L 141/12 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 6.6.2009 DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY 2009/40/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep (wersja przekształcenie) (Tekst mający znaczenie dla EOG) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 71, uwzględniając wniosek Komisji, uwzględniając opinię Furopejskiego Komitetu Ekonomiczno- Społecznego (!), po konsultacji z Komitetem Regionów, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Trak- tatu (?), a także mając na uwadze, co następuje: (1)  Dyrektywa Rady 96/96/WE z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkow- skich dotyczących badań przydatności do ruchu drogo- wego pojazdów silnikowych i ich przyczep (*) została kilkakrotnie znacząco zmieniona (*). Ze względu na nowe zmiany tej dyrektywy, dla zachowania przejrzys- tości, przepisy te powinny zostać przekształcone. (2) W ramach wspólnej polityki transportowej konieczne jest stworzenie jak najlepszych warunków bezpieczeństwa, jak również konkurencji między przedsiębiorstwami transportowymi w państwach członkowskich. (3)  Nasilenie ruchu drogowego i wynikający stąd wzrost zagrożenia oraz obciążeń stawiają państwa członkowskie przed podobnymi problemami związanymi z bezpieczeństwem co do ich charakteru oraz ich wagi. (4)  Badania stanu technicznego pojazdów powinny być stosunkowo proste, szybkie i tanie w trakcie ich cyklu życiowego. (5)  Minimalne wspólnotowe standardy i metody badań podzespołów określonych w niniejszej dyrektywie powinny zostać sprecyzowane w odrębnych dyrekty- wach. (!) Dz.U. C 224 z 30.8.2008, s. 66. (?) Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 23 września 2008 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym) i decyzja Rady z dnia 30 marca 2009 r. (%) Dz.U. L 46 z 17.2.1997, s. 1. (*) Zobacz załącznik III, część A. (6) (10) (11) (12) Konieczne jest także pilne dostosowanie do wymogów postępu technicznego standardów i metod ustanowio- nych w odrębnych dyrektywach, a w celu uproszczenia wprowadzenia w życie koniecznych w tym celu środków należy wprowadzić postępowanie przewidujące ścisłą współpracę — między — państwami — członkowskimi a Komisją w ramach Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego dyrektywy w sprawie badań przy- datności do ruchu drogowego. Z uwagi na zróżnicowanie standardów i metod nadzoru na obszarze Wspólnoty trudno jest określić dla układów hamulcowych wartości dotyczące w szczególności usta- wienia ciśnienia powietrza i czasu hamowania. Wszystkie jednostki, które zajmują się nadzorem tech- nicznym pojazdów silnikowych, uznają, że metoda kontrolna, w szczególności kwestia, czy kontrola powinna być przeprowadzana na niezaładowanych, częś- ciowo załadowanych, całkowicie załadowanych pojaz- dach, ma wpływ na ocenę niezawodności układu hamul- cowego. Określenie wartości siły hamowania poszczególnych typów pojazdów w różnym stanie obciążenia powinno ułatwić przywrócenie tego zaufania. Niniejsza dyrektywa powinna dopuszczać możliwość kontroli zgodnie z tym trybem postępowania jako alternatywę kontroli zacho- wania minimalnych wartości dla każdej klasy pojazdów. W zakresie układów hamulcowych niniejsza dyrektywa powinna obejmować swym zakresem głównie pojazdy, dla których wydana została homologacja typu części, zgodnie z dyrektywą Rady 71/320/EWG z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do układów hamulcowych niektórych kategorii pojazdów silnikowych i ich przyczep ()), mimo iż uznaje się, że określone kate- gorie pojazdów są dopuszczone do ruchu na podstawie przepisów  krajowych, które mogą odbiegać od wymogów tej dyrektywy. Państwa członkowskie mogą rozszerzyć zakres kontroli układów hamulcowych, włączając pojazdy lub części nieobjęte niniejszą dyrektywą. Państwa członkowskie mogą ustanowić surowszą kontrolę układów lub zwiększyć częstotliwość ich prze- prowadzania. (5) Dz.U. L 202 z 6.9.1971, s. 37.