L 159/14 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 20.6.2007 ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 682/2007 z dnia 18 czerwca 2007 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz określonej przetworzonej lub zakonserwowanej kukurydzy cukrowej w postaci ziaren, pochodzącej z Tajlandii RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Furopejską, uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Euro- pejskiej (!) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9, uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję po konsul- tacji z Komitetem Doradczym, a także mając na uwadze, co następuje: A. ŚRODKI TYMCZASOWE Dnia 28 marca 2006 r. Komisja opublikowała zawiado- mienie (?) wszczynające postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu określonej przetworzonej lub zakonserwowanej kukurydzy cukrowej w postaci ziaren pochodzącej z Tajlandii. W dniu 20 grudnia 2006 r. Komisja nałożyła,  rozporządzenem (WE) nr 1888/2006 (*) („rozporządzenie w sprawie ceł tymczaso- wych”), tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz tego samego produktu. B. DALSZA PROCEDURA Po powiadomieniu o istotnych faktach i wnioskach, na podstawie których podjęto decyzję o wprowadzeniu tymczasowych środków antydumpingowych, kilka zain- teresowanych stron przedłożyło oświadczenia pisemne przedstawiające ich opinie w sprawie tymczasowych ustaleń. Stronom, które wystąpiły z takim wnioskiem, umożliwiono wypowiedzenie się w formie ustnej. Dnia 9 lutego 2007 r., zgodnie z art. 6 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, w siedzibie Komisji odbyło się spotkanie pomiędzy producentem eksportującym, związkiem producentów tajlandzkich, rządem Tajlandii oraz produ- centami wspólnotowymi. Spotkanie poświęcone było zagadnieniu konkurencji na wspólnotowym rynku kuku- rydzy cukrowej. () Dz.U. L 56 z 6.3.1996, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2117/2005 (Dz.U. L 340 z 23.12.2005, str. 17). () Dz.U. C 75 z 28.3.2006, str. 6. () Dz.U. L 364 z 20.12.2006, str. 68. (3) Komisja kontynuowała poszukiwanie i weryfikowanie wszelkich informacji uznanych za konieczne do sformu- łowania ostatecznych ustaleń. Wszystkie strony zostały poinformowane o istotnych faktach i wnioskach, na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz określonej przetworzonej lub zakonserwowanej kukurydzy cukrowej w postaci ziaren, pochodzącej z Tajlandii, oraz ostateczne pobranie kwot zabezpieczo- nych w postaci cła tymczasowego. Wyznaczono im również okres, w którym mogły składać uwagi związane z przedstawieniem wymienionych istotnych faktów i wniosków, na podstawie których wprowadza się osta- teczne środki antydumpingowe. Ustne i pisemne uwagi przedstawione przez zaintereso- wane strony zostały uwzględnione, a w stosownych przypadkach ustalenia zostały odpowiednio zmienione. Dochodzenie dotyczące dumpingu i powstałej szkody objęło okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r. („okres objęty dochodzeniem” lub „OD”). Jeśli chodzi o tendencje istotne dla oceny szkody, Komisja przeanalizowała dane obejmujące okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. („okres badany”). Okres przyjęty do ustaleń w sprawie podcięcia, zaniżania ceny oraz usuwania szkody to wspomniany wcześniej okres objęty dochodzeniem. C. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY Wobec braku uwag dotyczących produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego, motywy od 13 do 15 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone. D. DUMPING 1. Kontrola wyrywkowa i badanie indywidualne Kilku eksporterów oraz związek producentów tajlandz- kich sprzeciwili się sposobowi kontroli wyrywkowej oraz badaniu indywidualnemu opisanym w motywach od 16 do 20 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. W szczególności twierdzili oni, że próba nie była repre- zentatywna, gdyż Komisja nie wzięła pod uwagę innych czynników, takich jak wielkość przedsiębiorstw czy ich położenie geograficzne. Ponadto twierdzili oni, że prze- prowadzenie kontroli wyrywkowej w większej liczbie przedsiębiorstw niż w czterech wybranych nie byłoby nadmiernie uciążliwe.