8.11.2008 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 299/25 DYREKTYWY DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Wersja skodyfikowana) (Tekst mający znaczenie dla EOG) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95, uwzględniając wniosek Komisji, uwzględniając opinię Furopejskiego Komitetu Ekonomiczno- Społecznego (!), stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Trak- tatu (*), a także mając na uwadze, co następuje: (1)  Treść dyrektywy Rady 89/104/EWG Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawo- dawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych () została zmieniona (*). Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości powinna zostać sporządzona jej wersja ujednolicona. (2)  Przepisy w zakresie znaków towarowych stosowane w państwach członkowskich przed wejściem w życie dy- rektywy 89/104/EWG zawierały różnice, które mogły przeszkadzać w  swobodnym przepływie towarów i swobodzie świadczenia usług oraz mogły zakłócać konkurencję w ramach wspólnego rynku. Z tego względu niezbędne było zbliżenie tych przepisów w celu zapew- nienia prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrz- nego. (3)  Ważne jest, aby nie pominąć rozwiązań i korzyści, jakie system znaku towarowego Wspólnoty może przynieść przedsiębiorstwom pragnącym uzyskiwać uprawnienia do znaków towarowych. (!) Dz.U. C 161 z 13.7.2007, s. 44. (?) Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 19 czerwca 2007 r. (Dz.U. C 146 E z 12.6.2008, s. 76) oraz decyzja Rady z dnia 25 września 2008 r. (*) Dz.U. L 40 z 11.2.1989, s. 1. (*) Zob. załącznik I, część A. (4) (7) Nie wydaje się konieczne podejmowanie procesu zbli- żenia przepisów państw członkowskich dotyczących znaków towarowych w pełnym zakresie. Wystarczające będzie ograniczenie tego procesu do tych przepisów prawa krajowego, które w sposób najbardziej bezpo- średni oddziałują na funkcjonowanie rynku wewnętrz- nego. Niniejsza dyrektywa nie powinna pozbawiać państw członkowskich prawa do dalszego udzielania ochrony znakom towarowym nabytym poprzez ich używanie, ale powinna brać je pod uwagę jedynie w odniesieniu do związków między nimi a znakami towarowymi naby- tymi przez rejestrację. Państwa członkowskie powinny posiadać także swobodę ustalania przepisów proceduralnych dotyczących rejes- tracji, wygaśnięcia i nieważności znaków towarowych nabytych przez rejestrację. Mogą one, na przykład, określać formę rejestracji znaku towarowego oraz proce- dury w sprawie unieważnienia, decydować o tym, czy prawa wcześniejsze  powinny być powoływane w procedurze rejestracji albo w procedurze w sprawie unieważnienia bądź w obu procedurach, oraz, jeżeli dopuszczają one powoływanie praw wcześniejszych w procedurze rejestracji, mogą stosować procedurę wnoszenia sprzeciwu lub procedurę badania z urzędu, bądź oba rodzaje procedur. Państwa członkowskie powinny zachować swobodę ustalenia skutków wygaś- nięcia lub nieważności znaków towarowych. Niniejsza dyrektywa nie powinna wykluczać stosowania do znaków towarowych przepisów państw członkow- skich innych niż zawarte w prawie o znakach towaro- wych, takich jak przepisy dotyczące nieuczciwej konku- rencji, odpowiedzialności cywilnej lub ochrony konsu- mentów. Osiągnięcie celów zamierzonych przez zbliżanie ustawo- dawstw wymaga, aby warunki dla uzyskania i utrzymania w mocy zarejestrowanego znaku towarowego były zasad- niczo jednakowe we wszystkich państwach członkow- skich. W tym celu niezbędne jest sporządzenie wykazu przykładowych oznaczeń, które mogą stanowić znak towarowy, pod warunkiem że oznaczenia takie umożli- wiają odróżnianie towarów lub usług jednego przedsię- biorstwa od towarów lub usług innych przedsiębiorstw. Podstawy do odmowy lub stwierdzenia nieważności