3. ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ Υπουργείων Οικονομικών-Δικαιοσύνης Αριθ. πρωτ. 104569/1934    Αριθ.εγκυκλ. 28 Περί συμπληρώσεως της υπ' αριθ. 125680/61, 57620/85 κοινής εγκυκλίου υπουργείων Οικονομικών και Δικαιοσύνης ως προς την υποχρέωσιν προς πληρωμήν εξόδων διατροφής των εν αγροτικαίς φυλακαίς κρατουμένων και εργαζομένων καταδίκων, κατόπιν του νόμου 5793. Προς τους κ.κ. προέδρους και εισαγγελείς εφετών και πλημμελειοδικών, τους ειρηνοδίκας και ειδικούς πταισματοδίκας, δημοσίους κατηγόρους και γραμματείς ποινικών δικαστηρίων, τους διευθυντάς, διευθύνοντας αρχιφύλακας και επιστάτας των φυλακών του Κράτους και τους κ.κ. διευθυντάς των ταμείων του Κράτους. (Κοινοποιουμένη και εις τας γενικάς Διοικήσεις και τους κ.κ. οικονομικούς επιθεωρητάς και οικ. εφόρους). Δια της υπ' αριθ. 125680/57620/61/85 της 12 Σεπτεμβρίου 1931 κοινής εγκυκλίου διαταγής «περί κοινοποιήσεως των εις την προσωπικήν κράτησιν των οφειλετών του Δημοσίου και τα έξοδα διατροφής των κρατουμένων αφορωσών διατάξεων του νόμου περί εισπράξεως των δημοσίων εσόδων και οδηγιών δια την ακριβή εφαρμογήν αυτών» ηρμηνεύθησαν αι διατάξεις του άρθρου 62 παράγραφος 2 του νόμου τούτου, καθ' ας χαρακτηρίζεται ως δικαστικόν έξοδον η δαπάνη διατροφής μόνον των μη εργαζομένων εν ταις φυλακαίς υποδίκων και καταδίκων , των εκ τούτων εργαζομένων διαρκούσης της εκτίσεως της ποινής ή της υποδικίας των μη υποχρεουμένων εις απόδοσιν της δαπάνης της διατροφής των. Ετονίσθη επίσης εν τη αυτή εγκυκλίω  ότι σκοπός του νομοθέτου είναι όπως απαλλάξη  της δαπάνης ταύτης ουχί τους οπωσδήποτε εν  ταις φυλακαίς ασχολουμένους εις εργασίαν  τινά,   αλλ'  εκείνους    μόνον   περί   ων  προβλέπει 9.Ε.γ.3 Βεβαίωση και είσπραξη ποινικών εξόδων το άρθρον 6 του Ν.Δ. της 16/16 Σεπτεμβρίου 1926 «περί τροποποιήσεως, αυθεντικής ερμηνείας, και συμπληρώσεως διατάξεών τινων του Ν.Δ. της 11 Μαρτίου 1926 «περί μετατροπής εις αυτόνομον Οργανισμόν της παρά τω υπυργείω της Δικαιοσύνης Διευθύνσεως Φυλακών», εκείνους δηλαδή οι οποίοι απολαμβάνουν του ευεργετικού υπολογισμού των ημερών εργασίας εις δύο ή μίαν και ημίσειαν εκτιομένης ποινής, κατά τας διακρίσεις του άρθρου τούτου, και οίτινες καταλείπουσιν υπέρ του Δημοσίου το ήμισυ ή, κατά τας περιστάσεις, και πλέον του ημίσεος εκ του ημερομισθίου της εργασίας αυτών. Αι διατάξεις αύται τόσον του άρθρου 9 του Ν.Δ. της 11/11 Μαρτίου 1926 «περί μετατροπής εις αυτόνομον Οργανισμόν της παρά τω υπουργείω Δικαιοσύνης Διευθύνσεως Διοικήσεως Φυλακών» όσον και του άρθρ. 6 του ανωτέρω Ν.Δ. της 16 Σεπτεμβρίου 1926 ουδένα έθετον περιορισμόν δια τους εν ταις αγροτικαίς φυλακαίς εργαζομένους δια τον λογαριασμόν του Δημοσίου κρατουμένους, ως προς τον υπολογισμόν των ημερών εργασίας, καθόσον, ανεξαρτήτως της υπό του εργαζομένου καταδίκου εκτισμένης ποινής, άπασαι αι ημέραι εργασίας τούτου ηλάττωνον την ποινήν αυτού, κατά τας διακρίσεις των διατάξεων του ανωτέρω νόμου. Κατόπιν όμως της τροποποιήσεως των ανωτέρω διατάξεων, των αφορωσών εις τον ευεργετικόν υπολογισμόν των ημερών εργασίας, υπό του Ν. Διατάγματος της 4 Ιουλίου 1933, του κυρωθέντος δια του νόμου 5793 και καθ' ο δια τους καταδικασθέντας εις ποινήν στερητικήν της ελευθερίας ανωτέραν των έξ μηνών, πάσα ημέρα εργασίας εν οργανωμέναις φυλακαίς, εκτελουμένης είτε δια λογαριασμόν του Κράτους είτε δι' εκμισθώσεως προς τρίτους, δύναται να υπολογίζεται η μέν εν ταις εν υπαίθρω εργασίαις ως δύο ημέραι, η δε της εντός των φυλακών εργασίας ως μία και ημίσεια ημέρα εκτιθείσης ποινής, υπό την προϋπόθεσιν όμως όπως ο κατάδικος εκτίση άνευ ευεργετικού υπολογισμού τουλάχιστον το ήμισυ της ποινής του, ουδέποτε δ' ολιγώτερον των έξ μηνών (άρθρ. 1 νόμου 5793), εγεννήθη το ζήτημα αν κρατούμενός τις εν αγροτικαίς φυλακαίς, εκτίων ποινήν μέχρις έξ μηνών και εργαζόμενος δια λογαριασμόν του Κράτους, υποχρεούται εις την πληρωμήν των εξόδων διατροφής δι' όσας ημέρας ήθελεν εργασθή, εφ' όσον οπωσδήποτε δεν πρόκειται να υπολογισθώσιν ευεργετικώς εις την ποινήν αυτού. Και εις την περίπτωσιν ταύτην γνωρίζομεν υμίν ότι ο εργαζόμενος κατάδικος δεν υποχρεούται εις την πληρωμήν των εξόδων διατροφής, καθόσον ούτος παρέχει την εργασίαν αυτού εις το Κράτος καθ' ον τρόπον παρέχεται αύτη και υπό των λοιπών κρατουμένων, των απολαμβανόντων του ευεργετικού υπολογισμού των ημερών εργασίας, καθόσον ο νομοθέτης γενικώς, δια την απαλλαγήν του καταδίκου από της δαπάνης δαιτροφής, απέβλεψεν εις την από τούτου παροχήν εργασίας εις το Κράτος, άνευ περιορισμού τινος εν σχέσει προς την υπ' αυτού εκτιομένην ποινήν. 