23.12.2008 PL | Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 345/75 DYREKTYWA RADY 2008/114/WE z dnia 8 grudnia 2008 r. w sprawie rozpoznawania i wyznaczania europejskiej infrastruktury krytycznej oraz oceny potrzeb w zakresie poprawy jej ochrony (Tekst mający znaczenie dla EOG) RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308, uwzględniając wniosek Komisji, uwzględniając opinię Parlamentu Furopejskiego (!), uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego ('), a także mając na uwadze, co następuje: (1) (3) W czerwcu 2004 roku Rada Europejska wezwała do przygotowania ogólnej strategii ochrony infrastruktury krytycznej. Odpowiadając na ten apel, w dniu 20 października 2004 r. Komisja przyjęła komunikat w sprawie ochrony infrastruktury krytycznej w walce z terroryzmem zawierający propozycje sposobów usprawnienia europejskich systemów zapobiegania atakom terrorystycznym wymierzonym przeciwko infras- trukturze krytycznej, a także zwiększenia gotowości i zdolności reagowania na takie ataki. 'W dniu 17 listopada 2005 r. Komisja przyjęła zieloną księgę w sprawie europejskiego programu ochrony infras- truktury krytycznej, w której przedstawiono opcje poli- tyczne dotyczące opracowywania tego programu oraz sieci ostrzegania o zagrożeniach dla infrastruktury krytycznej. Opinie uzyskane w odpowiedzi na wspom- nianą zieloną księgę podkreślały wartość dodaną wspól- notowego zbioru przepisów regulujących ochronę infras- truktury krytycznej. Uznano potrzebę zwiększenia zdol- ności w zakresie ochrony infrastruktury krytycznej w Europie oraz wsparcia działań na rzecz ograniczenia słabych punktów takiej infrastruktury. Podkreślono znaczenie podstawowych zasad pomocniczości, propor- cjonalności oraz komplementarności, jak również dialogu zainteresowanych stron. W grudniu 2005 roku Rada ds. Wymiaru Sprawiedli- wości i Spraw Wewnętrznych wezwała Komisję do przy- () Opinia z dnia 10 lipca 2007 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym). () Dz.U. C 116 z 26.5.2007, s. 1. gotowania wniosku dotyczącego europejskiego programu ochrony infrastruktury krytycznej („EPOIK”) i zdecydowała, że program ten powinien opierać się na stosowaniu podejścia obejmującego wszystkie rodzaje ryzyka, traktując jednak przeciwdziałanie zagrożeniom terrorystycznym jako priorytet. Zgodnie z takim podejś- ciem w procesie ochrony infrastruktury należy uwzględ- niać zagrożenia wywołane działalnością człowieka, zagrożenia technologiczne i katastrofy naturalne, największą uwagę poświęcając jednak zagrożeniom terro- rystycznym. W kwietniu 2007 roku Rada przyjęła konkluzje w sprawie EPOIK, w których podkreśliła, że to państwa członkowskie ponoszą ostateczną odpowiedzialność za koordynację przygotowań do ochrony infrastruktury krytycznej  znajdującej się na ich terytorium, a jednocześnie z zadowoleniem przyjęła starania Komisji na rzecz opracowania europejskiej procedury rozpozna- wania i wyznaczania europejskiej infrastruktury krytycznej („EIK”) oraz oceny potrzeb w zakresie zwięk- szenia jej ochrony. Niniejsza dyrektywa stanowi pierwszy krok w etapowym podejściu do rozpoznania i wyznaczenia EIK oraz do oceny potrzeb w zakresie poprawy ich ochrony. Dyrek- tywa jako taka koncentruje się na sektorach energii i transportu i powinna zostać poddana przeglądowi, aby ocenić jej skutki oraz potrzebę objęcia jej zakresem innych sektorów, m.in. sektora technologii informacyjno- komunikacyjnych („TIK”). Zasadnicza i ostateczna odpowiedzialność za ochronę EIK spoczywa głównie na państwach członkowskich i właścicielach/|operatorach tych infrastruktur. Na terenie Wspólnoty znajduje się pewna liczba infras- truktur krytycznych, których zakłócenie lub zniszczenie miałoby istotne transgraniczne skutki. Chodzi między innymi o transgraniczne skutki międzysektorowe wyni- kające ze współzależności powiązanych ze sobą infras- truktur. Tego typu EIK należy rozpoznać i wyznaczyć za pomocą wspólnej procedury. Ocenę wymogów bezpie- czeństwa w odniesieniu do takiej infrastruktury należy przeprowadzać zgodnie ze wspólnym podejściem mini- malnym. Sprawdzonym i skutecznym środkiem rozwią- zywania kwestii związanych z transgraniczną infrastruk- turą krytyczną są dwustronne programy współpracy państw członkowskich w dziedzinie ochrony infrastruk- tury krytycznej. EPOIK powinien opierać się na takiej właśnie współpracy. Informacje dotyczące wyznaczenia określonej infrastruktury jako FIK powinny zostać opatrzone klauzulą tajności na odpowiednim poziomie, zgodnie z obowiązującym prawodawstwem Wspólnoty i państwa członkowskiego.