05/t. 4 Dziennik Urzędowy Unii Furopejskiej 381 32003L0088 L 299/9 DZIENNIK URZĘDOWY UNII EUROPEJSKIEJ 18.11.2003 DYREKTYWA 2003/88/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 137 ust. 2, uwzględniając wniosek Komisji, uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno- Społecznego (!), po zasięgnięciu opinii Komitetu Regionów, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu (?), a także mając na uwadze, co następuje: (1)  Dyrektywa Rady 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (?), która ustanawia minimalne wymagania higieny i bezpie- czeństwa w odniesieniu do organizacji czasu pracy, w związku z okresami dobowego odpoczynku, przerw, odpoczynku tygodniowego, maksymalnego tygodniowego wymiaru czasu pracy, corocznego urlopu wypoczynko- wego oraz aspektów pracy w porze nocnej, pracy w syste- mie zmianowym oraz harmonogramów pracy, została znacznie zmieniona. W celu sprecyzowania wielu kwestii powinna zostać opracowana kodyfikacja tych przepisów. (2)  Artykuł 137 Traktatu przewiduje, że Wspólnota ma wspie- rać i uzupełniać działania Państw Członkowskich w związku z poprawą środowiska pracy w celu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników. W dyrektywach przyjętych na podstawie tego artykułu unika się nakłada- nia administracyjnych, finansowych i prawnych ograni- czeń w sposób mogący powstrzymywać tworzenie oraz rozwój małych i średnich przedsiębiorstw. (3)  Przepisy dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pra- cy (+) stosuje się nadal w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą bez uszczerbku dla bardziej restrykcyjnych i/lub szczegółowych przepisów zawartych poniżej. (4)  Poprawa bezpieczeństwa, higieny i ochrony zdrowia pra- cowników w miejscu pracy jest celem, który nie powinien być podporządkowany względom czysto ekonomicznym. (!) Dz.U.C 61 z 14.3.2003, str. 123. (?) Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 17 grudnia 2002 r. (dotych- czas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 22 września 2003 r. () Dz.U.L 307 z 13.12.1993, str. 18. Dyrektywa zmieniona dyrektywą 2000/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 195 z 1.8.2000, str. 41). () Dz.U.L 183 z 29.6.1989, str. 1. > Wszystkim pracownikom powinny przysługiwać odpo- wiednie okresy odpoczynku. Koncepcja „odpoczynku” musi być wyrażona w jednostkach czasu, tzn. w dniach, godzinach i/lub ich częściach. Pracownikom wspólnoto- wym należy przyznać minimalne dobowe, tygodniowe i roczne okresy odpoczynku oraz odpowiednie przerwy. W tym kontekście niezbędne jest również ustanowienie maksymalnego limitu tygodniowego wymiaru czasu pra- cy. Należy wziąć pod uwagę zasady Międzynarodowej Orga- nizacji Pracy dotyczące organizacji czasu pracy, włączając w to również zasady odnoszące się do pracy w porze noc- nej. Badania wykazały, iż organizm ludzki jest w porze nocnej bardziej wrażliwy na zakłócenia środowiska i pewne uciąż- liwe formy organizacji pracy oraz że długie okresy pracy w porze nocnej mogą być szkodliwe dla zdrowia pracow- ników i mogą zagrażać bezpieczeństwu w miejscu pracy. Niezbędne jest ograniczenie okresów pracy w porze noc- nej, w tym pracy w godzinach nadliczbowych, oraz zapew- nienie, że pracodawca, który regularnie korzysta z pracy wykonywanej przez pracowników w porze nocnej, prze- kazuje informacje o tym właściwym organom, jeżeli się o nie zwrócą. Istotne jest, aby pracownicy wykonujący pracę w porze nocnej byli uprawnieni do bezpłatnych badań lekarskich przed ich przydzieleniem i po nim, w regularnych odstę- pach czasu oraz, jeżeli jest to możliwe, powinni być prze- niesieni do odpowiedniej pracy dziennej, jeżeli występują u nich problemy zdrowotne. Sytuacja pracowników wykonujących pracę w porze noc- nej i w systemie pracy zmianowej wymaga, aby poziom ochrony ich bezpieczeństwa i zdrowia był dostosowany do charakteru ich pracy oraz aby organizacja i działanie służb oraz środków ochronnych i zapobiegawczych były sku- teczne. Szczególne warunki pracy mogą mieć szkodliwe skutki dla bezpieczeństwa i zdrowia pracowników. Organizacja pracy zgodnie z niektórymi harmonogramami musi uwzględniać ogólną zasadę przystosowania pracy do pra- cownika. Umowa europejska w odniesieniu do czasu pracy maryna- rzy została wprowadzona w życie dyrektywą Rady 1999/6 3/WE z dnia 21 czerwca 1999 r. dotyczącą Umowy w sprawie organizacji czasu pracy marynarzy przyjętej przez Stowarzyszenie Armatorów Wspólnoty Furopejskiej (ECSA) i Federację Związków Zawodowych Pracowników Transportu w Unii Europejskiej (FST) (*) na podstawie art. 139 ust. 2 Traktatu. Odpowiednio przepisów niniej- szej dyrektywy nie powinno stosować się do marynarzy. Dz.U. L 167 z 2.7.1999, str. 33.