L 266/42 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 2.10.2012 DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI z dnia 26 września 2012 r. w sprawie środków nadzwyczajnych zapobiegających rozprzestrzenianiu się w Unii organizmu Bursaphelenchus xylophilus (Steiner et Buhrer) Nickle et al. (węgorek sosnowiec) (notyfikowana jako dokument mr C(2012) 6543) (2012/535/UE) KOMISJA EUROPEJSKA, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie (!), w szczególności jej art. 16 ust. 3 zdanie czwarte, a także mając na uwadze, co następuje: (1) Decyzją Komisji 2006/133/WE (?) zobowiązano państwa członkowskie do tymczasowego wprowadzenia dodatko- wych środków przeciwko rozprzestrzenianiu się węgorka sosnowca w odniesieniu do obszarów w Portugalii innych niż te, na których nie obserwuje się jego wystę- powania. Ogniska węgorka sosnowca w Hiszpanii i powtarzające się przypadki wykrywania przez inne państwa członkowskie drewna sosnowego, drewnianych materiałów opakowaniowych i kory z Portugalii, zainfe- kowanych przez węgorka sosnowca, wskazują na wzrost ryzyka rozprzestrzenienia się węgorka sosnowca poza obszary w Portugalii, na których obserwuje się jego występowanie. Gospodarcze, społeczne i środowiskowe skutki rozprzestrzenienia się węgorka sosnowca w Unii byłyby niedopuszczalnie wysokie. Właściwe jest zatem rozszerzenie zakresu środków dotyczących węgorka sosnowca na wszystkie państwa członkowskie. W celu zapobieżenia wprowadzania i rozprzestrzenienia się węgorka sosnowca państwa członkowskie powinny przeprowadzać coroczne badania na obecność węgorka sosnowca na obszarach, na których nie obserwuje się jego występowania, i przyjąć plany awaryjne, które należy przygotować na wypadek stwierdzenia obecności węgorka sosnowca. W przypadku stwierdzenia obecności węgorka sosnowca na obszarze, na którym nie obserwowano jego obecno- ści, państwa członkowskie powinny wyznaczyć obszary, na których należy zastosować środki zwalczania. Środki te powinny obejmować zapobiegawczą wycinkę roślin podatnych w strefie porażenia i w strefie o promieniu 500 m wokół roślin porażonych przez węgorka sosnowca, a także wzmożony nadzór pod kątem obec- ności węgorka sosnowca na całym obszarze wyznaczo- nym. Jeżeli państwo członkowskie stwierdza, że wycinka roślin podatnych na obszarze o promieniu 500 m od rośliny porażonej przez węgorka sosnowca byłaby nieproporcjo- nalna, na przykład gdy obszar porażony obejmuje obszary chronione zgodnie z dyrektywą Rady (! Dz.U. L 169 z 10.7.2000, s. 1. () Dz.U. L 52 z 23.2.2006, s. 34. 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (') i dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (*), powinny być dostępne alternatywne warianty zarządzania ryzykiem, zakładające wycinkę roślin podatnych na mniejszą skalę. W takim przypadku należy zapewnić zabezpieczenia alternatywne, gwarantujące równoważny poziom zmniejszenia ryzyka rozprzestrzenienia się węgorka sosnowca. Głównym celem środków dotyczących węgorka sosnowca powinno być zwalczanie, natomiast powstrzy- mywanie rozprzestrzeniania jest dozwolone tylko na obszarach, na których zwalczanie nie jest wykonalne. Aby zapewnić osiągnięcie celu zwalczania tam, gdzie jest to możliwe, państwa członkowskie powinny wdrożyć środki zwalczania na co najmniej cztery lata. Jednakże jeśli zwalczenie jest niemożliwe, państwom członkowskim należy, w niektórych przypadkach, zezwolić na stosowanie środków powstrzymujących rozprzestrzenianie nawet przed upływem tego czterolet- niego okresu. Państwa członkowskie powinny informować Komisję i pozostałe państwa członkowskie o środkach zwalczania i środkach powstrzymujących rozprzestrzenianie, które wprowadziły lub postanowiły wprowadzić. Zainteresowane podmioty gospodarcze i obywatele powinni być informowani o wprowadzonych środkach zwalczania i środkach powstrzymujących rozprzestrze- nianie. Przemieszczanie roślin podatnych, drewna podatnego i kory podatnej wewnątrz obszarów wyznaczonych i z tych obszarów powinno podlegać pewnym ogranicze- niom. Państwa członkowskie powinny przeprowadzać kontrole przestrzegania tych zakazów i ograniczeń oraz, w stosownych przypadkach, wprowadzać środki naprawcze. Jeżeli ograniczenia dotyczące przemieszczania drewna podatnego i kory podatnej obejmują wymóg poddania takiego drewna i kory obróbce, państwa członkowskie powinny uprawnić zakłady, które są odpowiednio wypo- sażone do przeprowadzenia takiej obróbki, do wyda- wania paszportów roślin lub do znakowania poddanych obróbce drewna podatnego i kory podatnej, oraz zakłady te nadzorować. Należy ustanowić przepisy dotyczące uprawniania i nadzorowania takich zakładów. Należy także ustanowić przepisy dla uprawniania i nadzorowania producentów drewnianych materiałów opakowaniowych, którzy stosują takie oznakowania. (3) Dz.U. L 206 z 22.7.1992, s. 7. ( Dz.U. L 20 z 26.1.2010, s. 7.