9.2.2006 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 38/17 ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 217/2006 z dnia 8 lutego 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania dyrektyw Rady 66/401/EWG, 66/402/EWG, 2002/54/WE, 2002/55/WE i 2002/57|WE w odniesieniu do upoważnienia państw członkowskich do pozwolenia na tymczasowe wprowadzenie do obrotu materiału siewnego, który nie spełnia wymogów w zakresie minimalnej zdolności kiełkowania (Tekst mający znaczenie dla EOG) KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, uwzględniając dyrektywę Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastew- nych (!), w szczególności jej art. 17 ust. 3, uwzględniając dyrektywę Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożo- wych (?), w szczególności jej art. 17 ust. 3, uwzględniając dyrektywę Rady 2002/54/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka (*), w szczególności jej art. 24 ust. 3, uwzględniając dyrektywę Rady 2002/55/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw (*), w szczególności jej art. 38 ust. 3, uwzględniając dyrektywę Rady 2002/57/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych ()), w szczególności jej art. 21 ust. 3, a także mając na uwadze, co następuje: ( Zgodnie z dyrektywami 66/401/EWG, 66/402/EWG, 2002/54/WE, 2002/55/WE i 2002/57/WE materiał siewny może zostać wprowadzony do obrotu tylko wtedy, gdy spełnione zostały wymogi w zakresie mini- malnej zdolności kiełkowania, lub w przypadkach gdy ilość dostępnego materiału siewnego, spełniającego wymienione wymogi, jest niewystarczająca, bądź gdy Komisja zezwoliła, w ograniczonym okresie czasu, na wprowadzenie do obrotu przewidzianych maksymalnych ilości materiału siewnego, który nie spełnia wymogów w zakresie minimalnej zdolności kiełkowania ustanowio- nych w tych dyrektywach. (2)  Proces przyznawania pozwoleń jest obecnie zbyt wolny. (3)) W celu uproszczenia i przyspieszenia procedury wyda- wania pozwoleń, przy jednoczesnym zapewnieniu, że Komisja i państwa członkowskie dysponują wszelkimi niezbędnymi — informacjami do — oceny wniosku (*) Dz.U. 125 z 11.7.1966, str. 2298/66. Dyrektywa ostatnio zmie- niona dyrektywą 2004/117/WE (Dz.U. L 14 z 18.1.2005, str. 18). () Dz.U. 125 z 11.7.1966, str. 2309/66. Dyrektywa ostatnio zmie- niona dyrektywą 2004/117/WE. () Dz.U. L 193 z 20.7.2002, str. 12. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2004/117/WE. (*) Dz.U. L 193 z 20.7.2002, str. 33. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2004/117/WE. Ć) Dz.U. L 193 z 20.7.2002, str. 74. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2004/117/WE. i rozpatrzenia go, procedura konsultacji między Komisją a państwami członkowskimi wydaje się być odpo- wiednim instrumentem. (4)  Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrod- nictwa i Leśnictwa, PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: Artykuł 1 1.  Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady mające zastosowanie do wniosków państw członkowskich o upoważnienie do pozwolenia na tymczasowe wprowadzenie do obrotu materiału siewnego, który nie spełnia wymogów w zakresie minimalnej zdolności kiełkowania na mocy: a) artykuł 17 ust. 1 dyrektywy 66/401/JEWG; b) artykuł 17 ust. 1 dyrektywy 66/402/EWG; c) artykuł 24 ust. 1 dyrektywy 2002/54/WE; d) artykuł 38 ust. 1 dyrektywy 2002/55/WE; oraz e) artykuł 21 ust. 1 dyrektywy 2002/57/WE. 2. Niniejsze rozporządzenie nie dotyczy obrotu elitarnym materiałem siewnym, zgodnie z dyrektywami wymienionymi w ust. 1. Artykuł 2 1. Państwo członkowskie mające trudności z zaopatrzeniem i które chce tymczasowo pozwolić na wprowadzenie do obrotu materiału siewnego, który nie spełnia wymogów w zakresie minimalnej zdolności kiełkowania (zwane dalej „wnioskującym państwem członkowskim”), przedkłada Komisji wniosek zawie- rający informacje, o których mowa w art. 3. W tym samym czasie inne państwa członkowskie zostają powiadomione przez wnioskujące państwo członkowskie. Każde państwo członkow- skie wyznacza punkty kontaktowe.