2α. ΝΟΜΟΣ ΑΦΝΔ΄ της 30 Ιουν./22 Ιουλ. 1887 Περί ορισμού του αριθμού των δικαστών παρά τοις Εφετείοις και Πρωτοδικείοις, περί κανονισμού χρόνου και περιπτώσεων μεταθέσεως αυτών κλπ. Άρθρ.1.-(Κατηργήθη του αντικειμένου αυτού ρυθμιζομένου δια του άρθρ. 37 Α.Ν. 1055/1946). Άρθρ.2.-(Κατηργήθη υπό του ν.ΑΩΟ΄/1891). Άρθρ.3.-(Κατηργήθη, των περί αδειών διατάξεων ρυθμιζομένων ήδη δια των άρθρ. 60 και επ. Α.Ν. 1055/1946). ΄Αρθρ.4.-΄Ενεκα ανάγκης της υπηρεσίας δύναται να κληθή υπό του υπουργείου της Δικαιοσύνης εις Αθήνας πρόεδρος ή εισαγγελεύς εφετών ή πρωτοδικών, άλλ’ η εκ τοιούτου λόγου μετάκλησις δεν δύναται να παραταθή πλέον των είκοσιν ημερών, ουδ’ επιτρέπεται πέραν του χρονικού τούτου διαστήματος η πληρωμή μισθού ή άλλης αποζημιώσεως. Πλην της περιπτώσεως ταύτης απαγορεύεται εις δικαστικόν λειτουργόν εκ των μνημονευομένων εν τω άρθρ. 3 ν’ απόσχη της εκπληρώσεως των καθηκόντων του δια προσκλήσεως του υπουργείου του να παραμείνη εις τον τόπον ένθα δεν εκτελή υπηρεσίαν, επιβαλλομένην αυτώ εκ του νόμου. Εν τω άρθρ. 3 ανεφέροντο οι εξής δικαστικοί λειτουργοί: Οι ισόβιοι δικασταί, οι εισαγγελείς, οι αντεισαγγελείς και οι γραμματείς πολυμελών δικαστηρίων. 