252 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej O6Jt. 2 31994L0019 31.5.1994 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH L 135/5 DYREKTYWA 94/19/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę FEuropej- ską, w szczególności jego art. 57 ust. 2 zdanie pierwsze i trzecie, uwzględniając wniosek Komisji (!), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (?), działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Trakta- tu (), a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z celami Traktatu, należy promować harmonijny rozwój działalności instytucji kredytowych na obszarze całej Wspólnoty, znosząc wszelkie ograniczenia prawa przedsiębiorczości oraz swobody świadczenia usług, wzmacniając równocześnie stabil- ność systemu bankowego oraz ochronę oszczędzających; jeżeli ograniczenia działalności instytucji kredytowej zostaną zniesione, to wskazane jest, aby rozważyć sytuację, jaka może powstać w przypadku nierozporządzalności wkładów w instytu- cji kredytowej, która ma swoje oddziały w innych Państwach Członkowskich; konieczne jest, aby został zapewniony mini- malny zharmonizowany poziom gwarancji depozytów bez względu na to, gdzie znajdowałaby się lokalizacja depozytów wewnątrz Wspólnoty; dla zakończenia procesu kształtowania się jednolitego rynku międzybankowego zabezpieczenie depozytów jest tak samo ważne, jak przepisy zabezpieczające; w przypadku zamknięcia niewypłacalnej instytucji kredytowej deponenci z oddziałów znajdujących się w Państwie Członkow- skim innym niż to, w którym znajduje się siedziba instytucji kre- dytowej, powinni być chronieni przez taki sam system gwarancji, jak inni deponenci tej instytucji; koszty narosłe z racji uczestnictwa w systemie gwarancji dla instytucji kredytowej nie pozostają w jakiejkolwiek relacji z kosz- tami, jakie spowodowałoby masowe wycofywanie depozytów bankowych nie tylko w instytucji kredytowej mającej trudności, ale także w stabilnych instytucjach — w następstwie utraty zaufa- nia deponentów w stabilność systemu bankowego; (!) Dz.U.C 163 z 30.6.1992, str. 6i Dz.U. C 178 z 30.6.1993, str. 14. () Dz.U.C 332 z 16.12.1992, str. 13. () Dz.U. C 115 z 26.4.1993, str. 96 oraz decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 9 marca 1994 (Dz.U. C 91 z 28.3.1994). uwzględnienie przez Państwa Członkowskie zalecenia Komisji 87/63/EWG z dnia 22 grudnia 1986 r. dotyczącej wprowadzenia na obszarze Wspólnoty systemu gwarancji depozytów (*), nie pozwoliło na całkowite osiągnięcie zamierzonego celu; sytuacja ta może się okazać niekorzystana dla dobrego funkcjonowania rynku wewnętrznego; Druga dyrektywa Rady 89/646/EWG z dnia 15 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wyko- nawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowa- nia oraz prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe, zmieniająca dyrektywę 77/780/EWG ('), która przewiduje system jednolitego zezwolenia dla instytucji kredytowych oraz ich kon- trolowanie przez organy Państwa Członkowskiego pochodzenia, jest stosowana od dnia 1 stycznia 1993 r.; zniesienie zezwolenia dla oddziałów w Państwach Członkow- skich przyjmujących, z racji nadania jednolitego, zezwolenia waż- nego w zasięgu wspólnotowym,, jak też kontrola ich wypłacal- ności przeprowadzana przez kompetentne władze Państwa Członkowskiego pochodzenia, uzasadniają objęcie wszystkich oddziałów, utworzonych na obszarze Wspólnoty z tej samej instytucji kredytowej jednolitym systemem gwarancji; system ten może być tylko takim systemem, który istnieje dla tej kategorii instytucji w Państwie Członkowskim, w którym znajduje się sie- dziba spółki, w szczególności z racji związku istniejącego między kontrolą wypłacalności oddziału a jego przynależnością do sys- temu gwarancji depozytów; harmonizacja musi się ograniczać do zasadniczych aspektów dotyczących systemów gwarancji depozytów i powinna zapew- niać w jak najkrótszym terminie zapłatę odszkodowania z gwarantowanego depozytu, obliczoną w zależności do minimal- nego zharmonizowanego pokrycia; systemy gwarancji depozytów muszą działać, skoro tylko depo- zyty będą nierozporządzalne; w szczególności należałoby wykluczyć z zabezpieczenia depozy- ty, które instytucje kredytowe przyjmują w swym własnym imie- niu i na swój własny rachunek; prawo, jakie posiadają systemy gwarancji depozytów, nie powinno przez to zostać naruszone, aby przedsięwziąć niezbędne kroki do ratowania instytucji kre- dytowej, która znajduje się w trudnej sytuacji; () Dz.U.L 33 z 4.2.1987, str. 16. () Dz.U. L 386 z 30.12.1989, str. 1. Dyrektywa zmieniona przez dyrektywę 92/30/EWG (Dz.U. L 110 z 28.4.1992, str. 52).