2. ΠΡΟΕΔΡΙΚΟΝ ΔΙΑΤΑΓΜΑ της 8/13 Απρ. 1932 Περί κωδικοποιήσεως των διατάξεων των νόμων π.χρονικών ορίων εργασίας εις τα καταστήματα κλπ. Κατηργήθη, πλην του κατωτέρω παρατιθεμένου άρθρ. 18, δια του εδαφ. α΄ παρ. 2 άρθρ. 16 Ν.Δ. 1037/1971, (κατωτ. αριθ. 8). Άρθρον 18 (Άρθρον 7 ν. 4486) Η διάρκεια της εργασίας και υπαλληλικού προσωπικού (των ανωνύμων εταιρειών, των τραπεζών, και) των γραφείων εν γένει δεν δύναται να υπερβαίνη ημερησίως τας οκτώ ώρας. Όπου δι’ εθίμου καθιερώθη μικροτέρας διαρκείας εργασία ισχύει το έθιμον τούτο. «Εκ του ανωτέρω προγράμματος εργασίας επιτρέπεται παρέκκλισις μέχρι 2 ωρών ημερησίως και δια χρονικόν διάστημα ουχί μείζον των 60 εργασίμων ημερών κατ’ έτος. Δια τας προσθέτους ταύτας  ώρας εργασίας και προκειμένου μόνον περί υπαλλήλων, εργατών, ή υπηρετών, των οποίων αι μηνιαίαι τακτικαί αποδοχαί δεν υπερβαίνουσι τας 5.000 δραχμών, καταβάλλεται ο αντίστοιχος μισθός, αποζημίωσις ή ημερομίσθιον της κανονικής ώρας εργασίας, ηυξημένης κατά 30%. Δια τας παρεκκλίσεις ταύτας χορηγούνται ειδικαί άδειαι παρά των επιθεωρητών ή εποπτών εργασίας και, εν ελλείψει τούτων, παρά των κατά τόπους αστυνομικών αρχών, υποκείμεναι εις το αυτό τέλος χαρτοσήμου εις ο και αι άδειαι υπερωρίας των βιομηχανικών εργοστασίων». Η οκτάωρος εργασία εμειώθη εις 7 ώρας δια τας τραπέζας και ανων. εταιρείας, υπό του άρθρ. 7 του Α.Ν. 547 (κατωτ.αριθ. 4) υφ’ ου και αντικατεστάθησαν αι εντός « » παράγραφοι. Δια το ηυξημένον ωρομίσθιον των υπερωριών βλ. ήδη άρθρ. 1 Νόμ. 435/1976 (τόμ. 15 σελ. 136,03). 