L 279J4 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 19.10.2013 ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) NR 1003/2013 z dnia 12 lipca 2013 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w odniesieniu do opłat pobieranych przez Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych od repozytoriów transakcji (Tekst mający znaczenie dla EOG) KOMISJA EUROPEJSKA, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Furopejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie instru- mentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozyto- riów transakcji (!), w szczególności jego art. 72 ust. 3, a także mając na uwadze, co następuje: (1) Art. 62 rozporządzenia Parlamentu Furopejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Warto- ściowych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/77/WE (?) stanowi, że dochody Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Warto- ściowych (ESMA) obejmują opłaty uiszczane na rzecz ESMA w przypadkach określonych w przepisach unij- nych, a także składki krajowych organów władzy publicznej oraz dotację unijną. Od repozytoriów transakcji posiadających siedzibę w Unii powinna być pobierana opłata rejestracyjna, aby uwzględnić ponoszone przez ESMA koszty rozpatrzenia wniosku o rejestrację. Koszty związane z rozpatrzeniem wniosku wzrastają, jeżeli repozytorium transakcji zamierza świadczyć usługi w zakresie co najmniej trzech klas instrumentów pochodnych lub oferować usługi pomocnicze. W związku z tym opłata rejestracyjna powinna być obliczana z uwzględnieniem tych dwóch obiektywnych kryteriów. Oczekuje się, że świadczenie usług pomocniczych i usług gromadzenia i przechowywania danych dotyczących transakcji w odniesieniu do więcej niż trzech klas instru- mentów pochodnych ma również bezpośredni wpływ na przyszły obrót danego repozytorium  transakcji. W związku z powyższym, na potrzeby pobierania opłat rejestracyjnych, repozytoria transakcji należy skla- syfikować pod względem trzech różnych kategorii prze- widywanego łącznego obrotu (wysoki, średni i niski prze- widywany łączny obrót), w odniesieniu do których należy stosować opłaty rejestracyjne w różnej wysokości, w zależności od tego, czy zamierzają one świadczyć usługi pomocnicze i usługi gromadzenia i przechowy- wania danych dotyczących transakcji, lub obydwa rodzaje tych usług, w odniesieniu do więcej niż trzech klas instrumentów pochodnych. Jeżeli po rejestracji repozytorium transakcji rozpoczyna świadczenie usług pomocniczych lub rozpoczyna świad- czenie usług w odniesieniu do więcej niż trzech klas instrumentów pochodnych i tym samym zostaje sklasy- fikowane do wyższej kategorii pod względem przewidy- (! Dz.U. L 201 z 27.7.2012, s. 1. () Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 84. wanego łącznego obrotu, repozytorium to powinno pokryć różnicę między opłatą rejestracyjną uiszczoną pierwotnie a opłatą rejestracyjną przewidzianą dla nowej kategorii przewidywanego łącznego obrotu, do której zostało sklasyfikowane. W celu zniechęcenia repozytoriów transakcji do skła- dania nieuzasadnionych wniosków opłaty rejestracyjne nie powinny podlegać zwrotowi, jeżeli repozytorium transakcji, które wystąpiło z wnioskiem, wycofa go podczas procedury rejestracji lub jeżeli rejestracji odmó- wiono. Aby zapewnić wydajne wykorzystanie budżetu ESMA i jednocześnie zmniejszyć obciążenie finansowe państw członkowskich i Unii, należy zadbać o to, by repozytoria transakcji pokrywały co najmniej wszystkie koszty zwią- zane ze sprawowaniem nad nimi nadzoru. Opłaty należy ustalić na takim poziomie, aby uniknąć znacznego defi- cytu lub znacznej nadwyżki środków przewidzianych na działania związane z repozytoriami transakcji. Jeżeli odnotowywanie znacznych deficytów bądź nadwyżek będzie się powtarzało, Komisja powinna dostosować wysokość opłat i należności. W celu zapewnienia uczciwej i przejrzystej alokacji opłat, odzwierciedlającej jednocześnie faktyczny ciężar admi- nistracyjny związany z poszczególnymi nadzorowanymi podmiotami, opłata nadzorcza powinna być obliczana na podstawie obrotu osiąganego przez repozytorium trans- akcji z działalności podstawowej. Opłaty nadzorcze pobierane od repozytorium transakcji powinny być proporcjonalne do działalności tego repozytorium w porównaniu z ogółem działalności wszystkich zareje- strowanych i nadzorowanych repozytoriów transakcji w danym roku obrotowym. Jednakże ze względu na to, że ESMA ponosi pewne stałe koszty administracyjne związane z nadzorowaniem repozytoriów transakcji, należy ustalić minimalną opłatę nadzorczą. Ze względu na ograniczoną ilość danych dotyczących działalności danego repozytorium transakcji w roku, w którym zostało ono zarejestrowane, początkowa roczna opłata nadzorcza powinna być obliczana na podstawie opłaty rejestracyjnej i działań, jakie ESMA podjął w związku z nadzorowaniem tego repozytorium transakcji w tym roku. Repozytoria transakcji są stosunkowo nowymi podmio- tami, które świadczą nowe, regulowane usługi finansowe, i w związku z tym nie istnieją jeszcze wiarygodne sposoby obliczania ich obrotów. Niemniej jednak, w celu oszacowania obrotów repozytoriów transakcji, niektóre wskaźniki powinny zostać uwzględnione, w szczególności główne przychody finansowe repozyto- riów transakcji uzyskane z centralnego gromadzenia i przechowywania danych dotyczących instrumentów pochodnych (z wyłączeniem wszelkich przychodów