3. ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΙΚΑ Αριθ. 15540 της 12 Μαρτ. 1953 Χρόνος αναμονής επί της επιδοτήσεως ανεργίας των τακτικών και υποαπασχολουμένων ανέργων. Επειδή εν τη πράξει ανεφύησαν αμφιβολίαι, εν σχέσει με την εφαρμογήν των περί αναμονής διατάξεων της υπ’αριθ. 19370/1952 Υπουργικής προεγκρίσεως, γνωρίζομεν υμίν τα ακόλουθα: Συμφώνως προς τας σχετικάς διατάξεις της ανωτέρω προεγκρίσεως, προκειμένου περί των τακτικών και των υποαπασχολουμένων ανέργων, δέον όπως εις εκάστην περίπτωσιν ανεργίας των, κρατείται πενθήμερος χρόνος αναμονής. Εξ άλλου ως νέα περίπτωσις ανεργίας εφ’ ης έχουσιν εφαρμογήν αι διατάξεις αύται, χαρακτηρίζεται εκείνη καθ’ ην το δικαίωμα του ησφαλισμένου επί την παροχήν του επιδόματος ανεργίας, κρίνεται εκ νέου, ερευνωμένης της συνδρομής όλων των παρά του Νόμου απαιτουμένων προϋποθέσεων και καθοριζομένων εξ αρχής της διαρκείας και του ποσού του επιδόματος ανεργίας. Η συνέχισις όμως της επιδοτήσεως, ανεργίας, δεν συνιστά νέαν περίπτωσιν ανεργίας, αλλά αποτελούσα περίπτωσιν ασφαλιστικώς ενιαίαν, στηρίζεται επί των ήδη κριθεισών προϋποθέσεων και παρέχει εις τον ησφαλισμένον το δικαίωμα της εν συνεχεία λήψεως αυτού, δια την προκαθορισθείσαν διάρκειαν και ποσόν. Κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω, επί συνεχίσεως της ανασταλείσης δι’ οιονδήποτε λόγον επιδοτήσεως ανεργίας, δεν τηρείται νέος χρόνος αναμονής ουδέ απαιτείται η εκ νέου πάροδος της κατά το άρθρ. 35 εδ. δ΄ Α.Ν. 1846/1951 15θημέρου παραμονής του ησφαλισμένου εις κατάστασιν ανεργίας. 