L 170/32 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 1.7.2005 ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1010/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 628/2005 nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Furopejską, uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przy- wozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Furopej- skiej (!) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 7 po konsultacji z Komitetem Doradczym, a także mając na uwadze, co następuje: 1. OBOWIĄZUJĄCE ŚRODKI 'W wyniku wszczęcia (?) w dniu 23 października 2004 r. dochodzenia antydumpingowego, w dniu 23 kwietnia 2005 r. rozporządzeniem (WE) nr 628/2005 Komisja nałożyła tymczasowe cła antydumpingowe na przywóz łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii (*) („rozporządzenie nakładające tymczasowe cło”). Wspomniane tymczasowe cła antydumpingowe, które przyjęły formę ceł ad valorem o stawkach od 6,8 % do 24,5 % wartości przywożonych produktów, obowiązują od dnia 27 kwietnia 2005 r. 2. FORMA TYMCZASOWYCH ŚRODKÓW ANTYDUM- PINGOWYCH Środki antydumpingowe mogą przybierać rozmaite formy. Na przykład rzeczywista wartość cła ad valorem zmienia się w zależności od cen przywozowych, nato- miast wpływ minimalnej ceny przywozowej ma charakter stały. Celem obu form jest eliminacja szkodli- wych skutków dumpingu. Komisja ma dużą swobodę w wyborze formy danego środka. W dotychczasowych dochodzeniach dotyczących łososia hodowlanego prefe- rowaną formą środków były cła oparte na minimalnej () Dz.U. L 56 z 6.3.1996, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 461/2004 (Dz.U. L 77 z 13.3.2004, str. (?) DzU. C 261 z 23.10.2004, str. 8. (?) Dz.U. L 104 z 23.4.2005, str. 5. cenie przywozowej wystarczającej do eliminacji skutków dumpingu wyrządzającego szkodę. Jednak nakładając tymczasowe środki w bieżącej sprawie, Komisja wstępnie uznała, że minimalna cena przywo- zowa może być trudna do wyegzekwowania, a jej obejście będzie łatwiejsze niż w przypadku innych form środków antydumpingowych. Dlatego też w bieżącym dochodzeniu środki tymczasowe nałożono pierwotnie w formie ceł ad valorem. Po wdrożeniu tymczasowych środków zaobserwowano na rynku Wspólnoty nieprzewidziany wzrost cen rynko- wych łososia hodowlanego na niespotykaną dotąd skalę. Sytuację pogarsza fakt, że znaczna część łososia będą- cego przedmiotem obrotu handlowego to produkt świeży, o krótkim okresie przechowywania, dlatego znaczne wahania jego cen rynkowych nie mogą być zrekompensowane poprzez magazynowanie znacznych ilości produktu. W tych szczególnych okolicznościach pierwotne argu- menty przeciwko nakładaniu minimalnych cen przywo- zowych nie mają już zastosowania. W istocie, mimo odmiennych doświadczeń z przeszłości, ryzyko obcho- dzenia minimalnych cen przywozowych jest obecnie bardzo niewielkie. Tym niemniej zmienność obserwo- wana obecnie na rynku może również wskazywać, że ten spektakularny trend nie jest na tyle trwały, aby można było zakwestionować ustalenia na temat dumpingu i jego szkodliwości dotyczące okresu objętego dochodzeniem. W tych okolicznościach uznano, że właściwa jest zmiana formy środków na minimalną cenę przywozową. Jak stwierdzono powyżej, w przypadku ceny minimalnej cel jest ten sam jak w przypadku cła ad valorem — elimi- nacja skutków dumpingu wyrządzającego szkodę. W przypadku gdy przywóz odbywać się będzie po cenie cif na granicy Wspólnoty równej lub wyższej od usta- lonej minimalnej ceny przywozowej, cło nie będzie pobierane. Jeśli cena przywozu będzie niższa, będzie musiała zostać uiszczona różnica między rzeczywistą ceną a ustaloną minimalną ceną przywozową.