1. ΑΝΑΓΚ. ΝΟΜΟΣ 2432 της 3/4 Ιουλ. 1940 Περί καθορισμού ορίου ηλικίας επί των υπαλλήλων εταιρειών διαχειριζομένων δημόσια συμφέροντα. Άρθρον 1 1.Εις εταιρείας διαχειριζομένας, είτε επί τη βάσει ειδικών διατάξεων, είτε δυνάμει συμβάσεων μετά του Δημοσίου, υποθέσεις δημοσίου συμφέροντος και εις ας μέχρι της δημοσιεύσεως του παρόντος νόμου δεν ισχύουν κανονισμοί, εγκεκριμένοι υπό του Κράτους, καθορίζοντες όριον ηλικίας προς υποχρεωτικήν έξοδον του υπαλληλικού προσωπικού αυτών, δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιώνται ως υπάλληλοι ή υπηρέται ή προς άσκησιν διοικητικής εν αυταίς υπηρεσίας πρόσωπα υπερβάντα το «65ον» έτος της ηλικίας αυτών, (ως και τα συμπληρώσαντα ή συμπληρούντα 38 ετών συντάξιμον υπηρεσίαν.) Το όριον ηλικίας ηυξήθη εις 65 έτη δια του Νόμ. 1225/1944 (κατωτ.αριθ. 5). Η εντός ( ) φράσις κατηργήθη αφ’ ης ίσχυσε δια του Νόμ. 738 της 7/11 Οκτ. 1943 (ΦΕΚ Α΄ 339). 2.Αι διατάξεις της προηγουμένης παραγράφου τίθενται εις εφαρμογήν κατά εταιρείαν, εκ των εν αυτή αναφερομένων, δι’ αποφάσεων, του υφυπουργού Εργασίας, του αρμοδίου κατ’ αντικείμενον υπουργού και του υπουργού των Οικονομικών, δημοσιευομένων δια της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως. 3.Οι κατ’ εφαρμογήν των διατάξεων της παραγρ. 1 του παρόντος άρθρου απομακρυνόμενοι της υπηρεσίας, εφ’ όσον κέκτηνται τριετή τουλάχιστον πραγματικήν υπηρεσίαν, δικαιούνται παρά του Ασφαλιστικού Οργανισμού αυτών συντάξεως, ίσης τουλάχιστον προς το υπό των διάταξεων του οικείου καταστατικού καθοριζόμενον κατώτατον όριον συντάξεως, δια τους εξερχομένους λόγω ορίου ηλικίας και αν έτι δεν συνεπλήρωσαν τον αναγκαίον προς τούτο συντάξιμον χρόνον. Η σύνταξις αύτη εν ουδεμιά περιπτώσει δύναται να είναι κατωτέρα των 1.200 δραχμών. 4.Η ηλικία των υπαλλήλων και υπηρετών, των εν τη παραγρ. 1 του παρόντος άρθρου αναφερομένων εταιρειών, αποδεικνύεται μόνον δια ληξιαρχικής πράξεως γεννήσεως, ή δια της εν τω μητρώω των αρρένων εγγραφής αυτών. Μόνον εν ελλείψει των στοιχείων τούτων επιτρέπεται ο δια δικαστικής αποφάσεως καθορισμός της ηλικίας τούτων μετά προσεπίκλησιν του αρμοδίου, κατ’ αντικείμενον υπουργού, αποκλειομένης πάντως, της δια δικαστικής αποφάσεως ή άλλης πράξεως διορθώσεως της χρονολογίας της γεννήσεώς των. «5.Αι περί διορισμών, προαγωγών, κατατάξεων, μεταθέσεων και απολύσεων αποφάσεις των διοικητικών συμβουλίων των εν λόγω εταιρειών, αφορώσαι το προσωπικόν αυτών εν γένει ουδεμίαν έχουσιν ισχύν εφ’ όσον δεν δημοσιευθώσι πρότερον εις το τεύχος «Πράξεις Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου κλπ.» της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως, καθοριζομένης εις τούτο ιδίας σελίδος». Η παρ. 5 προσετέθη υπό του Α.Ν. 2449/1940 (κατωτ.αριθ. 2) ούτινος βλ. μεταβατικήν διάταξιν: Δια του άρθρ. 4 Ν.Δ. 422/1941 (τόμ. 28 σελ. 145) και δια του άρθρ. 3 του Νόμ. 1606/1950 (τόμ. 26 σελ. 117) ορίζεται ότι αι διατάξεις του Α.Ν. 2449/1940 δεν έχουσιν εφαρμογήν επί του προσωπικού εν γένει της Εταιρείας Διαχειρίσεως των εις την υπηρεσίαν του Ελληνικού Δημοσίου χρέους Υπεγγύων Προσόδων. Άρθρον 2 Μέλη Διοικητικών Συμβουλίων Εταιρειών, υπαγομένων εις τας διατάξεις του προηγουμένου άρθρου, παραβαίνοντες τας διατάξεις του παρόντος ή παρέχοντες προς τας εντεταλμένας την παρακολούθησιν της εφαρμογής αυτών Αρχάς, ψευδείς πληροφορίας, τιμωρούνται δια χρηματικής ποινής (δραχμών 10.000–50.000), εν υποτροπή δε και δια φυλακίσεως ενός μέχρι τριών μηνών. Την ποινικήν δίωξιν ασκεί ο παρά Πλημμελειοδίκαις Εισαγγελεύς, κατ’ έγκλησιν της αρμοδίας Αρχής ή παντός άλλου  (Αντί της σελ. 83) Σελ. 83(α) Τεύχος 667-Σελ. 25 Εταιρείες διαχειριζόμενες δημόσια συμφέροντα 12.Β.δ.1 έχοντος έννομον συμφέρον. Δια το μέτρον των χρηματικών ποινών βλ. άρθρ. 2 Νόμου 110/1945 και άρθρ. 57 Ποιν. Κώδικος (τόμ. 8 σελ. 6 και 28). Άρθρον 3 Η ισχύς του παρόντος άρχεται από της δημοσιεύσεως αυτού εις την Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. 