L 63[6 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 7.3.2009 ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 182/2009 z dnia 6 marca 2009 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1019/2002 w sprawie norm handlowych w odniesieniu do oliwy z oliwek KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Furopejską, uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektó- rych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (!), w szczególności jego art. 113 ust. 1 lit. a) i art. 121 lit. a) w związku z jego art. 4, a także mając na uwadze, co następuje: (1) Należy wyjaśnić, że nazwa, pod którą sprzedawane są oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn z oliwek, powinna być jedną z nazw określonych przez wspólną organizację rynków rolnych. Dodatkowe informacje dotyczące każdej z określonych kategorii oliwy powinny również być umieszczone na etykiecie, ale niekoniecznie w pobliżu nazwy, pod którą produkt jest sprzedawany. W odniesieniu do towarów zawierających oliwę z oliwek nie należy wymagać ani umieszczania na etykiecie opisu, ani, co za tym idzie, dodatkowych infor- macji. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1019/2002 (*) ustaliło uzgodnienia fakultatywne dotyczące oznaczania pocho- dzenia oliwy z oliwek, mimo że jego celem był system obejmujący obowiązkowe oznaczanie pochodzenia ekstra oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia i oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia, aby odzwierciedlić fakt, że na skutek tradycji rolniczych oraz lokalnych praktyk wycis- kania i sporządzania mieszanek wspomniane oliwy mogą mieć zupełnie inny smak i jakość, w zależności od ich geograficznego pochodzenia. Wprowadzone od tego czasu uzgodnienia fakultatywne okazały się niewystarcza- jące, aby uniknąć wprowadzania konsumentów w błąd co do rzeczywistych cech charakterystycznych oliwy z oliwek w tym względzie. Ponadto od 2002 r. rozpo- rządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz usta- nawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (*) ustanowiło zasady dotyczące możliwości monitorowania mające zastosowanie od dnia 1 stycznia 2005 r. Doświadczenia zdobyte w tym zakresie przez podmioty gospodarcze i organy administracyjne umożli- wiają wprowadzenie obowiązkowego oznaczania pocho- dzenia ekstra oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia i oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia. We Wspólnocie znaczne ilości ekstra oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia i oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia składają się z mieszanek oliwy pochodzącej (!) Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1. () Dz.U. L 155 z 14.6.2002, s. 27. () Dz.U. L 31 z 1.2.2007, s. 1. z różnych państw członkowskich i krajów trzecich. Należy ustanowić proste przepisy dotyczące oznaczania pochodzenia takich mieszanek. Takie proste przepisy umożliwiłyby  uchylenie  wcześniejszych przepisów w sprawie „dominującego pochodzenia”, które są skom- plikowane w stosowaniu, trudne do skontrolowania i potencjalnie wprowadzają w błąd. Niektóre terminy dotyczące właściwości organoleptycz- nych odnoszących się do smaku lub zapachu ekstra oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia i oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia zostały niedawno zdefiniowane przez Międzynarodową Radę ds. Oliwy z Oliwek ([OOC) w jej zweryfikowanej metodzie oceny organolep- tycznej oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia. Stoso- wanie tych terminów na etykietach ekstra oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia i oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia powinno być zarezerwowane dla  oliwy,  która  została  oceniona  zgodnie z odpowiednimi metodami analizy. Potrzebna jest proce- dura przejściowa dla niektórych podmiotów gospodar- czych stosujących w chwili obecnej zarezerwowane terminy. Wiele państw członkowskich utrzymało krajowe przepisy zakazujące produkcji mieszanek oliwy z oliwek z innymi olejami z nasion do celów wewnętrznej konsumpcji, aby zachować swoje tradycje i pewną jakość produkcji na poziomie krajowym. Przepisy rozporządzenia (WE) nr 1019/2002 nie mają zastosowania do tuńczyka i sardynek objętych odpowiednio rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1536/92 z dnia 9 czerwca 1992 r. usta- nawiającym wspólne normy handlowe w odniesieniu do konserwowanego tuńczyka i bonito (*) oraz rozporządze- niem Rady (EWG) nr 2136/89 z dnia 21 czerwca 1989 r. ustanawiającym wspólne normy handlowe w odniesieniu do konserwowanych sardynek (*). Celem zachowania jasności wspomniane aspekty powinny być wyraźnie wymienione w rozporządzeniu (WE) nr 1019/2002. Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1019/2002. Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych, PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: Artykuł 1 W rozporządzeniu (WE) nr 1019/2002 wprowadza się nastę- pujące zmiany: () Dz.U. L 163 z 17.6.1992, s. 1. (5) Dz.U. L 212 z 22.7.1989, s. 79.