L 352/20 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 21.12.2012 ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1247/2012 z dnia 19 grudnia 2012 r. ustanawiające wykonawcze standardy techniczne w odniesieniu do formatu i częstotliwości dokonywania zgłoszeń dotyczących transakcji do repozytoriów transakcji — zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Furopejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji (Tekst mający znaczenie dla EOG) KOMISJA EUROPEJSKA, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego (!), uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Furopejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie instru- mentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozyto- riów transakcji (?), w szczególności jego art. 9 ust. 6, a także mając na uwadze, co następuje: (1) (4) Aby uniknąć niespójności, przekazywanie repozytoriom transakcji wszelkich informacji zgodnie z art. 9 rozporzą- dzenia (UE) nr 648/2012 powinno następować według tych samych zasad i standardów oraz w jednolitych formatach, niezależnie od repozytorium transakcji, zaan- gażowanych kontrahentów i rodzaju instrumentów pochodnych. W związku z tym na potrzeby opisu obrotu instrumentami pochodnymi należy korzystać z jednolitego zbioru danych. Ponieważ instrumenty pochodne będące przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym zazwyczaj ani nie są jednoznacznie identyfikowalne za pomocą istniejących i szeroko stosowanych na rynkach finansowych kodów (takich jak kod ISIN, International Securities Identification Number), ani też nie dają się opisać z wykorzystaniem kodu ISO służącego do klasyfikacji instrumentów finan- sowych (CFI), konieczne jest opracowanie nowej, uniwer- salnej metody identyfikacji. Jeżeli istnieje niepowtarzalny identyfikator produktu, który jest zgodny z zasadami niepowtarzalności, neutralności, wiarygodności, otwar- tego standardu, skalowalności oraz dostępności, a także jest dostępny po rozsądnych kosztach, podlega właści- wemu systemowi zarządzania i jest przyjęty na potrzeby stosowania w Unii, należy go stosować. Dopóki nie istnieje niepowtarzalny identyfikator produktu spełniający te wymogi, należy stosować klasyfikację przejściową. Instrument bazowy powinien być identyfikowany za pomocą niepowtarzalnego identyfikatora,  chociaż w chwili obecnej nie istnieje zestandaryzowany dla całego rynku kod umożliwiający identyfikację instru- mentów bazowych wchodzących w skład koszyka. Kontrahenci powinni zatem zostać zobowiązani do wskazywania co najmniej, że dany instrument bazowy stanowi koszyk oraz, w miarę możliwości, do stosowania kodów ISIN w odniesieniu do zestandaryzowanych inde- ksów. Celem zapewnienia spójności wszystkie strony kontraktu pochodnego powinny być identyfikowane za pomocą (!) Dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym () Dz.U. L 201 z 27.7.2012. niepowtarzalnego kodu. W szczególności celem zapew- nienia spójności ze sprawozdaniem Komitetu ds. Systemów Płatności i Rozrachunku (Committee_on Payment and Settlement Systems, CPSS) i Międzynaro- dowej Organizacji Komisji Papierów Wartościowych (lnternational Organisation of Securities Commissions, IOSCO) w sprawie wymogów dotyczących agregowania i zgłaszania danych na temat instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowa- nym, w którym jako narzędzie agregowania danych opisano identyfikatory podmiotów prawnych, do celów identyfikacji wszystkich kontrahentów finansowych i niefinansowych, maklerów, partnerów centralnych oraz beneficjentów należy stosować, gdy tylko będzie dostępny i przyjęty na potrzeby stosowania w Unii, globalny lub tymczasowy identyfikator podmiotu praw- nego, który należy ustalić w ramach systemu zarządzania zgodnego z zaleceniami Rady Stabilności Finansowej w sprawie wymogów dotyczących danych. W przypadku transakcji dokonywanych na zlecenie jako beneficjentów należy wskazać osoby fizyczne lub podmioty prawne, w których imieniu zawarto dany kontrakt. Należy — uwzględnić podejścia — wykorzystywane w państwach trzecich, a także przez same repozytoria transakcji z chwilą rozpoczynania przez nie działalności. Aby zatem zapewnić kontrahentom rozwiązanie racjo- nalne pod względem kosztów oraz ograniczyć ryzyko operacyjne repozytoriów transakcji, należy wyznaczyć różne daty rozpoczęcia dokonywania zgłoszeń dla poszczególnych klas instrumentów pochodnych - najwcześniejszą dla najbardziej zestandaryzowanych klas i późniejsze daty dla pozostałych klas. Kontrakty pochodne, które zostały zawarte przed dniem wejścia w życie rozporządzenia (UE) nr 648/2012, w tymże dniu lub po tym dniu i które nie obowiązują już w dniu rozpoczęcia dokonywania zgłoszeń lub po tej dacie, mają drugorzędne znaczenie do celów regulacyj- nych. Zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 648/2012 kontrakty te nadal podlegają jednak obowiązkowi zgłoszenia. Aby zapewnić w tych przypad- kach wydajny i proporcjonalny system dokonywania zgłoszeń oraz uwzględnić kwestię trudności z odtworze- niem danych dotyczących kontraktów, które już nie obowiązują, w przypadku tych zgłoszeń należy przewi- dzieć wydłużony termin. Podstawę niniejszego rozporządzenia stanowi projekt wykonawczych standardów technicznych przedłożony Komisji przez Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów wartościowych (dalej EUNGiPW). Zgodnie z art. 15 rozporządzenia Parlamentu Europej- skiego i Rady (UE) nr 1095/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu