226 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 13[t. 18 31996L0074 L 32/38 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH 3.2.1997 DYREKTYWA 96/74/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 16 grudnia 1996 r. w sprawie nazewnictwa produktów włókienniczych PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a, uwzględniając wniosek Komisji (!), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (?); stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189b Trakta- tu (*, a także mają na uwadze, co następuje: (1) > Ż Dyrektywa Rady nr 71/307/EWG, z dnia 26 lipca 1971 r., w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkow- skich dotyczących nazewnictwa wyrobów włókienni- czych (* była kilkakrotnie merytorycznie zmieniana; dla jasności i ze względów praktycznych, należy wymienio- ną dyrektywę ujednolicić. Gdyby przepisy Państw Członkowskich dotyczące na- zewnictwa, składu i etykietowania wyrobów włókienni- czych miały różnić się między sobą w poszczególnych Państwach Członkowskich, stwarzałoby to przeszkodę dla funkcjonowania rynku wewnętrznego. Przeszkody te można usunąć, o ile wprowadzenie na rynek Wspólnoty wyrobów włókienniczych uzależnione będzie od jednolitych zasad; konieczne jest zatem zhar- monizowanie nazewnictwa włókien przędnych oraz da- nych szczegółowych umieszczanych na etykietach, ozna- kowaniach lub dokumentach towarzyszących wyrobom włókienniczym w różnych stadiach ich produkcji, prze- twarzania i dystrybucji; pojęcie włókna przędnego po- winno objąć również taśmy, lub rurki o widocznej szerokości nie przekraczającej 5 milimetrów, które wy- cina się z arkuszy wytwarzanych poprzez wytłaczanie polimerów wymienionych w załączniku I pozycja 19-38 oraz pozycja 41 i które są następnie podłużnie ciągnio- ne. Należy również ustanowić przepisy w odniesieniu do niektórych produktów, które nie są zrobione wyłącznie z wyrobów włókienniczych, ale których zawartość włó- kiennicza stanowi istotną część produktu lub do której specjalną uwagę przykładają producent, przetwórca lub handlowiec; w załączniku II pozycja 30 nie trzeba Dz.U. C 96 z 6.4.1996, str. 1. Dz.U. C 195 z 18.7.1994, str. 9. Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 15 lutego 1995 r. (Dz.U. C 56 z 6.3.1995, str. 53), Wspólne stanowisko Rady z dnia 26 lutego 1996 r. (Dz.U. C 196 z 6.7.1996, str. 1) i decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 18 czerwca 1996 r. (Dz.U. C 198 z 8.7.1996, str. 25). Decyzja Rady z dnia 7 października 1996 r. () Dz.U. L 185 z 16.8.1971, str. 16. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą nr 87/140/EWG (Dz.U. L 56 z 26.2.1987, str. 24). (10) (11) wyróżniać, różnych typów włókna poliamidowego lub nylonu, których liczby umowne, muszą zostać w związ- ku z tym ujednolicone. Dopuszczalne odchylenie w stosunku do „pozostałych włókien”, już ustanowione dla samych wyrobów, powin- no również być stosowane do wyrobów składających się z mieszanek. O realizacji celów, źródłem, których są podstawowe w tej dziedzinie przepisy krajowe, oznakowywanie powin- no być obowiązkowe. Dla produktów, których skład w momencie produkcji jest trudny, z powodów technicznych, do określenia, wszelkie włókna znane w tym momencie, można wy- mienić na etykiecie, pod warunkiem że wchodzą w skład produktu gotowego. W celu uniknięcia rozbieżności przy stosowaniu przepi- sów, jakie miały miejsce w związku z tym we Wspólno- cie, stosowne wydaje się dokładne określenie metod etykietowania niektórych wyrobów włókienniczych skła- dających się z dwóch lub więcej części składowych, jak również części składowych wyrobów włókienniczych, których nie ma potrzeby brać pod uwagę w celach etykietowania i przeprowadzania analizy. Wystawienie do sprzedaży wyrobów włókienniczych uzależnione jest wyłącznie od spełnienia obowiązku zbiorczego etykietowania, i produktów sprzedawanych na metry lub w kuponach, należy dokonywać w taki sposób, aby konsument mógł w pełni zaznajomić się z informacjami umieszczonymi na ogólnym całym opako- waniu lub na zwoju; do Państw Członkowskich należy określenie środków, które należy w tym celu przyjąć. Użycie pewnych określeń lub nazw cieszących się szcze- gólnym prestiżem wśród użytkowników i konsumentów powinno być poddane pewnym warunkom. Konieczne było ustanowienie metod pobierania próbek i przeprowadzania analiz materiałów włókienniczych; jednakże tymczasowe utrzymywanie w mocy metod krajowych nie stanowi przeszkody dla stosowania jedno- litych reguł.