31.3.2006 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 93/1 I (Akty, których publikacja jest obowiązkowa) ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 509/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie produktów rolnych i środków spożywczych będących gwarantowanymi tradycyjnymi specjalnościami RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37, uwzględniając wniosek Komisji, uwzględniając opinię Parlamentu Furopejskiego (!), a także mając na uwadze, co następuje: (1) Produkcja, przetwarzanie i dystrybucja produktów rolnych i środków spożywczych odgrywają ważną rolę w gospodarce Wspólnoty. Należy wspierać różnorodność produkcji rolnej. Promo- wanie tradycyjnych produktów o specyficznych cechach może przynieść gospodarce wiejskiej istotne korzyści, w szczególności na obszarach mniej uprzywilejowanych lub  oddalonych,  zarówno poprzez zwiększanie dochodów rolników, jak i zatrzymanie społeczności wiej- skiej na tych obszarach. W celu zapewnienia właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego w  sektorze środków spożywczych podmioty gospodarcze powinny dysponować instrumen- tami pozwalającymi na podniesienie wartości rynkowej ich produktów przy równoczesnej ochronie konsu- mentów przed niewłaściwymi praktykami, a także zagwarantowaniu prowadzenia uczciwego handlu. Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2082/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie świadectw o szczególnym charakterze dla produktów rolnych i środków spożywczych (?) defi- niuje świadectwa specyficznego charakteru, natomiast rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1848/93 (3) ustanawia- jące szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporzą- dzenia (EWG) nr 2082/92 określa i wprowadza pojęcie „gwarantowana tradycyjna specjalność”. Produkty posia- dające świadectwa specyficznego charakteru, nazywane (!) Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym. () Dz.U. L 208 z 24.7.1992, str. 9. Rozporządzenie ostatnio zmie- nione rozporządzeniem z 16.5.2003, str. 1). (WE) nr 806/2003 (DzU. L 122 () Dz.U. L 168 z 10.7.1993, str. 35. Rozporządzenie ostatnio zmie- nione rozporządzeniem (WE) nr 2167/2004 (Dz.U. L 371 z 18.12.2004, str. 8). częściej „gwarantowanymi tradycyjnymi specjalnościami”, zaspokajają popyt konsumentów na tradycyjne produkty o szczególnych cechach. W obliczu różnorodności produktów na rynku oraz obfitości informacji na ich temat konsument, aby móc dokonać lepszego wyboru, musi dysponować jasną i zwięzłą informacją dotyczącą szczególnych cech tych środków spożywczych. Dla większej jasności należy zaprzestać stosowania wyra- żenia „świadectwo specyficznego charakteru” i stosować jedynie wyrażenie „gwarantowana tradycyjna specjal- ność”, które jest bardziej zrozumiałe, a także, aby uczynić cel niniejszego rozporządzenia bardziej czytelnym dla producentów i konsumentów, należy dokładnie określić pojęcie „specyficzny charakter” i wprowadzić definicję pojęcia „tradycyjny”. Niektórzy producenci chcieliby odnosić korzyści rynkowe ze sprzedaży tradycyjnych produktów rolnych lub tradycyjnych środków spożywczych, których cechy odróżniają je wyraźnie od innych podobnych produktów rolnych lub środków spożywczych. W celu ochrony konsumentów gwarantowana tradycyjna specjalność powinna podlegać kontroli. Taki dobrowolny system umożliwiający podmiotom upowszechnianie na obszarze całej Wspólnoty informacji o jakości produktu rolnego lub środka spożywczego powinien gwarantować, że wszelkie informacje o jego jakości wykorzystywane w handlu będą uzasadnione. Etykietowanie produktów rolnych i środków spoży- wczych podlega ogólnym zasadom określonym w dyrektywie 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie etykie- towania, prezentacji i reklamy środków spożywczych (*). Jednakże ze względu na ich specyficzny charakter, w odniesieniu do gwarantowanych tradycyjnych specjal- ności, należy przyjąć szczególne przepisy uzupełniające. Aby identyfikacja gwarantowanych tradycyjnych specjal- ności wyprodukowanych na terenie Wspólnoty była łatwiejsza i szybsza, obowiązkowe powinno być umie- szczanie na etykietach oznaczenia „gwarantowana trady- cyjna specjalność” lub odpowiadającego mu symbolu, przy czym podmiotom powinien zostać przyznany rozsądny okres na dostosowanie się do tego wymogu. (*) Dz.U. L 109 z 6.5.2000, str. 29. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2003/89/WE (Dz.U. L 308 z 25.11.2003, str. 15).