O6Jt. 2 Dziennik Urzędowy Unii Furopejskiej 321 31997L0036 L 202/60 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH 30.7.1997 DYREKTYWA 97/36/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 30 czerwca 1997 r. zmieniająca dyrektywę Rady 89/552/EWG, w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europej- ską, w szczególności jego art. 57 ust. 2 i art. 66, uwzględniając wniosek Komisji (!), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (?), stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Trakta- tu (?), w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez komitet pojednawczy dnia 16 kwietnia 1997 r., a także mając na uwadze, co następuje: (1) () Dz Dz () Dz Dyrektywa Rady 89/552/EWG (*) ustanawia ramy prawne telewizyjnej działalności transmisyjnej na rynku wewnętrz- nym. Artykuł 26 dyrektywy 89/522/EWG przewiduje, że Komi- sja, nie później niż do końca piątego roku od dnia przyję- cia dyrektywy, przedłoży Parlamentowi Furopejskiemu, Radzie i Komitetowi FEkonomiczno-Społecznemu spra- wozdanie w sprawie stosowania dyrektywy i w razie potrzeby przygotuje dalsze wnioski, mające na celu jej przystosowanie do rozwoju w dziedzinie telewizyjnej dzia- łalności transmisyjnej. Stosowanie dyrektywy 89/552/EWG oraz sprawozda- nie w sprawie jej stosowania, ukazały konieczność wyjaś- nienia niektórych definicji lub obowiązków Państw Człon- kowskich na mocy niniejszej dyrektywy. Komisja w swoim Komunikacie z dnia 19 lipca 1994 r. zatytułowanym „Droga Europy do społeczeństwa .U. C 185 z 19.7.1995, str. 4. oraz .U. C 221 z 30.7.1996, str. 10. .U. C 301 z 13.11.1995, str. 35. () Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 14 lutego 1996 r. (Dz.U. C 65 z 4.3.1996, str. 113), wspólne stanowisko Rady z dnia 18 lipca 19 96 r. (Dz.U. C 264 z 11.9.1996, str. 52) i decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 listopada 1996 r. (Dz.U. C 362 z 1.12.1996, str. 56). Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 czerwca 19 () Dz 97 r. i decyzja Rady z dnia 19 czerwca 1997 r. .U. L 298 z 17.10.1989, str. 23. Dyrektywa zmieniona Aktem Przystąpienia z 1994 r. (10) informacyjnego: plan działań”, podkreśliła znaczenie ram regulacyjnych stosowanych do treści usług audiowizual- nych, które przyczyniają się do zapewnienia swobodnego przepływu tych usług we Wspólnocie i odpowiadają moż- liwościom wzrostu w tym sektorze, oferowanym przez nowe technologie, z równoczesnym uwzględnieniem szczególnego charakteru, w szczególności kultural- nego i socjologicznego wpływu, programów audiowizual- nych, bez względu na sposób ich emisji. Rada na posiedzeniu dnia 28 września 1994 r. przyjęła przychylnie ten plan działań i podkreśliła konieczność poprawy konkurencyjności europejskiego przemysłu audiowizualnego. Komisja przedstawiła Zieloną Księgę w sprawie ochrony małoletnich i godności ludzkiej w usługach audiowizual- nych i informacyjnych, a także zobowiązała się do przed- stawienia Zielonej Księgi skupiającej się na rozwoju aspek- tów kulturalnych tych nowych usług. Wszelkie ramy legislacyjne dotyczące nowych usług audio- wizualnych muszą być zgodne z zasadniczym celem niniej- szej dyrektywy, którym jest stworzenie prawnych ram dla swobodnego przepływu usług. Istotne jest, aby Państwa Członkowskie podjęły działa- nia w odniesieniu do usług porównywalnych z telewizyjną działalnością transmisyjną, w celu zapobiegania wszelkim naruszeniom podstawowych zasad, które muszą obejmo- wać informacje, a także powstawaniu znacznych dyspro- porcji w odniesieniu do swobodnego przepływu i konku- rencji. Szefowie państw i rządów, zebrani w Radzie Europej- skiej w Essen 9 i 10 grudnia 1994 r. wezwali Komisję do przedstawienia wniosków o  zmianę dyrektywy 89/552/EWG przed ich następnym posiedzeniem. Stosowanie dyrektywy 89/552/EWG ukazało konieczność wyjaśnienia pojęcia jurysdykcji stosowanej szczególnie do sektora audiowizualnego; mając na uwadze orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich głów- nym kryterium określającym kompetencję konkretnego Państwa Członkowskiego należy uczynić kryterium miejsca prowadzenia działalności.