L 210/82 Dziennik Urzędowy Unii Furopejskiej 31.7.2006 ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 1085/2006 z dnia 17 lipca 2006 r. ustanawiające instrument pomocy przedakcesyjnej (IPA) RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Furopejską, w szczególności jego art. 181a, uwzględniając wniosek Komisji, uwzględniając opinię Parlamentu Furopejskiego ('), uwzględniając opinię Komitetu Regionów (?), a także mając na uwadze, co następuje: (1) W celu zwiększenia skuteczności pomocy zewnętrznej Wspólnoty przewidziano nowe ramy planowania i dostarczania pomocy. Obecny instrument stanowi jeden z ogólnych instrumentów bezpośrednio wspierają- cych europejską politykę w zakresie  pomocy zewnętrznej. Artykuł 49 Traktatu o Unii Europejskiej stanowi, że każde państwo europejskie, które przestrzega zasad wolności, demokracji, poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności oraz zasad państwa prawnego może się ubiegać o członkostwo w Unii. Wniosek Republiki Turcji o członkostwo w Unii Euro- pejskiej został przyjęty na posiedzeniu Rady Furopejskiej w Helsinkach w 1999 r. Pomoc przedakcesyjna została udostępniona Republice Turcji od 2002 r. Na posie- dzeniu w Brukseli w dniach 16-17 grudnia 2004 r. Rada Europejska zaleciła rozpoczęcie negocjacji akcesyjnych z Turcją. Na posiedzeniu w Santa Maria da Feira w dniu 20 czerw- ca 2000 r. Rada Europejska podkreśliła, że kraje Bałkanów Zachodnich są potencjalnymi kandydatami do członkostwa w Unii Europejskiej. Na posiedzeniu w Salonikach w dniach 19-20 czerwca 2003 r. Rada Europejska odwołała się do swoich konkluzji z posiedzeń w Kopenhadze (w grudniu 2002 r.) i Brukseli (w marcu 2003 r.) oraz ponownie potwier- dziła swoje zdecydowanie co do pełnego i skutecznego wsparcia europejskiej perspektywy dla krajów Bałkanów Zachodnich, wskazując, że po spełnieniu określonych kryteriów staną się one integralną częścią Unii Europej- skiej. Na posiedzeniu w Salonikach w 2003 r. Rada Furo- pejska wskazała również, że proces stabilizacji i stowarzyszenia powinien wyznaczyć ogólne ramy określające europejską drogę krajów Bałkanów Zachod- nich do przyszłego przystąpienia. (') Opinia z dnia 6 lipca 2006 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym). (') Dz.U. C 231 z 20.9.2005, str. 67. (7) (10) (1) (12) (13) Parlament Europejski w rezolucji w sprawie konkluzji Rady Europejskiej w Salonikach stwierdził, że każdy z krajów Bałkanów Zachodnich podąża drogą zmie- rzającą do przystąpienia, przy czym jednocześnie położył nacisk na fakt, że każdy z krajów należy oceniać na podstawie jego własnych zasług. Wszystkie kraje Bałkanów Zachodnich mogą zatem być uważane za potencjalne kraje kandydujące; jednakże należy dokonać wyraźnego rozróżnienia pomiędzy krajami kandydującymi a potencjalnymi krajami kandy- dującymi. Na posiedzeniu Rady Europejskiej w Brukseli w dniach 17-18 czerwca 2004 r. zaleciła ona rozpoczęcie nego- cjacji z Chorwacją. Na posiedzeniu Rady Europejskiej w Brukseli w dniach 15-16 grudnia 2005 r. podjęła ona decyzję o przyznaniu Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii statusu kraju kandydującego. Ponadto na posiedzeniu Rady Europejskiej w Brukseli w dniach 16-17 grudnia 2004 r. zaleciła ona, aby Unia Europejska, równolegle do prowadzonych negocjacji akcesyjnych, zaangażowała się w pogłębiony dialog poli- tyczny i kulturowy z każdym z krajów kandydujących. Dla zachowania spójności i jednolitości pomocy wspól- notowej pomoc dla krajów kandydujących, jak również dla potencjalnych krajów kandydujących, powinna zostać przyznana w  kontekście spójnych ram, z wykorzystaniem doświadczenia zdobytego przy stoso- waniu wcześniejszych instrumentów przedakcesyjnych, a także rozporządzenia Rady (WE) nr 2666/2000 z dnia 5 grudnia 2000 r. w sprawie pomocy dla Albanii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Republiki Federalnej Jugo- sławii i Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii ()). Pomoc taka powinna również być spójna z polityką Wspólnoty na rzecz rozwoju zgodnie z art. 181a Trak- tatu WE. Pomoc dla krajów kandydujących, jak również dla potencjalnych krajów  kandydujących, ma służyć dalszemu wspieraniu wysiłków tych krajów zmierzają- cych do wzmocnienia instytucji demokratycznych i państwa prawnego, reformy administracji publicznej, przeprowadzenia reform gospodarczych, przestrzegania praw człowieka i praw mniejszości, propagowania równouprawnienia płci, wspierania rozwoju społeczeń- stwa obywatelskiego, współpracy regionalnej oraz pojed- nania i odbudowy, a także przyczyniać się do stałego rozwoju i ograniczania ubóstwa w tych krajach; wobec powyższego pomoc ta powinna mieć na celu wsparcie szerokiej gamy środków rozwoju instytucjonalnego. (') Dz.U. L 306 z 7.12.2000, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmie- nione rozporządzeniem (WE) nr 2112/2005 (Dz.U. L 344 z 27.12.2005, str. 23).