15.9.2009 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 243/1 (Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja jest obowiązkowa) ROZPORZĄDZENIA ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (WE) NR 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 62 ust. 2 lit. a) i art. 62 ust. 2 lit. b) ppkt (ii, uwzględniając wniosek Komisji, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Trak- tatu (!), a także mając na uwadze, co następuje: (1) Zgodnie z art. 61 Traktatu ustanowieniu obszaru, na którym odbywa się swobodny przepływ osób, winny towarzyszyć środki dotyczące kontroli granic zewnętrz- nych, azylu i imigracji. Na mocy art. 62 ust. 2 Traktatu środki dotyczące prze- kraczania zewnętrznych granic państw członkowskich określają reguły dotyczące wiz na pobyt nie dłuższy niż trzy miesiące, w tym procedury i warunki wydawania wiz przez państwa członkowskie. Jeżeli chodzi o politykę wizową, ustanowienie wspólnego zbioru aktów prawnych, szczególnie poprzez konsoli- dację i rozwój dorobku prawnego (stosownych prze- pisów Konwencji wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r.(?) i wspólnych instrukcji konsularnych (*) jest jednym z zasadniczych elementów „dalszego rozwoju wspólnej polityki wizowej jako części złożonego systemu zmierzającego do ułatwienia legal- nych podróży oraz przeciwdziałania nielegalnej imigracji przez dalszą harmonizację ustawodawstwa krajowego i praktyk rozpatrywania wniosków w lokalnych urzędach (!) Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 2 kwietnia 2009 r. (dotych- czas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym) i decyzja Rady z dnia 25 czerwca 2009 r. () Dz.U. L 239 z 22.9.2000, s. 19. (3) Dz.U. C 326 z 22.12.2005, s. 1. konsularnych”, jak określono w programie haskim: wzmacnianie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedli- wości w Unii Europejskiej (!). Państwa członkowskie powinny być obecne lub repre- zentowane w zakresie wiz we wszystkich państwach trze- cich, których obywatele podlegają obowiązkowi wizo- wemu. Państwa członkowskie nieposiadające konsulatu w danym państwie trzecim lub w określonej części danego państwa trzeciego powinny starać się zawrzeć porozumienia o wzajemnej reprezentacji, tak by dostęp osób ubiegających się o wizę do konsulatu nie wymagał nieproporcjonalnych nakładów. Konieczne jest ustanowienie przepisów dotyczących tran- zytu przez międzynarodową strefę portów lotniczych w celu zwalczania nielegalnej imigracji. Obywatele państw trzecich wymienionych we wspólnym wykazie powinni zatem podlegać obowiązkowi posiadania tran- zytowych wiz lotniskowych. Jednak w nagłych przypad- kach masowego napływu nielegalnych imigrantów państwa członkowskie powinny móc nałożyć taki wymóg także na obywateli państw trzecich niewymienio- nych we wspólnym wykazie. Indywidualne decyzje państw członkowskich należy co roku weryfikować. Przyjmowanie wniosków od osób ubiegających się o wizę powinno odbywać się z poszanowaniem godności ludzkiej. Wnioski wizowe powinny być rozpatrywane w sposób profesjonalny i taktowny, przy nakładzie sił współmiernym do zamierzonych celów. Państwa członkowskie powinny zapewnić, by świadczone usługi publiczne miały wysoką jakość i odpowiadały dobrym wzorcom administracyjnym. W celu możliwie największego usprawnienia procedury ubiegania się o wizę powinny one przeznaczyć na ten cel odpowiednią liczbę wyszkolonych pracowników i wystarczające środki finansowe. Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby zasada jednorazowej wizyty miała zastosowanie do wszystkich osób ubiegających się o wizę. () Dz.U. C 53 z 3.3.2005, s. 1.