2. ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ της 2 Απρ./13 Μαΐου 1835 (ΦΕΚ 17) Περί μεταφράσεως της Παλαιάς Γραφής. Η Σύνοδος, παραβαλούσα την προ μηνών αναφανείσαν εκ του Εβραϊκού μετάφρασιν της Παλαιάς Γραφής προς την κανονικήν των εβδομήκοντα μετάφρασιν, και ευρούσα αυτήν διαφέρουσαν εκείνης. Οφείλουσα κατά τα παρά της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας παραδεδεγμένα να διατηρήση ως τα παρέλαβε και τους χριστιανούς να προφυλάξη από πάσης παρεκτροπής των ανέκαθεν παραδεδεγμένων. Έχουσα υπ’ όψιν το άρθρ. 11 του από 23 Ιουλίου (4 Αυγούστου) του 1833 Β.Δ/τος. Κατ’ έγκρισιν της Κυβερνήσεως της Α.Μ. ΔΙΑΚΗΡΥΤΤΕΙ α΄.Κανονική μετάφρασις της Π. Διαθήκης είναι και λέγεται η ανέκαθεν παρά τη Ανατολική Εκκλησία μόνη μετάφρασις των εβδομήκοντα, και αυτή αναγινώσκεται εις τας εκκλησίας, και αυτή είναι και εις χρήσιν του κλήρου, της νεολαίας, και εν γένει του λαού, καθ’ όσον αφορά την θρησκευτικήν αυτού διδασκαλίαν. β΄.Πάσα άλλη μετάφρασις της Π. Διαθήκης είτε εκ του Εβραϊκού είτε εξ άλλης γλώσσης αποδοκιμάζεται εις την ανωτέρω χρήσιν, και κηρύττεται ακανόνιστος και απαράδεκτος εις την Ανατολικήν Εκκλησίαν. 