ขุนศึกโจโฉ เกิดเมื่อไหร่?
เฉา เชา ตามสำเนียงมาตรฐาน หรือ โจโฉ ตามสำเนียงฮกเกี้ยน (; ค.ศ. 155 – 15 มีนาคม ค.ศ. 220) ชื่อรองว่า เมิ่งเต๋อ (孟德) ชื่อเล่นว่า อาหมาน (阿瞞) และ จี๋ลี่ (吉利) เป็นขุนศึกและอัครมหาเสนาบดีลำดับรองสุดท้ายแห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันออกผู้เถลิงอำนาจช่วงปลายราชวงศ์ ทั้งเป็นบุคคลหนึ่งซึ่งมีบทบาทสำคัญที่สุดในสมัยสามก๊ก และเป็นผู้วางรากฐานรัฐเว่ย์/วุย (魏) เมื่อสิ้นชีวิตแล้วได้รับการสถาปนาเป็น พระเจ้าอู่ (武王) หรือ จักรพรรดิอู่ (武帝)
เฉา ชง ตามสำเนียงมาตรฐาน หรือ โจฉอง ตามสำเนียงฮกเกี้ยน (; ค.ศ. 196–208) ชื่อรองว่า ชางชู () เมื่อสิ้นชีวิตแล้วได้เป็น อายหวัง (; "องค์ชายอาย") เป็นบุตรชายคนหนึ่งของเฉา เชา/โจโฉ (曹操) ขุนศึกชาวจีนซึ่งเถลิงอำนาจในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นและวางรากฐานให้รัฐเว่ย์/วุย (魏) ในสมัยสามก๊ก ยุทธการที่เงียบกุ๋น (, ) สงครามที่เกิดขึ้นใน ค.ศ. 204 ในปลายยุค ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เป็นการต่อสู้กันระหว่างขุนศึก เฉาเชา หรือ โจโฉ และ อ้วนซง บุตรชายและผู้สืบทอดของคู่แข่งของโจโฉ ยฺเหวียนเซ่า หรือ อ้วนเสี้ยว ในเมืองที่เป็นฐานอำนาจของตระกูลอ้วน เมืองเงียบกุ๋น (ปัจจุบันคือ หานตาน มณฑลเหอเป่ย์) โจโฉเป็นพันธมิตรกับพี่ชายต่างมารดาของอ้วนซง อ้วนถำ ซึ่งก่อกบฏเนื่องจากความขัดแย้งเรื่องการสืบตำแหน่งและด้วยการร้องขอของอ้วนถำทำให้โจโฉยกทัพเข้าปิดล้อมเมืองเงียบกุ๋นซึ่งการปิดล้อมเมืองเงียบกุ๋นประสบความสำเร็จทำให้อ้วนซงสูญสิ้นอำนาจใน กิจิ๋ว และโจโฉในเวลาต่อมาได้ใช้เมืองเงียบกุ๋นเป็นฐานอำนาจทางการทหารของเขา กงเต็กจุนอ๋อง ( 廣澤尊王 )
วันที่ 22 ค่ำ เดือน 2จีน ปีพุทธศักราช 1466 เป็นชาวเมืองจ๋วนจิว ถิ่นกำเนิด ที่หมู่บ้านซีซัว อำเภอหลำอัว เป็นลูก ชาวนา ยากจน เมื่อต้องกำพร้า บิดาแต่เยาว์วัย ตั้งแต่อายุ 7 ขวบ ท่านและมารดาจึงได้ ย้ายมายัง หมู่บ้านกิมก๊ก อำเภออานโคย อาศัยอยู่กับครอบครัวตระกูลเอี๋ยว โดยทำหน้าที่เป็นผู้เลี้ยงวัว เลี้ยงแกะ ในวัยเยาว์ท่านเป็นเด็กที่ขยันขันแข็ง มีคุณธรรม เคารพบิดรมารดา มีความกตัญญูเมื่อท่านได้นำสัตว์ เหล่านั้น ขึ้นภูเขาไปเลี้ยงพร้อม กับเด็กคนอื่นท่านก็เริ่มฉายแววความ ฉลาด มีลักษณะ ความเป็นผู้นำ ทำให้เด็กเหล่านั้นเชื่อฟัง และทำตาม ในขณะนั้นท่านเริ่มจะมี ญาณวิเศษ สามารถทำบางสิ่งที่ปุถุชนทั่วไปไม่ สามารถกระทำได้ท่านและเพื่อนๆ มักเล่น เป็นกษัตริย์และข้าราชบริพาร ตาม ประสาเด็ก จนเมื่อโตขึ้นทางบ้าน ได้เชิญซินแสท่านหนึ่งมาดูฮวงจุ้ยภาย ในบ้าน เมื่อซินแสท่านนั้นพบกับท่าน ก็มองออกถึง ความมีวาสนา ท่านได้ รับมอบหมายให้ ปรณนิบัติซินแส ซึ่งทำได้เป็นอย่างดี ซินแสท่านจึงเอ็นดู ได้ชี้แนะตำแหน่งฮวงจุ้ย ภายในบ้าน ที่ดีที่สุด ซึ่งเป็นตำแหน่งของ บุญบารมี แห่งกษัตริย์ พร้อมแนะนำให้ ท่านนำ เถ้ากระดูกของบิดามาฝังไว้ ณ. ตำแหน่งนี้ แล้วชีวิตท่านจะสมปรารถนา ทุกประการ และเมื่อท่านจำต้องจากบ้าน ตระกูลเอี๋ยว เพราะต่อหัวเสือได้เข้ามา ทำร้ายกัดต่อยแกะและวัวตายหมดคอก เจ้าของบ้านจึงไม่พอใจ ท่านและมารดา จึงจำต้องออกจากบ้านตระกูลเอี๋ยวท่านคิดว่าสิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ ได้ แล้วซินแสก็อำลาจากไประหว่าง ทางที่ ท่านได้เดินทางพร้อมมารดา พลันคิดว่า จะไป ณ ที่แห่งใดนั้น ปรากฏฝนตกหนัก มีซือกง ท่านหนึ่ง เดินตากฝนเอา ฉาบตีที่ ทำด้วยทองแดง กั้นครอบศีรษะ พลันเห็น เด็กหลบฝนใต้ ท้องวัว พลันน้ำบ่าเป็น สีแดงคลั่กและ ชาวบ้านตกปลาหลบใต้ ต้นไม้ นำปลาที่ตกได้แขวนไว้บนต้นไม้ ปลาดิ้นพราดๆ คำปริศนาทั้ง 4 จึงถูกค้นพบและชักนำให้ท่านมาพำนักที่ #ห่องหองซัว เมื่ออายุ 16 ปี ครั้งหนึ่งท่านได้ขึ้นไป เก็บกิ่งไม้แห้ง นั่งบนตั่งยอดไม้ โดยเด็ก เลี้ยงวัว เก็บไม้อยู่ข้างล่าง แต่แล้วท่าน ก็นิ่งไป เป็นที่ผิดสังเกต เมื่อมารดา มา พบเข้าก็ พลันตกตะลึง พบท่านตัวแข็งทื่ ออยู่ใน ลักษณะนั่งบนยอดไม้ หน้าแดงกล่ำ ดวงตาเบิกกว้าง ปากกว้าง ตั้งคอตรง ขายกขัดสมาตรทั้ง 2 ข้าง มารดาจึงดึง ขาท่านได้เพียง 1 ข้าง ขาอีกข้างยังอยู่ ในลักษณะเดิมกล่าวว่าท่านละทิ้งสังขาร #สำเร็จธรรม ในวันที่ 22 เดือน 8 (จีน)
ในลักษณะท่าทางเช่นกิมซิ้นที่นิยมบูชา ด้วยคอที่ตั้งตรงและดวงตาที่เบิกกว้าง เพราะต้องการมองเห็นได้ไกล เหตุการณ์ นี้ล่ำลือไปทั่วทั้งหมู่บ้าน ต่อมามีผู้นับถือ ท่านมากขึ้นเรื่อยๆ ชาวบ้านจึงสร้างศาล ให้ท่านอยู่ แรกเริ่มผู้คนมักแต่งกาย ให้ท่าน อยู่ใน ชุดทหาร ชาวบ้านจึงเรียกศาลท่านว่า #จงกุนสี่ ต่อมาจึงเรียกเป็น #ห่องซานสี่ เนื่องจากตั้งศาลอยู่บนเนิน #ห่องซัว
แรกเริ่มชาวบ้านเรียกท่านว่า #โก๊ยเซ่งอ๋อง ต่อมามีผู้สร้างศาลให้ท่าน ที่หมู่บ้านกิมก๊ก อำเภออานโคย บ้าน ตระกูลเอี๋ยว เดิมที่ท่าน เคยพำนักอาศัย ในตำแหน่งจุดฮวงจุ้ยที่ ซินแส เคย ชี้แนะ ซึ่งตั้งอยู่ใกล้กับตำแหน่ง หลุมฝังศพของบิดาท่านเรียกว่า #ไท้อ๋องเหลง ต่อมาในภายหลังมีเรื่อง ตำนานกล่าวถึงการสร้าง #กิมซิ้นเซ่งโบ้ ในตำแหน่งภรรยาของท่านในศาลเดียวกันซึ่งไม่ปรากฏว่าในช่วงที่ท่านมีชีวิต ได้ แต่งงานมีภรรยากล่าวว่า #เซ่งโบ้ ท่านนี้ ชื่อ เดิมคือ #เอี๋ยวเชียนกิม เป็นลูกสาวของ เต๋าซือ ท่านหนึ่งซึ่งนาง ได้ฝันเห็น ชายหนุ่ม รูปงามในความฝัน อยู่บ่อยครั้งเป็นอาจิน จนล่วงรู้ถึง #เต๋าซือ ซึ่งท่านก็ไม่สบายใจ และไม่ไว้วางใจจึงได้เร่งรัดให้ลูกสาว ต้อง แต่งงานกับบุตรชายตระกูลลี่ โดย ระหว่าง ทางผ่านหน้า #ศาลพระโก๊ยเซ่งอ๋อง เจ้าสาวเกิด หายไปจากเกี้ยวและกลับกลาย เป็น กิมซิ้นอยู่ข้างกายท่านนับจากบัดนั้น จากนั้นกล่าวว่าท่านมีบุตรชายรวม ทั้งสิ้น 13 คนเรียก #จับซาไท้จื้อหรือจับซาไท้โป้ ซึ่งต่าง ได้รับมอบหมายให้ประจำดูแลแห่ง หนตำบลสถานที่ต่างๆ ที่ไม่ซ้ำกัน
โดยในศาลท่านของท่าน #โก้ยเซ่งอ๋อง มักมีขุนพลข้างกาย 2 องค์ นางเปียนสีเกิดเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 159 ที่ไป่ถิงในครอบครัวที่มีฐานะยากจนทำให้นางต้องไปทำงานเป็นนางคณิกากระทั่ง โจโฉ ได้มาไถ่ตัวนางออกจากหอนางโลมจนกระทั่ง ค.ศ. 187 ขณะอายุได้ 28 ปีนางได้ให้กำเนิดบุตรชายคนที่ 2 ของโจโฉแต่เป็นบุตรชายคนแรกของนางคือ โจผี ทำให้ในปีต่อมาคือ ค.ศ. 188 โจโฉได้รับนางเป็นอนุภรรยาอย่างเป็นทางการ นายโอบูจิ เกิดเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2480 ที่จังหวัดกุมมะ เป็นบุตรคนที่สองของ นายโคเฮ และนางชิโยะ โอบูจิ ทำธุรกิจโรงงานปั่นด้าย เข้าศึกษาในคณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยวาเซดะ กรุงโตเกียว ขณะศึกษานั้นโอบูจิมุ่งมั่นที่จะเป็นผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับเช็คสเปียร์ แต่สถานการณ์พลิกผันเมื่อนายโคเฮ โอบูจิ ผู้บิดา ได้รับการเลือกตั้งให้เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรอีกครั้งในการเลือกตั้งทั่วไปเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2501 ซึ่งนายโคเฮเคยได้รับเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2492 แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้งในอีกสามครั้งต่อมา หลังได้รับการเลือกตั้งนายโคเฮ เสียชีวิตลงในอีกเพียง 3 เดือนต่อมา ด้วยเหตุนี้ทำให้ โอบูจิ ที่กำลังศึกษาในมหาวิทยาลัย จำเป็นต้องก้าวสู่การเมือง ต่อจากบิดา และได้ปฏิญาณตนอย่างซื่อสัตย์ที่จะ "สืบทอดงานของบิดา และตอบแทนบุญคุณของ ผู้ที่ลงคะแนนเสียงให้" และเมื่อโอบูจิมีอายุครบ 25 ปี ก็ได้ก้าวเข้าสู่วงการเมืองอย่างเต็มตัว สมเด็จพระพุฒาจารย์ มีนามเดิมว่า เกี่ยว โชคชัย เกิดเมื่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2471 นับแบบเก่า นับแบบปัจจุบันตรงกับ พ.ศ. 2472 (ตรงกับวันอาทิตย์ แรม 8 ค่ำ เดือน 3 ปีมะโรง) ณ บ้านเฉวง ตำบลบ่อผุด อำเภอเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี ถือกำเนิดในครอบครัวชาวจีนไหหลำ เป็นบุตรคนที่ 5 ในจำนวนบุตร 7 คน ของนายอุ้ยเลี้ยน แซ่โหย่ (เลื่อน โชคชัย) และนางยี แซ่โหย่ (ยี โชคชัย) ครอบครัวโชคชัยมีอาชีพทำสวนมะพร้าว ปัจจุบันทายาทสกุลโชคชัยหรือแซ่โหย่เปลี่ยนนามสกุลนั้นเป็น โชคคณาพิทักษ์ จงป้า () มีชื่อรองว่า เซวียนเกา เป็นบุคคลใน ยุคสามก๊ก เกิดเมื่อ ค.ศ. 162 โดยเป็นขุนศึกของ วุยก๊ก แต่เดิมรับใช้ โตเกี๋ยม จนกระทั่งโตเกี๋ยมเสียชีวิตจึงย้ายมาอยู่กับ ลิโป้ และสุดท้ายจึงมารับใช้ โจโฉ จนกระทั่งถึงรัชสมัย พระเจ้าโจยอย จึงถึงแก่กรรมเมื่อ ค.ศ. 230 ขณะอายุได้ 68 ปี โจโฉมีบุตรชายทั้งหมด 5 คน คนแรกชื่อโจงั่ง ซึ่งเกิดจากนางเล่าฮูหยิน แต่เสียชีวิตเมื่อครั้งเกิดศึกสงครามกับเตียวสิ้วพร้อมกับภรรยาอีกคนหนึ่งคือนางเอียนสี โจโฉยังมีบุตรชายกับภรรยาคนที่สองซึ่งภายหลังกลายเป็นภรรยาเอกคือนางเปี้ยนสี อีก 4 คนคือโจผี โจเจียง โจสิด และ โจหิม โจหิมป่วยหนัก และเสียชีวิตแต่ยังหนุ่ม บุตรชายที่เหลือทั้ง 3 ได้รับราชการและสร้างผลงานเอาไว้ชัดเจน ในบั้นปลายชีวิตโจโฉป่วยเป็นโรคประสาท มักปวดหัวเป็นประจำ ว่ากันว่าเกิดขึ้นหลังจากแม่ทัพกวนอูแห่งจ๊กก๊กได้ถูกตัดหัวด้วยฝีมือของซุนกวนแห่งง่อก๊ก ซุนกวนก็คิดที่จะส่งหัวของกวนอูไปให้โจโฉเพื่อให้เล่าปี่หันไปล้างแค้นกับโจโฉแทนที่จะมาล้างแค้นตน เมื่อกล่องใส่หัวของกวนอูมาถึงมือโจโฉ โจโฉเปิดกล่องมองดูหัวของกวนอูก็หัวเราะและทักทายแต่แล้วจู่ๆหัวของกวนอูก็เบิกตาโพลงอ้าปากค้างทำให้โจโฉตกใจจนตกจากเก้าอี้ หลังจากนั้นเมื่อได้ฟังเรื่องลิบองถูกวิญญาณของกวนอูเข้าสิงลุกขึ้นด่าซุนกวนจนกระอั่งเลือดตายก็เกิดความกลัวจนพูดว่า "ขนาดกวนอูตอนเป็นยังดูน่ากลัว ตอนตายก็ดูน่ากลัวเข้าไปใหญ่อีก"(และโจโฉก็รู้แผนของซุนกวนว่าปัดภัยมาให้ตน) จึงสั่งให้สลักร่างกายด้วยไม้หอมให้แก่กวนอูและฝังศพกวนอูทางทิศใต้ของเมืองลกเอี๋ยงและแต่งตั้งกวนอูเป็นอ๋องแห่งเกงจิ๋ว ตนก็จะไปเซ่นไหว้ให้แก่กวนอู หลังจากงานศพของกวนอูผ่านไป จิตใจของโจโฉก็อยู่ไม่เป็นสุขทุกคืนจึงคิดจะสร้างตำหนักใหม่แต่ขาดเสาเอก แต่ก็ได้พบมีศาลแห่งหนึ่งที่มีต้นสาลี่ใหญ่สูงกว่า 100 ศอกเหมาะที่จะเอามาทำเป็นเสาเอก โจโฉสั่งให้โค่นลงแต่คนตัดไม้ไม่สามารถโค่นลงได้จึงไปรายงานให้กับโจโฉ โจโฉจึงไปดูต้นสาลี่ด้วยตัวเอง เมื่อสำรวจแล้วก็สั่งให้คนตัดไม้โค่นอีกแต่ก็ได้รับเสียงค้ดคานจากชาวบ้านว่าต้นสาลี่นั้นศักดิ์สิทธิ์มีเทพคุ้มครองอยู่โค่นไม่ได้ แต่โจโฉหาได้ใส่ใจไม้และบอกกับชาวบ้านว่า"ข้ากร่ำศึกมากกว่าสี่สิบปี ไม่เคยกลัวผู้ใด มีแต่ไพร่สามัญจนถึงฮ่องเต้ล้วนเกรงกลัวข้า ภูตผีที่ไหนกล้าขวางข้า" จึงชักดาบฟันต้นสาลี่ทำให้มียางไม้ที่มีสีคล้ายเลือดพ่นออกมาถูกเสื้อ โจโฉก็เผ่นหนีไปด้วยความหวาดกลัว จากนั้นก็อาการปวดหัวหนักขึ้น ต่อมาหมอฮัวโต๋ได้มาทำการตรวจอาการของโจโฉก็พบว่าลมในสมองมันตีบซึ่งต้นเหตุมันอยู่ในกะโหลกและเสนอการรักษาด้วยการให้ผ่ากะโหลกศีรษะ โจโฉกลับคิดว่าฮัวโต๋จะฆ่าตนจึงสั่งให้จับไปขังคุกและทรมานสอบสวน แม้จะได้รับการคัดค้านจากที่ปรึกษาก็ไม่ฟัง ฮัวโต๋ก็ถูกจับขังคุกจนตาย ต่อมาโจโฉได่ก็ได้จัดงานเลี้ยงแม้จะปวดหัวก็ยังทนได้และได้รับจดหมายจากซุนกวนว่าขอให้โจโฉขึ้นมาเป็นฮ่องเต้ ปราบปรามเล่าปี่พิชิตเสฉวน เมื่อปราบได้ก็จะมาสวามิภักดิ์แต่โจโฉกลับไม่เชื่อ แต่เหล่าที่ปรึกษาและทหารของท่านก็กลับเห็นด้วยได้พากันอ้อนวอนขอให้ขึ้นมาเป็นฮ่องเต้แต่โจโฉไม่รับและขอเป็นวุยอ๋องก็พอแล้ว หลังจากนั้นอาการของโจโฉก็ทรุดหนักขึ้นเรื่อยๆจนซบเซานอนลงบนเตียง แต่ในขณะที่หลับฝันเห็นวิญญาณที่ตนเคยฆ่ามาก่อนตามทวงเอาชีวิตจนสะดุ้งตื่นขึ้นชักดาบจนทำให้เหล่านางกำนัลต้องเผ่นหนีกระเจิงไป ที่ปรึกษาก็ได้แนะนำให้เชิญนักพรตลัทธิเต๋ามาช่วยทำพิธีปัดรังควาน แต่โจโฉก็ได้พูดว่าฟ้าได้ลงโทษแล้ว ไม่อาจฏีกาหรือขอขมาได้เลย ตนหมดบุญเพียงเท่านี้แล้วไม่อาจช่วยได้แล้ว แต่สามก๊กฉบับวรรณกรรมของ ล่อกวนตง ได้กล่าวไว้ว่าก่อนเกิด ศึกผาแดง ใน ค.ศ. 208 โจโฉได้สั่งประหารเตียวอุ๋นซึ่งเป็นแม่ทัพเรือของวุยก๊กพร้อมกับ ชัวมอ แม่ทัพเรืออีกคนหนึ่งตามแผนของ จิวยี่ แม่ทัพใหญ่ของ ง่อก๊ก อันนำไปสู่ความพ่ายแพ้อย่างยับเยินของโจโฉในสงครามครั้งนั้น