L 23/54 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 25.1.2013 ROZPORZĄDZENIE RADY (UE) NR 40/2013 z dnia 21 stycznia 2013 r. ustalające uprawnienia do połowów na 2013 r. dostępne w wodach UE oraz - dla statków UE - na określonych wodach nienależących do UE w odniesieniu do pewnych stad ryb oraz grup stad ryb, które są przedmiotem negocjacji lub umów międzynarodowych RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 3, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, a także mając na uwadze, co następuje: (1) W rozporządzeniu Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (!) przewidziano wymóg ustana- wiania środków regulujących dostęp do wód i zasobów oraz prowadzenie działalności połowowej w sposób zrównoważony, z uwzględnieniem dostępnych opinii naukowych, technicznych i ekonomicznych, a w szcze- gólności sprawozdań przygotowanych przez Komitet Naukowo-Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa (STECF), jak również w świetle wszelkich opinii uzyska- nych od regionalnych komitetów doradczych. Rada zobowiązana jest do przyjęcia środków dotyczą- cych ustalenia i przydziału uprawnień do połowów, w tym - w stosownych przypadkach - określonych warunków, które są funkcjonalnie z nimi związane. Uprawnienia do połowów należy rozdzielić między państwa członkowskie w taki sposób, aby każde państwo członkowskie miało zapewnioną względną stabilność działalności połowowej w przypadku każdego stada lub łowiska oraz z należytym uwzględnieniem celów wspólnej polityki — rybołówstwa — ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 2371/2002. W ramach niektórych wielkości całkowitego dopuszczal- nego połowu (TAC) państwa członkowskie powinny móc przyznawać dodatkowe przydziały statkom, które uczest- niczą w testach dotyczących w pełni udokumentowanych połowów. Celem tych testów jest sprawdzenie systemu kwot połowowych, tzn. systemu, w którego ramach wszystkie połowy powinny podlegać wyładunkowi i wliczeniu do kwot, aby zapobiegać odrzutom oraz marnowaniu zawartych w nich zasobów ryb, które można wykorzystać w inny sposób. Niekontrolowane odrzuty ryb stanowią zagrożenie dla długoterminowego zrównoważenia zasobów ryb jako dobra publicznego, a zatem dla celów wspólnej polityki rybołówstwa. Systemy kwot połowowych z kolei zachęcają w swej istocie rybaków do optymalizacji selektywności w ramach ich działalności połowowej. W celu osiągnięcia racjonal- nego zarządzania odrzutami w pełni udokumentowana działalność połowowa powinna raczej obejmować każdą (!) Dz.U. L 358 z 31.12.2002, s. 59. przeprowadzoną na morzu operację niż wyładunki w porcie. Dlatego warunki dla państw członkowskich, umożliwiające im przyznawanie takich dodatkowych przydziałów, powinny obejmować obowiązek stosowania kamer telewizji przemysłowej (CCTV) wraz z systemem czujników (zwanych łącznie „systemem CCTV”). Powinno to zapewnić szczegółową rejestrację wszystkich zatrzy- manych i odrzuconych części połowów. System oparty na obserwatorach działających w czasie rzeczywistym na pokładzie byłby mniej wydajny, droższy i mniej nieza- wodny. W związku z tym stosowanie systemów CCTV jest obecnie warunkiem wstępnym realizacji programów ograniczania odrzutów, takich jak w pełni udokumento- wane połowy. W ramach stosowania takiego systemu muszą być jednak przestrzegane wymogi dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycz- nych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (?). W celu zapewnienia, aby testy dotyczące w pełni udoku- mentowanych połowów rzeczywiście umożliwiały skuteczną ocenę potencjału systemów kwot połowowych w zakresie kontrolowania bezwzględnej śmiertelności połowowej odnośnych stad, niezbędne jest wliczenie wszystkich ryb złowionych w wyniku tych testów, także tych poniżej minimalnego rozmiaru, do łącznego przydziału przyznanego statkowi uczestniczącemu w testach oraz zakończenie operacji połowowej w momencie wyczerpania tego przydziału przez dany statek. Należy też umożliwić transfery przydziałów między statkami uczestniczącymi w takich w pełni doku- mentowanych połowach testowych a statkami, które w nich nie biorą udziału, pod warunkiem że możliwe jest wykazanie, że nie zwiększają się odrzuty dokony- wane przez statki nieuczestniczące w takich połowach. TAC należy ustalać na podstawie dostępnych opinii naukowych, z uwzględnieniem aspektów biologicznych i społeczno-gospodarczych, przy jednoczesnym zapew- nieniu sprawiedliwego traktowania poszczególnych sektorów rybołówstwa, jak również w świetle opinii wyrażanych podczas konsultacji z zainteresowanymi stronami, w szczególności podczas spotkań z odpowied- nimi regionalnymi komitetami doradczymi. W odniesieniu do stad objętych szczegółowymi planami wieloletnimi wielkości TAC należy ustalać zgodnie z zasa- dami określonymi w tych planach. W związku z tym TAC w odniesieniu do stad soli w Morzu Północnym, gładzicy w Morzu Północnym, dorsza w Morzu Północ- nym, cieśninie Skagerrak i we wschodniej części kanału La Manche, tuńczyka błękitnopłetwego we wschodnim Atlantyku i w Morzu Śródziemnym oraz śledzia w wodach na zachód od Szkocji należy ustanowić zgodnie z przepisami zawartymi w następujących aktach (*) Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31.