4. ΠΡΟΕΔΡΙΚΟΝ ΔΙΑΤΑΓΜΑ της 25 Μαΐου/17 Αυγ. 1932 Περί κωδικοποιήσεως των περί Καταστατικού Νόμου της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος. Άρθρ.22.-Πάς κληρικός, καλούμενος να δώση μαρτυρίαν εις δικαστικήν υπόθεσιν δεν δύναται να αρνηθή την μαρτυρίαν αυτού. Οι αρχιερείς, είτε ως μάρτυρες είτε ως μηνυταί ορκίζονται και εξετάζονται εν τη κατοικία αυτών, η δε μαρτυρία αυτών, γενομένης αιτήσεως, αναγινώσκεται εν τω ακροατηρίω. Τούτο ισχύει δια πάντα τα δικαστήρια. Ότι δε οι ιερωμένοι γνωρίζουσιν εκ του μυστηρίου της εξομολογήσεως, απαγορεύεται να ομολογήσωσι (Άρθρ. 21 εδάφ. 1 Νόμ. 5187). Προκειμένου να κληθώσιν ως μάρτυρες υπό λαϊκού δικαστηρίου οι υπό αρχιερέα κληρικοί ή μοναχοί, η αρμοδία δικαστική αρχή οφείλει να ανακοινοί τούτο εις τον οικείον αρχιερέαν (άρθρ. 21 εδάφ. 2 Νόμ. 5187). Οι κληρικοί, είτε ανακρινόμενοι είτε δημοσίαν υπηρεσίαν αναλαμβάνοντες, αντί όρκου παρέχουσι την εξής διαβεβαίωσιν, οι μεν αρχιερείς «διαβεβαιούμαι επί τη αρχιερωσύνη μου κλπ.», οι δε πρεσβύτεροι και διάκονοι «διαβεβαιούμαι επί τη ιερωσύνη μου κλπ.» (άρθρ. 21 εδάφ. 3 Νόμ. 5187). Η ούτω παρεχομένη διαβεβαίωσις έχει την του κοινού όρκου ισχύν και πάσα παράβασις, πλην των εκκλησιαστικών ποινών, συνεπάγεται και τας επί ψευδορκία και επί επιορκία ποινάς του ποινικού Νόμου, καταγιγνωσκομένας υπό των ποινικών δικαστηρίων (άρθρ. 21 εδάφ. 4 Νόμ. 5187). Δια τας λοιπάς διατάξεις βλ. ανωτ. σελ. 12. Σελ. 438 167-108 