308 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 03/t. 23 31998R1638 L 210/32 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH 28.7.1998 ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 1638/98 z dnia 20 lipca 1998 r. zmieniające rozporządzenie nr 136/66/EWG w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43, uwzględniając wniosek Komigsji (), uwzględniając opinię Parlamentu Furopejskiego (?), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego ('), a także mając na uwadze, co następuje: () W lutym 1997 r. Komisja przedłożyła Parlamentowi Europejskiemu i Radzie komunikat w sprawie sektora oliwek i oliwy z oliwek, stwierdzający, że obecna wspólna organizacja rynku olejów i tłuszczów wymaga reformy; ten komunikat i przedstawione w nim możliwe warianty reformy zostały poddane dyskusji w ramach instytucji Wspólnoty; w przeważającej większości opinie są zgodne co do potrzeby przeprowadzenia reformy; jednakże celem określenia najlepszego podejścia, należy zgromadzić większą ilość rzetelnych informacji, szcze- gólnie dotyczących liczby drzew oliwnych we Wspól- nocie, powierzchni nasadzeń i plonów; uwzględniając czas niezbędny na zebranie i analizę takich danych, Komisja zobowiązała się przedstawić w 2000 r. wniosek w sprawie reformy, która obowiązywałaby począwszy od roku gospodarczego 2001/02. (2)  Doświadczenie pokazało, że niektóre dostosowania wspólnej organizacji rynku należy wprowadzić w najbliższym czasie, celem zmniejszenia trudności, na jakie napotykają podmioty gospodarcze w tym sektorze, poprawy kontroli przeprowadzanych przez właściwe władze krajowe i zapewnienia lepszej ochrony budżetu Wspólnoty; należy ustanowić przepis dotyczący niezbęd- nych dostosowań obecnej organizacji rynku oraz określić odpowiedni poziom cen i ilości na lata gospo- darcze 1998/99-2000/01. (3)) Artykuł 5 rozporządzenia Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów (*) przewiduje pomoc produkcyjną ustalaną na podstawie stawki ryczałtowej dla producentów, których średnia produkcja nie przekracza 500 kg; celem wprowadzenia tego 1 Dz.U. C 136 z 1.5.1998, str. 20. ? Dz.U. C 210 z 6.7.1998. Dz.U. C 235 z 27.7.1998. Dz.U. 172 z 30.9.1966, str. 3025/66. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1581/96 (Dz.U. L 206 z 16.8.1996, str. 11). () () () () 4 środka było w szczególności obniżenie kosztów admini- stracyjnych związanych ze sprawdzaniem uprawnień do takiej pomocy; jednakże zmiany w systemie pomocy produkcyjnej, w szczególności wzrost części wydatków związanych z pomocą wypłacaną niewielkim produ- centom i wysokości tej pomocy przyczyniły się do tego, że dwupoziomowy system pomocy dla producentów stał się źródłem nadużyć finansowych; przepisy dotyczące szczególnie pomocy dla niewielkich producentów powinny zostać skreślone. Mechanizm stabilizujący pomoc produkcyjną obecnie opiera się na maksymalnych gwarantowanych ilościach dla Wspólnoty jako całości; maksymalne gwarantowane ilości powinny zostać podwyższone, tak, by uwzględ- niały w szczególności tendencje w produkcji. Aby zachęcić do utrzymania produkcji w każdym z Państw Członkowskich na rozsądnym poziomie, maksy- malna gwarantowana ilość powinna zostać rozdzielona między producenckie Państwa Członkowskie, w formie krajowych gwarantowanych ilości (NGQ); taki rozdział powinien być w zasadzie dokonany w oparciu wielkość produkcji w reprezentatywnym okresie, przy czym nie należy uwzględniać lat, w których wielkość produkcji osiągnęła najwyższy poziom; jednakże należy uwzględnić sytuację tego sektora w poszczególnych Państwach Członkowskich, w szczególności sposób rozdysponowania środków pomocowych przyznanych uprzednio niewielkim producentom, i potencjał produk- cyjny plantacji oliwek w Hiszpanii i Portugalii. W celu złagodzenia skutków wahań poziomu produkcji, w przypadku gdy rzeczywista wielkość produkcji danego Państwa Członkowskiego jest niższa niż jego NGQ, część ilości wynikającej z różnicy można dodać do NGQ przy- dzielonej na następny rok gospodarczy; pozostałą część, dla podtrzymania solidarności między producentami w Unii Europejskiej, można wykorzystać na zrówno- ważenie nadwyżek NGQ innych Państw Członkowskich. Pomoc produkcyjna jest płatna na rzecz plantatorów oliwek; muszą oni otrzymywać pomoc w pełnej wyso- kości, niezależnie od różnych obniżek przewidzianych w regułach wspólnotowych.