286 Dziennik Urzędowy Unii Furopejskiej 07/t. 7 32003L002 5 L 123/22 DZIENNIK URZĘDOWY UNII EUROPEJSKIEJ 17.5.2003 DYREKTYWA 2003/25/[WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie szczególnych wymogów wytrzymałości na uszkodzenia dotyczących statków pasażerskich typu ro-ro (Tekst mający znaczenie dla EOG) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2, uwzględniając wniosek Komisji (!), uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno- Społecznego (*), po zasięgnięciu opinii Komitetu Regionów, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Trak- tatu Ć), a także mając na uwadze, co następuje: (1) (2) W ramach wspólnej polityki transportowej należy podjąć dalsze działania mające na celu poprawę bezpie- czeństwa w pasażerskim transporcie morskim. W drodze wszelkich dostępnych środków Wspólnota pragnie uniknąć wypadków na morzu dotyczących statków pasażerskich typu ro-ro i pociągających za sobą ofiary śmiertelne. Wskaźnik wytrzymałości na uszkodzenia pasażerskich statków typu ro-ro po zderzeniu, jak ustalono w normie dotyczącej wytrzymałości na uszkodzenia, jest podsta- wowym czynnikiem bezpieczeństwa pasażerów oraz załogi, w szczególności w odniesieniu do akcji poszuki- wawczych i ratunkowych; najpoważniejszym problemem dotyczącym wytrzymałości na uszkodzenia statków pasażerskich typu ro-ro z pokładem typu ro-ro wyni- kających ze zderzenia jest problem gromadzenia się znacznych mas wody na tym pokładzie. Osoby korzystające z pasażerskich statków typu ro-ro oraz załoga zatrudniona na pokładach takich statków z terenu całej Wspólnoty mają prawo do żądania równo- rzędnego poziomu bezpieczeństwa, bez względu na obszar eksploatacji statków. W świetle wymiaru pasażerskiego transportu morskiego rynku wewnętrznego podejmowanie działań na szczeblu wspólnotowym jest najbardziej efektywnym sposobem ustanowienia wspólnego, minimalnego poziomu bezpie- czeństwa statków w całej Wspólnocie. Podejmowanie działań na szczeblu wspólnotowym jest najlepszym sposobem zagwarantowania jednolitego sto- sowania zasad ustalonych w ramach Międzynarodowej Organizacji Morskiej, a w związku z tym uniknięcia zakłóceń warunków konkurencji między podmiotami () Dz.U. C 20 E z 28.1.2003, str. 21. () Opinia wydana dnia 11 grudnia 2002 r. (dotychczas nieopubliko- wana w Dzienniku Urzędowym). (*) Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 7 listopada 2002 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym) oraz decy- zja Rady z dnia 17 marca 2003 r. (10) (11) gospodarczymi eksploatującymi pasażerskie statki typu ro-ro we Wspólnocie. Ogólne wymogi wytrzymałości na uszkodzenia dotyczące pasażerskich statków typu ro-ro ustanowiono na szczeblu międzynarodowym w Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu z 1990 r. (Safety of Life at Sea — SOLAS) oraz zawarto je w rozporządzeniu II-1/ B/8 Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu (SOLAS 90 standard). Wymogi te mają zastoso- wanie do całej Wspólnoty z uwagi na bezpośrednie stoso- wanie Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu SOLAS do rejsów międzynarodowych oraz stosowanie do rejsów krajowych dyrektywy Rady 98/18/WE z dnia 17 marca 1998 r. w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich (*). Norma wytrzymałości na uszkodzenia zawarta w Mię- dzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu, SOLAS 90, obejmuje skutek przedostania się wody na pokład typu ro-ro przy stanie morza o wyso- kości fal 1,5 m. Rezolucja nr 14 Międzynarodowej Organizacji Morskiej do Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu SOLAS z 1995 r. umożliwiła członkom Mię- dzynarodowej Organizacji Morskiej zawieranie umów regionalnych, jeżeli stwierdzają oni, iż przeważające warunki morskie i inne warunki lokalne wymagają szczególnych wymogów w zakresie wytrzymałości na uszkodzenia w wyznaczonym obszarze. Osiem krajów północnoeuropejskich, w tym siedem Państw Członkowskich, podjęło w Sztokholmie 28 lutego 1996 r. decyzję o wprowadzeniu wyższej normy wytrzymałości na uszkodzenia pasażerskich statków typu ro-ro w celu uwzględnienia skutku gromadzenia się wody na pokładzie ro-ro oraz umożliwienia statkom przetrwania w groźniejszych sytuacjach niż te określone w normie ustalonej w Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu z 1990 r., SOLAS 90 standard, przy stanie morza charakteryzującym się wysokością fal do 4 m. Na podstawie tej umowy, znanej jako Umowa sztokholm- ska, szczególna norma wytrzymałości na uszkodzenia dotyczy bezpośrednio obszaru morza, na którym eks- ploatowany jest statek, a w szczególności istotnej wyso- kości fal odnotowanej w obszarze eksploatacji; wysokość fali w obszarze, na którym eksploatowany jest statek, określa poziom wody na pokładzie samochodowym, wzrastający w wyniku wystąpienia szkody wypadkowej. () Dz.U. L 144 z 15.5.1998, str. 1; dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2002/84/WE Parlamentu Furopejskiego i Rady (Dz.U. L 324 z 29.11.2002, str. 53).