23.4.2014 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 119/75 DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie przeniesienia jednostek przyznanej emisji na rachunek posiadania strony protokołu z Kioto w rejestrze Finlandii (notyfikowana jako dokument nr C(2014) 2475) (2014/224JUE) KOMISJA EUROPEJSKA, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, uwzględniając decyzję Rady 2002/358/WE z dnia 25 kwietnia 2002 r. dotyczącą zatwierdzenia przez Wspólnotę Euro- pejską Protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu i wspólnej realizacji wynikających z niego zobowiązań (!), w szczególności jej art. 3, a także mając na uwadze, co następuje: (1) W decyzji Komisji 2006/944/WE (?) określono poziomy emisji dla Unii i jej państw członkowskich w ramach pierwszego okresu rozliczeniowego na mocy protokołu z Kioto. (2)  Decyzja Komisji 2010/778/UE (*) zmienia decyzję 2006/944/WE poprzez ustalenie ostatecznych poziomów emisji przyznanych Unii i wszystkim jej państwom członkowskim i ustalenie, że ostateczna różnica arytmetyczna wynosząca 19 357 532 ton równoważnika dwutlenku węgla między poziomami emisji Unii a sumą poziomów emisji państw członkowskich zostanie wydana przez Unię jako jednostki przyznanej emisji. Ponadto decyzja ta przewiduje przeniesienie pięciu milionów jednostek przyznanej emisji z rejestru Unii na rachunek posiadania strony protokołu z Kioto w rejestrze Danii. (3) — W kontekście przyjęcia decyzji 2010/778/UE stwierdzono, że przeniesienie pięciu milionów jednostek przyznanej emisji do Danii nie narusza własności pozostałej nadwyżki arytmetycznej Unii. (4) W grudniu 2011 r. podczas 17. Konferencji Stron Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w Sprawie Zmian Klimatu („UNFCCC”) w Durbanie przyjęto decyzję 2/CMP.7 Konferencji Stron służącej jako spotkanie Stron protokołu z Kioto („decyzja z Durbanu”). Decyzja ta określa zasady rozliczania dla sektora użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa („LULUCF”) w drugim okresie rozliczeniowym na mocy protokołu z Kioto („protokołu z Kioto”) do UNFCCC. (5)  Decyzja z Durbanu znacznie odbiega od poprzednich zasad rozliczania ustalonych na mocy protokołu z Kioto na pierwszy okres rozliczeniowy. Decyzja 16/CMP.1 Konferencji Stron służącej jako spotkanie Stron protokołu z Kioto, przyjęta na 11. Konferencji Stron UNFCCC w Montrealu w grudniu 2005 r. ustala — dla celów zobo- wiązań stron w pierwszym okresie rozliczeniowym protokołu z Kioto — dopuszczalne wielkości określone w załączniku do tej decyzji. Ponadto decyzja 16/CMP.1 przewiduje możliwość przekroczenia tych wielkości przez strony poprzez kompensowanie emisji netto pochodzących z zalesiania, ponownego zalesiania lub wylesiania zgodnie z art. 3 ust. 3 protokołu z Kioto przez pochłanianie netto („jednostki redukcji”) wynikające z gospodarki leśnej zgodnie z art. 3 ust. 4 protokołu z Kioto. Tę zasadę rozliczania powszechnie określa się jako zasadę kompensacji. Decyzja z Durbanu nie przewiduje takiej zasady kompensacji w drugim okresie rozliczeniowym na mocy protokołu z Kioto. (') Dz.U.L130z 15.5.2002, s. 1. () Dz.U.L 358 z 16.12.2006, s. 87. (*) Dz.U.L 332 z 16.12.2010, s. 41.