2. ΝΟΜΟΣ 568 της 31 Δεκ. 1914/12 Ιαν. 1915 Περί διδασκαλίας της Ελληνικής γλώσσης εν Οθωμανικοίς και Ισραηλιτικοίς σχολείοις των Νέων Χωρών. Άρθρ.1.-Εις τα εν ταις νέαις χώραις του Βασιλείου, αδεία της Κυβερνήσεως, λειτουργούντα Οθωμανικά και Ισραηλιτικά σχολεία διδάσκεται υποχρεωτικώς η Ελληνική γλώσσα. Άρθρ.2.-Δι’ έκαστον των σχολείων τούτων ο αριθμός των διδασκάλων προς διδασκαλίαν της Ελληνικής γλώσσης ορίζεται δια πράξεως του επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας Εκπαιδεύσεως Υπουργού, κατόπιν προτάσεως του αρμοδίου εποπτικού Συμβουλίου της δημοτικής εκπαιδεύσεως, εγκρινομένης υπό του εκπαιδευτικού συμβουλίου. Οι διδάσκαλοι ούτοι, λαμβανόμενοι εκ των εχόντων τα προσόντα να διορισθώσι και εις δημοτικά σχολεία, διορίζονται, μετατίθενται, τιμωρούνται και απολύονται καθ’ ον και οι εν τοις σχολείοις τούτοις υπηρετούντες τρόπον, και έχουσι τον αυτόν και εκείνοι μισθόν και τα αυτά δικαιώματα. Δύναται η τοιαύτη διδασκαλία ν’ ανατεθή και εις λειτουργούς της Δημοτικής Εκπαιδεύσεως υπηρετούντας εν Δημοσίοις σχολείοις επί επιμισθίω δρχ. 40 μηνιαίως, δια μίαν καθ’ εκάστην ώραν διδασκαλίας. Εν οις δημοτικοίς σχολείοις του Κράτους φοιτώσιν 20 τουλάχιστον Οθωμανοί ή Ισραηλίται μαθηταί αμφοτέρων των φύλων δύναται να διδάσκηται η Θρησκεία και η γλώσσα τούτων υπό διδασκάλων διοριζομένων υπό του αρμοδίου Νομάρχου μετά γνώμην του Επιθεωρητού των δημοτικών σχολείων, τη προτάσει του οικείου θρησκευτικού αρχηγού, επί βαθμώ και μισθώ κανονισθησομένω δια Β.Δ/τος. Άρθρ.3.-Προς μισθοδοσίαν των διδασκάλων τούτων αναγράφεται εν τω προϋπολογισμώ του επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας Εκπαιδεύσεως Υπουργείου και εν ταις δια την δημοτικήν εκπαίδευσιν δαπάναις η αναγκαία πίστωσις. Ο παρών νόμος τίθεται εις ισχύν από της δημοσιεύσεως αυτού εις την Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. 