L 28/12 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 30.1.2013 DECYZJE DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI z dnia 19 grudnia 2012 r. na mocy dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, w sprawie odpowiedniej ochrony danych osobowych w Nowej Zelandii (notyfikowana jako dokument nr C(2012) 9557) (Tekst mający znaczenie dla EOG) (2013/65/UE) KOMISJA EUROPEJSKA, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, uwzględniając dyrektywę 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (!), w szczególności jej art. 25 ust. 6, po konsultacji z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych, a także mając na uwadze, co następuje: (1) Na mocy dyrektywy 95/46/WE państwa członkowskie są zobowiązane zagwarantować, że przekazanie danych osobowych do państwa trzeciego może się odbyć jedynie wtedy, gdy dany kraj trzeci zapewni odpowiedni poziom ochrony i gdy przed przekazaniem dopełni się wymogów zawartych w przepisach państw członkowskich wdraża- jących pozostałe przepisy wspomnianej dyrektywy. Komisja może stwierdzić, że państwo trzecie gwarantuje odpowiedni poziom ochrony. W takim przypadku dane osobowe można przekazywać z państw członkowskich bez konieczności zapewniania dodatkowych gwarancji. Na mocy dyrektywy 95/46/WE poziom ochrony danych osobowych powinien być oceniany w świetle wszystkich okoliczności dotyczących operacji przekazania danych lub zbioru takich operacji, ze szczególnym uwzględnie- niem pewnych szczególnych czynników mających znaczenie przy przekazywaniu. Uwzględniając różne podejście do ochrony danych w krajach trzecich, należy ocenić, czy ochrona danych jest odpowiednia, natomiast wszelkie decyzje na podstawie dyrektywy 95/46/WE należy podejmować i wprowadzać w życie w sposób, który nie stanowi arbit- ralnej lub nieuzasadnionej dyskryminacji państw trzecich ani ich nierównego traktowania w podobnych przypad- (!) Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31. kach, ani też nie stanowi ukrytej bariery dla handlu, przy uwzględnieniu obecnych zobowiązań międzynarodowych Unii Europejskiej. Nowa Zelandia jest dawną kolonią brytyjską. W 1907 r. stała się niezależnym dominium, jednak do 1947 r. nie zerwała z Wielką Brytanią formalnie więzów konstytu- cyjnych. Nowa Zelandia jest państwem unitarnym bez konstytucji pisanej w tradycyjnym sensie szczególnie umocowanej  ustawy zasadniczej. Obowiązującym ustrojem politycznym jest monarchia konstytucyjna z demokracją parlamentarną i systemem rządów ukształ- towanym na wzór modelu westminsterskiego, a głową państwa jest królowa Nowej Zelandii. Nowa Zelandia funkcjonuje w myśl zasady suwerenności parlamentu. Zwyczajowo obowiązuje jednak zbiór aktów prawnych o szczególnym konstytucyjnym znaczeniu, które uznaje się za „akty wyższego rzędu”. Oznacza to, że stanowią one część systemu konstytucyjnego, wpły- wając na praktykę rządową i stanowienie prawa. Ponadto w razie zmiany lub uchylenia tych aktów prawnych oczekuje się ponadpartyjnego konsensusu. Do ochrony danych odnosi się kilka z tych aktów: Karta praw (Bill of Rights Act) z dnia 28 sierpnia 1990 r. (Public Act nr 109 z 1990 r.), ustawa o prawach człowieka (Human Rights Act) z dnia 10 sierpnia 1993 r. (Public Act nr 82 z 1993 r.) oraz ustawa o prywatności (Privacy Act) z dnia 17 maja 1993 r. (Public Act nr 28 z 1993 r.). Konstytu- cyjne znaczenie tych aktów odzwierciedla fakt, że należy je zwyczajowo uwzględniać w toku opracowywania lub przedkładania nowych aktów prawnych. Normy prawne ochrony danych osobowych w Nowej Zelandii są określone głównie w ustawie o prywatności zmienionej ustawą zmieniającą o prywatności (informacje transgraniczne) z dnia 7 września 2010 r. (Public Act nr 113 z 2010 r.). Akt ten został uchwalony przed dyrek- tywą 95/46|WE i nie ogranicza się do zautomatyzowa- nego przetwarzania danych lub danych uporządkowa- nych w zbiorze danych, ale dotyczy wszystkich danych osobowych w dowolnej postaci lub formie. Obejmuje cały sektor publiczny i prywatny, przewidując kilka konkretnych wyjątków dotyczących interesu publicznego, których można się spodziewać w społeczeństwie demo- kratycznym.