03/t. 10 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 105 31990R2204 L 201/7 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH 31.7.1990 ROZPORZĄDZENIE RADY (EWG) NR 2204/90 z dnia 24 lipca 1990 r. ustanawiające dodatkowe ogólne zasady wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych w odniesieniu do sera RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gos- podarczą, w szczególności jego art. 43, uwzględniając wniosek Komisji, uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (!), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (?), a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 11 rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych (*), ostatnio zmienionego rozporządze- niem (EWG) nr 3879/89 (), przewiduje przyznanie pomocy, od momentu wprowadzenia tej organizacji, w odniesieniu do mleka odtłuszczonego produkowanego we Wspólnocie i przetwarza- nego w celu wyprodukowania kazeiny i kazeinianów; ta pomoc w odniesieniu do sprzedaży musi zapewnić zainteresowanym producentom kazeiny i kazeinianów ze Wspólnoty identyczną pozycję rynkową, jaką mają producenci spoza Wspólnoty, któ- rych produkty po pobraniu opłat celnych są dostępne na rynku Wspólnoty po cenie rynku światowego; postęp techniczny połączony z systemem kontrolowania produk- cji mleka zaowocował rozwojem zastosowania kazeiny i kaze- inianów w produktach, dla których pomoc nie była prze- znaczona; te czynności zastępcze wywarły wpływ na rynek mleka; utrzymanie zasady pomocy w stosownej wysokości wydaje się niezbędne ze względów konkurencji, należy jednocześ- nie przyjąć środki w celu zagwarantowania, że przyznanie pomocy nie zakłóci równowagi rynku mleka i że kazeiny i kaze- iniany pochodzące ze Wspólnoty i spoza Wspólnoty będą trak- towane w ten sam sposób; właściwości kazeiny i kazeinianów oraz serów wykazują takie podobieństwa, że te ostatnie produkty są szczególnie podatne na wyżej wymienione czynności zastępcze; jedynie zastosowanie kazeiny i kazeinianów w serach powinno być odpowiednio regu- lowane przepisami na poziomie wspólnotowym; prawidłowe funkcjonowanie tego systemu wymaga ze strony Państw Członkowskich kontroli zapewniającej zgodność z (!) Opinia wydana dnia 13 lipca 1990 r. (dotychczas niepublikowana w Dzienniku Urzędowym). (?) Opinia wydana dnia 4 lipca 1990 r. (dotychczas niepublikowana w Dzienniku Urzędowym). (?) Dz.U. L 148 z 28.6.1968, str. 13. () Dz.U. L 378 z 27.12.1989, str. 1. ustalonymi zobowiązaniami; w tym celu należy przewidzieć w szczególności przepisy o kontroli i stosownych karach; kary te muszą być takie, aby neutralizowały przynajmniej ekonomiczną korzyść wynikającą z niedozwolonego użytkowania, PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: Artykuł 1 Stosowanie kazeiny i kazeinianów w produkcji sera jest przedmiotem uprzedniego zezwolenia, które jest udzielane jedynie wtedy, gdy takie stosowanie jest warunkiem koniecznym do wytwarzania tych produktów. Zgodnie z procedurą określoną w art. 30 rozporządzenia (EWG) nr 804/86 Komisja określa warunki udzielania przez Państwa zezwoleń oraz maksymalne zawartości procentowe na podstawie obiektywnych kryteriów ustanowionych z uwzględnieniem wymogów technologicznych. Artykuł 2 Do celów niniejszego rozporządzenia: a) „ser” oznacza produkty objęte kodem CN 0406 i wytwarzane na terytorium Wspólnoty; b) „kazeina i kazeiniany” oznaczają produkty objęte kodami CN 3501 10 90i 3501 90 90 i stosowane jako takie lub w postaci mieszanki. Artykuł 3 1. Państwa Członkowskie wprowadzają kontrole administracyjne i kontrole obejmujące następujące środki: a) obowiązek zgłaszania ilości i typów produkowanego sera oraz ilości kazeiny i kazeinianów zawartych w różnych produk- tach; b) obowiązek prowadzenia przez każde przedsiębiorstwo rachunkowości zasobów umożliwiających rejestrowanie ilości i typów wytwarzanego sera, ilości zakupionych i/lub wytwa- rzanych kazein i kazeinianów oraz ich przeznaczenia i/lub zużytkowania; c) częste, niezapowiadane kontrole na miejscu w celu skonfron- towania rachunkowości zasobów z jednej strony oraz odpo- wiednich dokumentów handlowych i zasobów faktycznie posiadanych z drugiej strony; takie kontrole odnoszą się do reprezentatywnej ilości zgłoszeń określonych w lit. a) w celu sprawdzenia stanu faktycznego.