7. ΝΟΜΟΣ 1815 της 7/9 Ιαν. 1920 Περί τροποποιήσεως διατάξεών τινων του ν. ΦΙΙΣΤ΄ «περί της ευθύνης των Υπουργών».  ΄Αρθρ.1.-(Τροποποιείται το άρθρ. 39 του ν. ΦΙΙΣΤ΄ως ετροποποιήθη υπό του άρθρου 2 ν. 1162/1918).  ΄Αρθρ.2.-(Τροποποιείται το άρθρ. 47 του αυτού ως άνω νόμου).  ΄Αρθρ.3.-Τα άρθρ. 40, 41 και 42 του αυτού νόμου, ως και πάσα άλλη διάταξις αυτού ή άλλου νόμου χορηγούσα εις τον κατηγορούμενον το ένδικον μέσον τ ης ανακοπής, καταργούνται. ΄Αρθρ.4-Οι μάρτυρες και εμπειροτέχναι, πλην των εξόδων της πορείας, δι’ ά αποζημιούνται επί τη βάσει αποδείξεων λαμβάνουσι και δια την διανομήν αυτών, εφόσον δεν κατοικούσιν εν Αθήναις, εάν μεν είναι ιδιώται, ποσόν μέχρις 20  δραχμών ημερησίως οριζόμενον υπό του (Προέδρου του δικαστηρίου), εάν δε δημόσιοι υπάλληλοι, ποσόν καθ’ ημέραν μέχρι του ημερησίου ποσού του μισθού και των άλλων αποδοχών των, επίσης υπό του (Προέδρου του δικαστηρίου) οριζόμενον.  Τον άνω προσδιορισμόν ενεργεί ο εισ αγγελεύς των εν Αθήναις Εφετών (άρθρ. 3 Νόμ. 2234/1920).  Σελ. 115 Ευθύνη Υπουργών 1.Ε.ε.3-7 ΄Αρθρ.5.-Ο παρών Νόμος ισχύει από της εν τη εφημερίδι της Κυβερνήσεως καταχωρίσεως αυτού.  