15/t. 7 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 9 32002R0472 L 75/18 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH 16.3.2002 ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 472/2002 z dnia 12 marca 2002 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 466/2001 ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych (Tekst mający znaczenie dla EOG) KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 315/93 z dnia 8 lutego 1993 r. ustanawiające procedury Wspólnoty w odniesieniu do zanieczyszczeń w żywności (!), w szczególności jego art. 2 ust. 3, po konsultacji z Naukowym Komitetem ds. Żywności (SCP), a także mając na uwadze, co następuje: (1)  Rozporządzenie (EWG) nr 315/93 stanowi, że muszą zostać ustalone najwyższe dopuszczalne poziomy zanie- czyszczeń w środkach spożywczych w celu ochrony zdro- wia publicznego. (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2001 (?), ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 257/2002 (*), ustala najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych zanie- czyszczeń w środkach spożywczych, które mają być sto- sowane od dnia 5 kwietnia 200? r. (3)  Niektóre Państwa Członkowskie przyjęły lub zamierzają przyjąć najwyższe dopuszczalne poziomy aflatoksyn w przyprawach korzennych oraz najwyższe dopuszczalne poziomy ochratoksyny A w niektórych środkach spoży- wczych. Z uwagi na różnice między Państwami Członkow- skimi oraz wynikające stąd ryzyko zakłócenia konkuren- cji, niezbędne jest wprowadzenie środków wspólnotowych w celu zapewnienia jednolitości rynku przy zachowaniu zasady proporcjonalności. (4)  Aflatoksyny, w szczególności aflatoksyna B1, są genotok- sycznymi substancjami rakotwórczymi. Dla substancji tego typu nie istnieje próg, poniżej którego nie obserwuje się szkodliwego działania i w związku z tym nie można ustanowić dopuszczalnej dawki dziennej. Aktualny poziom wiedzy naukowej i technicznej ani ulepszenia w technikach produkcji i składowania nie zapobiegają roz- wojowi tych pleśni, a tym samym nie pozwalają całkowi- cie wyeliminować obecności aflatoksyn w przyprawach korzennych; w związku z tym należy ustalić limity na jak najniższym rozsądnie osiągalnym poziomie. (5)  Wyniki skoordynowanego programu kontroli, prowadzo- nego przez Państwa Członkowskie zgodnie z zaleceniem Komisji 97/77/WE z dnia 8 stycznia 1997 r. dotyczącym skoordynowanego programu urzędowej kontroli środków spożywczych na 1997 r. (+), są dostępne od czasu ustale- nia najwyższych dopuszczalnych zawartości aflatoksyn w (!) Dz.U. L 37 z 13.2.1993, str. 1. () Dz.U.L 77 z 16.3.2001, str. 1. () Dz.U.L 41 z 13.2.2007, str. 12. (*) Dz.U. L 22 z 24.1.1997, str. 27. innych środkach spożywczych. Wyniki te wykazują, że niektóre gatunki przypraw korzennych zawierają wysoki poziom aflatoksyn. W związku z tym wskazane jest usta- nowienie najwyższych dopuszczalnych limitów dla gatun- ków przypraw korzennych, które stosuje się w dużych ilościach i w których często występują zanieczyszczenia. Najwyższe dopuszczalne limity powinny zostać poddane przeglądowi i, jeśli to konieczne, obniżone przed dniem 31 grudnia 2003 r., z uwzględnieniem możliwości zmniej- szenia zanieczyszczenia aflatoksyną przypraw korzennych przez ulepszenie metod produkcji, zbioru i składowania oraz postęp wiedzy naukowej i technicznej. Ochratoksyna A jest mikotoksyną wytwarzaną przez nie- które grzyby (gatunki Penicillium i Aspergillus). W sposób naturalny występuje na całym świecie w wielu produktach roślinnych, takich jak zboża, ziarna kawowe i kakaowe oraz suszone owoce. Została wykryta w takich produktach jak: produkty zbożowe, kawa, wino, piwo, przyprawy korzenne i sok winogronowy, ale również w produktach pochodzenia zwierzęcego, jak nerki wieprzowe. Badania częstotliwości i poziomu występowania ochratoksyny A w żywności oraz próbkach krwi pobranych od ludzi wska- zują, że te środki żywnościowe są często zanieczyszczone. Ochratoksyna A jest mikotoksyną o właściwościach rako- twórczych, nefrotoksycznych, teratogennych, immunotok- sycznych i prawdopodobnie również neurotoksycznych. Łączy się ją z nefropatią u ludzi. Ochratoksyna A może posiadać długi półokres trwania w organizmach ludzi. Komitet Naukowy ds. Żywności stwierdził w swojej opinii w sprawie ochratoksyny A z dnia 17 września 1998 r., że byłoby rozsądne jak najbardziej zmniejszyć narażenie na szkodliwy wpływ ochratoksyny A i zapewnić, aby naraże- nie to znajdowało się przy dolnej granicy dopuszczalnej dziennej dawki wynoszącej 1,2-14 ng/kg masy ciała, która została oszacowana przez inne organy, np. poniżej 5 ng/kg masy ciała na dzień. Przy aktualnym poziomie wiedzy naukowej i technicznej oraz mimo ulepszeń w technikach produkcji i składowania, nie jest możliwe zapobieżenie rozwojowi tych pleśni. Wsku- tek tego ochratoksyna A nie może zostać całkowicie wyeli- minowana z żywności. Dlatego powinny zostać ustalone limity na jak najniższym rozsądnie osiągalnym poziomie.