230 Dziennik Urzędowy Unii Furopejskiej 03[t. 42 32004R0136 28.1.2004 DZIENNIK URZĘDOWY UNII EUROPEJSKIEJ L21/11 ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 136/2004 z dnia 22 stycznia 2004 r. ustanawiające procedurę kontroli weterynaryjnej we wspólnotowych punktach kontroli granicznej dotyczącą produktów przywożonych z państw trzecich (Tekst mający znaczenie dla EOG) KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich (!), w szczególności jej art. 3 ust. 5, art. 4 ust. 5, art. 5 ust. 4, art. 8 ust. 7, art. 16 ust. 3 i art. 19 ust. 1, a także mając na uwadze, co następuje: (1) Pierwotne wymagania w zakresie kontroli weterynaryj- nych dotyczących produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich zostały ustanowione w dyrektywie Rady 90/675/EWG (?), która została uchy- lona i zastąpiona dyrektywą 97/78/WE. W świetle doświadczenia zdobytego od momentu przy- jęcia dyrektywy 90/675/EWG, zaistniały pewne zmiany w procedurach wprowadzonych dyrektywą 97/78/WE. Decyzja Komisji 93/13/EWG z dnia 22 grudnia 1992 r. ustanawiająca procedurę kontroli weterynaryjnej we wspólnotowych punktach kontroli granicznej dotyczącą produktów pochodzących z państw trzecich (*), ostatnio zmieniona decyzją 2003/279/WE ('), została przyjęta na podstawie pierwszej dyrektywy i dlatego powinna zostać uaktualniona. Świadectwo wydawane po przeprowadzeniu kontroli weterynaryjnych, obecnie ustanowione w załączniku B do decyzji 93/13JEWG, powinno zostać dostosowane tak, aby uwzględniało zmiany procedur w odniesieniu do przesyłek spełniających reguły wspólnotowe oraz przesyłek, które nie spełniają reguł wspólnotowych, zarówno w stosunku do przywozu do Wspólnoty, jak i tranzytu przez Wspólnotę. Szczegółowe zasady dotyczące użycia świadectwa są wymienione w decyzji Komisji 2000/208/WE z dnia 24 lutego 2000 r. ustanawiającej szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 97/98/WE dotyczącej tran- zytu drogowego przez terytorium Wspólnoty Europej- skiej produktów pochodzenia zwierzęcego z jednego państwa trzeciego do innego państwa trzeciego (*) oraz w decyzji Komisji 2000/571/WE z dnia 8 września 2000 r. ustanawiającej metody kontroli weterynaryjnych 4 z 30.1.1998, str. 9. 73 z 31.12.1990, str. 1. 01 z 23.4.2003, str. 14. 4 z 11.3.2000, str. 20. U.L2 U.L3 .U.L 9 z 15.1.1993, str. 33. U.L1 U.L6 produktów z państw trzecich przeznaczonych do wpro- wadzenia do stref wolnocłowych, składów wolnocło- wych, składów celnych lub dla podmiotów gospodar- czych zaopatrujących transgraniczne środki transportu morskiego (). Jednakże należy ustanowić szczególne zasady dotyczące praktycznego zarządzania świadectwem w sytuacjach, w których przesyłka zostaje poddana odprawie weteryna- ryjnej w punkcie kontroli granicznej, lecz pozostaje przez pewien okres pod dozorem celnym z przyczyn fiskalnych. W takich przypadkach wymagane jest usta- nowienie systemu śledzenia oraz sprecyzowanie doku- mentacji, która musi być dołączona do przesyłki. W celu sprawnego funkcjonowania systemu kontroli weterynaryjnych na jednolitym rynku wszystkie istotne informacje dotyczące produktu powinny zostać zgroma- dzone w jednym dokumencie o jednolitym wzorze umożliwiającym ograniczenie problemów wynikających z odmienności językowej w różnych Państwach Człon- kowskich. Szczegóły dotyczące zharmonizowanego pobierania próbek i badań laboratoryjnych różnego rodzaju produktów będą przedmiotem późniejszych decyzji wykonawczych, jednakże do tego czasu wciąż powinny być stosowane przepisy krajowe, z wyjątkiem przypadku szczególnych środków ochronnych. Doświadczenie wykazało, że posiadanie dobrych źródeł informacji na temat wszystkich przesyłek wwożonych do Wspólnoty ma zasadnicze znaczenie przy ograni- czaniu nadużyć finansowych i uchylania się od kontroli. Kontrolowanie manifestów ładunkowych jest kluczową cechą tego procesu gromadzenia informacji, lecz zadanie to jest niezwykle pracochłonne i czasochłonne i dlatego powinno zostać zautomatyzowane, w miarę możliwości za pomocą środków elektronicznych. Oprócz skutecznego gromadzenia istotnych informacji wśród wszystkich właściwych podmiotów gospodar- czych, właściwy organ powinien posiadać dostęp do odpowiednich baz danych organów celnych. Wszystkie podmioty gospodarcze powinny zostać włączone do systemu baz danych w celu zapewnienia dostępności uaktualnionych informacji. (©) Dz.U. L 240 z 23.9.2000, str. 14.