19/t. 4 Dziennik Urzędowy Unii Furopejskiej 107 32001L0040 L 149/34 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH 2.6.2001 DYREKTYWA RADY NR 2001/40/WE z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie wzajemnego uznawania decyzji o wydalaniu obywateli państw trzecich RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 63 ust. 3, uwzględniając inicjatywę Republiki Francuskiej (1), uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (?), a także mając na uwadze, co następuje: (1)  Traktat wymaga, by Rada przyjmowała środki w sprawie polityki imigracyjnej w zakresie warunków wjazdu i poby- tu, jak również nielegalnej imigracji i nielegalnego pobytu. (2)  Rada Europejska zebrana w Tampere w dniach 15i16 paź- dziernika 1999 r. potwierdza swe postanowienie, by stwo- rzyć przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwo- ści. W tym celu wspólna polityka europejska w sprawie azylu i migracji powinna dążyć zarówno do uczciwego Traktowania obywateli państw trzecich, jak i lepszego zarządzania przepływami migracyjnymi. (3)  Konieczność zapewnienia większej skuteczności w egze- kwowaniu decyzji o wydalaniu oraz lepszej współpracy między Państwami Członkowskimi wymaga wzajemnego uznawania decyzji o wydalaniu. (4)  Decyzje o wydalaniu obywateli państwa trzeciego muszą zostać przyjęte zgodnie z prawami podstawowymi, jak gwarantuje Europejska konwencja o ochronie praw czło- wieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r., w szczególności jej art. 3 i 8, Konwencja genewska doty- cząca statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r. oraz praw, jakie wynikają z konstytucyjnych zasad wspólnych dla Państw Członkowskich. (5)  Zgodnie z zasadą pomocniczości cel proponowanego działania, mianowicie współpraca między Państwami Członkowskimi w sprawie wydalenia obywateli państw trzecich, nie może zostać dostatecznie osiągnięty przez Państwa Członkowskie i dlatego też może, z racji wyników rozważanego działania, być lepiej osiągnięty przez Wspól- notę. Niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co nie- zbędne do osiągnięcia tego celu. (6)  Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjedno- czonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu  ustanawiającego (!) Dz.U. C 243 z 24.8.2000, str. 1. (?) Opinia wydana dnia 13 marca 2001 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym). Wspólnotę Europejską, Zjednoczone Królestwo przesłało zawiadomienie listem z dnia 18 października 2000 r. o swej woli wzięcia udziału w przyjęciu i stosowaniu niniej- szej dyrektywy. (7)  Zgodnie z art. 1 i art. 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Furopejskiej i Trak- tatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej dyrektywy, i dlatego też nie jest nią związana ani nie podlega jej stosowaniu. Uwzględniając, że niniejsza dyrektywa dąży do rozwoju dorobku Schengen według przepisów tytułu IV Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zgodnie z art. 5 wyżej wymienionego Protokołu, Dania zdecyduje w okre- sie sześciu miesięcy po przyjęciu przez Radę niniejszej dyrektywy, czy przeniesie niniejszą decyzję do swego prawa krajowego. (8)W stosunku do Republiki Islandii i Królestwa Norwegii niniejsza dyrektywa tworzy rozwój dorobku Schengen w rozumieniu układu zawartego w dniu 18 maja 1999 r. między Radą Unii Furopejskiej oraz tymi dwoma pań- stwami. W wyniku procedur ustanowionych w układzie prawa i obowiązki wynikające z niniejszej dyrektywy powinny również stosować się do tamtych dwóch państw i w stosunkach między tymi dwoma państwami oraz Pań- stwami Członkowskimi Wspólnoty Europejskiej, do któ- rych adresowana jest niniejsza dyrektywa, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ: Artykuł 1 1. Bez uszczerbku dla zobowiązań wynikających z art. 23 oraz dla stosowania art. 96 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r., podpisanej w Schengen dnia 19 czerwca 1990 r., zwanej dalej „Konwencją z Schengen”, celem niniejszej dyrektywy jest umożliwienie uznawania decyzji o wyda- leniu wydanej przez właściwe władze w Państwie Członkowskim, zwanym dalej „wydającym Państwem Członkowskim”, w sto- sunku do obywatela państwa trzeciego, przedkładanej na teryto- rium innego Państwa Członkowskiego, zwanego dalej „egzekwu- jącym Państwem Członkowskim”. 2. Każdą decyzję podjętą w zastosowaniu ust. 1 wykonuje się sto- sownie do właściwego ustawodawstwa egzekwującego Państwa Członkowskiego. 3. Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do członków rodziny obywateli Unii, którzy korzystają ze swobody przepływu.