L 300/88 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 14.11.2009 ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (WE) NR 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (wersja przekształcona) (Tekst mający znaczenie dla EOG) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, (3) W celu zapewnienia spójnych ram prawnych dla mię- uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Furopejską, w szczególności jego art. 71, uwzględniając wniosek Komisji, uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno- Społecznego (!), po konsultacji z Komitetem Regionów, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu (?), a także mając na uwadze, co następuje: () W rozporządzeniu Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 mar- ca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowe- go przewozu osób autokarem i autobusem (*) oraz rozporządzeniu Rady (WE) nr 12/98 z dnia 11 grudnia 1997 r. ustanawiającym warunki dostępu przewoźników niemających stałej siedziby w państwie członkowskim do transportu drogowego osób w państwie członkowskim (*) należy dokonać szeregu istotnych zmian. Dla uproszcze- nia i zapewnienia przejrzystości rozporządzenia te należy przekształcić i połączyć w jedno rozporządzenie. (2)  Ustanowienie wspólnej polityki transportowej pociąga za sobą między innymi ustalenie wspólnych zasad, mających (6) zastosowanie do międzynarodowego przewozu drogowe- go osób oraz warunków, na jakich przewoźnicy niemają- cy siedziby w państwie członkowskim mogą świadczyć usługi transportu krajowego w danym państwie członkowskim. (!) Dz.U. C 10 z 15.1.2008, s. 44. () Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 5 czerwca 2008 r. (dotych- czas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym), wspólne stanowi- sko Rady z dnia 9 stycznia 2009 r. (Dz.U. C 62 E z 17.3.2009, s. 25), stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 23 kwietnia 2009 r. (do- tychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja (8) Rady z dnia 24 września 2009 r. (*) Dz.U. L 74 z 20.3.1992, s. 1. (4) Dz.U. L 4 z 8.1.1998, s. 10. dzynarodowego autobusowego i autokarowego przewozu osób na terytorium Wspólnoty niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie do wszystkich międzynaro- dowych przewozów na terytorium Wspólnoty. Przewóz z państw członkowskich do państw trzecich nadal w sze- rokim zakresie regulują umowy dwustronne pomiędzy państwami członkowskimi a tymi państwami trzecimi. Dlatego niniejsze rozporządzenie nie powinno mieć zasto- sowania do tej części przejazdu na terytorium państwa członkowskiego, na którym zabrano lub na które dowie- ziono pasażerów, jeśli nie zostały zawarte niezbędne umo- wy pomiędzy Wspólnotą a zainteresowanymi państwami trzecimi. Powinno ono jednak mieć zastosowanie na tery- torium państwa członkowskiego, przez które odbywa się tranzyt. Swoboda świadczenia usług stanowi podstawową zasadę wspólnej polityki transportowej i wymaga zagwarantowa- nia przewoźnikom ze wszystkich państw członkowskich dostępu do międzynarodowych rynków transportowych bez dyskryminacji ze względu na przynależność państwo- wą lub miejsce siedziby. Międzynarodowy autobusowy i autokarowy przewóz osób powinien być uzależniony od posiadania licencji wspólno- towej. Przewoźnicy powinni być zobowiązani do posiada- nia w każdym pojeździe poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii licencji wspólnotowej w celu ułatwie- nia organom odpowiedzialnym za zapewnienie przestrze- gania przepisów skutecznej kontroli, szczególnie poza terytorium państwa członkowskiego, w którym przewoź- nik ma siedzibę. Należy określić warunki wydawania i co- fania licencji wspólnotowych, ich okresy ważności oraz szczegółowe zasady dotyczące korzystania z nich. Istnieje również potrzeba przyjęcia szczegółowych specyfikacji dotyczących układu graficznego i innych elementów licen- cji wspólnotowej i jej poświadczonych kopii. Kontrole drogowe powinny być prowadzone bez stosowa- nia bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji ze wzglę- du na przynależność państwową przewoźnika drogowego lub na państwo siedziby przewoźnika drogowego lub pań- stwo rejestracji pojazdu. Należy przyjąć elastyczne rozwiązania, z zastrzeżeniem niektórych warunków dotyczących szczególnych usług re- gularnych i niektórych usług okazjonalnych, w celu zaspo- kojenia potrzeb rynku. Przy zachowaniu zasady udzielania zezwoleń na prowa- dzenie usług regularnych należy dokonać zmiany niektó- rych zasad, w szczególności w zakresie trybu udzielania zezwoleń.