Os[t. 4 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 27 32000L0034 L 195/41 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH 1.8.2000 DYREKTYWA 2000/34|WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 22 czerwca 2000 r. zmieniająca dyrektywę Rady 93/104/WE dotyczącą niektórych aspektów organizacji czasu pracy, w celu objęcia sektorów i działalności wyłączeniem z tej dyrektywy PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 137 ust. 2, uwzględniając wniosek Komisji (!), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (?), działając zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Trakta- tu (?), wświetle wspólnego tekstu przyjętego przez komitet pojed- nawczy w dniu 3 kwietnia 2000 r., a także mając na uwadze, co następuje: (1)  Artykuł 137 Traktatu stanowi, że Wspólnota ma wspierać i uzupełniać działania Państw Członkowskich mające na celu taką poprawę środowiska pracy, aby chronione było zdrowie i bezpieczeństwo pracowników. Dyrektywy przy- jęte na podstawie tego artykułu mają za zadanie zapobie- ganie powstawaniu administracyjnych, finansowych i prawnych ograniczeń, które mogłyby powstrzymywać tworzenie i rozwój małych i średnich przedsiębiorstw. (2)  DyrektywaRady nr 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (*) określa minimalne wymagania zdrowotne i bezpieczeń- stwa przy organizacji czasu pracy, w odniesieniu do okre- sów dziennych przerw w pracy, tygodniowych przerw w pracy, maksymalnego tygodniowego czasu pracy, urlopu wypoczynkowego, pracy w nocy oraz pracy w ruchu ciągłym. Ta dyrektywa powinna być zmieniona z następujących względów. (3)  Transport drogowy, powietrzny, morski i kolejowy, drogi śródlądowe, rybołówstwo morskie, inne prace na morzu i praca lekarzy odbywających praktykę są wyłączone z zakresu dyrektywy Rady nr 93/104/WE. (4)  Komisja, w swojej propozycji z dnia 20 września 1990 r. nie wyłączyła jakichkolwiek sektorów i rodzajów działalności z dyrektywy 93/104/WE, również Parlament Europejski w swojej Opinii z dnia 20 lutego 1991 r. nie zaakceptował takich wyłączeń. Dz.U. C 43 z 17.2.1999, str. 1. Dz.U C 138 z 18. 5.1999, str. 33. Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 14 kwietnia 1999 r. (Dz.U. C 219 z 30.7.1999, str. 231), Wspólne Stanowisko Rady z dnia 12 lipca 1999 r. (Dz.U. C 249 z 1.9.1999, str. 17) i Decyzja Parla- mentu Europejskiego z dnia 16 listopada 1999 r. (jeszcze nieopubli- kowana w Dzienniku Urzędowym). Decyzja Parlamentu Europej- skiego z dnia 17 maja 2000 r. i Decyzja Rady z dnia 18 maja 2000 r. (*) Dz.U. L 307 z 13.12.1993, str. 18. > 3 Śs (5) (10) (11) (12) (13) (14) Ć) Zdrowie i bezpieczeństwo pracowników powinno być pod ochroną w miejscu pracy nie dlatego, że pracują w danym sektorze lub wykonują daną pracę, ale dlatego, że są oni pracownikami. W odniesieniu do sektorowych przepisów prawnych doty- czących personelu pracującego w trasie, konieczne jest całościowe i równoległe podejście w zapewnieniu bezpie- czeństwa transportu, a także zdrowia i bezpieczeństwa tych pracowników. Należy wziąć pod uwagę specyficzny charakter pracy na morzu i lekarzy odbywających praktykę. Należy również zagwarantować ochronę zdrowia i bezpie- czeństwo pracowników pracujących w trasie w wyłączo- nych sektorach i działalnościach. Istniejące przepisy dotyczące urlopu wypoczynkowego i oceny stanu zdrowia przy pracy w nocy i pracy zmiano- wej powinny objąć pracowników pracujących w trasie w wyłączonych sektorach i działalnościach. Istniejące przepisy dotyczące czasu pracy i przerw w pracy powinny być przyjęte w stosunku do pracowników pracu- jących w trasie w wyłączonych sektorach i działalnościach. Wszyscy pracownicy powinni mieć zapewnione odpo- wiednie okresy przerw w pracy. Pojęcie „przerwa w pracy” powinno być wyrażone w jednostkach czasu, tj. w dniach, godzinach i/lub ich częściach. Umowa Europejska dotycząca czasu pracy marynarzy została wprowadzona w życie w drodze dyrektywy Rady (*), na podstawie propozycji Komisji i zgodnie z art. 139 ust. 2 Traktatu. Zgodnie z powyższym, przepisy niniejszej dyrek- tywy nie powinny odnosić się do marynarzy. W przypadku tych „rybaków sezonowych”, którzy są zatrudnieni, Państwa Członkowskie decydują, zgodnie z art. 7 dyrektywy Rady 93/104/WE, o warunkach upraw- nienia do urlopu wypoczynkowego i jego przyznaniu, łącznie z zasadami wynagradzania. Szczegółowe normy ustanowione w innych instrumentach Wspólnoty odnoszących się, na przykład, do okresów przerw w pracy, czasu pracy, urlopu wypoczynkowego i pracy w nocy dla danych kategorii pracowników powinny mieć pierwszeństwo przed przepisami dyrektywy Rady 93/104/WE zmienionymi niniejszą dyrektywą. Dyrektywa Rady 1999/63/WE z dnia 21 czerwca 1999 r. dotycząca Umowy w sprawie organizacji czasu pracy marynarzy zawarta pomiędzy Związkiem Armatorów Morskich Wspólnoty Europejskiej (ECSA) i Federacją Związków Pracowników Transportowych w Unii Europejskiej (FST) (Dz.U. L 167 z 2.7.1999, str. 33).