1. ΝΟΜΟΣ 6299 της 29/29 Σεπτ. 1934 Περί τροποποιήσεως και συμπληρώσεως του ν. 2112 π. υποχρεωτικής καταγγελίας της συμβάσεως εργασίας ιδιωτικών υπαλλήλων, ως ετροποποιήθη και συνεπληρώθη υπό του ν. 4558. Άρθρον μόνον Προκειμένου περί επιχειρήσεων κοινής ωφελείας, απασχολουσών πλέον των 50 μισθωτών, είναι άκυροι και θεωρούνται ως μηδέποτε γενόμεναι καταγγελίαι της συμβάσεως εργασίας, γενόμεναι παρά των επιχειρήσεων τούτων άνευ προηγουμένης συμφώνου γνώμης συμβουλίου, ορισθησομένου δια Προεδρικού Διατάγματος, εφ’ όσον αφορώσιν εις το εν τέταρτον και πλέον του μισθωτού προσωπικού και πρόκειται να πραγματοποιηθώσιν εντός του αυτού έτους. Αι τοιαύται καταγγελίαι συμβάσεως, γενόμεναι από 1 Ιαν. 1932, θεωρούνται πάσαι άκυροι εξ υπαρχής, εάν το κατά το προηγούμενον εδάφιον συμβούλιον, εντός δύο μηνών από της ισχύος του παρόντος νόμου, δεν αποφανθή περί της ανάγκης και του δεδικαιολογημένου αυτών εν τω συνόλω των. Δια Διατάγματος θέλει ορισθή η σύνθεσις του συμβουλίου, η ενώπιον αυτού διαδικασία, και αι λεπτομέρειαι της εφαρμογής του παρόντος νόμου. Εις εκτέλεσιν του νόμου τούτου εξεδόθη το κατωτέρω Π. Διάταγμα. 