4. ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ Αριθ. 4943/971 της 1/1 Φεβρ. 1977 (ΦΕΚ  Β΄60) Περί δημοσιεύσεως εις την Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της από 26.1.1977 Εθνικής Γενικής Συλλογικής Συμβάσεως Εργασίας, περί αυξήσεως των γενικών κατωτάτων ορίων μισθών και ημερομισθίων και ρυθμίσεως θεμάτων αναφερομένων εις την άδειαν μετ’ αποδοχών των μισθωτών κλπ. Έχοντες υπ’ όψει: Τας διατάξεις του Ν. 3239/55, ως ετροποποιήθησαν και συνεπληρώθησαν μεταγενεστέρως υπό των Ν.Δ. 3755/57, 186/69, 1198/72 και 73/74, αποφασίζομεν: Όπως δημοσιευθή εις την Εφημερίδα της Κυβερνήσεως η εν θέματι Σ.Σ.Ε., κατατεθείσα ημίν την 27.1.1977 συνταχθέντος προς τούτο του υπ’ αριθ. 1707/77 πρακτικού καταθέσεως, ήτις έχει ως ακολούθως: ΕΘΝΙΚΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΣΥΜΒΑΣΙΣ  ΕΡΓΑΣΙΑΣ Περί αυξήσεως των γενικών κατωτάτων ορίων μισθών και ημερομισθίων και ρυθμίσεως θεμάτων αναφερομένων εις την άδειαν μετ’ αποδοχών των μισθωτών κ.λ.π. Εν Αθήναις σήμερον την 26 Ιανουαρίου 1977, ημέραν Τετάρτην και ώραν 19.00’, εν τη αιθούση του Υπουργικού Συμβουλίου παρουσία του Πρωθυπουργού κ. Κων/νου Καραμανλή και των Υπουργών Συντονισμού και Εργασίας Π. Παπαληγούρα και Κ. Λάσκαρη, οι υπογεγραμμένοι, αφ’ ενός μεν 1) Δημ. Μαρινόπουλος, Πρόεδρος του Δ.Σ του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων, ως εκπρόσωπος τούτου, 2) Ιωάννης Πλατώνης Πρόεδρος του Δ.Σ. του Εμπορικού Συλλόγου Αθηνών, ως κοινός εκπρόσωπος των Εμπορικών Συλλόγων Αθηνών, Πειραιώς και Θεσσαλονίκης και 3) Γεώργιος Τερμεντζής, Νικ. Ορφανίδης και Κων/νος Κόντος, ως εκπρόσωποι της Γενικής Συνομοσπονδίας Επαγγελματιών και Βιοτεχνών Ελλάδος και αφ’ ετέρου Νικ. Παπαγεωργίου Πρόεδρος και Χρ. Καρακίτσος Γενικός Γραμματεύς της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδος ως εκπρόσωποι αυτής, άπαντες νομίμως εξουσιοδοτημένοι κατά τας διατάξεις του άρθρου 7 του Ν. 3239 / 55, διαβουλευθέντες τη μεσολαβήσει του Υπουργού Εργασίας Κων/ νου Λάσκαρη, προς εξέτασιν αιτημάτων της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδος, επί των εξ αυτών εχόντων ανάγκην νομοθετικής ρυθμίσεως, συμφωνούν, διακηρύσσουν και εισηγούνται προς την Κυβέρνησιν τ’ ακόλουθα, την ικανοποίησιν των οποίων αποδέχεται η Κυβέρνησις, δια του Πρωθυπουργού και των αρμοδίων Υπουργών: ΔΙΑΚΗΡΥΞΕΙΣ 1.Αναγνωρίζεται η ανάγκη όπως εντός του α΄ τριμήνου του 1978 καθιερωθή υπέρ των μισθωτών δικαίωμα απολήψεως πλήρους συντάξεως λόγω γήρατος, εκ του Ιδρύματος Κοινωνικών Αφαλίσεων, επί τη συμπληρώσει 35ετούς συνεχούς και πλήρους υπηρεσίας ή 10.500 ημερομισθίων εν τη ασφαλίσει του ΙΚΑ και υπό προϋποθέσεις ορισθησομένας μερίμνη του Υπουργείου Κοινωνικών Υπηρεσιών, μετά γνώμην του Γνωμοδοτικού Συμβουλίου Εργατικής και Κοινωνικής Πολιτικής. 2.Αναγνωρίζεται η ανάγκη αναπροσαρμογής των, υπό του Διανεμητικού Λογαριασμού Οικογενειακών Επιδομάτων Μισθωτών (και δια των υφισταμένων πόρων αυτού), χορηγουμένων επιδομάτων εις τα κάτωθι ποσά: α)δια τους δικαιούχους με 1 τέκνον, εις δρχ. 8 ημερ. β)                     »                 2                         28    »  γ)                     »                 3                         53    »  δ)                     »                 4                       100    »  ε)                     »                 5                       125    »  στ)                   »               6 και περισσότερα τέκνα, εις δρχ. 150 ημερησίως. Προκειμένου περί γυναικών δικαιούχων οικογενειακού επιδόματος εξ ιδίου δικαιώματος ένεκα θανάτου, αναπηρίας ή στρατεύσεως του συζύγου των, τα ως άνω επιδόματα δέον να αυξάνωνται κατά 100% επί δικαιούχων δι’ έν ή δύο τέκνα και κατά 50%, επί των λοιπών. 3.Αναγνωρίζεται η ανάγκη όπως ληφθή μέριμνα, ώστε ο Οργανισμός Απασχολήσεως Εργατικού Δυναμικού (εκ των ιδίων αυτού πόρων) να καταβάλη εις τας εργαζομένας και ησφαλισμένας γυναίκας την προκύπτουσαν διαφοράν μεταξύ του χορηγουμένου υπό του Ιδρύματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων ημερησίου επιδόματος κυήσεως και λοχείας και των πράγματι καταβαλλομένων υπό του εργοδότου ημερησίων αποδοχών, μετά την εξάντλησιν των χρονικών προθεσμιών του άρθρου 658 του Α.Κ. και μέχρι συμπληρώσεως των χρονικών ορίων της υποχρεωτικής αδείας των γυναικών, ένεκα τοκετού και λοχείας, εφ’ όσον δεν υφίσταται περί τούτου σχετική υποχρέωσις του εργοδότου. 4.Διακηρύσσεται η συμπίπτουσα θέσις των συμβαλλομένων μερών όπως κατοχυρωθή πλήρως η οικονομική αυτοδυναμία των συνδικαλιστικών οργανώσεων των μισθωτών. Διακηρύσσεται ομοίως η προσήλωσις των συμβαλλομένων μερών εις τας, προς τον σκοπόν αυτόν, δια της επί του άρθρου 22 του Συντάγματος ερμηνευτικής δηλώσεως, καθορισθείσας διαδικασίας. Προς υλοποίησιν της παρούσης διακηρύξεως τα συμβαλλόμενα μέρη θα συνεργασθούν εις τα πλαίσια του Γνωμοδοτικού Συμβουλίου Εργατικής και Κοινωνικής Πολιτικής, προς διατύπωσιν των προσηκουσών εισηγήσεων, δια τας αναγκαίας νομοθετικάς ρυθμίσεις. ΣΥΝΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ Οι υπογεγραμμένοι, νομίμως εξουσιοδοτημένοι, εκπρόσωποι των κατά νόμον αρμοδίων επαγγελματικών οργανώσεων των εργοδοτών και των εργαζομένων, επόμενοι των εκτεθεισών διακηρύξεών των, συνωμολόγησαν την παρούσαν Εθνικήν Γενικήν Συλλογικήν Σύμβασιν Εργασίας, έχουσαν ως ακολούθως: Άρθρον 1. Μισθοί και ημερομίσθια ασφαλείας. 1.Τα γενικά κατώτατα όρια μηνιαίων μισθών (μισθοί ασφαλείας) ως και ημερομισθίων (ημερομίσθια ασφαλείας), των δυνάμει σχέσεως εργασίας ιδωτικού δικαίου απασχολουμένων υπαλλήλων και εργατοτεχνιτών, αντιστοίχως, καθ’ άπασαν την χώραν, καθορίζονται ως ακολούθως: Α΄ Υπαλλήλων (αμφοτέρων των φύλλων): α)Δια τους άγοντας το 15 ον  ή 16 ον  έτος της ηλικίας, ασχέτως προϋπηρεσίας εις δρχ. 4.182 από 15 Φεβρουαρίου 1977 και εις δρχ. 4.372 από 1 Ιουλίου 1977. β)Δια τους άγοντας το 17 ον , 18 ον , ή 19 ον  έτος της ηλικίας εις δρχ. 5.019 από 15 Φεβρουαρίου 1977 και εις δρχ. 5.247 από 1 Ιουλίου 1977. γ)Μετά την συμπλήρωσιν του 19 ου  έτους της ηλικίας εις δρχ. 5.855 από 15 Φεβρουαρίου 1977 και εις δρχ. 6.121 από 1 Ιουλίου 1977. Β΄ Εργατοτεχνιτών (αρρένων): 1.Μετά την συμπλήρωσιν του 18 ου  έτους της ηλικίας των, ανεξαρτήτως προϋπηρεσίας ή προκειμένου περί μαθητευομένων μηχανοτεχνιτών του κλάδου της σιδηροβιομηχανίας, (Μετά την σελ. 120(β) Σελ. 120,01 Τεύχος 628 – Σελ. 69 Εθνικές Συλλογικές Συμβάσεις 15.Δ.β.4 13 μετά την συμπλήρωσιν του 18 ου  έτους της ηλικίας και ενός τουλάχιστον έτους απασχολήσεως εν τω κλάδω, εις δρχ. 281 από 15 Φεβρουαρίου 1977 και εις δρχ. 295 από 1 Ιουλίου 1977. 2.Τα γενικά κατώτατα όρια ημερομισθίων των εργατοτεχνιτριών και μαθητευομένων καθορίζονται κατά τους ορισμούς της παρ. 3 του άρθρου 1 της από 26.2.1975 Εθνικής Γενικής Συλλογικής Συμβάσεως Εργασίας «περί της εφαρμογής των αρχών ίσης αμοιβής αρρένων και θηλέων κλπ», (ΦΕΚ 276 τ. Β΄της 4.3.1975). Άρθρον 9. Διατηρούμεναι διατάξεις. 1.Διατηρούνται εν ισχύι, κατά τα ειδικώτερον εν αυταίς οριζόμενα και καθ’ ο μέρος δεν τροποποιούνται  υπό της παρούσης: α)Αι διατάξεις της από 26-2-75 Εθνικής Γενικής Συλλογικής Συμβάσεως Εργασίας, «περί της εφαρμογής των αρχών ίσης αμοιβής αρρένων και θηλέων, αυξήσεως των ημερών αδείας αναπαύσεως των εργατών και καθιερώσεως 45ώρου εβδομαδιαίας εργασίας των μισθωτών». (ΦΕΚ 276 τεύχος Β΄ της 4-3-75). β)Αι διατάξεις της παραγράφου 1, εδάφια α (περίπτωσις ββ) και β (περίπτωσις εε), ως και της παρ. 2 της υπ’ αριθ. 10 / 76 αποφάσεως του ΔΔΔΔ Αθηνών (ΦΕΚ 671 τεύχος Β΄ της 20-5-76) και γ)Αι διατάξεις της από 14-2-1961 συμπληρωματικής Εθνικής Γενικής Συλλογικής Συμβάσεως Εργασίας (ΦΕΚ 74 τεύχος Β΄της 6-3-61). 2.Διατηρούνται ωσαύτως εν ισχύι αι ευνοϊκώτεροι της παρούσης διατάξεις. 3.Τυχόν ανώτεροι, των δια της παρούσης καθοριζομένων, μηνιαίοι μισθοί ή ημερομίσθια, προβλεπόμενοι εκ νόμων, διαταγμάτων, Υπουργικών Αποφάσεων, συλλογικών συμβάσεων, αποφάσεων διαιτησίας, εσωτερικών κανονισμών, εθίμων, ή των ατομικών συμβάσεων εργασίας, δεν θίγονται υπό των διατάξεων της παρούσης. Άρθρον 10. Ισχύς. 1.Η ισχύς της παρούσης άρχεται από 15 Φεβρουαρίου 1977, εκτός εάν άλλως ορίζεται εν αυτή. 2.Μισθωτοί, εκ των υπαγομένων εις τας διατάξεις των άρθρων 3 έως και 7 της παρούσης τυχόντες δια το τρέχον έτος και μέχρι της ενάρξεως ισχύος της παρούσης, αδείας μετ’ αποδοχών διαρκείας μικροτέρας της δια της παρούσης οριζομένης, δικαιούνται της προκυπτούσης διαφοράς συμπληρωματικώς, εις χρόνον ορισθησόμενον κατά την κρίσιν του εργοδότου, εντός του τρέχοντος έτους. Η παρούσα δημοσιευθήτω δια της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως. Αι διατάξεις των άρθρ. 3, 4, 5, 6, 7, 8 και 10 παρ. 2 της ανωτέρω Σ.Σ.Ε. εκυρώθησαν και έχουν ισχύν νόμου δια του άρθρ. 8 Νόμ. 549/1977 (κατωτ. σελ. 246,03). (Αντί για τη σελ. 120,03) Σελ. 120,03(α) Τεύχος Δ101 – Σελ. 65 Εθνικές Συλλογικές Συμβάσεις 15.Δ.β.4 15 15.Δ.β.4 Εθνικές Συλλογικές Συμβάσεις 16 Άρθρον 2. Προσαύξησις τριετίας. 1.Εργατοτεχνίται και εργατοτεχνίτριαι απασχολούμενοι επί σχέσει εργασίας ιδιωτικού δικαίου και μη υπαγόμενοι εις ετέραν ειδικωτέραν συλλογικήν σύμβασιν εργασίας ή απόφασιν διαιτησίας, δικαιούνται μετά 3ετή υπηρεσίαν ή προϋπηρεσίαν, διανυθείσαν μετά την συμπλήρωσιν του 18 ου  έτους της ηλικίας των, προσαυξήσεως εκ ποσοστού 5% επί του κατά το προηγούμενον άρθρον, αναλόγως της περιπτώσεως, καθοριζομένου γενικού κατωτάτου ορίου ημερομισθίου (ημερομισθίου ασφαλείας). Ως προϋπηρεσία δια την εφαρμογήν της παρούσης παραγράφου λαμβάνεται υπ’ όψιν η διανυθείσα τοιαύτη παρ’ οιωδήποτε εργοδότη υφ’ οιανδήποτε ιδιότητα. Η προϋπηρεσία προσμετρείται από της υποβολής των αποδεικτικών ταύτης πιστοποιητικών. 2.Διατηρούνται εν ισχύι αι διατάξεις της παρ. 1 εδάφιον β΄ περίπτωσις (δδ), της υπ’ αριθ. 10/76 αποφάσεως του ΔΔΔΔ Αθηνών (ΦΕΚ 671 τ. Β΄ της 20-5-1976). Άρθρον 3. Άδεια ανηλίκων. Μισθωτοί, μη συμπληρώσαντες το 18 ον  έτος της ηλικίας των, δικαιούνται κατά πάσαν περίπτωσιν αδείας μετ’ αποδοχών διαρκείας κατ’ ελάχιστον όριον 18 αλλεπαλλήλων εργασίμων ημερών, εκτός εάν δικαιούνται μεγαλυτέρας διαρκείας τοιαύτης, κατ’ άλλας διατάξεις. Σελ. 120,02 Τεύχος 628 – Σελ. 70 Άρθρον 4. Άδεια επί τη λύσει της εργασιακής σχέσεως και  επί διαλειπούσης εργασίας. 1.Επιφυλασσομένης της εφαρμογής της επομένης παραγράφου, αι διατάξεις των παρ. 4 και 5 του άρθρου 5 του Α.Ν. 539/45 εφαρμόζονται επί λύσεως της σχέσεως εργασίας καθ’ οιονδήποτε τρόπον. 2.Εις περίπτωσιν λύσεως της σχέσεως εργασίας, συνεπεία λήξεως του χρόνου δι’ ον συνωμολογήθη ή της εποχιακής απασχολήσεως, πριν ή ο μισθωτός συμπληρώση τον βασικόν, δια την χορήγησιν αδείας χρόνον, ανεξαρτήτως άλλης εξ άλλου λόγου τυχόν οφειλομένης εις αυτόν αποζημιώσεως, καταβάλλονται εις αυτόν τόσοι ημερήσιοι μισθοί του, όσοι οι μήνες απασχολήσεώς του, παρά τω παρ’ ω ειργάσθη εργοδότη. 3.Εις περίπτωσιν διαλειπούσης ή εκ περιτροπής απασχολήσεως, δυνάμει της συμβάσεως εργασίας, ο μισθωτός δικαιούται μετά την συμπλήρωσιν δωδεκαμήνου εν τη σχέσει εργασίας παρά τη υποκειμένη επιχειρήσει, καθ’ έκαστον ημερολογιακόν έτος, αδείας μετ’ αποδοχών ίσης προς το έν δωδέκατον (1/12) της κατά τον Α.Ν. 539/45 ή ετέραν ειδικωτέραν διάταξιν τοιαύτης, δι’ έκαστον μήνα απασχολήσεώς του, πραγματοποιηθείσης εντός του χρονικού διαστήματος, το οποίον διέρευσεν από της προσλήψεώς του ή από της λήψεως της αδείας του προηγουμένου έτους, μέχρι της ημέρας ενάρξεως της αδείας. 4.Δια την εφαρμογήν των παραγράφων 2 και 3 του παρόντος άρθρου, ως μην θεωρείται συνεχής ή διακεκομμένη απασχόλησις είκοσι πέντε (25) ημερών. Το, κατά τον ανωτέρω υπολογισμόν, κλάσμα χρόνου αδείας, το υπερβαίνον την ημίσειαν ημέραν, στρογγυλοποιείται εις ολόκληρον ημέραν. 15.Δ.β.4 Εθνικές Συλλογικές Συμβάσεις 14 Αποδοχαί αδείας κατ’ αποκοπήν αμειβομένων Άρθρ.5.–(Αντικαθίσταται η παρ. 2 του άρθρ. 3 του Α.Νόμ. 539 / 1945, τόμ. 15 3  σελ. 280, 01). Άρθρον 6. Επίδομα αδείας. Εις περίπτωσιν λύσεως της σχέσεως εργασίας καθ’ οιονδήποτε τρόπον πριν ή ο μισθωτός συμπληρώση, παρά τω αυτώ εργοδότη δωδεκάμηνον συνεχή απασχόλησιν ή πριν ούτος λάβη την οφειλομένην εις αυτόν άδειαν ή τας αποδοχάς της αδείας χορηγείται υπό του εργοδότου και επίδομα αδείας ίσον προς τας αποδοχάς της αδείας. Το επίδομα τούτο πάντως δεν δύναται να υπερβή το ποσόν του ημίσεος μηνιαίου μισθού ή των 13 ημερομισθίων αναλόγως του τρόπου αμοιβής. Άρθρον 7. Κατάτμησις αδείας. Επιτρέπεται κατ’ εξαίρεσιν η εντός του αυτού ημερολογιακού έτους κατάτμησις του χρόνου αδείας εις δύο περίοδους, εξ ιδιαιτέρως σοβαράς ή επειγούσης ανάγκης της επιχειρήσεως ή εκμεταλλεύσεως ή κατ’ αίτησιν του μισθωτού, ένεκα δεδικαιολογημένης αιτίας μετ’ έγκρισιν κατ’ αμφοτέρας τας περιπτώσεις της αρμοδίας περιφερειακής υπηρεσίας του Υπουργείου Εργασίας. Εν ουδεμιά περιπτώσει η πρώτη περίοδος της αδείας δύναται να περιλαμβάνη ολιγωτέρας των έξ (6) εργασίμων ημερών, ή προκειμένου περί των περιπτώσεων του άρθρου 3 της παρούσης των δώδεκα (12) εργασίμων ημερών. Άρθρον 8. Έκτασις εφαρμογής διατάξεων περί αδειών. 1.Αι διατάξεις των άρθρων 3 έως και 7 της παρούσης έχουν εφαρμογήν επί προσώπων περί ων το άρθρον 8 παρ. 4 της από 26-2-1975 Εθνικής Γενικής Συλλογικής Συμβάσεως Εργασίας «περί εφαρμογής των αρχών της ίσης αμοιβής αρρένων και θηλέων, αυξήσεως των ημερών αδείας των εργατών κλπ.» (ΦΕΚ 276 / τεύχος Β΄της 4-3-1975) και υπό τους εν αυτώ όρους και προϋποθέσεις. 2.Αι διατάξεις των κατά τ’ ανωτέρω άρθρων δεν εφαρμόζονται επί προσώπων, περί ων: α)Ο Νόμος 4469 / 1965 «περί χορηγήσεως αποδοχών και επιδόματος αδείας εις τους εργατοτεχνίτας οικοδόμους». β)Η παράγραφος 5 του άρθρου 3 του Νόμου 4504/1966 «περί τροποποιήσεως και συμπληρώσεως διατάξεών τινων της εργατικής νομοθεσίας και περί ετέρων τινών διατάξεων». 