13/t. 13 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 315 31994L0047 29.10.1994 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH L 280/83 DYREKTYWA 94/47/|WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 26 października 1994 r. w sprawie ochrony nabywców w odniesieniu do niektórych aspektów umów odnoszących się do nabywania praw do korzystania z nieruchomości w oznaczonym czasie PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a, uwzględniając wniosek Komisji (!), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (?), stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Traktatu (*), a także mając na uwadze, co następuje: 1) Rozbieżności między ustawodawstwami krajowymi w sprawie umów odnoszących się do nabywania praw do korzystania z jednej lub kilku nieruchomości w ozna- czonym czasie mogą spowodować powstanie barier uniemożliwiających właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, zakłócenie konkurencji oraz mogą do- prowadzić do segmentacji poszczególnych rynków kra- jowych. 2) Celem niniejszej dyrektywy jest ustanowienie minimalnej podstawy wspólnych reguł w danej dziedzinie, aby umożliwić właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrzne- go, a tym samym ochronę nabywców; wystarczające byłoby, aby reguły te dotyczyły tylko określonych aspek- tów zawarcia umowy, a mianowicie informacji odnoszą- cych się do elementów składowych umowy oraz uzgod- nień dotyczących przekazywania tych informacji, jak i do procedur unieważnienia umowy lub odstąpienia od niej; dyrektywa jest odpowiednim instrumentem do osiągnięcia tego celu; niniejsza dyrektywa jest zatem zgodna z zasadą pomocniczości. 3) Charakter praw będących przedmiotem umów objętych niniejszą dyrektywą różni się znacznie w poszczegól- nych Państwach Członkowskich; tym samym należałoby odnieść się w syntetyczny sposób do tych różnic, for- mułując odpowiednio szeroką definicję takich umów, nie nakładając jednak obowiązku ujednolicenia charakteru praw, o których mowa, we Wspólnocie. 4) Zadaniem niniejszej dyrektywy nie jest regulacja zakresu przedmiotowego umów o korzystaniu z nieruchomości w oznaczonym czasie, zawieranych w Państwach Człon- kowskich, ani też ustalenie podstawy prawnej takich umów. Dz.U. C 299 z 5.11.1933, str. 8. Dz.U. C 108 z 19.4.1993, str. 1. Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 26 maja 1993 r. (Dz.U. C 176 z 28.6.1993, str. 95, oraz Dz.U. C 225 z 20.9.1993, str. 70) potwierdzona dnia 2 grudnia 1993 r. (Dz.U. 342 z 20.12.1993, str. 3); wspólne stanowisko Rady z dnia 4 marca 1994 r. (Dz.U. C 137 z 19.5.1994, str. 42) i decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 4 maja 1994 (Dz.U. C 205 z 25.7.1994). Wspólny tekst komitetu pojednawczego z 22.9.1994. > Ż 10) W praktyce umowy odnoszące się do nabywania praw do korzystania z jednej lub kilku nieruchomości w oznaczonym czasie różnią się od umów dzierżawy lub najmu, a różnica ta wyraża się między innymi w for- mach zapłaty. Praktyki rynkowe dowodzą, że hotele i lokale przezna- czone do zakwaterowania turystów oraz ośrodki turys- tyczne pełniące podobną funkcję objęte są transakcjami podobnymi do tych, ze względu na które uznano ko- nieczność stworzenia niniejszej dyrektywy. Należy unikać mylących, niepełnych informacji, w szcze- gólności związanych ze zbyciem praw do korzystania z jednej lub kilku nieruchomości w oznaczonym czasie; informacje takie powinny być uzupełniane w formie dokumentów pisemnych, dostępnych dla wszystkich, którzy tego zażądają; informacje te muszą stanowić część składową umowy dotyczącej korzystania z jednej lub kilku nieruchomości w oznaczonym czasie. Dla zapewnienia nabywcom wysokiego poziomu ochro- ny przy uwzględnieniu specyficznych cech systemu ko- rzystania z jednej lub kilku nieruchomości w oznaczo- nym czasie umowy te muszą zawierać pewne elementy minimalne. Dla ustanowienia skutecznego systemu ochrony nabyw- ców konieczne jest dokładne ustalenie zobowiązań mi- nimalnych, których zbywca musi przestrzegać w stosun- ku do nabywcy. Umowa o nabyciu praw do korzystania z jednej lub kilku nieruchomości w oznaczonym czasie musi być sporządzona w języku urzędowym lub jednym z języ- ków urzędowych Państwa Członkowskiego, którego na- bywca jest rezydentem, lub w jednym z urzędowych języków Państwa Członkowskiego, którego jest on oby- watelem, a język ten musi być urzędowym językiem Wspólnoty; jednakże Państwo Członkowskie, którego nabywca jest rezydentem, może wymagać, aby umowy były sporządzane w języku lub językach Wspólnoty; należy ustanowić wymóg posiadania uwierzytelnionego tłumaczenia każdej umowy do celów formalności doko- nywanych w Państwie Członkowskim, na terenie którego położona jest nieruchomość.