19/t. 6 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 109 32003R0343 L 50/1 DZIENNIK URZĘDOWY UNII EUROPEJSKIEJ 25.2.2003 ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiające kryteria i mechanizmy określania Państwa Członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z Państw Członkowskich przez obywatela państwa trzeciego RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 63 pkt 1 lit. a) akapit pierwszy, uwzględniając wniosek Komisji (!), uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (?), uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno- -Społecznego (?), a także mając na uwadze, co następuje: (1)  Wspólna polityka azylowa, w tym Wspólny Furopejski System Azylowy, jest integralną częścią celu Unii Europej- skiej, jakim jest ustanowienie i systematyczne powiększa- nie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwo- ści otwartej dla wszystkich tych, których okoliczności zmuszają do poszukiwania na drodze prawnej ochrony we Wspólnocie. (2)  Na specjalnym posiedzeniu w Tampere w dniach 15 i 16 października 1999 r. Rada Europejska postanowiła podjąć pracę zmierzającą do ustanowienia Wspólnego Europejskiego Systemu Azylowego, opartego na pełnym stosowaniu Konwencji genewskiej dotyczącej statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r., uzupełnionej Proto- kołem nowojorskim z dnia 31 stycznia 1967 r., zapewnia- jąc w ten sposób, że nikt nie jest odsyłany z powrotem tam, gdzie czekają go prześladowania, tj. utrzymując zasadę niewydalania. Pod tym względem oraz bez wpływu na kryteria odpowiedzialności ustanowione w niniejszym rozporządzeniu Państwa Członkowskie, wszystkie prze- strzegając jednomyślnie zasady niewydalania, są uważane za kraje bezpieczne dla obywateli państw trzecich. (3)  Konkluzje Rady Europejskiej z Tampere stwierdziły także, że system ten powinien zawierać, w krótkim terminie, jasną i wykonalną metodę określania, które Państwo Członkowskie jest odpowiedzialne za rozpatrywanie wnio- sku o udzielenie azylu. (4)  Metoda taka powinna być oparta na obiektywnych i spra- wiedliwych kryteriach zarówno dla Państwa Członkow- skiego, jak i dla zainteresowanych osób. W szczególności (!) Dz.U.C 304 E z 30.10.2001, str. 192. (2) Opinia z dnia 9 kwietnia 2002 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym). () Dz.U.C 125 z 27.5.2002, str. 28. — powinna ona umożliwiać szybkie określenie Państwa Członkowskiego odpowiedzialnego, tak aby zagwaranto- wać skuteczny dostęp do procedur określania statusu uchodźcy i nie zagrażać celowi, jakim jest szybkie rozpa- trywanie wniosków o udzielenie azylu. W odniesieniu do wprowadzania w życie Wspólnego Euro- pejskiego Systemu Azylowego w następujących kolejno po sobie fazach, który powinien prowadzić, w dłuższym ter- minie, do ustanowienia wspólnej procedury i jednolitego statusu, ważnego w całej Unii w odniesieniu do osób, którym przyznano azyl, na tym etapie właściwe jest, wpro- wadzając ulepszenia oparte na doświadczeniu, potwierdze- nie zasad leżących u podstaw Konwencji określającej pań- stwo odpowiedzialne za rozpatrywanie wniosków o udzielenie azylu wniesionych w jednym z Państw Człon- kowskich Wspólnot Europejskich (*), podpisanej w Dubli- nie dnia 15 czerwca 1990 r. (zwanej dalej Konwencją dublińską), której wprowadzanie w życie pobudziło har- monizację polityk azylowych. Jednolitość rodziny powinna zostać zachowana w zakre- sie, w jakim jest to zgodne z innymi celami, które przy- świecały ustanowieniu kryteriów i mechanizmów określa- nia Państwa Członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu. Wspólne rozpatrywanie przez jedno Państwo Członkow- skie wniosków o udzielenie azylu, złożonych przez człon- ków jednej rodziny umożliwia zapewnienie, że wnioski są rozpatrywane dokładnie, a decyzje podejmowane w odnie- sieniu do nich są spójne. Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość odstąpienia od kryteriów odpowiedzial- ności, tak aby umożliwić połączenia członków rodziny, w przypadku gdy jest to niezbędne ze względów humani- tarnych. Stopniowe tworzenie przestrzeni bez granic wewnętrz- nych, w której zagwarantowany jest swobodny przepływ osób, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, oraz ustanowienie polityki wspólnotowej dotyczącej warunków wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich, włącznie ze wspólnymi wysiłkami w kierunku zarządzania granicami zewnętrznymi, powoduje, że nie- zbędne jest uzyskanie równowagi między kryteriami odpo- wiedzialności w duchu solidarności. Dz.U. C 254 z 19.8.1997, str. 1.