11. ΝΟΜΟΘΕΤ. ΔΙΑΤΑΓΜΑ υπ’ αριθ. 4214 της 19/19 Σεπτ. 1961 (ΦΕΚ Α΄ 177) Περί διατάξεών τινων αφορωσών εις τον Οργανισμόν των Φορολογικών Δικαστηρίων. Άρθρ.1.-1.Αι κατά το άρθρον έκτον του Νόμ. 4125/1960 και κατά την πρώτην εφαρμογήν αυτού δημιουργούμεναι θέσεις φορολογικών δικαστών πληρούνται υποχρεωτικώς εκ των δια των εκδοθεισών ήδη αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστικού Συμβουλίου Διοικητικής Δικαιοσύνης κριθέντων ως διοριστέων κατά τας διατάξεις του άρθρ. 106 του Οργανισμού των Φορολογικών Δικαστηρίων (Ν.Δ. 3845/1958) και κατά το εν τρίτον εξ εκάστης των κατηγοριών προελεύσεως των προκριθέντων, ήτοι α)εκ των δικαστικών λειτουργών, β)εκ των οικονομικών υπαλλήλων και γ)εκ των στρατιωτικών δικαστικών λειτουργών και των δικηγόρων. Ο αριθμός των διοριστέων εκ της πρώτης των κατηγοριών τούτων λαμβάνεται διακεκριμένως κατά τα 3/4 εκ των ισοβίων δικαστικών λειτουργών, εμμίσθων παρέδρων παρά πρωτοδίκαις και ειρηνοδικών και κατά το 1/4 εκ των εισαγγελικών λειτουργών. Ομοίως ο αριθμός των διοριστέων εκ της τρίτης κατηγορίας λαμβάνεται διακεκριμένως κατά το 1/4 εκ των στρατιωτικών δικαστικών λειτουργών και κατά τα 3/4 εκ των δικηγόρων. 2.Εξ εκάστης των ανωτέρω κατηγοριών και των κατά κλάδους διακρίσεων διορίζονται οι κατά σειράν προηγούμενοι εν τω οικείω πίνακι προκριθέντων μέχρι συμπληρώσεως του εν τη προηγουμένη παραγράφω καθοριζομένου δι’ αυτήν ποσοστού των κενών θέσεων. Εάν ο αριθμός κατηγορίας ή κλάδου τινός των προκριθέντων είναι ελάσσων του ποσοστού τούτου, η συμπλήρωσις των απομενουσών κενών θέσεων γίνεται εκ του ετέρου κλάδου της αυτής κατηγορίας, περαιτέρω δε εκ των λοιπών κατηγοριών, κατά την αυτήν αναλογίαν και σειράν. 3.Κατά τον υπολογισμόν των προβλεπομένων δια του παρόντος ποσοστών θέσεων, τα τυχόν προκύπτοντα κλάσματα λογίζονται ως ακεραία μονάς κατά την εν παρ. 1 σειράν των κατηγοριών. Το αυτό κρατεί και εις περίπτωσιν κλάσματος μεταξύ των διακρίσεων εκάστης κατηγορίας. 4.Η σειρά εγγραφής εις τους οικείους πίνακας του Ανωτάτου Δικαστικού Συμβουλίου Διοικητικής Δικαιοσύνης προσδιορίζει και την σειράν αρχαιότητος μεταξύ των κατά την πρώτην εφαρμογήν του παρόντος διοριζομένων ως φορολογικών δικαστών, μη επηρεαζομένην εκ της εφαρμογής των εν τη παρ. 2 προβλεπομένων. 5.Αι διατάξεις των προηγουμένων παραγράφων εφαρμόζονται ομοίως και δια τας εφεξής δημιουργουμένας θέσεις επί τη συστάσει νέων φορολογικών δικαστηρίων ή προς αναπλήρωσιν των μη αποδεχο μένων τον διορισμόν και των εξερχομένων της υπηρεσίας, μέχρις εξαντλήσεως των εις τους πίνακας του Ανωτάτου Δικαστικού Συμβουλίου εγγεγραμμένων ως διοριστέων, επιφυλασσομένης της διατάξεως του δευτέρου εδαφίου της παρ. 1 του άρθρου ενάτου του Νόμ. 4125/1960. Άρθρ.2.-1.Το υπό της παρ. 1 του άρθρ. 9 του Οργανισμού των Φορολογικών Δικαστηρίων καθοριζόμενον όριον, πέραν του οποίου απαιτείται δια την εκδίκασιν της υποθέσεως υπό του δευτεροβαθμίου φορολογικού δικαστηρίου πενταμελής σύνθεσις αυτού, δύναται να μεταβάλληται δια Β.Δ/τος, εκδιδομένου τη προτάσει του Υπουργού των Οικονομικών και μετά σύμφωνον γνώμην του Ανωτάτου Δικαστικού Συμβουλίου Διοικητικής Δικαιοσύνης. 2.Εν τη περιπτώσει της παρ. 2 του άρθρου έκτου του Νόμ. 4125/1960, η συμμετοχή δικαστικού λειτουργού προς συμπλήρωσιν της συνθέσεως του δευτεροβαθμίου φορολογικού δικαστηρίου δεν αποκλείει την περαιτέρω αναπλήρωσιν, κατά τους ορισμούς της παρ. 3 του άρθρ. 9 του Οργανισμού των Φορολογικών Δικαστηρίων, ενός μέλους επί τριμελούς και δύο επί πενταμελούς συνθέσεως. 3.Εν τέλει της παρ. 2 του άρθρ. 37 του Οργανισμού των Φορολογικών Δικαστηρίων προστίθενται αι λέξεις «ως και της Θεσσαλονίκης», εκ δε της παρ. 2 του άρθρ. 108 του αυτού Οργανισμού διαγράφεται το δεύτερον εδάφιον. 4.Η εν παρ. 3 του άρθρου ενδεκάτου του Νόμ. 4125/1960 προβλεπομένη εξάμηνος προθεσμία από της δημοσιεύσεως του νόμου τούτου παρατείνεται, οριζομένης της λήξεως αυτής μετά εν έτος από της δημοσιεύσεως του παρόντος. 5.Δια Β.Δ/τος, εκδιδομένου τη προτάσει του Υπουργού των Οικονομικών μετά γνώμην του Ανωτάτου Δικαστικού Συμβουλίου Διοικητικής Δικαιοσύνης, δύναται να περιορισθή εις εν έτος ο υπό της παρ. 2 του άρθρ. 44 του Οργανισμού των Φορολογικών Δικαστηρίων καθοριζόμενος χρόνος δοκιμαστικής υπηρεσίας, μόνον ως προς τους νυν υπηρετούντας παρέδρους Πρωτοβαθμίων Φορολογικών Δικαστηρίων. 6.(Αντικαθίσταται η παρ. 2 άρθρου ενάτου Νόμ. 4125/1960 ανωτ. σελ. 356,905). 7.Στρατιωτικοί Δικαστικού Σύμβουλοι επιλεγέντες ως φορολογικοί δικασταί και αποδεχόμενοι τον διορισμόν, εξομοιούνται προς τους τιθεμένους εις αυτεπάγγελτον αποστρατείαν, καθ’ όσον αφορά τα δικαιώματα αυτών εκ του Ταμείου Αλληλοβοηθείας Αξιωματικών. (Μετά την σελ. 356,27) Σελ. 356,29 179-51 Οργανισμός Φορολογικών Δικαστηρίων 27.Ι.α.11 Άρθρ.3.-Ένδικα εν γένει μέσα της αμέσου φορολογίας, πλην αιτήσεων απαλλαγής εκ του φόρου κατ’ ειδικάς διατάξεις, συζητηθέντα από 20ής Απρ. 1960 μέχρις ενάρξεως της ισχύος του παρόντος και απορριφθέντα ή απορριφθησόμενα υπό των αρμοδίων Εκδικαστικών Επιτροπών και Φορολογικών Δικαστηρίων τύποις, λόγω εκπροθέσμου ασκήσεώς των, ή δι’ οιονδήποτε έτερον τυπικόν λόγον, άνευ κρίσεως της ουσίας, εισάγονται προς νέαν συζήτησιν δια την επί της ουσίας κρίσιν αυτών ενώπιον των αυτών Εκδικαστικών Επιτροπών και Φορολογικών Δικαστηρίων, εφ’ όσον υποβληθή σχετική περί τούτου αίτησις του ενδιαφερομένου εντός ανατρεπτικής προθεσμίας 60 ημερών υπολογιζομένης, προκειμένου μεν περί των άχρι της ενάρξεως της ισχύος του παρόντος κοινοποιηθεισών απορριπτικών αποφάσεων, από της ισχύος του παρόντος, προκειμένου δε περί των μετ’ αυτήν κοινοποιηθησομένων αποφάσεων, από της κοινοποιήσεως αυτών. Η περί επανασυζητήσεως αίτησις είναι απαράδεκτος εάν δεν προσαχθή υπό του αιτούντος, μέχρι της συζητήσεως αυτής, αποδεικτικόν καταβολής εις το Δημόσιον Ταμείον ποσού δραχ. 300 δι’ έξοδα επανασυζητήσεως και δεν κατατεθή το κατά τον ισχύοντα κατά την επανασυζήτησιν νόμον απαιτούμενον παράβολον ή αποδεικτικόν καταβολής δικαστικών δαπανημάτων ή μέρος του φόρου. Η έλλειψις πληρεξουσιότητος καλύπτεται δια της αιτήσεως επανασυζητήσεως νομίμως ασκουμένης, η δε έλλειψις των λόγων δι’ ους ησκήθη το απορριφθέν ένδικον μέσον, δι’ αναφοράς τούτων εν τη αιτήσει επανασυζητήσεως. Εις ας περιπτώσεις είχε καταβληθή το νόμιμον παράβολον κατά την πρώτην δίκην και κατέπεσε το ποσόν αυτού υπέρ του Δημοσίου, δεν απαιτείται νέον τοιούτον δια την επανασυζήτησιν του απορριφθέντος ενδίκου μέσου. 