25.2.2015 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 53/5 ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/293 z dnia 24 lutego 2015 r. rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [Liliputas (ChOG)] KOMISJA EUROPEJSKA, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (!), w szczególności jego art. 15 ust. 2 i art. 52 ust. 3 lit. b), a także mając na uwadze, co następuje: (1)  Zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 wniosek Litwy o rejestrację nazwy „Liliputas” został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (?). (2) W drodze powiadomienia o sprzeciwie z dnia 13 września 2013 r. i uzasadnionego oświadczenia o sprzeciwie z dnia 8 listopada 2013 r. Polska sprzeciwiła się rejestracji zgodnie z art. 51 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012. Sprzeciw ten został uznany za dopuszczalny. (3)  Pismami z dnia 8 stycznia 2014 r. Komisja wezwała zainteresowane strony do rozpoczęcia odpowiednich konsultacji w celu osiągnięcia porozumienia w terminie sześciu miesięcy zgodnie z ich procedurami wewnętrznymi. (4)  Porozumienia między Polską a Litwą nie osiągnięto. (5) — W związku z tym, że nie osiągnięto porozumienia, Komisja musi przyjąć decyzję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 52 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012. (6)  Zgodnie z art. 10 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 sprzeciwiająca się strona twierdzi, że rejestracja „Liliputas” jako chronionego oznaczenia geograficznego mogłaby zagrozić istnieniu częściowo identycznej nazwy, znaków towarowych oraz produktów, które od ponad pięciu lat istnieją zgodnie z prawem na polskim rynku, licząc od dnia, w którym wniosek o rejestrację nazwy „Liliputas” jako chronionego oznaczenia geograficznego został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (15 czerwca 2013 r.); według sprzeciwiającej się strony rejestracja stanowiłaby zagrożenie dla polskiego sera, który posiada cechy charakterystyczne podobne do sera „Liliputas” i którego nazwa jest fonetycznie podobna do nazwy „Liliputas”. (7)  Sprzeciwiająca się strona twierdzi, że określenie „kliput” jest powszechnie używane w Polsce w odniesieniu do produktów charakteryzujących się małym rozmiarem i stosuje się go również do sera. Sery pod nazwą „liliput” były zgodnie z prawem produkowane i wprowadzane do obrotu w Polsce od 1971 r. Potwierdzają to normy zakładowe, instrukcje technologiczne oraz normy zużycia surowca, gdzie ser „liliput” jest wymieniany wśród innych rodzajów sera, takich jak ser gouda, edamski lub ementalski. Termin, który odnosi się do polskiego sera, jest popularny wśród polskich konsumentów i w żaden sposób nie jest związany z litewskim serem. Należy zatem uznać go za nazwę rodzajową odnoszącą się do zwykłego sera w Polsce. Jeśli chodzi o produkt, polski ser „liliput” posiada cechy, wygląd i wielkość podobne do litewskiego sera „Liliputas”. Sprzeciwiająca się strona sugeruje na koniec, że „liliput” i „Liliputas” to podobne produkty noszące nazwy rodzajowe. W związku z tym rejestracja nazwy „Liliputas” jako chronionego oznaczenia geograficznego mogłaby uniemożliwić polskim producentom wprowadzanie do obrotu sera „liliput” lub, w każdym razie, stosowanie nazwy „liliput” w odniesieniu do sera. (8)  Sprzeciwiająca się strona twierdzi również, że produkt ani nazwa, która ma być zarejestrowana, nie są zgodne z wymogami określonymi w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012. Jak stwierdzono w opublikowanym jednolitym dokumencie, nazwa sera „Liliputas” związana jest z jego wielkością. W związku z tym nazwa „Liliputas” nie wskazuje, że produkt pochodzi z określonego miejsca, ale podobnie jak w przypadku polskiego sera „kliput” odnosi się jedynie do niewielkiego rozmiaru sera. Ponadto cech produktu nie można przypisać jego pochodzeniu geograficznemu, ale wynikają one po prostu z faktu, że dojrzewa on w niewielkich krążkach. Wpływ lokalnych mikropleśni Penicillium pallidum Smith na charakterystyczne cechy organoleptyczne sera „Liliputas” nie został wykazany. Ponadto fakt, że przedmiotowy produkt był produkowany w kontekście norm ZSRR (Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich), potwierdza, że mógłby on zostać wyprodukowany w każdym innym miejscu w ZSRR i że nie istnieje szczególny związek z wyznaczonym obszarem geograficznym. Co za tym idzie, „Liliputas” należy uznać za produkt rodzajowy. (') Dz.U.L 343 z 14.12.2012, s. 1. () Dz.U.C170z 15.6.2013, s. 46.