90 Dziennik Urzędowy Unii Furopejskiej 07/t. 6 32002R0484 19.3.2002 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH L 76/1 ROZPORZĄDZENIE (WE) NR 484/2002 PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 1 marca 2002 r. zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 i (EWG) nr 3118/93 w celu wprowadzenia zaświadczeń dla kierowców PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 71, uwzględniając wniosek Komisji (!), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (*), uwzględniając konsultacje przeprowadzone z Komitetem Regionów, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Trak- tatu Ć), a także mając na uwadze, co następuje: () Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 881/92 (*, wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy uzale' nionejest od posiadania licencji wspólnoto- wej, np. ujednoliconego dokumentu. (2)  Brak podobnego ujednoliconego dokumentu, poświad- czającego uprawnienie kierowców do prowadzenia pojazdów służących do takiego przewozu z zastrzeże- niem licencji wspólnotowej, mianowicie przewozu mię- dzynarodowego, objętego rozporządzeniem (EWG) nr 881/92, oraz kabotażu, określonego i przewidzianego w rozporządzeniu (EWG) nr 3118/93 (?), uniemożliwia Państwom Członkowskim sprawdzanie, czy kierowcy z państw trzecich są legalnie zatrudnieni lub legalnie pozostają w dyspozycji przewoźnika odpowiedzialnego za działalność transportową. () Dz.U. C 96 E z 27.3.2001, str. 207. () Dz.U. C 193 z 10.7.2001, str. 28. () Opinia Parlamentu Europejskiego wydana dnia 16 maja 2001 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym), wspólne stanowisko Rady z dnia 23 października 2001 r. (Dz.U. C 9 z 11.1.2002, str. 17) oraz decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 stycznia 2002 r. Rozporządzenie Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej Państw Członkowskich (Dz.U. L 95 z 9.4.1992, str. 1). Rozporządzenie zmienione Aktem Przy- stąpienia z 1994 r, Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3118/93 z dnia 25 października 1993 r. ustanawiające warunki wykonywania w Państwie Człon- kowskim usług krajowego transportu drogowego rzeczy przez przewoźników niemających siedziby w tym państwie (Dz.U. L 279 z 12.11.1993, str. 1). > - (3) Właściwe jest zatem ustanowienie zaświadczeń dla kie- rowców, ograniczenie zakresu niniejszego rozporządze- nia do kierowców będących obywatelami państw trze- cich oraz następnie zdecydowanie, na podstawie oceny dokonanej przez Komisję, czy należy rozszerzyć zakres rozporządzenia. Niniejsze rozporządzenie nie wpływa na prawa i prze- pisy ustawowe Państw Członkowskich i Wspólnoty dotyczące przepływu, pobytu i dostępu do działalności jako pracownicy najemni. Fakt, że nie jest możliwe sprawdzenie, czy kierowcy spoza Państwa Członkowskiego miejsca prowadzenia działalności przez przewoźnika są legalnie zatrudnieni lub legalnie pozostają w jego dyspozycji, doprowadził do takiej sytuacji na rynku, w której kierowcy z państw trzecich są czasami angażowani nielegalnie i wyłącznie do przewozu międzynarodowego poza Państwo Człon- kowskie miejsca prowadzenia działalności przez prze- woźnika, z zamiarem naruszenia przepisów krajowych Państwa Członkowskiego miejsca prowadzenia działal- ności, które wydało licencję wspólnotową przewoźnika. Tak nielegalnie zatrudnieni kierowcy często pracują w niebezpiecznych warunkach i otrzymują zaniżone wyna- grodzenie, co zagraża bezpieczeństwu drogowemu. Takie systematyczne naruszanie przepisów krajowych doprowadziło do poważnego zakłócenia konkurencji między przewoźnikami zaangażowanymi w takie prak- tyki, a przewoźnikami zatrudniającymi kierowców wyłącznie legalnie. Upoważnione organy nie są w stanie skontrolować warunków pracy tych nielegalnie zatrudnionych kie- rowców. Zaświadczenia dla kierowców nie mogą być w odpo- wiedni sposób wprowadzone przez Państwa Członkow- skie, zatem zaświadczenia te mogą być pomyślniej wprowadzone na poziomie wspólnotowym, zgodnie z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza zakres niezbędny do tego celu.