18.6.2013 Dziennik Urzędowy Unii Furopejskiej L 165/13 ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) NR 525/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie mechanizmu monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz zgłaszania innych informacji na poziomie krajowym i unijnym, mających znaczenie dla zmiany klimatu, oraz uchylające decyzję nr 280/2004/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, rozwój sytuacji na poziomie międzynarodowym uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Furopejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno- Społecznego (!), uwzględniając opinię Komitetu Regionów (*), stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą ('), a także mając na uwadze, co następuje: () W decyzji nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. dotyczącej mechanizmu monitorowania emisji gazów cieplarnianych we Wspól- nocie oraz wykonania Protokołu z Kioto (*) ustanowiono ramy monitorowania antropogenicznych emisji według źródeł i usuwania przez pochłaniacze gazów cieplarnia- nych, oceny postępu w wypełnianiu zobowiązań doty- czących tych emisji oraz wdrażania wymogów dotyczą- cych monitorowania i sprawozdawczości wynikających z Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC) (?) i protokołu z Kioto (6) w Unii. Aby uwzględnić najnowszy i przyszły (!) Dz.U. C 181 z 21.6.2012, s. 169. () Dz.U. C 277 z 13.9.2012, s. 51. () Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 12 marca 2013 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) oraz decyzja Rady z dnia 22 kwietnia 2013 r. () Dz.U. L 49 z 19.2.2004, s. 1. (') Decyzja Rady 94/69/WE z dnia 15 grudnia 1993 r. dotycząca zawarcia Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (Dz.U. L 33 z 7.2.1994, s. 11). ($) Decyzja Rady 2002/358/WE z dnia 25 kwietnia 2002 r. dotycząca zatwierdzenia przez Wspólnotę Europejską Protokołu z Kioto do Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu i wspólnej realizacji wynikających z niego zobowiązań (Dz.U. L 130 z 15.5.2002, s. 1). (3) w kontekście UNFCCC i protokołu z Kioto oraz aby wdrożyć nowe wymogi dotyczące monitorowania i spra- wozdawczości przewidziane w prawie Unii, należy zastąpić decyzję nr 280/2004/WE. Decyzję nr 280/2004/WE należy zastąpić rozporządze- niem ze względu na szerszy zakres prawa Unii, włączenie dodatkowych kategorii osób, których dotyczą obowiązki, bardziej złożony i wysoce techniczny charakter wprowa- dzonych przepisów, większą potrzebę jednolitych zasad mających zastosowanie w całej Unii, a także w celu ułatwienia wdrożenia. Podstawowym celem UNFCCC jest osiągnięcie stabilizacji stężeń gazów cieplarnianych w atmosferze na poziomie, który zapobiegłby groźnej ingerencji antropogenicznej w system klimatyczny. Aby osiągnąć ten cel, ogólny światowy wzrost średniej rocznej temperatury na powierzchni Ziemi nie powinien przekroczyć 2*C powyżej poziomów sprzed epoki przemysłowej. Istnieje potrzeba dokładnego monitorowania i sprawoz- dawczości, a także dokonywania regularnej oceny w zakresie emisji gazów cieplarnianych w Unii i państwach członkowskich oraz ich wysiłków na rzecz przeciwdziałania zmianie klimatu. Decyzja 1/CP.15 Konferencji Stron UNFCCC (decyzja 1/CP.15) i decyzja 1/CP.16 Konferencji Stron UNFCCC (decyzja 1/CP.16) znacząco przyczyniły się do postępów w sprostaniu w zrównoważony sposób wyzwaniom wynikającym ze zmiany klimatu. Na mocy tych decyzji wprowadzono nowe wymogi dotyczące monitorowania i sprawozdawczości, które mają zastosowanie do reali- zacji ambitnych celów w zakresie redukcji emisji, do czego zobowiązały się Unia i jej państwa członkowskie, a także przewidziano w nich wsparcie dla krajów rozwijających się. W decyzjach tych uznano również znaczenie podjęcia kwestii przystosowywania się do zmiany klimatu na równi z łagodzeniem tej zmiany. Decyzja 1/CP.16 zawiera również wymóg opracowania przez kraje rozwinięte strategii lub planów rozwoju niskoemisyjnego. Oczekuje się, że takie strategie lub plany przyczynią się do budowania społeczeństwa niskoemisyjnego oraz zapewnią dalszy duży wzrost i zrównoważony rozwój, a także kosztowo efektywną realizację długoterminowego celu w zakresie klimatu, przy należytym uwzględnieniu etapów pośrednich. Niniejsze rozporządzenie powinno ułatwiać wdrożenie tych wymogów dotyczących monitorowania i sprawo- zdawczości.