11/t. 24 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 183 31996R1257 L163/1 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH 2.7.1996 ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 1257/96 z dnia 20 czerwca 1996 r. dotyczące pomocy humanitarnej RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130w, uwzględniając wniosek Komisji (!), stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189c Trakta- tu (?), a także mając na uwadze, co następuje: ludność cierpiąca nędzę, ofiary klęsk żywiołowych, wojen i walk lub innych porównywalnych wyjątkowych okoliczności, mają prawo do międzynarodowej pomocy humanitarnej, w przypadku gdy ich własne władze okazują się niezdolne do udzielenia sku- tecznej pomocy; działania cywilne w celu ochrony ofiar walk lub porównywalnych wyjątkowych okoliczności, są regulowane przez międzynaro- dowe prawo humanitarne i powinny być uważane za element akcji humanitarnej; pomoc humanitarna obejmuje nie tylko akcje ratunkowe na rzecz ochrony i ratowania życia w czasie sytuacji krytycznych lub bez- pośrednio w ich następstwie, lecz także działania mające na celu ułatwianie lub uzyskiwanie swobody dostępu do ofiar i swobodne przekazywanie takiej pomocy; pomoc humanitarna może być zasadniczym warunkiem dla roz- woju lub odbudowy i dlatego musi obejmować pełen czas trwa- nia kryzysu i jego skutki; w tym kontekście pomoc może obej- mować elementy doraźnego wsparcia mającego na celu ułatwianie nadejścia pomocy, zapobieganie pogarszaniu się skut- ków kryzysu i rozpoczęcie udzielania poszkodowanym pomocy w odzyskaniu minimalnego poziomu samowystarczalności; (!) Dz.U.C 180 z 14.7.1995, str. 6. (2) Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 30 listopada 1995 r. (Dz.U. C 339 z 18.12.1995, str. 60), Wspólne Stanowisko Rady z dnia 29 stycznia 1996 r. (Dz.U. C 87 z 25.3.1996, str. 46). oraz decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 21 maja 1996 r. (Dz.U. C 166 z 10.6.1996). istnieje szczególna potrzeba działań zapobiegawczych w celu zapewnienia przygotowania się na ryzyko katastrofy i w konsek- wencji ustanowienia właściwego systemu wczesnego ostrzegania i interwencji; powinna zatem zostać zapewniona i wzmocniona skuteczność i spójność wspólnotowych, krajowych i międzynarodowych sys- temów zapobiegania i interwencji, które zostały utworzone, aby zaspokoić potrzeby powstałe w wyniku klęsk żywiołowych lub katastrof wywołanych działalnością człowieka lub porównywal- nych sytuacji wyjątkowych; pomoc humanitarna, której jedynym celem jest zapobieganie lub przynoszenie ulgi ludzkiemu cierpieniu, jest przyznawana ofia- rom bez względu na rasę, grupę etniczną, religię, płeć, wiek, naro- dowość lub przekonania polityczne i nie może się kierować względami politycznymi lub być od nich zależna; decyzje dotyczące pomocy humanitarnej muszą być podejmo- wane bezstronnie oraz wyłącznie zgodnie z potrzebami ofiar i w ich interesie; ścisła koordynacja między Państwami Członkowskimi i Komisją zarówno na poziomie decyzyjnym jak i operacyjnym stanowi podstawę dla skutecznych wspólnotowych akcji humanitarnych; w ramach swojego wkładu w skuteczność międzynarodowej pomocy humanitarnej, Wspólnota musi podjąć starania na rzecz współpracy i koordynacji swoich działań z działaniami pań- stw trzecich; w dążeniu do osiągnięcia tego samego celu powinny zostać usta- nowione kryteria dla współpracy z organizacjami pozarządo- wymi oraz agencjami i organizacjami międzynarodowymi specja- lizującymi się w dziedzinie pomocy humanitarnej; niezależność i bezstronność organizacji pozarządowych i innych instytucji humanitarnych w udzielaniu pomocy humanitarnej musi być utrzymana, poszanowana i popierana; powinno się zachęcać do współpracy w sferze humanitarnej mię- dzy organizacjami pozarządowymi w Państwach Członkowskich i innych krajach rozwiniętych a ich odpowiednikami w zaintere- sowanych państwach trzecich;