388 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 03/t. 37 32002R2090 L 322/4 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH 27.11.2002 ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 2090/2002 z dnia 26 listopada 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 386/90 w sprawie kontroli bezpośrednich przy wywozie produktów rolnych kwalifikujących się do refundacji KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 386/90 z dnia 12 lutego 1990 r. w sprawie monitorowania wywozu produktów rolnych otrzymujących refundacje lub inne kwoty (!), zmienione rozporządzeniem (WE) nr 163/94 (, w szczególności jego art. 6, a także mając na uwadze, co następuje: (1) ( ( ( ( ( ( ( ( 1 2 3! 6 = 8' ) ) ) ) ) ) Dz.U. Dz.U. ) Dz.U. ) Dz.U. Dz.U. L 308 z 27.11.2001, str. 16. Dz.U. L 102 z 17.4.1999, str. 11. Dz.U. L 183 z 12.7.2002, str. 12. Dz.U. C 218 z 12.8.1993, str. 14. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2221/95 z dnia 20 września 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 386/90 w odniesieniu do kontroli bezpośrednich przy wywozie produktów rolnych kwalifikujących się do refundacji (*), ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2655/1999 (*), zostało w znacznym stopniu zmie- nione. W związku z tym, w celu zachowania jasności i skuteczności administracyjnej, rozporządzenie to należy przeredagować i wprowadzić jednocześnie niektóre zmiany, które, jak wynika z doświadczenia, są pożądane. Należy uwzględnić istniejące środki kontroli, w szczegól- ności te, które zostały wprowadzone rozporządzeniami (WE) nr 2298/2001 z dnia 26 listopada 2001 r. ustana- wiającym szczegółowe zasady wywozu produktów dostarczanych jako pomoc żywnościowa () i (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refun- dacji wywozowych do produktów rolnych ('), ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1253/2002 ('). W swoim dodatkowym sprawozdaniu dla Rady dotyczącym stosowania  rozporządzenia  (EWG) nr 386/90 (*), Komisja stwierdziła swój zamiar precyzyj- nego określenia terminu „kontrola bezpośrednia” zasto- sowanego w art. 2 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 386/90, w celu doprowadzenia do jednolitego stoso- wania reguł wspólnotowych w Państwach Członkow- skich. Aby lepiej wykorzystać możliwości kontroli, przy obli- czaniu minimalnego zakresu kontroli należy pomijać zgłoszenia — wywozowe obejmujące małe  ilości produktów lub niskie kwoty refunadacji. 42 z 16.2.1990, str. 6. 24 z 29.1.1994, str. 2. 224 z 21.9.1995, str. 13. 3 L L L L 325 z 17.12.1999, str. 12. () (10) Weryfikacja badań laboratoryjnych wykazała, że należy uprościć obowiązek przeprowadzenia tych badań, w przypadku gdy zadowalające wyniki uzyskiwane z regu- larną częstotliwością dotyczą tego samego produktu od tego samego eksportera. Należy wprowadzić środek uwzględniający przypadki, gdy urząd celny ma do czynienia z minimalną liczbą WyWOZu towarów. W porównaniu z całkowitą kwotą refundacji, udział refundacji przyznanych w odniesieniu do towarów niewymienionych w załączniku I do Traktatu jest niewielki, podczas gdy udział kontroli bezpośrednich tych produktów jest duży. Aby lepiej wykorzystać zasoby służące kontroli, należy zmniejszyć tę rozbież- ność, w szczególności poprzez obniżenie wskaźnika zakresu kontroli w przypadku produktów nieobjętych załącznikiem I. Istnieje znaczna różnica pomiędzy regulacjami celnymi dotyczącymi towarów przeznaczonych na wywóz w dużych portach, gdzie jest duża różnorodność produktów pochodzących od szerokiej gamy ekspor- terów, a regulacjami celnymi dotyczącymi towarów znaj- dujących się w urzędach celnych, które zajmują się jedynie  ograniczonym asortymentem produktów pochodzących od kilku eksporterów. W tym drugim przypadku towary podlegają kontroli w o wiele więk- szym zakresie. W przypadku tych urzędów celnych, przy wyborze towarów w celu przeprowadzenia kontroli bezpośrednich należy wziąć pod uwagę fakt, że kontrola jest przeprowadzana na podstawie mniejszej reprezenta- tywnej próbie. W celu obniżenia ryzyka podmiany towarów, wszystkie środki transportu lub opakowania powinny być zaplom- bowane, z wyjątkiem przypadków, gdy produkty można zidentyfikować z użyciem innych środków. Należy podjąć środki umożliwiające zweryfikowanie, w dowolnym czasie, czy została osiągnięty wskaźnik zakresu kontroli wynoszący 5 %. Artykuł 912c — rozporządzenia  Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego prze- pisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (”), ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 444/2002 (!*, określa urząd przeznaczenia, w którym należy przedłożyć egzemplarz kontrolny T5 w celu kontroli wykorzystania i/lub miejsca przeznaczenia towarów. Dlatego należy przewidzieć, że w przypadku gdy urząd celny wyjścia nie jest tożsamy z urzędem przeznaczenia, kontrolę podmiany musi przeprowadzić urząd otrzymujący egzemplarz kontrolny T5. () Dz.U. L 253 z 11.10.1993, str. 1. (') Dz.U. L 68 z 12.3.2002, str. 11.