L 351/40 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 20.12.2012 ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) NR 1219/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. ustanawiające przepisy przejściowe w zakresie dwustronnych umów inwestycyjnych między państwami członkowskimi a państwami trzecimi PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 2, uwzględniając wniosek Komisji Furopejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (!), a także mając na uwadze, co następuje: () Od czasu wejścia w życie Traktatu z Lizbony bezpośrednie inwestycje zagraniczne znajdują w wykazie kwestii podlegających wspólnej polityce hand- lowej. Zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. e) Traktatu o funkcjo- nowaniu Unii Europejskiej („TFUE”) Unia Furopejska ma wyłączną kompetencję w dziedzinie wspólnej polityki handlowej. W związku z tym jedynie Unia może stanowić prawo i przyjmować akty prawnie wiążące w tej dziedzinie. Państwa członkowskie mogą to czynić wyłącznie z upoważnienia Unii zgodnie z art. 2 ust. 1 TFUE. (2)  Ponadto w części trzeciej tytuł IV rozdział 4 TFUE usta- nawia się wspólne zasady dotyczące przepływu kapitału między państwami członkowskimi a państwami trzecimi, łącznie z przepływami kapitału obejmującymi inwestycje. Na zasady te mogą wpływać umowy międzynarodowe dotyczące inwestycji zagranicznych zawarte przez państwa członkowskie. (3)  Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla podziału kompetencji między Unią a jej państwami członkowskimi zgodnie z TFUE. (4)  Wraz z wejściem w życie Traktatu z Lizbony państwa członkowskie utrzymały w mocy znaczną liczbę dwustronnych umów inwestycyjnych z państwami trze- cimi. TFUE nie zawiera żadnych wyraźnych przepisów (!) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 10 maja 2011 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) i stanowisko Rady w pierwszym czytaniu z dnia 4 października 2012 r. (Dz.U. C 352 E z 16.11.2012, s. 23). Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 11 grudnia 2012 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzien- niku Urzędowym). (10) przejściowych w odniesieniu do takich umów, które obecnie wchodzą w zakres wyłącznej kompetencji Unii. Ponadto niektóre z tych umów mogą zawierać postano- wienia mające wpływ na wspólne zasady dotyczące prze- pływów kapitałowych określone w części trzeciej tytuł IV rozdział 4 TFUE. Mimo że dwustronne umowy inwestycyjne pozostają wiążące dla państw członkowskich na mocy międzyna- rodowego prawa publicznego i będą stopniowo zastępo- wane przez umowy Unii dotyczące tego samego przed- miotu, warunki ich dalszego utrzymania w mocy oraz ich związek z polityką Unii w dziedzinie inwestycji wymagają właściwego zarządzania. Związek ten będzie się rozwijał wraz z wykonywaniem przez Unię jej kompetencji. W interesie inwestorów z Unii i ich inwestycji w państwach trzecich oraz w interesie państw członkow- skich przyjmujących inwestorów zagranicznych i inwe- stycje zagraniczne należy utrzymać w mocy dwustronne umowy inwestycyjne, które określają i gwarantują warunki inwestycji, i zastępować je stopniowo umowami inwestycyjnymi Unii zapewniającymi wysokie standardy ochrony inwestycji. Niniejsze rozporządzenie powinno dotyczyć statusu — na mocy prawa Unii — dwustronnych umów inwestycyjnych państw członkowskich podpisanych przed dniem 1 grudnia 2009 r. Umowy te mogą pozostać w mocy lub wejść w życie, zgodnie z niniejszym rozporządze- niem. Niniejsze rozporządzenie powinno również określić warunki, na jakich państwa członkowskie są upoważ- nione do zawierania lub utrzymywania w mocy dwustronnych umów inwestycyjnych podpisanych między dniem 1 grudnia 2009 r. a dniem 9 stycznia 2013 r. Niniejsze rozporządzenie powinno także określić warunki, na jakich państwa członkowskie są upoważ- nione do zmiany lub zawarcia dwustronnych umów inwestycyjnych z państwami trzecimi po dniu 9 stycznia 2013 r. Utrzymywanie w mocy dwustronnych umów inwestycyj- nych z państwami trzecimi przez państwa członkowskie na mocy niniejszego rozporządzenia lub wydanie upoważnienia do rozpoczęcia negocjacji lub zawarcia takich umów nie powinno uniemożliwiać negocjowania lub zawierania umów inwestycyjnych przez Unię.