5.6.2009 Dziennik Urzędowy Unii Furopejskiej L 140/63 DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. zmieniająca dyrektywę 2003/87/WE w celu usprawnienia i rozszerzenia wspólnotowego systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (Tekst mający znaczenie dla EOG) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust.1, uwzględniając wniosek Komisji, uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (!), uwzględniając opinię Komitetu Regionów (?), stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu (*, a także mając na uwadze, co następuje: (1) Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Ra- dy (*) ustanowiła wspólnotowy system handlu uprawnie- niami do emisji gazów cieplarnianych (system wspólnotowy) w celu wspierania redukcji emisji gazów cieplarnianych w sposób ekonomicznie i kosztowo efektywny. Ostatecznym celem Ramowej konwencji Narodów Zjed- noczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCO), która zo- stała zatwierdzona w imieniu Wspólnoty Furopejskiej decyzją Rady 94/69/WE ('), jest osiągnięcie stabilizacji stę- żeń gazów cieplarnianych w powietrzu na poziomie, który zapobiegłby groźnej ingerencji antropogenicznej w system klimatyczny. Aby osiągnąć ten cel, wzrost średniej rocznej temperatury na powierzchni ziemi w skali światowej nie powinien przekroczyć 2 *C powyżej poziomów sprzed epoki przemysłowej. Ostatnie sprawozdanie z oceny przy- gotowane przez Międzyrządowy Zespół do spraw Zmiany Klimatu (IPCC) pokazuje, że aby osiągnąć ten cel, rok 2020 musi być ostatnim rokiem wzrostu emisji gazów cieplar- nianych w skali światowej. Oznacza to konieczność zwięk- szenia wysiłków ze strony Wspólnoty, szybkiego włączenia krajów rozwiniętych w proces redukcji emisji, a także zachęcenia do udziału w nim krajów rozwijających się. W marcu 2007 r. Rada Europejska zobowiązała się do zmniejszenia do 2020 r. łącznych emisji gazów cieplarnia- nych we Wspólnocie o co najmniej 20 % poniżej pozio- mów z 1990 r. oraz o 30 %, pod warunkiem że inne kraje rozwinięte zobowiążą się do porównywalnej redukcji (1) Dz.U. C 27 z 3.2.2009, s. 66. (?) Dz.U. C 325 z 19.12.2008, s. 19. () Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 17 grudnia 2008 r. (dotych- czas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 6 kwietnia 2009 r. (*) Dz.U. L 275 z 25.10.2003, s. 32. () Dz.U. L 33 z 7.2.1994, s. 11. emisji, a bardziej zaawansowane gospodarczo kraje rozwi- jające się wniosą odpowiedni wkład stosownie do swoich zadań i do możliwości każdego z nich. Do roku 2050 światowe emisje gazów cieplarnianych powinny zostać zmniejszone o co najmniej 50 % poniżej ich poziomów z 1990 r. Do osiągnięcia takiego stopnia redukcji emisji powinny przyczyniać się wszystkie sektory gospodarki, w tym międzynarodowy transport morski i lotnictwo. Lot- nictwo przyczynia się do tej redukcji poprzez jego włącze- nie do systemu wspólnotowego. W przypadku gdy do dnia 31 grudnia 2011 r. państwa członkowskie nie zatwierdzą żadnego porozumienia międzynarodowego w ramach Międzynarodowej Organizacji Morskiej, którego cele obej- mą redukcję emisji pochodzących z międzynarodowego transportu morskiego, lub Wspólnota nie zatwierdzi żad- nego takiego porozumienia w ramach UNFCCC, Komisja powinna przedstawić wniosek dotyczący włączenia zgod- nie ze zharmonizowanymi warunkami emisji pochodzą- cych z międzynarodowego transportu morskiego do zobowiązania Wspólnoty dotyczącego redukcji, tak aby proponowany akt prawny wszedł w życie do 2013 r. Wniosek taki powinien minimalizować wszelkie negatyw- ne skutki dla konkurencyjności Wspólnoty, uwzględniając jednocześnie potencjalne korzyści środowiskowe. W swojej rezolucji z dnia 31 stycznia 2008 r. dotyczącej wyników konferencji w sprawie zmian klimatu, która od- była się na Bali (COP 13 i COP/MOP 3) (6), Parlament Eu- ropejski przypomniał swoje stanowisko, zgodnie z którym państwa uprzemysłowione powinny zobowiązać się do re- dukcji swoich emisji gazów cieplarnianych o co naj- mniej 30% do 2020 r. i o 60-80 % do 2050 r. w porównaniu z poziomami z 1990 r. Biorąc pod uwagę, że Unia Furopejska przewiduje pozytywny wynik negocja- cji COP 15, które odbędą się w Kopenhadze w 2009 r., po- winna ona zacząć przygotowywać bardziej restrykcyjne cele w zakresie redukcji emisji na rok 2020 i kolejne lata oraz powinna dążyć do zapewnienia, aby po roku 2013 system wspólnotowy pozwalał w razie konieczności na bardziej rygorystyczne limity emisji jako część wkładu Unii w przyszłe porozumienie międzynarodowe w sprawie zmian klimatu (zwane dalej „międzynarodowym porozu- mieniem w sprawie zmian klimatu”). Dla osiągnięcia powyższych celów długoterminowych właściwe jest określenie przewidywalnego harmonogramu zmniejszania emisji pochodzących z instalacji objętych systemem wspólnotowym. Aby w sposób kosztowo efek- tywny zrealizować zobowiązanie Wspólnoty dotyczące re- dukcji emisji gazów cieplarnianych o co najmniej 20 % poniżej poziomów z 1990 r., należy do roku 2020 r. zmniejszyć liczbę uprawnień do emisji przydzielonych w odniesieniu do tych instalacji o 21 % poniżej ich pozio- mów emisji w 2005 r. (6) Dz.U. C 68 E z 21.3.2009, s. 13.