340 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 03/t. 36 32002L0056 L 193/60 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH 20.7.2002 DYREKTYWA RADY 2002/56/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu sadzeniakami ziemniaków RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37, uwzględniając wniosek Komisji, uwzględniając opinię Parlamentu Furopejskiego (!), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, a także mając na uwadze, co następuje: ()  Dyrektywa Rady 66/403JEWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu sadzeniakami ziemniaków ( została wielokrotnie zmieniona w istotny sposób (?). Dla jasności i logicznego układu wymieniona dyrektywa wymaga kodyfikacji. (2)  Produkcja ziemniaków zajmuje ważne miejsce w rolnic- twie Wspólnoty. (3))  Zadowalające wyniki w uprawie ziemniaków w dużej mierze zależą od stosowania odpowiednich sadze- niaków. (4) Większa wydajność uprawy ziemniaków we Wspólnocie zostanie osiągnięta, jeśli przy wyborze odmian dopusz- czonych do obrotu, Państwa Członkowskie zastosują jednolite i możliwie jak najbardziej rygorystyczne zasady w szczególności w odniesieniu do stanu fitosanitarnego. Wspólny katalog odmian gatunków roślin rolniczych został ustanowiony w dyrektywie Rady 2002/53/WE (*). (5)  Istnieje potrzeba wprowadzenia jednolitego systemu kwalifikacji we Wspólnocie w oparciu o doświadczenia zdobyte podczas stosowania takich systemów w Państwach Członkowskich oraz wypracowanych w ramach Europejskiej Komisji Gospodarczej. W kontek- ście konsolidacji rynku wewnętrznego, wspólnotowy system obejmujący wytwarzanie materiału siewnego z uwzględnieniem obrotu oraz obrotu wewnętrznego we Wspólnocie, nie powinien stwarzać Państwom Człon- kowskim możliwości stosowania jednostronnych odstępstw od zasad przyjętych w ramach systemu, w sposób, który mógłby utrudnić swobodny przepływ roślin w obrębie Wspólnoty. (') Opinia wydana dnia 9 kwietnia 2002 r. (dotychczas niepublikowana w Dzienniku Urzędowym). () Dz.U. 125 z 11.7.1966, str. 2320/66; ostatnio zmieniona decyzją Komisji 1999/742]WE (Dz.U. L 297 z 18.11.1999, str. 39). (*) Patrz załącznik VI część A. ( Dz.U. L 193 z 20.7.2002, str. 1. (6) (10) (1) (12) Zgodnie z ogólną zasadą, sadzeniaki ziemniaka powinny zostać dopuszczone do sprzedaży jedynie, jeśli zostały urzędowo przebadane i zakwalifikowane jako sadzeniaki elitarne lub sadzeniaki kwalifikowane zgodnie z zasa- dami kwalifikacji. Wybór terminów „sadzeniaki elitarne” oraz „sadzeniaki kwalifikowane” jest oparty na już istniejącej terminologii międzynarodowej. Powinno się umożliwić, z zastosowaniem szczególnych warunków, wprowadzenie na rynek wyhodowanych sadzeniaków z pokoleń wcześniejszych niż sadzeniaków elitarnych oraz sadzeniaków o parametrach wymaganych. Państwa Członkowskie mogą podzielić kategorie sadze- niaków na stopnie spełniające różne wymogi. Zapew- nienie, by stopnie wspólnotowe i ich wymogi były usta- nawiane w drodze przyśpieszonej procedury, wydaje się odpowiednie. Państwom Członkowskim powinno się pozostawić decyzję w kwestii zakresu stosowania przy- spieszonej procedury w odniesieniu do ich produkcji. W świetle współczesnego postępu w technikach rozmnażania, właściwym jest ustanowienie wspólno- towej procedury ustalania szczegółowych zasad stosowa- nych do sprzedaży sadzeniaków produkowanych techni- kami zakładającymi mikrorozmnażanie. Przepisy wspólnotowe nie powinny mieć zastosowania do sadzeniaków przeznaczonych na wywóz do państw trzecich. W celu poprawy nie tylko wartości genetycznej i stanu zdrowotnego wspólnotowych sadzeniaków, ale także ich zewnętrznych cech, powinny zostać wprowadzone prze- pisy w zakresie tolerancji w odniesieniu do zanieczysz- czeń, wad oraz chorób sadzeniaków. Państwa Członkowskie w zakresie sprzedaży sadze- niaków na swoim terytorium lub jego części mogą uzyskać zgodę na podjęcie bardziej rygorystycznych środków niż przewidziane w załączniku I w odniesieniu do chorób wirusowych, które nie występują w tych regionach lub które wydają się szczególnie szkodliwe dla upraw w tych regionach. Okazało się, że zakres tego przepisu powinien zostać rozszerzony na szkodniki inne niż choroby wirusowe. W celu zapewnienia tożsamości sadzeniaków ziemniaka należy wprowadzić zasady wspólnotowe dotyczące opakowania, pobierania próbek, plombowania i sprzedaży. W tym celu, etykiety powinny zawierać szczegółowe dane niezbędne zarówno do urzędowej weryfikacji, jak i dla informowania użytkownika oraz powinny jasno pokazywać istotę wspólnotowej kwalifi- kacji.