150 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 11/t. 10 32004R0461 13.3.2004 DZIENNIK URZĘDOWY UNII EUROPEJSKIEJ L 77/12 ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 461/2004 z dnia 8 marca 2004 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 384/96 w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej oraz rozporządzenie (WE) nr 2026/97 w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Furopejską, w szczególności jego art. 133, uwzględniając wniosek Komisji, a także mając na uwadze, co następuje: (D) (4) Rozporządzeniem (WE) nr 384/96 (!) (podstawowym roz- porządzeniem antydumpingowym) oraz rozporządzeniem (WE) nr 2026/97 (2) (podstawowym rozporządzeniem przeciwko subsydiowaniu) Rada przyjęła wspólne zasady ochrony przed, odpowiednio, dumpingowym i subsydio- wanym przywozem towarów z krajów niebędących człon- kami Wspólnot Europejskich (podstawowe rozporządze- nie antydumpingowe oraz podstawowe rozporządzenie przeciwko subsydiowaniu zwane łącznie dalej rozporzą- dzeniami podstawowymi). Rozporządzenia podstawowe stanowią, dla nakładania ostatecznych środków antydumpingowych i wyrównaw- czych, procedurę, na podstawie której Rada, stanowiąc zwykłą większością na wniosek Komisji, nakłada środki ostateczne. W świetle ostatnich doświadczeń na gruncie stosowania rozporządzeń podstawowych oraz w celu zachowania przejrzystości i skuteczności instrumentów ochrony hand- lu, uważa się za konieczne ponowne przeanalizowanie sposobu, w jaki instytucje wspólnotowe współpracują w procesie nakładania ostatecznych środków antydumpin- gowych i wyrównawczych. Zgodnie z obecnym podejściem wniosek Komisji zostanie Dz.U. L 56 z 6.3.1996, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1972/2002 (Dz.U. L 305 z 7.11.2002, str. 1). Dz.U. L 288 z 21.10.1997, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmie- nione rozporządzeniem (WE) nr 1973/2002 (Dz.U. L 305 z 7.11.2002, str. 4). przyjęty tylko wówczas, gdy za jego przyjęciem głosować będzie zwykła większość Państw Członkowskich. Skutkuje to tym, że nieobecność liczona będzie praktycznie jako głos przeciwko wnioskowi Komisji. W efekcie może to powodować sytuację, w której wniosek Komisji nie zosta- nie przyjęty przez Radę z powodu wielu nieobecności. Aby skutecznie odnieść się do tego problemu, należy zmie- nić rozporządzenia podstawowe poprzez wprowadzenie wymagania, aby zwykła większość Państw Członkowskich w Radzie była wymagana do odrzucenia wniosku Komisji o nałożenie środków ostatecznych. Zgodnie z tą procedurą środki zostaną przyjęte przez Radę, chyba że Rada zwykłą większością podejmie decyzję o odrzuceniu wniosku Komisji w okresie miesiąca od daty złożenia wniosku przez Komisję. Zasadne jest zastosowanie takiej procedury w celu uspraw- nienia wspólnotowego procesu podejmowania decyzji bez zmieniania stosownych ról Komisji i Rady w stosowaniu rozporządzeń podstawowych, a także bez powodowania jakichkolwiek innych zmian w procedurach podejmowa- nia decyzji w innych obszarach wspólnej polityki handlo- wej lub innych sektorach. Dla celów jednolitego stosowania procedur podejmowania decyzji w ramach rozporządzeń podstawowych procedury mające zastosowanie do podejmowania przez Radę innych rozporządzeń podstawowych, będące zasadniczo takie same jak procedury nakładania środków ostatecznych, również powinny zostać dostosowane. Konsekwentnie powyższe podejście należy także przyjąć w odniesieniu do procedur dotyczących rewizji, ponownego dochodzenia, omijania i zawieszania środków. Podstawowe rozporządzenie antydumpingowe ustanawia wiążące terminy zakończenia procedury dochodzenia wsz- czętej na podstawie art. 5 ust. 9 podstawowego rozporzą- dzenia antydumpingowego, podczas gdy dla dochodzeń rewizyjnych, wszczynanych stosownie do art. 11 ust. 2, ust. 3 i ust. 4 oraz dochodzeń ponownych stosownie do art. 12 podstawowego rozporządzenia antydumpingo- wego zastrzeżono tylko terminy instrukcyjne.