104 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej Os[t. 4 32001L0025 18.5.2001 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH L 136/17 DYREKTYWA 2001/25/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia marynarzy PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Furopejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2, uwzględniając wniosek Komisji, uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego ('), po konsultacji z Komitetem Regionów, stan owiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu (?), a także mając na uwadze, co następuje: (1) Dyrektywa Rady 94/58/WE z dnia 22 listopada 1994 r. w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia maryna- rzy (*) została w znacznym stopniu zmieniona (4); z tego względu powinna ona, dla jasności i lepszego zrozumie- nia, zostać skonsolidowana. Działania, jakie mają być podjęte na poziomie wspólnoto- wym w obszarze bezpieczeństwa na morzu oraz zapobie- gania zanieczyszczeniu morza, powinny być zgodne z zasadami i normami uzgodnionymi na forum międzyna- rodowym. W swoich konkluzjach z dnia 25 stycznia 1993 r. w spra- wie bezpieczeństwa i zapobiegania zanieczyszczaniu we Wspólnocie, Rada odnotowała znaczenie czynnika ludz- kiego dla bezpiecznych działań statków. W swojej rezolucji z dnia 8 czerwca 1993 r. w sprawie wspólnej polityki bezpieczeństwa na morzu (*), Rada okre- śliła cel usunięcia załóg niespełniających norm oraz określiła jako priorytetowy cel poprawę kształcenia i edukacji przez rozwijanie wspólnych norm w zakresie minimalnego poziomu wyszkolenia personelu kluczowego, w tym kwestii wspólnego języka na pokładach statków wspólnotowych. W swojej rezolucji z dnia 24 marca 1997 r. (6) w sprawie nowej strategii mającej na celu zwiększenie konkurencyj- ności żeglugi wspólnotowej, Rada wyraziła zamierzenie wspierania zatrudniania marynarzy Wspólnoty oraz per- sonelu brzegowego; w tym celu Rada postanowiła, iż powinno zostać podjęte działanie celem wspomożenia żeglugi wspólnotowej w jej dążeniu do zagwarantowania wysokiej jakości i poprawienia jej konkurencyjności przez Dz.U. C 14 z 16.1.2001, str. 41. Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2000 r. (dotych- czas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 12 marca 2001 r. Dz.U. L 319 z 12.12.1994, str. 28. Dyrektywa zmieniona dyrektywą 98/35|WE (Dz.U. L 172 z 17.6.1998, str. 1). Patrz załącznik III część B. Dz.U. C 271 z 7.10.1993, str. 1. Dz.U. C 109 z 8.4.1997, str. 1. (10) (1) () ) zapewnienie wysokiej jakości ustawicznego szkolenia marynarzy Wspólnoty wszystkich szczebli oraz personelu brzegowego. Standardy szkolenia mającego na celu przyznanie świa- dectw uprawnień zawodowych marynarzom różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich; taka różno- rodność ustawodawstw krajowych w obszarze szkoleń, objętym niniejszą dyrektywą nie zapewnia jednolitego poziomu szkoleń wymaganego w interesie bezpieczeństwa na morzu. Dyrektywy Rady 89/48JEWG (7) oraz 92/51/EWG (8) w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania kształ- cenia i szkolenia zawodowego stosują się do zawodów morskich objętych niniejszą dyrektywą; pomogą one wspierać zgodność ze zobowiązaniami ustanowionymi w Traktacie, znoszącymi przeszkody w zakresie swobod- nego przepływu osób i usług między Państwami Człon- kowskimi. Wzajemne uznawanie dyplomów i świadectw przewi- dziane na podstawie ogólnego systemu dyrektyw nie zapewnia zawsze znormalizowanego poziomu wyszkole- nia wszystkich marynarzy odbywających służbę na pokła- dzie statków pod banderą Państwa Członkowskiego; jed- nakże jest to istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa na morzu. Istotne jest zatem, określenie minimalnego poziomu wyszkolenia marynarzy we Wspólnocie; właściwe jest, aby działania w tym obszarze powinny opierać się na standar- dach dotyczących szkolenia uzgodnionych już na poziomie międzynarodowym, tj. Międzynarodowej konwencji o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawa- nia im świadectw oraz pełnienia wacht Międzynarodowej Organizacji Morskiej ([MO) (Konwencja STCW) z 1978 r., zmienionej w 1995 r.; wszystkie Państwa Członkowskie są stronami tej Konwencji. Państwa Członkowskie mogą określić standardy wyższe od minimalnych standardów określonych w Konwencji STCW i niniejszej dyrektywie. Przepisy Konwencji STCW określone w załączniku I do niniejszej dyrektywy powinny zostać uzupełnione o obo- wiązkowe przepisy zawarte w części A Kodu STCW; część B Kodu STCW zawiera zalecane wytyczne mające w zamie- rzeniu wsparcie dla stron Konwencji STCW oraz podmioty włączone w jej wykonywanie, stosowanie lub wprowadza- nie w życie jej środków celem pełnej realizacji Konwencji w sposób jednolity. Dz.U. L 19 z 24.1.1989, str. 16. Dz.U. L 209 z 24.7.1992, str. 25. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2000/5/WE (Dz.U. L 54 z 26.2.2000, str. 42).