17.7.2009 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 185/1 (Akty przyjęte na mocy Traktatów WE/Euratom, których publikacja jest obowiązkowa) ROZPORZĄDZENIA ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 625/2009 z dnia 7 lipca 2009 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu z niektórych krajów trzecich (wersja ujednolicona) RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133, uwzględniając akty ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz akty dotyczące przetworzonych produktów rolnych — przyjęte na podstawie art. 308 Traktatu, w szczególności przepisy tych aktów pozwalające na odstą- pienie od ogólnej zasady, według której ograniczenia ilościowe lub środki o skutku równoważnym mogą być zastępowane jedynie środkami przewidzianymi w samych tych aktach, uwzględniając wniosek Komisji, a także mając na uwadze, co następuje: (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 519/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu z niektórych państw trzecich (!) zostało kilkakrotnie znacząco zmienione (?). W celu zapewnienia jasności i zrozumiałości należy je zatem ujednolicić. (2)  Wspólna polityka handlowa powinna być oparta na jednolitych zasadach. (3)) Na mocy art. 14 Traktatu od dnia 1 stycznia 1993 r. rynek  wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym jest zapewniony swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału. (4)  Realizacja wspólnej polityki handlowej w zakresie reguł przywozu jest jedynym środkiem zapewniającym, że reguły mające zastosowanie do handlu wspólnotowego z krajami trzecimi prawidłowo odzwierciedlają integrację rynków. (5) — Większa jednolitość w zakresie reguł przywozu powinna być osiągnięta poprzez ustanowienie przepisów podob- (!) Dz.U. L 67 z 10.3.1994, s. 89. (?) Zob. załącznik III. (10) 1) (12) nych do przepisów stosowanych w ramach wspólnych reguł dla pozostałych krajów trzecich, w takim stopniu, w jakim jest to możliwe przy uwzględnieniu szczegól- nych cech systemu gospodarczego danych krajów trze- cich. Wspólne reguły przywozu mają również zastosowanie do produktów węgla i stali, bez uszczerbku dla środków wykonawczych do porozumienia dotyczącego szcze- gólnie takich produktów. Liberalizacja przywozu, a mianowicie brak wszelkich ograniczeń ilościowych, powinna zatem stanowić punkt wyjścia dla reguł wspólnotowych. W przypadku niektórych produktów Komisja powinna zbadać warunki przywozu, jego tendencje, różne aspekty sytuacji gospodarczej i handlowej oraz środki, jeżeli takie istnieją, które mają być podjęte. W odniesieniu do tych produktów może stać się oczy- wista potrzeba nadzoru wspólnotowego nad niektórymi rodzajami przywozu. Do Komisji i Rady należy przyjęcie środków ochronnych stosowanych wymaganych przez interes Wspólnoty, z odpowiednim uwzględnieniem istniejących zobowiązań międzynarodowych. Nadzór lub środki ochronne ograniczone do jednego lub więcej regionów Wspólnoty mogą jednakże okazać się bardziej odpowiednie niż środki mające zastosowanie do całej Wspólnoty. Tym niemniej takie środki powinny być dopuszczone tylko wyjątkowo oraz w przypadku gdy nie istnieją środki alternatywne. Niezbędne jest także zapewnienie, aby środki te były tymczasowe oraz aby powodowały możliwie najmniejsze zakłócenia w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego. W przypadku zastosowania nadzoru wspólnotowego dopuszczenie danych produktów do swobodnego obrotu powinno być uwarunkowane okazaniem dokumentu