L 168/24 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 30.6.2009 DYREKTYWY DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY 2009/52/WE z dnia 18 czerwca 2009 r. przewidująca minimalne normy w odniesieniu do kar i środków stosowanych wobec pracodawców zatrudniających nielegalnie przebywających obywateli krajów trzecich PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, ()  Ponieważ niniejsza dyrektywa przewiduje standardy uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 63 ust. 3 lit. b), uwzględniając wniosek Komisji, uwzględniając opinię Furopejskiego Komitetu Ekonomiczno- Społecznego (!), uwzględniając opinię Komitetu Regionów (*), stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Trakta- tu (), a także mając na uwadze, co następuje: (1)  Rada Europejska obradująca w dniach 14-15 grudnia 2006 r. uzgodniła, że współpraca między państwami członkowskimi w zakresie zwalczania nielegalnej imigracji powinna zostać wzmocniona, a w szczególno- ści, że należy wzmocnić środki przeciwko nielegalnemu zatrudnianiu na poziomie państw członkowskich i UE. (2)  Jednym z kluczowych czynników zachęcających do niele- galnej imigracji do UE jest możliwość podjęcia pracy w UE bez posiadania wymaganego statusu prawnego. W związku z tym działania przeciwko nielegalnej imigracji i nielegalnemu pobytowi powinny obejmować środki mające na celu przeciwdziałanie temu czynnikowi zachęcającemu. (3)  Najważniejszym  takim środkiem  powinien być powszechny zakaz zatrudniania obywateli krajów trze- cich niemających prawa do pobytu w UE, któremu to zakazowi towarzyszą kary wobec pracodawców narusza- jących ten zakaz. (!) Dz.U. C 204 z 9.8.2008, s. 70. (?) Dz.U. C 257 z 9.10.2008, s. 20. (*) Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 4 lutego 2009 r. (dotych- czas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 25 maja 2009 r. minimalne, państwa członkowskie powinny nadal móc przyjmować lub utrzymywać surowsze kary i środki oraz nakładać na pracodawców bardziej rygorystyczne obowiązki. (5)  Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do obywateli krajów trzecich, którzy przebywają legalnie w państwie członkowskim, niezależnie do tego, czy mają oni zezwo- lenie na pracę na jego terytorium. Ponadto nie powinna ona mieć zastosowania do osób korzystających ze wspól- notowego prawa do swobodnego przemieszczania się, zgodnie z definicją w art. 2 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (*). Nie powinna mieć także zasto- sowania do obywateli krajów trzecich znajdujących się w sytuacji regulowanej prawem wspólnotowym, takich jak osoby legalnie zatrudnione w państwie członkow- skim, które usługodawca oddelegowuje do innego państwa członkowskiego w kontekście świadczonych usług. Niniejsza dyrektywa powinna mieć zastosowanie bez uszczerbku dla prawa krajowego zakazującego niele- galnego zatrudniania legalnie przebywających obywateli krajów trzecich, którzy pracują niezgodnie ze swoim statusem osoby uprawnionej do pobytu. (6)  Niektóre terminy należy zdefiniować specjalnie na użytek niniejszej dyrektywy, a definicje takie należy wykorzy- stywać wyłącznie na użytek niniejszej dyrektywy. (7) W definicji zatrudnienia należy zawrzeć jego elementy składowe, a mianowicie działalność, za którą otrzymuje się lub powinno się otrzymywać wynagrodzenie i która wykonywana jest pod kierownictwem lub nadzorem pracodawcy, niezależnie od stosunku prawnego. (8) Definicja pracodawcy może obejmować związek osób uznanych za posiadające zdolność do czynności praw- nych, lecz nieposiadających osobowości prawnej. ( Dz.U. L 105 z 13.4.2006, s. 1.