17.2.2015 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 41/55 DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI (UE) 2015/253 z dnia 16 lutego 2015 r. ustanawiająca zasady dotyczące pobierania próbek i sprawozdawczości na podstawie dyrektywy Rady 1999/32/WE w zakresie zawartości siarki w paliwach żeglugowych KOMISJA EUROPEJSKA, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, uwzględniając dyrektywę Rady 1999/32/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. odnoszącą się do redukcji zawartości siarki w niektórych paliwach ciekłych oraz zmieniającą dyrektywę 93/12/EWG (|), w szczególności jej art. 6 ust. 1b oraz art. 7 ust. la, a także mając na uwadze, co następuje: (1)  Racjonalne pod względem kosztów i spójne wdrażanie i egzekwowanie dyrektywy 1999/32/WE ma znaczenie priorytetowe w osiąganiu przewidywanych korzyści dla zdrowia i środowiska wynikających z redukcji emisji dwutlenku siarki w żegludze, przy jednoczesnym wspieraniu uczciwej konkurencji i bardziej zrównoważonego rozwoju transportu morskiego. (2) W celu skutecznego wdrażania art. 3a, 4a i 4b dyrektywy 1999/32|WE konieczne jest, aby państwa członkowskie zapewniły odpowiednio częste i dokładne pobieranie próbek paliw żeglugowych dostarczanych na statki lub używanych na statkach, w tym kontrole dzienników okrętowych statków i kwitów bunkrowych. (3)  Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 1999/32/WE zobowiązuje państwa członkowskie do podejmowania wszystkich koniecznych środków, aby sprawdzić zawartość siarki w paliwie żeglugowym przeznaczonym do spalenia na statku przez pobieranie próbek, w danych obszarach morskich i w danych portach. W związku z tym dobór próbek musi obejmować wszystkie metody weryfikacji zgodności określone w art. 6 ust. 1a lit. a), b) i © tej dyrektywy. (4)  Praktyczne pobranie próbek paliwa żeglugowego przeznaczonego do celów weryfikacji zgodności powinno być przeprowadzane poprzez pobranie próbki pierwotnej z paliwa systemu paliwowego statku i jej analizę albo przez analizę odpowiednich zaplombowanych próbek paliwa bunkrowego znajdującego się na statku. (5)  Częstotliwość pobierania próbek powinna być określona na podstawie liczby statków zawijających do portów danego państwa członkowskiego, weryfikacji dokumentacji statku, wykorzystywania innych technologii ukierun- kowanych na zapewnienie sprawiedliwego podziału obciążeń między państwa członkowskie i efektywności pod względem kosztów, jak również na podstawie konkretnych ostrzeżeń dotyczących poszczególnych statków. (6)  Pobieranie próbek paliwa żeglugowego w trakcie jego dostawy na statek powinno być ukierunkowane na dostawców paliwa żeglugowego, co do których wielokrotnie stwierdzono, że nie przestrzegali specyfikacji zawartej w kwitach bunkrowych, z uwzględnieniem ilości paliw żeglugowych wprowadzonych do obrotu przez dostawcę. (7) W celu wdrożenia dyrektywy 1999/32/WE w sposób racjonalny kosztowo państwa członkowskie należy zachęcać do przestrzegania częstotliwości pobierania próbek w odniesieniu do statków wybranych do sprawdzenia zgodności paliwa na podstawie krajowych ukierunkowanych mechanizmów opartych na analizie ryzyka lub w oparciu o innowacyjne technologie sprawdzania zgodności, jak również zachęcać do dzielenia się zebranymi informacjami z innymi państwami członkowskimi. (8)  Specjalny unijny system informacji, opracowany i obsługiwany przez Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa na Morzu, dostępny dla państw członkowskich od dnia 1 stycznia 2015 r., ma za zadanie służyć jako platforma do wymiany informacji na temat wyników poszczególnych weryfikacji zgodności na podstawie dyrektywy 1999/32/WE. Państwa członkowskie należy zachęcać do korzystania z tego systemu, który może znacząco przyczynić się do racjonalizacji i optymalizacji oceny zgodności z wymogami tej dyrektywy. (9)  Aby nie nakładać nieproporcjonalnych obciążeń administracyjnych na państwa członkowskie nieposiadające wybrzeża, statki pływające pod ich banderą lub ich dostawców paliwa żeglugowego, niektóre przepisy nie powinny mieć zastosowania do tych państw członkowskich. (10) W sprawozdaniach należy wziąć pod uwagę najlepsze wykorzystanie wszelkich dostępnych i nowoczesnych technologii, tak by obciążenia administracyjne były ograniczone do minimum, pozostawiając przy tym elastyczność tym państwom członkowskim, które mogą preferować sporządzanie sprawozdań w bardziej tradycyjny sposób. W związku z tym państwa członkowskie mają możliwość wykorzystywania unijnego systemu informacji w celu spełnienia odpowiednich wymogów rocznej sprawozdawczości na podstawie dyrektywy 1999/32/WE. () Dz.U.L 121 z 11.5.1999, s. 13.