14.3.2014 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 74/1 (Akty o charakterze nieustawodawczym) ROZPORZĄDZENIA ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) NR 240/2014 z dnia 7 stycznia 2014 r. w sprawie europejskiego kodeksu postępowania w zakresie partnerstwa w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych KOMISJA EUROPEJSKA, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Furopejskiej, uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Furopejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Furopejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Furopejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporzą- dzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (!), w szczególności jego art. 5 ust. 3, a także mając na uwadze, co następuje: (1) Celem niniejszego rozporządzenia jest ustanowienie europejskiego kodeksu postępowania służącego wspie- raniu państw członkowskich oraz ułatwieniu im organi- zacji partnerstwa w  zakresie umów partnerstwa i programów wspieranych w ramach Furopejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR), Furopejskiego Funduszu Społecznego (EFS), Funduszu Spójności, Euro- pejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz Furopejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego (EFMR). Przedmiotowe fundusze funkcjonują obecnie we wspólnych ramach i są określane jako „europejskie fundusze strukturalne i inwe- stycyjne” (zwane dalej „EFST”). (2)  EFSI są od dawna realizowane na zasadzie współpracy. Zasada partnerstwa oznacza ścisłą współpracę między instytucjami publicznymi, partnerami gospodarczymi i społecznymi oraz podmiotami reprezentującymi społe- czeństwo obywatelskie na szczeblu krajowym, regio- nalnym i lokalnym w trakcie całego cyklu programo- wania obejmującego przygotowanie, wdrożenie, monito- rowanie i ocenę. (!) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 320. (3) Wybranymi partnerami powinny być najbardziej repre- zentatywne właściwe zainteresowane strony. Procedury wyboru powinny być przejrzyste i należy w nich uwzględnić różne ramy instytucjonalne i prawne państw członkowskich oraz ich kompetencje krajowe i regio- nalne. Grono partnerów powinno obejmować instytucje publiczne, partnerów gospodarczych i społecznych oraz podmioty reprezentujące społeczeństwo obywatelskie, w tym partnerów działających na rzecz ochrony środo- wiska, organizacje społecznościowe i wolontariackie, które mogą mieć znaczny wpływ na wdrażanie umów partnerstwa i programów lub które mogą odczuwać znaczne skutki wdrożenia takich umów i programów. Szczególną uwagę należy poświęcić włączeniu grup, które mogą odczuwać skutki programów, a które mają trudności z wywieraniem na nie wpływu, zwłaszcza społeczności znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji i najbardziej marginalizowanych, które są najbardziej zagrożone dyskryminacją lub wyłączeniem społecznym, w szczególności osób z niepełnosprawnościami, migrantów i Romów. Do celów wyboru partnerów należy uwzględnić różnice między umowami partnerstwa a programami. Umowy partnerstwa obejmują wszystkie EFSI, w ramach których zapewnia się wsparcie każdemu państwu członkow- skiemu, natomiast programy dotyczą wyłącznie tych EFSI, z których są współfinansowane. Partnerami umów partnerstwa powinny być podmioty, które są odpo- wiednie w świetle planowanego wykorzystania wszyst- kich EFSI, natomiast w przypadku programów wystarczy, aby partnerami były podmioty właściwe w świetle plano- wanego wykorzystania EFSI, z których dofinansowany jest dany program. Partnerzy powinni uczestniczyć w przygotowaniu i wdra- żaniu umów partnerstwa i programów. W tym celu należy ustanowić główne zasady i dobre praktyki doty- czące terminowych, istotnych i przejrzystych konsultacji z partnerami na temat analizy wyzwań i potrzeb, do których należy się odnieść, wyboru celów i priorytetów służących ich rozwiązaniu oraz na temat struktur koor- dynacyjnych i umów dotyczących wielopoziomowego zarządzania niezbędnych do skutecznej realizacji polityki.