11. ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ Αριθ. 36 Πρωτ. 16250/16800/1932 Το τέλος της εκ νέου εγγραφής των υποθέσεων μετ’ αναβολήν ή μετά διαγραφήν εις τα πινάκια κανονίζεται επί τη βάσει του νόμου περί χαρτοσήμου εν συνδυασμώ προς το άρθρ. 12 του Ν.Δ. της 4/9 Σεπτ. 1925 περί πινακίων κλπ. Προς τους κ.κ. προέδρους και εισαγγελείς των δικαστηρίων και ειρηνοδίκας του Κράτους. (Κοινοποιητέα εις τους ειρηνοδίκας δια των κ.κ.  εισαγγελέων παρά πρωτοδίκαις). Δια του άρθρ. 25 εδ. Α άριθ. 5, εδ. β αριθ. 5, εδ. γ΄ αριθ. 3 και εδ δ΄ αριθ. 2, του ν. 4755/1930 περί τελών χαρτοσήμου ωρίσθη το τέλος εγγραφής των υποθέσεων εις τα πινάκια των παντός βαθμού πολιτικών δικαστηρίων. Εγεννήθη όμως εν τη εφαρμογή της διατάξεως ταύτης αμφιβολία αν κατά την νέαν εγγραφήν των υποθέσεων μετ’ αναβολήν ή μετά διαγραφήν θα καταβάλληται επίσης το κατά το ανωτέρω άρθρ. 25 του περί χαρτοσήμου νόμου οριζόμενον δι’ έκαστον δικαστήριον απλούν τέλος, θεωρουμένων ως καταργηθεισών των διατάξεων του άρθρ. 12 του Ν.Δ. της 4/9 Σεπτ. 1925, περί τροποποιήσεως των περί πινακίου κλπ. διατάξεων (10.Αβ.51), ή τουναντίον αν εξακολουθώσιν ισχύουσαι αι διατάξεις του ρηθέντος Ν.Δ/τος του έτους 1925 καθ’ ας δια την μετ’ αναβολήν εγγραφήν καταβάλλεται διπλούν τέλος, δια δε την κατόπιν διαγραφής τοιαύτην πενταπλούν τέλος. Καθ’ α μανθάνομεν, εις πολλά των δικαστηρίων εφαρμόζεται η πρώτη εκδοχή, εις τούτο δε, ως λέγεται, συνετέλεσε και η δια του υπ’ αριθ. 53359 έτους 1931 εγγράφου του υπουργείου Δικαιοσύνης προς το επί των Οικονομικών (κοινοποιηθέντος εγκυκλίως προς τας δικαστικάς αρχάς δια της υπ’ αριθ. 530 έτους 1931 εγκυκλίου του υπουργείου Οικονομικών) διδομένη γνώμη. Αλλά το ρηθέν έγγραφον του υπουργείου της Δικαιοσύνης αποφαίνεται ότι πρέπει να καταβάλληται εκ νέου το νόμιμον τέλος δια τας μετ’ αναβολήν εγγραφάς και καθορίζεται ποίος είναι ο υπόχρεως εις την καταβολήν του τέλους τούτου, εις απάντησιν σχετικού ερωτήματος υποβληθέντος αυτώ. (Αντί της σελ. 65) Σελ. 65 (α) ΛΘ-75 Κώδικας Τελών Χαρτοσήμου 28.Α.α.11 Δεν ησχολήθη όμως το ρηθέν έγγραφον με το ζήτημα ποίον είναι το νόμιμον τέλος, διότι δεν ηρωτήθη περί τούτου. Ουχί ορθώς λοιπόν εχρησίμευσε το ρηθέν έγγραφον εις υποστήριξιν της ρηθείσης πρώτης εκδοχής. Νυν λαμβάνοντες αφορμήν εκ της το πρώτον ήδη υποβληθείσης ημίν απορίας, ανακοινούμεν ότι κατά γνώμην ημών, το νόμιμον τέλος κανονίζεται επί τη βάσει μεν του άρθρ. 25 του περί χαρτοσήμου νόμου, αλλ’ εν συνδυασμώ προς τας διατάξεις του άρθρ. 12 του προρρηθέντος Ν.Δ/τος του έτους 1925. Διότι αι διατάξεις του άρθρου τούτου 12 σκοπούσαι τον περιορισμόν των αναβολών των δικών και καθορίσασαι επί τούτω τέλος διπλούν ή πενταπλούν δια τας μετ’ αναβολήν ή μετά διαγραφήν νέας εγγραφάς, δεν δύνανται καθ’ ο ειδικαί και ειδικόν σκοπόν επιδιώκουσαι εν τη διεξαγωγή των δικών, να θεωρηθώσιν ως καταργηθείσαι δια του γενικού περί χαρτοσήμου νόμου, αφού δεν περιέχεται εν τούτω ρητή διάταξις περί καταργήσεως αυτών. Τοιαύτη γνώμη υποστηρίζεται και υπό της υπ’ αριθ. 26 έτους 1931 γνωμοδοτήσεως του παρά τω Αρείω Πάγω αντεισαγγελέως κ. Γιδοπούλου. Κατά ταύτα το υπό του νόμου περί χαρτοσήμου εν άρθρ. 25 οριζόμενον απλούν τέλος δια τας εν τοις πινακίοις εγγραφάς είναι εφαρμοστέον μόνον κατά την πρώτην εγγραφήν των υποθέσεων, διατηρουμένων εν ισχύϊ δια τας επομένας εγγραφάς των διατάξεων του άρθρ. 12 του ρηθέντος Ν.Δ/τος του έτους 1925. 