29.10.2008 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 285/9 DYREKTYWY DYREKTYWA KOMISJI 2008/100/WE z dnia 28 października 2008 r. zmieniająca dyrektywę Rady 90/496/EWG w sprawie oznaczania wartości odżywczej środków spożywczych w odniesieniu  do zalecanego dziennego spożycia,  współczynników przeliczeniowych energii oraz definicji (Tekst mający znaczenie dla EOG) KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, uwzględniając dyrektywę Rady 90/496/EWG z dnia 24 września 1990 r. w sprawie oznaczania wartości odżywczej środków spożywczych (!), w szczególności jej art. 1 ust. 4 lit. ) i j) oraz art. 5 ust. 2, po zasięgnięciu opinii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności, a także mając na uwadze, co następuje: (1) (2) Dyrektywa 90/496/EWG przewiduje, że błonnik pokar- mowy powinien zostać zdefiniowany. Warunki dotyczące oświadczeń żywieniowych, takich jak „źródło błonnika pokarmowego” lub „wysoka zawartość błonnika pokarmowego” są określone w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europej- skiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (?). Dla celów przejrzystości i spójności z innymi przepisami prawa wspólnotowego, które odnoszą się do tego pojęcia, konieczne jest podanie definicji „błonnika pokar- mowego”. Definicja błonnika pokarmowego powinna uwzględnić odpowiednie prace prowadzone w ramach Kodeksu Żywnościowego oraz oświadczenie dotyczące błonnika pokarmowego wydane przez Panel MNaukowy ds. Produktów Dietetycznych, Żywienia i Alergii Europej- skiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności w dniu 6 lipca 2007 r. Błonnik pokarmowy tradycyjnie spożywany jest jako materiał roślinny i wywołuje jeden lub więcej korzyst- nych efektów fizjologicznych, takich jak: skrócenie czasu pasażu jelitowego, zwiększenie objętości stolca, fermentacja pod wpływem mikroflory okrężnicy, obni- żenie całkowitego poziomu cholesterolu we krwi, obni- żenie poziomu cholesterolu LDL we krwi, obniżenie poziomu cukru we krwi lub obniżenie poziomu insuliny we krwi. Z najnowszych badań naukowych wynika, że podobne korzystne efekty fizjologiczne można uzyskać, stosując inne polimery węglowodanowe, które nie są strawne i w sposób naturalny nie występują w żywności przygotowanej do spożycia. Dlatego definicja () Dz.U. L 276 z 6.10.1990, s. 40. () Dz.U. L 12 z 18.1.2007, s. 3. błonnika pokarmowego powinna obejmować polimery węglowodanowe, które wywierają jeden lub więcej korzystnych efektów fizjologicznych. Polimery węglowodanowe pochodzenia roślinnego, które odpowiadają definicji błonnika pokarmowego, mogą być ściśle związane w roślinie z ligniną lub innymi składni- kami, które nie są węglowodanami, takimi jak: związki fenolowe, woski, saponiny, fityniany, kutyna i fitosterole. Jeżeli substancje te są ściśle związane z polimerami węglowodanowymi pochodzenia roślinnego i są ekstra- howane z polimerami węglowodanowymi do analizy błonnika pokarmowego, mogą być uznane za błonnik pokarmowy. Jeżeli jednak są oddzielone od polimerów węglowodanowych i dodane do żywności, substancji tych nie należy uznawać za błonnik pokarmowy. W  celu  uwzględnienia — rozwoju — naukowego i technologicznego konieczne jest dokonanie zmian w wykazie współczynników przeliczeniowych energii. Sprawozdanie FAO z warsztatów technicznych dotyczą- cych wartości energetycznej żywności — metod analizy i współczynników przeliczeniowych zawiera stwier- dzenie, że zakłada się, iż 70 % błonnika pokarmowego w tradycyjnych artykułach spożywczych podlega fermen- tacji. Dlatego też średnia wartość energetyczna dla błon- nika pokarmowego powinna wynosić 8 kJig (2 kcal/g). Erytrytol może być stosowany w szerokiej gamie produktów spożywczych, między innymi do zastępo- wania takich składników odżywczych, jak cukier, jeżeli pożądana jest niższa wartość energetyczna. Frytrytol jest poliolem i zgodnie z obowiązującymi prze- pisami określonymi w art. 5 ust. 1 dyrektywy 90/496/JEWG jego energia byłaby obliczana przy zasto- sowaniu współczynnika przeliczeniowego dla polioli, tj. 10 kJjg (2,4 kcal/g). Zastosowanie tego współczynnika przeliczeniowego energii nie pozwoliłoby na przekazanie konsumentowi pełnej informacji o obniżeniu wartości energetycznej  produktu poprzez  zastosowanie w procesie jego wytwarzania erytrytolu. Komitet Naukowy ds. Żywności w swojej opinii na temat erytry- tolu z dnia 5 marca 2003 r. stwierdził, że energia dostar- czana przez erytrytol wynosi mniej niż 0,9 kJ/g (mniej niż 0,2 kcal/g) Dlatego też należy przyjąć odpowiedni współczynnik przeliczeniowy dla erytrytolu.