448 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 03/t. 34 32001L0102 10.1.2002 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH L 6/45 DYREKTYWA RADY 2001/102/WE z dnia 27 listopada 2001 r. zmieniająca dyrektywę 1999/29/WE w sprawie substancji i produktów niepożądanych w środkach żywienia zwierząt (Tekst mający znaczenie dla EOG) RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, uwzględniając dyrektywę Rady 1999/29/WE z dnia 22 kwietnia 1999 r. w sprawie substancji i produktów niepożądanych w środkach żywienia zwierząt (!), w szczególności jej art. 10 lit. a), uwzględniając wniosek Komisji, a także mając na uwadze, co następuje: (1) Dyrektywa 1999/29/WE stanowi, że materiały paszowe mogą być wprowadzane do obrotu we Wspólnocie jedynie kiedy są zdrowe, autentyczne i o jakości hand- lowej. Termin „dioksyny” obejmuje grupę 75 polichlorowanych dibenzo-p-dioksyn („PCDD”) i 135 polichlorowanych dibenzofuranów („PCDF”), kongenerów, z których 17 ma działanie toksyczne. Najbardziej toksycznym konge- nerem jest 2,3,7,8-tetrachlorodibenzo-p-dioksyna (TCDD) sklasyfikowana przez Międzynarodową Agencję Badań nad Rakiem i inne znane organizacje międzynaro- dowe jako znana substancja rakotwórcza. Komitet Naukowy ds. Żywności (SCF) wspólnie ze Światową Organizacją Zdrowia (WHO) stwierdził, że poniżej pewnego poziomu działanie rakotwórcze dioksyn nie występuje. Inne szkodliwe działanie, takie jak endome- trioza, działanie neurobehawioralne i immunosupresyjne występują na poziomach znacznie niższych i dlatego są uważane za istotne przy określaniu dawki dopusz- czalnej. Polichlorynowane bifenyle („PCB”), należą do grupy 209 różnych kongenerów, które mogą być podzielone ze względu na ich toksykologiczne właściwości: 12 konge- nerów wykazuje właściwości toksykologiczne podobne do dioksyn i dlatego często są one nazywane „dioksyno- podobne PCB”. Inne PCB nie wykazują toksyczności „dioksynopodobnej”, lecz maja inny profil toksykolo- giczny. Każdy kongener z grupy dioksyn lub dioksyno-podob- nych PCB prezentuje inny poziom toksyczności. Aby móc podsumować toksyczność tych różnych konge- nerów, wprowadzona została w celu ułatwienia oceny () Dz.U. L 115 z 4.5.1999, str. 32. ryzyka i kontroli regulacyjnej koncepcja współczyn- ników równoważności toksycznej („TEF”). Oznacza to, że wyniki analizy odnoszące się do poszczególnych 17 kongenerów z grupy dioksyn i 12 kongenerów z grupy PCB dioksynopodobnych są wyrażone w postaci jednej jednostki wartościującej: „Toksyczne stężenie równoważ- nikowe TCDD”. Dioksyny i PCB są bardzo odporne na degradację chemiczną i biologiczną i dlatego utrzymują się w środowisku i gromadzą się w łańcuchu paszowym i pokarmowym. Rozmieszczenie dioksyn, PCB i dioksynopodonych PCB w środowisku powoduje skażenie otoczenia obejmujące rośliny lądowe, spasane bezpośrednio lub używane jako materiał paszowy dla paszy dla zwierząt, jak również wodny łańcuch paszowy. To samo dotyczy gleby, która mogłaby skazić materiały paszowe lub być spożyta bezpośrednio przez zwierzęta. Ponadto, oprócz skażenia otoczenia, może nastąpić przypadkowe bezpośrednie zanieczyszczenie paszy spowodowane lokalną emisją dioksyn w wyniku działalności przemysłowej, skażenie materiałów paszowych podczas ich produkcji, przetwa- rzania i transportu oraz bezprawnych praktyk lub zaniedbania zarządzania podczas produkcji paszy. Więcej niż 90 % przypadków narażenia ludzi na działanie dioksyn pochodzi ze środków spożywczych. Środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego zazwyczaj przyczyniają się do 80 % wszystkich przypadków narażenia. Obciążenie dioksynami u zwierząt pochodzi głównie z paszy. Dlatego pasze i w niektórych przypad- kach gleba są uważane za potencjalne źródła dioksyn. SCF w dniu 30 maja 2001 r. wydał opinię w sprawie oceny ryzyka dioksyn i dioksynopodobnych PCB w żywności. Jest to wersja zaktualizowana oparta na nowych informacjach naukowych dostępnych od czasu przyjęcia przez SCF opinii w tej sprawie w dniu 22 listo- pada 2000 r. SCF ustalił dopuszczalną tygodniową dawkę (TWI) dla dioksyn i dioksynopodobnych PCB na 14 pg WHO-TEQ/kg masy ciała. Szacunki dotyczące narażenia wskazują, że u znacznej części populacji Wspólnoty przekraczana jest w dawce pokarmu dopusz- czalna dawka.