18. ΒΑΣΙΛΙΚΟΝ ΔΙΑΤΑΓΜΑ υπ’ αριθ. 533 της 27 Ιουλ./9 Αυγ. 1968 (ΦΕΚ Α΄ 177) Περί επεκτάσεως της νομοθεσίας του Ταμείου Ασφαλίσεως Εμπόρων εις άπασαν την Δωδεκάνησον. Έχοντες υπ’ όψιν: 1.Τας διατάξεις του άθρρ. 15 παρ. 3 του από 9/15 Μαΐου 1947 Β.Δ/τος «περί προσωρινής διοικήσεως στρατιωτικώς κατεχομένων και προσαρτωμένων χωρών». 2.Την δια της υπ’ αριθ. 8121/12.2.68 αναφοράς του Ταμείου Ασφαλίσεως Εμπόρων υποβληθείσαν τω Υπουργείω Εργασίας πρότασιν του Δ.Σ. αυτού, περί επεκτάσεως της Νομοθεσίας του Ταμείου εις άπασαν την Δωδεκάνησον. 3.Την υπ’ αριθ. 321/1968 γνωμοδότησιν του Συμβουλίου Επικρατείας, προτάσει του Ημετέρου Υπουργικού Συμβουλίου, απεφασίσαμεν και διατάσσομεν: Άρθρον μόνον.-1.Από 1ης Ιουλ. 1968 επεκτείνεται εφ’ ολοκλήρου της Δωδεκανήσου άπασα η διέπουσα το Ταμείον Ασφαλίσεως Εμπόρων νομοθεσία αμφοτέρων των Κλάδων Ασφαλίσεως (Συντάξεως και Ασθενείας). 2.Δια τα δυνάμει των διατάξεων του παρόντος άρθρου υποχρεωτικώς ασφαλιζόμενα εις το Ταμείον Ασφαλίσεως Εμπόρων πρόσωπα και κατ’ εξαίρεσιν των εν παρ. 4 του άρθρ. 5 του Β.Δ. 47/64 οριζομένων, ο εν τη περιφερεία της Δωδεκανήσου χρόνος πραγματικής απασχολήσεως εις επαγγέλματα του άρθρ. 1 του Β.Δ. 47/64 κατά το από της ενσωματώσεως της εις την Ελληνικήν Επικράτειαν (ήτοι από 28/10/1947) και μέχρι της 30/6/1968 χρονικόν διάστημα, δύναται να αναγνωρίζεται, εν όλω ή εν μέρει. λογιζόμενος ως χρόνος πραγματικής παρά τω Ταμείω Ασφαλίσεως Εμπόρων ασφαλίσεως δι’ αποφάσεως του Δ.Σ. τη αιτήσει του ησφαλισμένου, υποβαλλομένη εντός ανατρεπτικής προθεσμίας ενός έτους από της 1/7/1968. Η ανωτέρω προθεσμία παρετάθη αφ’ ης έληξεν, μέχρι 31 Δεκ. 1970, δια του υπ’ αριθ. 516 της 24 Ιουλ./6 Αυγ. 1970 Β.Δ. (ΦΕΚ Α΄ 164). «Κατά παρέκκλισιν των διατάξεων του προηγουμένου εδαφίου ως και εκείνων της παρ. 2 του άρθρου μόνου του Β.Δ. 297/68 (ΦΕΚ 92/29.4.68 τ. Α΄) «περί επεκτάσεως της νομοθεσίας του ΤΕΒΕ εις άπασαν την Δωδεκάνησον ή κατά τα άνω προϋπηρεσία προσώπων ησφαλισμένων εις εν εκ των δύο Ταμείων ΤΑΕ ή ΤΕΒΕ, αναγνωρίζεται υπό του Ταμείου εις ο ταύτα είναι ησφαλισμένα ως εκ της φύσεως του νυν ασκουμένου επαγγέλματος και ανεξαρτήτως αν το ασκηθέν τότε παρ’ αυτών επάγγελμα υπάγεται εις την ασφάλισιν του ετέρου Ταμείου». Το εντός « » δεύτερον εδάφιον προσετέθη δια του υπ’ αριθ. 516/1970 Β.Δ/τος. 3.Ο κατά την προηγουμένην παράγραφον αναγνωριζόμενος χρόνος, υπολογίζεται υποχρεωτικώς κατά τον διακανονισμόν της συντάξεως, ως διανυθείσας εις την Α΄ ασφαλιστικήν κατηγορίαν και ως τοιούτος εξαγοράζεται δια της καταβολής δι’ έκαστον αναγνωριζόμενον μήνα εισφοράς ίσης προς την μηνιαίαν εισφοράν της Α΄ ασφαλιστικής κατηγορίας, την ισχύουσαν κατά τον χρόνον υποβολής της αιτήσεως. «Το ούτω υπολογιζόμενον ποσόν εξαγοράς, δύναται να εξοφληθή και εις μηνιαίας δόσεις καθοριζομένας δια της εκγρινούσης την αναγνώρισιν αποφάσεως του Διοικητικού Συμβουλίου ουχί πάντως περισσοτέρας των 36 εάν ο αναγνωριζόμενος χρόνος δεν υπερβαίνη την 10ετίαν ή των 60 εφ’ όσον αναγνωρίζονται περισσότερα των 10 έτη, της πρώτης τούτων καταβλητέας εντός του επομένου μηνός από της κοινοποιήσεως του σχετικού λογαριασμού». Το εντός « »δεύτερον εδάφιον, αριθμηθέν ως άρθρ. 5α του Β.Δ. 47/1964 (ανωτ. σελ. 274, 12) αντικατεστάθη ως άνω δια της παρ. 1 άρθρ. 2 Β.Δ. 409 της 18/26 Ιουν. 1969 (ΦΕΚ Α΄ 122). Κατά την εξόφλησιν δια μηνιαίων δόσεων, εν περιπτώσει αναπροσαρμογής του ποσού της μηνιαίας εισφοράς της Α΄ ασφαλιστικής κατηγορίας, το ποσόν των μη καταβληθεισών δόσεων των αναγομένων εις τον μετά την αναπροσαρμογήν χρόνον, αναπροσαρμόζεται αναλόγως. Αι καθυστερούμεναι δόσεις πέραν του μηνός καθ’ ον τυγχάνουν απαιτηταί, υπόκεινται  εις τας επιβαρύνσεις του άρθρ. 86 του Καταστατικού του Ταμείου. Καθυστέρησις καταβολής 6 δόσεων, συνεχών ή ου, συνεπάγεται απώλειαν    του    δικαιώματος    αναγνωρίσεως    ολοκλή(Αντί της σελ. 274, 17(γ) Σελ. 274,161 Τεύχος 505-Σελ. 39 Καταστατικό Ταμείου ΑσφαλίσεωςΕμπόρων (Τ.Α.Ε) 39.Ε.α.18 ρου του υπολοίπου του αναγνωρισθέντος χρόνου. 4.α)«Αι περί παροχών διατάξεις του Κλάδου Συντάξεως του Ταμείου, εφαρμόζονται και δια τα πρόσωπα του παρόντος άρθρου, εφ’ όσον η ασφαλιστική αυτών περίτωσις πραγματοποιηθή ως κάτωθι: αα)Διακοπή επαγγέλματος λόγω θανάτου, εφ’ όσον ο θάνατος επήλθεν μετά την 1.7.68 και υπό την προϋπόθεσιν ότι ο θανών είχεν ασφαλισθή εις το Ταμείον ή είχεν υποβάλει εν ζωή σχετικήν προ τούτο αίτησιν, ή υπεβληθή τοιαύτη υπό των δικαιοδόχων του το  βραδύτερον εντός μηνός από της δημοσιεύσεως του παρόντος. ββ)Διακοπή επαγγέλματος λόγω αναπηρίας ή λόγω γήρατος, εφ’ όσον παρήλθεν τριετία ή πενταετία αντιστοίχως από της υπαγωγής του εις την ασφάλισιν του Ταμείου.  Εις απάσας τας ως άνω περιπτώσεις απαραίτητος προϋπόθεσις τυγχάνει η αναγνώρισις και εξαγορά του αναγκαίου συνταξίμου χρόνου. Επί περιπτώσεων αναπηρίας εντός της κατά τα άνω τριετίας, εφαρμόζονται αι διατάξεις του άρθρ. 92α του Καταστατικού του Ταμείου περί «εφ’ άπαξ παροχής». Δια την χορήγησιν της συντάξεων εις απάσας τας ως άνω περιπτώσεις ή της εφ’ άπαξ παροχής, απαραίτητος προϋπόθεσις τυγχάνει η εξόφλησις υπό του ησφαλισμένου ή των δικαιοδόχων του, πάσης προς το Ταμείον οφειλής εξ εισφορών ή άλλης αιτίας δι’ αμφοτέρους του Κλάδους ασφαλίσεως». Το εδάφ. α΄ αντικατεστάθη ως άνω δια της πρ. ΙΙ άρθρ. 2 Β.Δ. 409 της 18/26 Ιουν. 1969 (ΦΕΚ Α΄ 122). β)Η εν παρ. 2 του άρθρ. 21 του προστεθέντος δια του Β.Δ. 35/1967 μετά το άρθρ. 20 του Β.Δ. 56/61 «περί συστάσεως παρά τω Ταμείω Ασφαλίσεως Εμπόρων Ειδικού Κλάδου Υγειονομικής Περιθάλψεως» προβλεπομένην εφ’ άπαξ εισφορά υπέρ του ΕΚΥΠ δια την ταυτόχρονον έναρξιν παροχής Νοσοκομειακής Περιθάλψεως εις τους κατά την 1.7.68 ησφαλισμένους ή υπαγομένους εις την ασφάλισιν του Ταμείου Ασφαλίσεως Εμπόρων της περιφερείας Δωδεκανήσου, ορίζεται εις δραχ. 450. Εις τον επί της Εργασίας Υπουργόν ανατίθεμεν την δημοσίευσιν και εκτέλεσιν του παρόντος. Από 1 Ιαν. 1970, αι υπό του Ταμείου παρεχόμεναι συντάξεις ηυξήθησαν κατά ποσοστόν 10%, δια του  άρθρ. 4 Ν.Δ. 465/1970 (τόμ. 15 σε. 18,0040). Σελ. 274,162 Τεύχος 505-Σελ. 40 