7.11.2014 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 324/1 II (Akty o charakterze nieustawodawczym) ROZPORZĄDZENIA ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) NR 1187/2014 z dnia 2 października 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych mających na celu ustalenie ogólnej ekspozycji wobec danego klienta lub grupy powiązanych klientów w odniesieniu do transakcji dotyczących aktywów bazowych (Tekst mający znaczenie dla EOG) KOMISJA EUROPEJSKA, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Furopejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (!), w szczególności jego art. 390 ust. 8 akapit trzeci, a także mając na uwadze, co następuje: (1)  Aby określić całkowitą ekspozycję wobec określonego dłużnika, która wynika z ekspozycji instytucji z tytułu transakcji dotyczącej aktywów bazowych, wartość ekspozycji należy w pierwszej kolejności określić oddzielnie dla każdej z tych ekspozycji. Całkowitą wartość ekspozycji określa się następnie jako pozycję zagregowaną wszystkich ekspozycji, przy czym całkowita wartość nie powinna przewyższać wartości ekspozycji dla ekspozycji utworzonej przez sam składnik aktywów bazowych. (2)  Jeżeli ekspozycje innych inwestorów oraz ekspozycja instytucji mają równy stopień uprzywilejowania, wartość ekspozycji dla ekspozycji instytucji z tytułu składnika aktywów bazowych powinna odzwierciedlać proporcjonalny podział strat pomiędzy ekspozycjami o równym stopniu uprzywilejowania. Wynika to z faktu, że po wystąpieniu zdarzenia niewykonania zobowiązania w odniesieniu do składnika aktywów bazowych podział strat między ekspozycje o równym stopniu uprzywilejowania jest zawsze dokonywany zgodnie z proporcjonalnym stosunkiem przypadającym na każdą z tych ekspozycji, a maksymalna strata ponoszona przez instytucję w przypadku całko- witej straty na składniku aktywów bazowych jest ograniczona do części odpowiadającej stosunkowi ekspozycji instytucji do sumy wszystkich ekspozycji o równym stopniu uprzywilejowania. (3)  Należy dokonać rozróżnienia pomiędzy transakcjami, w których wszyscy inwestorzy mają równy stopień uprzy- wilejowania, takimi jak w ramach przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, a innymi transakcjami takimi jak sekurytyzacje, które mogą obejmować podział na transze w sytuacji, gdy ekspozycje mają różny stopień uprzy- wilejowania. W przypadku transakcji pierwszego typu powstała ekspozycja z tytułu składnika aktywów bazowych zależy wyłącznie od proporcjonalnego stosunku ekspozycji danego inwestora do ekspozycji wszystkich inwesto- rów. W przypadku transakcji drugiego typu straty przydziela się w pierwszej kolejności do odpowiednich transz, w zależności od ich stopnia uprzywilejowania, a następnie — gdy w ramach danej transzy istnieje więcej niż jeden inwestor — proporcjonalnie między inwestorów. Wszystkie transze w sekurytyzacji należy traktować jednakowo, ponieważ zgodnie z najbardziej pesymistycznym scenariuszem transze podporządkowane mogą znikać bardzo szybko. W szczególności należy uznać maksymalną stratę, jaką poniosą wszyscy inwestorzy, którzy zainwestowali w określoną transzę, w przypadku całkowitej straty z tytułu składnika aktywów bazowych, ponieważ w ramach transzy podporządkowanych nie wolno uznawać jakichkolwiek efektów ograniczenia ryzyka. Ekspozycja instytucji z tytułu składnika aktywów bazowych transakcji nie powinna przekraczać całkowitej wartości ekspozycji danej transzy (ponieważ strata poniesiona przez inwestora w danej transzy, która wynika z niewykonania zobowiązania z tytułu składnika aktywów bazowych, nigdy nie może być większa od całkowitej wartości ekspozycji transzy) ani (!) Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 1.