wersji zmienionej dyrektywą 85/467/EWG (*), wprowadza, w związku z zagrożeniami dla człowieka i środowiska, surowe ograniczenia w zakresie wpro- wadzania do obrotu i stosowania substancji typu PCB i PCT; opracowano kilka substytutów w celu zastąpienia substancji typu PCB; niektóre z tych substytutów, chociaż mniej niebez- pieczne niż substancje typu PCB i PCT, stanowią jednak potencjalnie duże zagrożenie dla człowieka i środowiska; dlatego też konieczne jest ograniczenie wprowadzania do obrotu i stosowania tych substancji; substancja o nazwie handlowej Ugilec 141 znajduje się w obrocie od 1981 r.; substancja ta lub preparaty zawierające tę substancję są obecnie stosowane w kondensatorach i trans- formatorach jako płyn dielektryczny oraz w kopalniach węgla kamiennego jako płyn hydrauliczny; stwierdzono, że substancja ta jest mniej niebezpieczna dla człowieka i środowiska niż substancje typu PCB, które miała zastąpić; () Dz.U. C 24 z 1.2.1990, str. 20. () Dz.U. C 284 z 12.11.1990, str. 84 oraz Dz.U. C 129 z 20.5. 1991. () Dz.U. C 168 z 10.7.1990, str. 1. (*) Dz.U. L 262 z 27.9.1976, str. 201. Ć) Dz.U. L 186 z 12.7.1991, str. 59. () Dz.U. L 269 z 11.10.1985, str. 56. pomimo to z powodu jej ekotoksyczności, trwałości i zdol- ności do bioakumulacji substancja ta stanowi zagrożenie dla środowiska; stwierdzono już znaczne skażenie środowiska w pobliżu miejsc prowadzenia prac górniczych, w których sub- stancja ta jest stosowana jako płyn hydrauliczny; w przypadku pożaru jakiegokolwiek urządzenia zawierającego tę substancję mogą ulatniać się substancje bardzo toksyczne; w celu osta- tecznego pozbycia się Ugilec 141 wymagane jest postępowanie według specjalnych procedur; substancja nosząca nazwę handlową Ugilec 121 lub Ugilec 21, będąca substancją nową, została zgłoszona w dniu 15 marca 1984 r., zgodnie z dyrektywą Rady 79/831/EWG z dnia 18 września 1979 r., zmieniającą po raz szósty dyrektywę 67|548]JEWG w sprawie zbliżania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących klasyfikowania, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych ('), i dla- tego może być ona wprowadzana do obrotu na całym obsza- rze Wspólnoty; właściwości i działanie tej substancji są pod- obne do właściwości i działania substancji Ugilec 141 i została ona przeznaczona do podobnych zastosowań; producent na- stępnie dobrowolnie wycofał z obrotu substancję Ugilec 121 lub Ugilec 21; konieczne jest podjęcie działań w celu zapew- nienia, by preparaty lub produkty zawierające tę substancję nie były w przyszłości ponownie wprowadzane do obrotu; substancja o nazwie handlowej DBBT jest także nową substan- cją została zgłoszona w dniu 16 lutego 1998 r. zgodnie z dyrektywą 79/831/EWG I dlatego może być wprowadzona do obrotu na całym obsarze Wspólnoty; substancja jako taka lub w preparatach przeznaczona jest do stosowania w płynie hydrauliczynm w kopalniach węgla kamiennego; z czasem utraciło ważność urzędowe zezwolenie wydane w jednym z Państw Członkowskich; zastosowanie tej substancji może pro- wadzić do poważnego skażenia środowiska; z powudu wyso- kiej ekotoksyczności, trwałości I zdolności do bioakumulacji substancja ta stanowi potencjalnie duże zagrożenie dla środo- wiska; należałoby podjąć środki ograniczające, zanim substan- cja ta zostanie wprowadzona do obrotu na rynek Wspólnoty; istnieją już substancje skutecznie je zastępujące lub metody alternatywne i dlatego dalsze używanie tych trzech substancji nie jest konieczne; () Dz.U. L 259 z 15.10.1979, str. 10.