1. ΝΟΜΟΣ υπ’ αριθ. 1493 της 17/17 Αυγ. 1950 Περί κυρώσεως του Κώδικος Ποινικής Δικονομίας. ΕΙΣΗΓΗΤΙΚΗ ΕΚΘΕΣΙΣ Προς την Δ΄ Αναθεωρητικήν Βουλήν  των Ελλήνων Ι Το Σχέδιον Κώδικος Ποινικής Δικονομίας υπεβλήθη εις επανειλημμένας συζητήσεις και αναθεωρήσεις. Αρχικώς το 1931 συνεστήθησαν δύο επιτροπαί συνεπεία του νόμ. 4937 «περί συγκροτήσεως επιτροπών προς εκπόνησιν κώδικος ποινικής δικονομίας», όστις, ως ωρίζετο εν άρθρω 1 του νόμου, «θα περιλαμβάνη αναθεώρησιν του εν ισχύϊ κώδικος, περισυλλογήν και τακτοποίησιν των εκασταχού της κειμένης νομοθεσίας εγκατεσπαρμένων δικονομικών διατάξεων, τροποποιουμένων αναλόγως και προσαρμογήν του συνόλου υπό ενιαίον σύστημα, σύμφωνον προς τα νεώτερα επιστημονικά πορίσματα». Εκ των δύο Επιτροπών, η Συντακτική, αποτελεσθείσα εκ των Αντ. Ρηγανάκου, Αγγ. Μπουροπούλου και Παν. Γιωτοπούλου, ησχολήθη εις την σύνταξιν γενικού διαγράμματος του Σχεδίου, όπερ εκτυπωθέν κατ’ Ιανουάριον 1932 και διανεμηθέν εις τους δικαστικούς και δικηγορικούς συλλόγους του Κράτους, προς μελέτην και υποβολήν παρατηρήσεων, ετέθη υπό την κρίσιν της ετέρας επιτροπής, της Αναθεωρητικής, αποτελεσθείσης εκ των τριών μελών της Συντακτικής Επιτροπής και 4 ετέρων, των Αντ. Ρωμάνου, Κωνστ. Τσουκαλά, Δημ. Μπαμπάκου και Χρ. Γιώτη. Μετά μακράς συζητήσεις επί του διαγράμματος, η Συντακτική Επιτροπή, συμφώνως προς τας υποδείξεις της Αναθεωρητικής, κατήρτισε το προσχέδιον του Κώδικος, όπερ συζητηθέν εκτενώς υπό της Αναθεωρητικής Επιτροπής, έλαβε την οριστικήν μορφήν του Σχεδίου και εδημοσιεύθη τω 1934. Το επόμενον έτος εδημοσιεύθησαν εις ιδιαίτερον τεύχος αι αιτιολογίαι αυτού, αμφότερα δε, το τε Σχέδιον και αι αιτιολογίαι, απεστάλλησαν εις τους δικαστικούς και δικηγορικούς συλλόγους. Τα επελθόντα τότε πολιτικά γεγονότα εματαίωσαν την υποβολήν του Σχεδίου εις την Βουλήν, κατά τας αρχάς δε του έτους 1936 διά του αν. νόμου της 24 Ιανουαρίου 1936 «περί αναθεωρήσεως του σχεδίου Κώδικος ποιν δικονομίας» διετάχθη και εγένετο νέα αναθεώρησις αυτού υπό της ιδίας Αναθεωρητικής Επιτροπής του νόμ. 4937, εις ην προστέθησαν δύο έτι μέλη, οι Νικ. Χωραφάς και Α. Γεωργίου, συνελθούσης από 7 Σεπτεμβρίου 1936 μέχρι 17 Απριλίου 1937 εις είκοσι μίαν συνεδριάσεις. Μετά το πέρας της  Αναθεωρήσεως ταύτης τριμελής υποεπιτροπή εκ των μελών Αγγ. Μπουροπούλου Χρ. Γιώτη και Α. Γεωργίου, προέβη δυνάμει του α.ν. 870/1937 εις την ανασύνταξιν των υπό της Αναθεωρητικής Επιτροπής κριθέντων μεταρρυθμιστέων άρθρων του Σχεδίου και εις άλλας τινας, κριθείσας υπ’ αυτής αναγκαίας, τροποποιήσεις επεξεργασθείσα μέχρι της 23 Μαρτίου 1938 ότε επεράτωσε τας εργασίας της, τα Α΄ έως Δ΄ βιβλία του Σχεδίου. Μεθ’ ο, δυνάμει του άρθρ. 7 του α.ν. 1487/1938 «περί της νομοπαρασκευαστικής Επιτροπής του Υπουργείου της Δικαιοσύνης» συνεκροτήθη δια της υπ’ αριθ. 21781 της 27 Φεβρουαρίου 1939 αποφάσεως του επί της Δικαιοσύνης Υπουργού, εκ των μελών αυτής Αγγ. Μπουροπούλου, Κωνστ. Τσουκαλά, Χρ. Γιώτη, Στυλ. Τεγοπούλου και Γ. Λαγοπάτη, Επιτροπή προς αναθεώρησιν των υπολοίπων βιβλίων Ε΄-Η΄ του Σχεδίου, ήτις συνελθούσα εις 63 συνεδριάσεις, επεράτωσε το έργον της τη 25 Φεβρουαρίου 1941 και υπέβαλε το αναθεωρηθέν Σχέδιον, εκτυπωθέν. Αι επακολουθήσασαι περιπέτειαι της Χώρας δεν επέτρεψαν την ψήφισιν του σχεδίου. Διαρκούσης της εχθρικής κατοχής, τριμελής Επιτροπή εκ των Αγγ. Μπουροπούλου, Κωνσταντ. Τσουκαλά και Χρ. Γιώτη, συγκροτηθείσα δυνάμει του άρθρ. 1 εδ. 3 του ν.δ. 116/1941, δια της υπ’ αριθ. 7384 της 10 Φεβρουαρίου 1944 αποφάσεως του Υπουργείου της Δικαιοσύνης, συνήλθεν εις 9 μόνον συνεδριάσεις και προέβη κυρίως μόνον εις την ανασύνταξιν των «περί εξαιρέσεως δικαστών» άρθρων του ανατυπωθέντος καθ’ α ανωτέρω ελέχθη, Σχεδίου. Μετά την απελευθέρωσιν, δυνάμει του ν.δ. 222 της 14 Απριλίου 1947 «περί συστάσεως Επιτροπών προς περάτωσιν της αναθεωρήσεως των σχεδίων ποιν. κώδικος και κώδικος ποιν. δικονομίας», συνεκροτήθη δια της υπ’ αριθ. 31410 της 19 Απριλίου 1947 αποφάσεως του επί της Δικαιοσύνης Υπουργού, Επιτροπή προς αναθεώρησιν του Σχεδίου, εκ των Αγγ. Μπουροπούλου ως προέδρου, Κωνστ. Τσουκαλά, Χρ. Γιώτη, Στυλ. Τεγοπούλου και Ιακ. Ζαγκαρόλα, εις ην προσετέθη αντί του θανόντος προ της ενάρξεως των εργασιών της Κωνστ. Τσουκαλά, ο Παν. Γιωτόπουλος, μέλος της αρχικής Συντακτικής και Αναθεωρητικής Επιτροπής. Η Επιτροπή αύτη, εργασθείσα συντόνως, επεράτωσε την απ’ αρχής αναθέωρησιν του Σχεδίου εις 43 συνεδριάσεις, και το έργον αυτής έχω την τιμήν  να  υποβάλω προς Υμάς δια  την ψήφισιν αυτού, δια ν’ Σελίς 9 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 αποκτήση η Χώρα, διεπομένη ακόμη υπό της ποιν. δικονομίας του 1834, κώδικα σύμφωνον προς τας συγχρόνους επιστημονικάς αντιλήψεις και τα διδάγματα της ελληνικής πράξεως ΙΙ Το Σχέδιον, συμφώνως προς την επιταγήν του ν. 4037/1931, δεν απομακρύνεται ριζικώς του ισχύοντος άχρι τούδε δικονομικού δικαίου, όπερ ως δια των νεωτέρων της ποιν. δικονομίας μεταρρυθμίσεων διεμορφώθη ανταποκρίνεται εις τας παρ’ ημίν περί του τρόπου της απονομής της ποινικής δικαιοσύνης αντιλήψεις. Κατεβλήθη φροντίς όπως θεραπευθώσι τα εν τη πράξει καταδειχθέντα ελαττώματα του δικονομικού τούτου συστήματος και συμπληρωθώσι τα κενά αυτού, κατά τρόπον συντείνοντα εις την απρόσκοπτον πρόοδον της ποινικής διαδικασίας, ης πρωτίστη αρετή είναι η ταχύτης, αλλά και συγχρόνως διασφαλίζοντα τα δικαιώματα του κατηγορουμένου. Εν τω τμήματι Ι «περί των ποινικών δικαστηρίων και των δικαστικών προσώπων» η εν γένει οργάνωσις των ποινικών δικαστηρίων παραμένει η αυτή. Η αναθεωρήσασα το υποβαλλόμενον Σχέδιον Επιτροπή, καίτοι ομοφώνως ετάχθη υπέρ της καταργήσεως του αμιγούς ορκωτικού συστήματος και της συστάσεως προς εκδίκασιν των κακουργημάτων μικτών ορκωτών δικαστηρίων, διαβιβάσασα αντίγραφον των σχετικών πρακτικών και εις την επί της αναθεωρήσεως του Συντάγματος Επιτροπήν, ένεκα συνταγματικού κωλύματος διετήρησε τας περί αρμοδιότητος των κακουργιοδικείων ισχυούσας διατάξεις. Αν ήθελεν αρθή δια της αναθεωρήσεως του Συντάγματος το συνταγματικόν τούτο κώλυμα, ολίγα άρθρα του Σχεδίου, και ειδικώς τα άρθρα 380-403 ήθελον αχρηστευθή. Επίσης δεν επήλθε μεταβολή τις ως προς την δικαιοδοσίαν του μονομελούς πλημμελειοδικείου, κριθέντος ότι το συλλογικόν σύστημα απεδείχθη εκ της άχρι τούδε εφαρμογής του ν. 3998/1929, σκοπιμώτερον δια την εκδίκασιν των σοβαρωτέρων πλημμελημάτων. Τας εις το μονομελές πλημμελειοδικείον υπαγομένας αξιοποίνους πράξεις δικάζει, κατά το Σχέδιον πάντοτε, πρωτοδίκης, καταργουμένης της νυν ισχυούσης αναπληρώσεως τούτου παρ’ ειρηνοδίκου ή πταισματοδίκου. Η ουσιωδεστέρα καινοτομία ήτις εν τω κεφαλαίω τούτω πραγματοποιείται δια του Σχεδίου είναι η ίδρυσις, πλην του μονομελούς, και τριμελούς δικαστηρίου ανηλίκων. Ο ισχύων α.ν. 2135/1939, δι’ ου το πρώτον συνεστήθησαν παρ’ ημίν ειδικά δικαστήρια ανηλίκων, περιώρισε την δικαιοδοσίαν αυτών εις μόνα τα πλημμελήματα, έτι δε και εις τα πταίσματα τα διαπραττόμενα εν τη έδρα του πρωτοδικείου, ενώ ως προς τα κακουργήματα οι ανήλικοι εξακολουθούν υπαγόμενοι εις τα κακουργιοδικεία. Ήδη δια του Σχεδίου (άρθρ. 7) ολοκληρούται ο περί ου πρόκειται θεσμός δια της ιδρύσεως και τριμελούς δικαστηρίου ανηλίκων, συγκροτουμένου κατά πρώτον μεν βαθμόν εκ του δικαστού ανηλίκων, και δύο ετέρων πλημμελειοδικών και κατά δεύτερον βαθμόν εκ του παρ’ εφέταις δικαστού ανηλίκων και δύο ετέρων εφετών, προς εκδίκασιν των σοβαρωτέρων εγκλημάτων των ανηλίκων, τοιαύτα δε κατά το άρθρ. 113 του Σχεδίου είναι τα συνεπαγόμενα ποινήν περιορισμού εντός σωφρονιστικού καταστήματος τουλάχιστον πέντε ετών. Η ποινή αύτη κατά το άρθρ. 54 του Σχεδίου ποινικού κώδικος επιβάλλεται όταν η τελεσθείσα παρά το ανηλίκου πράξις απειλείται εν τω νόμω δια στερητικής της ελευθερίας ποινής ανωτέρας των δέκα ετών ή δια θανατικής ποινής, κατά δε το άρθρ. 18 του αυτού Σχεδίου εφόσον διαπράττονται αι τοιαύται πράξεις υπό ανηλίκων, προσλαμβάνουν τον χαρακτήρα πλημμελήματος, αδιαφόρως της διαρκείας του περιορισμού εντός σωφρονιστικού καταστήματος, τον οποίον συνεπάγονται. Σελίς 10 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Κατά το άρθρον 11 του Σχεδίου εις έκαστον πολυμελές δικαστήριον όταν ο οργανικός αριθμός των δικαστών είναι τουλάχιστον δέκα, καθορίζεται δια του εσωτερικού αυτού κανονισμού ίδιον ποινικόν τμήμα. Το μέτρον τούτο σκοπεί να καταστήση τους δικαστάς οικείους εις το ποινικόν δίκαιον, εις ο παρέργως, ατυχώς, σήμερον ασχολούνται, εφ’ όσον ίδρυσις ιδίου σώματος ποινικών δικαστών δεν είναι, το γε νυν έχον, εφικτή παρ’ ημίν, αλλ’ ούτε και σκόπιμος. Νέα όλως μορφή προσεδόθη εις τον θεσμόν της εξαιρέσεως δικαστών. Η σπουδαιοτέρα εν προκειμένω καινοτομία είναι η διάκρισις των λόγω ανικανότητος του δικαστού περί την εκτέλεσιν εν τη συγκεκριμένη δίκη των δικαστικών του καθηκόντων, περί ων πραγματεύεται το άρθρον 14 του Σχεδίου, από των λόγω εξαιρέσεως περί ων το άρθρα 14 και 15 διαχωρίζουν τους λόγους ανικανότητος του είναι τινά δικαστήν (judcx inhabilis) εις ωρισμένην δίκην - δημιουργουμένου ex lege λόγου αναιρέσεως εν περιπτώσει συμμετοχής του- και τους λόγους εξαιρέσεως (judex suspectus) οίτινες δέον να προταθώσιν εγκαίρως, διότι άλλως καλύπτονται και δεν αποτελούν λόγον αναιρέσεως. Επ' αμφοτέροις τοις λόγοις τούτοις καθιερούται ιδιότυπος γενικός τοιούτος ο της διεγέρσεως υπονοίας μεροληψίας από σκοπού μη καθοριζομένου πλήρως κατά περιεχόμενον ίνα αφεθή η ευχέρεια εις την επιστήμην και νομολογίαν να υπαγάγουν υπό την ελαστικήν του διατύπωσιν τας ενδιαμέσους και εν τη πράξει εμφανιζομένας περιπτώσεις καθ' ας δύναται να γεννηθή τοιαύτη υπόνοια. Νεωτερισμόν αποτελεί η υπό της παρ. 3 του άρθρου 29 του σχεδίου προβλεπομένη ευχέρεια του εφετείου όπως εις υποθέσεις γενικωτέρας σημασίας δυναμένας να έχουν ευρυτέρους κοινωνικούς αντικτύπους αναλαμβάνη το ίδιον υπό την αιγίδα του την ανάκρισιν ίνα προσδώση μείζον κύρος εις τας επιχειρουμένας διαδικαστικάς πράξεις, του συμβουλίου των εφετών αποφαινομένου εν πρώτω και τελευταίω βαθμώ επί της κατηγορίας. Εις τα άρθρα 30 έως 37 και 43 έως 48 του σχεδίου γίνεται νέα σκοπιμωτέρα διαρρύθμισις και επέκτασις  των δικαιωμάτων και αρμοδιοτήτων της εισαγγελικής αρχής χάριν της ταχυτέρας και ουσιαστικωτέρας απονομής της ποιν. δικαιοσύνης και της περαιώσεως των ποινικών δικών. Το σχέδιον επίσης τέμνει ορθώς (άρθρ. 60-62) τα εν τη Επιστήμη και Νομολογία στασιαζόμενα ζητήματα της σχέσεως της ποινικής προς εκκρεμούσαν πολιτικήν δίκην ή απόφασιν πολιτικού δικαστηρίου και ακολουθεί την ενδεδειγμένην λύσιν του αδεσμεύτου δηλ. του ποινικού δικαστού εκ των πράξεων ή αποφάσεων των άλλων δικαστηρίων τας οποίας σταθμίζει ως πρόσθετα αποδεικτικά στοιχεία, άτινα εκτιμά ελευθέρως. Αι αρχαί της φανεράς ανακρίσεως και της διαφυλάξεως των δικαιωμάτων του κατηγορουμένου διατηρούνται και καθορίζονται σαφώς εις τα άρθρα 96 έως 10S του σχεδίου. Αι δια του νόμου ΓΦΜΗ' του 1910 εισαχθείσαι εγγυήσεις υπέρ του κατηγορουμένου φρονούμεν ότι δεν θίγονται ούτε εκ της διατάξεως του άρθρου 96 της περιοριζούσης τον αριθμόν των δικηγόρων του κατηγορουμένου εκ δύο κατά την προδικασίαν και τρεις εν τω ακροατηρίω, ούτε εκ του τελευταίου εδαφίου του άρθρου 101 του Σχεδίου καθ' ο διαρκούσης της προδικασίας και εάν η ανάκρισις διαρκή πέραν του μηνός από της απολογίας του κατηγορουμένου ή εκάστης μεταγενεστέρας τοιαύτης, δικαιούται ο κατηγορούμενος να ασκή τα δικαιώματά του όπως λαμβάνη γνώσιν της δικογραφίας και αντίγραφα εκ ταύτης άπαξ μόνον του μηνός. Ο τιθέμενος περιορισμός δικαιολογείται εκ της ανάγκης όπως εις δίκας παρουσιαζούσας δυσχερείας κατά την συλλογήν του αποδεικτικού υλικού μη παρακωλύηται το έργον της ανακρίσεως εκ της συχνής και σκοπίμου παρεμβολής του κατηγορουμένου. Επίσης δεν θίγονται ουσιωδώς τα δικαιώματα των κατηγορουμένων εκ των ορισμών των άρθρων 105 και 106, διότι οι περιορισμοί είναι δυνητικοί, τίθενται χάριν της ευχερεστέρας και ταχυτέρας απονομής της δικαιοσύνης και αφορούν περιοριστικώς τας εν τω νόμω αναφερομένας περιπτώσεις (εγκλήματα επ' αυτοφώρω ή τοιαύτα φόνου, ληστείας και εκβιάσεως) πάντοτε δε μεσολαβεί προκειμένου να εφαρμοσθούν οι περιορισμοί ούτοι απόφασις του δικαστικού συμβουλίου μετά πρότασιν του Εισαγγελέως. Τοιούτοι και ευρύτεροι περιορισμοί συναντώνται εν τη ισχυούση νομοθεσία και ιδίως εις το ψήφισμα της Εθνοσυνελεύσεως της 29 Δεκεμβρίου 1924 "περί εκδικάσεως αδικημάτων υπό των εφετών κ.λ.π.". Δέον επίσης να επικροτηθή ο εν άρθροις 109-112 του Σχεδίου προβλεπόμενος περιορισμός του θεσμού της ιδιαζούσης δικαιοδοσίας. Αι υπέρ σωρείας κρατικών λειτουργών καθιερωθείσαι εξαιρέσεις ως προς την ανάκρισιν και εκδίκασιν των παρ' αυτών τελουμένων αδικημάτων απετέλουν προνόμιον προσβάλλον την σημερινήν περί δικαίου και ισότητος των πολιτών αντίληψιν. Ευλόγως δε αι περιπτώσεις ιδιαζούσης δικαιοδοσίας, και τούτο μόνον ως προς την εκδίκασιν της κατηγορίας ουχί δε την δίωξιν και ανάκρισιν, περιωρίσθησαν εις μόνον τους δικαστάς και δικηγόρους λόγω της λεπτής και ιδιοτύπου σχέσεως αυτών εις την διακονίαν της δικαιοσύνης. Αξιόλογοι  είναι αι   διατάξεις   των    άρθρ. 170-176 Σελίς 21 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 του Σχεδίου αι επιλύουσαι τα ακανθώδη ζητήματα των δικονομικών ακυροτήτων εις την ποινικήν δίκην. Η προβλεπομένη ρύθμισις είναι συντελεστική της ταχύτητος και της εξευρέσεως της ουσιαστικής αληθείας. Ο ρητός καθορισμός των ακυροτήτων εν τω νόμω, η διάκρισις εις απολύτους και σχετικάς, αι προθεσμίαι προτάσεως και τα έννομα αποτελέσματα αυτών γίνονται κατά τρόπον σαφή και πρακτικόν, προάγοντα την καλώς εννουμένην απονομήν της ποινικής δικαιοσύνης. Η συμβολή των συγχρόνων επιστημονικών μεθόδων εξιχνιάσεως, ανακρίσεως και εκδικάσεως των ποινικών αδικημάτων και τα πορίσματα των ψυχολογικών και κοινωνιολογικών ερευνών επί της ψυχολογίας των μαρτύρων, πραγματογνωμόνων και δικαστών έσχον τους ευεργετικούς των αντικτύπους εις το υπό κρίσιν Σχέδιον. Ρυθμίζονται εν αυτώ συστηματικώς τα επίμαχα θέματα της αυτοψίας, της συλλογής του ανακριτικού υλικού, της πραγματογνωμοσύνης και της ιδρύσεως εργαστηρίων επιστημονικής αστυνομίας (άρθρ. 180-203 Σχεδίου). Απαρχήν εισαγωγής της κατ' αντιδικίαν πραγματογνωμοσύνης (expertise contradictoire) περί ης τόσος εν τη επιστήμη εγένετο λόγος αποτελούν αι διατάξεις των άρθρ. 204-208 του Σχεδίου αι αναφερόμεναι εις τον θεσμόν των τεχνικών συμβούλων. Τα πρόσωπα ταύτα είναι κατ' ουσίαν τεχνικοί συνήγοροι των διαδίκων και δύνανται να παρίστανται κατά την διεξαγωγήν της πραγματογνωμοσύνης, να υποβάλλουν παρατηρήσεις επ’ αυτής, να λαμβάνουν γνώσιν των εγγραφών όπως και οι πραγματογνώμονες και να ζητούν πάσαν σχετικήν πληροφορίαν. Ως προς το εμμάρτυρον μέσον αποδείξεως επισημαίνομεν, πλην της λεπτομερούς ρυθμίσεως του τρόπου εξετάσεως και εξαιρέσεως των μαρτύρων, τας διατάξεις του Άρθρον 76 Ψευδές όνομα ή ψευδείς ιδιότητες Εάν ο κατηγορούμενος εμνημονεύθη υπό ψευδές όνομα ή ψευδείς ιδιότητας, διατάσσεται η διόρθωσις συμφώνως τοις άρθροις 564 § 2 και 145 κατά πάσαν στάσιν της δίκης και κατά την εκτέλεσιν. Άρθρον 77 Αμφιβολίαι περί της ταυτότητος του κατηγορουμένου 1.Υπαρχουσών αμφιβολιών περί του αν το εμφανισθέν εν τη ανακρίσει ή επ' ακροατηρίω πρόσωπον είναι ο διωχθείς, ο ανακριτής ή το δικαστήριον κατά πάσαν στάσιν της διαδικασίας προβαίνουσιν οίκοθεν εις την βεβαίωσιν της ταυτότητος δια παντός αποδεικτικού μέσου. Εν τη περιπτώσει ταύτη δύναται ως προς το πρόσωπον τούτο να ανασταλή η ποινική διαδικασία μέχρι βεβαιώσεως της ταυτότητος. 2.Εάν η κατά την § 1 ταυτότητος του κατηγορουμένου δεν δύναται να αποδειχθή, βεβαιούται τούτο δια της αποφάσεως και διατάσσεται συγχρόνως η απόλυσις του συλληφθέντος ή προφυλακισθέντος μέχρις ούτο εξακριβώθη η ταυτότης. Ο δικαστής δύναται να επιβάλη εις τον απολυόμενον, κατά τας περιστάσεις, την καταβολήν εγγυήσεως ή άλλους όρους. Περί του καθορισμού,. της καταθέσεως και της τύχης της εγγυήσεως και των άλλων όρων εφαρμόζονται αι διατάξεις των άρθρ. 294 § 3, 296, 297, 301, 302-304,- 3.Τα εν τη § 2 διατάσσει κατά την διάρκειαν της ανακρίσεως ο ανακριτής. Άρθρον 78 Ζήτημα ταυτότητος του Αρείου Πάγου Εάν αι αμφιβολίαι περί της ταυτότητος γεννηθώσι το πρώτον ενώπιον του Αρείου Πάγου, διατάσσεται επί του παρεμπίπτοντος τούτου εξ επαγγέλματος εξέτασις, ενεργουμένη παρά του υπό του Αρείου Πάγου οριζομένου εφετείου, το οποίον αποφαίνεται περί της ταυτότητος αμετακλήτως. Άρθρον 79 Πλάνη περί το πρόσωπον του κατηγορουμένου Όταν προκύψη σαφώς ότι η διαδικασία γίνεται εναντίον κατηγορουμένου τινός εκ πλάνης περί το πρόσωπον αυτού, ο δικαστής αποφαίνεται ότι η ποινική δίωξις θεωρείται μη γενομένη. Σελ. 36(β) Τεύχος 1397 Σελ. 10 Άρθρον 80 Ψυχική νόσος κατηγορουμένου 1.Όταν ο κατηγορούμενος ευρίσκεται εν καταστάσει διαταράξεως των πνευματικών αυτού λειτουργιών, το δικαστήριον, αν δεν πρόκειται να εκδώση αθωωτικήν απόφασιν, διατάσσει την αναστολήν της διαδικασίας. Εάν δε ο κατηγορούμενος διατελή εν προφυλακίσει διατάσσει συγχρόνως την τοποθέτησιν αυτού εις δικαστικόν ψυχιατρείον, εν ελλείψει δε τοιούτου εις έτερον ψυχιατρείον, κατά προτίμησιν δημόσιον.-2.Προς βεβαίωσιν της καταστάσεως ταύτης του κατηγορουμένου διατάσσεται προηγουμένως πραγματογνωμοσύνη (άρθρον 200).3.Εάν η κατάστασις αύτη προκύψη προ του πέρατος της ανακρίσεως, διατάσσει τα ανωτέρω ο ανακριτής, μη κωλυόμενος εντεύθεν εις ενέργειαν των αναγκαίων προς βεβαίωσιν του εγκλήματος πράξεων.-4.Διαταχθείσης της αναστολής, η πολιτική αγωγή δύναται να εισαχθή, ενώπιον των πολιτικών δικαστηρίων.-5.Η εξακολούθησις της διαδικασίας, αρθέντων των λόγων της αναστολής, διατάσσεται παρά του δικαστηρίου ή του ανακριτού κατά τας εν ταις § § 1 και 3 διακρίσεις. 9.A.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Άρθρον 81 Αμφιβολίαι περί του θανάτου του κατηγορουμένου 1.Υπαρχουσών αμφιβολιών περί του θανάτου του κατηγορουμένου διατάσσεται η αναβολή της διαδικασίας μέχρις ου βεβαιωθή ότι ο κατηγορούμενος ευρίσκεται εν ζωή, οπότε επαναλαμβάνεται αύτη. Εκ τούτου όμως δεν κωλύεται η ενέργεια των αναγκαίων προς βεβαίωσιν του εγκλήματος ανακριτικών πράξεων.-2.Εάν εξακριβωθή κατά την διαδικασίαν των άρθρων 77 και 78 ότι εκ πλάνης εγένετο δεκτόν ότι ο κατηγορούμενος απεβίωσεν, η περί παύσεως της ποινικής διώξεως απόφασις (άρθρα 309 § 1 στοιχ. β', 310 § 1 και 370 στοιχ. β') λογίζεται ως μη εκδοθείσα. Εν τη περιπτώσει ταύτη δια το από της παύσεως της ποινικής διώξεως μέχρι της επαναλήψεως    αυτής     χρονικόν    διάστημα εφαρμόζονται αι περί αναστολής της παραγράφου διατάξεις του ποιν. κώδικος. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β' Πολιτικώς ενάγοντες Άρθρον 82 Δήλωσις παραστάσεως πολιτικώς ενάγοντος 1.Ο έχων το δικαίωμα να ασκήση την πολιτικήν αγωγήν ενώπιον του ποινικού δικαστηρίου (άρθρ. 63) δύναται να δηλώσει ότι παρίσταται ως πολιτικώς ενάγων εν τη ποινική διαδικασία.-2.Οι ανήλικοι και οι λοιποί ανίκανοι παρίστανται δια των νομίμων αντιπροσώπων των, τηρουμένων των σχετικών διατάξεων του αστικού νόμου.-3.Η δήλωσις παραστάσεως του πολιτικώς ενάγοντος δεν αναπληροί την έγκλησιν, καθ' ας περιπτώσεις απαιτείται αύτη δια την ποινική δίωξιν (άρθρον 50). Διατυπώσεις δηλώσεως Άρθρ.83.-1."Η δήλωση του πολιτικώς ενάγοντος γίνεται είτε στην έγκληση είτε με άλλο έγγραφο έως την περάτωση της ανάκρισης (άρθρ. 308) προς τον αρμόδιο εισαγγελέα αυτοπροσώπως είτε από πληρεξούσιο που έχει έγγραφη πληρεξουσιότητα, ειδική ή γενική, η οποία έχει δοθεί κατά το άρθρ. 42 παρ. 2 εδαφ. β' και γ'. Κατά την κατάθεση της δηλώσης συντάσσεται έκθεση, στην οποία προσαρτάται και το έγγραφο της πληρεξουσιότητας". Το πρώτο εδάφιο αντικασταστάθηκε ως άνω από την παρ. 3 άρθρ. 4 Νόμ. 1653/31 Οκτ. - 8 Νοεμ. 1986 (ΦΕΚ Α' 173), τόμ. 6Α σελ. 422,398. Δύναται δε να γίνη και ενώπιον του ανακρίνοντος και κατ' αυτήν έτι την εξέτασιν του αδικηθέντος ως μάρτυρος.-2.Η παράλειψις της δηλώσεως του πολιτικώς ενάγοντος δεν επηρεάζει το δικαίωμα αυτού να εγείρη την πολιτικήν αγωγήν ενώπιον του ποινικού δικαστηρίου, κατά το άρθρον 68. Άρθρον 84 Περιεχόμενον δηλώσεως Η δήλωσις πρέπει να περιέχη επί ποινή απαραδέκτου συνοπτικήν έκθεσιν της υποθέσεως δι' ην παρίσταταί τις ως πολιτικώς ενάγων, τους λόγους, εφ' ων ερείδεται το δικαίωμα της παραστάσεως ως και τον διορισμόν αντικλήτου εν τη έδρα του δικαστηρίου αν ο δηλών δεν διαμένη μονίμως εν αυτή. Εις τον αντίκλητον τούτον δύνανται να γίνωνται πάσαι αι αφορώσαι εις τον πολιτικώς ενάγοντα επιδόσεις και κοινοποιήσεις. "Την υποχρέωση διορισμού αντικλήτου στην πιο πάνω περίπτωση έχει ο αδικηθείς και όταν εγείρει αγωγή ή υποβάλλει απαίτηση στο ποινικό δικαστήριο (άρθρ. 68 παρ. 1 και 2). Ο πληρεξούσιος δικηγόρος του αδικηθέντος που έχει διορισθεί νόμιμα και έχει γνωστοποιηθεί στην προδικασία ή στο ακροατήριο είναι και αντίκλητος". Το μέσα σε « » εδάφιο προστέθηκε από την παρ. 4 άρθρ. 4 Νόμ. 1653/31 Οκτ. - 8 Νοεμ. 1986 (ΦΕΚ Α' 173), τομ. 6Α σελ. 422,398. Άρθρον 85 Αντιρρήσεις κατά της παραστάσεως Κατά της δηλώσεως παραστάσεως του πολιτικώς ενάγοντος ο κατηγορούμενος και ο αστικώς υπεύθυνος δύνανται να υποβάλωσιν αντιρρήσεις, πάντως προ της εκδικάσεως του οριστικού βουλεύματος. άρθρ. 222 του Σχεδίου τας αφορώσας την μαρτυρίαν των στενών συγγενών του κατηγορουμένου. Ούτοι δεν εξαιρούνται υποχρεωτικώς της μαρτυρίας, ως μέχρι τούδε κατ' Άρθρον 86 Διατυπώσεις αντιρρήσεων και απόφασις επ' αυτών 1.Το περί αντιρρήσεων έγγραφον του κατηγορουμένου, και του αστικώς υπευθύνου πρέπει να περιέχη τους λόγους, εφ' ων αύται στηρίζονται, εγχειρίζεται δε εις τον γραμματέα της εισαγγελίας συντασσομένης εκθέσεως. Επί των αντιρρήσεων αποφασίζει το συμβούλιον αμετακλήτως, αν δ' αύται εγένοντο μετά την υποβολήν της επί της ουσίας προτάσεως του εισαγγελέως, το συμβούλιον πράττει τούτο δια του επί ταύτης βουλεύματός του.-2.Αι αντιρρήσεις δεν κωλύουσι την πρόοδον της ανακρίσεως. (Μετά τη σελ. 36(β) Σελ. 36,01 Τεύχος 1397 Σελ. 11 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.A.β.1 9.A.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Άρθρον 87 Αποβολή εξ επαγγέλματος Η δήλωσις παραστάσεως πολιτικώς ενάγοντος δύναται να κηρυχθή απαράδεκτος, κατά πρότασιν του εισαγγελέως ή και εξ επαγγέλματος, παρά του συμβουλίου εν οιαδήποτε στάσει της προδικασίας. Άρθρον 88 Αποτελέσματα αποβολής. 1.Η κηρύττουσα απαράδεκτον την παράστασιν του πολιτικώς ενάγοντος απόφασις, ουδαμώς επηρεάζει το δικαίωμα αυτού να εγείρη την αγωγήν ενώπιον του εκδικάζοντος την κατηγορίαν ποινικού δικαστηρίου. 2.Αποβαλλομένου του πολιτικώς ενάγοντος, παραμένουσιν ισχυραί πάσαι αι προγενέστεραι της αποβολής αυτού πράξεις της διαδικασίας, εις ας ούτος τυχόν παρέστη -3.Περί των γενομένων εξόδων εκ της παραστάσεως του αποβληθέντος πολιτικώς ενάγοντος αποφασίζει το ποινικόν δικαστήριον. Το αυτό δικαστήριον δύναται ν' αποφασίση και περί της αποζημιώσεως των αντιδίκων του πολιτικώς ενάγοντος, εκτός αν αύτη δεν είναι εκκαθαρισμένη. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ' Αστικώς υπεύθυνοι Άρθρον 89 Κλήτευσις αυτών 1.Εάν ο πολιτικώς ενάγων θέλη να κλητεύση ενώπιον του ποινικού δικαστηρίου και τον αστικόν υπεύθυνον δια την πληρωμήν της αποζημιώσεως, καλεί τούτον εις την ποινικήν δίκην, επιδίδων την τε κλήσιν και το δικόγραφον της πολιτικής αγωγής κατά το άρθρον 68 § 1. Η κλήσις δέον να περιέχη επί ποινή ακυρότητος και τα στοιχεία της νομιμοποιήσεως του αστικώς υπευθύνου ως τοιούτου. Κατά δε του αστικώς κατά νόμον υπευθύνου δια την πληρωμήν της χρηματικής ικανοποιήσεως δύναται ο αδικηθείς να προβάλλη την απαίτησίν του κατά το άρθρον 68 § 2, εάν κλητεύση τούτον εις την ποινικήν δίκην τρεις τουλάχιστον ημέρας προ της συζητήσεως κατά τας διατάξεις της πολιτικής δικονομίας. Αντίγραφον της κλήσεως εις αμφοτέρας τας περιπτώσεις επιδίδεται εις τον κατηγορούμενον και τον εισαγγελέα κατά τας αυτάς προθεσμίας και διατυπώσεις.-2.Ο αστικώς υπεύθυνος δια την πληρωμήν των χρηματικών ποινών και των εξόδων καλείται εις την ποινικήν δίκην αυτεπαγγέλτως υπό του εισαγγελέως, καθ' ας διατυπώσεις και προθεσμίας καλείται ο κατηγορούμενος. Η κλήσις δέον να μνημονεύη το άρθρον του νόμου εφ' ου βασίζεται η αστική αυτού ευθύνη. Εις την κύριαν ανάκρισιν καλείται συμφώνως προς το άρθρ. 90.-3.Και ο κατηγορούμενος δύναται να κλητευθή, συμφώνως προς τας § § 1 και 2, ως αστικώς υπεύθυνος δια την πράξιν των συγκατηγορουμένων αυτώ, δι' ην  περίπτωσιν ήθελεν απαλλαγή της ποινικής ευθύνης.-4.Ο εισαγγελεύς δύναται να κλητεύση τον αστικώς υπεύθυνον δια τας αποζημιώσεις και την χρηματικήν ικανοποίησιν, μόνον όταν ασκή την πολιτικήν αγωγήν κατά το άρθρ. 70. Η τοιαύτη κλήτευσις κοινοποιείται, εις τον κατηγορούμενον κατά την § 1 του παρόντος άρθρου.-5.Άμα τη κλητεύσει ο αστικώς υπεύθυνος λαμβάνει τη ιδιότητα διαδίκου εν τη ποινική διαδικασία (άρθρ. 96 και επ.). Άρθρον 90 Διατυπώσεις κλητεύσεως κατά την ανάκρισιν Η κλήτευσις του αστικώς υπευθύνου δια την πληρωμήν των χρηματικών ποινών και εξόδων κατά την κυρίαν ανάκρισιν γίνεται, αιτήσει του εισαγγελέως, υπό του ανακριτού. Η κλήσις περιέχουσα τα εν τη § 1 του άρθρ. 89 επιδίδεται και εις τον κατηγορούμενον. Άρθρον 91 Παρέμβασις αστικώς υπευθύνου 1.Ο αστικώς υπεύθυνος δύναται πάντοτε να παρέμβη εκουσίως εις την ποινικήν δίκην.-2.Η παρέμβασις είναι δεκτή μέχρι της ενάρξεως της αποδεικτικής διαδικασίας. Δύναται δε να γίνη και κατά την προδικασίαν, αλλά μόνον όταν ενεργείται κυρία ανάκρισις. Άρθρον 92 Διατυπώσεις παρεμβάσεως 1.Η παρέμβασις γίνεται δια δηλώσεως εγγράφου ή προφορικής ή δια πληρεξουσίου έχοντος ειδικήν πληρεξουσιότητα, ενώπιον του αρμοδίου εισαγγελέως, ή του διεξάγοντος την ανάκρισιν ανακριτού, συντασσομένης εκθέσεως, επιδίδεται δε, επιμελεία του παρεμβαίνοντος, εις τους λοιπούς διαδίκους και τον εισαγγελέα, εάν δεν εγένετο ενώπιον αυτού. -2.Εάν η δήλωσις γίνη εν τω ακροατηρίων, καταχωρίζεται εις τα πρακτικά παρά του γραμματέως.3.Κατά τα λοιπά πρέπει να περιέχη τα στοιχεία του άρθρ 84. "Αν ο αστικώς υπέυθυνος που έχει κλητευθεί ή παρέμβει έχει κατοικία ή διανομή στην αλλοδαπή, εφαρμόζονται ανάλογα οι διατάξεις του στοιχ. ε' της παρ. 1 του άρθρ. 273.Την κατά το στοιχ. δ' του ίδιου άρθρου υπόμνηση οφείλει να κάνει ο εισαγγελέας η ο ανακρίνων ή ο διευθύνων τη συζήτηση στο ακροατήριο, κατά περίπτωση". Το μέσα σε « » εδάφιο, προστέθηκε από τον παρ. 5 άρθρ. 4 Νόμ. 1653/31 Οκτ. - 8 Νοεμ. 1986 (ΦΕΚ Α' 173), τόμ 6Α σελ. 422,398. (Αντί για τη σελ. 37(α) Σελ. 37(β) Τεύχος 1357 Σελ. 51 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 άρθρ. 114 της ισχυούσης ποιν. δικονομίας συνέβαινε, αλλ' απλώς δικαιούνται ν' αρνηθούν την μαρτυρίαν των κατά τε την προδικασίαν και την ποινικήν δίκην. Τούτο είναι μάλλον σύμφωνον προς την αρχήν της ελευθέρας εκτιμήσεως των αποδείξεων υπό του δικαστού και μάλλον συντελεστικόν της εξευρέσεως της αληθείας εις τας περιπτώσεις εγκλημάτων αναγομένων εις τας προσωπικάς σχέσεις και τον οικογενειακόν βίον των ατόμων. Άξιαι μνείας τυγχάνουν αι διατάξεις των άρθρ. 244, 245 και 308 του Σχεδίου. Κατ' αυτάς γενικεύεται η αρχή της δι' απ' ευθείας κλήσεως εκδικάσεως των πλημμελημάτων, προκειμένου δε περί κακουργημάτων εφ' ων ο ανακριτής και ο εισαγγελεύς ομοφωνούν ότι υπάρχουν αρκεταί προς παραπομπήν ενδείξεις παραπέμπουν την δικογραφίαν μετά το πέρας της κυρίας ανακρίσεως απ' ευθείας προς το συμβούλιον εφετών όπερ αποφαίνεται τελεσιδίκως δια βουλεύματος του περί παραπομπής ή μη του κατηγορουμένου. Ευστόχως επίσης ρυθμίζονται (άρθρ. 282) τα θέματα της επί πλημμελλημάτων συλλήψεως και προφυλακίσεως του κατηγορουμένου περιοριζομένων των περιπτώσεων της κατά την προδικασίαν στερήσεως της ελευθερίας αίτινες τόσας αδικίας προκαλούν ενίοτε. Η προσωρινή απόλυσις του προφυλακισθέντος άνευ καταβολής εγγυήσεως από εξαίρεσις καθίσταται δια του Άρθρον 93 Εν παραιτήσει του πολιτικώς ενάγοντος Η κλήτευσις του αστικώς υπευθύνου δια τας αποζημιώσεις και την χρηματικήν ικανοποίησιν του αδικηθέντος δεν έχει αποτελέσματα, εάν λάβη χώραν αποβολή ή παραίτησις της πολιτικής αγωγής κατά τα άρθρα 86 και 69. Άρθρον 94 Αποβολή του αστικώς υπευθύνου Ο κλητευθείς ή ο παρεμβάς ως αστικώς υπεύθυνος δύναται να αποβληθή της ποινικής διαδικασίας τη ιδία αυτού αιτήσει ή του εισαγγελέως ή των διαδίκων ή και αυτεπαγγέλτως υπό του δικαστηρίου, διαρκούσης δε της ανακρίσεως υπό του δικαστικού συμβουλίου. Άρθρον 95 Διατυπώσει αιτήσεως αποβολής και αντιρρήσεις 1.Η κατά την προδικασίαν αίτησις περί αποβολής του αστικώς υπευθύνου πρέπει να είναι ητιολογημένη και να εγχειρίζηται εις τον ανακριτήν, μετά δε το πέρας της ανακρίσεως εις τον εισαγγελέα.2.Εντός τριών ημερών από της εγχειρίσεως, η αίτησις επιδίδεται εις τον προκαλεσέσαντα την κλήτευσιν ή εις τον παρεμβάντα.-3.Κατά της περί αποβολής αιτήσεως δύναται να προβληθώσιν αντιρρήσεις συμφώνως προς τας διατάξεις των άρθρων 85-88. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Δ' Δικαιώματα των διαδίκων Άρθρον 96 "Διορισμός και αριθμός συνηγόρων  και διαδίκων" 1.Έκαστος των διαδίκων δεν δύναται ν' αντιπροσωπεύηται εν τη ποινική διαδικασία, ουδέ να συμπαρίσταται μετά πλειόνων των δύο μεν συνηγόρων εν τη προδικασία των τριών δε εν τω ακροατηρίω. "2.Ο διορισμός συνηγόρου του κατηγορουμένου ή άλλου διαδίκου γίνεται: α)με προφορική δήλωση που καταχωρίζεται στα πρακτικά ή στην έκθεση κατά την απολογία του κατηγορουμένου ή στην κατάθεση του διαδίκου ως μάρτυρα ή β)με έγγραφη δήλωση κατά τις διατυπώσεις του άρθρ. 42 παρ. 2 εδαφ. β και γ. Ο διορισμός παρέχει στο συνήγορο την εξουσία να εκπροσωπεί το διάδικο σε όλες τις διαδικαστικές πράξεις που αφορούν τη συγκεκριμένη ποινική υπόθεση, εκτός αν η πληρεξουσιότητα παρέχεται για ορισμένες μόνο από τις πράξεις αυτές. Η γενική πληρεξουσιότητα  Σελ. 38(β) Τεύχος 1357 Σελ. 52 περιλαμβάνει την άσκηση ένδικων μέσων, εφ' όσον αυτό μνημονεύεται ρητά". Ο τίτλος του άρθρ. 96 αντικαταστάθηκε ως άνω, το υπάρχον κείμενο αριθμήθηκε ως παρ. 1 και προστέθηκε παρ. 2 από την παρ. 6 άρθρ. 4 Νόμ. 1653/31 Οκτ. - 8 Νοεμ. 1986 (ΦΕΚ Α' 173), τόμ. 6Α σελ. 422,398. 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Πίνακας διοριστέων συνηγόρων «Άρθρ.96Α.-(Καταργήθηκε από την παρ.2 άρθρ.16 Νόμ.3226/4-4 Φεβρ.2004 ,ΦΕΚ Α΄24, κατωτ.σελ.160,51). Άρθρον 97 Εις ποίας πράξεις δύνανται να παρίστανται  οι διάδικοι. 1.Οι διάδικοι δικαιούνται να παρίστανται μετά συνηγόρου κατά την ενέργειαν πάσης ανακριτικής πράξεως, εξαιρουμένης της εξετάσεως των μαρτύρων και κατηγορουμένων εκτός της περιπτώσεως της § 2 του άρθρου 219. Προς τον σκοπόν τούτον προσκαλούνται εγκαίρως να παρευρεθώσιν αυτοπροσώπως ή δια των συνηγόρων των. -2.Αν ο κατηγορούμενος κρατήται δέον να προσαχθή, εκτός αν παρέχη δυσχερείας η προσαγωγή. Άρθρον 98 Αδυναμία παραστάσεως των διαδίκων. Εάν η παρουσία των διαδίκων δεν είναι δυνατή εξ οιουδήποτε λόγου, η πράξις ενεργείται και άνευ αυτών. Ουχ ήττον τη αιτήσει του ενδιαφερομένου, δύναται να αναβληθή αύτη, εις άλλον χρόνον, αν τούτο δύναται να γίνη άνευ βλάβης της ανακρίσεως. Άρθρον 99 Ερωτήσεις και παρατηρήσεις Οι παριστάμενοι διάδικοι και συνήγοροι αυτών δικαιούται ν' απευθύνωσιν ερωτήσεις και υποβάλωσι παρατηρήσεις, αίτινες καταχωρίζονται τη αιτήσει των εν τη εκθέσει. Άρθρον 100 Παράστασις του κατηγορουμένου μετά συνηγόρου 1.Ο κατηγορούμενος κατά την απολογίαν του και κατά πάσαν, και αυτήν έτι την κατ' αντιπαράστασιν προς μάρτυρας ή ετέρους κατηγορουμένους εξέτασίν του, δικαιούται να παρίσταται μετά συνηγόρου, δι' ο και κλητεύεται 24 ώρας προ πάσης τοιαύτης ανακριτικής ενεργείας.-2.Επιτρέπεται σύντμησις της προθεσμίας ταύτης, εάν εκ της αναβολής επίκειται κίνδυνος, βεβαιουμένης ειδικώς της υπάρξεως τούτου δι' εκθέσεως του ανακριτού ή ανακριτικού υπαλλήλου.-3.Ο ανακριτής υποχρεούται να διορίση εξ επαγγέλματος συνήγορον, εάν ρητώς ζητήση τούτο ο κατηγορούμενος. -4.Εν ουδεμιά περιπτώσει δύναται να απαγορευθή ή επικοινωνία του κατηγορουμένου προς τον συνήγορον αυτού. (Αντί για τη σελ.38,01) Σελ. 38,01(α) Τεύχος 1366 Σελ. 47 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Ανακοίνωσις των εγγράφων της ανακρίσεως Άρθρ.101.-"1.Ο ανακριτής, μόλις μετά την κλήτευσή του εμφανισθεί ή οδηγηθεί σ' αυτόν ο κατηγορούμενος για να απολογηθεί, του ανακοινώσει το περιεχόμενο του κατηγορητηρίου και των άλλων εγγράφων της ανάκρισης. Επιτρέπεται επίσης στον κατηγορούμενο να μελετήσει ο ίδιος ή ο συνήγορος του το κατηγορητήριο και τα έγγραφα της ανάκρισης. Με γραπτή αίτηση του κατηγορουμένου και με δαπάνη του χορηγούνται σε αυτόν αντίγραφα του κατηγορητηρίου και των εγγράφων της ανάκρισης". Η παρ. 1 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ. 1 άρθρ. 2 Νόμ. 2408/31 Μαΐου - 4 Ιουν. 1996 (ΦΕΚ Α' 104) (διορθ. σφαλμ. στο ΦΕΚ Α' 158/11-7-1996), Τόμ. 8, σελ. 84,627. 2.Την αυτήν υποχρέωσιν έχει ο ανακριτής και τα αυτά δικαιώματα ο κατηγορούμενος όταν κληθή εκ νέου εις συμπληρωματικήν απολογίαν, πάντως δε μετά το πέρας της ανακρίσεως και προ της διαβιβάσεως αυτής εις τον εισαγγελέα (άρθρ. 308 παραγρ. 1) καλείται πάντοτε ο κατηγορούμενος, ίνα λάβη γνώσιν απάσης της δικογραφίας. Εάν όμως η ανάκρισις διήρκησεν υπέρ τον μήνα από της απολογίας ή εκάστης μεταγενεστέρας τοιαύτης, δικαιούται ούτος να ασκή τα δικαίωματά του ταύτα άπαξ του μηνός, συντασσομένης περί τούτου εκάστοτε εκθέσεως υπό του ανακριτού κάτωθι της απολογίας του κατηγορουμένου. Προθεσμία προς απολογίαν άρθρ. 292 ο κανών. Είναι τούτο μία δημοκρατική κατάκτησις αξία ιδιαιτέρας εξάρσεως, διότι είναι γνωστόν ότι του ευεργετήματος της προσωρινής απολύσεως δεν επωφελούντο άποροι προφυλακισμένοι. Σελίς 22 Μία εκ των σπουδαιοτέρων ασφαλώς μεταρρυθμίσεων των εισαγομένων υπό του υπό κρίσιν Σχεδίου είναι και η αφορώσα την κατάργησιν της ερημοδικίας (άρθρ. 340 § 3). Είναι γνωσταί αι καταχρήσεις του θεσμού τούτου αίτινες παρέλυον τη κίνησιν της ποινικής δικαιοσύνης, εσυμφόρουν τα ποινικά δικαστήρια και απετέλουν αφόρητον τροχοπέδην εις την ταχείαν και εύρυθμον απονομήν της δικαιοσύνης. Το κακόν εμετριάσθη δια του νόμου ΓΨΟ' το 1911, του περιορίσαντος το προς ανακοπήν δικαίωμα αλλά δεν εξηλείφθη και εξακολουθεί να μαστίζη τον ποινικόν δικονομικόν μας μηχανισμόν. Το σχέδιον παρά την ολοσχερή κατάργησιν της ερημοδικίας λαμβάνει ουχ’ ήττον μέτρα προστασίας των κατηγορουμένων δια της ευχερείας ασκήσεως εφέσεως κατά της αποφάσεως, όπου τούτο επιτρέπεται και δια της καθιερώσεως υπό ωρισμένας προϋποθέσεις του ενδίκου μέσου της αιτήσεως ακυρώσεως της διαδικασίας, ήτις, κυρίως ειπείν, δεν συνιστά ένδικον μέσον αλλ' αντιρρήσεις κατά της εκτελέσεως. Δια των άρθρ. 383-387 του Σχεδίου βελτιούται και συστηματοποιείται η ενώπιον των κακουργοδικείων διαδικασία, τονουμένης της συνεργασίας των τακτικών και των ορκωτών δικαστών προς εύρεσιν της αληθείας και ευρυθμοτέραν λειτουργίαν του θεσμού των ενόρκων. Εύστοχοι διατάξεις ρυθμίζουν τας ειδικάς διαδικασίας της εκδικάσεως των επ' αυτωφώρω πταισμάτων και πλημμελημάτων, περιοριζομένων των περιπτώσεων της συνοπτικής ταύτης διαδικασίας μόνον εις τα πταίσματα και εις τα εν άρθροις 417 και 420 οριζόμενα πλημμελήματα. Η διαδικασία κατ' απόντων και φυγοδίκων περιορίζεται μόνον εις τα πλημμελήματα (άρθρ. 428-431). Επί κακουργημάτων αναστέλλεται η διαδικασία μέχρι συλλήψεως ή προσελεύσεως του φυγοδικούντος κατηγορουμένου (άρθρ. 432). Το λίαν ενδιαφέρον θέμα της εκδόσεως των αλλοδαπών εγκληματιών και της αμοιβαίας δικαστικής συνδρομής μεταξύ Κρατών ρυθμίζεται δια λεπτομερών διατάξεων αναλόγως του εάν υφίσταται ή όχι σύμβασις εκδόσεως μεταξύ της Ελλάδος και του εκζητούντος Κράτους και εάν εις την σύμβασιν τίθενται ή όχι ειδικοί περιορισμοί ως προς τη ακολουθητέαν διαδικασίαν (άρθρ. 437-455 Σχεδίου). Συστηματοποίησις, καλύτερα επεξεργασία και κατάταξις γίνεται όσον αφορά και εις το επιτρεπτόν και τας προϋποθέσεις της ασκήσεως των ενδίκων μέσων κατά των βουλευμάτων και των αποφάσεων των ποινικών δικαστηρίων. Πάντων των ανωτέρω εκτιμώμενον κατ' αξίαν, προτείνομεν την αποδοχήν και την έγκρισιν του σχεδίου νόμου "περί κυρώσεως του κώδικος ποινικής δικονομίας" και είμεθα βέβαιοι ότι το βασικόν τούτο νομοθέτημα, προϊόν του μόχθου και της επιδόσεως της Ελληνικής νομικής οικογενείας επεξεργασθείσης παντοειδώς τους ποινικούς δικονομικούς θεσμούς επί ολόκληρον εκατονταετίαν, προώρισται να αποτελέση σταθμόν εις την καλήν και  ταχείαν απονομήν της Δικαιοσύνης και σπουδαίαν συμβο9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας λήν εις την αποκατάστασιν της εννοίας της νομιμότητος και της κοινωνικής αμύνης κατά του εγκλήματος εις την τόσον δεινώς δοκιμασθείσαν Πατρίδα μας. Εν Αθήναις τη 20 Ιουλίου 1950            Ο Πρόεδρος   Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ Οι Γενικοί Εισηγηταί   Β. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ   Β. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ   Η. ΛΑΓΑΚΟΣ ΝΟΜΟΣ υπ’ αριθ. 1493 της 17/17 Αυγ. 1950 Περί κυρώσεως του Κώδικος Ποινικής Δικονομίας. Άρθρ.102.-1.Ο κατηγορούμενος δικαιούται να ζητήση προθεσμίαν μέχρι 48 ωρών, προ της παρελεύσεως της οποίας δεν υποχρεούται εις απολογίαν. 2.Παράτασις της προθεσμίας ταύτης δύναται να δοθή τη αιτήσει του κατηγορουμένου υπό του ανακριτού. Εξήγησις των δικαιωμάτων εις τον  κατηγορούμενον Άρθρ.103.-Αμέσως μετά την βεβαίωσιν της ταυτότητος του κατηγορουμένου εξηγούνται αυτώ σαφώς παρά του ανακριτού άπαντα τα ανωτέρω δικαιώματα αυτού, συντασσομένης εκθέσεως περί τε της εξηγήσεως και της απαντήσεως του κατηγορουμένου υπογράφοντος εν τη εκθέσει. Δικαιώματα κατηγορουμένου επί προανακρίσεως Άρθρ.104.-Τα εν άρθρ. 100 παρ. 1, 2 και 4, 101, 102, 103 δικαίωματα έχει ο κατηγορούμενος και επί προανακρίσεως. Αλλ' εν τη περιτπώσει ταύτης δεν είναι υποχρεωτική η τήρησις των διατάξεως της δευτέρας περιόδου της παρ. 2 του άρθρ. 101. "2.Όταν ενεργείται προανάκριση, σύμφωνα με το άρθρ. 243 παρ. 1, ο κατηγορούμενος μπορεί να ασκήσει τα δικαιώματα, που προβλέπονται στα άρθρ. 101 και 102 και να υποβάλλει εγγράφως την απολογία του εκπροσωπούμενος από συνήγορο, που διορίζεται κατά το άρθρ. 96 παρ. 2, εκτός αν θεωρείται αναγκαία η αυτοπρόσωποη εμφάνισή του, κατά την κρίση εκείνου που ενεργεί την προανάκριση. Ο κατηγορούμενος εκπροσωπούμενος δια του συνηγόρου υποχρεούται να δηλώσει τη διεύθυνση της κατοικίας του, εφαρμοζόμενων αναλόγως των εδαφ. γ' και ε' του άρθρ. 273". Η παρ. 2 προστέθηκε από την παρ. 2 άρθρ. 3 Νόμ. 2145/28-28 Μαΐου 1993 (ΦΕΚ Α' 88), Τόμ. 8, σελ. 84,243. Εξαίρεσις επί αυτοφώρου εγκλήματος "Άρθρ.105.-"Όταν ενεργείται προανάκριση σύμφωνα με το άρθρ. 243 παρ. 2 του παρόντος η εξέταση γίνεται όπως ορίζονται στις διατάξεις των άρθρ. 273 και 274 και εκείνος που εξετάζεται έχει τα δικαίωματα που αναφέρονται στα άρθρ. 103 και 104. Η κατά παράβαση του παρόντος άρθρου εξέταση είναι άκυρη και δεν λαμβάνεται υπόψη. Κατά τα άλλα εφαρμόζεται το δεύτερο εδάφιο της παρ. 2 του άρθρ. 31". Το άρθρ. 105 αντικαταστάθηκε ως άνω από την περίπτ. α' της παρ 2 άρθρ. 2 Νόμ. 2408/31 Μαΐου - 4 Ιουν. 1996 (ΦΕΚ Α' 104) (διορθ. σφαλμ. στο ΦΕΚ Α' 158/11-7-1996), Τόμ., 8 σελ. 84,267. Ομοίως επί ωρισμένων εγκλημάτων Άρθρ.106.-(Καταργήθηκε από την περίπτ. β' παρ. 2 άρθρ. 2 Νόμ. 2408/31 Μαΐου -4 Ιουν. 1996, ΦΕΚ Α' 104, διόρθ. σφαλμ. στο ΦΕΚ Α' 158/11-7-1996, Τόμ 8, σελ 84,267). Δικαιώματα του αστικώς υπευθύνου Άρθρ.107.-Ο αστικώς υπεύθυνος έχει άπαντα τα ανωτέρω δικαιώματα του κατηγορουμένου, ασκών ταύτα άμα ως κληθή προς εξέτασιν παρά του ανακριτού ή του ανακριτικού υπαλλήλου υπό την ανωτέρω ιδιότητά του. Ασκεί επίσης τα δικαιώματα ταύτα και εις την περίπτωσιν του επομένου άρθρου. Δικαιώματα του πολιτικώς ενάγοντος Άρθρ.108.-Ο πολιτικώς ενάγων έχει επίσης τα εν τοις άρθρ. 101, 104, 105, 106 δικαιώματα, δυνάμενος να ασκήση ταύτα ευθύς, ως ο κατηγορούμενος κληθή προς απολογίαν ή εκδοθή κατά τούτου ένταλμα συλλήψεως ή βιαίας προσαγωγής. (Αντί για τη σελ. 39(ξβ) Σελ. 39(ξγ) Τεύχος 1397 Σελ. 13 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.A.β.1 ΤΜΗΜΑ V ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α' Αρμοδιότης καθ’ ύλην Του μικτού ορκωτού δικαστηρίου Άρθρ.109.-Το μικτόν ορκωτόν δικαστήριον δικάζει εις πρώτον βαθμόν: α)τα κακουργήματα, εξαιρέσει των υπαγομένων εις την αρμοδιότητα των πενταμελών εφετείων και β)τα πολιτικά πλημμελήματα". Αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρο τρίτο Νόμ. 969/1979 κατωτ. σελ. 145. Έναρξη ισχύος από 1.1.80 Του μικτού ορκωτού δικαστηρίου. Άρθρ.110.-(Καταργήθηκε από το άρθρο τέταρτο Νόμ. 969/1979, κατωτ. σελ. 145, έναρξη ισχύος από 1.1.80. Του δικαστηρίου των εφετών Άρθρον μόνον.-Κυρούται ο υπό της Επιτροπής του Ν.Δ/τος υπ’ αριθ. 222/1947 καταρτισθείς Κώδιξ Ποινικής Δικονομίας έχων ούτω: ΚΩΔΙΞ ΠΟΙΝΙΚΗΣ ΔΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΒΙΒΛΙΟΝ ΠΡΩΤΟΝ ΓΕΝΙΚΟΙ ΟΡΙΣΜΟΙ ΤΜΗΜΑ Ι ΠΟΙΝΙΚΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΔΙΚΑΣΤΙΚΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄ Ποινική δικαιοδοσία Ποινικά δικαστήρια Άρθρ.111."Του Δικαστηρίου των Εφετών. Το δικαστήριο των εφετών δικάζει: "1.Τα κακουργήματα που προβλέπονται από τον Ποινικόν Κώδικα σχετικά με το νόμισμα, τα υπομνήματα, την ιδιοκτησία, τα περιουσιακά δίκαια, την ψευδή βεβαίωση υπαλλήλου, νόθευση, απιστία και υπεξαίρεση στην υπηρεσία, αν τελέστηκαν από πολίτες, άσχετα με το πρόσωπο του παθόντα και το ποσό του οφέλους ή της ζημίας, ή αν τελέστηκαν από στρατιωτικούς και στρέφονται οπωσδήποτε κατά του Δημοσίου ή νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου ή κατά άλλου νομικού προσώπου από εκείνα που αναφέρονται στο άρθρ. 263α του Ποινικού Κώδικα και εφ' όσον το όφελος που πέτυχε ή επιδίωξε με αυτά ο δράστης ή η ζημία που προξενήθηκε ή απειλήθηκε στο Δημόσιο ή στα πιο πάνω νομικά πρόσωπα υπερβαίνει το ποσό των πέντε εκατομμυρίων δραχμών. Το ποσό των δραχμ. 5.000.000 της άνω παραγράφου αυξήθηκε σε 50.000.000 δραχμ. από την περίπτ. α' παρ. 3 άρθρ. 2 Νόμ. 2408/31 Μαΐου - 4 Ιουν. 1996 (ΦΕΚ Α' 104) (διόρθ. σφαλμ. στο ΦΕΚ Α' 158/11-7-1996), Τόμ. 8 σελ. 84,267. 2.Τα κακουργήματα κλοπής, υπεξαίρεσης και πλαστογραφίας που προβλέπονται από το Στρατιωτικό Ποινικό Κώδικα, αν στρέφονται οπωσδήποτε κατά του Δημοσίου ή νομικού προσώπου που αναφέρονται στη προηγούμενη παράγραφο και το όφελος που πέτυχε ή επιδίωξε με αυτά ο δράστης ή η ζημία που προξενήθηκε ή απειλήθηκε κατά του Δημοσίου ή των πιο πάνω νομικών προσώπων υπερβαίνει το ποσό των πέντε  Σελ. 40(ξγ) Τεύχος 1397 Σελ. 14 εκατομμυρίων δραχμών". Το ποσό των δραχμ. 5.000.000 της άνω παραγράφου αυξήθηκε σε 50.000.000 δραχμ. από την περιπτ. α' παρ. 3 άρθρ. 2 Νόμ. 2408/31 Μαΐου -4 Ιουν. 1996 (ΦΕΚ Α' 104) (διορθ. σφαλμ. στο ΦΕΚ Α' 158/11-7-1996), Τόμ. 8, σελ. 84,267. Οι παρ. 1 και 2 αντικαταστάθηκαν ως άνω από την παρ. 2 άρθρ. 5 του Νόμ. 1738/18-20 Νοεμ. 1987 (ΦΕΚ Α' 200), τόμ 1 σελ. 116,51. Σύμφωνα δε με την παρ. 17 του ίδιου άρθρου του άνω Νόμου η διάταξη αυτή ισχύει και για τις υποθέσεις που είναι εκκρεμείς ή για τις οποίες δεν έχει κινηθεί ακόμη ποινική δίωξη. 3.Το προβλεπόμενο από τα άρθρ. 1 και 2 του Νόμ. 1608/1950 "περί αυξήσεως των ποινών των προβλεπομένων δια τους καταχραστάς του Δημοσίου" ποσό των 250.000 δραχμών καθώς τροποποιήθηκε από το Ν.Δ. 790/1970 "περί τροποποιήσεως διατάξεων του Ποινικού Κώδικα και του Κώδικος Ποινικής Δικονομίας" και το Νόμ. 495/1976 "περί όπλων, εκρηκτικών υλών και εκρηκτικών μηχανημάτων και άλλων τινών ποινικών διατάξεων", αυξάνενται σε 2.000.000 δραχμές. Το όριο αυτό των 2.000.000 δραχμών ισχύει τόσο όταν ο κατηγορούμενος είναι πολίτης όσο και όταν είναι στρατιωτικός. Το ποσό των δραχμ. 2.000.000 της άνω παραγράφου αυξήθηκε σε 50.000.000 δραχμ. από τη περιπτ. β' παρ. 3 άρθρ. 2 Νόμ. 2408/31 Μαΐου 4 Ιουν. 1996 (ΦΕΚ Α' 104) (διόρθ. σφαλμ. στο ΦΕΚ Α' 158/11-7-1996), Τόμ 8, σελ. 84,267. 4.Τα εγκλήματα της δόλιας χρεωκοπίας ανώνυμων εταιρειών και Τραπεζών «5. Τα κακουργήματα της πειρατείας, τα κακουργήματα κατά της ασφάλειας της σιδηροδρομικής ή υδάτινης συγκοινωνίας ή της αεροπλοΐας που προβλέπονται στον Ποινικό Κώδικα ή σε ειδικούς ποινικούς νόμους, τα κακουργήματα που προβλέπονται στην παράγραφο 1 του άρθρου 187 και στο άρθρ.187Α του Ποινικού Κώδικα, καθώς και τα συναφή με αυτά πλημμελήματα και κακουργήματα, έστω και αν τα τελευταία τιμωρούνται βαρύτερα από τα ως άνω κύρια κακουργήματα.»  Η παρ.5 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.4 άρθρ.42 Νόμ.3251/8-9 Ιουλ.2004 (ΦΕΚ Α΄127), κατωτ.σελ.160,61. 9.A.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 6.Το κακούργημα της ανθρωποκτονίας σε μονομαχία. "7.Τα πλημμελήματα των αρχιερέων, των νομαρχών, των δικηγόρων, των δικαστικών πολιτικής, ποινικής και διοικητικής δικαιοσύνης και εισαγγελέων, συμπεριλαμβανομένων των παρέδρων, των ειρηνοδικών, ειδικών πταισματοδικών, των μελών του Συμβουλίου της Επικρατείας, των παρέδρων και εισηγητών του, των μελών του Ελεγκτικού Συνεδρίου, του Γενικού Επιτρόπου και των αντεπιτρόπων που υπηρετούν σε αυτό, καθώς και του Γενικού Επιτρόπου του επιτρόπου και των αντεπιτρόπων της επικρατείας στα τακτικά διοικητικά δικαστήρια". Η παρ. 7 αντικαταστάθηκε ως άνω από τη παρ. 2 του άρθρ. 8 του Νόμ. 1941/18-18 Μαρτ. 1991 (ΦΕΚ Α' 41), Τόμ. 6Β, σελ. 667. 8.Τις εφέσεις κατά των αποφάσεων του τριμελούς πλημμελειοδικείου και κατά των αποφάσεων που εκδίδονται από το πολυμελές πρωτοδικείο στην περίπτωση του άρθρ. 161 παρ. 1. Τις εφέσεις κατά των αποφάσεων του δικαστηρίου των εφετών σύμφωνα με το άρθρ. 499". Το άρθρ. 111 αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρ. 7 Νόμ. 1272/1982 (τόμ. 8 σελ. 84,11). Του τριμελούς πλημμελειοδικείου Άρθρ.112.-Το τριμελές δικαστήριον πλημμελειοδικών δικάζει: 1)Τα πλημμελήματα, εκτός των υπαγομένων εις την αρμοδιότητα των κακουργιοδικών, των εφετών, του μονομελούς πλημμελειοδικείου και του δικαστηρίου ανηλίκων. "2.Τα πταίσματα των αρχιερέων νομαρχών, δικηγόρων, των δικαστών πολιτικής, ποινικής και διοικητικής δικαιοσύνης και εισαγγελέων, συμπεριλαμβανομένων των παρέδρων, των ειρηνοδικών, ειδικών πταισματοδικών, των μελών του Συμβουλίου της Επικρατείας, των παρέδρων και εισηγητών του, των μελών του Ελεγκτικού Συνεδρίου, του Γενικού Επιτρόπου και των αντεπιτρόπων που υπηρετούν σε αυτό, καθώς και του Γενικού Επιτρόπου, του επιτρόπου και των αντεπιτρόπων της επικρατείας τα τακτικά διοικητικά δικαστήρια". Η περίπτ. 2 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ. 3 του άρθρ. 8 του Νόμ. 1941/18-18 Μαρτ. 1991 (ΦΕΚ Α' 41), Τόμ. 6Β, σελ. 667. 3)Τας εφέσεις κατά των αποφάσεων του μονομελούς πλημμελειοδικείου. Στην ειδική δωσιδικία που προβλέπουν οι διατάξεις των άνω άρθρων 111 και 112 υπάγονται και οι αξιωματικοί της Ελληνικής Αστυνομίας (άρθρ. 40 παρ. 2 Νόμ. 1481/1984, τόμ. 4 σελ. 16,49). Δικαστήριο Ανηλίκων "Άρθρ.113 .-1. Τα δικαστήρια ανηλίκων δικάζουν τις αξιόποινες πράξεις που τελούνται από ανηλίκους ηλικίας από δεκατριών μέχρι και του δέκατου όγδοου έτους συμπληρωμένου, με τις παρακάτω διακρίσεις: Α. Το μονομελές δικαστήριο ανηλίκων δικάζει: α) τις πράξεις που τελούνται από ανηλίκους, εκτός από εκείνες που δικάζονται από το τριμελές δικαστήριο ανηλίκων, β) τα πταίσματα που τελούνται από ανηλίκους στην έδρα του πρωτοδικείου και γ) τις εφέσεις κατά των αποφάσεων του πταισματοδικείου για ανηλίκους. Το μονομελές δικαστήριο ανηλίκων επιβάλλει επίσης τα αναμορφωτικά ή θεραπευτικά μέτρα που ορίζονται από τον Ποινικό Κώδικα για ανηλίκους που δεν έχουν συμπληρώσει το δέκατο τρίτο έτος της ηλικίας τους. Β. Το τριμελές δικαστήριο ανηλίκων δικάζει τις αξιόποινες πράξεις που τελούνται από ανηλίκους, για τις οποίες η ποινή περιορισμού σε ειδικό κατάστημα κράτησης νέων που πρέπει να επιβληθεί σύμφωνα με τον Ποινικό Κώδικα είναι τουλάχιστον πέντε ετών. Γ. Το εφετείο ανηλίκων δικάζει τις εφέσεις κατά των αποφάσεων των μονομελών και τριμελών δικαστηρίων ανηλίκων που λειτουργούν στα πλημμελειοδικεία. 2. Το άρθρο 119 εφαρμόζεται αναλόγως στις περιπτώσεις των εδαφίων Α και Β της προηγούμενης παραγράφου." Το άρθρ.113 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.3 άρθρ.4 Νόμ.3189/17-21 Οκτ.2003 (ΦΕΚ Α΄243), κατωτ.αριθ.29. Του μονομελούς Πλημμελειοδικείου Άρθρ.114.-"Το μονομελές Πλημμελειοδικείον δικάζει: «Α) Τα πλημμελήματα για τα οποία απειλείται στο νόμο φυλάκιση με ελάχιστο όριο κατώτερο των τριών μηνών ή χρηματική ποινή ή και οι δύο ποινές εκτός από: α) εκείνα που υπάγονται στην αρμοδιότητα των μεικτών ορκωτών δικαστηρίων και των εφετείων, καθώς και τα συναφή με αυτά (άρθρα 109, 111, 128), β) εκείνα που υπάγονται στην αρμοδιότητα του δικαστηρίου των ανηλίκων, γ) εκείνα που τελούνται δια του τύπου, «δ) εκείνα των άρθρων 142, 145, 147, 149, 153, 154, 156, 158, 159, 160, 202 παρ. 1 και 2, 203, 221, 247 παρ. 1 και 2, 251, 259, 266 παρ. 1, 269, 271, 278, 286, 288 παρ. 1, 290 παρ. 1 περ. α΄, 300, 314 παρ. 1 εδ. α΄, 328, 364  παρ.3 και 397 του Ποινικού Κώδικα.» Η περίπτ. δ΄ αναδιατυπώθηκε ως άνω από την παρ.1 άρθρ.8 Νόμ.3346/16-17 Ιουν.2005 (ΦΕΚ Α΄140) , κατωτ.αριθ.30. (Αντί για τη σελ.40,01(η)) Σελ. 40,01(θ) Τεύχος 1397 Σελ. 15 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.A.β.1 Β) Τα δασικά (εκτός από τον εμπρησμό), τα αγροτικά σε βαθμό πλημμελήματος και τα αγορανομικά αδικήματα, καθώς και τα εγκλήματα: α) του άρθρου 79 του Ν. 5960/1933 «περί επιταγής», β) των άρθρων 1 και 2 του Α.Ν. 86/1967 «περί επιβολής κυρώσεων κατά των καθυστερούντων την καταβολήν και την απόδοσιν εισφορών εις Οργανισμούς Κοινωνικής Ασφαλίσεως», γ) του άρθρου 17 παρ. 8 του Ν. 1337/1983 για την «επέκταση των πολεοδομικών σχεδίων, οικιστική ανάπτυξη και σχετικές ρυθμίσεις», δ) του πρώτου εδαφίου της παραγράφου 1 του άρθρου 50 και της παραγράφου 4 του άρθρου 53 του Ν. 2910/2001 «Είσοδος, παραμονή, ελληνική ιθαγένεια και λοιπές διατάξεις», ε) του άρθρου 25 του Ν. 1882/1990 «Μέτρα για την περιστολή της φοροδιαφυγής και λοιπές διατάξεις», στ) (του άρθρου 42 και) του πρώτου εδαφίου της παραγράφου 4 του άρθρου 43 του Ν. 2696/1999 «Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας», ζ) του άρθρου 23Β του Ν. 248/1914 «Περί οργανώσεως της Ζωοτεχνικής και Κτηνιατρικής Υπηρεσίας», η) των παραγράφων 1 και 6 του άρθρου 10 και της περίπτωσης β΄ της παραγράφου 4 του άρθρου 2 του Ν.Δ. 1244/1972 «Περί λειτουργίας Ερασιτεχνικών και Πειραματικών Σταθμών Ασυρμάτου Ειδικών Ραδιοδικτύων και ιδρύσεως Υπηρεσίας Ελέγχου Ραδιοεκπομπών». Οι παρ. Α΄ και Β΄ αντικαταστάθηκαν ως άνω από την παρ.1 άρθρ.8 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. Η μέσα σε () φράση απαλείφθηκε με την παρ.3 άρθρ.7Νόμ.3189/17-21 Οκτ.2003 (ΦΕΚ Α΄243), κατωτ.αριθ.29. Γ'.Τας εφέσεις κατά των αποφάσεων του Πταισματοδικείου ως και των εκδιδομένων υπό του ειρηνοδικείου κατά το άρθρ. 116 παρ. 1". Το άρθρ. 114 τροποποιηθέν αρχικώς δια του Ν.Δ. 2493/1953 αντικατεστάθη ως άνω δια του άρθρ. 12 του Ν.Δ. 4090/1960, τόμ. 8 σελ. 84,8. Του πταισματοδικείου. Άρθρ.115.-Το πταισματοδικείον δικάζει τα πταίσματα, εξαιρουμένων των εις την αρμοδιότητα των πλημμελειοδικών και του δικαστηρίου ανηλίκων (άρθρ. 112, 113) υπαγομένων. Σελ. 40,02(θ) Τεύχος 1397 Σελ. 16 Αρμοδιότης δια τα εν των ακροατήριω πραττόμενα εγκλήματα Άρθρ.116.-1.Παν ποινικόν δικαστήριον δικάζει αμέσως τα εν τω ακροατηρίω αυτού διαρκούσης της συνεδριάσεως πραττόμενα και επ' αυτοφώρω καταλαμβανόμενα πλημμελήματα και πταίσματα, εφ' όσον ταύτα υπάγονται εις την καθ' ύλην αρμοδιότητα του συνεδριάζοντος ή κατωτέρου δικαστηρίου και αν έτι ο υπαίτιος ανήκη εις την δικαιοδοσίαν των στρατιωτικών ποινικών δικαστηρίων. Την αυτήν εξουσίαν έχει δι' όλα τα πλημμελήματα και πταίσματα ο Άρειος Πάγος, εκ δε των πολιτικών δικαστηρίων, το μεν ειρηνοδικείον δια τα πταίσματα, πάντα δε τα λοιπά δια τα πλημμελήματα και πταίσματα, τα υπαγόμενα εις την καθ' ύλην αρμοδιότητα του αντιστοίχου ποινικού δικαστηρίου ή κατωτέρου αυτού. Ως προς την διαδικασίαν εφαρμόζονται τα άρθρ. 417-424 του παρόντος κώδικος. 2.Εάν το δικαστήριον δεν είναι αρμόδιον να δικάση αμέσως το πλημμέλημα συλλαμβάνεται ο δράστης και παραπέμπεται συμφώνως τω άρθρ. 279 εις τον αρμόδιον εισαγγελέα, όστις αν συντρέχη περίπτωσις, εφαρμόζει τα άρθρ. 417 και επ. Εάν όμως ο δράστης είναι δικηγόρος συνήγορος τινός των διαδίκων, η σύλληψις εκτελείται μετά το πέρας της ασκήσεως των καθηκόντων αυτού εν τη δίκη. "3.Η δι' οιονδήποτε λόγον μη άμεσος εκδίκασις του εν τω ακροατηρίω πραχθέντος πλημμελήματος ή πταίσματος, δεν αποκλείει την περαιτέρω δίωξιν κατά την κοινήν διαδικασίαν". Η παρ. 3 προσετέθη δια του άρθρ. 13 του Ν.Δ. 4090/1960, Τόμ. 8 σελ. 84,8. 9.A.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Γ'.Τας εφέσεις κατά των αποφάσεων του Πταισματοδικείου ως και των εκδιδομένων υπό του ειρηνοδικείου κατά το άρθρ. 116 παρ. 1". Το άρθρ. 114 τροποποιηθέν αρχικώς δια του Ν.Δ. 2493/1953 αντικατεστάθη ως άνω δια του άρθρ. 12 του Ν.Δ. 4090/1960, τόμ. 8 σελ. 84,8. Του πταισματοδικείου. Άρθρ.1.-Ποινικήν δικαιοδοσίαν ασκούσι τα εξής δικαστήρια: α)Τα πταισματοδικεία. β)Τα πλημμελειοδικεία. γ)Τα δικαστήρια των ανηλίκων. δ)Τα κακουργιοδικεία. ε)Τα εφετεία ς)Ο Άρειος Πάγος, ως ακυρωτικόν. Εξαιρέσεις από της ποινικής δικαιοδοσίας Άρθρ.115.-Το πταισματοδικείον δικάζει τα πταίσματα, εξαιρουμένων των εις την αρμοδιότητα των πλημμελειοδικών και του δικαστηρίου ανηλίκων (άρθρ. 112, 113) υπαγομένων. Αρμοδιότης δια τα εν των ακροατήριω πραττόμενα εγκλήματα Άρθρ.116.-1.Παν ποινικόν δικαστήριον δικάζει αμέσως τα εν τω ακροατηρίω αυτού διαρκούσης της συνεδριάσεως πραττόμενα και επ' αυτοφώρω καταλαμβανόμενα πλημμελήματα και πταίσματα, εφ' όσον ταύτα υπάγονται εις την καθ' ύλην αρμοδιότητα του συνεδριάζοντος ή κατωτέρου δικαστηρίου και αν έτι ο υπαίτιος ανήκη εις την δικαιοδοσίαν των στρατιωτικών ποινικών δικαστηρίων. Την αυτήν εξουσίαν έχει δι' όλα τα πλημμελήματα και πταίσματα ο Άρειος Πάγος, εκ δε των πολιτικών δικαστηρίων, το μεν ειρηνοδικείον δια τα πταίσματα, πάντα δε τα λοιπά δια τα πλημμελήματα και πταίσματα, τα υπαγόμενα εις την καθ' ύλην αρμοδιότητα του αντιστοίχου ποινικού δικαστηρίου ή κατωτέρου αυτού. Ως προς την διαδικασίαν εφαρμόζονται τα άρθρ. 417-424 του παρόντος κώδικος. 2.Εάν το δικαστήριον δεν είναι αρμόδιον να δικάση αμέσως το πλημμέλημα συλλαμβάνεται ο δράστης και παραπέμπεται συμφώνως τω άρθρ. 279 εις τον αρμόδιον εισαγγελέα, όστις αν συντρέχη περίπτωσις, εφαρμόζει τα άρθρ. 417 και επ. Εάν όμως ο δράστης είναι δικηγόρος συνήγορος τινός των διαδίκων, η σύλληψις εκτελείται μετά το πέρας της ασκήσεως των καθηκόντων αυτού εν τη δίκη. "3.Η δι' οιονδήποτε λόγον μη άμεσος εκδίκασις του εν τω ακροατηρίω πραχθέντος πλημμελήματος ή πταίσματος, δεν αποκλείει την περαιτέρω δίωξιν κατά την κοινήν διαδικασίαν". Η παρ. 3 προσετέθη δια του άρθρ. 13 του Ν.Δ. 4090/1960, Τόμ. 8 σελ. 84,8. (Μετά τη σελ.40,02(ζ) Σελ. 40,03 Τεύχος 1357 Σελ. 59 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Επί εξυβρίσεως και δυσφημήσεως του  δικαστηρίου Άρθρ.117.-«1. Αν κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης του δικαστηρίου τελέστηκε στο ακροατήριό του εξύβριση ή δυσφήμηση μέλους του δικαστηρίου (άρθρα 361, 362, 363 Π.Κ.), ακόμη και όταν ο υπαίτιος υπάγεται στην ιδιάζουσα ή εξαιρετική δωσιδικία, τα εγκλήματα αυτά δικάζονται αμέσως από το ίδιο δικαστήριο, που συγκροτείται από άλλους δικαστές. Η κατά νόμο έγκληση υποβάλλεται με δήλωση του δικαιουμένου που καταχωρίζεται στα πρακτικά.» Η άμεσος εκδίκασις γίνεται υπό των αυτών δικαστών, εάν η διάφορος σύνθεσις δεν είναι εφικτή ένεκα λόγου ειδικώς βεβαιουμένου εν τε τοις πρακτικοίς και τη αποφάσει". Η παρ. 1 αντικατεστάθη ως άνω δια του άρθρ. 14 του Ν.Δ. 4090/1960 Τόμ. 8 σελ. 84,8. Το μέσα σε «» πρώτο εδάφιο αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρ.9 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α 165), κατωτ.αριθ.28. 2.Όταν ο υπαίτιος της κατά την προηγουμένην παράγραφον εξυβρίσεως ή δυσφημίσεως είναι δικηγόρος, εκπληρών καθήκοντα συνηγόρου και δεν είναι δυνατή, δια λόγον βεβαιούμενον κατά τον αυτόν ως άνω τρόπον, η διάφορος σύνθεσις του δικαστηρίου, η πράξις βεβαιούται εν τοις πρακτικοίς της συνεδριάσεως και εφαρμόζεται η διάταξις του άρθρ. 38 παρ. 1, μη επιτρεπομένης εν τη περιπτώσει ταύτη της συλλήψεως του δράστου συνηγόρου. Αν δ' είτα ήθελεν αποφασισθή αρμοδίως η εις δίκην παραπομπή αυτού, η εκδίκασις γίνεται υπό του κατά το άρθρ. 136 και 137 προσδιοριζομένου δικαστηρίου. Η κατά του συνηγόρου εκδοθείσα απόφασις κατά την περίπτωσιν της αμέσου εκδικάσεως εκτελείται μετά την ολοσχερή εκπλήρωσιν των καθηκόντων του εν τη δίκη, καθ' ην ετελέσθη το έγκλημα. Εν περιπτώσει αναβολής Άρθρ.118.-Εάν το κατά το άρθρ. 116 και 117 αρμόδιον δια την άμεσον εκδίκασιν δικαστήριον αναβάλη δι' οιονδήποτε λόγον ταύτην (άρθρ. 423), δύναται να διατάξη την προφυλάκισιν του συλληφθέντος κατηγορουμένου, οσάκις αύτη επιτρέπεται, η περαιτέρω όμως διαδικασία και εκδίκασις γίνεται ενώπιον του κατά τα άρθρ. 112-115 αρμοδίου δικαστηρίου. Προσδιορισμός της καθ' ύλην αρμοδιότητος Άρθρ.119.-1.Την κατά τα άρθρ. 109-115 αρμοδιότητα προσδιορίζει ο εν τω ποινικώ κώδικι χαρακτηρισμός της πράξεώς, ως κακουργήματος, πλημμελήματος, ή πταίσματος επ' τη βάσει των εν των παραπεμπτικώ βουλεύματι ή τη κλήσει του εισαγγελέως (επί της απ' ευθείας εισαγωγής) περιεχομένων πραγματικών περιστατικών. 2.Το δικαστήριον είναι αρμόδιον να δικάση και οσάκις εκ της συζητήσεως ήθελε προκύψει ότι το έγκλημα υπάγεται εις την αρμοδιότητα κατωτέρου δικαστηρίου. Αναρμιοδιότης Άρθρ.120.-1.Το δικαστήριον οφείλει να εξετάση την εαυτού αρμοδιότητα καθ' ύλην και αυτεπαγγέλτως, κατά πάσαν στάσιν της δίκης. 2.Οσάκις κρίνει εαυτό αναρμόδιον, παραπέμπει δια της αποφάσεώς του την υπόθεσιν εις τον αρμόδιον δικαστήριον, εν τοιαύτη περιπτώσει πράττει ό,τι και το συμβούλιον των πλημμελειοδικών, παραπέμπον τον κατηγορούμενον εις το ακροατήριον. 3.Το μονομελές πλημμελειοδικείον και το πταισματοδικείον παραπέμπει την υπόθεσιν εις τον αρμόδιον εισαγγελέα και διατάσσει την σύλληψιν του κατηγορουμένου, εάν το έγκλημα, ως χαρακτηρίζεται υπ' αυτού, είναι κακούργημα. Δύναται δε να διατάξη την σύλληψιν και όταν το έγκλημα είναι πλημμέλημα, δι' ο επιτρέπεται προφυλάκισις. Ο εισαγγελεύς, όταν η εις το κηρυχθέν αναρμόδιον μονομελές πλημμελειοδικείον ή πταισματοδικείον παραπομπή είχε γίνη δι απ' ευθείας κλήσεως, δύναται να παραγγείλη ανάκρισιν (άρθρ. 246 παρ. 3) ή προανάκρισιν ή να εισαγάγη την υπόθεσιν εις το δικαστικόν συμβούλιον. Αν δ' η παραπομπή είχε διαταχθή δια βουλεύματος, γίνεται κανονισμός της αρμοδιότητος κατά τα άρθρ. 132 και επομ. Αναρμοδιότης του πρωτοδίκως δικάσαντος Άρθρ.121.-Το κατ' έφεσιν δικάζον δικαστήριον, κρίνον ότι το εις πρώτον βαθμόν δικάσαν αναρμοδίως εδίκασε, λόγω του ότι το έγκλημα υπήγετο εις την αρμοδιότητα του κατ' έφεσιν δικάζοντος ή κατωτέρου του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, ακυροί μεν την εκκαλουμένην απόφασιν, αλλά δικάζει την υπόθεσιν κατ' ουσίαν ανεκκλήτως (άρθρ. 502 παρ. 3). Εις πάσαν άλλην περίπτωσιν καθ' ύλην αναρμοδιότητος ακυροί την εκκαλουμένην απόφασιν και παραπέμπει την υπόθεσιν εις το αρμόδιον δικαστήριον, πράττον συγχρόνως και τα εν παρ. 2 του άρθρ. 120 διατασσόμενα. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β' Αρμοδιότης κατά τόπον. Προσδιορισμός ταύτης Άρθρ.122.-Η κατά τόπον αρμοδιότης προσδιορίζεται εκ του τόπου, εν τω οποίω επράχθη το έγκλημα ή εν τω οποίω κατοικεί ή διαμένει προσωρινώς κατά την έναρξιν της ποινικής διώξεως ο κατηγορούμενος. 2."Επί εγκλήματος δι' εντύπου εκδοθέντος εν τη ημεδαπή αρμόδιον είναι το δικαστήριον εν τη περιφερεία του οποίου εκδίδεται το έντυπον". Προκειμένου περί δυσφημήσεως ή εξυβρίσεως, αρμόδιον επίσης είναι και το δικαστήριον, εν  τη  περιφερεία    του   οποίου    μεταγενεστέ(Αντί για τη σελ. 41(θ) Σελ. 41(ι) Τεύχος 1366 Σελ. 51 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 ρως εκυκλοφόρησε το έντυπον, εάν ο παθών κατοική ή διαμένει μονίμως εν τη περιφερεία ταύτη. "Στη περίπτωση του προηγούμενου εδαφίου ο κατηγορούμενος έχει το δικαίωμα να ζητήσει με αίτησή του από τον εισαγγελέα του δικαστηρίου του τόπου κατοικίας ή διαμονής του παθόντος να παραπεμφθεί η εκδίκαση της υποθέσεως στο δικαστήριο του τόπου εκδόσεως του εντύπου. Ο εισαγγελέας διατάσσει την παραπομπή, εφόσον κρίνει ότι συντρέχουν βάσιμοι λόγοι ευχερεστέρης διεξαγωγής της δίκης". Αν η αίτηση απορριφθεί, ο κατηγορούμενος ή ο συνήγορός του μπορεί να υποβάλει παρόμοια αίτηση στο δικαστήριο που δικάζει την υπόθεση, το οποίο αποφασίζει για την παραπομπή ή όχι της υποθέσεως". Εάν το έντυπον εξεδόθη εν τη αλλοδαπή, αρμόδιον είναι το δικαστήριον εν τη περιφερεία του οποίου τούτο εκυκλοφόρησε το πρώτον, και αν δεν εξηκριβώθη ο τόπος ούτος, αρμόδιον είναι το δικαστήριον εν τη περιφερεία του οποίου κατοικεί ή διάμενει προσωρινώς ο προσβληθείς, εις πάσαν δ' άλλην περίπτωσιν το δικαστήριον της πρωτευούσης. Η μέσα σε « » πρώτη περίοδος πρώτου εδαφ. παρ. 2 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ. 7 Άρθρ.2.-Εις την δικαιοδοσίαν των ελληνικών ποινικών δικαστηρίων δεν υπόκεινται: α)Οι αρχηγοί των ξένων κρατών. β)Οι διπλωματικοί αντιπρόσωποι αυτών, οι διαπεπιστευμένοι εν Ελλάδι. γ)Το προσωπικόν της διπλωματικής αντιπροσωπείας ξένου κράτους, το διαπεπιστευμένον εν Ελλάδι. δ)Τα μέλη της οικογενείας των προσώπων των αναφερομένων υπό τα στοιχεία α΄ και β΄ τα κατοικούντα μετ’ αυτών. ε)Το υπηρετικόν προσωπικόν των υπό τα στοιχεία α΄ και β΄ αναφερομένων, όταν είναι της αυτής υπηκοότητος και ς)Πάντα τα άλλα πρόσωπα τα απολαύοντα του προνομίου της ετεροδικίας συνεπεία των μετ’ άλλων κρατών συμβάσεων ή των διεθνών εθίμων των κοινώς παραδεδεγμένων. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄ Ποινικά καθ’ έκαστον δικαστήρια Πταισματοδικεία άρθρου μόνου, Νόμ. 1178/1981, (τόμ. 18Α, σελ. 344,01). Τα μέσα στα « » εδάφια της άνω παρ. 2 προστέθηκαν από την παρ. 14 άρθρ. 3 Νόμ. 2145/28-28 Μαΐου 1993 (ΦΕΚ Α' 88), Τόμ. 8 σελ. 84,243 Επί εγκλημάτων τελεσθέντων εν τη αλλοδαπή Άρθρ.123.-Επί εγκλημάτων πραχθέντων μεν εν τη αλλοδαπή, τιμωρητέων δε εν τη ημεδαπή η αρμοδιότης ορίζεται διαδοχικώς, εκ του τόπου της εν τη ημεδαπή κατοικίας ή της προσωρινής διαμονής ή της συλλήψεως ή παραδόσεως του κατηγορουμένου. Αν ο τόπος ούτος δεν είναι γνωστός ή αν ο κατηγορούμενος ουδέποτε κατώκησεν ή διέμεινεν εν τη ημεδαπή ή δεν συνελήφθη εν αυτή ή αν είναι δημόσιος υπάλληλος υπηρετών εν ελληνική υπηρεσία του εξωτερικού, αρμόδιον είναι το δικαστήριον της πρωτευούσης. Εν πάση όμως περιπτώσει, το δικαστήριον του Αρείου Πάγου, εν συμβουλίω, δύναται κατ' αίτησιν τινός των διαδίκων ή του Υπουργού της Δικαιοσύνης, να ορίση ως αρμόδιον εν των πλησιεστέρων προς τον τόπον της πράξεως δικαστηρίων. Σελ. 42 (ι) Τεύχος 1366 Σελ. 52 "2.Για τα προβλεπόμενα στον ποινικόν κώδικα ή σε ειδικούς ποινικούς νόμους εγκλήματα κατά της ασφαλείας της αεροπλοΐας και τα συναφή προς αυτά πλημμελήματα και κακουργήματα, που διαπράχθηκαν στο εξωτερικό και τιμωρούνται στην Ελλάδα, αρμόδια είναι τα δικαστήρια και οι εισαγγελικές και ανακριτικές αρχές της πρωτεύουσας". Η μέσα σε « » παρ. 2 προστέθηκε από την παρ. 2 του άρθρ. 12 του Νόμ. 1897/11-11 Σεπτ. 1990 (ΦΕΚ Α' 120), Τόμ. 15Β, σελ. 18,901 Σύμφωνα δε με τη παρ. 1 άρθρ. 14 του ίδιου Νόμου 1897/90 οι διατάξεις της άνω νέας παρ. 2 εφαρμόζονται αναδρομικώς από 24 Ιουλ. 1974. 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Επί εγκλημάτων τελεσθέντων επί πλοίου ή αεροσκάφους Άρθρ.124.-1.Επί εγκλημάτων τελεσθέντων επί ελληνικού πλοίου εν τη αλλοδαπή ή εν τη ανοικτή θαλάσση, η αρμοδιότης ορίζεται εκ του τόπου του λιμένος της νηολογήσεως του πλοίου ή του λιμένος, εις ον το πρώτον μετά την πράξιν προσήγγισε. 2.Επί εγκλήματος πραχθέντος επί αεροσκάφους εν πτήσει, η αρμοδιότης ορίζεται εκ του τόπου, εν ω έλαβε χώραν η προσγείωσις ή προσθαλάσσωσις του αεροσκάφους ή η προ του εγκλήματος απογείωσις ή αποθαλάσσωσις. Εάν δε το αεροσκάφος είναι αλλοδαπόν, αρμόδιοι προσέτι είναι και οι εν τω άρθρ. 123 ανακριτικοί υπάλληλοι και δικαστήρια. 3.Εις αμφοτέρας τας περιπτώσεις των παρ. 1 και 2 αρμόδιον είναι επίσης και το δικαστήριον της κατοικίας ή προσωρινής διαμονής του κατηγορουμένου. Προτίμησις Άρθρ.125.-Μεταξύ πολλών συνεπιλαβομένων και επίσης αρμοδίων δικαστηρίων ή ανακριτικών υπαλλήλων, προτιμώνται οι του τόπου της τελέσεως του εγκλήματος, αγνώστου δι' όντος τούτου, οι πρότερον καλέσαντες ή διατάξαντες την σύλληψιν ή φυλάκισιν του κατηγορουμένου. Δύναται όμως το συμβούλιον των εφετών ή ο Άρειος  Πάγος, κατά τας διακρίσεις του άρθρ. 132, ν' αναθέση την ανάκρισιν και απόφασιν εις άλλο εκ των αρμοδίων δικαστηρίων. Ένστασις αναρμοδιότητος Άρθρ.126.-1.Η περί αναρμοδιότητος κατά τόπον ένστασις προτείνεται κατά πάσαν στάσιν της ανακρίσεως και μέχρι της ενάρξεως της εν τω ακροατηρίω αποδεικτικής διαδικασίας. Το δικαστήριον, ή κατά την ανάκρισιν το δικαστικόν συμβούλιον, διαρκούσης δε τη προανακρίσεως ο εισαγγελεύς, αναγνωρίζων την εαυτού αναρμοδιότητα, παραπέμπει την υπόθεσιν εις το κατά τα προηγούμενα άρθρα αρμόδιον δικαστήριον ή εισαγγελέα. Και μετά την παραπομπήν ταύτην ο αναγνωρίσας εαυτόν αναρμόδιον οφείλει να επιμεληθή της ενέργειας των επειγουσών και ανεπιδέκτων αναβολής ανακριτικών πράξεων. 2.Η εγκαίρως προταθείσα και μη γενομένη δεκτή ένστασις αναρμοδιότητος κατά τόπον, επαναλαμβανομένη ενώπιον του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου και αποδεκτή γενομένη, συνεπάγεται την υπό τούτου ακύρωσιν της εκκαλουμένης αποφάσεως και την παραπομπήν της υποθέσεως εις τον αρμόδιον δικαστήριον, μόνο οσάκις τούτο δεν ανήκει εις την περίπτωσιν του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου, άλλως το τελευταίον τούτο δικάζει κατ' ουσίαν την υπόθεσιν (άρθρ. 502 παρ. 3). ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ' Γενική διάταξις Εγκυρότης των ενεργηθεισών  παρ' αναρμοδίου πράξεων Άρθρ.127.-Αι υπό αναρμοδίου δικαστού ή ανακριτικού υπαλλήλου συνταχθείσα νομοτύπως κατά την προδικασίαν και την κυρίαν διαδικασίαν εκθέσεις και άλλα έγγραφα παραμένουσιν έγκυροι. Τα εντάλματα προφυλακίσεως ισχύουσιν ως εντάλματα συλλήψεως. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Δ' Αρμοδιότης λόγω συναφείας και συναιτιότητος Εκδίκασις συναφών Άρθρ.128.-1.Συναφή εγκλήματα ανακρίνονται και εκδικάζονται παρά του αυτού δικαστηρίου, αν τούτο δεν φέρη βλάβην. Το δικαστήριο, όπερ δικάζει περί του βαρυτέρου εγκλήματος, είναι κατά την περίπτωσιν ταύτην αρμόδιον και δι' όλα τα λοιπά συναφή. 2.Όταν τα συναφή εγκλήματα εξεδικάσθηκαν κεχωρισμένως εις πρώτον βαθμόν και ήχθησαν δι' εφέσεων ενώπιον του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου, δύναται τούτο να δικάση περί όλων δια μιας και της αυτής αποφάσεώς του. 3."Οι παρ. 2 και 3 εδάφ. α' και β' του άρθρ. 130 εφαρμόζονται και στις περιπτώσεις συναφείας". Το εδαφ. α' αντικαταστάθηκε ως άνω από τη παρ 3 άρθρ. 5 του Νόμ. 1738/18-20 Νοεμ. 1987 (ΦΕΚ Α' 200), Τόμ. 1 σελ. 116,51 Σύμφωνα δε με την παρ. 17 του ίδιου άρθρου του άνω Νόμου η διάταξη αυτή ισχύει και για τις υποθέσεις που είναι εκκρεμείς ή για τις οποίες δεν έχει κινηθεί ακόμη ποινική δίωξη. ("Τα πλημμελήματα της παρανόμου οπλοφορίας, της παρανόμου κατοχής όπλων, χειροβομβίδων και εκρηκτικών υλών και της φυγοδικίας τα συναφή προς κακουργήματα, χωρίζονται και δικάζονται υπό του δικαστηρίου των συνέδρων αμέσως μετά την επί του κακουργήματος ετυμηγορίαν των ενόρκων"). Το μέσα σε ( ) εδάφιο, όπως είχε αντικατασταθεί από το άρθρ. 15 Ν.Δ. 4090/1960, τόμ. 8 σελ. 84,8 καταργήθηκε από την παρ. Ιδ, άρθρ. 38 Νόμ. 2168/3-3 Σεπτ. 1993 (ΦΕΚ Α' 147) τόμ. 4Α, σελ. 344,201. Σύμφωνα δε με το άρθρ. 44 ιδίου Νόμ. 2168/96, η ισχύς του αρχίζει 2 μήνες μετά την δημοσίευσή του στην εφημερίδα της Κυβερνήσεως. (Αντί για τη σελ. 43(γ) Σελ. 43(δ) Τεύχος 1357 Σελ. 61 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 Τίνα θεωρούνται συναφή Άρθρ.129.-Ως συναφή θεωρούνται μόνον τα εγκλήματα: α)όσα πράττονται υπό του αυτού προσώπου, είτε συγχρόνως είτε εις διαφόρους τόπους και χρόνους, ή υπό πολλών μη συναιτίων κατά τον αυτόν τόπον και χρόνον, β)όσα πράττονται υπό πολλών κατ' αλλήλων, είτε συγχρόνως είτε εις διαφόρους τόπους και χρόνους και γ)όσα πράττονται επί τω σκοπώ διευκολύνσεως ή ευστοχωτέρας εκτελέσεως ή αποκρύψεως ενός εκ τούτων. Αρμοδιότης επί συμμετοχής Άρθρ.130.-1.Επί συμμετοχής πλειόνων εις το έγκλημα, αρμόδιον δια πάντας είναι το δικαστήριο, όπερ, είναι αρμόδιον δια τον εκ των συμμετόχων επισύροντα την βαρυτέραν ποινήν. Εάν ούτοι υπάγωνται εις διαφόρου βαθμού δικαστήρια (άρθρ. 111 αριθ. 6 και άρθρ. 112 αριθ. 2) αρμόδιον είναι δια πάντας το ανώτερον κατά βαθμόν δικαστήριον. Το δικαστήριον των κακουργιοδικών θεωρείται εν τη περιπτώσει ταύτη ανώτερον κατά βαθμόν των λοιπών. 2.Δύναται όμως το δικαστήριον ή το δικαστικόν συμβούλιον ένεκα ιδιαιτέρων λόγων, αφορώντων εις την ασφαλεστέραν διάγνωσιν της αληθείας ή την ταχυτέραν εκδίκασιν της υποθέσεως, να διατάξη τον χωρισμόν της ανακρίσεως ή και της εν τω ακροατηρίω συζητήσεως. 3.Οσάκις τις των συμμετασχόντων εις το έγκλημα είναι ανήλικος, η ποινική δίωξις χωρίζεται ως προς τούτον, όστις δικάζεται υπό του δικαστού ανηλίκων. Επί πλημμελημάτων, αν ο εισαγγελεύς, επί της απ' ευθείας κλήσεως εισαγωγής, δι' ητιολογημένης αποφάσεώς του, μνημονευούσης συγκεκριμένως του λόγους, η το δικαστικόν συμβούλιον, ήθελε κρίνει ότι, λαμβανομένου υπ' όψει του συμφέροντος της δικαιοσύνης, αντενδείκνυται ο χωρισμός, δικάζει την υπόθεσιν το κατά την παρ. 1 αρμόδιον δικαστήριον, εις ο μετέχει, ει δυνατόν, παρ' εκάστω βαθμώ ο ειδικός δικαστής ανηλίκων. Δεν κωλύεται εν τούτοις το δικαστήριον τούτο να διατάξη τον χωρισμόν. « Η κατά το δεύτερο εδάφιο συνεκδίκαση δεν επιτρέπεται, εφόσον κατά το χρόνο τέλεσης της πράξης ο ανήλικος δεν είχε συμπληρώσει το δέκατο πέμπτο έτος της ηλικίας του.» Το μέσα σε «» εδάφιο προστέθηκε από την παρ.2 άρθρ.7 Νόμ.3090/24-24 Δεκ.2002 (ΦΕΚ Α΄329), κατωτ.αριθ.27. 4.Τα εν τη παρ. 3 ισχυούσι και επ' αγροτικού ή αγρονομικού πταίσματος. Επί των λοιπών πταισμάτων ή ποινική δίωξις χωρίζεται πάντοτε ως προς τον ανήλικον. Σελ. 44(δ) Τεύχος 1357 Σελ. 62 5.Αι περί συναφείας και συναιτιότητος διατάξεις του στρατιωτικού ποινικού κώδικος διατηρούνται εν ισχύϊ. Πότε διατηρείται η αρμοδιότης συναφείας  και συναιτιότητος. Άρθρ.3.-1.Έκαστον ειρηνοδικείον είναι συγχρόνως και πταισματοδικείον, εφ’ όσον δεν υφίσταται ειδικόν πταισματοδικείον έν τινι περιφερεία. 2.Εις τον Πταισματοδίκην ανήκει: α)Η εκδίκασις των πταισμάτων εξαιρουμένων των δι’ ειδικών διατάξεων υπαγομένων εις άλλο δικαστήριον ή δημόσιον όργανον. β)Η ενέργεια προανακρίσεως επί παντός εγκλήματος κατά τας διατάξεις του παρόντος κώδικος και γ)Η ενέργεια προκαταρκτικής εξετάσεως κατά παραγγελίαν του εισαγγελέως (άρθρον 31 και 33 παρ. 1). Δικαστήρια πλημμελειοδικών Με την περίπτ. ζ άρθρ. 111 (113) Νόμ. 1756/24-26 Φεβρ. 1988 (ΦΕΚ Α΄ 35), Τόμ. 6, σελ. 109, καταργήθηκε το παρόν άρθρο, αναφορικά με τη συγκρότηση των ποινικών δικαστηρίων και συμβουλίων. Άρθρ.131.-Εκλιπόντων των εν άρθρ. 128, 129 και 130 παρ. 1 λόγων, το κατά τας διατάξεις ταύτας άπαξ καταστάν αρμόδιον δικαστήριον διατηρεί την αρμοδιότητά του και ως προς τας λοιπάς πράξεις ή τους άλλους κατηγορουμένους, αλλά μόνον εφ' όσον είναι κατά τα άρθρ. 109-115 και 121 αρμόδιον δια ταύτας, άλλως παραπέμπει την υπόθεσιν εις το κατά τας διατάξεις ταύτας αρμόδιον δικαστήριον 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ε΄ Σύγκρουσις αρμοδιότητος και αρμοδιότης κατά παραπομπήν Κανονισμός αρμοδιότητος. Άρθρ.132.-1.Εάν αμφισβητείται η αρμοδιότης μεταξύ πολλών επίσης αρμοδίων και μη υποκειμένων αλλήλοις δικαστηρίων ή ανακριτικών υπαλλήλων ως προς εν και το αυτό έγκλημα ή ως προς συναφή εγκλήματα, ή εάν δια βουλευμάτων του αυτού ή διαφόρων συμβουλίων απεφασίσθη ή δι’ εν και το αυτό έγκλημα παραπομπή εις το ακροατήριον δύο ή πλειόνων επίσης αρμοδίων δικαστηρίων, η αρμοδιότης κανονίζεται ως ακολούθως. 2.Το συμβούλιον των εφετών εις ου την περιφέρειαν υπάγονται τα δικαστήρια, μεταξύ των οποίων ηγέρθη η αμφισβήτησεις, ή ο Άρειος Πάγος αν υπάγωνται εις διάφορα εφετεία ή αν εν των δικαστηρίων τούτων είναι το εφετείον, ή αν η σύγκρουσις ανέκυψεν μεταξύ κοινών ποινικών δικαστηρίων και στρατιωτικών προσδιορίζει το αρμόδιον δικαστήριον, κατ' αίτησιν του κατηγορουμένου, του πολιτικού ενάγοντος η του εισαγγελέως ή του βασιλικού επιτρόπου ενός εκ των πολλών αρμοδίων δικαστηρίων, προσηκόντως βεβαιωμένην και απευθυνομένην προς τον εισαγγελέα του εφετείου ή του Αρείου Πάγου. Ο εισαγγελεύς ούτος εισάγει την αίτησιν εις το συμβούλιον των εφετών ή το δικαστήριον του Αρείου Πάγου εν συμβουλίω. 3.Τα εν τη προηγουμένη παραγράφω εφαρμόζονται και εις τη περίπτωσιν του άρθρ. 120 παρ. 3 εδάφιον τελευταίον. Αποχή περαιτέρω ενεργείας. Άρθρ.133.-1.Άμα τη υποβολή της αιτήσεως μέχρι της οριστικής επ' αυτής αποφάσεως τα παρ' οις συνέβη η σύγκρουσις αρμοδιότητος δικαστήρια και οι επί της ανακρίσεως υπάλληλοι οφείλουσι να απέχωσι πάσης περαιτέρω ενεργείας. Προς τούτο δε ο επιληφθείς της αιτήσεως εισαγγελεύς, ευθύς μετά την παραλαβήν αυτής, ειδοποιεί περί τούτου τους επιληφθέντας της υποθέσεως ανακριτικούς υπαλλήλους ή δικαστάς .  εις τους τελευταίους η ειδοποίησις γίνεται δια του προέδρου αυτών. Εντεύθεν όμως δεν κωλύεται η ενέργεια των επειγουσών ανακριτικών πράξεων. 2.Εάν οι της δίκης επιληφθέντες ανακριτικού υπάλληλοι ή δικασταί, καίπερ ειδοποιηθέντες, προχωρούσι περαιτέρω, (Μετά τη σελ.44(δ) Σελ. 44,01 Τεύχος 1357 Σελ. 63 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας αυτοί μεν υποβάλλονται εις πειθαρχικήν ποινήν και ευθύνοντα δια τας εντεύθεν επελθούσας ζημίας και έξοδα, η δε ούτω συνεχισθείσα διαδικασία είναι αυτοδικαίως άκυρος, πλην της περιπτώσεως του τελευταίου εδαφίου της § 1. Άρθρον 134 Συνέπειαι απορρίψεως της αιτήσεως Εάν ο ζητήσας τον προσδιορισμόν του αρμοδίου δικαστηρίου κατηγορούμενος ή πολιτικώς ενάγων απέτυχεν, υπέβαλεν δε τη αίτησιν όλως αβασίμως, υποβάλλεται δια της αυτής αποφάσεως αμετακλήτως εις πρόστιμον δραχ. μεταλλικών χιλίων μέχρι δέκα χιλιάδων. Άρθρον 135 Υποχρεωτική περί κανονισμού απόφασις Το κατά το άρθρον 132 ορισθέν δικαστήριον καθίσταται υποχρεωτικώς αρμόδιον, ενεργεί δε περαιτέρω ως υποκατάστατον του αρχικώς αρμοδίου. Μόνον όταν εκ της ενώπιόν του διαδικασίας προκύψωσι γεγονότα, μη ληφθέντα υπ' όψιν υπό του ορίσαντος τούτο συμβουλίου εφετών ή του Αρείου Πάγου και επηρεάζοντα την καθ' ύλην αρμοδιότητά του, οφείλει να κηρύξη εαυτό αναρμόδιον, κατά το άρθρον 120. Άρθρον 136 Αρμοδιότης κατά παραπομπήν Παραπομπή από του κατά τα άρθρα 122-125 αρμοδίου δικαστηρίου εις άλλο δικαστήριον ισοβάθμον και ομοειδές, διατάσσεται όταν: α)Απεφασίσθη η εξαίρεσις ολοκλήρου δικαστηρίου ή τόσων μελών δικαστηρίου τινός, ώστε τα υπόλοιπα δεν συμπληρούσι τον κατά νόμον προς συζήτησιν της υποθέσεως απαιτούμενον αριθμόν. 6)Δεν υπάρχει ο κατά νόμον απαιτούμενος δια την σύνθεσιν του δικαστηρίου αριθμός δικαστών ένεκα νόσου ή άλλης αιτίας και το κώλυμα τούτο διαρκεί ή μέλλει να διαρκέση επί δύο τουλάχιστον μήνας, αφ' ης παρεπέμφθη αμετακλήτως η υπόθεσις εις το ακροατήριον, γ)Επιβάλλωσι την τοιαύτην παραπομπήν σοβαροί λόγοι αναγόμενοι εις την δημοσίαν ασφάλειαν και τάξιν. δ)Ο κατηγορούμενος εκτίει ποινήν κατά της ελευθερίας, ης το προς έκτισιν υπόλοιπον υπερβαίνει τα τρία έτη, εν φυλακή εκτός της περιφερείας του κατά τα άρθρα 122-125 αρμοδίου δικαστηρίου, πρόκειται δε να δικασθή επί κακουργήματα, ή, όταν κρίνεται ύποπτος αποδράσεως, και επί πλημμελήματι. ε)Όταν εγκαλών ή αδικηθείς ή κατηγορούμενος είναι δικαστικός λειτουργός, από του βαθμού παρέδρου παρά πρωτοδικείω ή εισαγγελέα και άνω, υπηρετών παρά τω κατά τα άρθρα 122-125 αρμοδίω δικαστηρίω «Αν όμως πρόκειται για αυτόφωρα εγκλήματα σε βάρος δικαστικών λειτουργών που στρέφονται κατά της τιμής και της σωματικής ακεραιότητάς τους, δεν διατάσσεται παραπομπή.» και στ)όταν συντρέχη η περίπτωσις της § 2 του άρθρου 117. Το μέσα σε «» εδάφιο προστέθηκε με το άρθρ.10 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. Άρθρον 137 Αρμόδιον δια την παραπομπήν δικαστήριον. 1.Την παραπομπήν δύνανται να ζητήσωσιν ο εισαγγελεύς, ο κατηγορούμενος και ο πολιτικώς ενάγων, εν δε ταις υπό στοιχ. γ' και δ' του άρθρου 136 περιπτώσεσι μόνος ο εισαγγελεύς του αρμοδίου δικαστηρίου ή του Αρείου Πάγου εξ επαγγέλματος ή κατά παραγγελίαν του Υπουργού της Δικαιοσύνης. Αποφασίζει δε την παραπομπήν: α)το συμβούλιον των πλημμελειοδικών, εάν πρόκειται περί παραπομπής από πταισματοδικείου εις άλλο τοιούτο εις τας περιπτώσεις των στοιχ. α΄ και β΄ του άρθρου 136. β)το συμβούλιον των εφετών, εάν ζητήται ή από τινος δικαστηρίου πλημμελειοδικών τριμελούς ή μονομελούς ή δικαστηρίου ανηλίκων εις άλλο τοιούτο παραπομπή και γ)ο Άρειος Πάγος εν συμβουλίω εις πάσαν άλλην περίπτωσιν (εκτός της εν άρθρω 499), πάντοτε δε αν ζητήται η παραπομή δια τον εν στοιχ. γ' του άρθρου 136 λόγον. Αν εις την τελευταίαν ταύτην περίπτωσιν ζητή την παραπομπήν ο εισαγγελεύς, ο παρά τω Αρείω Πάγω εισαγγελεύς εισάγει την αίτησιν προς συζήτησιν εάν συμφωνή άλλως παραγγέλει τον αιτούντα εισαγγελέα όπως εισαγάγη την υπόθεσιν εις το κατά τα άρθρα 122-125 αρμόδιον δικαστήριον. Τα άρθρα 132, 134, 135 εδάφ. 1 εφαρμόζονται και ενταύθα αναλόγως. -2.Εάν ο εν στοιχ. α' έως δ' του άρθρου 136 λόγοι εκλίπωσι μετά την διαταχθείσαν παραπομπήν και προ τη εκδικάσεως της υποθέσεως, η περί παραπομπής απόφασις δύναται να ανακληθή αιτήσει του εισαγγελέως του αρμοδίου δικαστηρίου ή του εισαγγελέως του Αρείου Πάγου. -3.Εν περιπτώσει απορρίψεως της περί παραπομπής αιτήσεως, δύναται δια νέους λόγους να υποβληθή νέα αίτησις. ΤΜΗΜΑ VI ΔΙΑΔΙΚΑΣΤΙΚΑΙ ΠΡΑΞΕΙΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄ Αποφάσεις και πρακτικά Άρθρ.4.-1.Έκαστον δικαστήριον πρωτοδικών είναι συγχρόνως και δικαστήριον πλημμελειοδικών. 2.Εις την δικαιοδοσίαν των δικαστηρίων των πλημμελειοδικών ανήκει: α)Η ανάκρισις. Ανακριταί διορίζονται εις ή πλείονες πλημμελειοδίκαι, κατά τας διατάξεις του οργανισμού των δικαστηρίων. Εις ένα τούτων, ειδικώς οριζόμενον, ανατίθεται η ανάκρισις κατ’ ανηλίκων (άρθρ. 7). β)Η άσκησις της εξουσίας του δικαστικού συμβουλίου. Τριμελή πλημμελειοδικεία Με την περίπτ. ζ άρθρ. 111 (113) Νόμ. 1756/24-26 Φεβρ. 1988 (ΦΕΚ Α΄ 35), τόμ. 6 σελ. 109, καταργήθηκε το παρόν άρθρο, αναφορικά με την συγκρότηση των ποινικών δικαστηρίων και συμβουλίων. Άρθρον 138 Απόφασις, βούλευμα και διάταξις 1.Ο παρών κώδιξ ορίζει εις τίνας περιπτώσεις ο δικαστής  εκδίδει  απόφασιν  ή διάταξιν. (Αντί για τη σελ. 45(α) Σελ. 45(β) Τεύχος 1366 Σελ. 53 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 Διατάξεις εκδίδει και ο εισαγγελεύς εις ας περιπτώσεις επιβάλλει αυτώ ο νόμος την λήψιν μέτρων κατά την προδικασίαν ή κατά τον χρόνον της διακοπής της συνεδριάσεως του δικαστηρίου. Εν τη τελευταία ταύτη περιπτώσει η διάταξις του εισαγγελέως δύναται να γίνη και προφορικώς. Η απόφασις του δικαστικού συμβουλίου καλείται βούλευμα.2.Προ πάσης αποφάσεως ή διατάξεως του δικαστού εκδιδομένης εν τη επ' ακροατηρίω διαδικασία ακούονται ο εισαγγελεύς ή ο δημόσιος κατήγορος όπου παρίσταται τοιούτος (άρθρ. 27) και ο παρόντες διάδικοι, ως ορίζει ο νόμος. Τα βουλεύματα του δικαστικού συμβουλίου και αι διατάξεις του ανακριτού εκδίδονται μετ' έγγραφον πρότασιν του εισαγγελέως και προφορικήν ταύτης ανάπτυξιν. Ο νόμος ορίζει τας περιπτώσεις, εις ας είναι υποχρεωτική ή προ της εκδόσεως του βουλεύματος ή της διατάξεως του ανακριτού ακρόασις των διαδίκων. -3.Η παράβασις της § 2 συνεπάγεται την ακυρότητα της αποφάσεως, του βουλεύματος ή της διατάξεως. Άρθρον 139 Αιτιολογίαι Αι αποφάσεις και τα βουλεύματα, ως και αι διατάξεις του ανακριτού και του εισαγγελέως δέον αν ώσιν ειδικώς και εμπεριστατωμένας ητιολογημέναι, η δε καταδικαστική απόφασις και το παραπεμπτικόν βούλευμα δέον να αναφέρωσι προσέτι αριθμητικώς το εφαρμοζόμενον άρθρον του ποινικού νόμου (άρθρα 484 § 1 στοιχ. δ' και ε' και 510 § 1 στοιχ. Δ' και Η'). "Μόνη η επανάληψη της διατυπώσεως του νόμου δεν αρκεί για την αιτιολογία. Αιτιολογία απαιτείται σε όλες χωρίς εξαίρεση τις αποφάσεις, τα βουλεύματα και τις διατάξεις, ανεξάρτητα του αν αυτό απαιτείται ειδικά από το νόμο ή αν είναι οριστικές ή παρεμπίπτουσες ή αν η έκδοσή τους αφήνεται στη διακριτική, ελεύθερη ή ανέλεγκτη κρίση του δικαστή που τις εξέδωσε". Τα μέσα σε « » νέα εδάφια προστέθηκαν από την παρ 5 άρθρ. 2 Νόμ. 2408/31 Μαΐου - 4 Ιουν. 1996 (ΦΕΚ Α' 104) (διόρθ. σφαλμ. στο ΦΕΚ Α' 158/11-7-1996), Τόμ. 8, σελ. 84,267. Άρθρον 140 Πρακτικά συνεδριάσεως Τα πρακτικά της συνεδριάσεως συντάσσονται υπό του γραμματέως υπ' ευθύνην αυτού και του διευθύνοντος την συζήτησιν δικαστού και μνηνονεύσι: α)τον τόπον και τον χρόνον της συνεδριάσεως και τας διακοπάς αυτής ως και την δι'  Σελ. 46(β) Τεύχος 1366 Σελ. 54 εκάστην επανάληψιν ορισθείσαν ώραν β)τα ονοματεπώνυμα των δικαστών και του εισαγγελέως ή του δημοσίου κατηγόρου και του γραμματέως γ)τα ονοματεπώνυμα και παν ό,τι συντελεί εις εξακρίβωσιν της ταυτότητος του κατηγορουμένου και των άλλων διαδίκων και ως και τα ονοματεπώνυμα των εκπροσωπούντων αυτούς και των συνηγόρων δ)τα ονοματεπώνυμα των μαρτύρων, των ερμηνείων, των πραγματογνωμόνων και των τεχνικών συμβούλων και ε)την όρκισιν των μαρτύρων, ερμηνέων και πραγματογνωμόνων. Άρθρον 141 Περιεχόμενον τον πρακτικών 1.Τα πρακτικά της συνεδριάσεως πρέπει να περιέχωσι συντόμως τας καταθέσεις των μαρτύρων και τας προσθήκας ή διαφοράς των εν τω ακροατηρίω καταθέσεων προς τας εν τη ανακρίσει, τα συμπεράσματα των πραγματογνωμόνων και των τεχνικών συμβούλων, τα απολογίας και δηλώσεις των κατηγορουμένων και των αστικώς υπευθύνων, τας προτάσεις και αιτήσεις του εισαγγελέως και των διαδίκων, τας αποφάσεις του δικαστηρίου και τας διατάξεις του διευθύνοντος την συζήτησιν και εν γένει ότι άξιον λόγου συνέβη διαρκούσης της συνεδριάσεως. Ο διευθύνων την συζήτησιν μεριμνά, όπως καταχωρίζωνται εν τοις πρακτικοίς αυτολεξεί τα μέρη εκείνα των μαρτυριών ή δηλώσεων, άπερ κρίνει ουσιώδη δια τους σκοπούς της αποδείξεως, δυνάμενος και να υπαγορεύση ταύτα ή και να επιτρέψη εις το εξεταζόμενον την υπαγόρευσιν περί τούτου γίνεται μνεία εν τοις πρακτικοίς. -2.Ο εισαγγελεύς και οι διάδικοι έχουσι το δικαίωμα να ζητήσωσι την εν τοις πρακτικοίς καταχώρισιν πάσης δηλώσεως των εξεταζομένων ή των μετεχόντων της δίκης, εάν έχωσι συμφέρον και δεν αντίκειται εις τον νόμον, και να εγχειρίσωσιν εις τον διευθύνοντα την συνεδρίασιν εγγράφως τας δηλώσεις των, τας προφορικώς αναπτυχθείσας. Η αρνουμένη ή περιορίζουσα την άσκησιν του δικαιώματος τούτου απόφασις του δικαστηρίου, η εκδιδομένη επί της προσφυγής κατά της αρνήσεως του διευθύνοντος την συζήτησιν, δύναται να προσβληθή δια των ενδίκων μέσων των επιτρεπομένων κατά της οριστικής αποφάσεως και μόνον μετ' αυτής. -3.Τα πρακτικά ως προς τα εν αυτοίς κατά το άρθρον 140 και το παρόν αναγραφόμενα, αποδεικνύουσι μέχρι προσβολής επί πλαστοτήτι. 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Σύνταξις των πρακτικών Άρθρ.142.-1.Άμα τω πέρατι της συνεδριάσεως ο διευθύνων ταύτη θεωρεί και μονογράφει καθ' έκαστον φύλλον τα υπό του γραμμάτεως συνταχθέντα διαρκούσης αυτής πρόχειρα πρακτικά. 2.Εντός οκτώ ημερών από της συνεδριάσεως τα πρακτικά καθαρογράφονται υπό του γραμματέως και υπογράφονται υπ' αυτού και του διευθύνοντος την συζήτησιν δικαστού, ή τούτου μετατεθέντος ή απομακρυνθέντος της δημοσίας υπηρεσίας ή θανόντος προ της καθαρογραφής, υπό του αρχαιοτέρου των μετασχόντων της συζητήσεως δικαστών, αν δε το δικαστήριον είναι μονομελές, υπό μόνου του γραμματέως. Απομακρυθέντος της υπηρεσίας ή θανόντος προ της καθαρογραφής του μετασχόντος της συζητήσεως γραμματέως, τα πρακτικά συντάσσονται υπό του διευθύνοντος την γραμματείαν του δικαστηρίου ή του αναπληρωτού αυτού, επί τη βάσει των υπαρχόντων προχείρων πρακτικών και των σχετικών εν τω δικαστικώ γραφείω εγγράφων, υπογράφονται δ' υπ' αυτού και του διευθύνοντος την συζήτησιν κατά τ' ανωτέρω. "Η ημερομηνία υπογραφής των καθαρογραμμένων πρακτικών σημειώνεται αυθημερόν σε ειδικό βιβλίο που τηρείται στην οικεία γραμματεία". Το τελευταίο μέσα στο « » εδάφιο προστέθηκε από την παρ. 3 άρθρ. 3 Νόμ. 2145/28-28 Μαΐου 1993 (ΦΕΚ Α' 88), Τόμ. 8, σελ. 84,243. "3.Τα πρακτικά συνεδριάσεως του πταισματοδικείου και αι εις αυτά καταχωρούμεναι αποφάσεις και διατάξεις δύνανται να καθαρογράφωνται, μετά του σκεπτικού αυτών, δια καταχωρίσεως εις ειδικόν βιβλίον, τηρούμενον υπό του γραμματέως (βιβλίον δημοσιεύσεως αποφάσεων). Τη εντολή του διευθύνοντος την συζήτησιν, ως και τη αιτήσει παντός έχοντος έννομον συμφέρον, συμπεριλαμβανομένου και του συνηγόρου του διαδίκου, ή κατόπιν παραγγελίας του δημοσίου κατηγόρου του εισαγγελέως ή ασκήσεως ενδίκου μέσου, ο γραμματεύς υποχρεούται εις καθαρογραφήν των πρακτικών, των διατάξεων και της αποφάσεως συμφώνως προς τας διατάξεις των προηγουμένων παραγράφων. 4.Δι' αποφάσεως του Υπουργού Δικαιοσύνης εκδιδομένης μετά γνώμην της ολομελείας του οικείου Πρωτοδικείου δύναται να επεκτείνεται η εφαρμογή της προηγουμένης παραγράφου επί των πρακτικών, ως και των εις πρώτον βαθμόν εκδιδομένων αποφάσεων των μονομελών πλημμελειδικείων και των μονομελών δικαστηρίων ανηλίκων εις τας κατωτέρω περιπτώσεις: α)Επί παραβάσεων του Κώδικος Οδικής Κυκλοφορίας. β)Επί των πλημμελημάτων καθυστερήσεως πληρωμής εργατικών ή εργοδοτικών εισφορών. γ)Επί παραβάσεων του Υγειονομικού Κανονισμού. δ)Επί αγορανομικών παραβάσεων και ε)Επί αξιοποίνων πράξεων βεβαιουμένων δι' εκθέσεως δημοσίας αρχής. 5.Όπου εκ των διατάξεων της κειμένης νομοθεσίας προβλέπεται επίδοσις αντιγράφου αποφάσεως ή αποσπάσματος αποφάσεως ποινικού δικαστηρίου εις τον καταδικασθέντα αντί ταύτης δύναται να επιδοθή έγγραφον της γραμματείας του δικαστηρίου περιέχον τον αριθμόν της αποφάσεως την παραβιασθείσαν διάταξιν και την καταγνωσθείσαν ποινήν. Η επίδοσις του εγγράφου τούτου έχει τας συνεπείας επιδόσεως αντιγράφου της αποφάσεως ή αποσπάσματος αυτής". Αι παρ. 3-5 προσετέθηκαν δια του άρθρ. 5 Νόμ. 663/1977 (κατωτ. αριθ. 13) ισχύουσαι από 17 Σεπτ. 1977. Τήρηση πρακτικών με φωνοληψία «΄Αρθρ.142Α.-1.Ενώπιον των δικαστηρίων που εκδικάζουν κακουργήματα, μπορεί να εφαρμοστεί και το σύστημα τήρησης πρακτικών των συζητήσεων με φωνοληψία. 2. Η φωνοληπτική τήρηση των πρακτικών γίνεται από τον Γραμματέα του Δικαστηρίου και υπό τις οδηγίες του Δικαστή που διευθύνει τη συζήτηση με μαγνητοφώνηση και απομαγνητοφώνηση ή άλλες τεχνικές φωνοληψίας που διενεργούνται με τη χρήση κατάλληλων μηχανικών μέσων και εφόσον παρίσταται αναγκαίο, με τη συνδρομή βοηθητικού προσωπικού. 3. Οι υλικοί φορείς του ήχου όπως ψηφιακοί δίσκοι και κασέτες παράγονται, με την ενσωμάτωση του ήχου, σε ένα πρωτότυπο το οποίο φυλάσσεται στο αρχείο του δικαστηρίου για τη διασφάλιση της δυνατότητας επαλήθευσης προς το απομαγνητοφωνημένο ή άλλες τεχνικές εκτυπωμένο κείμενο και σε ένα κυρωμένο αντίτυπο, το οποίο χρησιμοποιείται για την εργασία της απομαγνητοφώνησης και εκτύπωσης. 4. Η μηχανική εγγραφή (φωνοληψία) κατά τη διαδικασία ενώπιον του ακροατηρίου αποτελεί για τις ανάγκες του άρθρ.142 παρ.1 τα πρόχειρα πρακτικά. 5.Το απομαγνητοφωνημένο ή με άλλες τεχνικές εκτυπωμένο κείμενο υπογράφεται από το δικαστή που διευθύνει τη συζήτηση και από τον γραμματέα, τίθεται στη δικογραφία και συνιστά το κατά την έννοια του άρθρ.142 παρ.2 κείμενο των πρακτικών». Το άρθρ.142Α προστέθηκε με το άρθρ.9 Νόμ.3346/16-17 Ιουν.2005 (ΦΕΚ Α΄140), κατωτ.αριθ.30. (Αντί για τη σελ. 47(δ) Σελ. 47(ε) Τεύχος 1397 Σελ. 17 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.A.β.1 Τήρησις εστενογραφημένων πρακτικών Άρθρ.143.-1.Υπάρχοντος ειδικού στενογράφου γραμματέως, τα πρακτικά, τη αιτήσει του εισαγγελέως ή τινός των διαδίκων ή και αυτεπαγγέλτως τηρούνται στενογραφικώς. Η περί τούτου αίτησις δύναται να υποβληθή και διαρκούσης έτι της αποδεικτικής διαδικασίας εις το δικαστήριον, όπερ αποφαίνεται αμέσως και αμετακλήτως, δεχόμενον δε την αίτησιν καθορίζει το ποσόν της αμέσως καταβλητέας υπό του αιτούντος διαδίκου εις τον γραμματέα του δικαστηρίου δαπάνης. Δύναται να μετακληθή εγκρίσει του Υπουργού επί της Δικαιοσύνης και εξ άλλου δικαστηρίου στενογράφος γραμματεύς δι’ ωρισμένην δίκην. 2.Τα εστενογραφημένα πρόχειρα πρακτικά μονογράφονται υπό του διευθύνοντος τη συζήτησιν δικαστού και εντός οκτώ ημερών συντάσσονται δια κοινών χαρακτήρων υπό του γραμματέως και υπογράφονται κατά το άρθρ. 142 παρ. 2, συνάπτονται δε εις ταύτα και τα εστενογραφημένα πρόχειρα, άτινα, εν αμφισβητήσει των δια κοινών χαρακτήρων γραφέντων, παρέχουσι πλήρη απόδειξιν. Κωλυθέντος ή απομακρυνθέντος κατά το άρθρ. 142 παρ. 2 του στενογράφου γραμματέως, προσλαμβάνεται υπό του διευθύνοντος την συζήτησιν δια την μετάφρασιν ιδιώτης στενογράφος, δίδων τον όρκον του ερμηνέως ενώπιον αυτού. Σύνταξις της αποφάσεως και διατάξεως Άρθρ.144.-1.Η απόφασις και αι διαρκούσης της συνεδριάσεως εκδιδόμεναι διατάξεις συντάσσονται εγγράφως και υπογράφωνται εντός οκτώ ημερών κατά το άρθρ. 142 παρ. 2. 2.Εγκρίσει του Υπουργού της Δικαιοσύνης μετά πρότασιν της ολομελείας του δικαστηρίου, προκειμένου δε περί πταισματοδικείων της ολομελείας του εις ο υπάγονται πρωτοδικείου, επιτρέπεται, όπως αι αποφάσεις και αι διατάξεις μη συντάσσωνται ιδιαιτέρως αλλά καταχωρίζονται πλήρως εν τοις πρακτικοίς, τηρουμένων πάντοτε των διατάξεων των άρθρ. 138 παρ. 2 και 3 και 139. "3.Η σύνταξη των καταδικαστικών αποφάσεων κατά των οποίων έχει ασκηθεί ένδικο μέσο γίνεται κατ'   απόλυτη       προτεραιότητα,    όταν κρατείται εκείνος που το ασκεί". Η παρ. 3 προστέθηκε από την παρ. 6 άρθρ. 2 Νόμ. 2408/31 Μαΐου - 4 Ιουν. 1996 (ΦΕΚ Α' 104) (διόρθ. σφαλμ. στο ΦΕΚ Α' 158/11-71996), Τόμ. 8, σελ. 84,267. Σελ. 48(ε) Τεύχος 1397 Σελ. 18 Διάρθρωσις και συμπλήρωσις της αποφάσεως,  της διατάξεως και των πρακτικών. Άρθρ.145.-1.Όταν εν τη αποφάσει ή τη διατάξει υπάρχωσι λάθη ή παραλείψεις μη παράγουσαι ακυρότητα, ο εκδούς την απόφασιν ή την διάταξιν δικαστής διατάσσει, τη αιτήσει του εισαγγελέως ή τινος των διαδίκων ή και αυτεπαγγέλτως, την διόρθωσιν ή συμπλήρωσιν, εφ' όσον δεν επέρχεται εντεύθεν ουσιώδης μεταβολή της αποφάσεως ή της διατάξεως και δεν αλλοιούται η αληθής εικών των πράγματι εν τη ακροατηρίω λαβόντων χώραν. 2.Η διόρθωσις ή η συμπλήρωσις δύναται να αφορά, πλην άλλων παραδρομών, και εις τα αναφερόμενα σχετικώς με την ταυτότητα του κατηγορουμένου, εις την συμπλήρωσιν του ανεπαρκούς αιτιολογικού, εις την διασάφησιν του διατακτικού της αποφάσεως, όταν τούτο είναι ασαφές ή διάφορον προς το απαγγελθέν εν τω ακροατηρίω ή το σημειούμενον εν τοις πρακτικοίς. Η διόρθωσις ή η συμπλήρωσις διατάσσεται δι' αποφάσεως ή διατάξεως, μετά κλήτευσιν και ακρόασιν των εμφανισθέντων διαδίκων. Η διόρθρωσις ή η συμπλήρωσις αποφάσεως δικαστηρίου κακουργιοδικών, ληξάσης της συνόδου, καθ' η εξεδόθη αύτη, διατάσσεται υπό του δικαστηρίου των εφετών, εις ου την περιφέρειαν υπάγεται το κακουργιοδικείον. Ασκηθέντος κατά της αποφάσεως ενδίκου μέσου, την διόρθωσιν ή συμπλήρωσιν διατάσσσει ο εκδούς ταύτην δικαστής, αν το ένδικον μέσον απερρίφθη ως απαράδεκτον, άλλως το δικαστήριον, το επί του ενδίκου μέσου αποφαινόμενον. 9.A.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας "3.Μέσα σε είκοσι ημέρες πριν από την, κατά το άρθρ. 142 παρ. 2 εδάφιο τελευταίο, καταχώριση στο ειδικό βιβλίο καθαρογραμμένων πρακτικών είναι δυνατό να ζητηθεί από τους διαδίκους και τον εισαγγελέα ή να προκληθεί αυτεπαγγέλτως από το δικαστή η διόρθωση λαθών, που υπάρχουν στα πρακτικά ή η συμπλήρωση των ελλείψεων, αν συντρέχουν οι προϋποθέσεις της παρ. 1". Το μέσα σε « » εδάφιο της παρ. 3 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ. 4 άρθρ. 3 Νόμ. 2145/28-28 Μαΐου 1993 (ΦΕΚ Α' 88), Τόμ. 8, σελ. 84,243. Την διόρθωσιν ή συμπλήρωσιν διατάσσει ο διευθύνων την συνεδρίασιν, εν αρνήσει δε τούτου το δικάσαν δικαστήριον, συντιθέμενον εκ των αυτών, ει δυνατόν, μετά κλήτευσιν και ακρόασιν των εμφανισθέτων διαδίκων. 4.(Καταργήθηκε από την περίπτ. β' της παρ. 18 του άρθρ. 34 του Νόμ. 2172/16-16 Δεκ. 1993, ΦΕΚ Α' 207, κατωτ. αριθ. 20). Ανανέωσις πρωτοτύπων αποφάσεων και πρακτικών Άρθρ.146.-Η ανανέωσις ή η αντικατάστασις καταστρεφέντων εξ οιασδήποτε αιτίας, απολεσθέντων υπεξαιρεθέντων πρωτοτύπων αποφάσεων, διατάξεων, βουλευμάτων και πρακτικών ως και παντός άλλου εγγράφου της ποινικής διαδικασίας γίνεται καθ' α ορίζει ειδικός νόμος. Αντίγραφα Άρθρ.5.-«1.Το δικαστήριον των Πλημμελειοδικών συντίθεται εκ τριών τακτικών δικαστών. Ανεφίκτου ούσης εξ οιουδήποτε λόγου της τοιαύτης συνθέσεως, επιτρέπεται η αναπλήρωσις ενός μόνον δικαστού δια παρέδρου παρά τω Πρωτοδικείω, Πταισματοδίκου ή Ειρηνοδίκου. Δύναται να προσληφθούν υπό του προέδρου, αν προβλέπη ούτος μακράν την διάρκειαν δίκης τινός, μέχρι δύο συμπαρεδρεύοντες δικασταί, προς αναπλήρωσιν των τυχόν κωλυθησομένων κατά την διάρκειαν της δίκης δικαστών. Εν περιπτώσει κωλύματος του Προέδρου την προεδρίαν αναλαμβάνει ο αρχαιότερος μεταξύ των απομενόντων, συμπεριλαμβανομένων και των συμπαρεδρευόντων». Η παρ.1 αντικατεστάθη ως άνω δια του άρθρ. 1 Νόμ. 85/1975 (κατωτ. αριθ. 11). (Αντί για τη σελ. 23(ι) Σελ. 23(ια) Τεύχος 1357 Σελ. 45 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 2.Εις την δικαιοδοσίαν του τριμελούς πλημμελειοδικείου ανήκει η εκδίκασις των εν άρθρ. 112 αναφερομένων πλημμελημάτων, πταισμάτων και εφέσεων. Μονομελή πλημμελειοδικεία. Με την περίπτ. ζ άρθρ. 111 (113) Νόμ. 1756/24-26 Φεβρ. 1988 (ΦΕΚ Α΄ 35), Τόμ. 6, σελ. 109, καταργήθηκε το παρόν άρθρο, αναφορικά με την συγκρότηση των ποινικών δικαστηρίων και συμβουλίων. Άρθρ.147.-Αντίγραφα των αποφάσεων, διατάξεων, πρακτικών, βουλευμάτων ως και παντός εγγράφου της ποινικής διαδικασίας δίδονται μετά το πέρας ταύτης εις πάντα διάδικον εν τη ποινική δίκη, εις πάντα δε άλλον έχοντα συμφέρον τη αιτήσει του και τη εγκρίσει του προέδρου του δικαστηρίου ή του πταισματοδίκου. Διαρκούσης της ανακρίσεως εφαρμόζονται αι διατάξεις των άρθρ. 101, 104, 107 και 108 του παρόντος κώδικος, δύνανται δε να δολώσιν αντίγραφα και εις πάντα τρίτον έχοντα έννομον συμφέρον ομοφώνων εγκρίσει του ανακριτού και του εισαγγελέως. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β' Εκθέσεις Ορισμός εκθέσεως Άρθρ.148.-Έκθεσις καλείται το έγγραφον, όπερ δημόσιος υπάλληλος, εκπληρών εν τη ποινική διαδικασία καθήκοντα, συντάσσει προς πιστοποίησιν πράξεων ενεργηθεισών υπ 'αυτού ή υπό άλλου αρμοδίου δημοσίου υπαλλήλου, μεθ' ου ούτος συμπράττει, ή δηλώσεων τρίτων προσώπω γενομένων προς αυτούς. Χρόνος και τόπος συντάξεως της εκθέσεως Άρθρ.149.-Η έκθεσις πρέπει να συντάσσηται εν ω τόπω ενεργείται η δι αυτής πιστοποιιουμένη πράξις ή δήλωσις και αμέσως κατ' αυτήν ή αν τούτο είναι αδύνατον, αμέσως μετά την ενέργειαν ταύτης. Συμπράττοντα πρόσωπα Άρθρ.150.-Κατά την σύνταξιν της εκθέσεως, όταν δεν διατάσσει άλλως ο νόμος, παρίσταται δικαστικός γραμματεύς, ή ανακριτικός υπάλληλος, εν ελλείψει δε τούτων, δύο μάρτυρες. Οι μάρτυρες ούτοι πρέπει να μη έχωσιν ηλικίαν κατωτέραν των δέκα επτά ετών να μη έχωσι συμφέρον εκ της εκβάσεως της υποθέσεως, να μη είναι συγγενείς εξ αίματος ή αγχιστείας μέχρι τρίτου βαθμού συμπεριλαμβανομένου προς τον συντάσσοντα την έκθεσιν δημόσιον υπάλληλον, ή τον κατηγορούμενον ή τον πολιτικώς ενάγοντα, να μην πάσχωσι προφανώς τον νουν και να μη διατελώσιν εν προφανεί μέθη. Μη υπαρχόντων ουδέ τοιούτων μαρτύρων, ο δημόσιος υπάλληλος οφείλει να συντάξη και μόνος την έκθεσιν. (Μετά τη σελ.48(ε) Σελ.48,01 Τεύχος 1397 Σελ. 19 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.A.β.1 9.A.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Περιεχόμενον της εκθέσεως Άρθρ.151.-Η έκθεσις, γραφομένη υπό του δικαστικού γραμματέως, αν τοιούτος είναι παρών, πρέπει να περιέχη μνείαν του τόπου της ημερομηνίας και, ει δυνατόν, της ώρας καθ’ ην ήρξατο και επερατώθη η σύνταξις αυτής, τα ονοματεπώνυμα και την κατοικίαν των παραστάντων προσώπων και τους τυχόν γνωστούς λόγους ων ένεκα δεν παρέστησαν τα υπόχρεα προς τούτο πρόσωπα, ακριβή περιγραφήν των δια της εκθέσεως πιστοποιουμένων πράξεων ή των γιγνομένων προς τον συντάσσοντα την έκθεσιν δηλώσεων τρίτων, μετά μνείας αν αύται υπήρξαν αυθόρμητοι ή προυκλήθησαν δι’ ερωτήσεων του υπαλλήλου. Η έκθεσις αναγιγνώσκεται παρουσία των συμπράξαντων κατά το άρθρ. 150 προσώπων και υπογράφεται υπ αυτών, των εξετασθέντων μαρτύρων και του συντάσσοντος την έκθεσιν δημοσίου υπαλλήλου. Εάν τις των συμπραξάντων ή εξετασθέντων αγνοή ή αρχήται να υπογράψη, γίνεται μνεία εν τη εκθέσει. Αποδεικτική δύναμις της εκθέσεως Άρθρ.152.-Η έκθεσις αποδεικνύει μέχρις αποδείξεως του εναντίου. Ως προς τα εν αυτή όμως βεβαιούμενα ως ενεργηθέντα υπό του Δημοσίου υπαλλήλου, η έκθεσις αποδεικνύει μέχρι προσβολής επί πλαστότητι, αλλ’ εκ τούτου δεν παρακωλύεται η ελευθέρα υπό του δικαστού εκτίμησις του περιεχομένου της εκθέσεως. Ακυρότης της εκθέσεως. Άρθρ.153.-Η έκθεσις είναι άκυρος, όταν ελλείπωσιν η χρονολογία (εκτός εάν αύτη προκύπτη μετά βεβαιότητος εκ του όλου περιεχομένου της εκθέσεως ή εξ άλλων εγγράφων συνημμένων εις αυτήν), η αναγραφή των ονοματεπωνύμων ή η υπογραφή των κατά το άρθρ. 250 συμπραξάντων ή των εξετασθέντων προσώπων, ή η υπογραφή του συντάσσοντος την έκθεσιν δημοσίου υπαλλήλου. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ΄ Κοινοποιήσεις και επιδόσεις. Διάκρισις κοινοποιήσεως και επιδόσεως. Άρθρ.154.-1.Ο νόμος ορίζει πότε απαιτείται κοινοποίησις εγγράφου τινος της ποινικής διαδικασίας και πότε επίδοσις αυτού. Η τε κοινοποίησις και η επίδοσις επάγονται τα αυτά νόμιμα αποτελέσματα. 2.Η μη τήρησις των διατάξεων των άρθρ. 155157,159 και 165 συνεπάγεται την ακυρότητα της επιδόσεως και κοινοποιήσεως. Επίδοσις Άρθρ.155.-1.Η επίδοσις γίνεται παραδιδομένου του εγγράφου εις χείρας του ενδιαφερομένου δια τινος ποινικού ή δικαστικού κλητήρος ή ελλείψει τούτων δια τινος οργάνου της δημοσίας δυνάμεως ή του προέδρου ή γραμματέως της Κοινότητος «ή τον υπάλληλο του Δήμου ο οποίος έχει οριστεί για το σκοπό αυτόν με απόφαση του Δημάρχου». Εάν ο επιδίδων δεν ευρίσκη τον προς ον η επίδοσις εν τω τόπω διαμονής ή της κατοικίας του ή του καταστήματος ή εργαστηρίου ή γραφείου ένθα ασκεί το επάγγελμά του, εγχειρίζει το έγγραφον προς τινα των έστω και προσκαίρως συνοικούντων μετ’ αυτού ή των υπηρετών, ή προς τον θυρωρόν της οικίας ένθα διαμένει ή τινά των εν τω καταστήματι ή τω εργαστηρίω ή τω γραφείω εξαιρουμένων εκ πάντων τούτων των εχόντων ηλικίαν κατωτέραν των δέκα επτά ετών ή των προφανώς ασθενών τον νούν ή εν μέθη τελούντων κατά την ανεξέλεγκτον του επιδίδοντος αντίληψιν, ως και των εκ του εγκλήματος παθόντων, όταν η επίδοσις πρόκειται να γίνη προς τον κατηγορούμενον ή τον αστικώς υπεύθυνον και αντιστρόφως. Προκειμένου περί των εργαζομένων εις εργοστάσιον, η επίδοσις δύναται να γίνη εις τον διευθύνοντα το εργοστάσιον ή τον θυρωρόν. Τα εις τα εδάφ. β' και γ' πρόσωπα υποχρεούνται να εγχειρίσουν το επιδοθέν, αμελλητί, εις τον δι’ ον η επίδοσις.  Η μέσα σε «» φράση προστέθηκε από την παρ. 7 άρθρ. 18 Νόμ. 2721/3-3 Ιουν. 1999 (ΦΕΚ Α΄ 112), κατωτ. αριθ. 24. Για την κατά το άρθρ. 155 επίδοση των εγγράφων της ποινικής διαδικασίας βλέπε και την παρ. 7 άρθρ. 15 Νόμ. 1835/89(ΦΕΚ Α 76) Τόμ. 6, σελ. 208,419. (Αντί για τη σελ. 49(δ) Σελ. 49(ε) Τεύχος 1357 Σελ. 65 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 2.Εν αρνήσει παραλαβής του εγγράφου υπό τινός των εν τη προηγουμένη παραγράφω προσώπων, ο επιδίδων επικολλά τούτο εις την θύραν της οικίας, ή προκειμένου περί ξενοδοχείου ή οικοτροφείου εις την θύραν του δωματίου, εν ω διαμένει ο προς ον επίδοσις ή εις την θύραν του καταστήματος ή εργαστηρίου ή εργοστασίου ή γραφείου. Εις περίπτωσιν μη ευρέσεως εν τη κατοικία του προς ον η επίδοσις τούτου η συνοίκου ή υπηρέτου ή θυρωρού ο επιδίδων επικολλά το έγγραφον εις την θύραν της οικίας. Αντίγραφον του θυροκολληθέντος εγγράφου επιδίδεται και εις το τυχόν διωρισμένον αντίκλητον του προς ον η επίδοσις κατηγορουμένου ή αστικώς υπευθύνου, όταν η θυροκόλλησις εγένετο συνεπεία αρνήσεως των εν παρ. 1 εδάφ. β' και γ' προσώπων να παραλάβουν το έγγραφον ή απουσίας ή ελλείψεως τοιούτων, τα δε αποτελέσματα άρχονται από της επιδόσεως εις τον αντίκλητον. 3.Εάν ο προς ον η επίδοσις κρατήται εν φυλακή ή άλλω τόπω προσδιωρισμένω προς κράτησιν, η επίδοσις γίνεται εν τω τόπω τούτω δια τινός των υπαλλήλων του οικείου καταστήματος της κρατήσεως, σύνοικοι δε του προς ον η επίδοσις θεωρούνται κατά την έννοιαν του παρόντος ο διευθυντής της φυλακής ή του καταστήματος ή ο αναπληρωτής αυτού». Το άρθρ. 155 αντικατεστάθη ως άνω δια του άρθρ. 4 του Ν.Δ. 1160/1972 (κατωτ. αριθ. 9). Επίδοσις προς αγνώστου διαμονής άρθρ. 15. Εις την πρώτην περίπτωσιν έχομεν judex inhabilis, η υπό τοιούτου δε δικαστού εκδοθείσα απόφασις υπόκειται πάντοτε εις αναίρεσιν λόγω κακής συνθέσεως του δικαστηρίου, ενώ εις την δευτέραν έχομεν απλώς Judex suspectus εις τρόπον ώστε εάν εις την περίπτωσιν ταύτην οι λόγοι εξαιρέσεως δεν προταθούν εγκαίρως υπό των διαδίκων, καλύπτονται και δεν αποτελούν λόγον αναιρέσεως. Εν τη ισχυούση δικονομία (άρθρα 51-59) μη αναγραφομένων λόγων ανικανότητος, δεν υφίσταται κακή σύνθεσις του δικαστηρίου, εάν λ.χ. εις την εκδίκασιν ωρισμένης υποθέσεως λάβη μέρος δικαστής έχων συγγένειαν μετά του κατηγορουμένου, εφ’ όσον δεν ήθελεν υποβληθή σχετική αίτησις εξαιρέσεως. Οι λόγοι ανικανότητος δύνανται να προταθούν και ως λόγοι εξαιρέσεως, επί πλέον όμως ανεγράφη και είς λόγος γενικός, η διέγερσις υπονοίας μεροληψίας, εις τρόπον ώστε η επιστήμη και η νομολογία να έχουν την ευχέρειαν να καθορίσουν τας ποικίλας εκείνας περιπτώσεις καθ’ ας δύναται να γεννηθή τοιαύτη υπόνοια και τας οποίας δεν είναι δυνατόν να προβλέψη περιοριστικώς ο νομοθέτης. Πάντως το Σχέδιον λαμβάνει πρόνοιαν δια την αποτροπήν καταχρήσεων εκ της δημιουργίας λόγων εξαιρέσεως από την εν τη δίκη ενέργειαν των δικαστών. Εν τω περί ποινικής διώξεως τμήματι ΙΙ του Σχεδίου διατηρείται το μονοπώλιον της παρά της εκπροσωπούσης την Πολιτείαν εισαγγελικής αρχής διώξεως των εγκλημάτων, τονούται όμως και καθίσταται ενεργός η εν τούτω εποπτεία της ολομελείας του δικαστηρίου των εφετών. Σχετικώς το άρθρον 29 του Σχεδίου εν τη πρώτη αυτού παραγράφω επαναλαμβάνει την διάταξιν της πρώτης  παραγράφου του άρθρου 14 της ποιν. δικονομίας,  διότι εθεωρήθη ότι η ύπαρξις του δικαιώματος του  δικαστηρίου των εφετών ν’ ακροάται τας παρά τινος  των μελών του προς αυτό γενομένας μηνύσεις και παραγγέλη τον αρμόδιον εισαγγελέα όπως προβή εις την ποινικήν δίωξιν έχει την χρησιμότητά του και εάν δεν ασκείται συνήθως, διότι εν τη δυνατότητι μόνον της παρεμβάσεως του εφετείου υφίσταται λανθάνουσα επίδρασις,  ικανή     να      προλάβη   την     αδράνειαν   ή     τας     καταχρήσεις. Η δευτέρα παράγραφος του αυτού άρθρ. 14 καταργείται διότι εθεωρήθη ότι αντίκειται εις το καθόλου σύστημα του δικαστικού οργανισμού όστις δεν επιτρέπει τον έλεγχον της εισαγγελικής αρχής εκ μέρους των δικαστηρίων παρ’ οις υπηρετεί. Μεγαλυτέραν σπουδαιότητα έχουσιν αι διατάξεις της δευτέρας και τρίτης παραγράφου του εν λόγω άρθρ. 29 του Σχεδίου, αίτινες είναι εντελώς νέαι και αποβλέπουν εις την εξασφάλισιν της απροσκόπτου και ανεπηρεάστου απονομής της Δικαιοσύνης εις υποθέσεις εξαιρετικής φύσεως συνταρασσούσας την κοινήν γνώμην και δια τας οποίας δεν αρκεί πολλάκις μόνον το κύρος του παρά πλημμελειοδίκαις ανακριτού, αλλ’ είναι ανάγκη να αναλάβη την ανάκρισιν υπό την αιγίδα αυτού το εφετείον, ίνα προσδώση το αναγκαίον κύρος εις τας ενεργείας της ανακρίσεως και την προδικασίαν εν γένει. Το άρθρον 31 του αυτού τμήματος του Σχεδίου χορηγεί εις τον εισαγγελέα των πλημμελειοδικών το δικαίωμα όπως ενεργή προκαταρκτικήν εξέτασιν, ίνα κρίνη άν συντρέχη περίπτωσις ποινικής διώξεως. Η ουσιώδης αύτη καινοτομία του Σχεδίου, ετέθη ήδη εν ισχύϊ δια του αναγκ. νόμ. 160/1945 προς ικανοποίησιν επιτακτικής ανάγκης. Αληθώς κατά το σύστημα της ημετέρας δικονομίας μετά πάσαν ανάκρισιν δέον ν’ αποφασίση ο δικαστής περί της τύχης της δημοσίας κατηγορίας, συνεπώς η δημοσία κατηγορία εγείρεται δια τε της προς ανάκρισιν και της προς προανάκρισιν εντολής του εισαγγελέως. Τοιουοτρόπως όμως εδημιουργείτο το δίλημμα περί του πρακτέου όταν χρήζη ερεύνης το αν ετελέσθη κολάσιμος πράξις ώστε να κριθή αν πρέπει να εγερθή η δημοσία κατηγορία. Αν η τοιαύτη έρευνα γίνη κατά τον δικονομικόν τύπον των ανακριτικών πράξεων τότε μοιραίως, δυνάμει της άνω αρχής, δέον να επακολουθήση η όλη δικονομική σειρά των πράξεων και αποφάσεων, άτινα πάντα ήδη αποφεύγονται δια της προκαταρκτικής εξετάσεως. Το άρθρ. 35 του Σχεδίου παρέχει προσέτι το δικαίωμα της ενεργείας της τοιαύτης προκαταρκτικής εξετάσεως εις τον έχοντα την διεύθυνσιν της ποινικής διώξεως εισαγγελέα εφετών, ως και εις τον προϊσταμένον του εισαγγελικού σώματος εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Αν εκ της εξετάσεως ταύτης πεισθή ο ανώτερος εισαγγελεύς ότι ετελέσθη αξιόποινος πράξις θέλει παραγγείλη τον αρμόδιον παρά πλημμελειοδίκαις εισαγγελέα, διά την ποινικήν δίωξιν. Εν άρθρω 30 καθιερούται ρητώς το δικαίωμα του Υπουργού της Δικαιοσύνης να παραγγείλη την ποινική δίωξιν, καίτοι το τοιούτον δικαίωμα είχεν αναγνωρισθή παρ’ ημίν βάσει της διατάξεως του άρθρου 93 του Οργανισμού των Δικαστηρίων, καθ’ ην η επί της Δικαιοσύνης Γραμματεία δίδει οδηγίας εις την εισαγγελικήν αρχήν δια την πρέπουσαν άσκησιν των έργων αυτής. Επί πλέον κατά το αυτό άρθρον χορηγείται εις τον αυτόν Υπουργόν το δικαίωμα όπως, εις ωρισμένας εξαιρετικάς περιπτώσεις και υπό την εγγύησιν της προηγουμένης αποφάσεως του Υπουργικού Συμβουλίου, διατάσση την αναστολήν της ποινικής διώξεως, εφ’ όσον όμως δεν επελήφθη ήδη της εκδικάσεως η δικαστική εξουσία. Και η διάταξις αύτη εισήχθη ήδη δια του αναγκ. νόμου 120/1945. Τα άρθρα 43 και 47 του Σχεδίου καθορίζουν τα καθήκοντα του εισαγγελέως επί υποβολής μηνύσεως ή εγκλήσεως. Κατά το άρθρ. 278 της ισχυούσης δικονομίας, ο εισαγγελεύς επί εγκλήσεως είχεν απλώς το δικαίωμα να εξετάση εάν αύτη στηρίζεται εις τον νόμον, δυναμένος εν αποφατική περιπτώσει να  απορρίψη ταύτην. Επί μηνύσεως το δικαίωμα του εισαγγελέως ήτο ευρυτέρον, διότι, κατά την δοθείσαν εις το άρθρον 156 ερμηνείαν ηδύνατο να μη εγείρη την ποινικήν αγωγήν, ου μόνον όταν η καταγγελομένη πράξις δεν είναι αξιόποινος, αλλά και όταν καθ’ οιονδήποτε τρόπον πείθεται ότι αύτη δεν έλαβε ποσώς χώραν. Δια του Σχεδίου ρητώς καθιερούται το δικαίωμα του εισαγγελέως να κρίνη, ου μόνον το νόμω βάσιμον της μηνύσεως ή της εγκλήσεως, αλλά και να προβή εις τον έλεγχον του κατ’ ουσίαν υποστατού αυτής. Εις αμφοτέρας τας περιπτώσεις την ορθότητα της κρίσεως του παρά πλημμελιοδίκαις εισαγγελέως ελέγχει ο παρ’ εφέταις εισαγγελεύς, επί μεν της μηνύσεως αυτεπαγγέλτως, υποχρεουμένου του μη εγκρίναντος την ποινικήν δίωξιν εισαγγελέως να υποβάλη τω προϊσταμένω αυτού τους λόγους της τοιαύτης κρίσεώς του, επί δε της εγκλήσεως συνεπεία προσφυγής του εγκαλούντος. Η καινοτομία αύτη, δι’ ης εξέλιπε το άτοπον της απασχολήσεως της δικαστικής αρχής με κατηγορίαν εκδήλως αβάσιμον, εισήχθη ήδη εν τω ισχύοντι δικαίω δια του αναγκ. νόμου 120/1945 αντικατασταθέντος του Άρθρ.6.-Το μονομελές πλημμελειοδικείον συγκροτείται εξ ενός πλημμελειοδίκου. Τον δικαστήν τούτον και ένα ή πλείονας αναπληρωτάς εκ των πλημμελειοδικών ορίζει κατά τρίμηνον η ολομέλεια του δικαστηρίου. Ο πρόεδρος των πρωτοδικών δύναται να δικάση ως μόνος πλημμελειοδίκης. Η δικαιοδοσία του μονομελούς πλημμελειοδικείου ορίζεται εν άρθρ. 114 του παρόντος κώδικος. Παρά τω αυτώ δικαστηρίω πλημμελειοδικών δύνανται να λειτουργώσι και πλείονα μονομελή. Τόπος συνεδριάσεως του μονομελούς, οσάκις τούτο συνεδριάζει εκτός της έδρας του πρωτοδικείου, ορίζεται πάντοτε έδρα ειρηνοδικείου, δι’ αποφάσεως του Υπουργού της Δικαιοσύνης μετά γνωμοδότησιν του αρμοδίου δικαστηρίου πρωτοδικών εν ολομελεία και του παρ’ εφέταις εισαγγελέως. («Κατά τον αυτόν τρόπον δύναται να ορισθή και άλλος, πλην της έδρας ειρηνοδικείου, τόπος συνεδριάσεως, εάν αι εν τω τόπω τούτω συνθήκαι συνεδριάσεως και συζητήσεως των υποθέσεων επιτρέπουσι τον ορισμόν αυτού»). Το ως άνω μέσα σε () τελευταίο εδάφιο είχε προστεθεί από το άρθρ. 9 Ν.Δ. 4000/59 (τόμ. 8, σελ. 84,05), το τελευταίο τούτο Ν. Δ/γμα όμως καταργήθηκε από το άρθρ. 12 Νόμ. 1366/1983, τόμ. 6Α, σελ. 390,313. Δικαστήρια ανηλίκων. Με την περίπτ. ζ άρθρ. 111 (113) Νόμ. 1756/24-26 Φεβρ. 1988 (ΦΕΚ Α΄ 35), Τόμ. 6, σελ. 109, καταργήθηκε το παρόν άρθρο, αναφορικά με την συγκρότηση των ποινικών δικαστηρίων και συμβουλίων. Άρθρ.156.-1.Εάν ο προς ον η επίδοσις είναι απών εκ του τόπου της κατοικίας του και αγνώστου διαμονής, το έγγραφον επιδίδεται εις τον σύζυγον ή, τούτου ελλείποντος, εις ένα των γονέων ή αδελφών ή άλλων εξ αίματος ή αγχιστείας μέχρι και του τρίτου βαθμού συγγενών του προς ον η επίδοσις, εχόντων ηλικίαν ουχί κατωτέραν των δέκα επτά ετών και μη όντων προφανώς ασθενών τον νουν ή εν μέθη διατελούντων, κατά την ανεξέλεγκτον αντίληψιν του επιδίδοντος, ουδέ παθόντων εκ του εγκλήματος, εάν η επίδοσις πρόκειται να γίνη προς τον κατηγορούμενον ή τον αστικώς υπεύθυνον και αντιστρόφως. Κατά τα λοιπά εφαρμόζονται και εν προκειμένω τα εν τη παρ. 2 του προηγουμένου άρθρου διατασσόμενα. Σελ. 50(ε) Τεύχος 1357 Σελ. 66 2.Εάν ουδείς των ανωτέρω συγγενών ανευρέθη εν το τόπω της κατοικίας τους προς ον η επίδοσις αύτη γίνεται προς τον Δήμαρχον ή τον παρ’ αυτού επί τούτω οριζόμενον δημοτικόν υπάλληλον ή τον πρόεδρον ή γραμματέα της Κοινότητος ή τον ιερέα της ενορίας της τελευταίας κατοικίας ή διαμονής του προς ον η επίδοσις, οίτινες υποχρεούνται να μεριμνήσουν δια την τοιχοκόλλησιν του επιδοθέντος αυτοίς εγγράφου εις τι εκ των δημοσιωτέρων σημείων και πέμψουν βεβαίωσιν περί της τοιχοκολλήσεως εις την παραγγείλασαν την επίδοσιν αρχήν, δυναμένην κατά την κρίσιν της να παραγγείλη την επίδοσιν επί πλέον και εις τον πρόεδρον του συλλόγου ή σωματείου, εις ο κατά τον νόμον ανήκει ο προς ον αύτη, ότε τα αποτελέσματα της επιδόσεως άρχονται από της χρονικώς νεωτέρας επιδόσεως». Το άρθρ. 156 αντικατεστάθη ως άνω δια του άρθρ. 5 του Ν.Δ. 1160/1972 (κατωτ. αριθ. 9). Επίδοσις προς στρατιωτικούς κλπ Άρθρ.157.-Αν ο προς ον η επίδοσις είναι στρατιωτικός της ξηράς εν ενεργεία, η επίδοσις γίνεται εις τούτον προσωπικώς δια του φρουράρχου του τόπου, εν ω υπηρετεί. Εάν δ’ ευρίσκηται επί πολεμικού πλοίου ή είναι στρατιωτικός του ναυτικού ή της αεροπορίας εν ενεργεία ή ανήκη εις την χωροφυλακήν, την αστυνομίαν πόλεων, την πυροσβεστικήν υπηρεσίαν την δασοφυλακήν, ή το σώμα αγροτικής ασφαλείας, ή το λιμενικόν σώμα, ή το σώμα των φαροφυλάκων, ή επίδοσις γίνεται δια του διοικητικού αυτού, και τέλος, εάν είναι προϊστάμενος της οικείας υπηρεσίας δια του προϊσταμένου Υπουργού. 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Επίδοσις προς τους ανήκοντας   εις το εμπορικόν ναυτικόν κλπ. Άρθρ.158.Η επίδοσις προς τους ανήκοντας εις το εμπορικόν ναυτικόν ή την πολιτικήν αεροπορίαν προς σιδηροδρομικούς ή τροχιοδρομικούς υπαλλήλους, γίνεται κατά το άρθρ. 155, ανακοινούνται όμως συγχρόνως εις τον άμεσον προϊστάμενον του προς ον η επίδοσις, προκειμένου δε περί κυβερνήτου πλοίου ή αεροσκάφους εις τον διευθυντήν της ατμοπλοϊκής ή αεροπορικής εταιρείας. Επίδοσις δια του ταχυδρομείου ή του  τηλεγραφείου Άρθρ.159.-1.Η επίδοση μπορεί να γίνει και με το ταχυδρομείο, εκτός από την περίπτωση του άρθρ. 156, σύμφωνα με όσα ορίζει σχετικό δ/γμα σε επείγουσα περίπτωση οι κλήσεις των διαδίκων και των μαρτύρων στην ανάκριση ή στο ακροατήριο μπορούν να σταλούν απευθείας με τηλεγράφημα, που αναφέρεται στα πιο ουσιαστικά σημεία κλήσεως. «2.Η επίδοση σε πρόσωπο που κρατείται σε φυλακή ή σε άλλο καθορισμένο για την κράτηση τόπο (άρθρ. 155 παρ. 3) μπορεί να γίνει και με τηλεομοιοτυπική διαβίβαση του εγγράφου. Το συντασσόμενο για την επίδοση αυτή αποδεικτικό μπορεί να διαβιβαστεί σε αυτόν που παράγγειλε την επίδοση αυτή με ίδιο τρόπο» Η παρ. 2 προστέθηκε και το ήδη άρθρο έλαβε τον αριθ. 1, από την παρ. 2 άρθρ. 5 Νόμ. 2298/1995, ΦΕΚ Α' 62, (τόμ 10, σελ. 154,221). Ανακοίνωσις του περιεχομένου του επιδιδομένου εγγράφου Άρθρ.160.-Ο επιδίδων οφείλει να ανακοινοί το περιεχόμενον του επιδιδομένου εγγράφου εις τον προς ον η επίδοσις και να ποιείται μνείαν τούτου εν τω επιδοτήριω. Η παράλειψις της υποχρεώσεως ταύτης συνεπάγεται την πειθαρχικήν τιμωρίαν του υπαιτίου. (Μετά τη σελ.50(ε) Σελ. 50,001 Τεύχος 1357 Σελ. 67 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Αποδεικτικόν επιδόσεως Άρθρ.161.-1.Περί της κατά το άρθρ. 155-158 επιδόσεως οφείλει ο επιδίδων να συντάσση επί τόπου αποδεικτικόν, εν τω οποίω, επί ποινή ακυρότητος της επιδόσεως, σημειούται ακριβώς ο τόπος, το έτος, ο μην, η ήμερα και το ονοματεπώνυμον του προσώπου εις ο παρεδόθη το επιδοθέν έγγραφον, υπογράφεται δε το αποδεικτικόν υπ’ αυτού και του επιδίδοντος. «Στο αποδεικτικό, με ποινή ακυρότητας της επίδοσής, σημειώνεται ο τόπος το έτος, ο μήνας, η ημέρα και, αν πρόκειται για κλητήριο θέσπισμα ή κλήση του κατηγορουμένου ο αριθμός αυτών, ο καλών εισαγγελέας, δημόσιος κατήγορος, η πταισματοδίκης, ως και το ονοματεπώνυμο του προσώπου στο οποίο παραδόθηκε το έγγραφο, υπογράφεται δε το αποδεικτικό από το πρόσωπο αυτό και εκείνον που ενεργεί την επίδοση». Το μέσα σε « » εδάφιο αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ. 5 του άρθρου 8 του Νόμ. 1941/18-18 Μαρτ. 1991 (ΦΕΚ Α' 41), Τόμ. 6Β, σελ. 667. 2.Ο επιδίδων οφείλει εν πάση περιπτώσει να σημειώση επί του επιδιδομένου εγγράφου την χρονολογίαν και τον τόπον της επιδόσεως και το πρόσωπον, εις ο παρεδόθη και να υπογράψη την σημείωσιν ταύτην. 3.Η δια τηλεγράφου κατά το άρθρ. 159 μεταβίβασις, η αναπληρούσα την επίδοσιν, βεβαιούται υπό του επιδίδοντος το τηλεγράφημα υπαλλήλου δι’ αποδεικτικού συντασσομένου συμφώνως προς την παρ. 1 του παρόντος άρθρου. «4.Η επίδοσις δύναται προσέτι να αποδεικνύεται και εξ αποδείξεως παραλαβής, συντασσομένης κάτωθι αντιγράφου του επιδιδομένου εγγράφου και υπογραφομένης υπό του προς ον η επίδοσις ή συνοίκου αυτού. Η απόδειξις συντάσσεται υπό των οργάνων της επιδόσεως ή των υπαλλήλων της Γραμματείας δια τας εντός των δικαστικών καταστημάτων γενομένας επιδόσεις, περιέχει δε απαραίτητως το ονοματεπώνυμον, του επιδίδοντος και παραλαμβάνοντος το έγγραφον, ως και τον τόπον και την χρονολογίαν της επιδόσεως. Ο τόπος και η χρονολογία της επιδόσεως σημειούνται και επί του παραδιδομένου εγγράφου κατά τα εν παρ. 2 οριζόμενα». Η παρ. 4 προσετέθη δια του άρθρ. 6 Νόμ. 663/1977 (κατωτ. αριθ. 13), ισχύουσα από 16 Σεπτ. 1977. Αποδεικτική δύναμη του επιδοτηρίου «Άρθρ.162.-Το αποδεικτικό της επίδοσης, που συνάπτεται σύμφωνα με το άρθρ. 161 έχει αποδεικτική δύναμη ωσότου προσβληθεί για πλαστότητα. Η προσβολή του ως πλαστού δεν εμποδίζει την ποινική δίκη να προσχωρήσει αν το δικαστήριο κρίνει ότι αυτός στον οποίο έγινε η επίδοση πληροφορήθηκε έγκαιρα το περιεχόμενο του εγγράφου που επιδόθηκε. Το ίδιο εφαρμόζεται και όταν λείπει κάποιο στοιχείο που αναφέρεται στο κύρος του αποδεικτικού εγγράφου. Ως προς το ζήτημα αυτό αιτιολογημένα αποφασίζει το δικαστήριο». Το άρθρ. 162, αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ,. 1 του άρθρ. 34, του Νόμ. 2172/16-16 Δεκ. 1993, ΦΕΚ Α' 207, κατωτ. αριθ. 20. Παραβάσεις περί την επίδοσιν Άρθρ.163.-1.Η υπό του επιδίδοντος εξ ασυγγνώστου αμελείας παράβασις των διατάξεων των άρθρ. 155-159 και 161 τιμωρείται πειθαρχικώς. «Αν η παράβαση ανακαλυφθεί στο ακροατήριο και ιδίως όταν αυτή προκύπτει από έγγραφα της δικογραφίας, το δικαστήριο που δικάζει την ποινική υπόθεση επιβάλλει υποχρεωτικά στον υπαίτιο την πειθαρχική ποινή επίπληξης ή προστίμου. 2.00020.000 δρχ ή και τις βαρύτερες ποινές που προβλέπουν οι πειθαρχικές διατάξεις από τις οποίες διέπεται, ανάλογα με το βαθμό της υπαιτιότητάς του. Αν η παράβαση είναι και αξιόποινη, μπορεί να επιβληθεί και η προβλεπόμενη ποινή. Αν ο υπαίτιος είναι απών, η απόφαση επιδίδεται σ’ αυτόν. Σε κάθε περίπτωση η απόφαση διαβιβάζεται με επιμέλεια του εισαγγελέα της έδρας στην προϊσταμένη αρχή αυτού που ενήργησε την επίδοση. Αν ο υπαίτιος δεν παρίσταται έχει δικαίωμα να ζητήσει, μέσα σε δεκαπέντε ημέρες από τότε που επιδόθηκε η απόφαση, την αναθεώρησή της από το ίδιο δικαστήριο. Σ’ αυτήν την περίπτωσιν συντάσσεται έκθεση από το γραμματέα». Τα μέσα σε « » εδάφια αντικαταστάθηκαν ως άνω από την παρ. Ι άρθρ. 5 Νόμ. 1653/31 Οκτ.8 Νοεμ. 1986 (ΦΕΚ Α' 173), τομ. 6Α σελ. 422,398. 2.Οι αρνούμενοι να παραλάβωσι το επιδιδόμενο έγγραφον ή να υπογράψωσι το επιδοτήριον τιμωρούνται επί απειθεία κατά τας διατάξεις του ποινικού κώδικος. (Αντί για τη σελ. 50,01(β) Σελ. 50,01(γ) Τεύχος 1179-Σελ. 109 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 Άρθρον 164 Δικαιώματα οργάνων επιδόσεως 1.Ο επιδίδων λαμβάνει δι’ εκάστην επίδοσιν δικαιώματα οριζόμενα και καταβαλλόμενα, καθ’ ον τρόπον ορίζει βασιλ. διάταγμα. -2.Τα εις τον επιδίδοντα καταβαλλόμενα δικαιώματα εκκαθαρίζονται υπό του γραμματέως του οικείου ποινικού δικαστηρίου μετά των λοιπών δικαστικών εξόδων εις βάρος του καταδικασθέντος, εν περιπτώσει δε αναβολής της δίκης ένεκεν απουσίας των μαρτύρων, εκκαθαρίζονται εις βάρος των απολειπομένων. Άρθρ.7.-1.Το μονομελές δικαστήριον ανηλίκων συγκροτείται εξ ενός πρωτοδίκου, παρ’ εκάστω πρωτοδικείω, οριζομένου μεθ’ ενός αναπληρωτού δια δύο έτη δι’ αποφάσεως του Ανωτ. Δικαστ. Συμβουλίου, μετά πρότασιν του Υπουργού της Δικαιοσύνης, προτιμωμένων των εχόντων ειδικάς γνώσεις και γνωριζόντων, ει δυνατόν, μίαν των γλωσσών αγγλικής, γαλλικής, γερμανικής ή ιταλικής. Σελ. 24(ια) Τεύχος 1357 Σελ. 46 2.Η θητεία των δικαστών ανηλίκων δύναται ν’ ανανεούται καθ’ όμοιον τρόπον, αλλά πάντοτε συναινούντων αυτών. Διαρκούσης της θητείας επιτρέπεται αντικατάστασις κατά τον αυτόν επίσης τρόπον, μετά σύμφωνον όμως ειδικώς ητιολογημένην γνώμην του προέδρου και του εισαγγελέως εφετών. 3.Το τριμελές δικαστήριον ανηλίκων συγκροτείται εκ του κατά την παρ. 1 δικαστού ανηλίκων, και εκ δύο πλημμελειοδικών, οριζομένων υπό του Προέδρου των πρωτοδικών. Του δικαστηρίου προεδρεύει, ει δυνατόν, ο δικαστής των ανηλίκων. Εις εφέτης και εις αναπληρωτής αυτού, οριζόμενοι παρ’ εκάστω εφετείω συμφώνως προς τας παρ. 1 και 2 του παρόντος άρθρου, και έτεροι δύο εφέται, οριζόμενοι, ως δικασταί ανηλίκων υπό του προέδρου των εφετών, συγκροτούσι το παρ’ εφέταις δικαστήριον ανηλίκων, προεδρευόμενον, ει δυνατόν, υπό του εφέτου δικαστού ανηλίκων. Η παρ. 2 του άρθρ. 9 εφαρμόζεται και ενταύθα. 4.Η δικαιοδοσία των δικαστηρίων ανηλίκων ορίζεται εν άρθρ. 113 του παρόντος κώδικος. 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Δικαστήρια ασκούντα δικαιοδοσίαν επί κακουργημάτων. Με την περίπτ. ζ άρθρ. 111 (113) Νόμ. 1756/24-26 Φεβρ. 1988 (ΦΕΚ Α΄ 35), Τόμ. 6, σελ. 109, καταργήθηκε το παρόν άρθρο, αναφορικά με την συγκρότηση των ποινικών δικαστηρίων και συμβουλίων. Άρθρον 165 Κοινοποίησις 1.Η κοινοποίησις γίνεται δι’ ανακοινώσεως του δικαστού, του εισαγγελέως ή του ανακριτικού υπαλλήλου προς τον παρόντα διάδικον, μάρτυρα ή πραγματογνώμονα ή τεχνικόν σύμβουλον, ή τους συνηγόρους ή αντικλήτους των διαδίκων. Περί της κοινοποιήσεως συντάσσεται έκθεσις κατά το άρθρ. 151 του παρόντος κώδικος. Όταν δ’ αύτη γίνεται εν τω ακροατηρίω, μνημονεύεται εις τα πρακτικά της συνεδριάσεως .-2.Η εις την εισαγγελικήν αρχήν κοινοποίησις των βουλευμάτων και των διατάξεων του ανακριτού γίνεται άμα τη εκδόσει τούτων, δια παραδόσεως αντιγράφου εις τον γραμματέα της εισαγγελίας υπό του γραμματέως του δικαστικού συμβουλίου ή του ανακριτού ή δια προσαγωγής του πρωτοτύπου εις τον εισαγγελέα Περί της κοινοποιήσεως συντάσσεται υπό του κοινοποιούντος έκθεσις, ήτις υπογράφεται υπ’ αυτού και του γραμματέως της εισαγγελίας ή του εισαγγελέως. Μη συνταχθείσης τοιαύτης εκθέσεως, η κοινοποίησις θεωρείται γενομένη την τρίτην ημέραν από της εκδόσεως του βουλεύματος ή της διατάξεως. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Δ Προθεσμίαι Προθεσμία προς εμφάνισιν εις το ακροατήριον. Άρθρ.166.-«1.Όπου ειδική διάταξη νόμου δεν ορίζει διαφορετικά, η προθεσμία εμφάνισης των διαδίκων των μαρτύρων και πραγματογνωμόνων στο ακροατήριο ορίζεται σε δεκαπέντε ημέρες. Αν ο κλητευόμενος διαμένει στην αλλοδαπή ή είναι άγνωστης διαμονής ή προθεσμία αυτή είναι τριάντα ημερών αν η διαμονή του βρίσκεται σε χώρα της Ευρώπης ή της Μεσογείου και εξήντα ημερών σε κάθε άλλη περίπτωση. Σελ. 50,02(γ) Τεύχος 1179-Σελ. 110 2.Η προθεσμία αρχίζει την επομένη της επίδοσης και λήγει την προηγουμένη της ημέρας της δικασίμου». Οι παρ. 1 και 2 αντικαταστάθηκαν ως άνω από την παρ. 2 άρθρ. 5 Νόμ. 1653/31 Οκτ.-8 Νοεμ. 1986 (ΦΕΚ Α' 173), τόμ. 6Α σελ. 422,398. 3.Η μη τήρησις των εν ταις § § 1 και 2 προθεσμιών συνεπάγεται την ακυρότητα της εν τω ακροατηρίω διαδικασίας (άρθρον 174 § 2). 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Άρθρον 167 Προθεσμία επιδόσεως της πολιτικής αγωγής Η προθεσμία επιδόσεως της πολιτικής αγωγής εις τον κατηγορούμενον ή τον αστικώς υπεύθυνον ορίζεται εις πέντε ημέρας προ της δικασίμου. Άρθρον 168 Υπολογισμός προθεσμιών 1.Αι υπό του παρόντος κώδικος οριζόμεναι προθεσμίαι υπολογίζονται συμφώνως προς το εν χρήσει ημερολόγιον. Εν τω υπολογισμώ της εις ημέρας οριζομένης προθεσμίας δεν λαμβάνεται υπ’ όψιν η ημέρα, καθ’ ην συμπίπτει το χρονικό σημείον ή το γεγονός, αφ’ ου άρχεται αύτη τρέχουσα, αν δ’ η τελευταία ημέρα ταύτης είναι εξαιρετέα, η προθεσμία παρεκτείνεται μέχρι και της επομένης μη εξαιρετέας ημέρας. Η εικοσιτετράωρος προθεσμία διαρκεί καθ’ όλην την επομένην της ενάρξεως της ημέραν.-2.Η τελευταία ημέρα της προς δήλωσιν, κατάθεσιν εγγράφων ή άσκησιν ενδίκων μέσων προθεσμίας θεωρείται λήγουσα, καθ’ ην στιγμήν λήγει η τελευταία εργάσιμος ώρα του αρμοδίου δικαστικού γραφείου. Παρέκτασις και σύντμησις της προθεσμίας. Άρθρ.169.-«1.Ο εισαγγελέας ή δημόσιος κατήγορος που διατάσσει την επίδοση της κλήσης μπορεί, αν συντρέχουν κατά την κρίση του κίνδυνος παραγραφής ή άλλοι εξαιρετικοί λόγοι που μνημονεύονται στην παραγγελία προς επίδοση, να συντομεύσει την προθεσμία εμφάνισης των κατηγορουμένων, των μαρτύρων και των πραγματογνωμόνων στο ακροατήριο σε οκτώ κατ’ ανώτατο όριο ημέρες, εφ’ όσον πρόκειται για πρόσωπα γνωστής διαμονής στην ημεδαπή». Η παρ. 1 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ. 4 άρθρ. 5 του Νόμ. 1738/18-20 Νοεμ. 1987 (ΦΕΚ Α' 200), τόμ. Ι σελ. 116,51. Σύμφωνα δε με την παρ. 17 του ίδιου άρθρου του άνω Νόμου η διάταξη αυτή ισχύει και για τις υποθέσεις που είναι εκκρεμείς ή για τις οποίες δεν έχει κινηθεί ακόμη ποινική δίωξη. 2.Ο διάδικος υπέρ του οποίου ορίζεται προθεσμία τις, δύναται να παραιτηθή ή να συναινέση εις την σύντμησιν αυτής δι’ εγγράφου δηλώσεώς του ή δια προφορικής ενώπιον του γραμματέως του δικαστηρίου ή της εισαγγελίας, συντασσομένης εκθέσεως. Ανάκλησις της δηλώσεως ταύτης δεν επιτρέπεται εάν όμως μετά τη δήλωσιν επήλθον λόγοι δικαιολογούντος την παροχήν νέας προθεσμίας εις τον παραιτηθέντα, δύναται ούτος να ζητήση τον ορισμόν νέας δικασίμου παρά του εισαγγελέως ή του δημοσίου κατηγόρου και εν αποτυχία την αναβολήν της συζητήσεως παρά του δικαστηρίου. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ε' Ακυρότητες Άρθρον 170 Πότε υπάρχει ακυρότης 1.Ακυρότης πράξεως ή εγγράφου τινός της ποινικής διαδικασίας επέρχεται μόνον, εις ας περιπτώσεις ρητώς απαγγέλεται αύτη υπό του νόμου.«2.Η ακυρότητα της διαδικασίας στο ακροατήριο επέρχεται επίσης και στην περίπτωση που ο κατηγορούμενος ή ο συνήγορός του ή ο εισαγγελέας ζήτησαν να ασκήσουν δικαίωμα που ρητά τους παρέχεται από το νόμο και το δικαστήριο τους το αρνήθηκε ή παρέλειψε να αποφανθεί για τη σχετική αίτηση». Η παρ. 2, αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ. 2 του άρθρ. 34 του Νόμ. 2172/16-16 Δεκ. 1993 (ΦΕΚ Α' 207) κατωτ. αριθ. 20 Άρθρον 171 Απόλυτος ακυρότης Ακυρότητα, λαμβανομένην και αυτεπαγγέλτως υπ’ όψιν του δικαστηρίου κατά πάσαν της διαδικασίας στάσιν και ενώπιον έτι του Αρείου Πάγου, επιφέρει: 1)η μη τήρησις των διατάξεων των καθοριζουσών:  α)την σύνθεσιν του δικαστηρίου, τηρουμένων των ειδικών περί ακυρότητος ένεκα κακής συνθέσεως του δικαστηρίου των συνέδρων και ενόρκων διατάξεων του οργανισμού των δικαστηρίων και του νόμου περί δικαστηρίου κακουργιοδικών. β)την κίνησιν της ποινικής διώξεως υπό του εισαγγελέως και την υποχρεωτικήν συμμετοχήν τούτου εις την εν τω ακροατηρίω διαδικασίαν και εις υπό του νόμου ωρισμένας πράξεις της προδικασίας γ)την αναστολήν της ποινικής διώξεως εις ας περιπτώσεις επιτάσσει ταύτην υποχρεωτικώς ο νόμος δ)την εμφάνισιν, εκπροσώπησιν και υπεράσπισιν του κατηγορουμένου και την άσκησιν των προσηκόντων αυτώ δικαιωμάτων, εις ας περιπτώσεις και καθ’ ας διατυπώσεις επιτάσσει ταύτην ο νόμος. «2.Αν ο πολιτικώς ενάγων παρέστη παράνομα στη διαδικασία του ακροατηρίου». Η παρ. 2, προστέθηκε από την παρ. 3 του άρθρ. 34 του Νόμ. 2172/16-16 Δεκ. 1993, (ΦΕΚ Α' 207), κατωτ. αριθ. 20. Άρθρον 172 Ακυρότης εκ παραβάσεως των περί δικαστικών  τελών και ενσήμων διατάξεων Η υπό του δικαστού ή οιουδήποτε δημοσίου υπαλλήλου εκπληρούντος εν τη ποινική διαδικασία καθήκοντα, κατά παράβασιν του νόμου, σύνταξις ή παραδοχή εγγράφου μη φέροντος ή φέροντος ελλιπές το υπό του νόμου επιβεβλημένον τέλος ή ένσημον, δεν παράγει ακυρότητα της ποινικής διαδικασίας, ουδέ της προβληθείσης κατ’ αυτήν πολιτικής αγωγής. Επιφυλάσσονται όμως αι κατά του παραβάτου υπαλλήλου οριζόμεναι υπό του περί τελών χαρτοσήμου κώδικος ποιναί. (Αντί για τη σελ. 51(γ) Σελ. 51(δ) Τεύχος 1179-Σελ. 111 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 Άρθρον 173 Πρότασις της ακυρότητος 1.Πάσα σχετική ακυρότης δύναται να προταθή υπό του εισαγγελέως ή του έχοντος συμφέρον διαδίκου. Και αν μεν αφορά εις πράξιν της προδικασίας, δέον να προταθή μέχρι πέρατος αυτής, εάν δ’ αφορά εις πράξιν της επ’ ακροατηρίω διαδικασίας, κυρίας ή προπαρασκευαστικής δέον να προταθή μέχρι της επί της κατηγορίας οριστικής εις τελευταίον βαθμόν αποφάσεως.-2.Εκ των εν άρθρω 171 αναφερομένων απολύτων ακυροτήτων, αι αφορώσαι εις πράξεις της προδικασίας, δύναται να προτείνωνται μέχρις ου η εις το ακροατήριον παραπομπή καταστή αμετάκλητος.-3.Την ακυρότητα, εξαιρουμένης της εν τω άρθρω 171 απολύτου ακυρότητος, δεν δύναται να προτείνη ο εισαγγελεύς, ή ο διάδικος, όταν αύτη προήλθεν εξ ενεργείας ή παραλείψεως αυτού ή όταν απεδέξαντο ρητώς ταύτην. Άρθρον 174 Πότε καλύπτεται η ακυρότης 1.Ακυρότης μη προταθείσα κατά το προηγούμενον άρθρον καλύπτεται.-2.Η ακυρότης της εις το ακροατήριον κλήσεως ή κλητηρίου θεσπίσματος του κατηγορουμένου και του αστικώς υπευθύνου και του καταλόγου των μαρτύρων όπως επίσης η ακυρότης της επιδόσεως ή κοινοποιήσεως αυτών και της πολιτικής αγωγής, και η κατά το άρθρον 166 § 3 ακυρότης, καλύπτονται δια της εμφανίσεως του κλητευθέντος εν τη δίκη και της μη αντιρρήσεως αυτού εις την πρόοδον αυτής. Δύναται όμως το δικαστήριον να αναβάλη την συζήτησιν, εάν κρίνη ότι εκ της τοιαύτης ακυρότητος, καίπερ μη προταθείσης είναι δυνατόν να επέλθη βλάβη εις την υπεράσπισιν του κατηγορουμένου ή του αστικώς υπευθύνου. Σελ. 52(δ) Τεύχος 1179-Σελ. 112 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Άρθρ.8.-«1.Τα ασκούντα δικαιοδοσίαν επί κακουργημάτων δικαστήρια συγκροτούνται ως εξής: α)Το μικτόν ορκωτόν δικαστήριον συγκροτείται εκ του προέδρου πρωτοδικών ή του αναπληρωτού του, δύο πρωτοδικών και τεσσάρων ενόρκων. β)Το μικτόν ορκωτόν εφετείον συγκροτείται εκ προέδρου εφετών, δύο εφετών και τεσσάρων ενόρκων. «γ. Το τριμελές εφετείο συντίθεται από τον πρόεδρο εφετών ή τον αναπληρωτή του και από δύο εφέτες. δ)Το πενταμελές εφετείο συντίθεται από πρόεδρο εφετών και από τέσσερις εφέτες». Οι περιπτ. γ΄ και δ΄ αντικαταστάθηκαν ως άνω από την παρ. 1 άρθρ. 14 Νόμ. 1649/29 Σεπτ.-3 Οκτ. 1986, ΦΕΚ Α΄ 149, (κατωτ. αριθ. 18). 2.Το μικτόν ορκωτόν δικαστήριον συγκροτείται εν τη έδρα εκάστου πρωτοδικείου και το μικτόν ορκωτόν εφετείον εν τη έδρα εκάστου εφετείου. «3.Το τριμελές και το πενταμελές εφετείο λειτουργούν στην έδρα κάθε εφετείου». Η παρ. 3 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ. 1 άρθρ. 14 Νόμ. 1649/29 Σεπτ. - 3 Οκτ. 1986 (ΦΕΚ Α΄ 149), κατωτ. αριθ. 18. 4.Ο εισαγγελεύς των εφετών ή έτερος των παρ’ αυτώ εισαγγελέων ή αντεισαγγελέων εφετών ασκεί καθήκοντα εισαγγελέως ενώπιον του μικτού ορκωτού εφετείου της έδρας του, και ενώπιον των μικτών ορκωτών δικαστηρίων της έδρας και περιφερείας του, εις τα οποία και προσδιορίζει τας υποθέσεις, δύναται δε ούτος να ορίση και εισαγγελέα ή αντεισαγγελέα πρωτοδικών προς εκπλήρωσιν καθηκόντων εισαγγελέως ενώπιον των μικτών ορκωτών δικαστηρίων της έδρας και περιφερείας του. 5.Καθήκοντα γραμματέως του μικτού ορκωτού δικαστηρίου εκτελεί υπάλληλος της γραμματείας του πρωτοδικείου, του δε μικτού ορκωτού εφετείου υπάλληλος της γραμματείας του εφετείου». Το άρθρ. 8 αντικαταστάθηκε ως άνω από το Άρθρον 175 Συνέπειαι της ακυρότητος. Η ακυρότης πράξεώς τινος καθιστά ακύρους και τας μετ’ αυτήν ενεργηθείσας, εξ αυτής δε εξαρτωμένας πράξεις τη ποινικής διαδικασίας Ο δικαστής δύναται να κηρύξη ακύρους και πράξεις συγχρόνους ή προγενεστέρας αλλά πάντως συναφείς προς την άκυρον αναγνωρισθείσαν. Άρθρον 176 Παρά τίνος κηρύσσεται η ακυρότης Επανάληψις των ακύρων πράξεων 1.Αρμόδιον να κηρύξη την ακυρότητα, των μεν πράξεων της προδικασίας είναι το δικαστικόν συμβούλιον, των δε πράξεων της επ’ ακροατηρίω διαδικασίας κυρίας και προπαρασκευαστικής, το επιλαμβανόμενον της εκδικάσεως της κατηγορίας δικαστήριον.-2.Το δικαστικό συμβούλιον ή το δικαστήριον, κηρύττον την ακυρότητα, διατάσσει την επανάληψιν των ακύρων πράξεων, εφ’ όσον κρίνει τούτο αναγκαίον και εφικτόν. Αν υπαίτιος της ακυρότητος κατέστη εξ ασυγγνώστου αμελείας δικαστικός ή ανακριτικός υπάλληλος ή υπηρέτης, επιβάλλονται αυτώ τα έξοδα της επαναλήψεως των πράξεων, επιφυλασσομένης και της κατ’ αυτού πειθαρχικής διώξεως.-3.Κατά πάσαν περίπτωσιν, ανεξαρτήτως των διατάξεων της προηγουμένης παραγράφου, ο δικαστής ή άλλος υπάλληλος εκπληρών εν τη ποινική διαδικασία καθήκοντα, αντιληφθείς αιτίαν τινά ακυρότητος πράξεως υπ’ αυτού ενεργηθείσης οφείλει αμέσως να επαναλάβη ταύτην, αν τούτο είναι δυνατόν. ΒΙΒΛΙΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΠΕΡΙ ΑΠΟΔΕΙΞΕΩΝ ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α' Γενικοί ορισμοί Άρθρον 177 Αρχή της ηθικής αποδείξεως 1.Οι δικασταί δεν υποχρεούται να ακολουθώσι νομικούς κανόνας αποδείξεων, αλλά πρέπει να αποφασίζωσι κατ’ ιδίαν πεποίθησιν, ακούοντες προς τούτο την φωνήν της συνειδήσεώς των και οδηγούμενοι από την εκ των συζητήσεων προκύπτουσαν απροσωπόληπτον κρίσιν περί της αληθείας των πραγματικών γεγονότων, περί του αξιοπίστου των μαρτύρων και περί της αξίας των λοιπών αποδείξεων. «2.Αποδεικτικά μέσα, που έχουν αποκτηθεί με αξιόποινες πράξεις ή μέσω αυτών, δεν λαμβάνονται υπόψη για την κήρυξη της ενοχής, την επιβολή ποινής ή τη λήψη μέτρων καταναγκασμού, εκτός εάν πρόκειται για κακουργήματα που απειλούνται με ποινή ισόβιας κάθειρξης και εκδοθεί για το ζήτημα αυτό ειδικά αιτιολογημένη απόφαση του δικαστηρίου. Μόνη η ποινική όμως δίωξη των υπαιτίων των πράξεων αυτών δεν εμποδίζει την πρόοδο της δίκης». Το παλαιό κείμενο του άρθρ. 177 αριθμήθηκε ως παρ. 1 και η παρ. 2 προστέθηκε από την παρ. 7 άρθρ. 2 Νόμ. 2408-31 Μαΐου-4 Ιουν. 1996 (ΦΕΚ Α' 104) (διόρθ. σφαλμ. στο ΦΕΚ Α' 158/11-7-1996), Τόμ. 8 σελ. 84,267. Άρθρον 178 Αποδεικτικά μέσα Κυριώτερα αποδεικτικά μέσα εν τη ποινική διαδικασία είναι: α)ενδείξεις, β)αυτοψία, γ)πραγματογνωμοσύνη, δ)ομολογία του κατηγορουμένου, ε)μάρτυρες, στ)έγγραφα. Άρθρον 179 Επιτροπή αυτών Εις την ποινικήν διαδικασίαν επιτρέπεται παν είδος αποδεικτικών μέσων. Εξαιρέσεις του γενικού τούτου κανόνος, ως προς την παραδοχήν της δια μαρτύρων αποδείξεως, τότε μόνον γίνεται, όταν βάσις του εγκλήματος είναι ιδιωτική τις υποχρεώσις. Εις την περίπτωσιν ταύτην ή απόδειξις της ιδιωτικής υποχρεώσεως κρίνεται κατά τας διατάξεις του αστικού νόμου, προς απόδειξιν δε αυτής ταύτης της αξιοποίνου πράξεως επιτρέπεται παν αποδεικτικόν μέσον. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β' Αυτοψία Άρθρον 180 Πότε και πως ενεργείται 1.Αυτοψία δύναται να ενεργηθή καθ’ όλα τα στάδια της διαδικασίας εις τόπους, πράγματα ή ανθρώπους προς βεβαίωσιν της τελέσεως εγκλήματός τινος, και των περιστάσεων υφ’ ας τούτο ετελέσθη.2.Εάν το έγκλημα δεν κατέλιπεν ίχνη ή άλλας υλικάς εκδηλώσεις ή οπωσδήποτε αύται εξέλιπον ή ηλλοιώθησαν, ο ενεργών την αυτοψίαν περιγράφει την παρούσαν των πραγμάτων κατάστασιν, εξελέγχων άμα, κατά το εφικτόν, και την προτέραν τοιαύτην.3.Περί της αυτοψίας συντάσσεται εκθέσις (άρθρ.148 επ.) Άρθρον 181 Απεικονίσεις και πειράματα Κατά την διεξαγωγήν, αυτοψίας ο ενεργών ταύτην δύναται να προβή, είτε αυτοπροσώπως, είτε δι’ ειδικού υπαλλήλου ή εμπειρογνώμονος, εις ιχνογραφήματα, φωτογραφίες ή άλλας απεικονίσεις ή τεχνικάς ενεργείας, ιδία δε εις την λήψιν δακτυλικών ή άλλων αποτύπωμάτων. Ωσαύτως δύναται να διεξαγάγη πειράματα συνιστάμενα εις την αναπαράστασιν του εγκλήματος ή την εξακρίβωσιν ετέρων περιστατικών χρησίμων εις ανακάλυψιν της αληθείας. Κατά την διεξαγωγήν τοιούτων πειραμάτων δέον να αποφεύγηται η προσβολή του θρησκευτικού, εθνικού ή ηθικού αισθήματος, ή ο κίνδυνος διαταράξεως της δημοσίας τάξεως, ως και η δημοσιότης. (Αντί για τη σελ. 53) Σελ. 53(α) Τεύχος 1259-Σελ. 9 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 Άρθρον 182 Πρόσληψις μαρτύρων και πραγματογνωμόνων Κατά την διεξαγωγήν αυτοψίας δύνανται να προσληφθώσι μάρτυρες ή πραγματογνώμονες, δεόντως ορκιζόμενοι, προς καθορισμόν πραγμάτων ή τόπων, ή της ταυτότητος προσώπων ή παροχήν ετέρων χρησίμων στοιχείων. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ' Πραγματογνώμονες και τεχνικοί σύμβουλοι Α'.Πραγματογνώμονες Άρθρο 183 Πότε διατάσσεται πραγματογνωμοσύνη Αν προς ακριβή διάγνωσιν και κρίσιν επί τινος γεγονότος απαιτούνται ειδικαί γνώσεις επιστήμης ή τέχνης τινός, οι επί της ανακρίσεως υπάλληλοι ή το δικαστήριον δύναται, αυτεπαγγέλτως ή τη αιτήσει τινός των διαδίκων ή του εισαγγελέως να διατάξη πραγματογνωμοσύνην. Άρθρον 184 Αριθμός πραγματογνωμόνων 1.Εάν δεν είναι δυνατή η ενέργεια της πραγματογνωμοσύνης εν ειδικώς υπό του νόμου καθιδρυμένω εργαστηρίω καθώς και εις άλλας εξαιρετικάς περιπτώσεις διορίζονται δύο ή πλείονες πραγματογνώμονες. Εις περιπτώσεις επειγούσας ή ήσσονος σημασίας δύναται να διορισθή εις μόνον. Ο διορισμός αυτών εις κατεπειγούσας περιστάσεις δύναται να γίνη και προφορικώς, επακολουθεί όμως η σύνταξις του εγγράφου.-2.Ο εισαγγελεύς των εφετών εις παντί χρόνω της προδικασίας, πάντως όμως προ της εγχειρίσεως της εκθέσεως της πραγματογνωμοσύνης, κρίνων αυτεπαγγέλτως ως ανωφελώς πλεοναστικόν τον αριθμόν των διορισθέντων πραγματογνωμόνων, δικαιούται, δια διατάξεως του κοινοποιουμένης τω ανακριτή, να περιορίση μέχρι τριών τον αριθμόν των υπό του ανακριτού εις συγκεκριμένην υπόθεσιν διορισθέντων πλειόνων πραγματογνωμόνων, ότε εις τον ανακριτήν απόκειται η κρίσις περί του τίνες εκ των αρχικώς διορισθέντων θέλουσι διατηρηθή. Τα αυτά ισχύουσι και επί πραγματογνωμόνων διορισθέντων υπό του εισαγγελέως των πλημμελειοδικών ή οιουδήποτε ανακριτικού υπαλλήλου. Σελ. 54(α) Τεύχος 1259-Σελ. 10 άρθρο δεύτερο Νόμ. 969/1979, κατωτ. σελ. 145. Έναρξη ισχύος από 1-1-80. Εφετείον Με την περίπτ. ζ άρθρ. 111 (113) Νόμ. 1756/24-26 Φεβρ. 1988 (ΦΕΚ Α΄ 35), Τόμ. 6, σελ. 109, καταργήθηκε το παρόν άρθρο, αναφορικά με την συγκρότηση των ποινικών δικαστηρίων και συμβουλίων. Άρθρον 185 Πίναξ πραγματογνωμόνων Κατά το τρίτον δεκαήμερον του μηνός Σεπτεμβρίου εκάστου έτους το συμβούλιον των πλημμελειοδικών τη προτάσει του παρ’ αυτώ εισαγγελέως, καταρτίζει πίνακα πραγματογνωμόνων κατά ειδικότητας, εκ των εν τη έδρα του καταλλήλων προς ενέργειαν πραγματογνωμοσύνης προσώπων, κατά προτίμησιν εκ δημοσίων υπαλλήλων. Ο πίναξ ούτος υποβάλλεται εις τον εισαγγελέα των εφετών, όστις δικαιούται να ζητήση εντός του μηνός Οκτωβρίου παρά του συμβουλίου των εφετών την μεταρρύθμισιν του πίνακος. Το συμβούλιον των εφετών αποφαίνεται εντός του μηνός Νοεμβρίου. Ο πίναξ, οριστικώς ούτω καθιστάμενος, τοιχοκολλάται εν τω ακροατηρίω του πλημμελειοδικείου και ανακοινούται, εντός του Δεκεμβρίου εκάστου έτους, εις τους ανακριτικούς υπαλλήλους της περιφερείας υπό του εισαγγελέως των πλημμελειοδικών. Καθ’ έκαστον έτος μέχρι της συντάξεως του νέου πίνακος ισχύει ο κατά το προηγούμενον έτος συνταχθείς. Άρθρον 185 Εκλογή και διορισμός πραγματογνωμόνων 1.Ο διορισμός πραγματογνωμόνων δέον να γίνηται μετά πάσης επιμελείας υπό του επί της ανακρίσεως υπαλλήλου ή του δικαστηρίου εκλέγοντος μεταξύ των προσώπων των αναγραφομένων εν τω κατά το άρθρον 185 συνταχθέντι πίνακι και μόνον, εάν δεν υφίσταται τοιούτος πίναξ ή δεν παρέχη ειδικότητας εκ των απαιτουμένων δια την ενέργειαν της διατασσομένης πραγματογνωμοσύνης ή οι εγγεγραμένοι εν τω πίνακι δεν ευρίσκονται εν τη περιφερεία του διορίζοντος, δύναται να διορισθώσι και μη εγγεγραμένοι εν αυτώ. Ο τοιούτος διορισμός πραγματογνωμόνων γίνεται και όταν υπάρχουν ειδικώς διωρισμένοι δια νόμου τοιούτοι, αν ο ανακρίνων εκ συμφώνου μετά του παρά πλημμελειοδίκαις εισαγγελέως, ή ο εισαγγελεύς των εφετών, ήθελον κρίνει τούτο επιβαλλόμενον εις εξαιρετικήν περίπτωσιν. Το αυτό δικαίωμα έχει και το δικαστήριον. Δύναται να διορισθή ειδικός πραγματογνώμον και εκτός των εν τω πίνακι εγγεγραμμένων όταν οι διορισθέντες πραγματογνώμονες ήθελον υποδείξη τούτο.-2.Κατά την εκλογήν των πραγματογνωμόνων οφείλει οι διορίζων να λαμβάνη υπ’ όψει και την εις ετέρας ανακριτικάς υποθέσεις προηγουμένην απασχόλησιν των εν τω πίνακι πραγματογνωμόνων και να αποφεύγη την άνευ αποχρώντος λόγου ανάθεσιν πραγματογνωμοσύνης εις τον αυτόν πραγματογνώμονα, εφ’ όσον υπάρχει εν τω πίνακι έτεροι της αυτής ειδικότητος, μη διορισθέντες εντός του αυτού έτους. Προς τούτο τηρείται εν εκάστω δικαστηρίω ενιαίον βιβλίον διοριζομένων κατ’ ειδικότητας πραγματογνωμόνων. 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Άρθρον 187 Προκαταρκτική πραγματογνωμοσύνη Εις λίαν κατεπειγούσας περιπτώσεις, και δη όταν δεν είναι εφικτός ο διορισμός τακτικού πραγματογνώμονος, δύναται ο ανακρίνων να αναθέση την διεξαγωγήν προκαταρκτικής πραγματογνωμοσύνης εις ειδικόν, κατά παρέκκλισιν από των διατάξεων του άρθρου 186. Ο πραγματογνώμων ούτος προβαίνει εις τας πρώτας βεβαιώσεις, εξασφαλίζει κατά το ενόν την διατήρησιν των προς πραγματογνωμοσύνην αντικειμένων και συντάσσει σχετικήν έκθεσιν. Μεθ’ ο ο ανακρίνων οφείλει να προβή εις τον άμεσον διορισμόν οριστικών πραγματογνωμόνων κατά το άρθρον 186. Άρθρον 188 Μη διοριστέοι Επί ποινή ακυρότητος της πραγματογνωμοσύνης δεν δύναται να διορισθώσι πραγματογνώμονες: α)οι μη συμπληρώσαντες το 21ον έτος της ηλικίας των, β)οι διατελούντες εις κατάστασιν απαγορεύσεως, γ)οι καταδικασθέντες επί κακουργήματι ή πλημμελήματι συνεπαγομένω στέρησιν πολιτικών δικαιωμάτων ή έκπτωσιν από δημοσίας υπηρεσίας, ως και οι παρ’ ων αφηρέθη η άδεια ασκήσεως του επαγγέλματος αυτών, εφ’ όσον διαρκεί η τοιαύτη στέρησις δ)οι οπωσδήποτε συμπράξαντες εις την παραγωγήν της ενεστώσης καταστάσεως του αντικειμένου της πραγματογνωμοσύνης και ε)οι εν τοις άρθροις 210,211 και 222 αναφερόμενοι. Άρθρον 189 Υποχρέωσις αποδοχής διορισμού πραγματογνωμόνων. Ο διορισθείς πραγματογνώμων υποχρεούται να αποδεχθή την ανατεθείσαν αυτώ εντολήν, εφ’ όσον φέρει την ιδιότητα το δημοσίου υπαλλήλου ή ασκεί νομίμως την επιστήμην, τέχνην ή το επάγγελμα, ων η γνώσις τυγχάνει αναγκαία προς διεξαγωγήν της πραγματογνωμοσύνης άλλως τιμωρείται επί απειθεία κατά τας διατάξεις του ποινικού κώδικος. Περατώσας ταύτης δικαιούται εις απόληψιν της κατά νόμον αμοιβής και των παρ’ αυτού καταβληθέντων εξόδων. Άρθρον 190 Περιπτώσεις απαλλαγής και αντικαταστάσεως 1.Ο διορισθείς πραγματογνώμων υποχρεούται να ζητήση την απαλλαγήν του παρά του διορίσαντος αυτόν, εάν συντρέχωσιν οι εν άρθρω 188 προβλεπόμενοι λόγοι ή λόγος τις εξαιρέσεως κατά το άρθρον 191, δύναται δε να ζητήση την απαλλαγήν του, εάν υφίσταται έτερον σοβαρόν κώλυμα, του οποίου η εκτίμησις απόκειται εις τον διορίσαντα.-2.Ο διορισμός δικαιούται δι’ ητιολογημένης αποφάσεως ή διατάξεως του ν’ αντικαταστήση τον αμελούντα πραγματογνώμονα, ως και εκείνον, παρ’ ω εμφανίζεται σοβαρόν κώλυμα μετά την παρ’ αυτού αποδοχήν της διεξαγωγής της πραγματογνωμοσύνης. Άρθρον 191 Εξαίρεσις πραγματογνωμόνων Οι πραγματογνώμονες δύνανται να εξαιρεθούν δια τους εν άρθρω 15 αναγραφομένους λόγους εξαιρέσεως, εφαρμοζομένους αναλόγως. Δεν αποτελεί εν τούτοις λόγον εξαιρέσεως του πραγματογνώμονος το γεγονός ότι εν τη αυτή υποθέσει εγνωμοδότησεν ούτος ως πραγματογνώμων επί άλλου θέματος. Άρθρον 192 Αίτησις εξαιρέσεως Δικαίωμα υποβολής αιτήσεως εξαιρέσεως έχουσιν ο εισαγγελεύς και οι διάδικοι, δυνάμενοι να ασκήσωσι τούτο, μέχρις ου οι πραγματογνώμονες επιληφθώσι του έργου των. Προς τούτο ο διορίσας τους πραγματογνώμονας οφείλει ταυτοχρόνως ν’ ανακοινώση τα ονοματεπώνυμα αυτών προς τον εισαγγελέα και τους διαδίκους, πλην αν τούτο είναι αδύνατον, ή αν συντρέχη η περίπτωσις του άρθρου 187. Η μη ανακοίνωσις των ονοματεπωνύμων των πραγματογνωμόνων παρέχει το δικαίωμα της αιτήσεως εξαιρέσεως και μετά την εγχείρισιν της εκθέσεως πραγματογνωμοσύνης, μέχρι πέρατος της ανακρίσεως όταν ο διορισμός εγένετο εν τη προδικασία, μέχρι δε της ορκωμοσίας των πραγματογνώμον όταν ο διορισμός εγένετο επ’ ακροατηρίω. Άρθρο 193 Απόφασις επί της εξαιρέσεως 1.Επί της αιτήσεως εξαιρέσεως αποφαίνεται αμετακλήτως δια διατάξεως αυτού ο διορίσας τον πραγματογνώμονα, εάν δε ούτος διωρίσθη παρά δικαστηρίου, εκδίδει τούτο ιδίαν απόφασιν Δεκτής γενομένης της αιτήσεως διορίζεται έτερος πραγματογνώμων.-2.Επί της εξαιρέσεως πραγματογνωμόνων, διορισθέντων κατά την προανάκρισιν υπό του ανακριτικού υπαλλήλου, αποφασίζει ο εισαγγελεύς. Δεν κωλύεται όμως εκ τούτου η ενέργεια της πραγματογνωμοσύνης.-3.Αι πράξεις πραγματογνωμοσύνης, εις ας μετέσχεν ο εξαιρεθείς, είναι αυτοδικαίως άκυροι. Σελίς 55 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 Άρθρον 194 Όρκος πραγματογνωμόνων. Εις τους εφ’ άπαξ ορκισθέντας πραγματογνώμονας υπομιμνήσκεται ο δοθείς παρ’ αυτών όρκος. Οι λοιποί ορκίζονται, επί ποινή ακυρότητος της πραγματογνωμοσύνης, επί του ιερού ευαγγελίου ως ακολούθως: «Ορκίζομαι να διεξαγάγω την ανατεθείσαν μοι πραγματογνωμοσύνην μετά πάσης αμεροληψίας και επιμελείας και εν πάση μυστικότητι, έχων ως μόνον σκοπόν την ανακάλυψιν της αληθείας. Ούτως είη μόνον ο Θεός βοηθός και το ιερόν αυτού ευαγγέλιον». Προκειμένου περί προσώπων εκ των εν άρθρω 220 αναφερομένων, εφαρμόζονται κατ’ αναλογίαν αι διατάξεις του άρθρου τούτου. Άρθρ.9.-«1.Το συμβούλιο των εφετών και το δικαστήριο των εφετών συντίθενται από τον πρόεδρο εφετών ή τον αναπληρωτή του και από δύο εφέτες. Όταν το δικαστήριο των εφετών δικάζει εφέσεις κατά αποφάσεων του τριμελούς εφετείου, συντίθεται από πρόεδρο εφετών και από τέσσερις εφέτες». Η παρ. 1 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ. 1 άρθρ. 14 Νόμ. 1649/29 Σεπτ.-3 Οκτ. 1986 (ΦΕΚ Α΄ 149), κατωτ. αριθ. 18. 2. «Ανεφίκτου ούσης εξ οιουδήποτε λόγου της τοιαύτης συνθέσεως επιτρέπεται η αναπλήρωσις εν μεν τω τριμελεί εφετείω (δικαστηρίω ή συμβουλίω) ενός μόνον, εν δε τω πενταμελεί δύο το πολύ εφετών δια προέδρων πρωτοδικών ή εχόντων πενταετή τουλάχιστον υπηρεσίαν πλημμε-λειοδικών». Η παρ. 2 αντικατεστάθη ως άνω δια του άρθρ. 9 του Ν.Δ. 4090/1960, τόμ. 8, σελ. 84,8. «3.Δύναται να προσληφθούν υπό του Προέδρου, εάν προβλέπη ούτος μακράν την διάρκειαν δίκης τινός, μέχρι δύο μεν συμπαρεδρεύοντες δικασταί, όταν το Εφετείον συντίθεται εκ τριών δικαστών μέχρι τρεις δε όταν συντίθεται εκ πέντε δικαστών, προς αναπλήρωσιν των κωλυθησομένων τυχόν κατά την διάρκειαν της δίκης. Εν περιπτώσει κωλύματος του προέδρου, την προεδρίαν αναλαμβάνει ο αρχαιότερος μεταξύ των απομενόντων, συμπεριλαμβανομένων και των συμπαρεδρευόντων». Η παρ. 3 αντικατεστάθη ως άνω δια του άρθρ. 2 Νόμ. 85/1975 (κατωτ. αριθ. 11). Άρειος Πάγος. Με την περίπτ. ζ άρθρ. 111 (113) Νόμ. 1756/24-26 Φεβρ. 1988 (ΦΕΚ Α΄ 35), Τόμ. 6, σελ. 109, καταργήθηκε το παρόν άρθρο, αναφορικά με την συγκρότηση των ποινικών δικαστηρίων και συμβουλίων. Άρθρον 195 Θέσις ζητημάτων εις πραγματογνώμονας 1.Ο διατάσσων την πραγματογνωμοσύνην ορίζει τα ζητήματα, εφ’ ων κυρίως αύτη θα διεξαχθή, λαμβάνων υπ’ όψιν και τας τυχόν σχετικάς προτάσεις των διαδίκων, δικαιούται δε να τάξη προθεσμίαν προς διεξαγωγήν αυτής, δυναμένην εν ανάγκη να παραταθή.-2.Εις τους πραγματογνώμονας δύναται να ανατεθή η λύσις νέων ζητημάτων κατά πάσαν στάσιν της ανακρίσεως. Ούτοι δεν περιορίζονται μόνον εις την έρευναν των τεθέντων αυτοίς ζητημάτων εάν ως εκ της ειδικότητος αυτών νομίζωσιν άξια λόγου και άλλα τοιαύτα.-3.Εάν προς διεξαγωγήν της πραγματογνωμοσύνης είναι αναγκαία η καταστροφή ή αλλοίωσις του πράγματος, όπερ αποτελεί το αντικείμενον αυτής, οι ταύτην διεξάγοντες οφείλουσι να θέσωσι εκτός εξετάσεως και διαφυλάξωσι τμήμα του πράγματος τούτου, εφ’ όσον είναι τούτο είναι εφικτόν. Προ της καταστροφής ή αλλοιώσεως του πράγματος, είτε ολικώς, είτε μερικώς, οφείλουσιν οι πραγματογνώμονες να ειδοποιήσωσι δια του ανακριτού τον κατηγορούμενον και τους λοιπούς διαδίκους όπως ασκήσωσι τα εν άρθροις 191-193 δικαιώματα αυτών. Τοιαύτη ειδοποίησις δεν γίνεται, όταν υπάρχη κίνδυνος εκ τη αναβολής, ειδικώς καθοριζόμενος υπό των πραγματογνωμόνων, εν τη εκθέσει των. Σελίς 56 Άρθρον 196 Παράστασις του διορίσαντος Πληροφορίαι εις τους πραγματογνώμονας. 1.Ο διατάξας την πραγματογνωμοσύνην, εάν κρίνη σκόπιμον, δύναται να παρίσταται κατά την διεξαγωγήν αυτής, γινομένης περί τούτου μνείας εν τη εκθέσει. Εάν η πραγματογνωμοσύνη διετάχθη παρά δικαστηρίου, δύναται να ανατεθή εις εν των μελών αυτού ή και εις άλλον δικαστήν ή ανακριτικόν υπάλληλον να παραστή κατ’ αυτήν.-2.Εξαιρετικώς και κατόπιν ητιολογημένης αποφάσεως ή διατάξεως του διορίσαντος, δύναται να επιτραπή εις τους πραγματογνώμονας, κατόπιν βεβαιώσεως αυτών ότι έχουσιν απόλυτον προς τούτο ανάγκην, να λάβωσι γνώσιν εγγράφων της διαδικασίας ή να ζητήσωσι δια του διορίσαντος αυτούς ανακριτικού υπαλλήλου ή του διευθύνοντος την συνεδρίασιν δικαστού πληροφορίας παρά των μαρτύρων ή κατηγορουμένων. Άρθρον 197 Ουσιώδεις διαφωνίαι. Διόρθωσις και επανάληψις 1.Αν κατά την διεξαγωγήν της πραγματογνωμοσύνης αναφανώσι μεταξύ των πραγματογνωμόνων ουσιώδεις διαφωνίαι, αναφέρουσιν ούτοι τούτο αμελητί εις τον διορίσαντα αυτούς, όστις προβαίνει εις τον διορισμόν και ετέρου ή ετέρων πραγματογνωμόνων, οίτινες συμπράττουσι μετά των αρχικώς διορισθέντων.-2.Εάν και πάλιν αι γνώμαι των πραγματογνωμόνων διΐστανται κατά τρόπον σημαντικόν ή εάν η εγχειρισθείσα γνωμοδότησις αυτών είναι ασαφής, αόριστος ή αντιφατική, ή αντιτίθεται προς άλλα επαρκώς βεβαιωθέντα περιστατικά, αι δ’ ανακύψασαι αμφιβολίαι δεν φαίνεται πιθανόν αν αρθώσιν εκ νέας ερεύνης των πραγματογνωμόνων, δι’ επιστροφής εις αυτούς προς διόρθωσιν της εγχειρισθείσης γνωμοδοτήσεως, διατάσσεται νέα πραγματογνωμοσύνη, ενεργηθησομένη παρ’ ετέρων πραγματογνωμόνων εις ους δύναται να προστεθώσι και εις ή πλείονες των το πρώτον διορισθέντων. Άρθρον 198 Κατάρτισις και εγχείρισις της γνωμοδοτήσεως Η γνωμοδότησις των πραγματογνωμόνων δέον να είναι ητιολογημένη και έγγραφος και να περιλαμβάνη επίσης ητιολογημένη και της τυχόν μειοψηφίας την γνώμην, εγχειρίζεται δε εις τον διορίσαντα αυτούς ανακριτικόν υπάλληλον ή το δικαστήριον, συντασσομένης εκθέσεως η γινομένης μνείας εν τοις πρακτικοίς της συνεδριάσεως. Εν τη κυρία διαδικασία η γνωμοδότησις δύναται να γίνη και προφορικώς, ότε καταχωρίζεται εν τοις πρακτικοίς της συνεδριάσεως κατά τα ουσιώδη αυτής μέρη. 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Πραγματογνωμοσύνη επί γυναικός Άρθρ.199.-Εάν εξ ενεργηθησομένης επί γυναικός πραγματογνωμοσύνης δύναται να θιγή η αιδώς, ανακοινούται εις αυτήν παρά του διατάξαντος την πραγματογνωμοσύνην ότι δύναται να ζητήση, όπως παραστή κατά την εξέτασίν της πρόσωπον της εμπιστοσύνης αυτής. Τοιαύτη αίτησις δεν είναι δεκτή, εάν διωρίσθη ως πραγματογνώμων γυνή ή εάν αναφαίνηται ανυπέρβλητον κώλυμα εις την έγκαιρον παράστασιν του υποδειχθέντος προσώπου, ειδικώς μνημονευόμενον εν τη συνταχθησομένη εκθέσει. Ψυχιατρική πραγματογνωμοσύνη. Άρθρ.200.-«1.Εν περιπτώσει πραγματογνω-μοσύνης, αφορώσης εις την διανοητικήν υγείαν του κατηγορουμένου, δύναται ο ανακριτής, μετά σύμφωνον γνώμην του εισαγγελέως και σύμφωνον, ειλημμένην δε έστω και κατά πλειοψηφίαν, γνωμοδότησιν των πραγματογνωμόνων και μετ’ ακρόασιν του συνηγόρου, να διατάξη όπως ο κατηγορούμενος εγκλεισθή εν δημοσίω ψυχιατρείω, προς παρατήρησιν. Εάν ο κατηγορούμενος δεν έχη συνήγορον, διορίζεται τοιούτος εξ επαγγέλματος. Κατά της διατάξεως ταύτης του ανακριτού επιτρέπεται εις τον κατηγορούμενον ή τον συνήγορον αυτού η προσφυγή ενώπιον του δικαστικού συμβουλίου εντός τριών ημερών από της επιδόσεως της διατάξεως εις αμφοτέρους, έχουσα πάντοτε ανασταλτικόν αποτέλεσμα. Το Συμβούλιον αποφασίζει ανεκκλήτως. 2.Εάν η ανάγκη τοιαύτης παρατηρήσεως ανέκυψεν εν τω ακροατηρίω, διατάσσει τα ανωτέρω το δικαστήριον ανεκκλήτως, αναβάλλον την συζήτησιν μέχρι πέρατος της ψυχιατρικής πραγματογνωμοσύνης. 3.Κατά πάσαν περίπτωσιν η διάρκεια του εγκλεισμού εν τω ψυχιατρείω δεν δύναται να υπερβή του εξ μήνας. Κατά τον χρόνον τούτον η προφυλάκισις θεωρείται ανασταλείσα, αφαιρείται όμως ούτος, εν περιπτώσει καταδίκης, εκ της καταγνωσθείσης ποινής». Το άρθρ. 200 αντικατεστάθη ως άνω, δια του άρθρ. 6 του Ν.Δ. 1160/1972 (κατωτ. αριθ. 9). Ανάλυση D.N.A. «Άρθρ. 200A.-«1. Όταν υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι ένα πρόσωπο έχει τελέσει κακούργημα με χρήση βίας ή κακούργημα που στρέφεται κατά της γενετήσιας ελευθερίας ή κακούργημα της παρ.1 του άρθρ.187 ή του άρθρ.187Α του Ποινικού Κώδικα, το αρμόδιο δικαστικό συμβούλιο μπορεί να διατάξει ανάλυση του δεοξυριβονουκλεϊκού οξέος (Deoxyribonucleic Acid -D.N.A.) προς το σκοπό της διαπίστωσης της ταυτότητας του δράστη  του εγκλήματος αυτού».Η ανάλυση περιορίζεται αποκλειστικά στα δεδομένα που είναι απολύτως αναγκαία για τη διαπίστωση αυτή και διεξάγεται σε κρατικό ή πανεπιστημιακό εργαστήριο. Την ανάλυση του D.N.A. του κατηγορουμένου δικαιούται να ζητήσει ο ίδιος για την υπεράσπισή του.  Το μέσα σε «» πρώτο εδάφιο αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.3 άρθρ.42 Νόμ.3251/8-9 Ιουλ.2004 (ΦΕΚ Α΄127), κατωτ.σελ.160,61. 2. Αν η κατά την προηγούμενη παράγραφο ανάλυση αποβεί θετική, το πόρισμά της κοινοποιείται στο πρόσωπο από το οποίο προέρχεται το γενετικό υλικό, που έχει δικαίωμα να ζητήσει επανάληψη της ανάλυσης. Στην περίπτωση αυτή εφαρμόζονται αναλόγως οι διατάξεις των άρθρων 204 έως 208. Το δικαίωμα επανάληψης της ανάλυσης έχει και ο ανακριτής ή ο εισαγγελέας σε κάθε περίπτωση. Αν η ανάλυση αποβεί αρνητική, το γενετικό υλικό και τα γενετικά αποτυπώματα καταστρέφονται αμέσως, ενώ σε διαφορετική περίπτωση το μεν γενετικό υλικό καταστρέφεται αμέσως, τα δε γενετικά αποτυπώματα παραμένουν μόνο για τις ανάγκες της ποινικής δίκης στη δικογραφία. 3. Η κατά την προηγούμενη παράγραφο καταστροφή διατάσσεται με βούλευμα του δικαστικού συμβουλίου που διέταξε την ανάλυση. Ειδικά την καταστροφή των γενετικών αποτυπωμάτων που παρέμειναν στη δικογραφία τη διατάσσει το Συμβούλιο Εφετών με βούλευμά του, αμέσως μετά την αμετάκλητη περάτωση της ποινικής δίκης. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις, η καταστροφή του γενετικού υλικού ή των γενετικών αποτυπωμάτων αναβάλλεται για τον απολύτως απαραίτητο χρόνο, αν το Συμβούλιο κρίνει με ειδική αιτιολογία ότι η διατήρησή τους είναι αναγκαία για τη διαλεύκανση και άλλων αξιόποινων πράξεων που προβλέπονται στην παράγραφο 1. 4. Αν διατάχθηκε κατά τις προηγούμενες παραγράφους η καταστροφή του γενετικού υλικού ή και των γενετικών αποτυπωμάτων, αυτή γίνεται με επιμέλεια του εισαγγελέα αμέσως μετά την κοινοποίηση του βουλεύματος σε αυτόν και πάντως μέσα στις επόμενες δέκα εργάσιμες ημέρες. Στην καταστροφή καλείται να παραστεί με συνήγορο και τεχνικό σύμβουλο το πρόσωπο από το οποίο λήφθηκε το γενετικό υλικό.» Το άρθρ.200Α προστέθηκε από το άρθρ.5 Νόμ.2928/25-27 Ιουν.2001 (ΦΕΚ Α΄141), κατωτ.αριθ.26. (Αντί για τη σελ. 57(β) Σελ. 57(γ) Τεύχος 1397 Σελ. 21 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.A.β.1 Κυρώσεις κατ’ αμελούντων πραγματογνωμόνων Άρθρ.201.-«1.Εις πρόστιμον χιλίων έως είκοσι χιλιάδων δραχμών, ως και εις την πληρωμήν των εξόδων και των τυχόν ζημιών υπόκειται ο μη εγχειρίσας εντός της ταχθείσας προθεσμίας την έκθεσιν αυτού πραγματογνώμον, ως και ο επιδείξας αμέλειαν κατά την διεξαγωγήν αυτής. 2.Η εις πρόστιμον και πληρωμήν των ρητώς εν τη διατάξει καθοριζομένων εξόδων και ζημιών καταδίκη επιβάλλεται δια διατάξεως του διορίσαντος τον αμελή πραγματογνώμονα, όστις καλείται τουλάχιστον προ είκοσι τεσσάρων ωρών, όπως αυτοπροσώπως ή δια συνηγόρου υποβάλη τας δικαιολογίας αυτού. Κατά της εκδοθείσης διατάξεως χωρεί προσφυγή, εντός οκτώ ημερών από της επιδόσεως αυτής, ενώπιον του αρμοδίου δικαστικού συμβουλίου, όπερ αποφασίζει ανεκκλήτως. 3.Ο κατά τας προηγουμένας παραγράφους τιμωρηθείς, δύναται να διαγραφή υπό του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών του κατά το άρθρ. 185 πίνακος και δεν δύναται να περιληφθή εκ νέου εν αυτώ προ της παρελεύσεως τριετίας». Το άρθρ. 201 αντικατεστάθη ως άνω, δια του άρθρ. 7 του Ν.Δ. 1160/1972 (κατωτ. αριθ. 9). Κυρώσεις δια τους επ’ ακροατηρίω διορισθέντας Άρθρ.10.-Το δικαστήριον του Αρείου Πάγου ως ακυρωτικόν, δικάζει τας αιτήσεις αναιρέσεως κατ’ αποφάσεων και βουλευμάτων, συντίθεται δε εξ επτά δικαστών. Επί της αιτήσεως αναιρέσεως υπέρ του νόμου και εν τη περιπτώσει του άρθρ. 513 παρ. 1 δικάζει εν ολομελεία. (Μετά τη σελ.24(ια) Σελ. 24,01 Τεύχος 1357 Σελ. 47 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 Διαίρεσις εις Τμήματα Με την περίπτ. ζ άρθρ. 111 (113) Νόμ. 1756/24-26 Φεβρ. 1988 (ΦΕΚ Α΄ 35), Τόμ. 6, σελ. 109, καταργήθηκε το παρόν άρθρο, αναφορικά με την συγκρότηση των ποινικών δικαστηρίων και συμβουλίων. Άρθρ.202.-1.Των διορισθέντων επ’ ακροατηρίω και εξ απειθείας μη εμφανιζομένων προς ενέργειαν της πραγματογνωμοσύνης πραγματογνωμόνων, διατάσσεται η βιαία προσαγωγή εκτελουμένη και διαρκούσης της συνεδριάσεως και επιβάλλεται αυτοίς ποινή κατά τα ειδικώτερον εν άρθρ. 231 του παρόντος οριζόμενα. Εάν δε αρνηθή τη αποδοχήν, εφαρμόζεται κατ’ αυτού η διάταξις του άρθρ. 189. 2.Εάν ο διορισθείς πραγματογνώμων επιδείξη αμέλειαν περί την ενέργειαν της πραγματογνωμοσύνης, το δικαστήριον επιβάλλει αυτώ τας εν τω άρθρ. 201 ποινάς αμέσως και αν τη συνεδριάσει καθ’ ην έδει να διεξαχθή η πραγματογνωμοσύνη, αφού προηγουμένως ακούση τας δικαιολογίας του υπαιτίου ή του συνηγόρου του. Κατά της τοιαύτης αποφάσεως ουδέν ένδικον μέσον χωρεί. Μάρτυρες έχοντες ειδικάς γνώσεις. Άρθρ.203.-Εάν προς διάγνωσιν καταστάσεως πραγμάτων, μη υφισταμένης πλέον, είναι αναγκαία η κρίσις προσώπων κεκτημένων ιδιαζούσας γνώσεις, καλούνται και εξετάζονται ως μάρτυρες τοιαύτα πρόσωπα λαμβανόμενα κατά προτίμησιν εκ των εν τω εργαστηρίω (άρθρ. 184) υπηρετούντων ή άλλως εκ των εν τω πίνακι (άρθρ. 185) και εν ελλείψει η αδυναμία τούτων, άλλοθεν. Σελ. 58(γ) Τεύχος 1397 Σελ. 22 Β' Τεχνικοί σύμβουλοι Διορισμός τεχνικού συμβούλου Άρθρ.204.-1.Ενεργουμένης ανακρίσεως επί κακουργήματι, ο ανακρίνων, διορίζων πραγματογνώμονας, γνωστοποιεί τούτο συγχρόνως, συμφώνως προς το άρθρ. 192, εις τον κατηγορούμενον, τον πολιτικώς ενάγοντα και τον αστικώς υπεύθυνον, οίτινες, εντός προθεσμίας τασσομένης υπό του ανακρίνοντος, δύνανται να διορίσωσιν ιδίαις δαπάναις τεχνικόν σύμβουλον εκλεγόμενων μεταξύ των εχόντων την ικανότητα όπως διορισθώσι, κατά τον νόμον, πραγμα-τογνώμονες    εν    τη    ειδική περιπτώσει.  Οι διορί-σαντες οφείλουσι να ειδοποιήσωσι περί του διορισμού του τεχνικού συμβούλου εγγράφως τον διατάξαντα την πραγματογνωμοσύνην. Εκ της μη εμπροθέσμου ασκήσεως του ανωτέρω δικαιώματος δεν κωλύεται η διεξαγωγή της πραγματογνωμοσύνης. 2.Η κατά την παρ 1 γνωστοποίησις δεν είναι υποχρεωτική εις ην περίπτωσιν επιβάλλεται η άμεσος ενέργεια της πραγματογνωμοσύνης ως και εις την περίπτωσιν της κατά το άρθρ. 187 προκαταρκτικής πραγματογνωμοσύνης. Εντεύθεν όμως δεν κωλύεται ο υπό των διαδίκων διορισμός τεχνικών συμβούλων. 3.Τα εν παρ. 1 εφαρμόζονται και όταν η πραγματογνωμοσύνη πρόκειται να διεξαχθή εν τω ακροατηρίω, πλην αν δι’ ητιολογημένης αποφάσεως του δικαστηρίου ήθελε κριθή ότι δύναται να επέλθη εντεύθεν αξία λόγου βραδύτης εις την εκδίκασιν της υποθέσεως. Αριθμός τεχνικών συμβούλων Άρθρ.205.-Κατηγορούμενοι πλείονες του ενός δεν δύναται να διορίσωσι πλείονας των δύο εν συνόλω τεχνικούς συμβούλους. Αν υφίσταται σύγκρουσις συμφερόντων, εκάστη ομάς κατηγορουμένων εχόντων κοινόν συμφέρον, δεν δύναται να διορίση πλείονας των δύο τεχνικών συμβούλων. Το αυτό ισχύει και δια τους πλείονας του ενός πολιτικώς ενάγοντας ή αστικώς υπευθύνους. Τας λεπτομερείας της εφαρμογής του παρόντος άρθρου δύναται να ρυθμίζη αμετακλήτως εν τη συγκεκριμένη περιπτώσει ο ανακρίνων δια διατάξεώς του ή το δικαστήριον δι’ αποφάσεώς του. Μη διοριστέοι Άρθρ.206.-Αι περί μη διοριστέων πραγματογνωμόνων διατάξεις του άρθρ. 188 εφαρμόζονται αναλόγως και επί τεχνικών συμβούλων. 9.A.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Δικαιώματα τεχνικού συμβούλου Άρθρ.207.-1.Ο διορισθείς τεχνικός σύμβουλος δικαιούται να παρίσταται κατά τας εργασίας των πραγματογνωμόνων και να λάβη γνώσιν οίων εγγράφων δύνανται και οι πραγματογνώμονες ή να ζητήση πληροφορίας, εις ας περιπτώσεις δικαιούνται και ούτοι (άρθρ. 196).Δύναται επίσης να ζητήση και να λάβη δαπάναις του διορίσαντος αυτόν αντίγραφα της εκθέσεως πραγματογνωμοσύνης και των προσηρτημένων ταύτη εγγράφων. 2.Δικαιούται ωσαύτως να ζητήση εγγράφως παρά του ανακρίνοντος ή του δικαστηρίου, όπως τω επιτραπή να προβή εις εξέτασιν του προσώπου ή του πράγματος, όπερ υπήρξεν αντικείμενον της πραγματογνωμοσύνης λαμβανομένης μερίμνης όπως εκ τούτου μη επέλθη βραδύτης εις την ανάκρισιν. Ο ανακρίνων ή το δικαστήριον αποφαίνεται αμετακλήτως επί της τοιαύτης αιτήσεως, ης δεκτής γενομένης, καθορίζουσι τον χρόνον και τόπον της εξετάσεως, και ένα ή πλείονας των πραγματογνωμόνων ή ανακριτικόν υπάλληλον ή δικαστή ίνα παραστώσιν κατ’ αυτήν. Παρατηρήσεις του τεχνικού συμβούλου Άρθρ.208.-Ο τεχνικός σύμβουλος εγχειρίζει απ’ ευθείας ή δια του συνηγόρου του διορίσαντος αυτόν διαδίκου εις τον αρμόδιον εισαγγελέα ή ανακρίνοντα τας εγγράφους παρατηρήσεις αυτού επί της διεξαχθείσης πραγματογνωμοσύνης συντασσομένης ιδίας περί τούτου εκθέσεως. Η εγχείρισις αύτη δέον να γίνη επί ποινή απαραδέκτου το βραδύτερον τρεις ημέρας προ της ωρισμένης δια της κλήσεως του κατηγορουμένου εις το ακροατήριον δικασίμου. Ο επ’ ακροατηρίω διορισθείς τεχνικός σύμβουλος οφείλει τας παρατηρήσεις του να εκθέση αμέσως μετά την έκθεσιν των πραγματογνωμόνων και υπό τας αυτάς διατυπώσεις του άρθρ. 198. Δυνάμει του άρθρ. 3 Ν.Δ. 200/1969 (τόμ. 21Α σελ. 262,923 η ισχύς των ανωτέρω άρθρ. 204-208 επεξετάθη και επί των πλημμελημάτων των σχετικών με τα τροχαία ατυχήματα, εφ’ ων ο διορισμός τεχνικών συμβούλων επιτρέπεται, ανεξαρτήτως διορισμού πραγματογνωμόνων. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Δ' Μάρτυρες Για την προστασία μαρτύρων και άλλων προσώπων κατά την ποινική διαδικασία για τις πράξεις της συγκρότησης ή συμμετοχής σε εγκληματική οργάνωση της παρ.1 άρθρ.187 του Π.Κ. βλέπε άρθρ.9 και 10 Νόμ.2928/25-27 Ιουν.2001 (ΦΕΚ Α΄141), κατωτ.αριθ.26. Υποχρέωσις προς μαρτυρίαν Άρθρ.209.-Ουδείς νομίμως καλούμενος δύναται να αρνηθή την μαρτυρίαν αυτού, εκτός των ρητώς εν τω παρόντι αναγραφομένων εξαιρέσεων Μάρτυρες διανοητικώς ασθενείς Άρθρ.210.-Ο ανακρίνων ή το δικαστήριον δύνανται να απόσχωσι της εξετάσεως μάρτυρος παράφρονος ή βλακός ή διατελούντος προφανώς εν τοιαύτη διανοητική καταστάσει, ώστε να μη είναι εις θέσιν να παραστήση τα γεγονότα, ως έλαβον χώραν. Μη εξεταζόμενοι εν τω ακροατηρίω ως μάρτυρες Άρθρ.11.-1. «Εν τω Εφετείω Αθηνών και τοις Πρωτοδικείοις Αθηνών, Πειραιώς και Θεσσαλονίκης καθορίζεται υπό της ολομελείας των δικαστηρίων τούτων υποχρεωτικώς, δι’ ειδικού κανονισμού εκδιδομένου εντός του πρώτου δεκαημέρου του μηνός Δεκεμβρίου εκάστου έτους και εγκρινομένου εντός του αυτού μηνός υπό του Υπουργού της Δικαιοσύνης, δικαιουμένου, μετά γνώμην του προέδρου και εισαγγελέως του δικαστηρίου, και να τροποποιή τούτον, ίδιον ποινικόν τμήμα, οριζομένων του προέδρου και των δικαστών τούτου, αποκλειστικώς εις αυτά ασχοληθησομένων, δι’ ολόκληρον το επόμενον έτος, και τριών το πολύ αναπληρωτών. Δεν επιτρέπεται να ορισθώσι μέλη του ποινικού τμήματος οι κατά τας κειμένας διατάξεις αναπληρούντες τους δικαστάς πάρεδροι παρά πρωτοδικείω, ειρηνοδίκαι ή πταισματοδίκαι». Η παρ. 1 αντικατεστάθη ως άνω δια του άρθρ. 5 Α.Ν. 230/1967 (τόμ. 8, σελ. 84,81). 2.Καθ’ έκαστον δικαστικόν έτος αντικαθίστανται υποχρεωτικώς το ήμισυ μόνον των υπηρετούντων εις το ποινικόν τμήμα δικαστών, εν ουδεμιά όμως περιπτώσει επιτρέπεται να υπηρετήση δικαστής τις εν αυτώ υπέρ τα δύο έτη εν συνεχεία, εφ’ όσον έτεροι δικασταί εν τω αυτώ δικαστηρίω δεν υπηρέτησαν επί διετίαν συνεχή εν τω ποινικώ τμήματι. 3.Των ποινικών συνεδριάσεων του δικαστηρίου και του δικαστικού συμβουλίου μετέχουσιν υποχρεωτικώς οι εις το ποινικόν τμήμα ανήκοντες. Δεν θίγονται εντεύθεν αι περί αναπληρώσεως κωλυομένων δικαστών διατάξεις των άρθρ. 5 παρ. 1 και 9 παρ. 2 του παρόντος Κώδικος». Το άρθρ. 11 αντικατεστάθη ως άνω δια του Άρθρ.211.-Επί ποινή ακυρότητος της διαδικασίας δεν εξετάζονται εν τω ακροατηρίω ως μάρτυρες α)εκείνοι οίτινες εν τη αυτή υποθέσει εξετέλεσαν εισαγγελικά ή ανακριτικά καθήκοντα ή έργα γραμματέως της ανακρίσεως, β)ο Επίτροπος Διοικήσεως ή βοηθός αυτού, οίτινες διενήργησαν εν τη αυτή υποθέσει ανάκρισιν κατά τας περί Επιτρόπου Διοικήσεως κειμένας διατάξεις και βάσει των στοιχείων της οποίας ησκήθη ποινική δίωξις, γ)οι κυρηχθέντες ένοχοι δια την εκδικαζομένη πράξιν και αν έτι δεν επεβλήθη αυτοίς ποινή». Το άρθρ. 211 αντικατεστάθη ως άνω, δια του άρθρ. 8 του Ν.Δ. 1160/1972 (κατωτ. αριθ. 9). (Μετά τη σελ.58(β) Σελ. 58,01 Τεύχος 1357 Σελ. 71 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας «Μαρτυρία συγκατηγορουμένου «Άρθρ.211Α.-Μόνη η μαρτυρική κατάθεση ή η απολογία προσώπου συγκατηγορουμένου για την ίδια πράξη δεν είναι αρκετή για την καταδίκη του κατηγορουμένου». Το άρθρ. 211Α προστέθηκε από την παρ. 8 άρθρ. 2 Νόμ. 2408/31 Μαΐου-4 Ιουν. 1996 (ΦΕΚ Α' 104) (διόρθ. σφαλμ. στο ΦΕΚ Α' 158/11-7-1996), Τόμ. 8 σελ. 84,267. Επαγγελματικόν απόρρητον μαρτύρων Άρθρ.212.-1.Επί ποινή ακυρότητος της διαδικασίας δεν εξετάζονται ούτε εν τη προδικασία, ούτε εν τη κυρία διαδικασία: α)οι κληρικοί, ως προς τα περιελθόντα εις γνώσιν αυτών δι’ εξομολογήσεως, β)οι συνήγοροι οι τεχνικοί σύμβουλοι και οι συμβολαιογράφοι ως προς τα διαπιστευθέντα αυτοίς υπό του πελάτου των. Εις δε τους συνηγόρους και τεχνικούς συμβούλους, αφίεται να κρίνωσιν εν συνειδήσει αν και εν τίνι μέτρω πρέπη να καταθέσωσιν όσα άλλα περιήλθον εις γνώσιν των εξ αφορμής της εξασκήσεως του λειτουργήματός των, γ)οι ιατροί, οι φαρμακοποιοί και οι βοηθοί αυτών και αι μαίαι, ως προς τα διαπιστευθέντα αυτοίς κατά την ενάσκησιν του επαγγέλματός των, εκτός όπου ειδικός Νόμος υποχρεοί τούτους εις αναγγελίαν προς την αρχήν και δ)οι δημόσιοι υπάλληλοι, προκειμένου περί στρατιωτικού ή διπλωματικού μυστικού ή περί τοιούτου αφορώντος εις την ασφάλειαν του Κράτους, εκτός αν ο αρμόδιος υπουργός, αιτήσει της δικαστικής αρχής ή τινός των διαδίκων ή και αυτεπαγγέλτως, ήθελεν εξουσιοδοτήση αυτούς εις τούτο. 2.Η εν τη παρ. 1 απαγόρευσις εις τας περιπτ. α', β' και γ' δεν αίρεται και αν έτι τα περί ων πρόκειται πρόσωπα απηλλάγησαν την προς τήρησιν του επαγγελματικού απορρήτου υποχρεώσεως υπό του διαπιστευθέντος αυτοίς τούτο. 3.Άπαντες οι ανωτέρω μάρτυρες οφείλουσι να δηλώσωσιν ενόρκως εις τον εξετάζοντα ότι καταθέτοντες θα παρεβίαζον τα εν παρ. 1 μνημονευόμενα απόρρητα. Η ψευδής τοιαύτη δήλωσις συνεπάγεται τας υπό του ποινικού κώδικος προβλεπομένας δια την ψευδορκίαν ποινάς. Κλήτευσις μαρτύρων. Άρθρ.213.-1.Οι μάρτυρες κατά τε την προδικασίαν και εις το ακροατήριον κλητεύονται εγγράφως εις ωρισμένην ημέραν και ώραν. Η κλήσις υπογραφομένη υπό του εκπροσωπούντος την καλούσαν αρχήν και του γραμματέως και φέρουσα την επίσημον αυτής σφραγίδα, δέον να περιέχη συνοπτικήν ένδειξιν της υποθέσεως, εις ην πρόκειται να εξετασθή ο μάρτυς, μνείαν της δικαστικής αρχής, ενώπιον της οποίας καλείται ούτος, και περιληπτικήν μνείαν των συνεπειών της μη εμφανίσεως. Επιδίδεται δε κατά τα άρθρ. 155-161 εν μεν τη προδικασία 24 ώρας τουλάχιστον προ της εις ην καλείται ημέρας, εις δε το ακροατήριον κατά τας εν άρθρ. 166 ωρισμένας προθεσμίας. 2.Οι μάρτυρες δύνανται να κληθώσι και προφορικώς εν τη προσδοκία μεν εν κατεπειγούσαις περιπτώσεσι κατά την κρίσιν του ανακρίνοντος, εις δε το ακροατήριον, όπου ρητώς ο Νόμος επιτρέπει τούτο. Η βεβαίωσις της τοιαύτης κλητεύσεως γίνεται κατά το άρθρ. 165 παρ. 1. 3.Δύναται και αυθορμήτως να προσέλθη μάρτυς προς εξέτασιν κατά το στάδιον της προδικασίας. Περί τούτου όμως δέον να γίνηται μνεία εν τη εκθέσει εξετάσεως αυτού. 4.Εισαγγελεύς, ανακριτής ή ανακριτικός υπάλληλος, μη εξετάσας άνευ νομίμου λόγου τον υπ’ αυτού κλητευθέντα και εμφανισθέντα κατά τη ορισθείσαν ημέραν και ώραν μάρτυρα ή κατηγορούμενον, τιμωρείται πειθαρχικώς. «5.Οι διατάξεις του εδαφ. ε΄ της παρ. Ι του άρθρ. 273 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας εφαρμόζονται αναλόγως και στον πολιτικώς ενάγοντα». Η παρ. 5 προστέθηκε από την παρ. 5 άρθρ. 5 του Νόμ. 1738/18-20 Νοεμ. 1987 (ΦΕΚ Α' 200) τόμ. Ι σελ. 116,51. Σύμφωνα δε με τη παρ. 17 του ίδιου άρθρου του άνω Νόμου η διάταξη αυτή ισχύει και για τις υποθέσεις που είναι εκκρεμείς, ή για τις οποίες δεν έχει κινηθεί ακόμη ποινική δίωξη. Εξέτασις μελών Βασιλικής Οικογενείας. Άρθρ.214.-1.Βασιλόπαιδες ή άλλα μέλη της Βασιλικής Οικογενείας εξετάζονται εν τη προδικασία κατ’ οίκον, η δ’ ενόρκος μαρτυρία των αναγιγνώσκεται εν τω ακροατηρίω. 2.Δια να επιτραπή η εις το ακροατήριον εμφάνισις αυτών απαιτείται έκδοσις Β.Δ/τος, καθορίζοντος άμα και το τρόπον, καθ’ ον δεον να προσκληθώσι και εξετασθώσιν εν τη δημοσία συνεδριάσει. Εξέτασις υπουργών, αρχιερέων και των  κωλυομένων προς εμφάνισιν Άρθρ.215.-«1.Ο Πρόεδρος και οι Αντιπρόσωποι της Βουλής, Υπουργοί και αρχιερείς εξετάζονται κατ’ οίκον, η ο ένορκος μαρτυρία των αναγιγνώσκεται εν τω ακροατηρίω. Προκειμένου όμως περί κακουργήματος, δύναται να κληθώσι προς εμφάνισιν εις το ακροατήριον, εξεταζόμενοι πρώτοι και δυνάμενοι μετά τούτο να αποχωρήσωσιν, εκτός εάν το δικαστήριον ήθελε διατάξει άλλως. Οι ανωτέρω δύνανται να παραιτηθώσι των ανωτέρω πλεονεκτημάτων». Η παρ. 1 αντικατεστάθη ως άνω δια του άρθρ. 25 Νόμ. 663/1977 (κατωτ. αριθ. 13). (Αντί για τη σελ. 59(δ) Σελ. 59(ε) Τεύχος 1259-Σελ. 11 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 2.Κατ’ οίκον επίσης εξετάζονται, οι ένεκα νόσου ή γήρατος κωλυόμενοι προς εμφάνισιν μάρτυρες, ότε η ένορκος μαρτυρία των αναγινώσκεται εν τω ακροατηρίω, συμφώνως προς την παρ. 1. «3.Αν η κατηγορία αφορά πλημμέλημα ή πταίσμα, δημόσιοι γενικά υπάλληλοι και υπάλληλοι σιδηροδρομικών, ατμοπλοϊκών και αεροπορικών επιχειρήσεων οι οποίοι δεν κατοικούν στην έδρα του δικαστηρίου, καθώς και ναυτικοί ναυτολογημένοι σε εμπορικά πλοία, δεν καλούνται να εμφανιστούν στο ακροατήριο. Στην περίπτωση αυτή διαβιβάζεται η ένορκη κατάθεση που έχει ληφθεί στην προδικασία. Ο εισαγγελέας, ο δημόσιος κατήγορος και το δικαστήριο μπορούν να παραγγείλουν την κλήτευσή τους, αν η εξέτασή τους στο ακροατήριο είναι αναγκαία για την ασφαλή διάγνωση της κατηγορίας». Η παρ. 3 αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρ. Ι παρ. 1 του Νόμ. 1805/26-31 Αυγ. 1988 (ΦΕΚ Α΄ 199),(κατωτ. σελ. 202, 06).  «4.Μάρτυρες κρατούμενοι σε φυλακές και σε άλλα σωφρονιστικά καταστήματα τα οποία βρίσκονται έξω από την έδρα του δικαστηρίου δεν κλητεύονται στο ακροατήριο, αλλά διαβιβάζεται η ένορκη κατάθεσή τους που έχει ληφθεί στην προδικασία. Ο εισαγγελέας, ο δημόσιος κατήγορος και το δικαστήριο μπορούν να παραγγείλουν την κλήτευσή τους, αν η εξέτασή τους στο ακροατήριο είναι αναγκαία για την ασφάλη διάγνωση της κατηγορίας». Η παρ. 4 προστέθηκε από το άρθρ. Ι παρ. 2 του Νόμ. 1805/26-31 Αυγ. 1988 (ΦΕΚ Α' 199), (κατωτ. σελ. 202,07) Σελ. 60(ε) Τεύχος 1259-Σελ. 12 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Εξέτασις πρεσβευτών και μαρτύρων εν  τη αλλοδαπή Άρθρ.216.-1.Πρεσβευταί και άλλοι μετά διπλωματικής αποστολής επιφορτισμένοι διπλωματικοί υπάλληλοι ξένου κράτους εξετάζονται κατ’ οίκον, αναγιγνωσκομένης της ενόρκου καταθέσεως αυτών επ’ ακροατηρίω. 2.Μάρτυρες εν τη αλλοδαπή διαμένοντες εξετάζονται ενώπιον του κατά τόπους ελληνικών προξενικών αρχών. Εάν δεν είναι τούτο ανέφικτον, παρά των ανακριτικών αρχών του τόπου της διαμονής των, κατόπιν αιτήσεως του αρμοδίου εισαγγελέως προς το Υπουργείον της Δικαιοσύνης επί τω όρω της αμοιβαιότητος και τηρουμένων των διεθνών συνθηκών και εθίμων (άρθρ. 157). Λήψις ταυτότητος του μάρτυρος. άρθρ. 10 του Ν.Δ. 4090/1960, τόμ. 8 σελ. 84,8. Σελ. 24,02 Τεύχος 1357 Σελ. 48 Δικαστικός γραμματεύς Με την περίπτ. ζ άρθρ. 111 (113) Νόμ. 1756/24-26 Φεβρ. 1988 (ΦΕΚ Α΄ 35), τόμ. 6, σελ. 109, καταργήθηκε το παρόν άρθρο, αναφορικά με την συγκρότηση των ποινικών δικαστηρίων και συμβουλίων. Άρθρ.217.-Ο μάρτυς, προ της καταθέσεως αυτού, ερωτάται περί του ονόματος και του επωνύμου, του τόπου της γεννήσεως, της κατοικίας, της ηλικίας και της θρησκείας του.  Ωσαύτως ερωτάται περί της τυχόν συγγενείας αυτού προς τον κατηγορούμενον ή τον αδικηθέντα, εν ανάγκη δε και περί παντός περιστατικού, όπερ δύναται να διαφωτίση τον εξετάζοντα περί των σχέσεων αυτού προς τους ειρημένους και του βαθμού της εμπιστοσύνης, όστις θα ηδύνατο να προσδοθή εις την μαρτυρίαν αυτού. Όρκος μαρτύρων εν τω ακροατηρίω Άρθρ.218.-1.Έκαστος μάρτυς οφείλει προ της επ’ ακροατηρίω εξετάσεώς του επί ποινή ακυρότητος της διαδικασίας να ομώση δημοσία, θέτων την δεξιάν, του επί του ιερού ευαγγελίου τον εξής όρκον: «Ορκίζομαι ενώπιον του Θεού να είπω ευσυνειδήτως όλην την αλήθειαν και μόνην την αλήθειαν χωρίς να προσθέσω ούτω να αποκρύψω τι». 2.Ο γνωρίζων γραφήν άλαλος μάρτυς ορκίζεται γράφων και υπογράφων τον ανωτέρω όρκον των μαρτύρων μεθ’ ο θέτει την δεξιάν επί του ιερού ευαγγελίου. Εάν αγνοή να γράφη ορκίζεται τη βοηθεία ερμηνέως. 3.Οι κληρικοί ή οι ιερωμένοι παντός θρησκεύματος απαγορεύοντος αυτοίς τον όρκον δεν ορκίζονται, αλλ’ αντί τούτου ποιούνται την κατά την παρ. 1 διαβεβαίωσιν επί τη ιερωσύνη των, συμφώνως προς του διέποντας αυτούς κανονισμούς. Όρκος μαρτύρων εν τη προδικασία. Άρθρ.219.-1.Εν τη προδικασία οι μάρτυρες ορκίζονται πάντοτε τον εν τω άρθρ. 218 όρκον, φυλαττομένων και των διατάξεων των άρθρ. 221 και 222. 2.Εάν, ενεργουμένης κυρίας ανακρίσεως, ο ανακριτής θεωρή πιθανώς ανέφικτον την εις το ακροατήριον εμφάνισιν μάρτυρός τινός, οφείλει να καλή τον κατηγορούμενον και τον πολιτικώς ενάγοντα ή τους συνηγόρους αυτών, ίνα παραστώσι κατά την ένορκον εξέτασιν του μάρτυρος. Η τοιαύτη κλήσις δέον να γίνη εντός της κατά την κρίσιν του ανακριτού αναγκαίας δια την εμφάνισιν του καλουμένου προθεσμίας. Όρκος αλλοθρήσκων. Άρθρ.220.-1.Εάν ο μάρτυς πρεσβεύη θρησκείαν τινά ανεγνωρισμένην εν τω Κράτει ή απλώς ανεκτήν, παρά τη οποία είθισται γνωστός τι του ορκίζεσθαι τύπος, έχει κύρος και ούτος εις την ποινικήν διαδικασίαν. 2.Εν περιπτώσει, καθ’ ην ο μάρτυς πρεσβεύει θρησκείαν μη επιτρέπουσαν τον όρκον, ως και όταν ο ανακρίνων ή το δικαστήριον, επί τη σχετική δηλώσει του μάρτυρος πεισθή ότι ούτος ουδεμίαν πρεσβεύει θρησκείαν, ο όρκος δίδεται ως ακολούθως: «Δηλώ επικαλούμενος την τιμήν μου και την συνείδησίν μου, ότι θα είπω όλην την αλήθειαν και μόνην την αλήθειαν, χωρίς να προσθέσω, ούτε να αποκρύψω τι». Ανωμοτί εξέτασις Άρθρ.221.-Ανωμοτί εξετάζονται εν τε τη ανακρίσει και τη κυρία διαδικασία: α)οι κατά την κρίσιν του ανακρίνοντος ή του δικαστηρίου μη συμπληρώσαντες το δέκατον έβδομον έτος της ηλικίας των, β)οι καταφανώς έχοντες εξησθενημένην την διάνοιαν, γ)οι στερηθέντες των πολιτικώς δικαιωμάτων συνεπεία καταδίκης, δ)οι ως πολιτικώς ενάγοντες επιδιώκοντες ενώπιον του ποινικού δικαστηρίου απαιτήσεις αποζημιώσεως και οι κατά τα άρθρα 89 επ. αστικώς υπεύθυνοι, ε)οι δικαιούμενοι χρηματικής αμοιβής εκ της παρ’ αυτών γενομένης καταμηνύσεως. Μάρτυρες συγγενείς του κατηγορουμένου Άρθρ.222.-Σύζυγοι και συγγενείς εξ αίματος του κατηγορουμένου μέχρι β' βαθμού συμπεριλαμβανομένου, δικαιούνται ν’ αρνηθώσι την μαρτυρίαν των, εν τε τη προδικασία και επ’ ακροατηρίω. Η προκειμένη διάταξις εφαρμόζεται και όταν εις μόνος εκ των συνδικαζομένων κατηγορουμένων έχει την ανωτέρω σχέσιν προς τον μάρτυρα. Επί κατηγορίας κατ’ ανηλίκου, η μαρτυρία των εν τω πρώτω εδαφίω του παρόντος άρθρου συγγενών είναι υποχρεωτική. (Μετά την σελ. 60(δ) Σελ. 60,01 Τεύχος Ι-9-2 Σελ. 39 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Άρθρον 223 Τρόπος εξετάσεως μαρτύρων 1.Ο μάρτυς, εξεταζόμενος κατά τα εν άρθρω 239 οριζόμενα, δεν ερωτάται περί προσωπικών κρίσεων, ειμή όταν αύται εισίν αναποσπάστως συνδεδεμέναι προς τα κατατιθέμενα γεγονότα.-2.Ο μάρτυς δέον να μη διακόπτηται εν τη καταθέσει αυτού, όταν δεν εξέρχηται του θέματος.-3.Εις τον μάρτυρα απευθύνονται ερωτήσεις, μετά το πέρας της καταθέσεώς του, εφ’ όσον αναφαίνεται η ανάγκη της συμπληρώσεως αυτής.-4.Ο μάρτυς δεν υποχρεούται να καταθέση περιστατικά, εξ ων ήθελε προκύψη ενοχή εαυτού επί αξιοποίνω πράξει-5. Παραπειστικαί ερωτήσεις δεν επιτρέπεται να απευθύνωνται προς τους μάρτυρας. Άρθρον 224 Τρόπος γνώσεως κατατιθεμένων 1.Ο μάρτυς οφείλει να φανερώνη πώς περιήλθον εις γνώσιν αυτού τα κατατιθέμενα. Προκειμένου δε περί γεγονότων περιελθόντων αυτώ εξ ακοής, οφείλει εις πάσαν περίπτωσιν να κατονομάζη ταυτοχρόνως και εκείνους, παρ’ ων επληροφορήθη τα κατατιθέμενα. "2.Αν ο μάρτυρας δεν κατονομάζει την πηγή των πληροφοριών του, η κατάθεσή του δεν λαμβάνεται υπόψη". Η παρ. 2 προστέθηκε από την παρ. 9 άρθρ. 2 Νόμ. 2408/31 Μαΐου - 4 Ιουν. 1996 (ΦΕΚ Α΄ 104) (διόρθ. σφαλμ. στο ΦΕΚ Α΄ 158/11-7-1996), Τόμ. 8, σελ. 84, 267. Άρθρον 225 Κατ’ αντιπαράστασιν εξετάσεις και αναγνωρίσεις 1.Οι μάρτυρες εξετάζονται έκαστος κεχωρισμένως. Ουχ’ ήττον επιτρέπεται, όταν τούτο είναι αναγκαίον, να εξετάζωνται κατ’ αντιπαράστασιν προς τον κατηγορούμενον ή προς άλλον μάρτυρα.-2.Προκειμένου να προβή μάρτυς τις εις αναγνώρισιν προσώπων ή πραγμάτων, προσκαλείται προηγουμένως, όπως περιγράψη ταύτα ως οίον τε ακριβέστερον. Άρθρ.12.-1.Εις τας δημοσίας συνεδριάσεις των δικαστηρίων παρίσταται πάντοτε εις δικαστικός γραμματεύς όστις συντάσσει τα πρακτικά υπ’ ευθύνην αυτού και του διευθύνοντος την συνεδρίασιν δικαστού. 2.Τον γραμματέα, απόντα ή κωλυόμενον, αναπληροί εις υπογραμματεύς ή γραφεύς. Κατά την διάρκειαν της συνεδριάσεως δύναται, μετ’ απόφασιν του δικαστηρίου, να αναπληρώση έτερος τον μετέχοντα της συνεδριάσεως γραμματέα εν περιπτώσει παρεμπεσόντος κωλύματος τούτου. Η απόφασις αύτη λαμβάνεται και άνευ συμπράξεως γραμματέως. 3.Δικαστικός γραμματεύς μετέχει και της συνεδριάσεως του δικαστικού συμβουλίου, αναπληρούμενος κατά τα εν τη παρ. 2 οριζόμενα. Σχέσις της εισαγγελίας και των  δικαστηρίων προς άλλας αρχάς Άρθρον 226 Διατυπώσεις μαρτυρικών καταθέσεων 1.Οι μάρτυρες δικαιούνται να υπαγορεύσωσιν εν τη ανακρίσει τας καταθέσεις αυτών, εφ’ όσον κατά την κρίσιν του εξετάζοντος δεν υπάρχουσι λόγοι επιβάλλοντες το εναντίον. Της υπαγορεύσεως δέον να γίνηται μνεία εν τη εκθέσει, εν περιπτώσει δε μη υπαγορεύσεως δέον να αναγράφωνται ως οίον τε αυτολεξεί τα κατατεθέντα. Ο εξεταζόμενος δεν δύναται να χρησιμοποιή σημειώσεις, εκτός εάν πρόκειται περί λογιστικών ζητημάτων ή εάν ο ανακρίνων ή το δικαστήριον, ένεκεν ειδικών λόγων, ήθελεν επιτρέψει τούτο.-2.Εάν ο μάρτυς είναι ηλικίας κάτω των 17 ετών, ο ανακρίνων αναγράφει εν τη εκθέσει αυτολεξεί και τας εις αυτόν απευθυνομένας ερωτήσεις. Άρθρον 227 Μάρτυρες κωφοί και άλαλοι 1.Προκειμένης εξετάσεως ως μάρτυρος ή κατηγορουμένου κωφού, αλάλου ή κωφαλάλου αύτη γίνεται ως εξής: Προς τον κωφόν όλαι αι ερωτήσεις και αι τυχόν παρατηρήσεις καταγράφονται παρά του  γραμματέως της ανακρίσεως ή του δικαστηρίου, αι δ’ απαντήσεις δίδονται προφορικώς. Εις τον άλαλον ερωτήσεις και παρατηρήσεις γίνονται προφορικώς, ούτος δε απαντά εγγράφως. Εις τον κωφάλαλον ερωτήσεις και παρατηρήσεις δίδονται εγγράφως ούτος δ’ απαντά εγγράφως. Εν τω ακροατηρίω αι έγγραφοι απαντήσεις του αλάλου ή κωφαλάλου, μονογραφούμεναι υπό του προέδρου και του γραμματέως, αντιγράφονται εν τοις πρακτικοίς και συνάπτονται εις την δικογραφίαν.2.Εάν ο κωφός ή άλαλος ή κωφάλαλος είναι άπειρος του αναγινώσκειν ή γράφειν, ο ανακρίνων ή ο διευθύνων την συζήτησιν διορίζει ένα ή δύο ερμηνείς, εκλεγομένους κατά προτίμησιν μεταξύ των συνηθισμένων να συνεννοώνται μετ’ αυτού προσώπων, τηρουμένων κατά τα λοιπά των περί ερμηνέων διατάξεων του παρόντος, εφ’ όσον τούτο είναι δυνατόν. Άρθρον 228 Αποζημίωσις μαρτύρων 1.Οι μάρτυρες αποζημιούνται δια τα έξοδα της πορείας και της διαμονής των. Το πληρωτέον ποσόν προσδιορίζεται υπό της καλούσης αρχής κατά την έκδοσιν της κλήσεως κάτωθι αυτής, σημειουμένων αριθμητικώς και ολογράφως των μυριαμέτρων μεταβάσεως και των πληρωτέων δικαιωμάτων δια πορείαν και δι’ αποζημίωσιν ημεραργιών, κατά τας διατάξεις της ποινικής διατιμήσεως. Μετά την εξέτασιν του μάρτυρος ή εάν εθεωρήθη αύτη περιττή, μετά την διαπίστωσιν του γεγονότος τούτου, ο ανακρίνων ή ο διευθύνων την συζήτησιν, ενώπιον των οποίων κληθείς ο μάρτυς ενεφανίσθη, γράφει κάτωθι της υπό την κλήσιν πράξεως του προσδιορισμού των δικαιωμάτων αυτού τας λέξεις: «εθεωρήθη-εκτελεστή» και υπογράφει, προσυπογράφει δε και ο παρών κατά την εμφάνισιν γραμματεύς, μεθ’ ο, αφού καταχωρισθή η κλήσις εις το επί τούτω τηρούμενον υπό του γραμματέως βιβλίον, παραδίδεται εις τον δικαιούχον, ο οποίος πληρώνεται αμέσως το προσδιωρισμένον ποσόν υπό του επιτετραμμένου την πληρωμήν υπαλλήλου.-2.Εάν δεν εξεδόθη έγγραφος κλήσις ή η εκδοθείσα απωλέσθη, εκδίδεται υπό του ανακρίνοντος ή διευθύνοντος την συζήτησιν, προσυπογράφοντος και του οικείου γραμματέως, έγγραφος εντολή πληρωμής, περιέχουσα το όνομα και επώνυμον του κατηγορουμένου, εις την δίκην του οποίου εκλήθη, την ημέραν της εμφανίσεως, τα μυριάμετρα της μεταβάσεως, τας ημεραργίας και το πληρωτέον ποσόν δια δικαιώματα πορείας και δι’ αποζημίωσιν ημεραργιών. Άρθρον 229 Λιπομαρτυρία εν τη ανακρίσει Κατά του νομίμως κλητευθέντος (άρθρ. 213) και μη εμφανισθέντος μάρτυρος εκδίδει ένταλμα βιαίας προσαγωγής ο καλέσας. Εάν δ’ ούτος είναι εισαγγελεύς, ανακριτής, ειρηνοδίκης ή πταισματοδίκης, δύναται να καταδικάση προσέτι τον εξ απειθείας μη εμφανισθέντα κατά την ορισθείσαν ημέραν μάρτυρα εις πρόστιμον εκατόν μέχρι χιλίων δραχμών μεταλλικών και τα τέλη. Εις την αυτήν υπόκειται ποινήν και ο εμφανισθείς μεν αλλ’ αρνούμενος άνευ νομίμου λόγου την μαρτυρίαν του ή τον όρκον της μαρτυρίας του, επιφυλαττομένης και της κατά τον ποινικόν κώδικα βαρυτέρας ποινής. (Αντί για τη σελ. 61(α) Σελ. 61(β) Τεύχος 1259-Σελ. 13 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 Άρθρον 230 Ανάκλησις καταδίκης επί λιπομαρτυρία  εν τη ανακρίσει Εάν ο επί λιπομαρτυρία καταδικασθείς, προσελθών να εξετασθή, αποδείξη ότι ένεκα νομίμου κωλύματος δεν ενεφανίσθη κατά την ορισθείσαν ημέραν, ανακαλείται η καταδίκη παρά του επιβαλόντος ταύτην. Νόμιμα κωλύματα είναι περιπτώσεις ανωτέρας βίας ή άλλων ανυπερβλήτων αιτίων, ειδικώς αιτιολογουμένων εν τη ανακλητική αποφάσει. Λιπομαρτυρία στο ακροατήριο Άρθρ.231.-"1.Αν κάποιος από τους μάρτυρες ή τους πραγματογνώμονες που κλητεύθηκε νόμιμα στο ακροατήριο δεν εμφανισθεί, καταδικάζεται από το δικαστήριο με πρόταση του εισαγγελέα ή του δημόσιου κατήγορου ή και αυτεπαγγέλτως σε πρόστιμο 5.000 έως 20.000 δραχμ., εάν κλητεύθηκε σε μονομελές δικαστήριο, 10.000 έως 40.000 δραχμ., εάν κλητεύθηκε σε πολυμελές δικαστήριο που δικάζει πλημμελήματα και 20.000 έως 50.000 δραχμ., εάν κλητεύθηκε σε άλλο δικαστήριο, ως και στην πληρωμή των τελών της αποφάσεως ανεξάρτητα από την αναβολή ή όχι της δίκης. Αν η απουσία του μάρτυρα ή πραγματογνώμονα, που καταδικάσθηκε κατά τον τρόπο αυτόν αποτελέσει λόγο αναβολής της δίκης, καταδικάζεται επί πλέον στις δαπάνες που προκλήθηκαν από την αναβολή και οι οποίες εκκαθαρίζονται και ορίζονται σ’ αυτή την απόφαση. Αν καταδικάστηκαν περισσότεροι, ο καθένας ενέχεται να πληρώσει εξ ολοκλήρου όλες τις δαπάνες". Η παρ. 1 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ. 1 του άρθρ. 9 του Νόμ. 1941/18-18 Μαρτ. 1991 (ΦΕΚ Α΄ 41), Τόμ. 6Β, σελ. 667. -2.Εάν το δικαστήριο ήθελε πεισθή ότι η απουσία του μάρτυρος ή του πραγματογνώμονος οφείλεται εις πρόθεσιν αυτού, όπως αναβληθή ή ματαιωθή η εκδίκασις της υποθέσεως, καταδικάζει προσέτι αυτόν και εις την υπό του ποινικού κώδικος επί απειθεία οριζομένην ποινήν. Η διάταξις της παρούσης παραγράφου δεν έχει εφαρμογήν επί πταισματοδικείων.-3.Ως λιπομάρτυρες θεωρούμενοι, τιμωρούνται με τας αυτάς ποινάς και οι εμφανισθέντες μεν μάρτυρες, αλλ’ άνευ νομίμου λόγου αποποιούμενοι τον όρκον ή την μαρτυρίαν των, επιφυλαττομένων κατ’ αυτών και των εν τω ποινικώ κώδικι βαρυτέρων ποινών.-4.Του μη εμφανισθέντος μάρτυρος ή πραγματογνώμονος διατάσσεται συγχρόνως και η βιαία προσαγωγή κατά την νέαν δικάσιμον ή και διαρκούσης της συνεδριάσεως, εφ’ όσον είναι τούτο δυνατόν (άρθρ. 353 και 375).-5.Εάν μέχρι της ενάρξεως της επ’ ακροατηρίω διαδικασίας έλαβε χώραν νομίμως ανάκλησις της εγκλήσεως, έπαυσε δε συνεπεία ταύτης οριστικώς ή ποινική δίωξις, οι απολειπόμενοι μάρτυρες δεν τιμωρούνται υπό του δικαστηρίου. Σελ. 62(β) Τεύχος 1259-Σελ. 14 Άρθρον 232 Ανάκλησις καταδίκης επί λιπομαρτυρία εν τω ακροατηρίω 1.Ο κατά τας §§ 1 και 2 του άρθρ. 231 καταδικασθείς μάρτυς ή πραγματογνώμων, δύναται να ανακόψη αυτοπροσώπως ή δια πληρεξουσίου την καταδικαστικήν απόφασιν εντός 15 ημερών από της προς αυτόν επιδόσεως, συντασσομένης εκθέσεως ενώπιον του γραμματέως του εκδόντος την απόφασιν δικαστηρίου. Εν τη εκθέσει δέον να αναφέρηται ο νόμιμος λόγος της μη εμφανίσεώς του. Νόμιμα κωλύματα είναι μόνον περιπτώσεις ανωτέρας βίας ή άλλων ανυπερβλήτων αιτίων. Η περί ανακοπής έκθεσις δύναται να συνταχθή και ενώπιον του γραμματέως του πταισματοδικείου ή του ειρηνοδικείου της κατοικίας ή της διαμονής του ανακόπτοντος. Εν τοιαύτη περιπτώσει υποχρεούται ο γραμματεύς, επί πειθαρχική ποινή, να πέμψη ταύτην αυθημερόν εις τον γραμματέα του εκδόντος την ανακοπείσαν απόφασιν δικαστηρίου. Εκπρόθεσμος ανακοπή εν ουδεμιά περιπτώσει είναι παραδεκτή.-2.Η ανακοπή εισάγεται προς συζήτησιν επιμελεία του εισαγγελέως ή του δημοσίου κατηγόρου ή του πταισματοδίκου κατά την αυτήν της κυρίας υποθέσεως δικάσιμον, δι’ ην καλείται ο μάρτυς να εμφανισθή, εκδικάζεται δε και εάν έτι αναβληθή αύθις η κύρια δίκη. Εάν δε αύτη εξεδικάσθη ήδη ή άλλως έπαυσεν η διαδικασία, η ανακοπή εισάγεται προς εκδίκασιν μετά προηγουμένην κλήτευσιν του ανακόπτοντος (άρθρ. 166 παρ. 1). 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 3.Ο ανακόπτων, εμφανιζόμενος αυτοπροσώπως, οφείλει να αποδείξη ότι ένεκα του εν τη ανακοπή του αναφερομένου νομίμου κωλύματος απελείφθη, ότε και μόνον, μετ’ ακρόασιν του εισαγγελέως ή του δημοσίου κατηγόρου, γίνεται δεκτή η ανακοπή και εξαφανίζεται η ανακοπτομένη απόφασις, δι’ αποφάσεως του δικαστηρίου, διαλαμβανούσης ειδικήν αιτιολογίαν περί της υπάρξεως του κατά τα ανωτέρω νομίμου κωλύματος. Άλλως απορρίπτεται η ανακοπή. Απορρίπτεται επίσης και εν περιπτώσει μη εμφανίσεως του ανακόπτοντος. Δύναται ουχ’ ήττον το δικαστήριον, εν παραδοχή της ανακοπής, να ερευνήση είτε κατά πρότασιν του εισαγγελέως ή του δημοσίου κατηγόρου, είτε και αυτεπαγγέλτως, μη τυχόν το νόμιμον κώλυμα ήτο απότοκον προϋπαρξάσης αμελείας του μη εμφανισθέντος, ότε δέον να επιβάλη εις τούτον αναλόγως ηλαττωμένον πρόστιμον. Δύναται επίσης το δικαστήριον, εν τη περιπτώσει της παρ. 2 του άρθρ. 231 δεχόμενον εν μέρει την ανακοπήν, να επιβάλη μόνον την ποινήν του προστίμου. Ταύτα πάντα εν τη αυτή πάντοτε συνεδριάσει, μη επιτρεπομένης εις ουδεμίαν περίπτωσιν αναβολής. Κατά της αποφάσεως ταύτης, ως και κατά της απορριπτούσης την ανακοπήν, ούτε ανακοπή επ’ ουδενί λόγω, ούτε άλλο ένδικον μέσον χωρεί. Μη ασκηθείσης εμπροθέσμως ανακοπής ή απορριφθείσης της ασκηθείσης τοιαύτης, η απόφασις εκτελείται. 4.Και μη γενομένης ανακοπής, το δικαστήριον, κατά πρότασιν του εισαγγελέως ή δημοσίου κατηγόρου ή και αυτεπαγγέλτως, ανακαλεί την καταδικαστικήν απόφασίν του, εν όλω ή εν μέρει κατά τα εν τη παρ. 3, εάν ήθελε πεισθή ότι ένεκά τινος των εν τη παρ. 1 κωλυμάτων δεν ενεφανίσθη ο καταδικασθείς μάρτυς ή πραγματογνώμων. Η τοιαύτη ανάκλησις της αποφάσεως δεν επιτρέπεται μετά την εκτέλεσιν αυτής. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ε’ Ερμηνείς Διορισμός ερμηνέως Άρθρ.233.-Δια την εξέτασιν κατηγορουμένου, αστικώς υπευθύνου ή μάρτυρος μη εγκρατούς της ελληνικής γλώσσης, διορίζεται υπό του ανακρίνοντος ή του διευθύνοντος την συζήτησιν ερμηνεύς. 2.(Καταργήθηκε από την περίπτ. γ΄ της παρ. 18, του άρθρ. 34 του Νόμ. 2172/16-16 Δεκ. 1993, ΦΕΚ Α΄ 207, κατωτ. αριθ. 20). "2.Ο διορισμός του διερμηνέα γίνεται από πίνακα που καταρτίζεται από το συμβούλιο πλημμελειοδικών, ύστερα από πρόταση του εισαγγελέα του μέσα στο τρίτο δεκαήμερο του μηνός Σεπτεμβρίου κάθε χρόνου από πρόσωπα που διαμένουν ή εργάζονται στην έδρα του και κατά προτίμηση από δημοσίους υπαλλήλους. Ο πίνακας υποβάλλεται στον εισαγγελέα εφετών, που έως το τέλος του Οκτωβρίου έχει το δικαίωμα να ζητήσει από το συμβούλιο εφετών την μεταρρύθμισή του. Το συμβούλιο των εφετών αποφαίνεται σχετικά έως το τέλος Νοεμβρίου. Ο πίνακας, αφού οριστικοποιηθεί, τοιχοκολλάται στο ακροατήριο του πλημμελειοδικείου και ανακοινώνεται έως το τέλος Δεκεμβρίου κάθε χρόνου από  τον εισαγγελέα πλημμελειοδικών στους ανακριτικούς υπαλλήλους της περιφέρειας. Κάθε χρόνο ισχύει, ωσότου συνταχθεί νέος πίνακας, ο πίνακας που συντάχθηκε το προηγούμενο έτος. Σε εξαιρετικά επείγουσες περιπτώσεις και εφόσον δεν είναι δυνατό να διοριστεί διερμηνέας από εκείνους που είναι εγγεγραμμένοι στο σχετικό πίνακα, μπορεί να διορισθεί διερμηνέας και πρόσωπο που δεν περιλαμβάνεται σ’ αυτόν". Η παρ. 2 προστέθηκε από την παρ. 10 άρθρ. 2 Νομ. 2408/31 Μαΐου - 4 Ιουν. 1996 (ΦΕΚ Α΄ 104) (διόρθ. σφαλμ. στο ΦΕΚ Α΄ 158/11-71996), Τόμ. 8, σελ. 84, 267. Μη διοριστέοι Άρθρ.234.-Επί ποινή ακυρότητος της διαδικασίας δεν δύναται να διορισθή ερμηνεύς: -α)ο κατηγορούμενος, ο πολιτικώς ενάγων, συνήγορος, μάρτυς, ή πραγματογνώμων ή τεχνικός σύμβουλος ή ο εκπληρών εν τη δίκη καθήκοντα δικαστού, εισαγγελέως ή γραμματέως, β)ο υπαγόμενος είς τινα των περιπτώσεων των άρθρ. 188 στοιχ. α-δ, 210, 211 και 222. Υποχρέωσις αποδοχής καθηκόντων ερμηνέως Άρθρ.235.-Ο νομίμως διορισθείς ερμηνεύς υποχρεούται να αποδεχθή την ανατεθείσαν αυτώ εντολήν, πλην αν συντρέχη λόγος τις εκ των εν άρθρ. 190 αναγραφομένων. Κατά του άνευ ευλόγου αιτίας αποποιουμένου, εφαρμόζονται αναλόγως αι επί πραγματογνωμόνων κυρώσεις των άρθρων 201 και 202. Όρκος ερμηνέως Άρθρ.13.-Αι αστυνομικαί αρχαί και η χωροφυλακή οφείλουσι να εκτελώσιν αμελλητί τας παραγγελίας των δικαστικών και εισαγγελικών αρχών, δικαιουμένων εν περιπτώσει ανάγκης να ζητώσι την βοήθειαν των αρχών τούτων, ως και της ενόπλου δυνάμεως απ’ ευθείας και χωρίς την μεσολάβησιν των προϊσταμένων αυτών αρχών. 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ΄ Αποκλεισμός, εξαίρεσις και αποχή των  δικαστικών προσώπων Λόγοι αποκλεισμού Άρθρ.236.-1.Ο ερμηνεύς, πριν ή αναλάβη τα καθήκοντά του, οφείλει να ομώση επί του ιερού ευαγγελίου, ενώπιον του διορίσαντος αυτόν, ότι θα διερμηνεύση ακριβώς και πιστώς όλα τα κατά την συζήτησιν λεχθησόμενα ή τα έγγραφα, εφ’ όσον πρόκειται περί της περιπτώσεως του άρθρ. 237. 2.Προκειμένου περί προσώπων εκ των εν άρθρ. 220 αναφερομένων εφαρμόζονται αναλόγως αι διατάξεις του άρθρου τούτου. Μετάφρασις εγγράφου, έγγραφοι καταθέσεις  εις ξένην γλώσσαν Άρθρ.237.-1.Προκειμένου περί της μεταφράσεως εγγράφων, ήτις απαιτεί οπωσδήποτε μακράν απασχόλησιν, ορίζεται τω ερμηνεί προθεσμία προς εγχείρισιν της μεταφράσεως, δυναμένη και να παραταθή. Παρελθούσης της προθεσμίας απράκτου, παύεται ο διορισθείς ερμηνεύς, διοριζομένου άλλου. Τούτ’ αυτό γίνεται και εάν ο διορισθείς ανεπαρκώς ή αμελώς εκπληροί τα εαυτού έργα. 2.Κατ’ εξαίρεσιν, μάρτυς ή κατηγορούμενος  αγνοών την ελληνικήν, δύναται κατά την ανάκρισιν,    όταν     αποδεδειγμένως     δεν    είναι    ευχε(Αντί για τη σελ. 63(ε) Σελ. 63(ζ) Τεύχος 1259-Σελ. 15 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 ρής ο διορισμός καταλλήλου ερμηνέως, να προβή και εις έγγραφον εις ξένην γλώσσαν κατάθεσιν ή απολογίαν, ήτις κατατίθεται εν τη δικογραφία μετά της κατόπιν γενομένης μεταφράσεως κατά την παρ. 1. Ερμηνεύς ερμηνέως Άρθρ.238.-Προκειμένου περί γλώσσης ήκιστα γνωστής, δύναται εν ανάγκη να διορισθή ερμηνεύς του ερμηνέως. Σελ. 64(ζ) Τεύχος 1259-Σελ. 16 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας ΒΙΒΛΙΟΝ ΤΡΙΤΟΝ ΠΡΟΔΙΚΑΣΙΑ ΕΝ ΓΕΝΕΙ ΤΜΗΜΑ Α’ ΑΝΑΚΡΙΣΙΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α’ Γενικοί ορισμοί Σκοπός της ανακρίσεως Άρθρ.239.-1.Σκοπός της ανακρίσεως, είναι η συλλογή των αναγκαίων αποδεικτικών στοιχείων, ίνα βεβαιωθή η τέλεσις εγκλήματος και αποφασισθή αν πρέπη να εισαχθή τις εις δίκην επί τούτω. 2.Επομένως κατά ταύτην ενεργείται παν ό,τι δύναται να συντείνη προς ανακάλυψιν της αληθείας, εξετάζεται και βεβαιούται εξ επαγγέλματος, όχι μόνον η ενοχή αλλά και η αθωότης του κατηγορουμένου, ως και παν στοιχείον αφορών εις την προσωπικότητα αυτού και επιρροήν έχον εις την επιμέτρησιν της ποινής. Του κατηγορουμένου ανηλίκου ερευνάται ειδικώτερον η υγιεινή, ηθική και διανοητική κατάστασις, ο πρότερος βίος, αι οικογενειακαί συνθήκαι και το εν γένει περιβάλλον αυτού. Προς τον σκοπόν τούτον ο ανακρίνων δύναται ν’ αναθέση την συλλογήν των απαιτουμένων πληροφοριών είς τινα των παρά τη επιτοπία εταιρία προστασίας ανηλίκων υπηρετούντων επιμελητών. Τόπος και χρόνος της ανακρίσεως Άρθρ.240.-Ο τόπος και ο χρόνος της ενεργείας της ανακρίσεως είναι αδιάφορος, αρκεί να είναι κατάλληλος. Όθεν δύναται αύτη να γίνη και εν καιρώ νυκτός, ως και κατά τας Κυριακάς και εορτάς. Έγγραφος η ανάκρισις Άρθρ.241.-Η ανάκρισις γίνεται πάντοτε εγγράφως ουχί δε και δημοσίως, επί παρουσία ενός δικαστικού γραμματέως ή δευτέρου ανακριτικού υπαλλήλου ή, ελλείψει αυτών, ενώπιον δύο μαρτύρων εχόντων τα εν τω άρθρ. 150 προσόντα. Εάν δε είναι ανέφικτος η εύρεσις τοιούτων μαρτύρων, ο ανακρίνων υποχρεούται να ενεργήση την ανάκρισιν και μόνος. Περί πάσης ανακριτικής πράξεως συντάσσεται έκθεσις κατά τους νομίμους τύπους. Επ’ αυτοφώρω έγκλημα Άρθρ.242.-1.Επ’ αυτοφώρω έγκλημα υπάρχει, όταν τούτο είναι εν τω πράττεσθαι ή ετελέσθη προσφάτως. Θεωρείται η πράξις τελεσθείσα προσφάτως ιδίως, όταν αμέσως μετ’ αυτήν ο δράστης καταδιώκεται υπό της δημοσίας δυνάμεως ή υπό του παθόντος ή δια δημοσίας κραυγής, ως και όταν κατελήφθη ούτος οπουδήποτε φέρων αντικείμενα ή ίχνη, εξ ων συνάγεται ότι αυτός διέπραξε το έγκλημα εν εγγυτάτω χρόνω. 2.Ουδέποτε θεωρείται συντρέχουσα περίπτωσίς τις των ανωτέρω, αν παρήλθεν ολόκληρος η επομένη ημέρα από της τελέσεως της πράξεως. "3.Τα δια του τύπου τελούμενα εγκλήματα θεωρούνται πάντοτε αυτόφωρα". Η παρ. 3 προσετέθη δια του άρθρ. 10 Ν.Δ. 2493/1953, 8 Αα. 8. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β’ Προανάκρισις Πότε και παρά τίνος ενεργείται Άρθρ.243.-1.Η προανάκρισις ενεργείται παρά παντός ανακριτικού υπαλλήλου, μετά προηγουμένην έγγραφον παραγγελίαν του εισαγγελέως, παρά δε του ανακριτού εις τας παρά του νόμου ωρισμένας περιπτώσεις. «2. Αν από την καθυστέρηση απειλείται άμεσος κίνδυνος ή αν πρόκειται για αυτόφωρο κακούργημα ή πλημμέλημα, όλοι οι κατά τα άρθρα 33 και 34 ανακριτικοί υπάλληλοι είναι υποχρεωμένοι να επιχειρούν όλες τις προανακριτικές πράξεις που είναι αναγκαίες για να βεβαιωθεί η πράξη και να ανακαλυφθεί ο δράστης, έστω και χωρίς προηγούμενη παραγγελία του εισαγγελέα. στην περίπτωση αυτή ειδοποιούν τον εισαγγελέα με το ταχύτερο μέσο και του υποβάλλουν χωρίς χρονοτριβή τις εκθέσεις που συντάχθηκαν. Ο εισαγγελέας, αφού λάβει τις εκθέσεις, ενεργεί σύμφωνα με όσα ορίζονται στα άρθρα 43 κ.ε..» Η παρ.2 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.1 άρθρ.11 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. «3. Οι ανακριτικοί υπάλληλοι καλούν τους μάρτυρες για να εξεταστούν και τους κατηγορουμένους για να απολογηθούν ενώπιόν τους.» άλλως, αφού συγχρόνως ειδοποιήσουν τον οικείον εισαγγελέα, αναθέτουν την εξέτασιν μαρτύρων και την λήψιν απολογιών κατηγορουμένων, όταν πάντες ούτοι είναι κάτοικοι ετέρων περιφερειών, εις τον αρμόδιον ανακριτικόν υπάλληλον, ο οποίος δέον να εκτελέση την τοιαύτην παραγγελίαν, εντός προθεσμίας δέκα ημερών. Τα Ειρηνοδικεία τα εδρεύοντα εις την περιοχήν της τέως Διοικήσεως Πρωτευούσης θεωρούνται όμορα". Η παρ. 3 του άρθρ. 243 αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρο έβδομο Νόμ. 969/1979 κατωτ. σελ. 145. Έναρξη ισχύος από 1.1.80. Η μέσα σε «» πρώτη περίοδος αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.2 άρθρ.11 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. (Αντί για τη σελ. 64,01(α) Σελ. 64,01(β) Τεύχος 1397 Σελ. 23 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.A.β.1 «4. Η διάρκεια της προανάκρισης δεν μπορεί να υπερβεί τους έξι μήνες. Αν συντρέχουν εξαιρετικοί λόγοι, ο χρόνος αυτός μπορεί να παραταθεί για τέσσερις μήνες με έγκριση του εισαγγελέα εφετών.» Η παρ.4 προστέθηκε με την παρ.3 άρθρ.11 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. Πότε η προανάκρισις δεν είναι αναγκαία Άρθρ.244.-Η προανάκρισις δεν είναι αναγκαία προκειμένου περί των πταισμάτων ή των πλημμελημάτων, των υπαγομένων εις την αρμοδιότητα του μονομελούς πλημμελειοδικείου, ως και των κατά την επ’ αυτοφώρω διαδικασίαν των άρθρ. 417 επ. δικαζομένων. Δεν είναι επίσης αναγκαία και επί των λοιπών πλημμελημάτων, αν ενηργήθη προκαταρκτική εξέτασις (άρθρ. 31 παρ. 1α΄). Εις πάσας τας περιπτώσεις ταύτης, ο εισαγγελεύς δύναται αμέσως να καλέση τον κατηγορούμενον απ’ ευθείας εις το ακροατήριον. «Η διενέργεια προανάκρισης, εφόσον συντρέχουν οι προηγούμενες προϋποθέσεις, επιτρέπεται μόνον για τη διεξαγωγή συγκεκριμένων ανακριτικών πράξεων και για εξαιρετικούς λόγους που πρέπει να μνημονεύονται ειδικά στην παραγγελία του εισαγγελέα». Το μέσα σε «» εδάφιο προστέθηκε με το άρθρ.10 Νόμ.3346/16-17 Ιουν.2005 (ΦΕΚ Α΄140), κατωτ.αριθ.30. Περάτωσις προανακρίσεως άρθρ. 279 της δικονομίας. Υπό τας ανωτέρω εγγυήσεις παρέχεται εν τοις άρθροις 44 και 45 το δικαίωμα εις τον κινούντα την ποινικήν δίωξιν όπως εις ωρισμένην περίπτωσιν αναβάλη ή αναστείλη αυτήν έτι δε εις άλλην περίπτωσιν όπως απόσχη ταύτης. Και το μεν άρθρ. 44 αφορά την περίπτωσιν του καταδίκου, όστις διώκεται επί εγκλήματι, ασημάντω εν σχέσει προς την ποινήν την οποίαν ήδη εκτίει, αποβλέπει δε η εν λόγω διάταξις εις την αποφυγήν ματαίας απασχολήσεως της δικαστικής αρχής και της σωφρονιστικής υπηρεσίας, το δε άρθρ. 45, αποβλέπον εις την περίπτωσιν εκβιάσεως διαπραττομένης δια της απειλής αποκαλύψεως κολασίμου τινός πράξεως, ή απάτης, ην αν κατεμήνυεν ο αδικηθείς ήτο ενδεχομένον να αποκαλυφθή εκ της ανακρίσεως ενοχή αυτού επί άλλη συναφεί προς την απάτην πράξει, επιτρέπει εις τον εισαγγελέα να απόσχη της ποινικής διώξεως του εκβιασθέντος ή απατηθέντος, όταν τούτο επιβάλλεται δια την τιμωρίαν του εγκλήματος της εκβιάσεως ή της απάτης οσάκις αύτη εμφανίζεται ασυγκρίτως βαρυτέρα του μη διωκομένου εγκλήματος. Το σχέδιον εν τοις άρθροις 60-62 λύει τα εν τη επιστήμη και τη νομολογία στασιαζόμενα θέματα περί του δυνητικού ή υποχρεωτικού της αναστολής της ποινικής διώξεως, όταν είναι εκκρεμής δίκη ενώπιον του πολιτικού δικαστηρίου επί ζητήματος σχέσιν έχοντος προς την ποινικήν δίκην, ως και περί της επιρροής της αποφάσεως του πολιτικού δικαστηρίου επί της ποινικής δίκης, όταν το σχέσιν έχον προς ταύτην ζήτημα ελύθη ήδη υπό του αρμοδίου δικαστηρίου περί ων τα άρθρα 11 και 12 της πολιτικής δικονομίας και 12 της ποινικής δικονομίας. Τα θέματα ταύτα συζητηθέντα εις επανειλημμένας κοινάς συνεδριάσεις των Επιτροπών των Σχεδίων πολιτικής και ποινικής δικονομίας, λύονται κατα τον προσφορώτερον δια τον σκοπόν της ποινικής διαδικασίας τρόπον. Την απόφασιν του πολιτικού δικαστηρίου εκτιμά το ποινικόν ελευθέρως μετά των άλλων αποδείξεων, μη δεσμευόμενον υπ’ αυτής, μόνον δ’ όταν κατά νόμον απαιτήται να προηγηθή η  απόφασις αύτη, υποχρεούται ν’ αναμείνη την έκδοσίν  της, αναστέλλον την ποινικήν δίωξιν, αλλά και τότε  η εκδοθησομένη απόφασις του πολιτικού δικαστηρίου  δεν     είναι    υποχρεωτική    δια   το   ποινικόν,   είναι Σελίς 11 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 πρόσθετον αποδεικτικόν στοιχείον εκτιμώμενον ελευθέρως. Εις πάσαν άλλην περίπτωσιν το ποινικόν δικαστήριον δικαιούται να εξετάση και κρίνη και περί των αναφυομένων ζητημάτων αστικής φύσεως. Εν σχέσει προς την πολιτικήν αγωγήν, το Σχέδιον, εν τω τμήματι ΙΙΙ, επί τω σκοπώ να διευκολύνη την παρά του ποινικού δικαστηρίου ικανοποίησιν των νομίμων αξιώσεων του εκ του εγκλήματος αδικηθέντος, λαμβανομένου υπ’ όψιν ότι η διαδικασία ενώπιον των πολιτικών δικαστηρίων απαιτεί και χρόνον και δαπάνην σημαντικήν, αφ’ ενός μεν εν άρθρω 65 επιτρέπει εις το ποινικόν δικαστήριον να δεχθή την πολιτικήν αγωγήν και εν μέρει μόνον, παραπέμπον αυτήν εις το πολιτικόν δικαστήριον καθ’ α κεφάλαια την κρίνει ανεκκαθάριστον, αφ’ ετέρου δε εις το επόμενον άρθρον, παρέχει εις τον παθόντα το δικαίωμα να εισαγάγη την περί των νομίμων αξιώσεών του αγωγήν ενώπιον του ποινικού δικαστηρίου και όταν έτι είχεν ήδη εγείρη ταύτην ενώπιον του πολιτικού, εφ’ όσον δεν εξεδόθη οριστική τούτου απόφασις. Ούτω το Σχέδιον απομακρύνεται της αρχής electa una via recluditur regressus ad alteraru, την οποίαν ακολουθεί εν άρθρω 7 η ισχύουσα δικονομία. Εν τω επομένω τμήματι περί των διαδίκων εν τη ποινική δίκη περιέχονται λεπτομερείς περί του κατηγορουμένου διατάξεις (άρθρα 72-81) αίτινες ελλείπουν εκ της ισχυούσης δικονομίας. Ούτω προσδιορίζεται σαφώς τις φέρει την ιδιότητα του κατηγορουμένου, δεδομένου ότι εκ της αναγνωρίσεως της ιδιότητος ταύτης εξαρτάται η άσκησις πλείστων δικαιωμάτων. Ακολούθως παρέχονται διευκολύνσεις εις τον κρατούμενον προς υποβολήν πάσης αιτήσεως ή δηλώσεως, εν συνεχεία δε καθορίζεται λεπτομερώς ο τρόπος της εξακριβώσεως της ταυτότητος του κατηγορουμένου, λαμβανομένου υπ’ όψιν ότι τα ζητήματα της ταυτότητος των διωκομένων προσέλαβον και παρ’ ημίν σοβαράν μορφήν, λόγω της αυξήσεως του πληθυσμού και των νέων μεθόδων τας οποίας μεταχειρίζονται οι εγκληματίαι προς απόκρυψιν της ταυτότητός των. Τέλος εισάγεται η αναστολή της διαδικασίας κατά του ψυχικώς νοσούντος κατηγορουμένου, διότι δεν δύναται να νοηθή δίκη κατ’ ατόμου μη δυναμένου να υπερασπισθή εαυτό. Αναστελλομένης της διώξεως, λαμβάνεται πρόνοια περί τοποθετήσεως του εν προφυλακίσει διατελούντος κατηγορουμένου εν ψυχιατρείω, ως και περί της τύχης των πολιτικών απαιτήσεων του παθόντος. Ακολούθως εν άρθροις 82-88 ρυθμίζονται λεπτομερώς, τα της παραστάσεως εν τη προδικασία του πολιτικώς ενάγοντος, ως και τα αφορώντα εις την συμμετοχήν εν τη ποινική δίκη του αστικώς υπευθύνου (άρθρα 899-5). Η αναγνώρισις της ιδιότητος του διαδίκου εις εκείνον όστις δυνάμει ρητής διατάξεως του νόμου υποχρεούται εις την πληρωμήν των χρηματικών ποινών και εξόδων των επιβληθέντων εις τους έχοντας ποινικήν ευθύνην, εφ’ όσον οι τελευταίοι ούτοι δεν επλήρωσαν, ως και εις τον υπεύθυνον εις αποζημίωσιν ένεκα της διαπράξεως αξιοποίνων πράξεων υπό τρίτων, αποτελεί μίαν αξιόλογον καινοτομίαν του Σχεδίου, ήτις εξυπηρετεί αφ’ ενός μεν αυτόν τούτον, διότι δύναται ούτω να υπεραμυνθή των απόψεών του, αφ’ ετέρου δε τον παθόντα, διότι ούτω δημιουργείται δεδικασμένον εις βάρος του συμμετασχόντος εις την δίκην αστικώς υπευθύνου. Σελίς 12 Εν τοις άρθροις 96-108 καθορίζονται σαφώς τα εν τη προδικασία δικαιώματα των διαδίκων και δη του κατηγορουμένου, κατά τρόπον μη αφιστάμενον ουσιωδώς των ήδη ισχυόντων, δεδομένου ότι επί του σημείου τούτου η ημετέρα νομοθεσία, δια του νόμου ΓΦΜΗ΄ του 1910, μεταρρυθμίσαντος το άρθρον 165 της δικονομίας, εισήγαγε τας φιλελευθέρας αρχάς της λεγομένης φανεράς ανακρίσεως του γαλλικού νόμου του 1897. Ανεξαρτήτως της ασκήσεως των δικαιωμάτων του κατηγορουμένου, το άρθρον 101 του Σχεδίου επιβάλλει εις τον ανακριτήν την υποχρέωσιν όπως άμα τη ενώπιόν του εμφανίσει του κατηγορουμένου, ανακοινοί εις αυτόν το περιεχόμενον των εγγράφων της ανακρίσεως όσον αφορά όμως το δικαίωμα του κατηγορουμένου να λαμβάνη γνώσιν των εγγράφων της ανακρίσεως και αντίγραφα αυτών, εν τω άρθρω τούτω τίθεται περιορισμός, μη υφιστάμενος εις το άρθρον 165 της δικονομίας, καθ’ ο το δικαίωμα τούτο δύναται να ασκήται μόνον κατά πάσαν εξέτασιν, ως και μετά το πέρας της ανακρίσεως, αν όμως η ανάκρισις διαρκή υπέρ τον μήνα, δύναται ο κατηγορούμενος να ασκή το δικαίωμα τούτο άπαξ του μηνός. Ο περιορισμός ούτος, όστις υφίσταται και εν Γαλλία, ετέθη, διότι εθεωρήθη ότι δεν πρέπει άνευ ανάγκης προστασίας την ατομικής ελευθερίας και των δικαιωμάτων του κατηγορουμένου να τίθεται εις κίνδυνον το έργον της ανακρίσεως, δια της ανά πάσαν στιγμήν ανακοινώσεως των εγγράφων αυτής, δι’ ης παραδίδεται έκθετον το έργον της ανακρίσεως εις την διάθεσιν του κατηγορουμένου. Επίσης το Σχέδιον επί των εγκλημάτων φόνου, ληστείας και εκβιάσεως, τα οποία συνήθως εμφανίζονται σκοτεινά ορίζει ότι δύναται, κατ’ απόφασιν του δικαστικού συμβουλίου, να στερηθή ο κατηγορούμενος του δικαιώματος της γνώσεως των εγγράφων, εφ’ όσον χρόνον διαρκεί η ανάκρισις. Άμα τω πέρατι αυτής ασκεί το δικαίωμα, καλούμενος προς τούτο υπό του ανακριτού, υποχρεουμένου να εξετάση τους προταθησομένους υπό του κατηγορουμένου μάρτυρας. Τοιαύτας εξαιρέσεις ως προς πολύ μεγαλύτερον αριθμόν εγκλημάτων, έχει εισαγάγη και η ισχύουσα νομοθεσία δια του ψηφίσματος της 29ης Δεκεμβρίου 1924 και των επακολουθησάντων πολυαρίθμων άλλων νόμων, υπείκουσα εις επιτακτικάς πρακτικάς ανάγκας. Εν τω τμήματι V του Σχεδίου καθορίζεται η καθ’ ύλην αρμοδιότης των ποινικών δικαστηρίων, ήτις παραμένει οία και εν τω ισχύοντι δικαίω, πλην των αφορόντων τα δικαστήρια ανηλίκων, περί ων εγένετο ήδη λόγος ανωτέρω. Αξίαν λόγου εν προκειμένω μεταρρύθμισιν αποτελεί ο διά του Σχεδίου (άρθρα 109-112) προβλεπόμενος περιορισμός του θεσμού της ιδιαζούσης δικαιοδοσίας. Κατά τα άρθρα 36 επ. της ισχυούσης δικονομίας, ως ταύτα ετροποποιήθησαν δια του νόμου 5023 του 1931, έτι δε και βάσει ετέρων ειδικών νόμων, μέγας αριθμός κρατικών λειτουργών  δεν υπάγεται εις την συνήθη δικαιοδοσίαν, αλλά τα  μεν πταίσματα αυτών ανακρίνονται και εκδικάζονται  ανεκκλήτως υπό των πλημμελειοδικών, τα δε πλημμελήματα υπό των εφετών, και τέλος τα κακουργήματα ανακρίνονται, μεν υπό των εφετών και εκδικάζονται υπό των κακουργιοδικών. Αντιθέτως το Σχέδιον έκρινεν  ότι ο εν λόγω θεσμός, ούτω διαμορφούμενος, αποβαίνει  προνόμιον   ωρισμένων    τάξεων,   το   οποίον  αντίκειται 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας εις την σημερινήν περί δικαίου και ισότητος εν τη απονομή της Δικαιοσύνης αντίληψιν, δι’ ο και κατέληξεν εις τον περιορισμόν ταύτης μόνον εις τους δικαστικούς λειτουργούς, από του βαθμού του παρά πρωτοδικείω ή εισαγγελία παρέδρου και άνω, και τους δικηγόρους, ως προς τους οποίους δικαιολογείται η παρέκκλισις από των συνήθων κανόνων της δικαιοδοσίας, λόγω της συνυπηρεσίας αυτών μετά των αποτελούντων το συνήθως καθ’ ύλην αρμόδιον δικαστήριον. Επί πλέον η εξαίρεσις αύτη περιορίζεται μόνον ως προς την εκδίκασιν της κατηγορίας η δίωξις και ανάκρισις γίνεται ως επί παντός, παρ’ οιουδήποτε άλλου, πραττομένου εγκλήματος. Εν τοις άρθροις 116 και 117 του Σχεδίου, ιδιάζουσα προσοχή κατεβλήθη και πάσα δυνατή παρέχεται εγγύησις εις τον αμέσως δικαζόμενον δια πλημμέλημα ή πταίσμα επ’ αυτοφώρω πραχθέν εν τω ακροατηρίω του συνεδριάζοντος δικαστηρίου. Ούτω τίθεται κατά πρώτον ο περιορισμός, ότι η άμεσος εκδίκασις δύναται να γίνη αν το πραχθέν υπάγηται εις την καθ’ ύλην αρμοδιότητα του συνεδριάζοντος ή κατωτέρου αυτού δικαστηρίου, αν δε τούτο είναι το ειρηνοδικείον ή το πταισματοδικείον μόνον πταίσμα επ’ αυτοφώρω δύναται να δικάση, αφ’ ετέρου όμως η τοιαύτη αρμοδιότης καθιερούται αδιακρίτως αν αι επ’ αυτοφώρω καταλαμβανόμεναι πράξεις συνδέωνται μετά θορύβου ή αντιστάσεως, ως απαιτεί το άρθρον 367 της ισχυούσης δικονομίας. Επί εξυβρίσεως ή δυσφημίσεως του δικαστηρίου το Σχέδιον, χάριν της εξασφαλίσεως τω υπαιτίω των αναγκαίων εγγυήσεων δια την ήρεμον και ψύχραιμον του δικαστηρίου κρίσιν, απαιτεί δια την άμεσον εκδίκασιν την εξ άλλων δικαστών συγκρότησιν αυτού, εκτός αν η τοιαύτη σύνθεσις δεν είναι εφικτή, ένεκα λόγου ειδικώς βεβαιουμένου εν τε τοις πρακτικοίς και τη αποφάσει. Η εξαίρεσις όμως αύτη δεν ισχύει όταν υπαίτιος της εξυβρίσεως ή δυσφημήσεως είνε δικηγόρος, εκπληρών καθηκόντα συνηγόρου. Εις την περίπτωσιν ταύτην απαγορεύεται επί πλέον και η σύλληψις του δράστου συνηγόρου. Εν τοις άρθροις 122-131 καθορίζεται η κατά τόπον και η λόγω συναφείας και συναιτιότητος αρμοδιότης, κατά τρόπον αίροντα τας εν τη πράξει ανακυψάσας αμφιβολίας. Το άρθρον 128 περί εκδικάσεως των συναφών εγκλημάτων, αντιστοιχεί προς το άρθρον 33 της ισχυούσης δικονομίας, περιλαμβάνει όμως ουχί μόνον τα κακουργήματα και πλημμελήματα, αλλά και τα πταίσματα. Αι περιπτώσεις συναφείας, απαριθμούμεναι αποκλειστικώς εν τω επομένω άρθρω είναι εξής:α΄)συρροή εγκλημάτων και η τυχαία συναυτουργία, β)τα υπό πολλών κατ’ αλλήλων αδιαφόρως τόπου και χρόνου πραττόμενα αδικήματα και γ΄)η τελευταία περίπτωσις το άρθρου 34 της δικονομίας. Η εκ της συναφείας ή συναιτιότητος αρμοδιότης διατηρείται και μετά την έκλειψιν των λόγων αυτής, εφ’ όσον το επιληφθέν ήδη δικαστήριον είναι καθ’ ύλην αρμόδιον δια τας λοιπάς πράξεις ή τους άλλους κατηγορουμένους. Εν τω Τμήματι VI περί δικαστικών πράξεων καθιερούται εν πρώτοις η διάκρισις της αποφάσεως και του βουλεύματος από της διατάξεως της εκδιδομένης υπό του ανακριτού ή του εισαγγελέως, το επόμενον δε άρθρον ορίζει ότι αι πάσης κατηγορίας δικαστικαί αποφάσεις δέον αν ώσιν ειδικώς και εμπεριστατωμένως ητιολογημέναι. Λεπτομερείς και σαφείς κανόνες τίθενται ακολούθως εν σχέσει προς την σύνταξιν και το περιεχόμενον των πρακτικών των συνεδριάσεων, λαμβάνονται δε πάντα τα δυνατά μέτρα  δια την ακρίβειαν αυτών (άρθρ. 142), καθιερουμένης της επί τούτω ευθύνης του τε συντάσσοντος γραμματέως και του υπογράφοντος προέδρου (άρθρ. 140). Ακολούθως, εν άρθρω 145, ρυθμίζονται οι περιπτώσεις και η διαδικασία της διορθώσεως ή συμπληρώσεως της αποφάσεως και των πρακτικών, ήτις επιτρέπεται μόνον εφ’ όσον αι γενόμεναι παραλείψεις δεν παρήγαγον ήδη ακυρότητα και δεν επέρχεται δια της συμπληρώσεως ουσιώδης μεταβολή. Τ’ αφορώντα εις τας κατά την ποινικήν διαδικασίαν συντασσομένας εκθέσεις ζητήματα ρυθμίζονται επίσης λεπτομερώς εν άρθροις 148-153. Περιορίζεται η μέχρι προσβολής επί πλαστότητι αποδεικτική δύναμις της εκθέσεως μόνον ως προς τα βεβαιούμενα εν αυτή ως ενεργηθέντα υπό του ανακριτικού υπαλλήλου, ενώ ως προς το άλλο περιεχόμενον αυτής, η έκθεσις αποδεικνύει απλώς μέχρις αποδείξεως του εναντίου. Εν πάση περιπτώση το όλον περιεχόμενον αυτής αφίεται εις την ελευθέραν εκτίμησιν του δικαστού, συμφώνως προς το γενικώς κρατούν εν τη ποινική διαδικασία σύστημα της ηθικής αποδείξεως. Εν συνεχεία λαμβάνονται τα πρόσφορα μέτρα προς πραγματικήν επίδοσιν των ποινικών δικογράφων, εντός των επαρκώς οριζομένων προθεσμιών προς εμφάνισιν εις το ακροατήριον (άρθρα 154-169) και εξασφαλίζεται ή έγκαιρος γνώσις υπό του εις ον αφορά το επιδιδόμενον δικόγραφον, συγχρόνως όμως λαμβάνεται πρόνοια αποτροπής της παρελκύσεως της διαδικασίας εκ μέρους δυστρόπου κατηγορουμένου, παρεχομένου εις το δικαστήριον του δικαιώματος να χωρήση εις την πρόοδον της ποινικής δίκης και αν ελλείπη στοιχείον τι του κύρους του αποδεικτικού επιδόσεως, όταν κρίνη δι’ ειδικώς ητιολογημένης αποφάσεως, ότι ο καλούμενος έλαβεν εγκαίρως γνώσιν του περιεχομένου του επιδοθέντος εγγράφου (άρθρον 162). Ίδιον κεφάλαιον αφορά εις τας εν τη ποινική διαδικασία ακυρότητας, καταβληθείσης προσπαθείας όπως τεθούν ωρισμέναι γενικαί γραμμαί εις το ακανθώδες τούτο δικονομικόν πρόβλημα και αρθούν αι ασάφειαι και αι αμφιβολίαι, αίτινες σήμερον υφίστανται εν τη προκειμένη ύλη. Το σχέδιον, λαμβάνον υπ’ όψιν ότι η ποινική διαδικασία απαιτεί ταχύτητα και τείνει εις την εξεύρεσιν της ουσιαστικής αληθείας, περιορίζει τας ακυρότητας εις ας περιπτώσεις πράγματι πρόκειται να προστατευθούν νόμιμα και ουσιώδη συμφέροντα των διαδίκων και δη του κατηγορουμένου, καταργούν ούτω πλείστας περιπτώσεις ακυροτήτων, αίτινες νυν συντελούν μόνον εις την παρέλκυσιν της διαδικασίας. Αξιόλογος εν προκειμένω είναι η διάταξις του άρθρου 170, καθ’ ην ακυρότης επέρχεται, μόνον εις ας περιπτώσεις τούτο ορίζει ρητώς ο νόμος, αποφευγομένης ούτω της επικινδύνου και επισφαλούς ερεύνης περί την έκφρασιν της νομικής διατάξεως και το ουσιώδες ή μη του δια ταύτης επιβαλλομένου τύπου της διαδικασίας, ήτις είναι αναγκαία σήμερον δια να συναχθή συμπέρασμα περί της ακυρότητος ή μη της παρά την διάταξιν του νόμου ενεργηθείσης πράξεως. Αι ακυρότητες διακρίνονται εν τω σχεδίω εις απολύτους, λαμβανομένας και αυτεπαγγέλτως υπ’ όψιν υπό του δικαστηρίου και παρεχούσας λόγον αναιρέσεως του βουλεύματος και της αποφάσεως (άρθρα 484 § Ια΄ και    510 § 4,     Α)  και   εις     σχετικάς.    Αι     πεΣελίς 13 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 ριπτώσεις, απολύτου ακυρότητος ορίζονται περιοριστικώς εν άρθρω 171, εξ αυτών δε όσαι αναφέρονται εις την προδικασίαν, πρέπει να προταθώσι το βραδύτερον μέχρι της αμετακλήτου παραπομπής εις το ακροατήριον, άλλως καλύπτονται. Μεταξύ των απολύτων ακυροτήτων δέον να εξαρθώσιν η μη τήρησις των διατάξεων, των παρεχουσών δικαιώματα εις τον κατηγορούμενον, και η παρά τον νόμον παράστασις του πολιτικώς ενάγοντος εν τη επ’ ακροατηρίω διαδικασία. Η τελευταία αύτη περίπτωσις, μη αποτελούσα νυν, κατά την ισχύουσαν δικονομίαν και την παγίαν νομολογίαν, λόγον αναιρέσεως ειμή μόνον κατά του αφορώντως εις την πολιτικήν αγωγήν μέρους της αποφάσεως, εφ’ όσον εδέξατο ταύτην, εξέθετε τον κατηγορούμενον εις την κατά την διαδικασίαν αντιδικίαν προσώπου, μη νομιμοποιουμένου εις τούτο. Μεταξύ των σχετικών ακυροτήτων κατατάσσσεται (άρθρον 170 §2) η καλουμένη έλλειψις ακροάσεως, ήτις παρέχουσα λόγον προς αναίρεσιν της αποφάσεως (άρθρ. 509 §1 ΙΒ΄) υπάρχει ου μόνον όταν το δικαστήριον δεν απήντησεν εις αίτησιν του κατηγορουμένου ή του εισαγγελέως (ως ενομολογήθη υπό την ισχύουσαν δικονομίαν), αλλά και όταν απέρριψε παρά τον νόμον ταύτην. Πάσα άλλη σχετική ακυρότητος εν τη επ’ ακροατηρίω διαδικασία δημιουργεί λόγον αναιρέσεως της αποφάσεως μόνον εφ’ όσον δεν εκαλύφθη καθ’ ον τρόπον σαφώς ορίζει το σχέδιον (άρθρα 509 §ΙΒ΄, 173 και 174). Εν άρθρω 172 λύεται κατά τρόπον σύμφωνον προς την φύσιν και τους σκοπούς της ποινικής διαδικασίας το ζήτημα του κύρους εγγράφου μη φέροντος το νόμιμον τέλος ή ένσημον. Το επόμενον άρθρον, προς αποφυγήν της κακοπίστου παρακωλύσεως της διαδικασία εκ μέρους των διαδίκων, ορίζει ότι την ακυρότητα δεν δύναται να προτείνη ο διάδικος όταν αύτη προήλθεν εξ ενεργείας η παραλείψεως αυτού ή όταν απεδέξατο ρητώς ταύτην. Κατά δε το άρθρον 174 ή ακυρότης της κλήσεως εις το ακροατήριον και της επιδόσεως καλύπτεται δια της σιωπηράς αποδοχής αυτών, εκδηλουμένης δια της εμφανίσεως του κλητευθέντος και της μη αντιρρήσεως αυτού εις την πρόοδον της δίκης. Το δεύτερον βιβλίον του Σχεδίου πραγματεύεται περί των αποδείξεων. Ενταύθα ουσιώδεις καινοτομίαι είναι αι επόμεναι: 1)Ως προς το αποδεικτικόν μέσον της πραγματογνωμοσύνης, η σπουδαιότης του οποίου, λόγω της συντελουμένης προόδου των θετικών επιστημών, βαίνει συνεχώς αυξάνουσα, το Σχέδιον περιέλαβε λεπτομερείς διατάξεις, αίτινες θέλουσιν αντικαταστήση την λίαν ατελή ρύθμισιν του εν λόγω θεσμού εν τη ισχυούση δικονομία. Εν πρώτοις εν τω Σχεδίω απηλείφθη η διάταξις του άρθρου 107 της δικονομίας περί του υποχρεωτικού χαρακτήρος της πραγματογνωμοσύνης. Είναι προφανές ότι εν ουδεμιά περιπτώσει είναι δυνατόν να θεωρείται το συμπέρασμα οιασδήποτε πραγματογνωμοσύνης ως υποχρεωτικόν δια τον δικαστήν, διότι τούτο αντίκειται προς την θεμελιώδη δικονομικήν αρχήν της ηθικής αποδείξεως. Εν τη ισχυούση δικονομία ουδείς τίθεται κανών ή περιορισμός περί την εκλογήν των προσώπων. Αντιθέτως το Σχέδιον ακολουθούν την εν τη επιστήμη υπάρχουσαν έκδηλον τάσιν όπως η πραγματογνωμοσύνην παύση ασκουμένη εμπειρικώς και ανευθύνως υπό ιδιωτών, περιέχει διατάξεις δι’ ων επιδιώκεται ή οργάνωσις του θεσμού κατά τρόπον εξασφαλίζοντα την από επιστημονικής και ηθικής απόψεως ορθήν επίλυσιν των εν τη ποινική δίκη αναφυομένων προβλημάτων. Ούτω εν  Σελίς 14 Άρθρ.14.-1.Εκτός των εν τω Οργανισμώ των Δικαστηρίων, τω ειδικώ νόμω περί δικαστηρίου κακουργιοδικών και τω παρόντι κώδικι ειδικώς διατεταγμένων, δεν δύναται ν’ ασκήσωσιν εν τη αυτή ποινική υποθέσει έργα ανακριτού, δικαστού, εισαγγελέως ή γραμματέως οι προς αλλήλους συγγενείς εξ αίματος ή εξ αγχιστείας μέχρι και του τρίτου βαθμού. 2.Αποκλείεται επίσης της ασκήσεως των αυτών έργων εν ποινική τινι υποθέσει: α)Ο αδικηθείς εκ του εγκλήματος, εξαιρέσει των υπό του παρόντος κώδικος διατεταγμένων ως προς τα επ’ ακροατηρίων πραττόμενα εγκλήματα (άρθρ. 116 και 117). β)Ο συγγενής εξ αίματος του αδικηθέντος, του κατηγορουμένου ή του αστικώς υπευθύνου, κατ’ ευθείαν μεν γραμμήν απεριορίστως, εκ πλαγίου δε μέχρι και του τετάρτου βαθμού, και εξ αγχιστείας μέχρι και του δευτέρου βαθμού, ή σύζυγος. Ο εκ της αγχιστείας λόγος αποκλεισμού υφίσταται και μετά την λύσιν του γάμου. Επίσης ο διατελών ή διατελέσας επίτροπος ή κηδεμών των αυτών προσώπων ή ο δι’ υιοθεσίας μετ’ αυτών συνδεδεμένος. γ)Ο εν τη αυτή υποθέσει εκπληρώσας έργα συνηγόρου του κατηγορουμένου, του πολιτικώς ενάγοντος, ή του αστικώς υπευθύνου. δ)Ο εν τη αυτή υποθέσει εξετασθείς ως μάρτυς ή γνωμοδοτήσας ως πραγματογνώμων ή τεχνικός σύμβουλος. 3.Ο συμπράξας ως δικαστής εις την έκδοσιν της αποφάσεως αποκλείεται επίσης της ασκήσεως των έργων του δικαστού εν τη δίκη επί εφέσεως ή αιτήσεως αναιρέσεως κατά της αποφάσεως ταύτης. Λόγοι εξαιρέσεως Άρθρ.245.-«1. Η προανάκριση είναι συνοπτική και, αφού κληθεί ο κατηγορούμενος να απολογηθεί πριν από σαράντα οκτώ τουλάχιστον ώρες, περατώνεται: α) με απευθείας κλήση του κατηγορουμένου στο ακροατήριο στις περιπτώσεις του προηγούμενου άρθρου ή β) με πρόταση του εισαγγελέα στο δικαστικό συμβούλιο, σύμφωνα με όσα ορίζονται στην επόμενη παράγραφο, σε πλημμελήματα αρμοδιότητας του τριμελούς πλημμελειοδικείου, γ) σύμφωνα με όσα ορίζονται στην παράγραφο 4 σε πλημμελήματα αρμοδιότητας του μονομελούς πλημμελειοδικείου ή δ) με παραγγελία του εισαγγελέα στον ανακριτή, εφόσον προκύπτει τέλεση κακουργήματος. Στην τελευταία περίπτωση η προανάκριση μπορεί και να διακοπεί κατά τον ίδιο τρόπο.» Η παρ.1 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.1 άρθρ.12 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. Σελ. 64,02(β) Τεύχος 1397 Σελ. 24 «2. Πρόταση στο συμβούλιο γίνεται μόνο στα πλημμελήματα αρμοδιότητας τριμελούς πλημμελειοδικείου και εφόσον ο εισαγγελέας κρίνει ότι δεν υπάρχουν επαρκείς ενδείξεις για την παραπομπή του κατηγορουμένου στο ακροατήριο. Αν υπάρχουν περισσότεροι κατηγορούμενοι και δεν προκύπτουν επαρκείς ενδείξεις σε βάρος μερικών από αυτούς ή πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτη ή να παύσει οριστικά ή προσωρινά η ποινική δίωξη, ο εισαγγελέας μπορεί να χωρίσει την υπόθεση και να την εισάγει μόνο ως προς αυτούς στο δικαστικό συμβούλιο». Η παρ.2 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.2 άρθρ.12 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. "Πρόταση επίσης στο δικαστικό συμβούλιο γίνεται και όταν ο εισαγγελέας εφετών, στον οποίο υποβάλλεται μετά την προανάκριση η δικογραφία, που αφορά πρόσωπα ιδιαζούσης δωσιδικίας, αρμοδιότητας τριμελούς εφετείου, κρίνει ότι δεν συντρέχουν επαρκείς ενδείξεις για την παραπομπή του κατηγορουμένου στο ακροατήριο και παραγγέλλει την εισαγωγή της υποθέσεως στο αρμόδιο δικαστικό συμβούλιο." Το μέσα σε «» τρίτο εδάφιο προστέθηκε με την παρ.1 άρθρ.7 Νόμ.3189/17-21 Οκτ.2003 (ΦΕΚ Α΄243), κατωτ.αριθ.29. "3.Αν από την προανάκριση δεν προέκυψε η ταυτότητα του δράστη ορισμένου εγκλήματος, η δικογραφία τίθεται με πράξη του αρμόδιου εισαγγελέα στο αρχείο. Το ίδιο μπορεί να πράξει ο εισαγγελέας και αν ο δράστης παραμένει άγνωστος μετά από προανάκριση κατά το άρθρ. 243 παρ. 2 εδάφ. α΄. Στην περίπτωση αυτήν η κατά το άρθρ. 43 ποινική δίωξη θεωρείται ότι ασκήθηκε με την έκδοση της πιο πάνω πράξης του εισαγγελέα, η οποία πρέπει να περιέχει και το χαρακτηρισμό του αδικήματος και χρόνο τέλεσής του. Αν ακολούθως αποκαλυφθεί ο δράστης, η δικογραφία ανασύρεται από το αρχείο και συνεχίζεται η ποινική διαδικασία. Αν οι κατηγορούμενοι είναι περισσότεροι, η αρχειοθέτηση γίνεται μόνον ως προς αυτόν που παρέμεινε άγνωστος". Η παρ. 3 προστέθηκε από την παρ. 6 άρθρ. 5 του Νόμ. 1738/18-20 Νοεμ. 1987 (ΦΕΚ Α΄ 200), τόμ. Ι σελ. 116, 51. Σύμφωνα δε με την παρ. 17 του ίδιου άρθρου του άνω Νόμου η διάταξη αυτή ισχύει και για τις υποθέσεις που είναι εκκρεμείς ή για τις οποίες δεν έχει κινηθεί ακόμη ποινική δίωξη. 9.A.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας «4. Στα πλημμελήματα που υπάγονται στην αρμοδιότητα του μονομελούς πλημμελειοδικείου, αν από την προανάκριση ή από την προκαταρκτική εξέταση που τυχόν διατάχθηκε δεν προέκυψαν επαρκείς ενδείξεις για την παραπομπή του κατηγορουμένου στο ακροατήριο ή προέκυψε ότι η κατηγορία είναι νομικά αβάσιμη, ο εισαγγελέας πλημμελειοδικών αρχειοθετεί την υπόθεση με αιτιολογημένη διάταξή του, την οποία υποβάλλει για έγκριση στον εισαγγελέα εφετών, μαζί με τη σχετική δικογραφία. Αν ο εισαγγελέας εφετών δεν εγκρίνει την αρχειοθέτηση, παραγγέλλει στον εισαγγελέα πλημμελειοδικών την παραπομπή του κατηγορουμένου στο ακροατήριο. Αν η ποινική δίωξη κινήθηκε ύστερα από έγκληση του παθόντος, ο εισαγγελέας πλημμελειοδικών επιδίδει την ανωτέρω διάταξη στον εγκαλούντα, ο οποίος έχει το δικαίωμα να προσφύγει κατ' αυτής στον εισαγγελέα εφετών μέσα σε προθεσμία δεκαπέντε ημερών από την επίδοση. Αν η προσφυγή γίνει δεκτή ο εισαγγελέας εφετών παραγγέλλει στον εισαγγελέα πλημμελειοδικών την παραπομπή του κατηγορουμένου στο ακροατήριο. Στην περίπτωση αυτή εφαρμόζεται κατά τα λοιπά αναλόγως το άρθρο 48 του Κ.Π.Δ.. 5. Αν μετά την αρχειοθέτηση και πριν από την παραγραφή της πράξης προκύψουν νέα περιστατικά ή στοιχεία που κατά την κρίση του εισαγγελέα δικαιολογούν την επανεξέταση της υπόθεσης, αυτός την ανασύρει από το αρχείο με έγκριση του εισαγγελέα εφετών και ενεργεί σύμφωνα με τις διατάξεις των παραγράφων 1 έως 3. Όσο χρόνο ισχύει η αρχειοθέτηση, η διάταξη του εισαγγελέα πλημμελειοδικών παράγει τα έννομα αποτελέσματα της παραγράφου 1 του άρθρου 57.» Οι παρ.4 και 5 προστέθηκαν με την παρ.3 άρθρ.12 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ΄ Κυρία ανάκρισις Παρά τινος ενεργείται Άρθρ.246.-1.Η κυρία ανάκρισις ενεργείται μόνον παρά του ανακριτού, μετά προηγουμένην έγγραφον παραγγελίαν του εισαγγελέως, μνημονεύουσαν ωρισμένως και ειδικώς την αξιόποινον πράξιν και την προβλέπουσαν αυτήν ποινικήν διάταξιν. «2. Ο εισαγγελέας μπορεί να δώσει την παραγγελία προς τον ανακριτή, σε οποιοδήποτε στάδιο της προανάκρισης και αμέσως μετά την κίνηση της ποινικής δίωξης.» Η παρ.2 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.1 άρθρ.13 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. «3. Τέτοια παραγγελία δίνει ο εισαγγελέας: α) σε κακουργήματα, β) σε πλημμελήματα στα οποία κατά την κρίση του συντρέχει περίπτωση να επιβληθούν περιοριστικοί όροι στον κατηγορούμενο κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 282.» Η παρ.3 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.2 άρθρ.13 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. Διαφωνία ανακριτού Άρθρ.247.-1.Ο ανακριτής έχει το δικαίωμα να μη ενδώση εις την παραγγελίαν του εισαγγελέως προς ενέργειαν κυρίας ανακρίσεως μόνον όταν θεωρή εαυτόν αναρμόδιον ή όταν η πράξις δεν φέρη αξιόποινον χαρακτήρα ή παρεγράφη το αξιόποιον αυτής ή υφίστανται λόγοι κωλύοντες την ποινικήν δίωξιν ή αναστέλλοντες αυτήν. 2.Κατά τας περιπτώσεις ταύτας αποφαίνεται επί της διαφωνίας το δικαστικόν συμβούλιον. Ενέργεια ανακριτού Άρθρ.248.-1.Άμα λάβη ο ανακριτής την παραγγελίαν του εισαγγελέως, επιχειρεί πάσας τας αναγκαίας κατ’ οικείαν κρίσιν ανακριτικάς πράξεις προς εξακρίβωσιν του εγκλήματος και των υπαιτίων αυτού, λαμβάνει δ’ υπ’ όψει και τας τυχόν προτάσεις του εισαγγελέως, αν κρίνη ταύτας σκοπίμους. 2.Οφείλει προσέτι να βεβαιώση την εκ του  εγκλήματος προξενηθείσαν ζημίαν, αν τούτο είναι αναγκαίον δια την επί του εγκλήματος ή περί τινος περιστάσεως αυτού δικαστικήν κρίσιν ή αν ο αδικηθείς παρίσταται ως πολιτικώς ενάγων. 3.Εάν προηγήθη προανάκρισις, ο ανακριτής επιχειρεί εκ νέου τας ήδη γενομένας ανακριτικάς πράξεις, όταν αύται χρήζουσιν συμπληρώσεως ή δεν εγένοντο κατά τους νομίμους τύπους ή όταν κρίνη τούτο σκόπιμον. «4.Ο ανακριτής οφείλει να περατώσει την κύρια ανάκριση μέσα σε ένα έτος και τη συμπληρωματική ανάκριση μέσα σε τρεις μήνες αφότου η δικογραφία περιέλθει σε αυτόν. Οι προθεσμίες αυτές μπορούν να παραταθούν τμηματικά μέχρι έξι (6) μήνες και 2 μήνες, με αιτιολογημένη σε κάθε περίπτωση απόφαση του οικείου δικαστικού συμβουλίου, στο οποίο ο ανακριτής απευθύνεται πριν από τη συμπλήρωση των πιο πάνω προθεσμιών. Κατ’ εξαίρεση για τα Πρωτοδικεία Αθηνών, Πειραιώς και Θεσσαλονίκης, η παράταση μπορεί να δοθεί με τις προϋποθέσεις του προηγούμενου εδαφίου, για ένα  (1) έτος και έξι (6) μήνες, αντίστοιχα» Η παρ. 4 προστέθηκε από την παρ. 4 άρθρ. 18 Νόμ. 2721/3-3 Ιουν. 1999 (ΦΕΚ Α΄ 112), κατωτ. αριθ. 24. (Αντί για τη σελ. 65(δ) Σελ. 65(ε) Τεύχος 1366 Σελ. 57 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 Επιτόπιος μετάβασις του ανακριτού Άρθρ.249.-1.Ο ανακριτής δύναται να μεταβαίνη προς ενέργειαν ανακρίσεων και εκτός της έδρας του ή και εις ετέραν δικαστικήν περιφέρειαν, κατά μεν την πρώτην περίπτωσιν, μετά σύμφωνον γνώμην του παρά πλημμελειοδίκαις εισαγγελέως, κατά δε την δευτέραν, αν εγκρίνη τούτο ο παρ’ εφέταις εισαγγελεύς. Εις την τελευταίαν ταύτην περίπτωσιν ειδοποιείται ο παρ’ εφέταις εισαγγελεύς της περιφερείας, εις ην πρόκειται να ενεργηθή η ανάκρισις, ασκών από της ειδοποιήσεως ταύτης την εν άρθρ. 35 εποπτείαν. 2.Τας πράξεις, αίτινες πρόκειται να ενεργηθώσιν εκτός της έδρας του, αλλ’ εντός της ιδίας  αυτού   δικαστικής  περιφερείας,   δύναται   ο   ανακριτής να αναθέση εις έτερον ανακριτικόν υπάλληλον, εκτός δε της περιφερείας του δύναται να αναθέση την ενέργειαν τούτων εις τον αρμόδιον ανακριτήν ή ανακριτικόν υπάλληλον, ειδοποιών συγχρόνως τον οικείον εισαγγελέα. "3.Εις εξαιρετικάς περιπτώσεις ο ανακριτής δύναται να αναθέση την ενέργειαν ωρισμένων πράξεων εις έτερον ανακριτήν ή εις οιονδήποτε προανακριτικόν υπάλληλον της έδρας του, ειδοποιών συγχρόνως τον οικείον εισαγγελέα εφετών". Η παρ. 3 αντικατεστάθη ως άνω δια του άρθρ. 19 του Νόμ. 495/1976 (τόμ. 4Α σελ. 344,07). Εξουσία ανακριτού Άρθρ.250.-1.Ο ανακριτής έχει το δικαίωμα και οφείλει να επεκτείνει την δίωξιν κατά πάντων των συμμετασχόντων εις την αυτήν πράξιν, ουχί δε και εις ετέραν, έστω και συναφή. 2.Εάν κατά την δίοδον της ανακρίσεως ανακαλυφθώσιν και άλλαι αξιόποινοι πράξεις, διωκόμεναι εξ επαγγέλματος, ο ανακριτής ανακοινοί ταύτας εις τον εισαγγελέα, χωρίς εν τω μεταξύ να κωλύεται εις την ενέργειαν των κατεπειγουσών ανακριτικών πράξεων προς βεβαίωσιν αυτών. Εν τη περιπτώσει ταύτη ο εισαγγελεύς ενεργεί κατά τας διατάξεις του άρθρ. 43 του παρόντος κώδικος. ΤΜΗΜΑ ΙΙ. ΑΝΑΚΡΙΤΙΚΑΙ ΠΡΑΞΕΙΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄ Γενικαί διατάξεις Καθήκοντα του ενεργούντος την ανάκρισιν Άρθρ.251.-Ο ανακριτής και οι «στα άρθρα 33 και 34» ανακριτικοί υπάλληλοι, λαμβάνοντες παραγγελίαν του εισαγγελέως ή, κατά τας περιπτώσεις του άρθρ. 243 παρ. 2, αυτεπαγγέλτως,  Σελ.66(ε) Τεύχος 1366 Σελ. 58 οφείλουσιν αμελλητί να συλλέγωσι πληροφορίας περί του εγκλήματος και των υπαιτίων αυτού, να εξετάζωσι μάρτυρας και κατηγορουμένους, να μεταβαίνωσιν επί τόπου προς ενέργειαν αυτοψίας παραλαμβάνοντες μεθ’ εαυτών, αν υφίσταται ανάγκη, ιατροδικαστάς ή άλλους πραγματογνώμονας, να ενεργώσιν ερεύνας, να καταλαμβάνωσι τα πειστήρια και εν γένει να πράττωσι παν ό,τι είναι αναγκαίον προς συλλογήν και διατήρησιν των αποδείξεων και προς εξασφάλισιν των ιχνών του εγκλήματος. Η μέσα σε «» φράση αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.1 άρθρ.14 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. Δικαιώματα του ενεργούντος την ανάκρισιν. Θορυβούντες. Άρθρ.15.-Άπαντα τα εν τω προηγουμένω άρθρω δικαστικά πρόσωπα είναι εξαιρετέα δια τε τους εν τω αυτώ άρθρω μνημονευομένους λόγους αποκλεισμού και προσέτι εάν διήγειραν ή διεγείρωσιν υπονοίας μεροληψίας, ήτοι εάν υφίστανται γεγονότα ικανά να δικαιολογήσωσιν εμφανώς δυσπιστίαν επί το αμερόληπτον αυτών. Ο εν γένει τρόπος της διευθύνσεως της διαδικασίας ή της υποβολής ερωτήσεων προς μάρτυρας και κατηγορουμένους δεν δύναται καθ’ εαυτόν να θεμελιώση τον λόγον τούτον της εξαιρέσεως. Υπό τίνων και πότε προτείνεται η εξαίρεσις Άρθρ.252.-1.Κατά την ενέργειαν αυτοψίας, ερεύνης και κατασχέσεως, οι εν τω προηγουμένω άρθρω αναφερόμενοι, έχουσι δικαίωμα να κλείωσιν ολοκλήρους κατοικίας ή μέρος αυτών, να επιθέτωσι σφραγίδας, να διορίζωσι φύλακας και εν γένει να λαμβάνωσι πάντα τα πρόσφορα μέτρα, ώστε να μη υπεξαιρεθώσιν, υπεξαχθώσιν ή μεταβληθώσιν αντικείμενα χρήσιμα εις την ανάκρισιν, μηδέ να απομακρυνθώσιν ή να υπεκφύγωσι τας ερεύνας των άνθρωποι ύποπτοι. 2.Δύνανται προσέτι να διατάξωσι όπως μη απομακρυνθή ουδείς προ του πέρατος της ερεύνης κι όπως επαναχθώσιν οι απομακρυνθέντες. 3.Εάν κατά την ενέργειαν των ανωτέρω ή άλλων ανακριτικών πράξεων διαταράττη τις καθ’ οιονδήποτε τρόπον την ησυχίαν και την ευταξίαν ή εναντιώται εις τα διαταχθέντα μέτρα, οι εν τω προηγουμένω άρθρω αναφερόμενοι έχουσι το δικαίωμα να διατάξωσι την απομάκρυνσιν αυτού, αν δ’ επιμένη ούτος θορυβών ή εναντιούμενος, δύνανται να διατάξωσι την μέχρις 24 ωρών κράτησίν του. Περί τούτου γίνεται μνεία εις την έκθεσιν της ανακρίσεως. Όταν θορυβών ή εναντιούμενος είναι συνήγορος τινος των δια δίκων έχουσιν οι επί της ανακρίσεως το δικαίωμα να διατάξωσι μόνον την απομάκρυνσίν του, ήτις, αν αρνήται ούτος να υπακούση, εκτελείται βιαίως. Εν τη περιπτώσει ταύτη οι ανωτέρω οφείλουσι να διορίσωσιν εις τον κατηγορούμενον άλλον συνήγορον, όπου ο νόμος επιβάλλει τούτο. 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄ Έρευναι Προϋποθέσεις προς ενέργειαν ερεύνης Άρθρ.253.-Έρευνα τότε μόνον γίνεται όταν, διεξαγομένης ανακρίσεως επί κακουργήματι ή πλημμελήματι, μετά λόγου δύναται να υποτεθή, ότι η βεβαίωσις του εγκλήματος, η ανακάλυψις ή η σύλληψις των δραστών ή τέλος η βεβαίωσις ή η αποκατάστασις της προξενηθείσης ζημίας μόνον δι’ αυτού του μέσου δύναται να κατορθωθή ή ευκολυνθή. Ανακριτικές πράξεις επί εγκληματικών οργανώσεων «Άρθρ. 253Α.-1.-«Ειδικά για τις αξιόποινες πράξεις των παρ.1 και 2 του άρθρ.187 και για τις αξιόποινες πράξεις του άρθρ.187Α του Ποινικού Κώδικα η έρευνα μπορεί να συμπεριλάβει και τη διενέργεια». Το μέσα σε «» πρώτο εδάφιο αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.1 άρθρ.42 Νόμ.3251/8-9 Ιουλ.2004 (ΦΕΚ Α΄127), κατωτ.σελ.160,61. α) ανακριτικής διείσδυσης, με την τήρηση των εγγυήσεων και τις διαδικασίες των επόμενων παραγράφων και όπως κατά τα λοιπά η διείσδυση προβλέπεται στην παράγραφο 1 του άρθρου 25Β του ν. 1729/1987 «Καταπολέμηση της διάδοσης των ναρκωτικών, προστασία των νέων και άλλες διατάξεις» όπως ισχύει, και στην παράγραφο 1 του άρθρου 5 του ν. 2713/1999 «Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων της Ελληνικής Αστυνομίας και άλλες διατάξεις», εφόσον η ανακριτική διείσδυση περιορίζεται στις πράξεις που είναι απολύτως αναγκαίες για τη διακρίβωση εγκλημάτων, την τέλεση των οποίων τα μέλη της οργάνωσης είχαν προαποφασίσει, β) ελεγχόμενων μεταφορών, με την τήρηση των ίδιων εγγυήσεων και διαδικασίες, όπως κατά τα λοιπά οι μεταφορές αυτές προβλέπονται στο άρθρο 38 του ν. 2145/ 1993 «Ρύθμιση θεμάτων εκτελέσεων ποινών επιταχύνσεως και εκσυγχρονισμού των διαδικασιών απονομής της δικαιοσύνης και άλλων θεμάτων», όπως ισχύει,  γ) άρσης του απορρήτου, με την τήρηση των ίδιων εγγυήσεων και διαδικασίες, όπως κατά τα λοιπά η άρση αυτή προβλέπεται στα άρθρα 4 και 5 του ν. 2225/1994 «Για την προστασία της ελευθερίας της ανταπόκρισης και επικοινωνίας και άλλες διατάξεις», δ) καταγραφής δραστηριότητας ή άλλων γεγονότων εκτός κατοικίας με συσκευές ήχου ή εικόνας ή με άλλα ειδικά τεχνικά μέσα με την τήρηση των ίδιων εγγυήσεων και διαδικασίες, όπως κατά τα λοιπά η καταγραφή προβλέπεται στην παράγραφο 4 του άρθρου 6 του παραπάνω ν. 2713/1999 και ε) συσχέτισης ή συνδυασμού δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, με την τήρηση των ίδιων εγγυήσεων και διαδικασίες και υπό τους ουσιαστικούς όρους και προϋποθέσεις του ν. 2472/1997 «Προστασία του ατόμου από την επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα.» «2. Οι ανακριτικές πράξεις της προηγούμενης παραγράφου διεξάγονται μόνο:  α) αν προκύπτουν σοβαρές ενδείξεις ότι έχει τελεσθεί αξιόποινη πράξη των παραγράφων 1 και 2 του άρθρου 187 ή αξιόποινη πράξη του άαρθρ. 187Α του Ποινικού Κώδικα , β) αν η εξάρθρωση της εγκληματικής οργάνωσης ή η εξιχνίαση των τρομοκρατικών πράξεων του άρθρ.187Α είναι διαφορετικά αδύνατη ή ιδιαιτέρως δυσχερής». Η παρ.2 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.2 άρθρ.42 Νόμ.3251/8-9 Ιουλ.2004 (ΦΕΚ Α΄127), κατωτ.σελ.160,61. 3. Για τη διενέργεια των αναφερόμενων στην παράγραφο 1 ανακριτικών πράξεων, καθώς και για το απολύτως αναγκαίο χρονικό διάστημα που απαιτείται για την επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού αποφαίνεται με ειδικά αιτιολογημένο βούλευμά του το αρμόδιο δικαστικό συμβούλιο μετά από πρόταση του εισαγγελέα. Σε εξαιρετικά επείγουσες περιπτώσεις την έρευνα μπορεί να διατάξει ο εισαγγελέας ή ο ανακριτής. Στην περίπτωση αυτή ο εισαγγελέας ή ο ανακριτής είναι υποχρεωμένοι να εισαγάγουν το ζήτημα στο αρμόδιο δικαστικό συμβούλιο μέσα σε προθεσμία τριών ημερών. Διαφορετικά η ισχύς της σχετικής διάταξης παύει αυτοδικαίως με τη λήξη της τριήμερης προθεσμίας.  4. Κάθε στοιχείο ή γνώση που αποκτήθηκε κατά τη διενέργεια των αναφερόμενων στην παράγραφο 1 ανακριτικών πράξεων μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για τους λόγους που όρισε το δικαστικό συμβούλιο. Κατ' εξαίρεση επιτρέπεται τα στοιχεία αυτά ή οι αποκτηθείσες γνώσεις να χρησιμοποιηθούν για τη βεβαίωση εγκλήματος, τη σύλληψη δραστών και την εξάρθρωση άλλης εγκληματικής οργάνωσης, εφόσον το δικαστικό συμβούλιο αποφανθεί ειδικώς περί αυτού. 5. Οι διατάξεις του παρόντος άρθρου εφαρμόζονται και κατά τη διενέργεια των αντίστοιχων ερευνών που προβλέπονται σε ειδικούς ποινικούς νόμους των οποίων οι ρυθμίσεις εξακολουθούν να ισχύουν, εφόσον δεν έρχονται σε αντίθεση με τις διατάξεις του παρόντος.» Το άρθρ.253Α προστέθηκε από το άρθρ.6 Νόμ.2928/25-27 Ιουν.2001 (ΦΕΚ Α΄141), κατωτ.αριθ.26 (Αντί για τη σελ.66,01) Σελ. 66,01(α) Τεύχος 1397 Σελ. 25 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.A.β.1 Κατ’ οίκον έρευνα εν καιρώ νυκτός Άρθρ.254.-1.Η εν ιδιωτική κατοικία έρευνα εν καιρώ νυκτός επιτρέπεται εις τας εξής περιπτώσεις και μόνον εις τον εισαγγελέα, τον ανακριτήν, τους ειρηνοδίκας ή πταισματοδίκας και εν ελλείψει ή κωλύματι τούτων, εις τους αξιωματικούς της χωροφυλακής και της αστυνομίας πόλεων: α)αν πρόκηται να συλληφθή πρόσωπον όπερ νομίμως διώκεται, β)αν τις καταλαμβάνεται επ’ αυτοφώρω διαπράττων εντός της κατοικίας κακούργημα ή πλημμέλημα, γ)αν γίνηται συνάθροισις εις ιδιωτικήν οικίαν, ένθα κατ’ επάγγελμα διενεργούνται τυχηρά παίγνια ή χρησιμεύει αύτη ως τόπος κατ’ επάγγελμα ασκουμένης ακολασίας και δ)εάν πρόκηται περί χώρων, οίτινες είναι εις πάντας προσιτοί κατά την νύκτα. 2.Η διάρκεια της νυκτός ορίζεται ως εξής: από 1ης Οκτωβρίου μέχρι 31ης Μαρτίου, από της 8ης μ.μ. μέχρι της 6ης πρωϊνής, από δε της 1ης Απριλίου μέχρι της 30ης Σεπτεμβρίου από της 9ης μ.μ. μέχρι της 5ης πρωϊνής. Σελ. 66,02(α) Τεύχος 1397 Σελ. 26 9.A.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας  Άρθρον 255 Διατυπώσεις κατ’ οίκον ερεύνης 1.Ο ενεργών την κατ’ οίκον έρευναν εις τας περιπτώσεις των άρθρ. 253 και 254 προσλαμβάνει και έτερον ανακριτικόν υπάλληλον, μεθ’ ου συμπράττει, εάν δεν προσελήφθη τοιούτος κατ’ εφαρμογήν του άρθρ. 150. Εάν εύρη την θύραν κεκλεισμένην, αρνείται δ’ ο ένοικος το άνοιγμα, δύναται ο ενεργών την έρευνα να εκβιάση τούτο παρουσία του προσληφθέντος ανακριτικού υπαλλήλου.-2.Εάν η έρευνα ενεργήται παρ’ αξιωματικού ή υπαξιωματικού της χωροφυλακής ή παρ’ αξιωματικού της αστυνομίας πόλεων, ως δεύτερος ανακριτικός υπάλληλος προσλαμβάνεται δικαστικός λειτουργός, εφ’ όσον ευρίσκεται τοιούτος εν τω τόπω, ένθα πρόκειται να ενεργηθή η κατ’ οίκον έρευνα, άλλως προσλαμβάνεται ο πρόεδρος της κοινότητος.-3.Αντίγραφον της περί ερεύνης εκθέσεως δίδεται ατελώς εις τον ένοικον της οικίας, ένθα ενηργήθη αύτη, επί τη προφορική αιτήσει του. Άρθρον 256 Τρόπος διεξαγωγής Εν ταις κατ’ οίκον ερεύναις δέον να αποφεύγηται επιμελώς πάσα περιττή δημοσιότης και πάσα μη απολύτως αναγκαία ενόχλησις των ενοίκων, ωσαύτως να καταβάλλεται μέριμνα δια την υπόληψιν αυτών και διαφύλαξιν των ατομικών μυστικών, άτινα να σχετίζονται προς την κατηγορουμένην πράξιν και όλη η ενέργεια να διεξάγηται μετά πάσης ευπρεπείας και κοσμιότητος. Ο ένοικος των διαμερισμάτων, άτινα θα ερευνηθώσιν, δέον να προσκαλήται παρά του ενεργούντος την έρευναν, όπως παρευρίσκεται κατά την διεξαγωγήν ταύτης. Εν περιπτώσει απουσίας αυτού προσκαλείται, όπως παραστή, εις των γειτόνων. Άρθρον 257 Σωματικαί έρευναι 1.Σωματική έρευνα ενεργείται, επί μεν κατηγορουμένων όταν ο ανακρίνων ήθελε κρίνει τούτο ένεκα σπουδαίων λόγων χρήσιμον προς ανακάλυψιν της αληθείας, επί δε τρίτων προσώπων, όταν υφίσταται βαρεία και βάσιμος υπόνοια ή απόλυτος ανάγκη. Πρέπει δε να διεξάγηται πάντοτε κατά τρόπον μη θίγοντα, κατά το εφικτόν, την αιδώ του προσώπου.-2.Η σωματική έρευνα επί γυναικός πρέπει να διεξάγηται παρουσία του ενεργούντος ταύτην ανακριτικού υπαλλήλου, δια γυναικός της ιδίας αυτού εκλογής, διδούσης τον όρκον του πραγματογνώμονος. Κατά τα λοιπά εφαρμόζονται αναλόγως τα εν τω άρθρω 199 οριζόμενα.-3.Η σωματική έρευνα πρέπει να γίνηται ιδιαιτέρως και κεχωρισμένως δι’ έκαστον πρόσωπον. Εάν ζητήται ωρισμένον πράγμα ή έγγραφον, ο ενεργών την έρευναν προσκαλεί προηγουμένως τον κατέχοντα, όπως παραδώση τούτο. Άρθρον 258 Σύνταξις εκθέσεως και μεσεγγύησις Περί πάσης ερεύνης συντάσσεται έκθεσις άμα τω πέρατι αυτής, κατά τα άρθρ. 149 επ. Τα ευρεθέντα πράγματα υποβάλλονται εις κατάσχεσιν και μεσεγγύησιν, τηρουμένων των άρθρων 259 και 264-266. Άρθρον 259 Μεσεγγύησις Ο ενεργών την ανάκρισιν δύναται να προβαίνη εν παντί χρόνω εις μεσεγγύησιν πραγμάτων ή εγγράφων σχετιζομένων με το έγκλημα και όταν ταύτα δεν κατεσχέθησαν, αλλ’ απλώς παρεδόθησαν εις αυτόν. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ’ Κατάσχεσις Άρθρον 260 Κατάσχεσις παρά τραπέζαις και άλλοις ιδρύμασιν 1.Παρά ταις τραπέζαις ή άλλοις ιδρύμασι, δημοσίοις ή ιδιωτικοίς, οι εν τω άρθρω 251 αναφερόμενοι δύνανται να προβαίνωσιν αυτοπροσώπως εις κατάσχεσιν τίτλων αξιών, ποσοτήτων κατατεθειμένων εις τρέχοντα λογαριασμόν και παντός άλλου κατατεθειμένου πράγματος ή εγγράφου και όταν ταύτα περιέχωνται εις κιβωτίδια ασφαλείας έστω και εάν δεν ανήκωσιν εις τον κατηγορούμενον ή δεν είναι εγγεγραμμένα επ’ ονόματί του, αρκεί να σχετίζωνται προς το έγκλημα.-2.Οι εν τη προηγουμένη παραγράφω δικαιούνται να εξετάσωσι την αλληλογραφίαν και πάσας τας πράξεις της τραπέζης ή του ιδρύματος, ίνα εξιχνιάσωσι τα κατασχετέα πράγματα ή ίνα βεβαιώσωσι άλλας περιστάσεις χρησίμους προς ανακάλυψιν της αληθείας, προβαίνοντες εν περιπτώσει αρνήσεως εις έρευναν και κατάσχεσιν των χρησίμων εγγράφων και πραγμάτων. Σελίς 67 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 Άρθρ.16.-1.Την εξαίρεσιν δικαιούνται να προτείνωσιν ο εισαγγελεύς ο κατηγορούμενος ο πολιτικώς ενάγων και ο αστικώς υπεύθυνος. 2.Η περί εξαιρέσεως αίτησις υποβάλλεται κατά μεν το στάδιον της ανακρίσεως, μέχρι της υπό του ανακριτού μετά την τελευταίαν ανακριτικήν πράξιν παραδόσεως των εγγράφων εις τον εισαγγελέα (άρθρ. 308), κατά δε την κυρίαν διαδικασίαν προ της ενάρξεως της συζητήσεως (άρθρ. 339) και τέλος κατά την ενώπιον του δικαστικού συμβουλίου διαδικασίαν προ της εκδόσεως του βουλεύματος. Προς τούτο οι διάδικοι δικαιούνται να λάβωσι γνώσιν της συνθέσεως του συμβουλίου άμα τη υποβολή εις αυτό της προτάσεως του εισαγγελέως. Εάν ζητήται η εξαίρεσις ολοκλήρου πολυμελούς δικαστηρίου (άρθρ. 136 εδαφ α΄) η αίτησις εγχειρίζεται οκτώ τουλάχιστον ημέρας προ της προς συζήτησιν της υποθέσεως ωρισμένης. «3.Οι αιτήσεις εξαίρεσης κατά των δικαστικών προσώπων που συμπράττουν ή πρόκειται να συμπράξουν στην ίδια διαδικασία υποβάλλονται εφάπαξ ως προς όλους τους λόγους εξαίρεσης και κατά όλων των προσώπων αυτών πριν από την επιχείρηση της διαδικαστικής ενέργειας. Το δικαστήριο αποφαίνεται με ενιαία απόφαση. Κάθε μεταγενέστερη αίτηση δεν λαμβάνεται υπόψη, εκτός αν ταυτόχρονα αποδεικνύεται ότι ο λόγος της εξαίρεσης έγινε γνωστός ή ανέκυψε μεταγενέστερα». Η παρ. 3, αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ. 1 άρθρ. 5, Νόμ. 2298/1995, ΦΕΚ Α΄ 62 (τόμ. 10 σελ. 154,221). «4. Δεν επιτρέπεται αίτηση εξαίρεσης: α) μελών ή του εισαγγελέα ή του γραμματέα του δικαστηρίου ή του δικαστικού συμβουλίου, που αποφασίζει για την αίτηση εξαίρεσης κατά το άρθρο 20, β) τόσων μελών από καθένα των ποινικών τμημάτων του Αρείου Πάγου, ώστε με τα λοιπά μέλη να μην είναι δυνατή η συγκρότηση του δικαστηρίου κατά τον κανονισμό λειτουργίας του Αρείου Πάγου, γ) περισσοτέρων των πέντε αντεισαγγελέων του Αρείου Πάγου, δ) περισσοτέρων των οκτώ δικαστών ή δύο εισαγγελέων συνολικά για κάθε δικαστήριο ή εισαγγελία, όπου υπηρετούν πράγματι τουλάχιστον δώδεκα δικαστές ή τρεις εισαγγελείς αντίστοιχα, ε) περισσοτέρων των τεσσάρων δικαστών για κάθε δικαστήριο στο οποίο υπηρετούν τουλάχιστον επτά δικαστές και περισσοτέρων των δύο όταν υπηρετούν λιγότεροι των επτά δικαστών.» Η παρ.4 προστέθηκε από την παρ.1 άρθρ.7 Νόμ.3090/24-24 Δεκ.2002 (ΦΕΚ Α΄329) κατωτ.αριθ.27. (Μετά τη σελ.24,02) Σελ. 24,03 Τεύχος 1357 Σελ. 49 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Περιεχόμενον και παραδεκτόν της αιτήσεως Άρθρον 261 Υποχρέωσις παραδόσεως εγγράφων Οι δημόσιοι εν γένει υπάλληλοι, οι επιτετραμμένοι έστω και προσκαίρως δημοσίαν υπηρεσίαν και τα λοιπά εν άρθρω 212 αναφερόμενα πρόσωπα, οφείλουσι να παραδώσωσιν εις την δικαστικήν αρχήν τα έγγραφα και εν πρωτοτύπω έτι, εάν διαταχθώσιν υπό του ανακρίνοντος και παν άλλο αντικείμενον υπάρχον παρ’ αυτοίς ένεκα των καθηκόντων των, του λειτουργήματος ή του επαγγέλματος αυτών, εκτός εάν δηλώσωσιν εγγράφως, και αναιτιολογήτως έτι, ότι πρόκειται περί διπλωματικού ή στρατιωτικού μυστικού ή αναγομένου εις την ασφάλειαν του Κράτους ή περί μυστικού του λειτουργήματος ή του επαγγέλματος αυτών. Άρθρον 262 Κατάσχεσις των εγγράφων 1.Εάν ο ενεργών την κατάσχεσιν νομίζη, ότι η κατά το άρθρ. 261 δήλωσις δεν είναι αληθής, πρόκειται δε κατά την δήλωσιν ταύτην περί μυστικού του Κράτους εκ των εν τω άρθρω 261 αναφερομένων, σφραγίζει το έγγραφον ή κατ’ άλλον τρόπον εξασφαλίζει αυτό, χωρίς να λάβη γνώσιν του περιεχομένου τούτου και αναφέρεται εις τον εισαγγελέα των εφετών, όστις ειδοποιεί τον Υπουργόν της Δικαιοσύνης, δικαιούμενον να επιτρέψη ή μη την κατάσχεσιν, επιφυλαττομένης της ποινικής και πάσης άλλης ευθύνης εάν η δήλωσις αποδειχθή ψευδής. – 2.Έρευνα οιαδήποτε και κατάσχεσις παντός εγγράφου κατατεθειμένου παρά τω Υπουργείω των Εξωτερικών επιτρέπεται μόνον κατόπιν αδείας των Υπουργών των Εξωτερικών και Δικαιοσύνης, οίτινες παρέχουσι ταύτην, εφ’ όσον, κατά την κρίσιν των, δεν παραβλάπτονται τα εθνικά συμφέροντα.3.Εάν ο κάτοχος δηλώση ότι πρόκειται περί μυστικού του λειτουργήματος ή του επαγγέλματος των εν άρθρω 212 αναφερομένων προσώπων και ο ενεργών την κατάσχεσιν νομίζη ότι η δήλωσις δεν είναι αληθής, σφραγίζει το έγγραφον ή κατ’ άλλον τρόπον εξασφαλίζει αυτό, χωρίς να λάβη γνώσιν του περιεχομένου του και προκαλεί την κρίσιν του διοικητικού συμβουλίου του οικείου συλλόγου, δικηγορικού, ιατρικού ή φαρμακευτικού ή του οικείου μητροπολίτου, περί του εάν το έγγραφον περιέχη επαγγελματικόν απόρρητον ή εξομολόγησιν. Εν αποφατική απαντήσει τούτου προβαίνει εις την κατάσχεσιν, επιφυλαττομένης της ποινικής και πάσης άλλης ευθύνης, εάν η δήλωσις αποδειχθή ψευδής. Σελίς 68 Άρθρον 263 Κατάσχεσις μετά το πέρας της ανακρίσεως 1.Εάν κατά την δίοδον της ανακρίσεως δεν κατέστη εφικτή ή δεν εθεωρήθη αναγκαία η κατάσχεσις πραγμάτων ή εγγράφων σχετικών προς το έγκλημα, αύτη δύναται να διαταχθή παρά του δικαστηρίου κατά πάσαν της δίκης στάσιν και εξ επαγγέλματος, ενεργείται δε παρά του εντελλομένου προς τούτο επί της ανακρίσεως υπαλλήλου μόλις γίνη εφικτή.-2.Καταστάσης αμετακλήτου της καταδίκης, η κατάσχεσις διατάσσεται παρά του εισαγγελέως και εξ επαγγέλματος, εις οιανδήποτε στιγμήν καταστή εφικτή αύτη και αδιαφόρως, αν εξετίθη ή κατ’ άλλον τρόπον απεσβέσθη η ποινή. Περί της τύχης των κατασχεθέντων αποφασίζει το δικαστήριο κατά το άρθρ. 373. Άρθρον 264 Αντίγραφα κατεσχημένων εγγράφων 1.Ο ενεργήσας την κατάσχεσιν δύναται να επιτρέπη την ατελή χορήγησιν αντιγράφων εις τους κατέχοντας προ της κατασχέσεως τα έγγραφα, δύναται δε να λάβη και ο ίδιος αντίγραφα εκ των εγχειρισθέντων εις αυτόν εγγράφων, αποδίδων τα πρωτότυπα.-2.Οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι δικηγόροι δύνανται να εκδίδωσιν αντίγραφα, αποσπάσματα και πιστοποιητικά εκ των εγγράφων, τα οποία απεδόθησαν εις αυτούς υπό του ανακριτικού υπαλλήλου εν πρωτοτύπω ή αντιγράφω, οφείλουσιν όμως να ποιώνται μνείαν της υπάρξεως της κατασχέσεως, εφ’ όσον εγένετο τοιαύτη.-3.Εν πάση περιπτώσει το πρόσωπον ή το ίδρυμα ή το γραφείον, παρ’ ω εγένετο η κατάσχεσις, έχει το δικαίωμα να λάβη πιστοποιητικόν περί ταύτης ατελώς. Άρθρον 265 Δικαστική παρακατάθεσις εγγράφων 1.Αν το κατασχετέον έγγραφον αποτελή μέρος τόμου ή βιβλίου, από του οποίου δεν δύναται να αποσπασθή, ο δ’ ενεργών την ανάκρισιν νομίζη ότι δεν αρκεί να λάβη αντίγραφον, ολόκληρος ο τόμος ή το βιβλίον παρακατατίθεται παρά τω γραμματεί του δικαστηρίου, όστις τη αδεία του ανακριτού ή του εισαγγελέως, εκδίδει εις τους ενδιαφερομένους τη αιτήσει των αντίγραφα, αποσπάσματα ή πιστοποιητικά μερών του τόμου ή του βιβλίου, ποιούμενος μνείαν της υφισταμένης μερικής κατασχέσεως. Τοιαύτα αντίγραφα, αποσπάσματα ή πιστοποιητικά παρέχονται εις τον προ της κατασχέσεως κάτοχον ατελώς.-2.Εις τον κάτοχον δίδεται κατά την περίπτωσιν ταύτην ατελώς αντίγραφον της εκθέσεως κατασχέσεως. 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Φύλαξις των κατασχεθέντων Άρθρ.266.-1.Τα κατασχεθέντα πράγματα δίδονται προς φύλαξιν εις τον γραμματέα του δικαστηρίου, εκτός εάν δεν είναι δυνατή η φύλαξις παρ’ αυτού, οπότε ο ενεργών την ανάκρισιν διατάσσει να φυλαχθώσιν αλλαχού, διορίζων φύλακα ικανόν και φερέγγυον. Χρήματα ή άλλα τιμαλφή κατατίθενται εις το Ταμείον Παρακαταθηκών και Δανείων, κατά τας περί λειτουργίας αυτού διατάξεις. 2.Εν τη περί της παραδόσεως εκθέσει γίνεται μνεία περί της υποχρεώσεως του φύλακος να διαφυλάξη τα πράγματα και παραδώση ταύτα εις πάσαν αίτησιν της δικαστικής αρχής, δύναται δε να επιβληθή αυτώ υπό του ανακριτικού υπαλλήλου και εγγυοδοσία, διδομένη παρά τω γραμματεί του πρωτοδικείου ή του ειρηνοδικείου της κατοικίας του. "3.Τα κατά την παρ. 1 πράγματα, εφόσον παρήλθε πενταετία από την κατάσχεσή τους χωρίς να εκδοθεί αμετάκλητη δικαστική απόφαση για την τύχη τους, καταστρέφονται, αν είναι άχρηστα, άνευ αξίας ή ευτελούς αξίας. Η καταστροφή αποφασίζεται, αφού διαπιστωθεί ότι δεν έχουν αποδεικτική αξία και ενεργείται από επιτροπή που αποτελείται: α)από έναν εισαγγελέα αντιεισαγγελέα πρωτοδικών, που ορίζεται με τον αναπληρωτή του από τον εισαγγελέα που διευθύνει την οικεία εισαγγελία και β)από ένα υπάλληλο της γραμματείας του πρωτοδικείου και έναν της εισαγγελίας, που ορίζονται με τους αναπληρωτές τους από τον πρόεδρο και τον εισαγγελέα πρωτοδικών, αντίστοιχα. Ρυπαρά ή επιβλαβή για τη δημόσια υγεία πράγματα καταστρέφονται και αν δεν έχει παρέλθει πενταετία από την κατάσχεσή τους, όπλα και πυρομαχικά παραδίδονται στην αρμόδια στρατιωτική υπηρεσία μετά από έγγραφη πρόσκληση του εισαγγελέα. Για την παράδοση συντάσσεται σχετικό πρωτόκολλο". Η παρ. 3 προστέθηκε από την παρ. 3 άρθρ. 5 Νόμ. 2298/1995, ΦΕΚ Α΄ 62, (τόμ. 10, σεκ, 154, 221). Επίθεσις σφραγίδων Άρθρ.267.-Τα κατασχεθέντα πράγματα ή έγγραφα, αν παρίσταται ανάγκη, ασφαλίζονται παρά του ενεργούντος την κατάσχεσιν δι' επιθέσεως της σφραγίδος της υπηρεσίας ή κατ' άλλον τρόπον, συγχωρείται δε εις τους έχοντας συμφέρον να συνεπιθέσωσι και την ιδίαν αυτών σφραγίδα, όταν, παριστάμενοι, ήθελον ζητήσει τούτο. Η αποσφράγισις γίνεται επί παρουσία αυτών, εφ' όσον τούτο είναι εφικτόν, αλλ' αφού βεβαιωθή το αλύμαντον των σφραγίδων. Λήψις αντιγράφων και φωτογραφιών. Άρσις  κατασχέσεως. Άρθρ.268.-1.Ο ενεργών την ανάκρισιν λαμβάνει, εφ' όσον είναι εφικτόν, αντίγραφα των κατασχεθέντων εγγράφων και φωτογραφίας ή άλλας αναπαραστάσεις των κατασχεθέντων πραγμάτων, τα οποία δύνανται να αλλοιωθώσιν ή των οποίων η φύλαξις είναι δυσχερής. 2.Των εις φθοράν υποκειμένων πραγμάτων διατάσσεται παρά του ενεργούντος την ανάκρισιν η πώλησις, κατά προτίμησιν δια δημοσίου πλειστηριασμού ή η καταστροφή, εάν απαγορεύηται υπό του νόμου η κατοχή αυτών. 3.Κατά πάσαν περίπτωσιν δύναται να διαταχθή η άρσις της κατασχέσεως παρά του δικαστικού συμβουλίου ή του δικαστηρίου, εφ' όσον αύτη δεν φαίνεται πιθανον ότι θα δυσχεράνη την ανακάλυψιν της αληθείας. Κατάσχεσις εντύπων Άρθρ.269.-Ως προς την κατάσχεσιν εφημερίδων και άλλων εντύπων τηρούνται αι σχετικαί διατάξεις του Συντάγματος και του νόμου "περί Τύπου". ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Δ' Απολογία του κατηγορουμένου Αναγκαία προς περάτωσιν της ανακρίσεως Άρθρ.17.-1.Η αίτησις εξαιρέσεως πρέπει να περιέχη σαφώς τους λόγους της εξαιρέσεως, να μνημονεύει τα πραγματικά γεγονότα, εφ’ ων ούτοι στηρίζονται και ν’ αναφέρη τα μέσα της αποδείξεως αυτών. Δέον να είναι υπογεγραμμένη υπ’ αυτού τούτου του αιτούντος ή του ειδικού αυτού πληρεξουσίου επί τω εγγράφω της πληρεξουσιότητος πρέπει ειδικώς και συγκεκριμένως να εκτίθενται, εν ποινή απαραδέκτου, οι λόγοι της εξαιρέσεως. 2.Η αίτησις εγχειρίζεται υπό του αιτούντος ή υπό του ειδικού προς τον σκοπόν τούτον πληρεξουσίου αυτού εις τον εισαγγελέα του δικαστηρίου, παρ’ ω υπηρετεί ο εξαιρούμενος προκειμένης δι’ εξαιρέσεως μέλους του δικαστηρίου των συνέδρων εις τον παρ’ εφέταις εισαγγελέα, του δε πταισματοδικείου εις τον παρά πλημμελειοδίκαις εισαγγελέα. Η περί εξαιρέσεως μέλους συνεδριάζοντος δικαστηρίου αίτησις δύναται να υποβληθή και δια προφορικής δηλώσεως καταχωριζομένης εις τα πρακτικά της συνεδριάσεως. Απαράδεκτον της αιτήσεως Άρθρ.270.-1.Η κυρία ανάκρισις δεν δύναται να θεωρηθή περατωμένη αν δεν απολογηθή ο κατηγορούμενος. Δύναται όμως να θεωρηθή περατωμένη, καίτοι ο κατηγορούμενος, μετά προηγουμένην κλήτευσιν, δεν προσήλθεν εις απολογίαν, εάν δεν προκύπτωσιν αποχρώσαι ενδείξεις κατ' αυτού. 2.Εάν ο κατηγορούμενος εκλήθη εις απολογίαν, αλλ' εξ απειθείας δεν προσέρχηται, ο δε ανακριτής φρονεί ότι υπάρχουν ενδείξεις κατ' αυτού, τότε η ανάκρισις δύναται να θεωρηθή περατωμένη δια της εκδόσεως εντάλματος συλλήψεως ή βιαίας προσαγωγής κατά τα άρθρ. 272 και 276. Κλήσις κατηγορουμένου Άρθρ.271.-1.Κλήσις προς τον κατηγορούμενον δύναται να εκδοθή και καθ' ας περιπτώσεις συγχωρείται προφυλάκισις. 2.Η κλήσις γίνεται εγγράφως και πρέπει να αναφέρη την εις ανάκρισιν προκειμένην κολάσιμον πράξιν, να φέρη την επίσημον σφραγίδα και να είναι υπογεγραμμένη παρά του ανακριτού και του γραμματέως, επιδίδεται δε εις τον κλητευόμενον 24 τουλάχιστον ώρας προ της προς εμφάνισιν ωρισμένης ημέρας. Ένταλμα βιαίας προσαγωγής Άρθρ.272.-Εάν ο κληθείς κατηγορούμενος δεν εμφανισθή, δύναται να εκδοθή κατ' αυτού ένταλμα βιαίας προσαγωγής, όταν δεν συντρέχη περίπτωσις εκδόσεως εντάλματος συλλήψεως κατά το άρθρ. 276. (Αντί για τη σελ.69(ζ) Σελ. 69(η) Τεύχος 1366 Σελ. 59 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 Εξέταση κατηγορουμένου Άρθρ.273.-«1. α) Όταν ο κατηγορούμενος εμφανιστεί ενώπιον του ανακριτή ή του εισαγγελέα, του πταισματοδίκη ή του ειρηνοδίκη που ενεργεί την προανάκριση ή των ανακριτικών υπαλλήλων που προβλέπουν τα άρθρα 33 και 34, αυτοί είναι υποχρεωμένοι να εξακριβώσουν τα στοιχεία της ταυτότητάς του από το δελτίο της αστυνομικής του ταυτότητας ή από το διαβατήριό του, προσκαλώντας τον ταυτόχρονα να δηλώσει την τωρινή διεύθυνση της κατοικίας του ή της διαμονής του (πόλη, χωριό, συνοικία, οδό, αριθμό). Τα στοιχεία αυτά καταχωρίζονται στην έκθεση της απολογίας.» Το μέσα σε «» πρώτο εδάφιο αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.2 άρθρ.14 Νόμ.3160/2430 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. β)Αν ο κατηγορούμενος ισχυρίζεται ότι δεν έχει δελτίο ταυτότητας ή διαβατήριο και δεν αμφισβητεί την ταυτότητα που του αποδίδεται, όποιος ενεργεί την εξέταση καταχωρίζει στην έκθεση της απολογίας το γεγονός αυτό, καθώς και τα κατά τη δήλωση του κατηγορουμένου στοιχεία της ταυτότητάς του, αποστέλλοντας αμέσως απόσπασμα του μέρους αυτού της έκθεσης στον εισαγγελέα που άσκησε την ποινική δίωξη. Ο εισαγγελέας ελέγχει την ακρίβεια των στοιχείων της ταυτότητας που δηλώθηκαν και ασκεί ποινική δίωξη, αν υπάρχει περίπτωση παράβασης του άρθρ. 225 παρ. 2 του Π.Κ. ή των διατάξεων του ν.δ. 127/1969 ή του Νόμ. 1975/1991, όπως ισχύουν. γ)Ωσότου η καταδικαστική απόφαση γίνει αμετάκλητη και εκτελεστεί, κάθε έγγραφο της προδικασίας και της διαδικασίας στο ακροατήριο, καθώς και κάθε άλλο ποινικό δικόγραφο, επιδίδεται εγκύρως στον κατηγορούμενο, αν η επίδοση γίνει στη διεύθυνση της κατοικίας ή της διαμονής του που δηλώθηκε αρχικά, σύμφωνα με τα παραπάνω, εκτός αν ο κατηγορούμενος είχε δηλώσει μεταβολή της πριν από την επίδοση.  «Τέτοια δήλωση ως προς τη μεταβολή της κατοικίας ή της διαμονής, μαζί με την ακριβή διεύθυνση, πρέπει να γίνεται εγγράφως στον εισαγγελέα που άσκησε την ποινική δίωξη ή, αν η υπόθεση έχει παραπεμφθεί στο ακροατήριο, στον εισαγγελέα του δικαστηρίου στο οποίο εκκρεμεί.» Το μέσα σε «»  εδάφιο αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.3 άρθρ.14 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. Σελ. 70(η) Τεύχος 1366 Σελ. 60 Επάνω στη δήλωση συντάσσεται έκθεση για την παράδοσή της, η οποία καταχωρίζεται σε ειδικό αλφαβητικό ευρετήριο που τηρείται στο γραφείο του εισαγγελέα. Αντίγραφο της δήλωσης μαζί με τη σχετική έκθεση για την παράδοσή της εντάσσεται χωρίς χρονοτριβή στην οικεία δικογραφία. Ως τέτοια δήλωση κατοικίας ή διαμονής θεωρείται και εκείνη που αναγράφεται στην έκθεση ασκήσεως του ενδίκου μέσου ή της προσφυγής κατά της απευθείας κλήσεως ή στην περί αναιρέσεως δήλωση της παρ. 2 του άρθρ. 473. Στην τελευταία περίπτωση, η περί αναιρέσεως δήλωση του κατηγορουμένου ή αντίγραφα αυτής επισυνάπτεται στην οικεία δικογραφία μερίμνη του γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου. «Αν ο κατηγορούμενος δήλωσε διεύθυνση κατοικίας ή διαμονής που είναι ανύπαρκτη ή ελλιπής ή αρνήθηκε να δηλώσει τα πιο πάνω στοιχεία, οι επιδόσεις γίνονται στο γραμματέα της εισαγγελίας πλημμελειοδικών όπου ασκήθηκε η ποινική δίωξη ή στον εισαγγελέα του δικαστηρίου όπου εκκρεμεί η υπόθεση. Αν έχει διοριστεί αντίκλητος, οι επιδόσεις γίνονται μόνο σε αυτόν.» Το μέσα σε «»  εδάφιο προστέθηκε με την παρ.4 άρθρ.14 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. δ)Εκείνος που ενεργεί την ανάκριση ή την προανάκριση υπενθυμίζει στον κατηγορούμενο την υποχρέωσή του, κατά το προηγούμενο εδάφιο και τις συνέπειες σε περίπτωση παράλειψης, μνημονεύοντας ρητά το γεγονός αυτό στην έκθεση της απολογίας. ε)Αν ο κατηγορούμενος δηλώσει αρχικά ή μεταγενέστερα διεύθυνση κατοικίας ή διαμονής στην αλλοδαπή, οι επιδόσεις που αναφέρονται στο εδάφ. γ΄ της παραγράφου αυτής, γίνονται μόνο στο συνήγορο που διορίστηκε κατά το άρθρ. 96 παρ. Ι, και αν οι συνήγοροι είναι περισσότεροι, σε έναν από αυτούς.  9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Αν ο κατηγορούμενος δεν έχει διορίσει συνήγορο, οφείλει στις περιπτώσεις του προηγούμενου εδαφίου να διορίσει αντίκλητο έναν από τους δικηγόρους της έδρας του οικείου πλημμελειοδικείου, στον οποίο και μόνον γίνονται όλες οι παραπάνω επιδόσεις. Αν ο κατηγορούμενος παραλείψει το διορισμό αντικλήτου ή η επίδοση στον αντίκλητο είναι αδύνατη ή έπαυσε η ιδιότητά του ως αντικλήτου, οι επιδόσεις αυτές γίνονται στο γραμματέα της εισαγγελίας του πλημμελειοδικείου, στην περιφέρεια του οποίου ενεργείται ή έχει ενεργηθεί η ανάκριση ή η προανάκριση. Ο γραμματέας της εισαγγελίας φυλάσσει τα επιδιδόμενα έγγραφα σε ιδιαίτερο για κάθε κατηγορούμενο φάκελο, το περιεχόμενο του οποίου μπορούν οποτεδήποτε να πληροφορηθούν ο κατηγορούμενος και ο συνήγορός του. Ο αντίκλητος δικηγόρος διατηρεί την ιδιότητά του αυτή, εκτός αν δηλώσει στον προαναφερόμενο γραμματέα ότι έληξε η σχέση εντολής με τον κατηγορούμενο. Η διάταξη του εδάφ. δ' της παραγράφου αυτής εφαρμόζεται αναλόγως και στο ακροατήριο. Την υπόμνηση οφείλει να κάνει ο διευθύνων τη συζήτηση και γίνεται σχετική μνεία στα πρακτικά. 2.Αφού εξακριβωθεί η ταυτότητα του κατηγορουμένου και του εξηγηθούν τα δικαιώματά του, σύμφωνα με το άρθρ. 103, εκείνος που ενεργεί την εξέτασή του εκθέτει με πληρότητα και σαφήνεια την πράξη για την οποία κατηγορείται και τον προσκαλεί να απολογηθεί και να υποδείξει τα μέσα της υπεράσπισής του. Ο κατηγορούμενος έχει δικαίωμα να αρνηθεί να απαντήσει. Επίσης έχει δικαίωμα να παραδώσει την απολογία του γραπτή. Σε αυτήν την περίπτωση όποιος ενεργεί την ανάκριση απευθύνει στον κατηγορούμενο τις απαραίτητες ερωτήσεις για να αποσαφηνιστεί το περιεχόμενο της έγγραφης απολογίας. Οι ερωτήσεις πρέπει να αναγράφονται ρητά στην έκθεση. 3.Οι διατάξεις των άρθρ. 223 παρ. 2, 3 και 5 και 225 εφαρμόζονται και για την εξέταση κατηγορουμένων". Το άρθρ. 273 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ. 4 του άρθρ. 34 του Νόμ. 2172/16-16 Δεκ. 1993 (ΦΕΚ Α΄ 207), κατωτ. αριθ. 20. Έρευνα μέσων υπεράσπισεως Άρθρ.274.-Ο κατηγορούμενος δέον να καλήται εις πλήρη έκθεσιν των λόγων, οίτινες συμβάλλουσιν εις υπεράσπισιν αυτού. Ο εξετάζων οφείλει να ερευνά επιμελώς παν περιστατικόν, όπερ επεκαλέσθη υπέρ εαυτού ο κατηγορούμενος, εφ' όσον είναι τούτο χρήσιμον εις ανακάλυψιν της αληθείας. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ε΄ Σύλληψις και προφυλάκισις του  κατηγορουμένου Επί των επ' αυτοφώρω εγκλημάτων Άρθρ.275.-«1. Προκειμένου για αυτόφωρα κακουργήματα και πλημμελήματα οι ανακριτικοί υπάλληλοι των άρθρων 33 και 34, καθώς και κάθε αστυνομικό όργανο, έχουν υποχρέωση, ενώ οποιοσδήποτε πολίτης το δικαίωμα, να συλλάβουν το δράστη, τηρώντας τις διατάξεις του Συντάγματος και του άρθρου 279 του Κώδικα για την άμεση προσαγωγή του στον εισαγγελέα.» Η παρ.1 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.5 άρθρ.14 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. 2.Επί των κατ' έγκλησιν διωκομένων εγκλημάτων δεν επιτρέπεται η σύλληψις ειμή αφού προηγουμένως υποβληθή η έγκλησις, έστω και προφορικώς, εις τον δυνάμενον να συλλάβη τον δράστην (άρθρ. 42 και 46). "3.Επί των αυτοφώρων κακουργημάτων και πλημμελημάτων κατά του διωκομένου δράστου δικαιούται ο αρμόδιος Εισαγγελεύς Πλημμελειοδικών να εκδίδη ένταλμα συλλήψεως κατά τα εν άρθρ. 276 και 277 οριζόμενα, όπερ δύναται ούτος να ανακαλή ή καταργή". Η παρ. 3 προσετέθη δια του άρθρ. 11 Ν.Δ. 2493/1953 8.Αα.8. Σύλληψη με ένταλμα Άρθρ.276.-"1.Εκτός από την περίπτωση του άρθρ. 275, κανείς δεν συλλαμβάνεται χωρίς ειδικά και εμπεριστατωμένα αιτιολογημένο ένταλμα του ανακριτή ή βούλευμα του δικαστικού συμβουλίου, που πρέπει να κοινοποιούνται κατά τη στιγμή της σύλληψης". Το μέσα σε « » πρώτο εδάφιο αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ. 3 του άρθρ. 10 του Νόμ. 1941/18-18 Μαρτ. 1991 (ΦΕΚ Α΄ 41), Τόμ. 6Β, σελ. 667. Ως κοινοποίησις θεωρείται και η εις τον συλλαμβανόμενον επίδειξις του σχετικού μέρους του Δελτίου Εγκληματολογικών Αναζητήσεων ή της ειδικής περί αναζητήσεως εγκυκλίου, όταν ταύτα μνημονεύωσι τα στοιχεία της ταυτότητος του διωκομένου, τον αριθμόν και χρονολογίαν του βουλεύματος, ή εντάλματος συλλήψεως, τον εκδόντα τούτο ανακριτήν και την αξιόποινον πράξιν, δι' ην εξεδόθη, συνάμα δε φέρωσιν εις το τέλος εκτετυπωμένην την υπογραφήν του διευθυντού του Κεντρικού Γραφείου Εγκληματολογικών Υπηρεσιών και την σφραγίδα αυτού. (Αντί για τη σελ. 70,01(α) Σελ. 70,01(β) Τεύχος 1366 Σελ. 61 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 2.Το ένταλμα συλλήψεως εκδίδεται παρά του ανακριτού, μετά προηγουμένην γνώμην του εισαγγελέως, και μόνον εις ας περιπτώσεις συγχωρείται προφυλάκισις κατά το άρθρ. 282. Κατά τας περιπτώσεις δε ταύτας δύναται να διαταχθή η σύλληψις και η προφυλάκισις και παρά του δικαστικού συμβουλίου. 3.Το ένταλμα συλλήψεως περιέχει το όνομα και επώνυμον, την κατοικίαν και ακριβή κατά το δυνατόν περιγραφήν του συλληφθησομένου, σημείωσιν του εγκλήματος, δι' ο κατηγορείται, και μνείαν του προβλέποντος αυτό άρθρου, φέρει δε την επίσημον σφραγίδα και την υπογραφήν του ανακριτού και του γραμματέως. Εκτέλεσις εντάλματος συλλήψεως Άρθρ.277.-1.Ένταλμα συλλήψεως εκδιδόμενον κατά τον προσήκοντα τύπον είναι εκτελεστόν καθ' όλην την επικράτειαν. Η εκτέλεσις αυτού γίνεται επιμελεία του εισαγγελέως δια των επιτετραμμένων την εκτέλεσιν των ενταλμάτων αρχών. 2.Εάν ο κατηγορούμενος διατρίβη εις άλλην δικαστικήν περιφέρειαν, το ένταλμα της συλλήψεως δύναται να σταλή παρά του εισαγγελέως απ' ευθείας εις την επιτετραμμένην την εκτέλεσιν των ενταλμάτων επιτοπίαν αρχήν. 3.Πάσαι αι πολιτικαί και στρατιωτικαί αρχαί, καθ' όσον εκτείνεται η αρμοδιότης των οφείλουσιν, άμα επιδειχθέντος αυταίς του εντάλματος, να παράσχωσιν ανυπερθέτως χείρα βοηθείας. 4.Η εκτέλεσις εντάλματος συλλήψεως κατά στρατιωτικού γίνεται συμφώνως προς τας σχετικάς διατάξεις του στρατιωτικού ποινικού κώδικος. Τρόπος συλλήψεως Άρθρ.278.-1.Σύλληψις δεν δύναται να εκτελεσθή, επί πειθαρχική ποινή κατά των επιτετραμμένων την εκτέλεσιν: α)διαρκούσης της ιερουργίας εντός οικοδομήματος προωρισμένου εις την θείαν λατρείαν β)εν καιρώ νυκτός εις ιδιωτικήν οικίαν, εκτός εάν ο κάτοικος της οικίας το ζητήση ρητώς ή εάν τηρηθώσιν αι διατυπώσεις του άρθρ. 254. 2.Οι συλλαμβάνοντες οφείλουσι να συμπεριφέρωνται με πάσαν δυνατήν προσήνειαν προς τον συλληφθέντα και να σέβωνται την τιμήν αυτού. Όθεν άνευ ανάγκης δεν πρέπει να μεταχειρίζωνται βίαν και τότε μόνον να τον δεσμεύωσιν, όταν απειθή ή είναι ύποπτος φυγής. Σελ. 70,02(β) Τεύχος 1366 Σελ. 62 Προσαγωγή κατηγορουμένου Άρθρ.18.-Εάν η αίτησις εξαιρέσεως υπεβλήθη εκπροθέσμως (άρθρ. 16 παρ. 2 και 3) ή ατάκτως ή εάν είναι ελλιπής κατά το περιεχόμενον αυτής, το κατά το άρθρ. 20 αρμόδιον δικαστήριον ή συμβούλιον, μη συμμετέχοντος εκείνου ου ζητείται η εξαίρεσις, καλουμένου του αιτούντος και ει δυνατόν και των λοιπών διαδίκων, κατά πρότασιν του παρ’ αυτώ εισαγγελέως , απορρίπτει την αίτησιν ως απαράδεκτον εντός δύο το πολύ ημερών από της υποβολής αυτής. Εις την περίπτωσιν του τελευταίου εδαφίου της παρ. 2 του προηγουμένου άρθρου, το δικαστήριον, εφ’ όσον είναι αρμόδιον προς τούτο, αποφασίζει εν τη αυτή συνεδριάσει, επί του παραδεκτού της αιτήσεως εξαιρέσεως, κατά πρότασιν του εισαγγελέως αφού ακούση τον υποβαλόντα την προφορικήν αίτησιν και τους λοιπούς παρόντας διαδίκους. Κοινοποίησις της αιτήσεως Άρθρ.279.-1.Ο επ' αυτοφώρω ή δυνάμει εντάλματος συλληφθείς προσάγεται εις τον αρμόδιον εισαγγελέα άνευ αναβολής, το βραδύτερον δε εντός 24 ωρών από της συλλήψεως, αν δ' η σύλληψις εγένετο εκτός της έδρας αυτού, εντός του απολύτως αναγκαίου προς μεταγωγήν χρόνου. «Αν πρόκειται για κακούργημα ή αν η σύλληψη έγινε με ένταλμα του ανακριτή, ο εισαγγελέας παραπέμπει στον ανακριτή εκείνον που έχει συλληφθεί και αν πρόκειται για πλημμέλημα, ενεργεί σύμφωνα με όσα ορίζονται στα άρθρα 43, 47, 246 παρ. 3 και 417 κ.ε..» Το μέσα σε «» εδάφιο αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρ.15 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. 2.Εάν ο συλληφθείς αμφισβητή την αποδιδομένην αυτώ ταυτότητα ή ισχυρίζεται ότι έπαυσεν η ισχύς του εντάλματος συλλήψεως ή βουλεύματος, φέρεται ενώπιόν τινος των εν τω άρθρ. 33 αναφερομένων ανακριτικών υπαλλήλων του τόπου της συλλήψεως, όστις εξετάζει το ζήτημα της ταυτότητος και ζητεί πληροφορίας περί της ισχύος του εντάλματος ή βουλεύματος δια του ταχυτέρου μέσου. Εάν η ταυτότης δεν απεδείχθη ή έπαυσεν η ισχύς του εντάλματος συλλήψεως ή βουλεύματος ή δεν εξεδόθη το ένταλμα κατά τον απαιτούμενον τύπον, ο συλληφθείς απολύεται παραχρήμα. Κατά πάσαν άλλην περίπτωσιν πέμπεται ούτος μετά της συντασσομένης εκθέσεως εις την αιτούσαν αρχήν, ήτις δύναται να εξετάση και αύτη το ζήτημα της ταυτότητος. 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Κατάσχεσις πειστηρίων Άρθρ.280.-Όλα τα παρά τω συλληφθέντι ευρεθέντα και σχετιζόμενα προς το έγκλημα έγγραφα και άλλα αντικείμενα κατάσχονται και παραδίδονται μετά της εκθέσεως και του συλληφθέντος εις τον αρμόδιον εισαγγελέα ή ανακριτήν. Κράτησις συλληφθέντος Άρθρ.281.-Ο συλληφθείς κρατείται εν τη φυλακή των υποδίκων ή τω αστυνομικώ κρατητηρίω ή, κατά τας περιστάσεις, εν τη ιδία αυτού οικία υπό φρούρησιν αλλά τότε δι' ιδίων εξόδων, μέχρι της εκδόσεως του περί προφυλακίσεως εντάλματος ή της απολύσεως αυτού. Προσωρινή κράτησις και περιοριστικοί όροι Άρθρ.282.-1.Όσο διαρκεί η προδικασία, αν προκύπτουν σοβαρές ενδείξεις ενοχής του κατηγορουμένου για κακούργημα ή πλημμέλημα που τιμωρείται με ποινή φυλάκισις τουλάχιστον τριών μηνών, είναι δυνατό να διαταχθούν περιοριστικοί όροι, εφόσον αυτό κρίνεται απολύτως αναγκαίο για την επίτευξη των αναφερόμενων στο άρθρο 296 σκοπών. 2.Περιοριστικοί όροι είναι ιδίως η παροχή εγγύησης, η υποχρέωση του κατηγορουμένου να εμφανίζεται κατά διαστήματα στον ανακριτή ή σε άλλη αρχή, η απαγόρευση να μεταβαίνει ή να διαμένει σε ορισμένο τόπο ή στο εξωτερικό, η απαγόρευση να συναναστρέφεται ή να συναντάται με ορισμένα πρόσωπα. "3.Προσωρινή κράτηση μπορεί να επιβληθεί αντί για περιοριστικούς όρους, εφόσον συντρέχουν οι προϋποθέσεις της πρώτης παραγράφου του άρθρου αυτού, μόνο αν ο κατηγορούμενος διώκεται για κακούργημα και δεν έχει γνωστή διαμονή στη χώρα ή έχει κάνει προπαρασκευαστικές ενέργειες για να διευκολύνει τη φυγή του ή κατά το παρελθόν υπήρξε φυγόπονος ή φυγόδικος ή κρίθηκε ένοχος για απόδραση κρατουμένου ή παραβίαση περιορισμών διαμονής ή κρίνεται αιτιολογημένα ότι αν αφεθεί ελεύθερος είναι πολύ πιθανό, όπως προκύπτει από ειδικά μνημονευόμενα περιστατικά της προηγούμενης ζωής του ή από τα συγκεκριμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της πράξης για την οποία κατηγορείται, να διαπράξει και άλλα εγκλήματα. Μόνο η κατά το νόμο βαρύτητα της πράξης δεν αρκεί για την επιβολή προσωρινής κράτησης". «Υπό τις ίδιες προϋποθέσεις και σε εξαιρετικές περιπτώσεις μπορεί να επιβληθεί προσωρινή κράτηση και για το πλημμέλημα της ανθρωποκτονίας από αμέλεια κατά συρροή. Στην περίπτωση αυτή, το ανώτατο όριο της προσωρινής κράτησης είναι διάρκειας έως έξι μηνών, που  μπορεί να παραταθεί για άλλους τρεις μήνες». Το μέσα σε «» εδάφιο προστέθηκε με το άρθρ.11 Νόμ.3346/16-17 Ιουν.2005 (ΦΕΚ Α΄140), κατωτ.αριθ.30. Η παρ. 3 αντικαταστάθηκε ως άνω από την περιπτ. α΄ παρ. 11 άρθρ. 2 Νόμ. 2408/31 Μαΐου – 4 Ιουν. 1996 (ΦΕΚ Α΄ 104) (διόρθ. σφάλμ. στο ΦΕΚ Α΄ 158/11-7-1996), Τόμ. 8, σελ. 84, 267. "4.Οι περιοριστικοί όροι που επιβλήθηκαν στον κατηγορούμενο για κακούργημα ή πλημμέλημα, εάν παραβιαστούν από αυτόν, είναι δυνατόν να αντικατασταθούν με προσωρινή κράτηση κατά το άρθρ. 298". Το πρώτο μέσα « » εδάφιο αντικαταστάθηκε ως άνω από την περίπτ. β΄ παρ. 11 άρθρ. 2 Νόμ. 2408/31 Μαΐου – 4 Ιουν. 1996 (ΦΕΚ Α΄ 104) (διόρθ. σφαλμ. στο ΦΕΚ Α΄ 158/11-7-1996), Τόμ. 8, σελ. 84, 267. "5. Η παράγραφος 3 του παρόντος εφαρμόζεται και για ανήλικο κατηγορούμενο που έχει συμπληρώσει το δέκατο τρίτο έτος της ηλικίας του, εφόσον η πράξη για την οποία κατηγορείται απειλείται στο νόμο με ποινή κάθειρξης τουλάχιστον δέκα ετών. Η αδυναμία παροχής εγγύησης δεν επιτρέπεται να οδηγήσει από μόνη της σε προσωρινή κράτηση." Η παρ.5 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.4 άρθρ.4 Νόμ.3189/17-21 Οκτ.2003 (ΦΕΚ Α΄243), κατωτ.αριθ.29. Το άρθρ. 282, όπως είχε τροποποιηθεί από το Νόμ. 1128/1981, τον Νόμ. 1941/1991 και το άρθρ. 3 παρ. 13, Νόμ. 2145/1993 (ΦΕΚ 88), αντικαταστάθηκε και πάλι ολόκληρο ως άνω από την παρ. 1 άρθρ. 2 Νόμ. 2207/1994 (ΦΕΚ Α΄ 65), Τόμ. 8, σελ. 84, 259. Με την περίπτ. δ' της παρ. 11 άρθρ. 2 Νόμ. 2408/31 Μαΐου – 4 Ιουν. 1996 (ΦΕΚ Α΄ 104) (διόρθ. σφαλμ. στο ΦΕΚ Α΄ 158/11-7-1996), Τόμ. 8, σελ. 84, 267, ορίστηκε ότι: "δ. Όσοι κατά τη δημοσίευση του παρόντος νόμου είναι προσωρινά κρατούμενοι για πλημμέλημα ή για πράξεις που διώχθηκαν σε βαθμό κακουργήματος και με τις διατάξεις του παρόντος πρέπει να διωχθούν σε βαθμό πλημμελήματος, απολύονται με διάταξη του ανακριτή ή με βούλευμα του οικείου δικαστικού συμβουλίου μετά από αίτηση των ιδίων ή του εισαγγελέα. Με την ίδια διάταξη ή βούλευμα αποφασίζεται η επιβολή ή όχι περιοριστικών όρων στον απολυόμενο". (Αντί για τη σελ. 71(ια) Σελ. 71(ιβ) Τεύχος 1397 Σελ. 27 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.A.β.1 Ένταλμα προσωρινής κράτησης Άρθρ.283.-"1.Στις περιπτώσεις που αναφέρονται στο άρθρ. 282 ο ανακριτής, αμέσως μετά την απολογία του κατηγορουμένου, μπορεί να τον αφήσει ελεύθερο ή να εκδώσει διάταξη, που να του θέτει περιοριστικούς ή άλλους όρους ή αν συντρέχουν οι προϋποθέσεις του προηγούμενου άρθρου, να εκδώσει εναντίον του ειδικά και εμπεριστατωμένα αιτιολογημένο ένταλμα προσωρινής κράτησης, αφού προηγουμένως και σε κάθε περίπτωση λάβει τη γραπτή σύμφωνη γνώμη του εισαγγελέα. Σε περίπτωση διαφωνίας για την προσωρινή κράτηση ή για τους όρους που πρέπει να τεθούν, αποφαίνεται το δικαστικό συμβούλιο (άρθρ. 305 και 307 στοιχ. στ' )". Η παρ. 1 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ. 5 του Νόμ. 1941/18-18 Μαρτ. 1991 (ΦΕΚ Α΄ 41), Τόμ. 6Β, σελ. 667. "Ο εισαγγελέας, πριν εκφράσει τη γνώμη του, υποχρεούται να ακούσει τον κατηγορούμενο και το συνήγορό του". Το δεύτερο εδάφιο, προστέθηκε από την παρ. 2 άρθρ. 2 Νόμ. 2207/1994, ΦΕΚ Α΄ 65, τόμ. 8, σελ. 84, 243. Σύμφωνα δε με την παρ. 4 άνω άρθρ. 2 Νόμ. 2207/1994, οι διατάξεις του ανωτέρω δευτέρου εδαφίου ισχύουν μετά 2 μήνες μετά τη δημοσίευση του νόμου αυτού (25 Απρ. 1994). 2.Το ένταλμα της προσωρινής κρατήσεως ή η ορίζουσα τους εν άρθρ. 282 όρους διάταξις, περιέχει, εκτός των εν άρθρ. 276 παρ. 3 ειρημένων τύπων, την ακριβή σημείωσιν του περί ου ο λόγος κακουργήματος ή πλημμελήματος, η δε εκτέλεσις του εντάλματος της προσωρινής κρατήσεως γίνεται επιμελεία του εισαγγελέως δια των κατά το άρθρ. 277 επιτετραμμένων την εκτέλεσιν των ενταλμάτων αρχών, τηρουμένων ως προς τους στρατιωτικούς και των σχετικών διατάξεων του στρατιωτικού ποινικού κώδικος". Το άρθρ. 283 αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρο πρώτο Νόμ. 1128/4-10 Φεβρ. 1981, ΦΕΚ Α΄ 31 (κατωτ. αριθ. 14). Σελ. 72(ιβ) Τεύχος 1397 Σελ. 28 9.A.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Προσωρινή κράτησις του κατηγορουμένου Άρθρ.284.-"1.Ο καθ' ου εξεδόθη ένταλμα προσωρινής κρατήσεως οδηγείται εις τας φυλακάς των υποδίκων και παραδίδεται εις τον διευθυντήν αυτών μετά του εντάλματος προσωρινής κρατήσεως, συντασσομένης εκθέσεως, ήτις επισυνάπτεται εις την δικογραφίαν. Από της ημέρας της παραδόσεως ταύτης άρχεται η διάρκεια της προσωρινής κρατήσεως. Εάν όμως ο προσωρινώς κρατηθείς εκρατήθη προ της ημέρας ταύτης, συλληφθείς επ' αυτοφώρω ή δυνάμει εντάλματος, η διάρκεια της προσωρινής κρατήσεως θεωρείται αρχομένη αφ' ης ημέρας ούτος εκρατήθη, καθοριζομένης ειδικώς εν τω εντάλματι προσωρινής κρατήσεως. Έκθεσις επίσης συντάσσεται και κατά την απόλυσιν του προσωρινώς κρατηθέντος. 2.Ο Διευθυντής των φυλακών δεν δύναται να δεχθή τινα εις αυτάς εάν δεν παραδοθή αυτώ πρότερον το ένταλμα προσωρινής κρατήσεως ή βούλευμα δικαστικού συμβουλίου διατάσσον την προσωρινήν κράτησιν". Το άρθρ. 284 αντικαστάθηκε ως άνω από το άρθρο πρώτο Νόμ. 1128/4-10 Φεβρ. 1981, ΦΕΚ Α΄ 31 (κατωτ. αριθ. 14). Προσφυγή του προσωρινώς κρατηθέντος Άρθρ.285.-«1.Κατά του εντάλματος της προσωρινής κρατήσεως και της επιβαλούσης περιοριστικούς όρους διατάξεως του ανακριτού, επιτρέπεται εις τον κατηγορούμενον προσφυγή εις το συμβούλιον των πλημμελειοδικών. Η προσφυγή γίνεται εντός πέντε ημερών από της προσωρινής κρατήσεως, συντασσομένης εκθέσεως παρά τω γραμματεί των πλημμελειοδικών, ή τω διευθύνοντι τας φυλακάς, κατά τα εν άρθρ. 474 παρ. 1, διαβιβάζεται δε εις τον εισαγγελέα των πλημμελειοδικών και εισάγεται παρ’ αυτού αμελλητί μετά της προτάσεώς του εις το συμβούλιον, όπερ αποφασίζει αμετακλήτως. 2.Η προσφυγή δεν έχει ανασταλτικήν δύναμιν. 3.Εάν το ένταλμα προσωρινής κρατήσεως εξεδόθη βάσει βουλεύματος δικαστικού συμβουλίου, κρίνοντος επί σχετικής διαφωνίας ανακριτού και εισαγγελέως, δεν επιτρέπεται προσφυγή. 4.Το Συμβούλιον των πλημμελειοδικών επιλαμβανόμενον της προσφυγής δύναται να άρη την προσωρινήν κράτησιν ή ν’ αντικαταστήση αυτήν δια των κατά την κρίσιν του επιβαλλομένων περιοριστικών όρων, ή ν’ αντικαταστήση τους τεθέντας όρους δι’ άλλων. 5.Και ασκηθείσης προσφυγής, ο ανακριτής εξακολουθεί άνευ διακοπής της ανάκρισιν». Το άρθρ. 285 αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρο πρώτο Νόμ. 1128/4-10 Φεβρ. 1981, ΦΕΚ Α΄ 31 (κατωτ. αριθ. 14). (Μετά τη σελ. 72(ιβ) Σελ. 72,01 Τεύχος 1397 Σελ. 29 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.A.β.1 Άρσις ή αντικατάστασις προσωρινής  κρατήσεως και περιοριστικών όρων Άρθρ.19.-1.Η προσηκόντως κατά τα άρθρ. 16 και 17 υποβληθείσα αίτησις εξαιρέσεως ανακοινούται αμελλητί υπό του εισαγγελέως εις εκείνον, του οποίου ζητείται η εξαίρεσις. 2.Ούτος, δικαιούμενος να λάβη γνώσιν παραχρήμα των κατατεθειμένων εγγράφων, υποχρεούται εντός 24 ωρών να εκφρασθή γραπτώς και συγχρόνως να απόσχη των καθηκόντων του επί της υποθέσεως. Οφείλει όμως, επί πειθαρχική ποινή και πληρωμή όλων των ζημιών και των εξόδων, να ενεργήση τας ανεπιδέκτους αναβολής πράξεις, εφ’ όσον δεν υπάρχει ο εγκαίρως αναπληρώσων αυτόν κατά νόμον εις την ενέργειαν τούτων. Και αι τοιαύται όμως πράξεις καθίστανται αυτοδικαίως άκυροι, εάν ο εξαιρούμενος ήθελε κηρυχθή εξαιρετέος δια λόγον περιλαμβανόμενον εις τους εν άρθρ. 14 λόγους αποκλεισμού. Αρμόδιον δικαστήριον Άρθρ.286.-«1.Εάν διαρκούσης της ανακρίσεως ήθελεν προκύψει ότι εξέλιπεν ο λόγος, δι’ ον διετάχθη η προσωρινή κράτησις ή επεβλήθησαν οι περιοριστικοί όροι, δύναται ο ανακριτής αυτεπαγγέλτως ή προτάσει του εισαγγελέως να άρη ταύτα ή να υποβάλη προς το συμβούλιον σχετικήν αίτησιν περί άρσεως αυτών. Κατά της αποφάσεως ταύτης ο κατηγορούμενος δύναται να προσφύγη εις το Συμβούλιον Εφετών. 2.Ο τελών υπό προσωρινήν κράτησιν ή υπό περιοριστικούς όρους, δύναται να υποβάλη αίτησιν προς τον ανακριτήν περί άρσεως αυτών ή περί αντικαταστάσεως των προσωρινής κρατήσεως δια περιοριστικών όρων ή των τεθέντων όρων δι’ άλλων. Κατά της διατάξεως του ανακριτού επιτρέπεται προσφυγή εις το συμβούλιον εντός πέντε ημερών από της κοινοποιήσεως εις τον αιτούντα της ανακριτικής διατάξεως.  («Νέα αίτηση του κατηγορουμένου είναι απαράδεκτη αν δεν περάσουν 30 ημέρες από την απόρριψη της προηγούμενης. Ο περιορισμός δεν ισχύει αν ο κατηγορούμενος επικαλείται νεότερα γεγονότα από τα οποία προκύπτει ότι εξέλιπαν οι λόγοι για τους οποίους είχε διαταχθεί η προσωρινή κράτηση»). Το μέσα σε « » τελευταίο εδάφιο προστέθηκε από την παρ. 6 του άρθρ. 10 του Νόμ. 1941/1818 Μαρτ. 1991 (ΦΕΚ Α΄ 41), Τόμ. 6Β, σελ. 667. Το τελευταίο μέσα σε ( ) εδάφιο, καταργήθηκε από την περίπτ. δ΄ της παρ. 18 του άρθρ. 34 του Νόμ. 2172/16-16 Δεκ. 1993, (ΦΕΚ Α΄ 207), κατωτ. αριθ. 20. 3.Ο ανακριτής, μετ’ έγγραφον γνώμην του εισαγγελέως, δύναται δι’ ητιολογημένης διατάξεώς του, ν’ αντικαταστήση την προσωρινήν κράτησιν δια περιοριστικών όρων ή τους τεθέντας περιοριστικούς όρους δια προσωρινής κρατήσεως (άρθρ. 298) εκδίδων εν τη τελευταία περιπτώσει και ένταλμα συλλήψεως. Επίσης υπό τας αυτάς διατυπώσεις δύναται να μεταβάλη τους τεθέντας όρους δι’ άλλων δυσμενεστέρων ή επιεικεστέρων. Κατά της τοιαύτης διατάξεώς του επιτρέπεται εις τε τον εισαγγελέα ή τον κατηγορούμενον προσφυγή ενώπιον του συμβουλίου πλημμελειοδικών εντός προθεσμίας δέκα ημερών, αρχομένης, προκειμένου μεν περί του εισαγγελέως από της εκδόσεως της διατάξεως, προκειμένου δε περί του κατηγορουμένου από της επιδόσεως. Η προσφυγή και η προθεσμία ασκήσεώς της δεν αναστέλλει την εκτέλεσιν». Το άρθρ. 286 αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρο πρώτο Νόμ. 1128/4-10 Φεβρ. 1981, ΦΕΚ Α΄ 31 (κατωτ. αριθ. 14). Διάρκεια της προσωρινής κράτησης  «Άρθρ.287.-1.Αν η προσωρινή κράτηση διαρκέσει έξι μήνες, (όταν πρόκειται για κακούργημα ή τρεις μήνες, όταν πρόκειται για πλημμέλημα) «το δικαστικό συμβούλιο αποφαίνεται με ειδικά αιτιολογημένο βούλευμά του», αν πρέπει να απολυθεί ο κατηγορούμενος από τις φύλακες ή να εξακολουθήσει η προσωρινή κράτησή του. Για το σκοπό αυτόν: Η μέσα σε « » φράση αντικαταστάθηκε ως άνω από το εδάφ. α΄ της παρ. 4 άρθρ. 5 Νόμ. 2298/1995, ΦΕΚ Α΄ 62 (τόμ. 10, σελ. 154,221). Η μέσα σε ( ) φράση του πρώτου εδαφίου απαλείφθηκε από την περίπτ. α΄ της παρ. 12 άρθρ. 2 Νόμ. 2408//31 Μαΐου-4 Ιουν. 1996 (ΦΕΚ Α΄ 104) (διόρθ. σφάλμ. στο ΦΕΚ Α΄ 158/11-7-1996, Τόμ. 8, σελ. 84,267. «α)Αν η ανάκριση συνεχίζεται, πέντε ημέρες πριν από τη συμπλήρωση του χρονικού αυτού διαστήματος ο ανακριτής αναφέρει στον εισαγγελέα εφετών με αιτιολογημένη έκθεσή του τους λόγους για τους οποίους δεν περατώθηκε η ανάκριση και διαβιβάζει τη δικογραφία στον εισαγγελέα πλημμελειοδικών. Ο εισαγγελέας πλημμελειοδικών μέσα σε δέκα ημέρες εισάγει τη δικογραφία στο συμβούλιο πλημμελειοδικών.  Πέντε τουλάχιστον ημέρες πριν από   τη   συνεδρίαση     ειδοποιείται  με    οποιοδήποτε μέσο (έγγραφο, τηλεγράφημα, τηλετύπημα η τηλεομοιοτυπία) ο κατηγορούμενος να εμφανισθεί ενώπιον του συμβουλίου και εκθέσει τις απόψεις του αυτοπροσώπως ή δια συνηγόρου. Το συμβούλιο, αφού ακούσει τον κατηγορούμενο ή τον συνήγορό του και τον εισαγγελέα, αποφαίνεται αμετάκλητα, με ειδικά αιτιολογημένο βούλευμα, αν πρέπει να απολυθεί προσωρινά ο κατηγορούμενο από τις φυλακές ή να εξακολουθήσει η προσωρινή του κράτηση. Αν η ανάκριση ενεργείται από εφέτη κατά το άρθρ. 29, αρμόδιο να αποφανθεί είναι το συμβούλιο των εφετών». Η περίπτ.α΄ αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρ.12 Νόμ.3346/16-17 Ιουν.2005 (ΦΕΚ Α΄140), κατωτ.αριθ.30. β)Αν η ανάκριση έχει περατωθεί, ο εισαγγελέας του δικαστηρίου, στο οποίο θα δικαστεί η υπόθεση ή ο εισαγγελέας εφετών, αν έχει ασκηθεί έφεση κατά βουλεύματος, πέντε ημέρες πριν από τη συμπλήρωση του παραπάνω χρονικού διαστήματος εισάγει τη δικογραφία με αιτιολογημένη πρότασή του στο αρμόδιο κατά την επόμενη παράγραφο συμβούλιο. Κατά τα λοιπά ισχύουν όσα ορίζονται στο εδάφ. α΄. (Αντί για τη σελ. 73(ι) Σελ. 73(ια) Τεύχος 1397 Σελ. 31 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.A.β.1 2.«Σε κάθε περίπτωση έως την έκδοση οριστικής απόφασης η προσωρινή κράτηση για το ίδιο έγκλημα δεν μπορεί να υπερβεί το έτος. Σε εντελώς εξαιρετικές περιστάσεις η προσωρινή κράτηση μπορεί να παραταθεί για έξι το πολύ μήνες με ειδικά αιτιολογημένο βούλευμα». Το πρώτο εδάφιο αντικαταστάθηκε ως άνω από την περίπτ. β΄ παρ. 12 άρθρ. 2 Νόμ. 2408/31 Μαΐου-4 Ιουν. 1996 (ΦΕΚ Α΄ 104) (διορθ. σφαλμ. στο ΦΕΚ Α΄ 158/11-7-1996), Τόμ. 8, σελ. 84,267. α)του συμβουλίου πλημμελειοδικών, αν η υπόθεση εκκρεμεί σε αυτό ύστερα από έφεση κατά βουλεύματος ή έχει εισαχθεί στο ακροατήριο του εφετείου ή του μικτού ορκωτού δικαστηρίου ή αν το συμβούλιο αυτό είναι αρμόδιο σε πρώτο και τελευταίο βαθμό και β)του συμβουλίου πλημμμελειοδικών σε κάθε άλλη περίπτωση. Αν η υπόθεση εκκρεμεί στον ανακριτή και συνεχίζεται η προσωρινή κράτηση σύμφωνα με την παρ. 1, ο ανακριτής τριάντα ημέρες πριν από τη συμπλήρωση του ανώτατου ορίου της σύμφωνα με αυτή την παράγραφο, διαβιβάζει τη δικογραφία στον εισαγγελέα, ο οποίος μέσα σε δεκαπέντε ημέρες την εισάγει με πρότασή του στο συμβούλιο. Σε κάθε άλλη περίπτωση ο αρμόδιος εισαγγελέας, είκοσι πέντε ημέρες τουλάχιστον πριν από την συμπλήρωση του ανώτατου ορίου της προσωρινής κράτησης σύμφωνα με αυτή την παράγραφο ή πριν από το τέλος της παράτασης που ήδη είχε χορηγηθεί, υποβάλλει στο αρμόδιο συμβούλιο πρόταση για παράσταση ή όχι της προσωρινής κράτησης. «Κατά τα λοιπά ισχύουν όσα ορίζονται στην προηγούμενη παράγραφο για την ακρόαση του κατηγορουμένου και του εισαγγελέα». Το μέσα σε « » εδάφιο, αντικαταστάθηκε ως άνω από το εδάφ. γ΄ της παρ. 4 άρθρ. 5 Νόμ. 2298/1995, ΦΕΚ Α΄ 62, (τόμ. 10, σελ. 154,221). («Κατά των βουλευμάτων της παρούσας παραγράφου μπορεί να ασκηθεί αναίρεση από τον κατηγορούμενο και τον εισαγγελέα».) Το μέσα σε () εδάφιο  που είχε προστεθεί από τον Νόμ. 2408/31 Μαΐου -4 Ιουν. 1996 (ΦΕΚ Α΄ 104) (διορθ. σφάλμ. στο ΦΕΚ Α΄ 158/11-71996), τόμ. 8, σελ. 84,267, καταργήθηκε από το άρθρ.16 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. Σελ. 74(ια) Τεύχος 1397 Σελ. 32  «3.Αν η προσωρινή κράτηση δεν παραταθεί μέσα σε προθεσμία 30 ημερών μετά τη συμπλήρωση των 3 ή των έξι (6) μηνών που προβλέπονται στην παρ. 1, το ένταλμα ή το βούλευμα με το οποίο είχε διαταχθεί παύει να ισχύει και ο αρμόδιος εισαγγελέας διατάσσει την απόλυση του προσωρινώς κρατουμένου. Η απόλυση διατάσσεται και μετά τη λήψη του χρόνου παράτασης της προσωρινής κράτησης, που αποφασίστηκε με βούλευμα». Η παρ. 3 αντικαταστάθηκε ως άνω από το εδάφ. δ΄ της παρ. 4 άρθρ. 5 Νόμ. 2298/1995, ΦΕΚ Α΄ 62 (τόμ. 10. σελ 154,221). 4.Όσα αναφέρονται στην παρ. 5 του άρθρ. 285 και στο άρθρ. 282 για την επιβολή περιοριστικών ή άλλων όρων, εφαρμόζονται και στις περιπτώσεις του άρθρου αυτού. 5.«Κάθε αμφιβολία ή αντίρρηση ως προς την παράταση ή τη συμπλήρωση των ανώτατων ορίων της προσωρινής κράτησης επιλύεται από το κατά την παρ. 2 αρμόδιο δικαστικό συμβούλιο, εφαρμόζονται δε και στην περίπτωση αυτήν όσα ορίζονται στην παρ. 1 στοιχ. α΄ για την ακρόαση του κατηγορουμένου και του εισαγγελέα». (Κατά του βουλεύματος επιτρέπεται στον εισαγγελέα και στον κρατούμενο το ένδικο μέσο της αναιρέσεως».) Το πρώτο εδάφιο αντικαταστάθηκε ως άνω από το εδάφ. ε΄ της παρ. 4 άρθρ. 5 Νόμ. 2298/1995, ΦΕΚ Α΄ 62, (τόμ. 10, σελ. 154,221). Το άρθρ. 287, όπως είχε αντικατασταθεί και ίσχυε, αντικαταστάθηκε ολόκληρο ως άνω, από την παρ. 3 άρθρ. 2 Νόμ. 2207/1994, ΦΕΚ Α΄ 65, (τόμ. 8, σελ. 84,254). Το μέσα σε () τελευταίο εδάφιο καταργήθηκε από το άρθρ.16 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. 9.A.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Επί συρρέοντος κατ’ ιδέαν ή κατ’  εξακολούθησιν εγκλήματος Άρθρ.288.-1.Συρρέοντος κατ’ ιδέαν και άλλου εγκλήματος μετ’ εκείνου, δι’ ο διετάχθη η προσωρινή κράτησις, ή τούτου τελεσθέντος κατ’ εξακολούθησιν, η εν τω άρθρ. 287 προθεσμία υπολογίζεται, αφ’ ης το πρώτον εκρατήθη ο κατηγορούμενος δι’ έν των συρρεόντων κατ’ ιδέαν εγκλημάτων ή δια μίαν εκ των απαρτιζουσών το κατ’ εξακολούθησιν έγκλημα μερικώτερων πράξεων».  «2.Από την επιβολή της προσωρινής κράτησης έως την έκδοση οριστικής απόφασης δεν μπορεί να διαταχθεί νέα προσωρινή κράτηση του ίδιου κατηγορουμένου για άλλη πράξη για την οποία, με βάση τα στοιχεία της δικογραφίας, ήταν δυνατό να ασκηθεί ποινική δίωξη ή να απαγγελθεί κατηγορία, ταυτόχρονα με την ποινική δίωξη συνεπεία της οποίας επιβλήθηκε η προηγούμενη προσωρινή κράτηση ή μέσα σε εύλογο διάστημα από αυτήν. Κατ’ εξαίρεση μπορεί να διαταχθεί νέα προσωρινή κράτηση για άλλη πράξη, αν η ποινική δίωξη γι’ αυτήν δεν μπορούσε να ασκηθεί παρά μόνο μέσα στους τρεις τελευταίους μήνες πριν από την πάροδο του χρονικού ορίου της διάρκειας της προηγούμενης προσωρινής κράτησης ή την τυχόν απόλυση του κρατουμένου. Στην περίπτωση αυτή η νέα προσωρινή κράτηση δεν μπορεί να διαρκέσει περισσότερο από ένα έτος και δεν παρατείνεται». Το κείμενο του άρθρ. 288 αριθμήθηκε ως παρ. 1 και προστέθηκε παρ. 2 από την παρ. 13 άρθρ. 2 Νόμ. 2408/31 Μαΐου-4 Ιουν. 1996 (ΦΕΚ Α΄ 104) (διόρθ. σφάλμ. στο ΦΕΚ Α΄ 158/11-7-1996), Τόμ. 8, σελ. 84,267. Το άρθρ. 288 αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρο πρώτο Νόμ. 1128/4-10 Φεβρ. 1981, ΦΕΚ Α΄ 31(κατωτ. αριθ. 14). Νέος έλεγχος της διαρκείας της προφυλακίσεως Άρθρ.289.-(Καταργήθηκε από την παρ. 2 του άρθρ. 10 Ν.Δ. 1160/1972, κατώτ. αριθ. 9). Πότε επιτρέπεται η εκ νέου προφυλάκισις Άρθρ.290.-(Καταργήθηκε από το άρθρο δεύτερο Νόμ. 1128/4-10 Φεβρ. 1981, ΦΕΚ Α΄ 31, κατωτ. αριθ. 14). Αντικατάστασις της προσωρινής κρατήσεως  μετά το παραπεμπτικόν βούλευμα Άρθρ.20.-1.Εντός δύο ημερών από της κατά το Άρθρ.291.-«1.Εάν η προσωρινή κράτησις του κατηγορουμένου εξηκολούθησε και μετά την παραπομπήν αυτού εις δίκην, αιτήσει του ιδίου, του εισαγγελέως ή αυτεπαγγέλτως το αρμόδιον Συμβούλιον οποτεδήποτε ή το δικαστήριον επί αναβολής ή ματαιώσεως δι’ οιονδήποτε λόγον της εκδικάσεως, δύναται να διατάξη την θέσιν αντ’ αυτής περιοριστικών όρων προς τον κατηγορούμενον. «Το δικαστήριο που αποφάσισε την αναβολή αποφαίνεται και για την παράταση ή μη της προσωρινής κράτησης, αν, στις επόμενες  τριάντα ημέρες από την αναβολή, συμπληρώνεται το ανώτατο όριο της προσωρινής κράτησης και εφόσον είναι παρών ο κατηγορούμενος.» Το μέσα σε «» εδάφιο προστέθηκε με την παρ.1 άρθρ.17 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. «2. Αρμόδιο συμβούλιο σύμφωνα με την προηγούμενη παράγραφο είναι το συμβούλιο εφετών και αν ακόμη το συμβούλιο πλημμελειοδικών είχε ήδη αποφανθεί για την προσωρινή κράτηση, εκτός αν η υπόθεση εκκρεμεί στο πλημμελειοδικείο.» Η παρ.2 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.2 άρθρ.17 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28 «3.Δια το τύποις παραδεκτόν της αιτήσεως δεν απαιτείται η υποβολή του αιτούντος εις προηγουμένην εκτέλεσιν του βουλεύματος ή της αποφάσεως». Η παρ. 3 προστέθηκε ως άνω από το άρθρ. 7 Νόμ. 1240/23-29 Μαρτ. 1982 (ΦΕΚ Α΄ 36), (τόμ. 8 σελ. 84,09). 4.(Καταργήθηκε από την περίπτ. ε΄ της παρ. 18, του άρθρ. 34 του Νόμ. 2172/16-16 Δεκ. 1993, ΦΕΚ Α΄ 207, κατωτ. αριθ. 20). Το άρθρ. 291 αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρο πρώτο Νόμ. 1128/4-10 Φεβρ. 1981, ΦΕΚ Α΄ 31 (κατώτ. αριθ. 14). ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΣΤ΄ Άρθρ.292-295.-(Καταργήθηκαν από το άρθρο δεύτερο Νόμ. 1128/4-10 Φεβρ. 1981, ΦΕΚ Α΄ 31, κατώτ. αριθ. 14). Σκοπός των περιοριστικών όρων Άρθρ.296.-«Σκοπός των περιοριστικών όρων είναι να εξασφαλισθή ότι ο προς ον ετέθησαν ούτοι θέλει παραστή εν παντί χρόνω εις την ανάκρισιν ή το δικαστήριον και θέλει υποβάλει εαυτόν εις την εκτέλεσιν της αποφάσεως». Το άρθρ. 296 αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρο πρώτο Νόμ. 1128/4-10 Φεβρ. 1981, ΦΕΚ Α΄ 31 (κατώτ. αριθ. 14). Διαδικασία εγγυοδοσίας Άρθρ.297.-«1.Εάν ως περιοριστικός όρος ήθελε τεθή η καταβολή εγγυήσεως, το μέγεθος της εγγυήσεως ως και το είδος και το αξιόχρεον ταύτης, ορίζεται κατ’ ελευθέραν κρίσιν, λαμβανομένων υπ’ όψιν της εις την πράξιν επιβαλλομένης ποινής και της οικονομικής και ηθικής καταστάσεως του κατηγορουμένου. (Αντί για τη σελ. 74,01(γ) Σελ. 74,01(δ) Τεύχος 1366 Σελ. 67 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 2.Η εγγύησις δίδεται υπό του κατηγορουμένου ή και παντός τρίτου, καταβαλλομένης της ορισθείσης ποσότητος εις χρήματα ή δι’ ενεχύρου πραγμάτων, ή δι’ υποθήκης αξιοχρέου ή δι’ εγγυητικής επιστολής Τραπέζης. Η εγγύησις δίδεται παρά τω γραμματεί του δικαστηρίου συντασσομένης εκθέσεως, ήτις υπογράφεται παρά του δίδοντος την εγγύησιν, του κατηγορουμένου, του εισαγγελέως και του γραμματέως. 3.Επί πάσης περί την παροχήν της εγγυήσεως εγειρομένης αμφισβητήσεως αποφασίζει ο διάταξας ταύτην,  ανακριτής,  συμβούλιον    ή   δικαστήριον, ανεκκλήτως». Το άρθρ. 297 αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρο πρώτο Νόμ. 1128/4-10 Φεβρ. 1981, ΦΕΚ Α΄ 31 (κατώτ. αριθ. 14). Λόγοι αντικαταστάσεως των περιοριστικών  όρων δια προσωρινής κρατήσεως Άρθρ.298.-«Οι εις τον κατηγορούμενον τεθέντες περιοριστικοί όροι δύναται να αντικαθίστανται δια προσωρινής κρατήσεως:α)αν άνευ ευλόγων κωλυμάτων καθιστώντων την εμφάνισίν του αδύνατον, δεν εμφανίζηται, νομίμως κλητευθείς, ενώπιον του ανακριτού, ή ενώπιον του δικαστηρίου ίνα δικασθή, β)αν φεύγη ή ορμάται προς το φεύγειν, γ)όταν παραβαίνη τους τεθέντας όρους ή δεν δηλώση την μεταβολήν της κατοικίας του κατά το επόμενον άρθρον,  «δ)αν εμφανιστούν σε βάρος του σοβαρές υπόνοιες για άλλο κακούργημα για το οποίο επιτρέπεται νέα προσωρινή κράτηση». Το στοιχ. δ΄ αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ. 14 άρθρ. 2 Νόμ. 2408/31 Μαΐου-4 Ιουν. 1996 (ΦΕΚ Α΄ 104) (διόρθ. σφάλμ. στο ΦΕΚ Α΄ 158/11-7-1996), Τόμ. 8, σελ. 84,267. Το άρθρ. 298 αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρο πρώτο Νόμ. 1128/4-10 Φεβρ. 1981, ΦΕΚ Α΄ 31 (κατωτ. αριθ. 14). Υποχρεώσεις του απολυομένου Άρθρ.299.-«Ο κατηγορούμενος εις τον οποίον κατά την απόλυσίν του ετέθησαν περιοριστικοί όροι οφείλει να δηλώσει εις τον ανακριτήν την κατοικίαν του μετ’ ακριβούς ενδείξεως της διευθύνσεως (πόλεως, συνοικίας, χωρίου, οδού, αριθμού) και να δηλοί αμέσως κατόπιν πάσαν μεταβολήν αυτής εις τον ανακριτήν ή τον εισαγγελέα. Οφείλει επίσης τη αυτή δηλώσει να διορίση αντίκλητον προς ον γίνονται άπασαι αι επιδόσεις, εκτός των εισαγωγικών της δίκης εγγράφων». Το άρθρ. 299 αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρο πρώτο Νόμ. 1128/4-10 Φεβρ. 1981, ΦΕΚ Α΄ 31 (κατωτ. αριθ. 14). Σελ. 74,02(δ) Τεύχος 1366 Σελ. 68 Άρθρ.300-301.-(Καταργήθηκαν από το άρθρο δεύτερο Νόμ. 1128/4-10 Φεβρ. 1981, ΦΕΚ Α΄ 31, κατώτ. αριθ. 14). Κατάπτωσις της εγγυήσεως Άρθρ.302.-«1.Εάν τεθή εις τον κατηγορούμενον ο περιοριστικός όρος εγγυοδοσίας, κλητευθείς δε ούτος νομίμως δεν εμφανισθή εντός της ταχθείσης προθεσμίας ενώπιον του ανακριτού ή του δικαστηρίου κατά την ορισθείσαν δικάσιμον ή παραβή περιοριστικόν τινα όρον, το ποσόν της εγγυήσεως, αφαιρουμένου του ποσού της επιδικασθείσης αμετακλήτως αποζημιώσεως ή ικανοποιήσεως του αδικηθέντος, ανήκει αυτοδικαίως εις το Κράτος, εκτός εάν αθωωθή ο κατηγορούμενος, ότε εφαρμόζεται η διάταξις της παρ. 1 του άρθρ. 303. 2.Περί της καταπτώσεως αποφαίνεται το επιλαμβανόμενον της κατηγορίας δικαστήριον, ενώπιον του οποίου εκλήθη ο κατηγορούμενος ίνα δικασθή και κατά την αυτήν δικάσιμον εις ην εκλήθη. Όταν ο παρασχών την εγγύησιν είναι τρίτος, καλείται και ούτος κατά την δικάσιμον ταύτην. Εάν δεν υπάρχη νόμιμος περίπτωσις να επιληφθή το δικαστήριον της κατηγορίας, ως και κατά την διάρκειαν της ανακρίσεως, αποφαίνεται το συμβούλιον των πλημμελειοδικών, μετά προηγουμένην κλήτευσιν του κατηγορουμένου και του παρασχόντος την εγγύησιν τρίτου, πέντε τουλάχιστον ημέρας προ της εισαγωγής της υποθέσεως εις το συμβούλιον. 3.Κατά του βουλεύματος του συμβουλίου των πλημμελειοδικών, επιτρέπεται έφεσις ενώπιον του συμβουλίου των εφετών εις τον κατηγορούμενον και τον παρασχόντα την εγγύησιν τρίτον». Το άρθρ. 302 αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρο πρώτο Νόμ. 1128/4-10 Φεβρ. 1981, ΦΕΚ Α΄ 31 (κατωτ. αριθ. 14). 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Απόδοσις της εγγυήσεως Άρθρ.303.-«1. Αν ο κατηγορούμενος αθωωθεί ή παύσει η εναντίον του ποινική δίωξη, η εγγύηση επιστρέφεται. Την απόδοση διατάσσει το δικαστήριο με την ίδια απόφαση. Διαφορετικά τη διατάσσει το συμβούλιο πλημμελειοδικών, κατά του βουλεύματος του οποίου επιτρέπεται έφεση στον κατηγορούμενο και στον τρίτο που είχε καταθέσει την εγγύηση.» Η παρ.1 αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρ. 19 παρ. 1 κοινοποιήσεως, ο εισαγγελεύς εισάγει την αίτησιν εξαιρέσεως εις το παρ’ ω διατελεί δικαστήριον, ή αν πρόκειται περί εξαιρουμένου ανακριτού ή μέλους δικαστικού συμβουλίου, εις το συμβούλιον. Το δικαστήριον ή το συμβούλιον, συνεδριάζον κατά την εν τω παρόντι κώδικι καθορισμένην διαδικασίαν εκατέρου (άρθρ. 305, 306, 329 επ.) ακούσαν του εισαγγελέως, του αιτούντος και των διαδίκων, καλουμένων προ 24 ωρών, αποφασίζει επί της αιτήσεως εξαιρέσεως. Εις την σύνθεσιν  δεν δύναται να μετάσχη εκείνος, ου ζητείται η εξαί(Μετά τη σελ. 24(ι) Σελ. 25(γ) Τεύχος 1209-Σελ. 53 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας ρεσις, αναπληρούμενος νομίμως.-2.Εάν πρόκειται περί εξαιρέσεως μέλους του δικαστηρίου των συνέδρων, έχοντος βαθμόν εφέτου ή αντεισαγγελέως εφετών και άνω, αρμόδιον είναι το δικαστήριον των εφετών.-3.Εάν το αρμόδιον δικαστήριον ή συμβούλιον δεν δύναται να συντεθή νομίμως, αποφασίζει επί της αιτήσεως αμελλητί κατά τα εν τη παραγρ. 1 οριζόμενα το αμέσως ιεραρχικώς ανώτερον δικαστήριον ή συμβούλιον, εις ο τούτο υπάγεται, προκειμένου δε περί δικαστηρίου συνέδρων το δικαστήριον των εφετών και τέλος προκειμένου περί εφετείου το πλησιέστερον εφετείον (άρθρον 499). 4.(Καταργήθηκε από την περίπτ. α΄ παρ. 18 άρθρ. 34, Νόμ. 2172/16-16 Δεκ. 1993, ΦΕΚ Α΄ 207, κατωτ. αριθ. 20). άρθρ.18 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28 2.Καταδικασθέντος του κατηγορουμένου, το κατά την προηγουμένην παράγραφον δικαστήριον ή συμβούλιον, διατάσσει την απόδοσιν της εγγυήσεως, εκτελουμένην παρά του εισαγγελέως άμα ως, αμετακλήτου καταστάσης της καταδίκης, φυλακισθή ο καταδικασθείς προς έκτισιν της ποινής, εκτός εάν ανεστάλη η εκτέλεσις αυτής. Εκ του ποσού της αποδιδομένης εγγυήσεως, και όταν έτι αύτη παρά τρίτων κατετέθη, αφαιρούνται η επιδικασθείσα αποζημίωσις και χρηματική ικανοποίησις του αδικηθέντος, αποδιδόμεναι εις αυτόν εντολή του εισαγγελέως, είτα δε τα δικαστικά έξοδα και αι χρηματικαί ποιναί. Κατά του βουλεύματος του συμβουλίου επιτρέπεται έφεσις εις τον κατηγορούμενον και τον καταθέσαντα την εγγύησιν τρίτον». Το άρθρ. 303 αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρο πρώτο Νόμ. 1128/4-10 Φεβρ. 1981, ΦΕΚ Α΄ 31(κατωτ. αριθ. 14). Πλειστηριασμός υποθηκευθέντων  και ενεχυριασθέντων Άρθρ.304.-«Τα τυχόν κατατεθέντα ενέχυρα και τα υποθηκευθέντα ακίνητα εκτίθενται μετά την κατά το άρθρ. 303 κατάπτωσιν της εγγυήσεως, εις δικαστικόν πλειστηριασμόν επιμελεία του εισαγγελέως, το δε εκ της πωλήσεως πλεονάσαν επιστρέφεται εις τον κατηγορούμενον ή τον δόντα την εγγύησιν». Το άρθρ. 304 αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρο πρώτο Νόμ. 1128/4-10 Φεβρ. 1981 ΦΕΚ Α΄ 31 (κατωτ. αριθ. 14). ΤΜΗΜΑ ΙΙΙ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΩΝ ΔΙΚΑΣΤΙΚΩΝ  ΣΥΜΒΟΥΛΙΩΝ ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄ Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Σύνθεσις του Συμβουλίου Άρθρ.305.-1.Το συμβούλιον των πλημμελειοδικών συντίθεται συμφώνως τω άρθρ. 5 παρ. 1, προκειμένου δε περί κατηγορουμένου ανηλίκου συμφώνως τω άρθρ. 7 παρ. 3, εφαρμοζομένης και της διατάξεως του άρθρ. 12 παρ. 3. Με την περίπτ. ζ άρθρ. 111 /113) Νόμ. 1756/24-26 Φεβρ. 1988 (ΦΕΚ Α΄ 35), τόμ. 6 σελ. 109, καταργήθηκε η παρ. 1 άρθρ. 305 αναφορικά με τη συγκρότηση των ποινικών δικαστηρίων και συμβουλίων  «2.Όταν πρόκειται να κριθούν ζητήματα, που ανέκυψαν κατά τη διάρκεια της ανάκρισης (άρθρ. 307) ή η περάτωσή της (άρθρ. 308), δεν επιτρέπεται η συμμετοχή του ανακριτή στη σύνθεση του συμβουλίου». Η παρ. 2 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ. 5 του άρθρ. 34 του Νόμ. 2172/16-16 Δεκ. 1993, (ΦΕΚ Α΄ 207), κατωτ. αριθ. 20. Διαδικασία Άρθρ.306.-Αι συνεδριάσεις των δικαστικών συμβουλίων δεν είναι δημόσιοι, αι δε αποφάσεις αυτών λαμβάνονται δια της ψήφου των πλειόνων και πάντοτε μετ’ ακρόασιν του εισαγγελέως, αποχωρήσαντος όμως αυτού (άρθρ. 138). Η ληφθείσα απόφασις βεβαιούται εν προχείρω σημειώματι επί της προτάσεως του εισαγγελέως, χρονολογουμένω και υπογραφομένω υπό των μετασχόντων της διασκέψεως δικαστών. Η ούτω βεβαιωθείσα απόφασις δεν ματαιούται εν περιπτώσει μεταβολής τινος εν τω προσώπω των μετασχόντων της διασκέψεως δικαστών προ της καθαρογραφής και υπογραφής του βουλεύματος. «Έπειτα ο πρόεδρος του δικαστικού συμβουλίου αποστέλλει το βούλευμα για καθαρογραφή και υπογραφή, σύμφωνα με το άρθρ. 142 παρ. 2, στον αρμόδιο γραμματέα, ο οποίος υποχρεούται να καταχωρίσει τούτο σε ειδικό βιβλίο που τηρείται για το σκοπό αυτόν. Αν περιέχονται διατάξεις αφορώσες τη σύλληψη ή προσωρινή κράτηση του κατηγορουμένου ή άλλες που απαιτούν άμεση εκτέλεση, το βούλευμα, με τη φροντίδα του  (Αντί για τη σελ. 75(ζ) Σελ. 75(η) Τεύχος 1366 Σελ. 69 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 εισαγγελέα είναι εκτελεστό και πριν από την καθαρογραφή του. Στις περιπτώσεις αυτές με την παράδοση των προς εκτέλεση διατάξεων που, αφού υπογραφεί από τον πρόεδρο και το γραμματέα, παραδίδεται στον εισαγγελέα. Αν πρόκειται για σύλληψη, επιβολή περιοριστικών όρων ή προσωρινή κράτηση του κατηγορουμένου, η περίληψη αυτή πρέπει να περιέχει τα στοιχεία που αναφέρονται στα άρθρ. 276 παρ. 3 και 283 παρ. 2. Για την άσκηση ένδικων μέσων η έκδοση του βουλεύματος θεωρείται ότι έγινε μόλις καθαρογραφεί και υπογραφεί». Το τελευταίο εδάφιο, αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ. 5 άρθρ. 5 Νόμ. 2298/1995, ΦΕΚ Α΄ 62, (τόμ. 10, σελ. 154,221). Αρμοδιότης συμβουλίου πλημμελειοδικών,  διαρκούσης της ανακρίσεως Άρθρ.307.-Κατά την διάρκειαν της ανακρίσεως το συμβούλιον των πλημμελειοδικών, κατά πρότασιν του εισαγγελέως ή τινος των διαδίκων, ή κατ’ αίτησιν του ανακριτού αποφασίζει:α΄)όταν ο ανακριτής νομίζει, ότι δεν πρέπει να ενδώση είς τινα πρότασιν των ειρημένων, β)όταν πρόκειται να κανονισθή δυσχερές τι αντικείμενον εν τη προδικασία, οίον κατάσχεσις κλπ. γ)περί όλων των μεταξύ των διαδίκων ή μεταξύ αυτών και του εισαγγελέως εν τη προδικασία διαφορών, δ)περί της αποπερατώσεως ή εξακολουθήσεως της ανακρίσεως, «ε) για την προσφυγή του κατηγορουμένου κατά του εντάλματος προσωρινής κράτησης ή για την προσφυγή του κατηγορουμένου ή του εισαγγελέα κατά της διάταξης του ανακριτή που αφορά την αντικατάσταση της προσωρινής κράτησης με περιοριστικούς όρους.»και ς΄)επί παντός ετέρου θέματος, περί ου ειδικαί διατάξεις προνοούσι. Η περίπτ.ε΄ αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρ.19 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28 Σελ. 76(η) Τεύχος 1366 Σελ. 70 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Περάτωσις της κυρίας ανακρίσεως Άρθρ.308.-«1. Το τέλος της κύριας ανάκρισης κηρύσσεται από το συμβούλιο πλημμελειοδικών.» Προς τούτο διαβιβάζονται ανυπερθέτως μετά την τελευταίαν ανακριτικήν πράξιν τα έγγραφα εις τον εισαγγελέα, όστις, εάν δεν ήθελε κρίνει ότι πρέπει να επιστρέψη ταύτα εις τον ανακριτήν προς συμπλήρωσιν της ανακρίσεως, υποβάλλει το ταχύτερον πρότασιν εις το συμβούλιον περί οριστικής ή προσωρινής παύσεως της περαιτέρω διώξεως ή περί παραπομπής του κατηγορουμένου εις το ακροατήριον ή ότι δεν πρέπει να γίνη κατηγορία κατ’ αυτού. «Στα εγκλήματα που προβλέπονται από το άρθρ. 1 του Νόμ. 1608/1950, η περάτωση της κύριας ανάκρισης κηρύσσεται από το συμβούλιο των εφετών. Για το σκοπό αυτό η δικογραφία διαβιβάζεται αμέσως μετά την τελευταία ανακριτική πράξη στον εισαγγελέα εφετών, ο οποίος, αν κρίνει ότι η ανάκριση δε χρειάζεται συμπλήρωση, την εισάγει με πρότασή του στο συμβούλιο εφετών, που αποφαίνεται αμετακλήτως ακόμη και για τα συναφή πλημμελήματα». Το μέσα σε « » εδάφιο προστέθηκε από την παρ. 7 άρθρ. 5 του Νόμ. 1738/18-20 Νοεμ. 1987 (ΦΕΚ Α΄ 200), τόμ. 1 σελ. 116,51. Σύμφωνα δε με την παρ. 17 του ίδιου άρθρου του άνω Νόμου η διάταξη αυτή ισχύει και για τις υποθέσεις που είναι εκκρεμείς ή για τις οποίες δεν έχει κινηθεί ακόμη ποινική δίωξη. Το μέσα σε «» πρώτο εδάφιο αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.1 άρθρ.20 Νόμ.3160/2430 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28  «2.Οι διάδικοι δικαιούνται να γνωστοποιήσωσι και προφορικώς τω εισαγγελεί και προ της καταρτίσεως της προτάσεώς του ότι επιθυμούσι να λάβωσι γνώσιν ταύτης. Ο εισαγγελεύς οφείλει εν τοιαύτη περιπτώσει να ειδοποιήση τον γνωστοποιήσαντα, αν κατοική εν τη έδρα του δικαστηρίου, άλλως τον εν αυτή διωρισμένον αντίκλητον, όπως προσέλθη και λάβη γνώσιν της προτάσεως εντός 24 ωρών.  «Η ειδοποίηση αυτή μπορεί να γίνει και προφορικά ή τηλεφωνικά, οπότε αποδεικνύεται με βεβαίωση του αρμόδιου γραμματέα της εισαγγελίας, που επισυνάπτεται στη δικογραφία». Το μέσα σε « » εδάφιο προστέθηκε από την παρ. 8 του άρθρ. 10 του Νόμ. 1941/18-18 Μαρτ. 1991 (ΦΕΚ Α΄ 41), Τόμ. 6Β, σελ. 667. Αν ο διάδικος δεν κατοική εν τη έδρα του δικαστηρίου και δεν διώρισεν αντίκλητον, τοιαύτη ειδοποίησις δεν γίνεται. Δεν κωλύεται όμως εντεύθεν ο διάδικος να λάβη γνώσιν της προτάσεως του εισαγγελέως και μετά την υποβολήν αυτής εις το συμβούλιον. Προς τούτο κατατίθεται παρά τω γραμματεί της εισαγγελίας αντίγραφον της προτάσεως». Η παρ. 2 αντικατεστάθη ως άνω δια του άρθρ. 18 του Ν.Δ. 4090/1960, τόμ. 8 σελ. 84,8.   «Πριν παρέλθει χρονικό διάστημα δέκα ημερών από την ειδοποίηση, η δικογραφία δεν εισάγεται στο συμβούλιο αλλά παραμένει στη γραμματεία της εισαγγελίας, εκτός αν υπάρχει κίνδυνος παραγραφής.» Το μέσα σε « » τελευταίο εδάφιο αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.2 άρθρ.20 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28 3-5.(Καταργήθηκαν από την παρ.3 άρθρ.20 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. "3. Η κύρια ανάκριση στα πλημμελήματα περατώνεται και με απευθείας κλήση του κατηγορουμένου στο ακροατήριο του αρμόδιου δικαστηρίου με διαταγή του εισαγγελέα, εφόσον υπάρχει η σύμφωνη γνώμη του ανακριτή. Σε αυτήν την περίπτωση εφαρμόζεται και η διάταξη του άρθρου 322. Ο εισαγγελέας εφετών έχει δικαίωμα, αν δεχτεί την προσφυγή, να διατάξει είτε να υποβληθεί η προσφυγή στο συμβούλιο είτε να συμπληρωθεί η ανάκριση, που περατώνεται με βούλευμα του συμβουλίου. Η παρ. 2 του άρθρου 245 εφαρμόζεται αναλόγως. Το συμβούλιο πλημμελειοδικών αποφαίνεται αμετακλήτως αν θα συνεχιστεί ή όχι η προσωρινή κράτηση." 4(3)6.«. Στην περίπτωση της παραγράφου 1 ο ανακριτής οφείλει, πριν διαβιβάσει τη δικογραφία στον εισαγγελέα, να γνωστοποιήσει στους διαδίκους ότι ολοκληρώθηκε η ανάκριση, ώστε να ασκήσουν τα δικαιώματα που τους παρέχονται με τα άρθρα 101, 106, 107 και 108.»Οι διάδικοι δύνανται να διορίσωσιν αντίκλητον εκ των εν τη έδρα του ανακριτού διωρισμένων δικηγόρων, προς ον γίνεται η γνωστοποίησις αύτη. Προκειμένου όμως περί διαδίκων κατοικούντων εκτός της έδρας του ανακριτού,  γνωστοποίησις  γίνεται μόνον εάν  έχωσιν ούτοι διορίσει αντίκλητον». Η παρ.6 αντικατεστάθη ως άνω δια του άρθρ.13 Ν.Δ.2493/1953, 8.Αα.8. Η παρ.6 αναριθμήθηκε σε παρ.(3) και το πρώτο εδάφιο αυτής αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.4 άρθρ.20 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28 (Αντί για τη σελ.77(ε) Σελ. 77(στ) Τεύχος 1366 Σελ. 71 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 5(4) «7.Αν από την ανάκριση δεν προέκυψε η ταυτότητα του δράστη ορισμένου εγκλήματος, εφαρμόζονται αναλόγως οι διατάξεις των εδαφίων α΄, δ΄, και ε΄της παραγράφου 3 του άρθρου 245.» Η παρ. 7 αναριθμήθηκε σε παρ.(4) και αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.5 άρθρ.20 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28 Η νέα μέσα σε «» παρ.3 προστέθηκε και οι υπάρχουσες παρ.3 και 4 αναριθμήθηγκαν σε παρ.4 και 5 αντίστοιχα με την παρ.2 άρθρ.7 Νόμ.3189/17-21 Οκτ.2003 (ΦΕΚ Α΄243), κατωτ.αριθ.29. Δικαιοδοσία συμβουλίου πλημμελειοδικών,  μετά το πέρας της ανακρίσεως Άρθρ.309.-1.Το συμβούλιον δύναται:α)να αποφαίνηται ότι δεν πρέπει να γίνη κατηγορία, β)να παύη οριστικώς την ποινικήν δίωξιν, γ)να παύη προσωρινώς ταύτην, αλλά μόνον επί των κακουργημάτων της εκ προθέσεως ανθρωποκτονίας, της ληστείας, της εκβιάσεως, της κλοπής (και ζωοκλοπής) και του εμπρησμού, δ)να διατάσση περαιτέρω ανάκρισιν και ε)να παραπέμπη τον κατηγορούμενον εις το ακροατήριον του αρμοδίου δικαστηρίου. 2.Το συμβούλιον, τη αιτήσει τινός των διαδίκων υποχρεούται να διατάσση την εμφάνισιν αυτών ενώπιόν του, παρόντος και του εισαγγελέως, όπως παράσχωσιν οιανδήποτε διασάφησιν. Δύναται δε να επιτρέψη εις τους συνηγόρους και την προφορικήν ανάπτυξιν της υποθέσεως. Ταύτα δύναται να πράξη το συμβούλιον και αυτεπαγγέλτως. Τότε μόνον δύναται να απορρίψη την περί εμφανίσεως αίτησιν όταν συντρέχωσιν ωρισμένοι λόγοι, ειδικώς αναφερομένοι εν τω βουλεύματι. Πάντοτε δε, όταν διατάσση την εμφάνισιν ενός των διαδίκων, οφείλει να καλέση και ακούση ταυτοχρόνως τους λοιπούς.  «Αν μετά το πέρας της ανακρίσεως και την υποβολήν των εγγράφων εις τον εισαγγελέα υπεβλήθησαν εις το συμβούλιον υπό τινος των διαδίκων έγγραφα ή οιαδήποτε άλλα αποδεικτικά στοιχεία, ασκούνται ουσιώδη εις την κρίσιν του συμβουλίου επιρροήν, το συμβούλιον οφείλει αυτεπαγγέλτως να καλέση τους λοιπούς διαδίκους ή τους αντικλήτους αυτών συμφώνως προς την παρ. 2 του άρθρ. 309 Κ.Π.Δ., εφαρμοζομένην αναλόγως, ίνα λάβωσι γνώσιν και επιφέρωσι τας παρατηρήσεις των εντός ευλόγου, υπό του συμβουλίου τασσομένης προθεσμίας». Η εντός « » διάταξις προσετέθη δια του άρθρ. 19 του Ν.Δ. 4090/1960, τόμ. 8 σελ. 84,8. Σελ. 78(στ) Τεύχος 1366 Σελ. 72 Απόφανσις ότι δεν πρέπει να γίνη  κατηγορία κλπ. Άρθρον 21 Απόφασις 1.Βεβαιωθέντος του λόγου της εξαιρέσεως γίνεται δεκτή η εξαίρεσις και διατάσσεται ο εξαιρεθείς να απέχη των καθηκόντων του επί της υποθέσεως, αν δε δεν έχη υπάρχη ο αναπληρώσων, το δικαστήριον ή το συμβούλιον παραπέμπει την δίκην εις άλλο δικαστήριον ή συμβούλιον, κατά τα άρθρ. 136 στοιχ. α΄ και 137 παρ. 1. Άλλως κατά τας περιστάσεις ή απορρίπτεται η αίτησις ή διατάσσεται ο αιτών να φέρη κρείσσονας αποδείξεις.- 2.Απορριπτομένης της αιτήσεως, καταδικάζεται ο αιτών εις την πληρωμήν των εξόδων εάν δε ήθελον ταυτοχρόνως αποδειχθή όλως ψευδείς οι προβληθέντες λόγοι εξαιρέσεως, καταδικάζεται ούτος επί πλέον και εις χρηματικήν ποινήν 2.000 μέχρι 20.000 μεταλλικών δραχμών. Άρθρ.310.-1.Το συμβούλιον αποφαίνεται ότι δεν πρέπει να γίνη κατηγορία, όταν δεν υπάρχωσιν παντάπασι ενδείξεις ή αι υπάρχουσαι δεν είναι αποχρώσαι προς παραπομπήν του κατηγορουμένου εις το ακροατήριον (εκτός εάν εις την τελευταίαν ταύτην περίπτωσιν πρόκειται να παύση προσωρινώς η καταδίωξις κατά τα άρθρ. 309 παρ. 1 στοιχ. γ΄ και 311 παρ. 1) ή όταν το γεγονός δεν περιέχη αξιόποινον πράξιν ή υπάρχωσι λόγοι αποκλείοντες τον άδικον χαρακτήρα της πράξεως ή τον καταλογισμόν. Εάν εγένετο παραίτησις από του δικαιώματος της εγκλήσεως ή ανάκλησις αυτής, ή η πράξις ημνηστεύθη ή παρεγράφη το αξιόποινον αυτής, ή ο κατηγορούμενος απεβίωσε, παύει οριστικώς την ποινικήν δίωξιν, εάν δε συντρέχη δεδικασμένον ή δεν υπάρχει η προς δίωξιν απαιτουμένη έγκλησις, αίτησις ή άδεια (άρθρ. 55) κηρύσσει ταύτην απαράδεκτον. 2.Το συμβούλιον εις τας εν τη προηγουμένη παραγράφω περιπτώσεις υποχρεούται να διατάξη συγχρόνως την εις ωρισμένον πρόσωπον ως ιδιοκτήτην απόδοσιν των αφαιρεθέντων πραγμάτων και των πειστηρίων, όσα κατεσχέθησαν ή παρεδόθησαν εις την ανάκρισιν κατά το άρθρ. 259. Η διάταξις αύτη του βουλεύματος έναντι τρίτων, μη διαδίκων εν τη ποινική διαδικασία, (άρθρ. 72, 82 επ. 89 επ.) και μη υποβαλόντων τας αξιώσεις των εις το δικαστικόν συμβούλιον, έχει προσωρινήν ισχύν και δεν κωλύει τούτους να προσφύγωσιν εις το αρμόδιον πολιτικόν δικαστήριον. Εάν εκ της ανακρίσεως προκύπτει ότι ο ιδιοκτήτης είναι άγνωστον πρόσωπον, το συμβούλιον διατάσσει την εξακολούθησιν της κατά τα άρθρ. 259 και 266 μεσεγγυήσεως και φυλάξεως, δυνάμενον και ν’ αντικαταστήση συγχρόνως τον διορισμένον φύλακα, μέχρις ου το της κυριότητος ζήτημα λυθή υπό του αρμοδίου πολιτικού δικαστηρίου. Επίσης το συμβούλιον διατάσσει την δήμευσιν εκείνων άτινα πρέπει να δημευθώσι κατά νόμον. «Κατά της διάταξης του βουλεύματος για την απόδοση ή τη δήμευση επιτρέπεται έφεση στους διαδίκους και στον τρίτο, του οποίου τις αξιώσεις έκρινε το δικαστικό συμβούλιο.» Το μέσα σε «» τελευταίο εδάφιο αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρ.21 Νόμ.3160/2430 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Παύσις της ποινικής διώξεως προσωρινώς Άρθρ.311.-1.Η περαιτέρω δίωξις παύει προσωρινώς και ο προφυλακισμένος απολύεται, εάν υπάρχωσι μεν ενδείξεις, αλλά δεν είναι αποχρώσαι, προς παραπομπήν του κατηγορουμένου εις το ακροατήριον. Εις την περίπτωσιν ταύτην δύναται ο κατηγορούμενος τότε μόνον να διωχθή εκ νέου ένεκα της αυτής πράξεως, ότε αι κατ’ αυτού υπάρξασαι, αλλά μη ικαναί κριθείσαι ενδείξεις ενισχυθώσι δια νέων, μη προϋποβεβλημένων εις την κρίσιν του συμβουλίου. Ο εισαγγελεύς συλλέγει καθ’ οιονδήποτε τρόπον κρίνει σκόπιμον τας νέας ενδείξεις, οφείλει δε να υποβάλη προηγουμένως εις το συμβούλιον ταύτας και να αναμένη μέχρις ότου τούτο επιτρέψη την εκ νέου δίωξιν. 2.Εάν η περαιτέρω δίωξις έπαυσε προσωρινώς δια βουλεύματος του συμβουλίου των εφετών ή δια βουλεύματος του συμβουλίου των πλημμελειοδικών, επικυρωθέντος δια βουλεύματος του συμβουλίου των εφετών, την άδειαν προς εκ νέου δίωξιν παρέχει το συμβούλιον των εφετών, όπερ, μετά την παρά τω πλημμελειοδικείω ανάκρισιν, την επιτραπείσης της νέας διώξεως ενεργηθείσαν, αποφασίζει κατ’ ουσίαν και εις ην έτι περίπτωσιν περιελήφθησαν εις την νέαν δίωξιν πρόσωπα μη διωχθέντα αρχικώς. 3.Και όταν παύη προσωρινώς την ποινικήν δίωξιν, το συμβούλιον διατάσσει τα εν παρ. 2 του προηγουμένου άρθρου διατασσόμενα, εάν κρίνη ότι τα αφαιρεθέντα πράγματα ή τα πειστήρια δεν είναι χρήσιμα εις ενδεχομένην νέαν δίωξιν. Περαιτέρω ανάκρισις Άρθρ.312.-Το συμβούλιον διατάσσει περαιτέρω ανάκρισιν, εάν ευρίσκη αναγκαίαν την ενέργειαν ωρισμένων ανακριτικών πράξεων ή την απαγγελίαν κατηγορίας εναντίον ωρισμένου προσώπου, περί ου υπάρχουσιν υπόνοιαι ότι ενέχεται εις την ανακρινομένην πράξιν. Εάν διετάχθη περαιτέρω ανάκρισις ενεργείται αύτη υπό του ανακριτού, δύναται όμως κατά την κρίσιν του συμβουλίου να γίνη και υπό ανακριτικού τινός υπαλλήλου, όταν μόνον προανάκρισις είχε προηγηθή. Παραπομπή εις το αρμόδιον δικαστήριον Άρθρ.313.-Το συμβούλιον αποφασίζει την εις το ακροατήριον του αρμοδίου δικαστηρίου παραπομπήν του κατηγορουμένου, όταν ευρίσκη ότι υπάρχουσιν αποχρώσαι ενδείξεις προς στήριξιν κατηγορίας κατ’ αυτού δι’ ωρισμένην πράξιν. Αποστολή των εγγράφων Άρθρ.314.-Εάν η δίκη παραπεμφθή εις το ακροατήριον του αρμοδίου δικαστηρίου, πέμπονται τα έγγραφα εις τον παρά τούτω εισαγγελέα, δημόσιον κατήγορον ή πταισματοδίκην (άρθρ. 27 παρ. 2) επιμελεία του οποίου επιδίδεται το βούλευμα εις τους διαδίκους. Αμετακλήτου καταστάντος τούτου, γίνεται η κλήσις του κατηγορουμένου κατά το άρθρ. 321. (Μετά την σελ. 78(β) Σελ. 78,01 146-11 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Απόλυσις ή προφυλάκισις του κατηγορουμένου Άρθρ.315.-1.Εάν ο κατηγορούμενος είναι προφυλακισμένος, το συμβούλιον αποφαίνεται συγχρόνως και περί της απολύσεως αυτού ή της περαιτέρω διαρκείας της προφυλακίσεως, εφ’ όσον συντρέχει περίπτωσίς τις εκ των εν άρθρ. 282. 2.Εάν εξεδόθη κατά του κατηγορουμένου ένταλμα συλλήψεως και κατέστη ούτος φυγάς, το συμβούλιον διατάσσει συγχρόνως την κατάργησιν ή την διατήρησιν της ισχύος του εντάλματος, ως και την προφυλάκισιν του κατηγορουμένου εν περιπτώσει συλλήψεως, κατά τας εν παρ. 1 διακρίσεις. 3.Συντρεχούσης νομίμου περιπτώσεως, το συμβούλιον, περαπέμπον τον κατηγορούμενον εις το ακροατήριον, διατάσσει την σύλληψιν και προφυλάκισιν αυτού και εάν έτι δεν εξεδόθη ένταλμα συλλήψεως ή προφυλακίσεως. 4.Εάν η δίκη παρεπεμφθή εις το πταισματοδικείον, απολύεται ο προφυλακισμένος και διατάσσεται η κατάργησις του εντάλματος προφυλακίσεως. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄ Συμβούλιον Εφετών Σύνθεση και διαδικασία «Άρθρ. 316.-1. Αν ο κατηγορούμενος είναι ανήλικος, στη σύνθεση του συμβουλίου εφετών συμμετέχει και ο εφέτης ανηλίκων. 2. Ως προς τη διαδικασία στο συμβούλιο εφετών εφαρμόζονται αναλόγως οι διατάξεις των άρθρων 306, 309 κ.ε. για το συμβούλιο πλημμελειοδικών.» Το άρθρ.316 αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρ.22 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. Αρμοδιότης Άρθρ.317.-«1. Το συμβούλιο εφετών αποφασίζει: α) για τις εφέσεις που ασκούνται κατά των βουλευμάτων του συμβουλίου πλημμελειοδικών σύμφωνα με όσα ορίζονται στο άρθρο 481 και β) για τις προτάσεις του εισαγγελέα των εφετών να αναθεωρηθεί η κατηγορία σύμφωνα με όσα ορίζονται στην παράγραφο 2 του άρθρου αυτού και στην παράγραφο 3 του άρθρου 322.» Η παρ. 1 αντικατεστάθη ως άνω από το άρθρ.23 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. 2.Ο παρ’ εφέταις εισαγγελεύς μετά την παραλαβήν των εγγράφων κατά τα εν άρθρ. 314 ωρισμένα, αν δεν εγένετο έφεσις κατά του βουλεύματος, επιθεωρεί εντός τριών ημερών την κατηγορίαν και εάν εύρη ότι δεν υπάρχει κακούργημα ή ότι το κακούργημα δεν εχαρακτηρίσθη προσηκόντως ή ότι η κατηγορία δεν είναι βάσιμος δι’ οιονδήποτε λόγον ή δεν απεδείχθη  εισέτι κατά το δέον, ή ότι δεν είναι αρμόδιον το εις ο παρεπέμφθη ο κατηγορούμενος δικαστήριον, φέρει την υπόθεσιν εις το συμβούλιον του δικαστηρίου των εφετών δια προτάσεώς του ητιολογημένης. Δικαιοδοσία συμβουλίου εφετών Άρθρ.318.-Το συμβούλιον των εφετών, κατά τας εν άρθρ. 317 περιπτώσεις, δικαιούται να διατάσση ό,τι και το συμβούλιον των πλημμελειοδικών κατά τα άρθρ. 309 έως και 315. Η εξουσία αύτη του συμβουλίου των εφετών ουδόλως περιορίζεται και όταν έτι επιλαμβάνεται της υποθέσεως συνεπεία εφέσεως του κατηγορουμένου. Διατάξεις βουλεύματος εφετών Άρθρον 22 Ένδικα μέσα Η δεχομένη την εξαίρεσιν απόφασις εις ουδέν ένδικον μέσον υπόκειται. Η απορρίπτουσα ταύτην δύναται να προσβληθή, δια του ενδίκου μέσου της εφέσεως, εφ’ όσον τούτο χορηγείται κατά της επί της ουσίας οριστικής αποφάσεως και μόνον συγχρόνως μετ’ αυτής. Άρθρ.319.-1.Εάν το συμβούλιον αποφανθή ότι δεν πρέπει να γίνη κατηγορία ή παύση οριστικώς ή προσωρινώς την ποινικήν δίωξιν ή κηρύξη ταύτην απαράδεκτον, διατάσσει συνάμα την κατάργησιν του εκδοθέντος εντάλματος συλλήψεως ή προφυλακίσεως και την εκ των φυλακών απόλυσιν του κατηγορουμένου. 2.Διαταχθείσης περαιτέρω ανακρίσεως, πέμπονται ανυπερθέτως τα έγγραφα υπό του εισαγγελέως των εφετών εις τον αρμόδιον παρά πλημμελειοδίκαις ανακριτήν ή τον δια του βουλεύματος εντελλόμενον την περαιτέρω ανάκρισιν εφέτην. Μετά την ενέργειαν της διαχθείσης περαιτέρω ανακρίσεως, το συμβούλιον των εφετών αποφασίζει κατά το άρθρ. 8,και όταν έτι κατ’ αυτήν περιελήφθη εις την δίωξιν και πρόσωπον, περί ου δεν είχε γίνη το πρωτόδικον συμβούλιον. 3.Εάν υπάρχωσιν αποχρώσαι ενδείξεις προς υποστήριξιν κατηγορίας και η πράξις προσηκόντως χαρακτηρίζεται, επικυρούται το βούλευμα του συμβουλίου των πλημμελειοδικών και γίνεται η περαιτέρω διαδικασία. 4.Εάν η πράξις ήτο μόνον εσφαλμένως χαρακτηρισμένη, χαρακτηρίζεται ορθώς εις το εκδιδόμενον βούλευμα. 5.Το κατά τας παρ. 3 και 4 εκδοθέν βούλευμα του συμβουλίου των εφετών επιδίδεται προσηκόντως εις τον κατηγορούμενον και τους λοιπούς διαδίκους, επιμελεία του παρ’ εφέταις ή του παρά πλημμελειοδίκαις εισαγγελέως. Αμετακλήτου καταστάντος του βουλεύματος, γίνεται η κλήσις του κατηγορουμένου κατά τα άρθρ. 321 επ. (Αντί για τη σελ. 79(η) Σελ. 79(θ) Τεύχος 1366 Σελ. 73 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 ΒΙΒΛΙΟΝ ΤΕΤΑΡΤΟΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΕΠ’ ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟΥ ΤΜΗΜΑ Ι ΠΡΟΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ «Ορισμός δικασίμου και     κλήτευση στο ακροατήριο» Ο τίτλος του άρθρ. 320 αντικαταστάθηκε ως άνω από την περίπτ. α΄ παρ. 15 άρθρ. 2 Νόμ. 2408/31 Μαΐου-4 Ιουν. 1996 (ΦΕΚ Α΄ 104) (διορθ. σφάλμ. στο ΦΕΚ Α΄ 158/11-7-1996), Τόμ. 8, σελ. 84,267. Άρθρ.320.-«1.Ο ορισμός δικασίμου στις περιπτώσεις κατηγορουμένων που κρατούνται προσωρινά γίνεται κατ’ απόλυτη προτεραιότητα». Η παρ. 1 προστέθηκε και οι υπόλοιπες παράγραφοι αναριθμήθηκαν σε 2, 3 και 4 αντίστοιχα από την περίτ. β παρ. 15 άρθρ. 2 Νόμ. 2408/31 Μαΐου-4 Ιουν. 1996 (ΦΕΚ Α΄ 104) (διορθ. σφάλμ. στο ΦΕΚ Α΄ 158/11-7-1996), Τόμ. 8, σελ. 84,267. 2(1).Εις τα περιπτώσεις των άρθρ. 244, 245 στοιχ. α και 308 παρ. 3, ο κατηγορούμενος κλητεύεται εις το ακροατήριον δια κλητηρίου θεσπίσματος, εις δε τας περιπτώσεις των άρθρ. 314 και 315 παρ. 3 και 4 δια κλήσεως. Κατά τον αυτόν τρόπον κλητεύεται και ο αστικώς υπεύθυνος (άρθρ. 89).  «Το κλητήριο θέσπισμα και η κλήση του κατηγορουμένου συντάσσονται σε δύο αντίτυπα. Το ένα επιδίδεται στον κατηγορούμενο και το άλλο επισυνάπτεται στη δικογραφία κατά τη συζήτηση της υποθέσεως». Τα μέσα σε « » εδάφια προστέθηκαν από την παρ. 1 του άρθρ. 11 του Νόμ. 1941/18-18 Μαρτ. 1991 (ΦΕΚ Α΄ 41), Τόμ. 6Β, σελ. 667. 3.(2).Μετά την επίδοσιν της κλήσεως ή του κλητηρίου θεσπίσματος, ο εισαγγελέας δεν δύναται ν’ αποσύρη την υπόθεσιν εκ της ορισθείσης δικασίμου, εξαιρουμένων των περιπτώσεων των άρθρ. 169 παρ. 2 και 323. 4.(3).(Καταργήθηκε από την παρ. 2 του άρθρ. 11 του Νόμ. 1941/18-18 Μαρτ. 1991, ΦΕΚ Α΄ 41, Τόμ. 6Β, σελ. 667). Σελ. 80(θ) Τεύχος 1366 Σελ. 74 Περιεχόμενον κλητηρίου θεσπίσματος και  κλήσεως Άρθρ.321.-1.Το κλητήριον θέσπισμα δέον να περιέχη:α)το ονοματεπώνυμον και, εάν παρίσταται ανάγκη και έτερα στοιχεία καθορίζοντα την ταυτότητα του κατηγορουμένου β)τον προσδιορισμόν του δικαστηρίου, ενώπιον του οποίου ούτος καλείται, γ)την χρονολογίαν, ημέραν της εβδομάδος και ώραν της εμφανίσεως αυτού, δ)τον ακριβή καθορισμόν της πράξεως, δι’ ην κατηγορείται και μνείαν του προβλέποντος αυτήν άρθρου του ποινικού νόμου και  «ε.Τον αριθμό του, την επίσημη σφραγίδα και την υπογραφή του εισαγγελέα, του δημόσιου κατήγορου ή του πταισματοδίκη (άρθρ. 27 παρ. 2) που εξέδωσε το θέσπισμα. Τα ίδια στοιχεία πρέπει να περιέχει και το κλητήριο θέσπισμα, που επιδίδεται στον αστικώς υπεύθυνο (άρθρ. 89)». Η περίπτ. ε΄ αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ. 3 του άρθρ. 11 του Νόμ. 1941/18-18 Μαρτ. 1991 (ΦΕΚ Α΄ 41), Τόμ. 6Β, σελ. 667. 2.Η προς εμφάνισιν κλήσις (άρθρ. 320), ως προς μεν την κατηγορουμένην πράξιν πρέπει ν’ αναφέρηται εις το παραπεμπτικόν βούλευμα, κατά τα λοιπά δε να περιέχει όσα και το κλητήριον θέσπισμα. 3.Αντίγραφον του κλητηρίου θεσπίσματος ή της κλήσεως δέον να επιδίδεται εν πάση περιπτώσει προς τον πολιτικώς ενάγοντα. 4.Η τήρησις των εις τας παραγρ. 1 και 2 διατάξεων επιβάλλεται επί ποινή ακυρότητος του κλητηρίου και της κλήσεως.  «5.Η έλλειψη στοιχείου του κύρους του κλητηρίου θεσπίσματος ή της κλήσεως αποδεικνύεται από το κλητήριο θέσπισμα ή την κλήση που επιδόθηκε στον κατηγορούμενο ή από το υπάρχον στη δικογραφία αντίτυπό τους και σε έλλειψή του από το αποδεικτικό επιδόσεως». Η παρ. 5 προστέθηκε από την παρ. 4 του άρθρ. 11 του Νόμ. 1941/18-18 Μαρτ. 1991 (ΦΕΚ Α΄ 41), Τόμ. 6Β, σελ. 667. 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Προσφυγή κατά της απ’ ευθείας κλήσεως Άρθρ.322.-1.Ο κατηγορούμενος ο δια κλητηρίου θεσπίσματος κλητευθείς απ’ ευθείας εις το ακροατήριον του τριμελούς πλημμελειοδικείου, δικαιούται, λαμβάνων γνώσιν της ενεργηθείσης προανακρίσεως, να προσφύγη εντός τριημέρου από της προς αυτόν επιδόσεως του κλητηρίου θεσπίσματος προθεσμίας, μη παρεκτεινομένης λόγω αποστάσεως, εις τον αρμόδιον εισαγγελέα των εφετών, συντασσομένης προς τούτο εκθέσεως ενώπιον του γραμματέως της εισαγγελίας πρωτοδικών ή του γραμματέως του ειρηνοδικείου της διαμονής του, όστις οφείλει ν’ αναφέρη τούτο τηλεγραφικώς εις τον εισαγγελέα των πλημμελειοδικών υποβάλλων ταυτοχρόνως την συνταχθείσαν έκθεσιν. 2.Ο εισαγγελεύς των εφετών οφείλει ν’ αποφανθή εντός τριών ημερών, αφ’ ης περιέλθη εις αυτόν η έκθεσις προσφυγής, απορρίπτων την προσφυγήν ή διατάσσων προανάκρισιν ή και συμπλήρωσιν της προηγηθείσης προανακρίσεως, μετά το πέρας της οποίας ο εισαγγελεύς των εφετών ή απορρίπτει την προσφυγήν ή διατάσσει την υποβολήν της υποθέσεως εις το δικαστικόν συμβούλιον. Δύναται επίσης να διατάξη την ενέργειαν κυρίας ανακρίσεως, μετά το πέρας της οποίας εφαρμόζονται τα εν άρθρ. 308 παρ. 3 οριζόμενα μη επιτρεπομένης όμως νέας προσφυγής. Η απορρίπτουσα την προσφυγήν διάταξις του εισαγγελέως των εφετών επιδίδεται κατά το άρθρ. 155 επ. εις τον κατηγορούμενον, όστις εάν από της επιδόσεως ταύτης μέχρι της αρχικώς ορισθείσης δικασίμου μεσολαβή το ήμισυ τουλάχιστον της προς κλήτευσιν προθεσμίας, υποχρεούται να εμφανισθή κατ’ αυτήν ίνα δικασθή άνευ κλητεύσεως.  «3.Ο κατηγορούμενος ο δια κλητηρίου θεσπίσματος κλητευθείς απ’ ευθείας εις το ακροατήριον του πενταμελούς εφετείου κατ’ εφαρμογήν της διατάξεως «της περίπτ. 7 του άρθρ. 111», δικαιούται λαμβάνων γνώσιν της ενεργηθείσης προανακρίσεως, να προσφύγη εις το αρμόδιον συμβούλιον εφετών εντός της υπό της παρ. 1 του παρόντος άρθρου οριζομένης προθεσμίας, της προσφυγής κατατιθεμένης εις τα εν τη αυτή παραγράφω όργανα ή παρά τω γραμματεί της εισαγγελίας εφετών. Το συμβούλιον των εφετών οφείλει ν’ αποφανθή εντός τριών ημερών, αφ’ ης υποβληθή εις αυτό έκθεσις προσφυγής μετά της σχετικής προτάσεως του εισαγγελέως εφετών, απορρίπτον την προσφυγήν, ή διατάσσον προανάκρισιν, ή συμπλήρωσιν της προηγηθείσης προανακρίσεως, ή την ενέργειαν κυρίας ανακρίσεως, μετά το πέρας των οποίων το ίδιον συμβούλιον, επανεισαγομένης εις αυτό της υποθέσεως υπό του εισαγγελέως των εφετών ή απορρίπτει την προσφυγήν, ή αποφαίνεται ότι δεν πρέπει να γίνη κατηγορία, ή παύει οριστικώς την ποινικήν δίωξιν. Το συμβούλιον αποφαίνεται κατά πρώτον και τελευταίον βαθμόν. Το απορρίπτον την προσφυγήν βούλευμα του συμβουλίου των εφετών επιδίδεται κατά τα άρθρ. 155 επ. εις τον κατηγορούμενον, όστις εάν από της επιδόσεως τούτου μέχρι της αρχικώς ορισθείσης δικασίμου μεσολαβή το ήμισυ τουλάχιστον της προς κλήτευσιν ορισθείσης προθεσμίας, υποχρεούται να εμφανισθή κατ’ αυτήν ίνα δικασθή άνευ άλλης κλητεύσεως». Η άνω φράση «της περίπτ. 7 του άρθρ. 111» τέθηκε σε αντικατάσταση της παληάς φράσης «της περίπτ. 6 του άρθ. 111» από την παρ. 2 άρθρ. 6 Νόμ. 1653/31 Οκτ.-8 Νόεμ. 1986 (ΦΕΚ Α΄ 173), τόμ. 6Α σελ. 422,398. Η παρ. 3 προσετέθη δια του άρθρ. 2 Νόμ. 3681/1957. Με την παρ. 1 άρθρ. 6 Νόμ. 1653/31 Οκτ.-8 Νοεμ. 1986 (ΦΕΚ Α΄ 173), τόμ. 6Α σελ. 422,398 ορίστηκε ότι «Οι προθεσμίες των τριών ημερών που προβλέπονται στο άρθρ. 322 παρ. 1, 2 εδάφ. 1 και παρ. 3 εδάφ. 2 του Κ.Π.Δ. μεταβάλλονται σε προθεσμίες 10 ημερών». Ανάκλησις της δι’ απ’ ευθείας κλήσεως  εισαγωγής. Άρθρ.323.-Ο εισαγγελεύς των πλημμελειοδικών δύναται μέχρι της ενάρξεως της εν τω ακροατήριω συζητήσεως, αν κρίνη εκ λόγων προκυψάντων μετά την απ’ ευθείας κλήσιν εις το ακροατήριον και προσδιδόντων βαρύτερον χαρακτήρα εις το πλημμέλημα, ότι επιβάλλεται η ενέργεια κυρίας ανακρίσεως, να αποσύρη την υπόθεσιν και να διατάξη κυρίαν ανάκρισιν. Εξαιρέσεις Άρθρ.324.-Αι διατάξεις του άρθρ. 322 δεν εφαρμόζονται όταν η προσφυγή ησκήθη εκπροθέσμως ή απαγορεύεται δι’ ειδικής διατάξεως, δυναμένου του προσφεύγοντος, εάν έχη αντιρρήσεις, αν προβάλη ταύτας μόνον ενώπιον του δικάζοντος δικαστηρίου, όπερ, εάν δεχθή τας αντιρρήσεις, κηρύσσει απαράδεκτον την εισαγωγήν της υποθέσεως, μέχρις ου αποφανθή επί της προσφυγής ο εισαγγελεύς των εφετών. (Αντί για τη σελ. 80,01(α) Σελ. 80,01(β) Τεύχος 1259-Σελ. 29 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Παραμονή δικογραφιών εν τοις γραφείοις άρθρω 184 του Σχεδίου καθιερούται η αρχή ότι η ενέργεια της πραγματογνωμοσύνης κατά κανόνα δέον να γίνηται εν ειδικοίς υπό του νόμου καθιδρυμένοις εργαστηρίοις, εφ’ όσον δε το τοιούτο δεν είναι δυνατόν, διορίζονται δύο ή πλείονες πραγματογνώμονες, λαμβανόμενοι εκ πίνακος συντασσομένου κατ’ έτος υπό τας εγγυήσεις της δικαστικής αρχής, κατά τας διατάξεις του άρθρ. 185. Εν τη ισχυούση δικονομία ουδεμία καθιερούται διαδικασία δια την υπό των διαδίκων άσκησιν του δικαιώματος της εξαιρέσεως των πραγματογνωμόνων, το κενόν δε τούτο είναι έτι μάλλον αισθητόν εν τη προδικασία, ένθα οι διάδικοι πολλάκις αγνοούν αν διετάχθη πραγματογνωμοσύνη καί τινες οι διορισθέντες. Επί του θέματος τούτου το Σχέδιον περιέλαβε λεπτομερείς διατάξεις, δι’ ων καθορίζονται αι περιπτώσεις ανεπιτηδειότητος και εξαιρέσεως των πραγματογνωμόνων και τα της διεξαγωγής της πραγματογνωμοσύνης κατά τρόπον εξασφαλίζοντα τους σκοπούς της ανακρίσεως και τα δικαιώματα της υπερασπίσεως. Αξιόλογος ιδία είναι η καινοτομία της εισαγωγής (άρθρα 204-208) του θεσμού των τεχνικών συμβούλων, εις ον αι προπαρασκευαστικαί εργασίαι του Σχεδίου μετά μακράς συζητήσεις κατέληξαν, αποδεχόμεναι εν μέρει την εν τη επιστήμη υπάρχουσαν τάσιν της καθιερώσεως της κατ’ αντιδικίαν πραγματογνωμοσύνης. Οι τεχνικοί σύμβουλοι είναι κατ’ ουσίαν τεχνικοί συνήγοροι των διαδίκων, οίτινες δικαιούνται να παρίστανται κατά την διεξαγωγήν της πραγματογνωμοσύνης και να υποβάλωσιν τας παρατηρήσεις των, δυνάμενοι να λάβωσι γνώσιν οίων εγγράφων δικαιούνται και οι πραγματογνώμονες και να ζητήσωσι οίας και ούτοι πληροφορίας. 2)Εν σχέσει προς το αποδεικτικόν μέσον των μαρτύρων, το άρθρ. 219 του Σχεδίου, αποβλέπον εις την πρακτικήν ανάγκην της αποσοβήσεως αναβολών των ποινικών δικών, λόγω του αδυνάτου της αναγνώσεως καταθέσεων ανωμοτί ληφθεισών, απομακρύνεται του συστήματος του άρθρ. 123 της ισχυούσης δικονομίας και ορίζει ότι η εξέτασις των μαρτύρων εν τη προδικασία γίνεται κατά κανόνα ενόρκως. Εν τω αυτώ άρθρω εισάγεται το σύστημα της παρουσία των διαδίκων εξετάσεως του μάρτυρος δια την περίπτωσιν καθ’ ην ο ανακριτής προβλέπει πιθανώς ανεφικτόν την εις το ακροατήριον εμφάνισιν αυτού, θεωρουμένης εν τοιαύτη περιπτώσει της εξετάσεως αυτού ως αποτελούσης κατ’ ουσίαν εκ προκαταβολής τμήμα της επ’ ακροατηρίω συζητήσεως. Τέλος κατά το άρθρ. 222, οι στενοί συγγενείς του κατηγορουμένου δεν εξαιρούνται υποχρεωτικώς της μαρτυρίας ως ορίζει το άρθρ. 114 της δικονομίας, αλλ’ απλώς δικαιούνται να αρνηθώσιν όπως καταθέσωσι εν τη προδικασία και επ’ ακροατηρίω. Η διατάξις αύτη, ήτις είναι σύμφωνος προς την αρχήν του συγχρόνου δικαίου περί της ελευθερίας εκτιμήσεως των αποδείξεων, υπηγορεύθη εκ της εν τη πράξει πολλάκις εμφανισθείσης περιπτώσεως αδυναμίας αποδείξεως σοβαρών εγκλημάτων διαπραχθέντων εντός του στενού οικογενειακού κύκλου ή οσάκις μηνυτής τυγχάνει είς των στενών συγγενών. Σημαντικαί είναι αι εν τω περί της προδικασίας  τρίτω βιβλίω του Σχεδίου πραγματοποιούμεναι μεταρρυθμίσεις, ιδία όσον αφορά εις τον τρόπον περατώσεως  της προανακρίσεως και της κυρίας ανακρίσεως,  δι’ ων      επιδιώκεται       η       επιτάχυνσις     της    ποινι9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας κής διαδικασίας λαμβανομένης όμως της αναγκαίας μερίμνης όπως μη επέρχηται εκ τούτου βλάβη εις τα δικαιώματα του κατηγορουμένου. Η ισχύουσα δικονομία, συμφώνως προς τας αντιλήψεις τας επικρατούσας κατά την εποχήν της συντάξεώς της, έχεται στερρώς της αρχής καθ’ ην δια να αχθή εις το ακροατήριον κατηγορία τις είναι απαραίτητος η εγγύησις της δικαστικής αρχής. Προς τον σκοπόν τούτον εθέσπισε τα δικαστικά συμβούλια, τα οποία αποφαίνονται περί παραπομπής του κατηγορουμένου, ου μόνον προκειμένου περί κακουργημάτων αλλά και περί πλημμελημάτων, ως οιονεί εξαίρεσιν δε επέτρεψεν εν άρθρω 161 την επί των τελευταίων τούτων παραπομπήν δι’ απ’ ευθείας κλήσεως. Δογματικαί όμως έρευναι και πρακτικαί ανάγκαι συνετέλεσαν εις τον βαθμιαίον παραμερισμόν εν ταις ξέναις νομοθεσίαις του συστήματος της παραπομπής δια των δικαστικών συμβουλίων, ισχυρά δε υπήρξεν η επίδρασις της εν προκειμένω επελθούσης μεταβολής και επί της ημετέρας νομοθεσίας. Συμφώνως προς τας αντιλήψεις ταύτας το Σχέδιον επί πλημμελημάτων ορίζει ότι ο εισαγγελεύς, εφ’ όσον προηγήθη προανάκρισις υποχρεούται να καλέση τον κατηγορούμενον απ’ ευθείας εις το ακροατήριον, μη δυνάμενος κατά το άρθρον 245 να αποτανθή προς το συμβούλιον ή μόνον όταν φρονή ότι δεν υπάρχουν ενδείξεις ενοχής κατ’ αυτού. Επίσης δύναται κατά το άρθρον 244, να παραπέμψη τον κατηγορούμενον εις το ακροατήριον του πλημμελειοδικείου και άνευ προανακρίσεως, όταν προηγηθή προκαταρκτική εξέτασις. Το αυτό δικαίωμα έχει ο εισαγγελεύς επί πλημμελημάτων κατά το άρθρον 308 παρ. 3 και όταν έλαβε χώραν κυρία ανάκρισις, συμφωνούντος όμως εις την περίπτωσιν ταύτην και του ανακριτού. Ο κατηγορούμενος και ενταύθα έχει το δικαίωμα προσφυγής εις τον παρ’ εφέταις εισαγγελέα. Προκειμένου περί κακουργημάτων το Σχέδιον δεν απομακρύνεται μεν της αρχής της δια του δικαστικού συμβουλίου παραπομπής, χάριν όμως της ταχυτέρας περατώσεως της προδικασίας επιτρέπει εν άρθρω 308 παρ. 4, όπως η κύρια ανάκρισις, ήτις πάντοτε λαμβάνει χώραν επί κακουργημάτων, περατωθή δια βουλεύματος του συμβουλίου των εφετών, αποφαινομένου εις πρώτον και τελευταίον βαθμόν, εφ’ όσον ο παρά πλημμελιοδίκαις εισαγγελεύς και ο ανακριτής φρονούσιν, ότι υπάρχουσιν επαρκείς προς παραπομπήν του κατηγορουμένου εις το ακροατήριον ενδείξεις, συμφωνήση δ’ εις τούτο και ο παρ’ εφέταις εισαγγελεύς. ΄Αν τις τούτων έχη διάφορον γνώμην, η υπόθεσις ακολουθεί την συνήθη οδόν, της υποβολής εις το συμβούλιον των πλημμελειοδικών. Εν τω περί συλλήψεως και προφυλακίσεως του κατηγορουμένου κεφαλαίω, αξιόλογος είναι ο εν άρθρω 282 περιορισμός των περιπτώσεων, καθ’ ας επιτρέπεται προφυλάκισις του επί πλημμελήματι κατηγορουμένου εις τας εξής τρεις:α)όταν ο κατηγορούμενος είναι αλλοδαπός, β)όταν είναι ύποπτος φυγής και γ)όταν είναι ιδιαιτέρως επικίνδυνος. Ούτω, αφ’ ενός μεν καθορίζονται κατά τρόπον συστηματικόν αι εν άρθρω 208 της ισχυούσης δικονομίας κατηγορίαι των προσώπων δια τας οποίας επιτρέπεται η έκδοσις εντάλματος προφυλακίσεως, αφ’ ετέρου δε καταργείται η εν τω αυτώ άρθρω παρεχομένη ευχέρεια της προφυλακίσεως παντός κατηγορουμένου δι’ ωρισμένα πλημμελήματα. Ως προς την προσωρινήν απόλυσιν του προφυλακισθέντος, η εν τω τελευταίω εδαφίω του  Άρθρον 23 Αποχή του δικαστικού προσώπου 1.Έκαστος των εν άρθρω 14 δικαστικών λειτουργών οφείλει να δηλώση αμέσως εις τον πρόεδρον του δικαστηρίου παρ’ ω υπηρετεί τον γνωστόν αυτώ λόγον, δι’ ον αποκλείεται ή εξαιρείται, κατά τα άρθρα 14 και 15 των καθηκόντων του από ωρισμένης υποθέσεως επί τω τελεί του να επιτραπή αυτώ να απόσχη. Ο πρόεδρος πολυμελούς δικαστηρίου καθώς και ο προϊστάμενος εισαγγελίας εισαγγελεύς την δήλωσιν ταύτην ποιούνται εις τους κατά νόμον αναπληρωτάς των, οι δε αντεισαγγελείς προς τον εισαγγελέα. Κατά τα λοιπά εφαρμόζεται η διάταξις του άρθρ. 19 § 2.–2.Προκειμένου περί μέλους πταισματοδικείου οφείλει τούτο να απόσχη των καθηκόντων του, αν ειδοποιήση πάραυτα περί τούτου τον αρμόδιον  εισαγγελέα και να αναμείνη την κατά την § 4 απόφασιν του δικαστικού συμβουλίου. –3. Και μη υφισταμένων των εν § 1 λόγων, εάν σοβαροί λόγοι ευπρεπείας επιβάλλουν την αποχήν του εν ταις προηγουμέναις παραγράφοις δικαστικού προσώπου από της ασκήσεως των καθηκόντων του, οφείλει τούτο να δηλώση αυτούς ομοίως. –4.Εις πάσας τας εν τω παρόντι άρθρω περιπτώσεις, το δικαστήριον εν συμβουλίω ακούσαν της γνώμης του εισαγγελέως, άνευ της παρουσίας διαδίκων, αποφασίζει αν πρέπη ο δηλών να απόσχη ή ου της ασκήσεως των καθηκόντων του. Άρθρ.325.-Από του χρόνου της επιδόσεως εις τον κατηγορούμενον του κλητηρίου θεσπίσματος ή της προς εμφάνισιν κλήσεως, δέον να παραμένωσιν αι δικογραφίαι και τα πειστήρια εν τω οικείω δικαστικώ γραφείω κατά τας εργασίμους ώρας. Ο παραβάτης τιμωρείται πειθαρχικώς. Γνωστοποίησις μαρτύρων Άρθρ.326.-1.Εις τον ενώπιον παντός ποινικού δικαστηρίου, πλην των πταισματοδικείων και μονομελών πλημμελειοδικείων, κατηγορούμενον, επιδίδεται κατάλογος των εξετασθησομένων μαρτύρων κατηγορίας, πέντε τουλάχιστον ημέρας προ της δημοσίας συνεδριάσεως, υπό του αρμόδιου εισαγγελέως. Ο τοιούτος κατάλογος δύναται να περιληφθή παρά πόδας του κλητηρίου θεσπίσματος ή της προ εμφάνισιν κλήσεως. Εις τας περιπτώσεις των άρθρ. 353 παρ. 1 και 365, δεν απαιτείται η κατά το παρόν άρθρον επίδοσις καταλόγου. 2.Την αυτήν υποχρέωσιν έχει και ο πολιτικώς ενάγων ως προς τους παρ’ αυτού κλητευομένους μάρτυρας. 3.Ο κατηγορούμενος δεν υποχρεούται να γνωστοποίηση εις τον εισαγγελέα και τους διαδίκους τους παρ’ αυτού κλητευομένους μάρτυρας. Άλλ’ όταν κατηγορήται επί πράξει, δι’ ην ο νόμος επιτρέπει την απόδειξιν της αληθείας, εάν θέλη να αποδείξη την αλήθειαν, οφείλει να δηλώση εγγράφως τούτο προς τε τον εγκαλούντα και τον εισαγγελέα δια δηλώσεώς του, εάν η πρέπει να γνωστοποιή συγχρόνως, επί ποινή αποκλεισμού του δικαιώματός του, τους εις απόδειξιν της αληθείας εξετασθησομένους μάρτυρας. Η δήλωσις αύτη επιδίδεται εις τον εισαγγελέα και τον εγκαλούντα κατά τα άρθρ. 155 επ., δαπάνη του δηλούντος, τρεις τουλάχιστον ημέρας προ της δικασίμου, εξαιρουμένης της περιπτώσεως του άρθρ. 361. Μάρτυρες κλητευτέοι Άρθρ.327.«1.Ο εισαγγελεύς και ο δημόσιος κατήγορος οφείλουν να καλούν επ’ ακροατηρίω πάντας τους ουσιώδεις μάρτυρας κατηγορίας και υπερασπίσεως. Εκτός των εν τη ανακρίσει συλλεγεισών αποδείξεων, δύνανται να προσκομίσουν επ’ ακροατηρίου νέους μάρτυρας και άλλας αποδείξεις. 2.Ο κατηγορούμενος, εκτός των ιδίαις δαπάναις κλητευομένων υπ’ αυτού μαρτύρων, δικαιούται εις υποχρεωτικήν παρά της αρμοδίας αρχής κλήτευσιν τουλάχιστον ενός μαρτύρος της εκλογής αυτού, εάν κατηγορήται επί πλημμελήματι, δύο δε, εάν κατηγορήται επί κακουργήματι. Η αίτησις είναι απαράδεκτος εάν εν αυτή δεν αναγράφεται η ακριβής διεύθυνσις των προτεινομένων μαρτύρων ως και το θέμα, εφ’ ου κυρίως γενήσεται η εξέτασις. Η κλήτευσις δεν είναι υποχρεωτική, εάν το θέμα τυγχάνη ξένον προς την κατηγορουμένην πράξιν «ή αν ο μάρτυρας κατοικεί ή διαμένει στην αλλοδαπή». Η μέσα σε « » φράση προστέθηκε από την παρ. 6 του άρθρ. 12 του Νόμ. 1897/11-11 Σεπτ. 1990 (ΦΕΚ Α΄ 120), Τόμ. 15Β, σελ. 18,51. Σύμφωνα δε με την παρ. 1 άρθρ. 14 του ίδιου Νόμ. 1897/90 οι διατάξεις της άνω νέας φράσης εφαρμόζονται αναδρομικώς από 24 Ιουλ. 1974. 3.Η κατά την προηγουμένην παράγραφον αίτησις υποβάλλεται εις τον αρμόδιον εισαγγελέα, επί ποινή απαραδέκτου αυτής, το βραδύτερον εντός πέντε ημερών από της επιδόσεως της κλήσεως ή του κλητηρίου θεσπίσματος, συντασσομένης επ’ αυτής εκθέσεως εγχειρίσεως «η κλήτευση των μαρτύρων που προτείνονται μπορεί να γίνει το αργότερο δύο ημέρες πριν από την δικάσιμο και με τηλεγράφημα, οπότε επέχει θέση αποδεικτικού η βεβαίωση του υπάλλήλου του Ο.Τ.Ε., για την κατάθεσή του, που γράφεται κάτω από αντίγραφο του τηλεγραφήματος. Για την τήρηση της προθεσμίας των δύο ημερών λαμβάνεται υπόψη η ημερομηνία καταθέσεως του τηλεγραφήματος». Το μέσα σε « » εδάφιο αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ. 7 του άρθρ. 12 του Νόμ. 1897/11-11 Σεπτ. 1990 (ΦΕΚ Α΄ 120), Τόμ. 15Β, σελ. 18,51. Σύμφωνα δε με την παρ. 1 άρθρ. 14 του ίδιου Νόμ. 1897/90 οι διατάξεις του άνω νέου εδαφίου εφαρμόζονται αναδρομικώς από 24 Ιουλ. 1974. 4.Αι διατάξεις των παρ. 2 και 3 δεν έχουν εφαρμογήν προκειμένης παραπομπής του κατηγορουμένου εις το μονομελές πλημμελιοδικείον». 5.(Καταργήθηκε από την περίπτ. στ΄ της παρ. 18 του άρθ. 34 του Νόμ. 2172/16-16 Δεκ. 1993, ΦΕΚ Α΄ 207, κατώτ. αριθ. 20). Το άρθρ. 327 αντικατεστάθη ως άνω, δια του άρθρ. 12 του Ν.Δ. 1160/1972 (κατωτ. αριθ. 9). (Αντί για τη σελ. 81(δ) Σελ. 81(ε) Τεύχος 1180-Σελ. 11 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 Εξέτασις κωλυομένων να εμφανισθώσι μαρτύρων Άρθρ.328.-Οσάκις ο εισαγγελεύς ή τις των διαδίκων θεωρή, μετά την εις το ακροατήριον παραπομπήν της υποθέσεως, μη εφικτήν ένεκεν ασθενείας ή άλλου ανυπερβλήτου κωλύματος, την ενώπιον του δικαστηρίου εμφάνισιν μάρτυρός τινος μη εξετασθέντος εν τη ανακρίσει, δύναται να ζητήση παρά του προέδρου του δικαστηρίου ή του πταισματοδίκου, την ένορκον του τοιούτου μάρτυρος εξέτασιν. Δεκτής γενομένης της αιτήσεως, η εξέτασις γενήσεται εν τω τόπω, εν ω ούτος ευρίσκεται, παρ’ ανακριτικού υπαλλήλου οριζομένου υπό του διατάξαντος την εξέτασιν δικαστού, όστις ειδοποιεί τον εισαγγελέα και τους διαδίκους ίνα παραστώσι κατά την εξέτασιν αυτοπροσώπως ή δια συνηγόρου. Ο κατηγορούμενος, όταν διατελή εν προφυλακίσει, εκτός του τόπου της εξετάσεως, δεν προσάγεται, δικαιούται δε να παραστή δια συνηγόρου, διοριζομένου και δι’ απλής επιστολής, βεβαιουμένης υπό του διευθυντού του καταστήματος, εν τω οποίω κρατείται. Η περί της τοιαύτης εξετάσεως έκθεσις αναγιγνώσκεται εν τω ακροατηρίω επί ποινή ακυρότητος της διαδικασίας. Σελ. 82(ε) Τεύχος 1180-Σελ. 12 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας ΤΜΗΜΑ ΙΙ ΚΥΡΙΑ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α' Θεμελιώδεις αρχαί της διαδικασίας Αρχή της δημοσιότητας Με το άρθρ. 28 Νομ. 2145/28-28 Μαΐου 1993 (ΦΕΚ Α' 88), Τομ. 18Α, σελ. 296, 435, απαγορεύτηκε με ποινή φυλακίσεως και χρηματική ποινή η ολική ή μερική μετάδοση από την τηλεόραση ή το ραδιόφωνο κτλ. οιασδήποτε δίκης εκτός αν επιτραπεί με απόφαση του δικαστηρίου και εφόσον συμφωνούν ο εισαγγελέας και οι διάδικοι. Για τις λεπτομέρειες βλέπε το σχετικό άρθρο. Άρθρ.329.-1.Η εν τω ακροατηρίω συζήτησις, ως και η απαγγελία της αποφάσεως, γίνεται δημοσία εις όλα τα ποινικά δικαστήρια, επιτρεπομένου εις πάντα να παρευρίσκεται ακωλύτως εις τας συνεδριάσεις. Ουχ ήττον απαγορεύεται η επ’ ακροατηρίω παρουσία προσώπων μη συμπληρωσάντων, κατά την ελευθέραν του διευθύνοντος την συζήτησιν κρίσιν, το 17ον έτος ηλικίας αυτών.  2.Προκειμένου περί δικών αίτινες πιθανόν είναι να προσελκύσωσι μείζονα του συνήθους αριθμόν ακροατών, δυναμένων λόγω ανεπαρκείας του χώρου, εν ω διεξάγεται η δίκη, να παρακωλύσωσι το απρόσκοπτον της διαδικασίας, ο πρόεδρος του δικαστηρίου, εν συνεννοήσει μετά του εισαγγελέως, ορίζουσι τον αριθμόν των εισακτέων τοιούτων, επιτρεπομένης εις πάντα αδιακρίτως της εισόδου μέχρι συμπληρώσεως εκάστοτε του αριθμού τούτου. Συζήτησις κεκλεισμένων των θυρών Άρθρον 24 Σύμπτωσις αποχής και εξαιρέσεως Εάν ο δικαστής λειτουργός, έστω και μετά την υποβολήν της αιτήσεως εξαιρέσεως, υπέβαλε την υπό του άρθρ. 23 προβλεπομένην δήλωσιν αποχής, το δικαστικόν συμβούλιον αποφασίζει κατά πρώτον περί της αποχής, είτε αύτη στηρίζεται εφ’ ων και η αίτησις εξαιρέσεως λόγων είτε ου. Και αν μεν ήθελε γίνη δεκτή η αποχή, η περί εξαιρέσεως αίτησις θεωρείται ως μη υποβληθείσα, εάν όμως ήθελεν απορριφθή, προχωρεί κατά τας διατάξεις του παρόντος κώδικος η διαδικασία της εξαιρέσεως, εις οιονδήποτε λόγον και αν στηρίζεται η τοιαύτη αίτησις. Άρθρ.330.-« 1. Αν η δημοσιότητα της συνε-δρίασης είναι επιβλαβής στα χρηστά ήθη ή συντρέχουν ειδικοί λόγοι να προστατευθεί ο ιδιωτικός ή οικογενειακός βίος των διαδίκων, ιδίως αν η δημοσιότητα σε δίκη εγκλημάτων κατά της γενετήσιας ελευθερίας και οικονομικής εκμε-τάλλευσης της γενετήσιας ζωής έχει ως συνέπεια την ιδιαίτερη ψυχική ταλαιπωρία ή το διασυρμό του θύματος και μάλιστα ανηλίκου, το δικαστήριο διατάσσει τη διεξαγωγή της δίκης ή ενός μέρους της χωρίς δημοσιότητα.» Η παρ.1 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.3 άρθρ.7 Νόμ.3090/24-24 Δεκ.2002 (ΦΕΚ Α΄329), κατωτ.αριθ.27. 2.Για τον αποκλεισμό της δημοσιότητας, κατά την προηγούμενη παράγραφο, το δικαστήριο, αφού ακούσει τον εισαγγελέα ή το δημόσιο κατήγορο και τους διαδίκους, εκδίδει αιτιολογημένη απόφαση και την απαγγέλλει σε δημόσια συνεδρίαση». Το άρθρ. 330 αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρ. 14 Νομ. 1419/1984 (ΦΕΚ Α' 28) τομ.8 σελ. 84, 11. Προφορικότης διαδικασίας Άρθρ.331.-Η εν τω ακροατηρίω διαδικασία γίνεται δια ζώσης. Περί της συζητήσεως συντάσσονται πρακτικά, η δε απόφασις απαγγέλλεται προφορικώς και διατυπούται εγγράφως, κατά τα εν άρθρ. 140144 οριζόμενα. Συμπεριφορά του δικαστού. Άρθρ.332.-Η κατά την διάρκειαν της εν τω ακροατηρίω διαδικασίας μη συνάδουσα προς την επιβεβλημένην απαθή και ψύχραιμον των μετεχόντων της δίκης μεταχείρισιν συμπεριφορά του δικαστού, αποτελεί βαρύ πειθαρχικόν παράπτωμα. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β' Καθήκοντα και δικαιώματα   του διευθύνοντος την συζήτησιν Γενική διεύθυνσις της διαδικασίας. Αρθρ.333.-1.Ο διευθύνων την συζήτησιν δίδει την άδειαν εις τον εισαγγελέα ή δημόσιον κατήγορον και τους συνεδρεύοντας δικαστάς να υποβάλλωσιν ερωτήματα. 2.Ο διευθύνων δίδει επίσης την άδειαν εις τους διαδίκους, ως και τους συνηγόρους αυτών, να υποβάλωσιν ερωτήσεις εις τους εξεταζομένους, μάρτυρες, πραγματογνώμονας ή τεχνικούς συμβούλους και δεν επιτρέπει ερωτήσεις ασκόπους ή εκτός του θέματος. Δίδει επίσης εις αυτούς τον λόγον, όπως αγορεύσωσιν ή οσάκις ζητήσωσι τούτο, όπως προβώσιν εις δηλώσεις, αιτήσεις ή ενστάσεις επί παντός θέματος αφορώντος εις την συζητουμένην υπόθεσιν, εξετάζει τους μάρτυρας και τους κατηγορουμένους και τους αστικώς υπευθύνους και δημοσιεύει την απόφασιν.  3.Λαβόντος τον λόγον του εισαγγελέως ή δημοσίου κατηγόρου ή ενός των διαδίκων, έχουσι το δικαίωμα να λάβωσι τούτον και οι λοιποί διάδικοι, του κατηγορουμένου ή του συνηγόρου αυτού δικαιουμένων να ομιλήσωσι πάντοτε τελευταίων. Ανάκλησις εις την τάξιν. Άρθρ.334.-1.Ο διευθύνων την συζήτησιν δύναται να διακόπτη τους λαβόντας τον λόγον εισαγγελέα και διαδίκους, όταν ούτοι εξέρχωνται του θέματος. Συνιστά επίσης εις τους διαδίκους και συνηγόρους να τηρώσι το απαιτούμενον μέτρον εις τας εκφράσεις των και ανακαλεί εις την τάξιν τον εξ αυτών χρησιμοποιούντα απρεπείς εκφράσεις ή διεξάγοντα προσωπικάς επιθέσεις, εις δε τον εισαγγελέα ή δημόσιον κατήγορον δύναται να υποδεικνύη το άτοπον τούτο. Εάν μολοντούτο, οιοσδήποτε εκ των ειρημένων ήθελεν επιμείνει εις τοιαύτην εκτροπήν, δύναται να αφαιρέσει παρ’ αυτού τον λόγον. (Αντί για τη σελ. 82,01(β) Σελ. 82,01(γ) Τεύχος 1357 Σελ. 81 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 2.Ωσαύτως δύναται να απορρίπτη όλας τας προτάσεις, αίτινες, ουδαμώς υποβοηθούσαι την ανακάλυψιν της αληθείας, επιφέρουσιν ανωφελή παράτασιν των συζητήσεων. Επανόρθωσις παραλείψεων Προσφυγή εις το δικαστήριον Άρθρ.335.-1.Ο διευθύνων την συζήτησιν δύναται, εάν κρίνη τούτο δεδικαολογημένον, να επιτρέψη εξαιρετικώς, όπως προ του πέρατος της διαδικασίας επανορθωθή παράλειψίς τις, εις ην ο εισαγγελεύς ή ο δημόσιος κατήγορος ή τις των διαδίκων υπέπεσεν. 2.Κατά των υπό του προέδρου εκδιδομένων διατάξεων κατ’ εφαρμογήν των άρθρ. 141 παρ. 2, 333 334, της παρ. 1 του παρόντος άρθρου και των άρθρ. 337 παρ. 2 και 359, δύναται να γίνει προσφυγή παραχρήμα εις ολόκληρον το δικαστήριον. 3.(Καταργήθηκε από την περίπτ. ζ' της παρ. 18 του άρθρ. 34 του Νομ. 2172/16-16 Δεκ. 1993 ΦΕΚ Α' 207, κατωτ. αριθ. 20). Θόρυβος και ανυπακοή Άρθρ.336.-1.Εάν κατά την επ’ ακροατηρίω διαδικασίαν επισυμβή θόρυβος ή εκδηλωθή ανυπακοή εις ληφθέντα μέτρα ή δοθείσας διαταγάς, ο διευθύνων την συζήτησιν δύναται να επιβάλη εκλεκτικώς, είτε χρηματικήν ποινήν 100 μέχρι 1000 μεταλλικών δραχμών, είτε αποβολήν εκ του ακροατηρίου, είτε κράτησιν μέχρι 24 ωρών. 2.Κατά του θορυβούντος ή δεικνύοντος ανυπακοήν εις ληφθέντα μέτρα συνηγόρου δύνανται να επιβληθώσιν υπό του δικαστηρίου μόνον αι εν τω κώδικι περί δικηγόρων προβλεπόμεναι πειθαρχικαί ποιναί. Απαγγελλομένης κατά συνηγόρου πειθαρχικής κατηγορίας επακολουθεί αμέσως ολιγοχρόνιος διακοπή της συνεδριάσεως, όπως παρασκευάση ούτος την υπεράσπισίν του. 3.Την εν τη παρ. 1 αστυνομικήν εξουσίαν ασκεί, κατά το χρονικόν διάστημα της διακοπής της συνεδριάσεως, ο εισαγγελεύς, εφ’ όσον παρευρίσκεται εν τη αιθούση των συνεδριάσεων. Σύλληψις ψευδόρκου Άρθρ.337.-1.Εάν διαρκούσης της αποδεικτικής διαδικασίας εγερθή υπόνοια κατά τινος μάρτυρος επί ψευδορκία, ο διευθύνων την συζήτησιν δύναται, κατ’ αίτησιν του εισαγγελέως ή τινός των διαδίκων ή και αυτεπαγγέλτως, να διατάξη όπως μη απομακρυνθή ούτος εκ του ακροατηρίου μέχρι πέρατος της συζητήσεως. 2.Εάν, περατωθείσης της συζητήσεως, ο διευθύνων φρονή ότι δεν διεσκεδάσθησαν αι εγερθείσαι επί ψευδορκία υπόνοιαι, διατάσσει την σύλληψιν του υπόπτου και την εις τον εισαγγελέα παράδοσίν του, ο δ’ εισαγγελεύς δύναται να εισαγάγη τούτον αμέσως εις δίκην ενώπιον του αρμοδίου δικαστηρίου κατά τα άρθρ. 417 επ. Σελ. 82,02(γ) Τεύχος 1357 Σελ. 82 Πλαστότης εγγράφου Άρθρ.338.-«1.Αν κατά την ποινική δίκη προσβληθεί ως πλαστό κάποιο έγγραφο, το δικαστήριο ερευνά κατά το δυνατό τη γνησιότητα αυτού και, αν παρουσιαστούν ενδείξεις κατά ορισμένου προσώπου, αυτός που διευθύνει τη συζήτηση διατάσσει τη σύλληψη και την παραπομπή του στον αρμόδιο εισαγγελέα. Αν η πλαστογραφία αποδίδεται σε ορισμένο πρόσωπο, το δικαστήριο πράττει όσα ορίζονται στο άρθρ. 38 χωρίς, με την επιφύλαξη της επόμενης παραγράφου, να ερευνήσει το βάσιμο της κατηγορίας. 2.Αν κατά την κρίση του δικαστηρίου το έγγραφο είναι αναγκαίο για την απόφαση στην κύρια υπόθεση, το δικαστήριο ερευνά σε κάθε περίπτωση τη γνησιότητα αυτού και μόνο όταν κρίνει ότι υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις ότι είναι πλαστό αναβάλλει με ειδικώς αιτιολογημένη απόφασή του τη δίκη ωσότου περατωθεί η διαδικασία για την πλαστογραφία». Το άρθρ. 338 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ. 10 άρθρ. 5 του Νομ. 1738/18-20 Νοεμ. 1987 (ΦΕΚ Α' 200), τομ. 1 σελ. 116, 51. Σύμφωνα δε με την παρ. 17 του ίδιου άρθρου του άνω Νόμου η διάταξη αυτή ισχύει και για τις υποθέσεις που είναι εκκρεμείς ή για τις οποίες δεν έχει κινηθεί ακόμη ποινική δίωξη. 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ' Έναρξις της επ’ ακροατηρίω διαδικασίας Προεκφώνησις των υποθέσεων Άρθρον 25 Υποχρέωσις των επί της προανακρίσεως υπαλλήλων προς δήλωσιν 1.Οι επί της προανακρίσεως υπάλληλοι (άρθρον 33 § §1 και 2 και άρθρον 34) οσάκις συντρέχει τις των εν άρθροις 14 και 15 λόγων αποκλεισμού ή εξαιρέσεως, οφείλουν να δηλώσουν τούτον, αναφερόμενοι αμελλητί εις τον προϊστάμενον αυτών εισαγγελέα, εξακολουθούσιν όμως το έργον των. – 2.Εάν οι προβαλλόμενοι λόγοι είναι βάσιμοι, υπάρχει δε ο αναπληρώσων, ο εισαγγελεύς δέχεται την αίτησιν. Αι παρά του δηλώσαντος υπαλλήλου ενεργηθείσαι πράξεις παραμένουσιν έγκυροι. Άρθρ.339.-(Προστεθέν δια του άρθρ. 7 Α.Ν. 230/ 1967, τομ. 8 σελ. 84, 81, κατηργήθη δια της παρ. 3 άρθρ. 2 Ν.Δ. 337 της 11/17 Νοεμ. 1969, ΦΕΚ Α' 233. Δυνάμει της παρ. 4 του αυτού άρθρ.2 Γ.Δ. 337/ 1969 το επόμενον άρθρον έλαβε τον αριθ. 339, αντί του αριθ. 339α, ον είχε λάβει δια του άρθρ.8 Α.Ν. 230/1967). Έναρξις της εκδικάσεως Άρθρ.339.-1.Άμα τη ενάρξει της εκδικάσεως, οι διάδικοι και οι συνήγοροι αυτών, ως και οι κλητευθέντες μάρτυρες, καταλαμβάνουσι τας εις αυτούς ωρισμένας θέσεις ή έδρας. 2.Οι προφυλακισμένοι κατηγορούμενοι παρίστανται άνευ δεσμών, φυλαττόμενοι απλώς. Αρξαμένης της εκδικάσεως εκάστης υποθέσεως η συζήτησις εξακολουθεί άνευ διακοπής μέχρι της απαγγελίας της αποφάσεως. Ο διευθύνων την συζήτησιν δεν δύναται να διακόψη την συζήτησιν, ει μη μόνον κατά τα προς αναψυχήν των Δικαστών, των Ενόρκων, Συνηγόρων, Μαρτύρων και των κατηγορουμένων αναγκαία διαλείμματα και εις ας άλλας περιπτώσεις ορίζει ο παρών κώδιξ». Το άρθρ. 339 ετροποποιήθη ως άνω δια του άρθρ. 8 Α.Ν. 230/1967 (τομ. 8 σελ. 84, 81). Προσωπική εμφάνισις του κατηγορουμένου Άρθρ.340.-1.Ο κατηγορούμενος οφείλει να εμφανίζηται αυτοπροσώπως εις το ακροατήριον κατά την συζήτησιν, δύναται δε και να διορίζη δικηγόρον ως συνήγορον προς υπεράσπισιν αυτού. Επί κακουργημάτων ο πρόεδρος του δικαστηρίου διορίζει υποχρεωτικώς συνήγορον εις τον κατηγορούμενον, τον στερούμενον τοιούτου, εκ πίνακος καταρτιζομένου κατ’ Ιανουάριον εκάστου έτους υπό του διοικ. συμβουλίου του οικείου δικηγορικού συλλόγου. Ο συνήγορος διορίζεται τρεις τουλάχιστον ημέρας προ της συνεδριάσεως, αν το ζητήση ο κατηγορούμενος και δι’ απλής ακόμη επιστολής προς τον εισαγγελέα ή τον πρόεδρον. Εις την διάθεσιν του διορισθέντος εξ επαγγέλματος συνηγόρου τίθεται αμέσως η δικογραφία «Σε δίκες για κακούργημα, οι οποίες λόγω της σοβαρότητας και του αντικειμένου τους πρόκειται να έχουν μακρά διάρκεια, ο πρόεδρος του δικαστηρίου διορίζει με την ίδια διαδικασία στον κατηγορούμενο που δεν έχει συνήγορο δύο ή τρεις συνηγόρους από τον ίδιο πίνακα. Ο κατηγορούμενος δεν μπορεί να αρνηθεί την υπεράσπισή του από το συνήγορο ή τους συνηγόρους που διορίστηκαν από τον πρόεδρο, μπορεί όμως με αιτιολογημένη αίτησή του να ζητήσει από το δικαστήριο την ανάκληση του  διορισμού ενός μόνο συνηγόρου, οπότε η υπεράσπιση συνεχίζεται από τους λοιπούς, εφόσον είχαν διοριστεί περισσότεροι από ένας.» Το μέσα σε «» εδάφιο προστέθηκε από την παρ.4 άρθρ.7 Νόμ.3090/24-24 Δεκ.2002 (ΦΕΚ Α΄329), κατωτ.αριθ.27 «2. Σε πταίσματα, πλημμελήματα και κακουργήματα επιτρέπεται να εκπροσωπείται ο κατηγορούμενος από συνήγορο, τον οποίο διορίζει με έγγραφη δήλωσή του. Η δήλωση γίνεται κατά τις διατυπώσεις του τρίτου εδαφίου της παραγράφου 2 του άρθρου 42 και πρέπει, με ποινή απαραδέκτου, να αναφέρει την ακριβή διεύθυνση κατοικίας ή διαμονής του κατηγορουμένου. Στην περίπτωση αυτή ο κατηγορούμενος θεωρείται παρών και ο συνήγορός του ενεργεί όλες τις διαδικαστικές πράξεις γι' αυτόν. Το δικαστήριο σε κάθε περίπτωση μπορεί να διατάξει την προσωπική εμφάνιση του κατηγορουμένου, όταν κρίνει ότι αυτή είναι απαραίτητη για να βρεθεί η αλήθεια. Αν και μετά το γεγονός αυτό δεν εμφανιστεί ο κατηγορούμενος, το δικαστήριο μπορεί να διατάξει τη βίαιη προσαγωγή του, που εκτελείται, αν είναι δυνατό, ακόμα και κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης». Η παρ.2 αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρ.13 Νόμ.3346/16-17 Ιουν.2005 (ΦΕΚ Α΄140), κατωτ.αριθ.30. «3. Αν ο κατηγορούμενος δεν εμφανιστεί ή δεν εκπροσωπείται νομίμως από συνήγορο, δικάζεται σαν να ήταν παρών, εφόσον έχει νομίμως κλητευθεί.» Η παρ.3 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.2 άρθρ.24 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. «4.Ο αιτών την ακύρωση της διαδικασίας, την ακύρωση απόφασης, την αναστολή εκτέλεσης απόφασης λόγω ασκηθείσης εφέσεως ή αναιρέσεως και τον καθορισμό συνολικής εκτιτέας ποινής μπορεί να εκπροσωπηθεί από συνήγορο, διοριζόμενο κατά τους όρους της παρ.2. Για το παραδεκτό των ως άνω αιτήσεων, δεν απαιτείται να υποβληθεί ο αιτών στην εκτέλεση της προσβαλλόμενης απόφασης». Η παρ.4 προστέθηκε με το άρθρ.14 Νόμ.3346/16-17 Ιουν.2005 (ΦΕΚ Α΄140), κατωτ.αριθ.30. (Αντί για τη σελ. 83(θ) Σελ. 83(ι) Τεύχος 1397 Σελ. 33 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.A.β.1 Αίτησις ακυρώσεως της διαδικασίας Άρθρ.341.-«1. Αν ο κατηγορούμενος που καταδικάστηκε από λόγους ανώτερης βίας ή από άλλα ανυπέρβλητα αίτια δεν μπόρεσε εγκαίρως να γνωστοποιήσει με οποιονδήποτε τρόπο στο δικαστήριο ανυπέρβλητο κώλυμα εμφάνισής του στη δίκη και να ζητήσει την αναβολή της συζήτησης (άρθρο 349), μπορεί να υποβάλει αίτηση για ακύρωση της διαδικασίας που πραγματοποιήθηκε χωρίς την παρουσία του ή την εκπροσώπησή του από συνήγορο. Η αίτηση υποβάλλεται στο γραμματέα του δικαστηρίου που εξέδωσε την απόφαση, μέσα σε ανατρεπτική προθεσμία δεκαπέντε ημερών από την έκδοσή της και αναφέρει τους λόγους ανώτερης βίας ή το ανυπέρβλητο κώλυμα. Νέα αίτηση για ακύρωση της ίδιας διαδικασίας είναι απαράδεκτη σε οποιουσδήποτε λόγους και αν στηρίζεται.» Η παρ.1 αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρ.25 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. 2. «Η αίτηση αυτή επιτρέπεται μόνο για πλημμελήματα για τα οποία εκδόθηκε ανέκκλητη απόφαση δεν αναστέλλει την εκτέλεση της απόφασης».. «Μπορεί όμως ο εισαγγελέας του δικαστηρίου που εξέδωσε την απόφαση, μόλις υποβληθεί η αίτηση για ακύρωση, να διατάξει την αναστολή της εκτέλεσης, ωσότου εκδικασθεί η αίτηση. Σε περίπτωση μη χορηγήσεως της αναστολής, ο αιτών δύναται να προσφύγει στο δικαστικό συμβούλιο, μέσα σε δύο μέρες». Η αίτησις ακυρώσεως εισάγεται άνευ κλητεύσεως του αιτούντος, εις την πρώτην δικάσιμον του δικάσαντος δικαστηρίου, όπερ αποφασίζει αμετακλήτως. Το δικαστήριο εν τούτοις, προβαλλομένων λόγων ανωτέρας βίας ή άλλων ανυπερβλήτων αιτίων, ων ένεκα δεν δύναται να εμφανισθή ο αιτών κατά την συζήτησιν της αιτήσεως ακυρώσεως, δύναται να αναβάλη την περί ταύτης συζήτησιν εις υστέραν ωρισμένην δικάσιμον. Εάν η αίτησις γίνη δεκτή, ακυρούται η προσβαλλομένη απόφασις και διατάσσεται η νέα συζήτησις της υποθέσεως εις ρητήν δικάσιμον, καθ’ ην ο κατηγορούμενος οφείλει να προσέλθη άνευ κλητεύσεως. Κατά της εκδιδομένης αποφάσεως δεν επιτρέπεται εις αυτόν αίτησις ακυρώσεως δι’ οιονδήποτε λόγον. Το μέσα σε «» πρώτο εδάφιο αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρ.15 Νόμ.3346/16-17 Ιουν.2005 (ΦΕΚ Α΄140), κατωτ.αριθ.30. Το μέσα σε « » δεύτερο εδάφιο αντικαταστάθηκε από την παρ. 7 του άρθρ. 11 του Νομ. 1941/18-18 Μαρτ. 1991 (ΦΕΚ Α' 41), Τομ. 6Β, σελ. 667. Σελ. 84(ι) Τεύχος 1397 Σελ. 34 Λήψις ταυτότητος του κατηγορουμένου Άρθρ.342.-Ο διευθύνων την συζήτησιν ερωτά τον κατηγορούμενον περί του ονοματεπωνύμου του, του τόπου της γεννήσεως και κατοικίας αυτού, της ηλικίας, του ονόματος των γονέων, της συζύγου και των τέκνων του, του επαγγέλματος, της θρησκείας και, εάν παραστή ανάγκη, περί παντός περιστατικού δυναμένου να καθορίση επακριβέστερον την ταυτότητά του και παραγγέλει αυτόν να προσέχη εις την κατηγορίαν και την περί αυτής συζήτησιν, άμα δε τον πληροφορεί, ότι έχει το δικαίωμα να αντιτάξη εις την κατηγορίαν πλήρη έκθεσιν των ισχυρισμών του ως και να υποβάλη τας παρατηρήσεις αυτού μετά την εξέτασιν παντός μάρτυρος ή την έρευναν οιουδήποτε άλλου αποδεικτικού μέσου. Απαγγελία κατηγορίας. Άρθρον 26 Αποσιώπησις των λόγων αποκλεισμού ή εξαιρέσεως Πας δικαστικός λειτουργός εκ των εν άρθρ. 14, ως και πας επί της προανακρίσεως υπάλληλος εκ των εν άρθρ. 25 μνημονευομένων, όστις συνειδώς εαυτώ λόγον τινά εξαιρέσεως ή αποκλεισμού, παραλείπει ν’ αναφέρη τούτον κατά τας διατάξεις του παρόντος κεφαλαίου, ή ζητηθείσης της εξαιρέσεώς του, αρνείται τον λόγον αυτής, τιμωρείται με πειθαρχικήν ποινή και καταδικάζεται εις αποζημίωσιν και πληρωμήν των εξόδων, επιφυλαττομένων και των εν τω ποινικώ κώδικι οριζομένων. (Μετά τη σελ.25(γ) Σελ. 26,01 Τεύχος-Σελ. Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 ΤΜΗΜΑ ΙΙ ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΩΞΙΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄ Γενικαί διατάξεις Άρθρ.343.-Ληφθείσης της ταυτότητος του κατηγορουμένου ή επιτραπείσης της απόντος τούτου διεξαγωγής της δίκης (άρθρ. 340 παρ. 2) και νομιμοποιηθέντων των λοιπών διαδίκων, απαγγέλλει με συνοπτικήν ακρίβειαν ο δημόσιος κατήγορος ή ο εισαγγελεύς την κατηγορίαν, μεθ’ ο ο διευθύνων την συζήτησιν ζητεί παρά του κατηγορουμένου γενικάς πληροφορίας περί της πράξεως, δι ην κατηγορείται, υπομιμνήσκων άμα εις αυτόν, ότι η απολογία αυτού θα γίνη μετά το πέρας της αποδεικτικής διαδικασίας. Τούτων γενομένων εκφωνείται παρά του διευθύνοντος την συζήτησιν ο κατάλογος των κλητευθέντων μαρτύρων και πραγματογνωμόνων. Είτα το δικαστήριον αποφασίζει επί της τυχόν υπάρξεως περιπτώσεων συναφείας ή συναιτιότητος ή περί χωρισμού των δικών, κατά τα εν άρθρ. 128-131 διατεταγμένα.  9.A.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Αποχώρησις του κατηγορουμένου Άρθρ.344.-1.Η διαρκούσης της δίκης αποχώρησις του κατηγορουμένου ουδαμώς κωλύει την πρόοδον της διαδικασίας. «Επιτρέπεται όμως στο συνήγορο του κατηγορουμένου να παραστεί αντί γι' αυτόν το δικαστήριο μπορεί να διατάξει ή την αναβολή της δίκης ή τη διακοπή της για οκτώ το πολύ ημέρες.».Εις δίκας επί κακουργήματι ο πρόεδρος οφείλει πάντοτε να διορίση συνήγορον του αποχωρήσαντος εξ οιουδήποτε λόγου κατηγορουμένου, εάν απεχώρησε και ο αρχικώς διορισθείς συνήγορος αυτού, όπως παρίσταται αντ’ αυτού εις την δίκην. Τα μέσα σε «» εδάφια αντικαταστάθηκαν ως άνω από την παρ.1 άρθρ.26 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. 2.Το δικαστήριον δύναται πάντοτε να απαγορεύση την εκ του ακροατηρίου απομάκρυνσιν και του μη διατελούντος εν προφυλακίσει κατηγορουμένου, μέχρι της απαγγελίας της αποφάσεως. Ανάκλησις της προσωρινής απολύσεως. Άρθρ.345.-(Καταργήθηκε από την παρ.2 άρθρ.26 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. Άρνησις εμφανίσεως Άρθρ.346.-«Αν ο κατηγορούμενος που κρατείται προσωρινά δεν μπορεί να εμφανιστεί στο δικαστήριο εξαιτίας νόμιμου κωλύματος, το δικαστήριο είτε αναβάλλει τη δίκη είτε επιτρέπει την εκπροσώπηση του κατηγορουμένου από συνήγορο που έχει διοριστεί κατά το πρώτο εδάφιο της παραγράφου 2 του άρθρου 340 και την παράγραφο 1 του άρθρου 501 η διάταξη του τρίτου εδαφίου της παραγράφου 1 του άρθρου 344 εφαρμόζεται αναλόγως.». Στην περίπτωση αυτή ο κατηγορούμενεος δικάζεται σαν να ήταν παρών. Εάν δεν αποδείξη το προβαλλόμενον κώλυμα, το δικαστήριον διατάσσει την βιαίαν προσαγωγήν αυτού (άρθρ. 340 παρ. 2). Ως νόμιμον κώλυμα θεωρούνται αι περιπτώσεις ανωτέρας βίας ή άλλων ανυπερβλήτων αιτίων. Το μέσα σε «»  πρώτο εδάφιο αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.3 άρθρ.26 Νόμ.3160/2430 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. Απομάκρυνσις θορυβούντος κατηγορουμένου Άρθρ.347.-«1. Αν ο κατηγορούμενος δυσχεραίνει τη διεξαγωγή της δίκης, διαταράσσοντας με απρεπή συμπεριφορά την τάξη του δικαστηρίου και επιμένει σ' αυτό παρά τη νουθεσία του προέδρου και την προειδοποίηση ότι θα απομακρυνθεί από τη συνεδρίαση, αν δεν συμμορφωθεί, το δικαστήριο μπορεί να διατάξει την απομάκρυνσή του προσωρινά ή για όλη τη διάρκεια της διαδικασίας. Στην περίπτωση αυτή το δικαστήριο επιτρέπει στο συνήγορό του να παραστεί για εκείνον ως το τέλος της διαδικασίας στα κακουργήματα εφαρμόζεται αναλόγως η διάταξη του τρίτου εδαφίου της παραγράφου 1 του άρθρου 344. Με την ίδια απόφαση μπορεί να διαταχθεί και η κράτηση του κατηγορουμένου που θορυβεί (άρθρο 336 παρ.1).» Η παρ.1 αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρ.27 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. 2.Το δικαστήριον δύναται οποτεδήποτε να διατάξη την επάνοδον του κατηγορουμένου εις το ακροατήριον, ότε αναγιγνώσκονται αυτώ υπό του γραμματέως εν περιλήψει τα κατά την απουσίαν του λαβόντα χώραν, υποχρεούται δε το δικαστήριον να πράξη τούτο, όταν πρόκειται να απολογηθή ο κατηγορούμενος. Δεν κωλύεται όμως να διατάξη την εκ νέου απομάκρυνσίν του, εάν συντρέξη και πάλιν περίπτωσις της παρ. 1. Νόσος κατηγορουμένου Άρθρ.348.-«Αν εξαιτίας σοβαρής διαταραχής της υγείας του κατηγορουμένου γίνεται δυσχερής η περαιτέρω παρουσία του στη δίκη, το δικαστήριο, αφού διαπιστωθεί η κατάσταση αυτή με αυτοψία ή βεβαιωθεί από γιατρό, διατάσσει ή τη διακοπή της δίκης για οκτώ το πολύ ημέρες ή την αναβολή της. Μπορεί επίσης να επιτρέψει στον κατηγορούμενο να εκπροσωπηθεί από το συνήγορό του, αν το ζητήσει. Αν και πάλι υπάρχει η ίδια νοσηρή κατάσταση ή αν αυτή που εμφανίσθηκε για πρώτη φορά πρόκειται να διαρκέσει επί μακρό χρόνο, αφού το γεγονός αυτό βεβαιωθεί από γιατρό, το δικαστήριο συνεχίζει τη διεξαγωγή της δίκης, επιτρέποντας την εκπροσώπηση του κατηγορουμένου από το συνήγορό του. Στα κακουργήματα εφαρμόζεται αναλόγως η διάταξη του τρίτου εδαφίου της παραγράφου 1 του άρθρου 344.» Το άρθρ.348 αντικαταστάθηκε ως άνω από το Άρθρον 27 Άσκησις της ποινικής διώξεως 1.Την ποινική δίωξιν ασκεί εν ονόματι της Πολιτείας, ο εισαγγελεύς των πλημμελειοδικών (άρθρ. 43). "Στα πρωτοδικεία Αθηνών, Πειραιώς, Θεσσαλονίκης και Πατρών ο εισαγγελέας εφετών ορίζει, ειδικά για την άσκηση της ποινικής δίωξης κατά ανηλίκων, έναν εισαγγελέα πρωτοδικών και τον αναπληρωτή του.". Εν κωλύματι του παρά πλημμελειοδίκαις εισαγγελέως και μη υπάρχοντος αντεισαγγελέως, δύναται να παρίσταται ως δημόσιος κατήγορος παρά τω εκτός της έδρας του πρωτοδικείου συνεδριάζοντι μονομελεί πλημμελειοδικείω, ειρηνοδίκης ή πταισματοδίκης «που ορίζονται από τον πρόεδρο πρωτοδικών μετά από σχετικό έγγραφο του εισαγγελέα πρωτοδικών». –2.Παρά τοις πταισματοδικείοις την ποινικήν δίωξιν ασκεί ο προς τον σκοπόν τούτον τεταγμένος δημόσιος κατήγορος, δύναται όμως δια β. διατάγματος προκαλουμένου υπό του Υπουργού επί της Δικαιοσύνης μετά πρότασιν του αρμοδίου παρά πλημμελειοδίκαις εισαγγελέως, να ανατεθή η άσκησις της ποινικής διώξεως εις τον πταισματοδίκην, οπότε το πταισματοδικείον συγκροτείται άνευ παραστάσεως δημοσίου κατηγόρου.-3.Κατηγορούσα αρχή είναι ο παρ’ εκάστω δικαστηρίω εισαγγελεύς ή ο δημόσιος κατήγορος, όπου υπάρχει τοιούτος. Η μέσα στα « » τελευταία φράση της παρ. 1, αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρ. 18 Νόμ. 1968/10-11 Οκτ. 1991 (ΦΕΚ Α΄ 150) τόμ. 6 σελ. 104,260. Το μέσα σε «» δεύτερο εδάφιο αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.1 άρθρ.4 Νόμ.3189/17-21 Οκτ.2003 (ΦΕΚ Α΄243), κατωτ.αριθ.29. άρθρ.28 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. (Αντί για τη σελ. 85(η) Σελ. 85(θ)  Τεύχος 1397 Σελ. 35 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.A.β.1 Αναβολή της δίκης λόγω σημαντικών αιτίων Άρθρ.349.-«1. Το δικαστήριο, μετά από πρόταση του εισαγγελέα ή αίτηση κάποιου από τους διαδίκους ή και αυτεπαγγέλτως, μπορεί να διατάξει την αναβολή της δίκης για σημαντικά αίτια που προσδιορίζονται ειδικά στην απόφαση. Μπορεί επίσης να διατάξει τη διακοπή της δίκης ή της συνεδρίασης για το λόγο αυτόν έως δεκαπέντε το πολύ ημέρες και μέχρι δύο φορές. Δεύτερη αναβολή μπορεί να διαταχθεί μόνον εφόσον βεβαιώνεται αιτιολογημένα στην απόφαση ότι δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί το σημαντικό αίτιο με τη διακοπή.  Κάθε άλλη αναβολή απαγορεύεται. Επιτρέπεται σε εντελώς εξαιρετικές περιπτώσεις, μόνον αν το δικαστήριο κρίνει με ειδική αιτιολογία ότι είναι αδύνατη η διεξαγωγή της δίκης. Οι λόγοι αυτοί πρέπει να εκτίθενται αναλυτικά και αιτιολογημένα στην απόφαση της αναβολής. Η αναβολή γίνεται σε ρητή δικάσιμο, την οποία ανακοινώνει το δικαστήριο στους παρόντες διαδίκους, μάρτυρες και πραγματογνώμονες και σε αυτή κλητεύονται μόνον οι απόντες. Αναβολή σε άλλη δικάσιμο που ορίζεται από τον εισαγγελέα γίνεται μόνον αν ειδικοί λόγοι, που αναφέρονται στην απόφαση του δικαστηρίου, δεν το επιτρέπουν και κανείς από τους κατηγορουμένους δεν κρατείται προσωρινά. Αν ο κατηγορούμενος ή ένας τουλάχιστον από τους περισσότερους κατηγορουμένους κρατείται προσωρινά και με την αναβολή η εκδίκαση της υπόθεσης δεν μπορεί να γίνει πριν από τη συμπλήρωση του ανώτατου ορίου προσωρινής κράτησης, η δίκη διακόπτεται έως δεκαπέντε το πολύ ημέρες, εφόσον το δικαστήριο κρίνει ότι η διακοπή αρκεί για την αντιμετώπιση του σημαντικού αιτίου της αναβολής. Αν η διακοπή της δίκης δεν αρκεί για το σκοπό αυτόν ή αν, και μετά τη διακοπή, εξακολουθεί να υπάρχει το σημαντικό αίτιο, η δίκη μπορεί να αναβληθεί μόνον αν βεβαιώνεται στην απόφαση αιτιολογημένα ότι είναι άλλως αδύνατη η διεξαγωγή της δίκης.» Η παρ.1 αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρ.16 Νόμ.3346/16-17 Ιουν.2005 (ΦΕΚ Α΄140), κατωτ.αριθ.30 «2. Εάν το σημαντικό αίτιο αναγγέλθηκε από το συνήγορο ή άλλο πρόσωπο για λογαριασμό απόντος διαδίκου και η συζήτηση αναβλήθηκε σε ρητή δικάσιμο, η περί αναβολής απόφαση επέχει θέση κλητεύσεως του. Σελ. 86(θ) Τεύχος 1397 Σελ. 36 «3. Η αποχή των δικηγόρων αποτελεί σημαντικό αίτιο για την αναβολή των ποινικών δικών και δεν περιλαμβάνεται στους περιορισμούς της παραγράφου 1.» Η παρ. 3 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ. 2 αρθρ. 29 του Νομ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Δ΄ Αποδεικτική διαδικασία α)Μάρτυρες Μη επικοινωνία μαρτύρων Άρθρ.350.-1.Πριν ή αρχίση η εξέτασις των μαρτύρων, ο διευθύνων την συζήτησιν παραγγέλει τους μάρτυρας να αποχωρήσωσιν εις το δι’ αυτούς προωρισμένον δωμάτιον. 2.Οι μάρτυρες προς της εξετάσεως αυτών οφείλουσι να μη επικοινωνήσωσι μετ’ ουδενός εκ των εχόντων συμφέρον εις την έκβασιν της δίκης, ουδέ να ακούωσι τι λέγεται εν τη διαδικασία. 3.Ο διεθύνων την συζήτησιν διατάσσει τα προς αποφυγήν αθεμίτου συνεντεύξεως πρόσφορα μέτρα, εάν κρίνη τούτο αναγκαίον. 9.A.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Σειρά εξετάσεως μαρτύρων Άρθρ.351.-1.Ο διευθύνων την συζήτησιν προσδιορίζει την τάξιν, καθ’ ην θα εξετασθώσιν οι μάρτυρες και θα υποβληθώσιν αι λοιπαί αποδείξεις. Ο αυτός προσέχει επιμελώς, ώστε δια της προσδιορισθησομένης τάξεως να σαφηνισθώσιν ως οίον τε πληρέστερον τα περί την πράξιν και πάντα τα εις την κατηγορίαν ή την υπεράσπισιν αφορώντα, να εξοβελισθή πάσα σύγχυσις και να προκύψη βεβαία, επί βασίμων αποδείξεων εστηριγμένη, πεποίθησις περί της δικαζομένης κατηγορίας. 2.Ο διευθύνων την συζήτησιν δύναται να αναθέση την εξέτασιν μαρτύρων τινών εις τίνα των αποτελούντων το δικαστήριον δικαστών. Αναβολή της δίκης δι’ απουσίαν μαρτύρων Άρθρ.352.-«1.Κλητευθέντος νομίμως και μη εμφανισθέντος μάρτυρος τινός ή πραγματογνώμονος, ούτινος η μαρτυρία κρίνεται αναγκαία δια την ανακάλυψιν της αληθείας, εάν ο κατηγορούμενος και, επί πλειόνων, ο εις εξ αυτών, τελή εν προφυλακίσει το δικαστήριον διατάσσει υποχρεωτικώς την διακοπήν της δίκης μέχρις οκτώ το πολύ ημερών, ως και την κατά το άρθρ. 231 βιαίαν προσαγωγήν των μαρτύρων ή των πραγματογνωμόνων ως προς ους, άμα τη προσαγωγή των, εφαρμόζει την διάταξιν της παρ. 2 του αυτού άρθρου. «2. Αν κανένας από τους κατηγορουμένους δεν κρατείται προσωρινά και δεν εμφανίστηκε κατά τη συζήτηση μάρτυρας ή πραγματογνώμονας που κλητεύτηκε ή αν στην επανάληψη της δίκης που διακόπηκε σύμφωνα με την προηγούμενη παράγραφο απουσιάζουν και πάλι οι ίδιοι μάρτυρες ή πραγματογνώμονες, επειδή δεν εκτελέστηκε η διαταγή για τη βίαιη προσαγωγή τους, το δικαστήριο, αν κρίνει αναγκαία την αναβολή της συζήτησης για την υπόθεση, την αναβάλλει σε ρητή δικάσιμο μέσα σε εξήντα ημέρες. Στην περίπτωση αυτή η προθεσμία για εμφάνιση και η παρέκτασή της συντέμνονται στο μισό. Το ίδιο ισχύει για τη δεύτερη αναβολή της δίκης για οποιονδήποτε λόγο. Το δεύτερο, το τρίτο, το πέμπτο και το έκτο εδάφιο της παραγράφου 1 του άρθρου 349 εφαρμόζονται αναλόγως.» Η παρ.2 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.1 άρθρ.30 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. 3.(Καταργήθηκε από την παρ.2 άρθρ.30 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. 3(4).Εάν το δικαστήριον κρίνη ότι δέον να προσαχθούν νέαι αποδείξεις, δύναται να αναβάλη την συζήτησιν της υποθέσεως κατά τας διατάξεις της παρ. 2 του παρόντος άρθρου, εφαρμοζομένης αναλόγως. Η παρ.4 αναριθμήθηκε σε παρ.(3) από την παρ.2 άρθρ.30 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. 5.(Καταργήθηκε από την παρ.2 άρθρ.30 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. Το άρθρ. 352 αντικατεστάθη ως άνω, δια του άρθρ. 13. του Ν.Δ. 1160/1972 (κατωτ. αριθ. 9). Προσαγωγή μαρτύρων Άρθρ.353.-1.Εάν κρίνη το δικαστήριον εφικτήν την διαρκούσης της συνεδριάσεως προσέλευσιν μάρτυρος μη κλητευθέντος ή μη γνωστοποιηθέντος, ούτινος την μαρτυρίαν θεωρεί αναγκαίαν, δύναται να διατάξη την άμεσον εμφάνισιν και εξέτασιν αυτού. 2.Των διαρκούσης της συνεδριάσεως κλητευθέντων το πρώτον μαρτύρων διατάσσεται η βιαία προσαγωγή, συμφώνως προς το άρθρ. 231 παρ. 4, εάν ούτοι κατοικούντες εν τη έδρα του δικαστηρίου, δεν προσέρχωνται εξ απειθίας. Ουχ ήττον δύναται εν πάση περιπτώσει να διαταχθή η υπό απλήν συνοδείαν προσαγωγή αυτών εις κατεπειγούσας περιστάσεις ή εάν υπάρχωσι λόγοι ενδεικνύοντες ενδεχομένων αυτών απροθυμίαν προς εμφάνισιν.  3.Των εμπροθέσμως κλητευθέντων και μη εμφανισθέντων μαρτύρων διατάσσσεται η δια βίας προσαγωγή συμφώνως προς το άρθρ. 231 παρ. 4. «4. Η συνεδρίαση μπορεί να διακοπεί μέχρι δεκαπέντε το πολύ ημέρες προκειμένου να εμφανιστούν ή να προσαχθούν οι μάρτυρες σ' αυτήν». Η παρ.4 αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρ.31 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28 Μάρτυρες, ων ανέφικτος ή εμφάνισις Άρθρ.354.-Εάν εις τίνα μάρτυρα, ουδαμώς εξετασθέντα εν τη προδικασία, είναι αδύνατος ή πολύ δύσκολος η εμφάνισις ενώπιον του δικαστηρίου, δύναται τούτο να αναθέση εις τι των μελών αυτού ή εις έτερον δικαστήν την εξέτασιν του μάρτυρος εν ω τόπω διατριβεί ούτος ή και εν τη οικία αυτού, αν διαμένη εν τη έδρα του δικαστηρίου. Κατά την τοιαύτην εξέτασιν, ήτις δύναται να γίνη και διακοπτομένης της δίκης (άρθρ. 353 παρ. 4) εφαρμόζονται τα εν τω άρθρ. 328 οριζόμενα. Η ληφθείσα κατάθεσις αναγιγνώσκεται εν των ακροατηρίω επί ποινή ακυρότητος της διαδικασίας (άρθρ. 365). Κλήτευσις νέων μαρτύρων υπερασπίσεως Άρθρον 28 Ανεξάρτητα της διωκούσης αρχής Οι κατά το άρθρ. 27 ασκούντες την ποινικήν δίωξιν εισίν εν τη ενασκήσει των καθηκόντων των ανεξάρτητοι πάσης άλλης αρχής ως και των δικαστηρίων, παρ’ οις υπηρετούσι, τηρουμένων των σχετικών διατάξεων του οργανισμού των δικαστηρίων και των άρθρων 333, 334 και 335 του παρόντος κώδικος. Σελ. 26,02 Τεύχος Σελ.  Άρθρ.355.-Εάν το δικαστήριον αναβάλη την δίκην δια κρείσσονας αποδείξεις ή διακόψη ταύτην προς εμφάνισιν νέων μαρτύρων, οφείλει να διατάξη την κλήτευσιν και των παρά του κατηγορουμένου προτεινομένων νέων, μη εισέτι κατά το άρθρ. 327 κλητευθέντων, μαρτύρων, ενός προκειμένου περί πλημμελήματος ή μέχρι δύο, προκειμένου περί κακουργήματος. Η παρ. 2 του άρθρ. 327 εφαρμόζεται και εν προκειμένω. (Αντί για τη σελ. 86,01) Σελ. 86,01(α) Τεύχος 1366 Σελ. 79 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 Άρθρον 356 Δικαιώματα εισαγγελέως και διαδίκων μετά την  αναβολήν. Αναβληθείσης της δίκης, κατά την δίοδον του μέχρι της νέας δικασίμου χρόνου, δύνανται ο τε εισαγγελεύς και οι διάδικοι να ασκώσι πάντα τα κατά την προπαρασκευαστικήν της κυρίας διαδικασίαν ανήκοντα αυτοίς κατά τα άρθρα 325-328 δικαιώματα. Άρθρον 357 Διασαφήσεις και ερωτήσεις προς μάρτυρας και  κατηγορουμένους. 1.Ο διευθύνων την συζήτησιν δικαιούται να απαιτήση από τον μάρτυρα πάσας τας διασαφήσεις ας θεωρεί χρησίμους προς εξακρίβωσιν της αληθείας. Το αυτό δικαίωμα έχουσιν οι συνεδρεύοντες δικασταί και ο εισαγγελεύς, τηρουμένης της διατάξεως του άρθρ. 333.-2.Ωσαύτως δύνανται μετά την εξέτασιν του μάρτυρος να απευθύνωσι και εις τον κατηγορούμενον πάσας τας προς τον ανωτέρω σκοπόν χρησίμους ερωτήσεις.-3.Ο κατηγορούμενος και οι λοιποί διάδικοι ως και οι συνήγοροι αυτών, έχουσι το δικαίωμα να απευθύνωσιν απ’ ευθείας προς τον μάρτυρα ή των πραγματογνώμονα ή τον τεχνικόν σύμβουλον του κατηγορουμένου τας προς εξακρίβωσιν της αληθείας χρησίμους ερωτήσεις. -4.Εις την περαιτέρω εξέτασιν των μαρτύρων εφαρμόζονται αι διατάξεις των άρθρ. 210 έως και 227. Η εν τη προδικασία ληφθείσα κατάθεσις, του εν τω ακροατηρίω εξεταζομένου μάρτυρος δεν αναγινώσκεται. Μόνον ανάγνωσις μεμονωμένων περικοπών της καταθέσεως επιτρέπεται προς υποβοήθησιν της μνήμης του μάρτυρος ή προς κατάδειξιν αντιφάσεων αυτού. Άρθρον 358 Παρατηρήσεις επί των διεξαχθεισών αποδείξεων  και ερωτήσεις. Μετά την εξέτασιν εκάστου μάρτυρος έχουσι το δικαίωμα ο εισαγγελεύς και οι διάδικοι να απαγγείλωσι κατ' αυτού ή της μαρτυρίας του παν, ό,τι δύναται να ορίση ακριβέστερον την αξιοπιστίαν του και συντείνη εις εξεύρεσιν της αληθείας, προς τούτοις δε, να προβαίνωσιν εις δηλώσεις και εξηγήσεις σχετικώς προς τας γενομένας καταθέσεις ή τα εξετασθέντα αποδεικτικά μέσα. Σελ. 86,02(α) Τεύχος 1366 Σελ. 80 Άρθρον 359 Αποχώρησις και επανεξέτασις μαρτύρων Περατωθείσης της εξετάσεως του μάρτυρος, ούτος παραμένει μέχρι τέλους της αποδεικτικής διαδικασίας εις το ακροατήριον, εκτός εάν, συναινέσει του εισαγγελέως και των διαδίκων, το δικαστήριον επιτρέψη την αποχώρησιν αυτού. Ο διευθύνων την συζήτησιν έχει το δικαίωμα, κατ’ αίτησιν του εισαγγελέως, των διαδίκων ή αυτεπαγγέλτως, να διατάξη να αποχωρήσωσιν εκ του ακροατηρίου τινές ή πάντες οι εξετασθέντες μάρτυρες ή όπως εξετασθώσιν εκ νέου, κατά μόνας ή επί παρουσία άλλων μαρτύρων. Άρθρον 360 Απομάκρυνσις κατηγορουμένου 1.Εάν το δικαστήριον πείθεται ότι η παρουσία κατηγορουμένου τινός ήθελε προβάλλει προσκόμματα εις την ειλικρινή κατάθεσιν μάρτυρος τινός ή συγκατηγορουμένου, δύναται δι’ αποφάσεως αυτού να διατάξη την προσωρινήν απομάκρυνσιν του κατηγορουμένου εκ του ακροατηρίου, παραμένοντος όμως πάντοτε του συνηγόρου αυτού. Εις τον κατηγορούμενον επανερχόμενον εις το ακροατήριον ο πρόεδρος, επί ποινή ακυρότητος της διαδικασίας, ανακοινοί λεπτομερώς παν ότι εγένετο και ελέχθη κατά τον χρόνον της απουσίας αυτού.-2.Η ανωτέρω διάταξις δεν έχει εφαρμογήν επί των μονομελών πλημμελιοδικείων και των πταισματοδικείων. Άρθρο 361 Προσβολή της τιμής μάρτυρος Εξύβρισις ή δυσφήμησις του μάρτυρος, δύναται, κατά την κρίσιν του εισαγγελέως, επί τη προφορική αιτήσει του προσβληθέντος να εισαχθή αμέσως ενώπιον του συνεδριάζοντος δικαστηρίου (άρθρον 116) προς εκδίκασιν κατά την έπ’ αυτοφώρω διαδικασίαν. Δια την τοιαύτην εξύβρισιν ή δυσφήμησιν, εκτός της κυρίας ποινής, επιβάλλεται και η εν άρθρω 336 χρηματική τοιαύτη, εάν η πράξις συνωδευθή τυχόν με θόρυβον. Εάν ο υπαίτιος ζητήση να αποδείξη την αλήθειαν, όπου τούτο επιτρέπεται, αναβάλλεται η κατ’ αυτού δίκη δια την επομένην ημέραν, καθ’ ην διεξαχθήσεται η απόδειξις, ότε ο υπαίτιος δικάζεται άνευ κλητεύσεως ωσεί ήτο παρών. Η μη κατά την επ’ αυτοφώρω διαδικασίαν εισαγωγή της κατηγορίας επί εξυβρίσει ή δυσφημήσει, δεν αποκλείει την περαιτέρω δίωξιν κατά την κοινήν διαδικασίαν. Εάν η πράξις ετελέσθη υπό συνηγόρου, δεν εφαρμόζεται η κατά το παρόν άρθρον διαδικασία. β΄)Πραγματογνωμοσύνη και αυτοψία 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Άρθρον 362 Πραγματογνώμονες 1.Μετά την εξέτασιν των μαρτύρων αναγινώσκονται αι εκθέσεις των πραγματογνωμόνων και τεχνικών συμβούλων. Εάν κληθώσιν επ’ ακροατηρίω παρά του εισαγγελέως οι ενεργήσαντες πραγματογνωμοσύνην προς προφορικήν ανάπτυξιν αυτής, αύτη γίνεται μετά την ανάγνωσιν της γνωμοδοτήσεως, περιορίζονται δε ούτοι, ως και οι συγχρόνως κλητευτέοι υπό του εισαγγελέως τεχνικοί εν τη προδικασία σύμβουλοι, εις το να απαντώσιν εις τας επευθυνομένας αυτοίς ερωτήσεις. Κληθέντων τοιούτων το πρώτον επ’ ακροατηρίω και εμφανισθέντων, δύνανται να κληθώσιν υπό του διαδίκου κατά τα άρθρα 204-207 τεχνικοί σύμβουλοι, ουχί πλειότεροι κατ’ αριθμόν των πραγματογνωμόνων, οίτινες ωσαύτως περιορίζονται εις την έκθεσιν των συμπερασμάτων αυτών και των ουσιωδών λόγων, εφ’ ων ερείδονται ταύτα ως και εις απάντησιν των τιθεμένων αυτοίς ερωτημάτων (άρθρ. 208).-2. Πραγματογνώμονες και ερμηνείς ορκίζονται προ της εξετάσεως αυτών, τον εν άρθροις 194 και 236 του παρόντος διατυπούμενον όρκον, παραλειπομένου του όρου της μυστικότητος. Τεχνικοί σύμβουλοι δεν ορκίζονται.-3.Εάν διαταχθή η διεξαγωγή πραγματογνωμοσύνης, το δικαστήριον οφείλει να διορίση ως εισηγητήν μέλος του δικαστηρίου ή ανακριτικόν υπάλληλον, όπως διεξαχθή η πραγματογνωμοσύνη ενώπιον αυτού (άρθρ. 196). Άρθρον 363 Αυτοψία Εάν αναβληθείσης της υποθέσεως προς διεξαγωγήν αυτοψίας είναι δυσχερής η επιτόπιος μετάβασις ολοκλήρου του δικαστηρίου, δύναται τούτο να αναθέση την ενέργειαν της αυτοψίας εις εν των μελών αυτού, προκειμένου δε περί τόπου εκτός της έδρας του δικαστηρίου και εις ανακριτικόν τίνα υπάλληλον εδρεύοντα εν τω τόπω τούτω. γ)Έγγραφα Άρθρον 364 Ανάγνωσις εγγράφων 1.Επ’ ακροατηρίω αναγινώσκονται αι κατά τους νομίμους τύπους συντεταγμέναι εκθέσεις ανακριτικών υπαλλήλων, ως και τα λοιπά έγγραφα, άτινα υπεβλήθησαν κατά την αποδεικτικήν διαδικασίαν και ων δεν ημφεσβητήθη ή γνησιότης. Εάν είναι ανάγκη να αναγνωρίση τις των μαρτύρων ή κατηγορουμένων εγγραφόν τι ή πειστήριον, ο πρόεδρος επιδεικνύει εις αυτόν τούτο. -2. Αναγινώσκονται επίσης τα πρακτικά της αυτής ποινικής δίκης, ης είχε διαταχθή η αναβολή. Ωσαύτως και έγγραφα εξ άλλης ποινικής ή πολιτικής δίκης, εφ’ ων εξεδόθη αμετάκλητος απόφασις, εάν το δικαστήριον κρίνη χρήσιμον την τοιαύτην ανάγνωσιν. Άρθρον 29 Απόφασις του δικαστηρίου των εφετών περί ασκήσεως της ποινικής διώξεως 1.Το δικαστήριον των εφετών, ολομελές εν συμβουλίω συνεδριάζον, παρουσία και του εισαγγελέως, έχει το δικαίωμα να ακροάται τας παρά τινος των μελών του προς αυτό γενομένας ανακοινώσεις (άρθρ. 37) και να παραγγέλη τον αρμόδιον εισαγγελέα όπως προβή εις την ποινικήν δίωξιν. –2.Έχει επίσης το δικαίωμα να διατάξη την παρά του εισαγγελέως των εφετών ποινικήν δίωξιν δια παν έγκλημα και κατά παντός υπαιτίου, εάν δε ήδη ησκήθη αύτη παρά του εισαγγελέως των πλημμελειοδικών να διατάξη όπως υποβληθώσι τα έγγραφα τω παρ’ εφέταις εισαγγελεί –3.Κατ’ αμφοτέρας τας περιπτώσεις της § 2 εις των εφετών, οριζόμενος παρά της ολομελείας εκπληροί καθήκοντα ανακριτού της υποθέσεως, ενεργών πάσαν εν γένει ανακριτικήν πράξιν είτε αυτοπροσώπως, είτε παραγγέλων προς τούτο τον παρά πλημμελειοδίκαις ανακριτήν. Ο παρ’ εφέταις εισαγγελεύς έχει πάντα τα δικαιώματα και τα καθήκοντα του εισαγγελέως των πλημμελειοδικών, το δε συμβούλιον των εφετών τα δικαιώματα και τα καθήκοντα του συμβουλίου των πλημμελειοδικών, αποφαίνεται δε εις πρώτον και τελευταίον βαθμόν επί της κατηγορίας. 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας «4. Για εγκλήματα σχετικά με την υπηρεσία (άρθρα 235 - 263α ΠΚ) καθώς και για τα εγκλήματα που τιμωρούνται σύμφωνα με τις διατάξεις του ν. 2331/1995 (ΦΕΚ 173 Α’), όπως ισχύει, εφόσον έχουν τελεσθεί από δικαστικό λειτουργό και τιμωρούνται σε βαθμό κακουργήματος, όπως και για τα συναφή με αυτά κακουργήματα ή πλημμελήματα, ανεξάρτητα από τον τόπο τέλεσης τους, αρμόδιο είναι το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Αθηνών. Η προκαταρκτική εξέταση για τα ανωτέρω εγκλήματα διενεργείται από Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, ο οποίος μπορεί να παραγγέλλει τη διενέργεια ανακριτικών πράξεων από τους κατά τόπον Εισαγγελείς Εφετών ή Πρωτοδικών. Η ποινική δίωξη ασκείται από τον Εισαγγελέα Εφετών Αθηνών, μετά από παραγγελία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, ο οποίος διενήργησε την προκαταρκτική εξέταση. Για την ανάκριση των εγκλημάτων αυτών ορίζεται από την Ολομέλεια του Εφετείου Αθηνών ως ανακριτής Πρόεδρος Εφετών ή Εφέτης, οι οποίοι ολοκληρώνουν την ανάκριση, έστω και αν μετά τον ορισμό τους προαχθούν. Το ίδιο ισχύει και για τις υποθέσεις για τις οποίες η Ολομέλεια του Εφετείου Αθηνών έχει ήδη ορίσει Εφέτη Ανακριτή. Αν ο δικαστικός λειτουργός υπηρετεί στο Εφετείο ή στην Εισαγγελία Εφετών Αθηνών, μετά την άσκηση της ποινικής δίωξης σε βάρος του για τα παραπάνω εγκλήματα, δύναται, κατόπιν αποφάσεως του αρμόδιου δικαστικού συμβουλίου, να μετατεθεί σε άλλο Εφετείο ή Εισαγγελία Εφετών, έως την έκδοση αμετάκλητης απόφασης. Στις ανωτέρω περιπτώσεις δεν εφαρμόζονται οι διατάξεις του άρθρου 136 στοιχ. ε΄ και 137 Κ.Π.Δ.». Η παρ. 4 προστέθηκε με την παρ. 1 άρθρ. 15 Νόμ. 3472/4-4 Ιουλ. 2006 (ΦΕΚ Α΄ 135), τόμ. 6 σελ. 146,55. Άρθρον 365 Ανάγνωσις ενόρκων καταθέσεων 1.Επί ποινή ακυρότητος της διαδικασίας, αι εν τη προδικασία ληφθείσαι ενόρκως καταθέσεις αναγιγνώσκονται, γενομένης αιτήσεως, όταν η εμφάνισις μάρτυρος τινος επ’ ακροατηρίω είναι ανέφικτος λόγω θανάτου αυτού, γήρατος, μακράς και σοβαράς ασθενείας, διαμονής εν τη αλλοδαπή ή άλλου εξαιρετικώς σοβαρού κωλύματος (άρθρ. 219 § 2) ή εις ας άλλας περιπτώσεις ορίζει ο νόμος. Αλλά και εν τοιαύτη περιπτώσει δύναται το δικαστήριον να διατάξη τα εν τω άρθρω 354 οριζόμενα. «2.Το δικαστήριο μπορεί να απαλλάξει μάρτυρα που κλητεύθηκε εκ παραδρομής». Η παρ. 2, αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ. 7 του άρθρ. 34 του Νομ. 2172/16-16 Δεκ. 1993 (ΦΕΚ Α' 207), κατωτ. αριθ. 20. δ')Εξέτασις κατηγορουμένου και αστικώς υπευθύνου Άρθρον 366 Απολογία του κατηγορουμένου 1.Ο διευθύνων την συζήτησιν καλεί τον κατηγορούμενον όπως απολογηθή επί της κατ’ αυτού κατηγορίας. Ούτος κατά την απολογίαν αυτού δέον να μη διακόπτηται, εκτός εάν επιμένη παρεκβαίνων του θέματος και να μη παρακωλύηται εις την αφήγησιν των αποκρουόντων την κατηγορίαν περιστατικών. Μετά το πέρας της απολογίας δύναται να αποταθώσιν προς τον κατηγορούμενον ερωτήσεις παρά του διευθύνοντος την συζήτησιν, του εισαγγελέως ή δημοσίου κατηγόρου και των δικαστών. Οι λοιποί διάδικοι, ως και οι συνήγοροι αυτών, επιτρέπεται να απευθύνωσι προς τον κατηγορούμενον ερωτήσεις μόνον δια του διευθύνοντος την συζήτησιν.-2.Εάν όσα υποβάλλει ο κατηγορούμενος είναι εν όλω ή εν μέρει διάφορα των παρ’ αυτού εν τη προδικασία εκτεθέντων, δύναται να αναγνωσθώσι προς αυτόν αι αντίθετοι περικοπαί της κατά την ανάκρισιν απολογίας του.-3.Ο κατηγορούμενος δύναται να συνενοήται διαρκούσης της διαδικασίας μετά του συνηγόρου του, ουχί όμως επί της δοθησομένης απαντήσεως εις απευθυνθείσαν αυτώ ερώτησιν. Εάν ο κατηγορούμενος αρνηθή να απολογηθή ή να απαντήση εις ερώτησιν, γίνεται περί τούτου μνεία εν τοις πρακτικοίς. Άρθρον 367. Εξέτασις αστικώς υπευθύνου Μετά την απολογίαν του κατηγορουμένου εξετάζεται παρά του διευθύνοντος την συζήτησιν ο αστικώς υπεύθυνος προς ον δύνανται να απευθύνωσιν ερωτήσεις ο εισαγγελεύς, οι δικασταί και οι διάδικοι. (Αντί για τη σελ. 87(α) Σελ. 87(β) Τεύχος 1180-Σελ. 17 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Συμπληρωματικαί έρευναι Άρθρ.368.-Μετά την απολογίαν του κατηγορουμένου και την εξέτασιν του αστικώς υπευθύνου, ο διευθύνων την συζήτησιν ερωτά τον εισαγγελέα και τους διαδίκους, κατά τα εν άρθρ.333 οριζόμενα, εάν έχωσιν ανάγκην συμπληρωματικής τινός εξετάσεως ή διασαφήσεως, μεθ’ ο κηρύσσει την λήξιν της αποδεικτικής διαδικασίας. Η διάταξις αύτη δεν εφαρμόζεται εν τω πταισματοδικείω. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ε' Τα μετά την αποδεικτικήν διαδικασίαν Αγορεύσεις Άρθρ.369.-1.Ληξάσης της αποδεικτικής διαδικασίας, ο διευθύνων την συζήτησιν δίδει τον λόγον εις τον εισαγγελέα ή τους εισαγγελείς (άρθρ. 32 παρ. 2), είτα δε εις τον πολιτικώς ενάγοντα, όστις οφείλει να αναπτύξη συγχρόνως και τα αφορώντα εις τας απαιτήσεις αυτού αλλά δεν δύναται να εκταθή εις τα της εφαρμοστέας ποινής, κατόπιν δε εις τον αστικώς υπεύθυνον και τελευταίον εις τον κατηγορούμενον. 2.Δικαίωμα δευτερολογίας έχει μόνον εις εισαγγελεύς και ο κατηγορούμενος ή εις συνήγορός του. Η δευτερολογία δέον να περιορίζηται εις την απόκρουσιν αντιθέτων επιχειρημάτων και δεν δύναται να διαρκέση πλέον της ημισείας ώρας. Εις την δευτερολογίαν έχουσι το δικαίωμα ν’ απαντήσωσιν ο εισαγγελεύς και οι διάδικοι. 3.Ο κατηγορούμενος ή ο συνήγορός του έχουσι πάντοτε το δικαίωμα να λάβωσι τον λόγον τελευταίοι. Περάτωσις της ποινικής δίκης Άρθρ.370.-Η αρξαμένη ποινική δίκη περατούται: α)δια της καταδίκης ή της αθωώσεως του κατηγορουμένου, β)δια της οριστικής παύσεως της ποινικής διώξεως, όταν εγένετο παραίτησις από του δικαιώματος της εγκλήσεως ή ανάκλησις αυτής ή όταν ημνηστεύθη η πράξις ή παρεγράφη το αξιόποινον αυτής ή ο κατηγορούμενος απεβίωσε, γ)δια της κηρύξεως της ποινικής διώξεως απαραδέκτου όταν συντρέχη δεδικασμένον (άρθρ. 57) ή δεν υπάρχη η προς δίωξιν απαιτουμένη έγκλησις, αίτησις ή άδεια (άρθρ. 41 και 55). Κατάρτισις και δημοσίευσις αποφάσεων Άρθρ.371.-«1.Αι αποφάσεις των ποινικών δικαστηρίων δημοσιεύονται εν δημοσία συνεδριάσει υπό του διευθύνοντος την συζήτησιν μετά το πέρας αυτής και προ της ενάρξεως της συζητήσεως επί της επομένης υποθέσεως. Εάν ένεκα ειδικών λόγων επιβάλλεται όπως το Δικαστήριον επιφυλαχθή να εκδώση την απόφασιν του εις μεταγενέστερον χρόνον, ο διευθύνων την συζήτησιν υποχρεούται όπως γνωστοποιή την ώραν της δημοσιεύσεως της αποφάσεως. 2.Αι αποφάσεις των πολυμελών δικαστηρίων καταρτίζονται εν μυστική διασκέψει, παρουσία του γραμματέως, δια της ψήφου των απαρτισάντων το δικαστήριον δικαστών. Ο διευθύνων την συζήτησιν συλλέγει τας ψήφους, αρχόμενος από του κατωτέρου κατά βαθμόν και εν ισοβάθμοις από του νεωτέρου εν τω βαθμώ δικαστού, ο ίδιος δε ψηφίζει τελευταίος. Διχοψηφίας ούσης, κρατεί η γνώμη των πλειόνων, ισοψηφίας δε η ευμενεστέρα δια τον κατηγορούμενον γνώμη. Εάν εξεδηλώθησαν πλείονες των δύο γνωμών, οι ψηφίσαντες υπέρ της δυσμενεστέρας δια τον κατηγορούμενον γνώμης ή υπέρ της βαρυτέρας ποινής δικασταί προσχωρούν προς την γνώμην των ψηφισάντων υπέρ της αμέσως ηπιωτέρας μέχρις επιτεύξεως πλειοψηφίας. 3.Πρώτον γίνεται ψηφοφορία περί του εάν ο κατηγορούμενος είναι ένοχος ή αθώος της αποδιδομένης αυτώ πράξεως, υφ’ ας περιστάσεις προέκυψεν εν τη κυρία διαδικασία και περί του χαρακτηρισμού της πράξεως. Κηρυχθέντος ενόχου του κατηγορουμένου, γίνεται ευθύς κατόπιν συζήτησις περί της εφαρμοστέας ποινής και ενδεχομένως των μέτρων ασφαλείας και περί των απαιτήσεων του πολιτικώς ενάγοντος. 4.Εκ της καταγνωσθείσης ποινής το δικαστήριον αφαιρεί τον χρόνον της προφυλακίσεως του καταδικασθέντος, συμφώνως προς τας σχετικάς διατάξεις του Ποινικού Κώδικος. Εάν παρέλιπε να πράξη τούτο εν τη καταδικαστική αποφάσει, το δικαστήριον δύναται να αφαιρέση την προφυλάκισιν και δια μεταγενεστέρας αυτού αποφάσεως, αιτήσει του καταδικασθέντος ή του εισαγγελέως. Επίσης δύναται να διορθώση γενόμενα σφάλματα εν τω υπολογισμώ. «Όταν το δικαστήριο που επέβαλε την ποινή είναι το μικτό ορκωτό και η σύνοδος έχει λήξει, αρμόδιο για την αφαίρεση του χρόνου της προσωρινής κράτησης είναι το τριμελές εφετείο, ενώ αν η απόφαση είναι του μικτού ορκωτού εφετείου, αρμόδιο είναι το πενταμελές εφετείο». Το τέταρτο εδάφιο αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ. 1 άρθρ.14 Νομ. 1649/29 Σεπτ. -3 Οκτ. 1986, ΦΕΚ Α' 149, (κατωτ. αριθ. 18). Κατά της αποφάσεως περί υπολογισμού του χρόνου της προφυλακίσεως επιτρέπεται το ένδικον μέσον της αναιρέσεως. 5.Αθωωθέντος του κατηγορουμένου εφαρμόζεται και το άρθρ. 71». Το άρθρ. 371 αντικατεστάθη ως άνω, δια του άρθρ. 14 του Ν.Δ. 1160/1972 (κατωτ. αριθ. 9. (Αντί για τη σελ. 89(ι) Σελ. 89(ια) Τεύχος 1358 Σελ. 3 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 Αποφάσεις δημοσιευόμεναι δια του     τύπου Άρθρ.372.-Καθ’ ας περιπτώσεις ο Νόμος ορίζει ότι η δικαστική απόφασις δέον να δημοσιευθή δια του Τύπου, το δικαστήριον οφείλει εν αυτή τη αποφάσει να καθορίση, εάν η δημοσίευσις γενήσεται εξ ολοκλήρου ή καθ’ ωρισμένα τμήματα και εις ποίαν ή ποίας εφημερίδας. Έξοδα. Τύχη κατασχεθέντων Αρθρ.373.-Εν τη τελειωτική αποφάσει διατάσσεται ή εις τα έξοδα καταψήφισις των ηττηθέντων διαδίκων (άρθρ. 581 επ.) η απόδοσις εις τον ιδιοκτήτην των αφαιρεθέντων πραγμάτων και των πειστηρίων, όσα κατασχέθησαν ή παρεδόθησαν εις την ανάκρισιν και ων δεν ήρθη ή κατάσχεσις κατά το άρθρ. 268, ως και η δήμευσις των δημευτέων αντικειμένων, εφαρμοζομένης αναλόγως της διατάξεως του άρθρ. 310 παρ. 2. ΤΜΗΜΑ ΙΙΙ ΕΙΔΙΚΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α' Πλημμελειοδικείον Αριθμός, σειρά και κατανομή υποθέσεων ενώπιον των πλημμελειοδικείων «Άρθρ.374.-1.Σε κάθε δικάσιμο προσδιορίζονται για εκδίκαση μέχρι τριάντα υποθέσεις, αν πρόκειται για το τριμελές πλημμελειοδικείο ή μέχρι εξήντα αν πρόκειται για το μονομελές. Ο αριθμός αυτός μπορεί να αυξηθεί αν ο εισαγγελέας, με τη σύμφωνη γνώμη και του διευθύνοντος το δικαστήριο, λαμβάνοντας υπόψη και τα στατιστικά δεδομένα, κρίνει ότι όλες οι υποθέσεις μπορούν να περατωθούν εντός της ημέρας. 2.Ο εισαγγελέας, όταν προσδιορίζει τις υποθέσεις κάθε δικασίμου τις κατανέμει σε τρία μέρη, αφού πάντοτε λάβει υπόψη του το χρόνο τελέσεως της πράξεως. Το πρώτο μέρος περιλαμβάνει τις υποθέσεις, που επίκειται η παραγραφή τους, καθώς και εκείνες στις οποίες ο κατηγορούμενος κρατείται προσωρινά για τη δικαζόμενη υπόθεση, το δεύτερο εκείνες που προέρχονται από αναβολή και το τρίτο τις λοιπές υποθέσεις, εκτός αν ο εισαγγελέας με διάταξή του κρίνει διαφορετικά. Σχετικά με την κατανομή των υποθέσεων που αφορούν εκδίκαση εγκλημάτων, που διαπράττονται δια του τύπου βλ. παρ. 3 άρθρο μόνο Νομ. 2243/30 Σεπτ.-30 Οκτ. 1994 (ΦΕΚ Α΄ 162), τόμ. 18Α σελ. 344,05. Σελ. 90(ια) Τεύχος 1358 Σελ. 4 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 3.Τρεις τουλάχιστον εργάσιμες ημέρες πριν από τη συνεδρίαση, ο γραμματέας της εισαγγελίας αναρτά, στον προς τούτο χώρο της εισαγγελίας, αντίγραφο της σειράς των υποθέσεων, σύμφωνα με το έκθεμα, σημειώνοντας και το χρόνο που θα εκδικαστούν. Η σειρά του εκθέματος δεν μπορεί να αλλάξει παρά μόνο με απόφαση του δικαστηρίου, που δημοσιεύεται κατά την έναρξη της συνεδριάσεως και αφορά την υπόθεση στην οποία όλοι οι διάδικοι είναι παρόντες. Μπορεί όμως το δικαστήριο, με απόφαση του και κατά τη διάρκεια της συνεδριάσεως, να μεταθέσει τη συζήτηση για ορισμένη υπόθεση σε επόμενο αριθμό της σειράς, ύστερα από αίτηση κάποιου από τους διαδίκους ή και αυτεπαγγέλτως για εξαιρετικούς λόγους». Το άρθρ. 374 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ. 7 άρθρ. 3 Νομ. 2145/28-28 Μαΐου 1993 (ΦΕΚ Α' 88), τομ. 8 σελ. 84, 243. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β' Εφετείον Διακοπή συνεδριάσεων Άρθρον 30 Δικαίωμα του Υπουργού της Δικαιοσύνης  επί της ποινικής διώξεως «1. Ο Υπουργός Δικαιοσύνης έχει δικαίωμα να παραγγέλλει στον εισαγγελέα πλημμελειοδικών τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης για κάθε αξιόποινη πράξη.».- 2.Έχει επίσης το δικαίωμα, μετά προηγουμένην σύμφωνον απόφασιν του Υπουργικού Συμβουλίου, να αναβάλη την έναρξιν ή να αναστείλη την αρξαμένην ποινικήν δίωξιν, αλλά μόνον επί των πολιτικών εγκλημάτων, ως και εκείνων εξ’ ων δύνανται να διαταραχθώσιν αι διεθνείς σχέσεις του Κράτους. Η αναστολή δύναται να γίνη το βραδύτερον μέχρι της ενάρξεως της επ’ ακροατηρίω συζητήσεως. (Αντί για τη σελ. 27(δ) Σελ. 27(ε) Τεύχος Σελ.  Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 «3. Σε υποθέσεις εξαιρετικής φύσης ο Υπουργός Δικαιοσύνης μπορεί να ζητήσει από τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου να παραγγείλει τη διενέργεια της ανάκρισης και την εισαγωγή της υπόθεσης στο ακροατήριο κατ' απόλυτη προτεραιότητα.» Η παρ.1 αντικαταστάθηκε ως άνω από το Άρθρ.375.-«1.Οι διατάξεις του προηγούμενου άρθρου έχουν εφαρμογή και στο εφετείο εκτός από την παρ. 1». Η παρ. 1 του άνω άρθρ. 375 προστέθηκε και οι παρ. 1, 2 και 3 αναριθμήθηκαν αντίστοιχα σε παρ. 2, 3 και 4 από την παρ. 8 άρθρ. 3 Νομ. 2145/28-28 Μαΐου 1993 (ΦΕΚ Α' 88), Τομ. 8, σελ. 84, 243. «2. Το εφετείο όταν δικάζει πλημμελήματα μπορεί να διατάξει μία ή περισσότερες φορές τη διακοπή της συνεδρίασης έως δεκαπέντε ημέρες μέσα σε χρονικό διάστημα τριάντα το πολύ ημερών για ανυπέρβλητο κώλυμα που παρουσιάστηκε κατά τη διαδικασία, είτε από την πλευρά των δικαστών είτε από την πλευρά των διαδίκων ή για να προσαχθούν με τη βία οι μάρτυρες (άρθρο 231 παρ. 4).» Η παρ.2 αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρ.32 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. 3(2).Σε δίκες που διαρκούν περισσότερο από ένα μήνα ή αφορούν κακούργημα, το κάθε δικαστήριο μπορεί να διατάξει την διακοπή της δίκης μέχρι 30 ημέρες κάθε φορά. Στο χρόνο της διακοπής της δίκης δεν συνυπολογίζονται οι ημέρες κατά τις οποίες το δικαστήριο δεν συνεδριάζει λόγω αργιών, απεργιών, αποχής ή ανωτέρας βίας». Η παρ. 2 αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρ. 1 του Νομ. 1952/14-15 Ιουν. 1991 (ΦΕΚ Α' 87). 4(3).Αν το ανυπέρβλητον κώλυμα αναφανή εν τω προσώπω δικαστού, το Εφετείον κατά την περί διακοπής της δίκης συζήτησιν δύναται να συντίθεται και εξ άλλων δικαστών προς αναπλήρωσιν των κωλυομένων».  Το άρθρ. 375 αντικατεστάθη ως άνω δια της παρ. 1 άρθρ. 1 Νομ. 4607 της 21/21 Δεκ. 1966 (ΦΕΚ Α' 283). Διορισμός συνηγόρου εξ επαγγέλματος Άρθρ.376.-'Οταν η κατηγορία είναι επί κακουργήματι, ο πρόεδρος διορίζει, αιτήσει του κατηγορουμένου, συνήγορόν του, εάν δεν έχη, κατά τα εν άρθρ. 340 παρ. 1 οριζόμενα, και θέτει εις την διάθεσιν αυτού την δικογραφίαν (άρθρ. 325). (Αντί για τη σελ.90,01) Σελ.90,01(α) Τεύχος 1366 Σελ. 81 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ' Μικτά Δικαστήρια ΓΕΝΙΚΑΙ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ Το Κεφάλαιο Γ' αντικαταστάθηκε ως κατωτέρω από το άρθρο πρώτο του Νομ. 969/1979 (κατωτ. σελ. 145). Βλ. το άρθρο δέκατο ένατο του ίδιου νόμου για την έναρξη ισχύος των δ/των. Άρθρ.377.-«1.Το μικτόν ορκωτόν δικαστήριον και το μικτόν ορκωτόν εφετείον συγκροτούνται καθ’ έκαστον μήνα του έτους, πλην των μηνών Ιουλίου, Αυγούστου και Σεπτεμβρίου, καθ’ ους μόνον δι’ εξαιρετικούς λόγους δύνανται να συγκροτηθούν. Η εκτίμησις των εξαιρετικών τούτων λόγων, απόκειται εις την κρίσιν του εισαγγελέως εφετών. 2.Η σύνοδος του δικαστηρίου διαρκεί είκοσι τέσσαρας ημέρας, διαιρείται δε εις δύο δωδεκαημέρους περιόδους. Η σύνοδος δεν δύναται να παραταθή πέραν των είκοσι τεσσάρων ημερών. Η δικαιοδοσία του δικαστηρίου εξακολουθεί και μετά την εικοστήν τετάρτην ημέραν, προς συνέχισιν εκδικάσεως υποθέσεως, ης η έναρξις εγένετο προς της λήξεως της συνόδου. Άρθρ.378.-1Ο εισαγγελεύς εφετών, εντός του μηνός Σεπτεμβρίου εκάστου έτους, ορίζει δια διατάξεως αυτού, την ημέραν ενάρξεως εκάστης συνόδου των μικρών ορκωτών δικαστηρίων της έδρας και περιφερείας του και του μικτού ορκωτού εφετείου της περιφερείας του δια τους επομένους μήνας από Οκτωβρίου μέχρις Ιουνίου. Επίσης εντός του μηνός Ιουνίου εκάστου έτους, ορίζει δια διατάξεως αυτού, την συγκρότησιν των άνω δικαστηρίων κατά τους μήνας Ιούλιον, Αύγουστον και Σεπτέμβριον, εάν κατά την κρίσιν του εξαιρετικοί λόγοι επιβάλλουν την συγκρότησίν των και κατά τους μήνας τούτους. 2.Αι ανωτέρω διατάξεις του εισαγγελέως εφετών, εκτίθενται εις την αίθουσαν εκάστου μικτού ορκωτού δικαστηρίου και εκάστου μικτού εφετείου αντιστοίχως. Η κατά μήνα Ιούνιον εκδιδομένη εκτίθεται μόνον εις την αίθουσαν των δικαστηρίων, εις τα οποία πρόκειται να συγκροτηθούν ταύτα κατά τους θερινούς μήνας. Προσόντα ενόρκων Άρθρ.379.-1.Ικανοί προς εκπλήρωσιν των καθηκόντων του ενόρκου είναι:α)Δια μεν το μικτόν ορκωτόν δικαστήριον, οι κατοικούντες ή μονίμως διαμένοντες εν τη έδρα του πρωτοδικείου ένθα συγκροτείται το μικτόν ορκωτόν δικαστήριον Έλληνες πολίται αμφοτέρων των φύλων έχοντες συμπληρώσει το 30ον έτος της ηλικίας των και μη υπερβάντες το 70ον, κεκτημένοι τουλάχιστον απολυτήριον στοιχειώδους εκπαιδεύσεως και απολαύοντες των πολιτικών των δικαιωμάτων, β)Δια δε το μικτόν ορκωτόν εφετείον, οι κατοικούντες ή μονίμως διαμένοντες εν τη έδρα του εφετείου, ένθα συγκροτείται το μικτόν ορκωτόν εφετείον, Έλληνες πολίται αμφοτέρων των φύλων,  έχοντες συμπληρώσει το 40ον έτος της ηλικίας των και μη υπερβάντες το 70ον, κεκτημένοι τουλάχιστον απολυτήριον Γυμνασίου παλαιού τύπου ή Λυκείου και απολαυόντες των πολιτικών των δικαιωμάτων. Εάν δεν υπάρχη ικανός αριθμός ενόρκων κατοικούντων ή μονίμως διαμενόντων εν τη έδρα του εφετείου, θεωρούνται ικανοί προς εκπλήρωσιν των καθηκόντων του ενόρκου και οι κατοικούντες ή μονίμως διαμένοντες εκτός της έδρας αλλ’ εν τη περιφερεία του εφετείου. 2.Ως κατοικούντες ή μονίμως διαμένοντες εν τη έδρα του δικαστηρίου, θεωρούνται και οι εν τη έδρα τούτου υπηρετούντες δημόσιοι πολιτικοί, δημοτικοί ή κοινοτικοί υπάλληλοι ή υπάλληλοι Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου, επί σχέσει δημοσίου ή Ιδιωτικού δικαίου, ως και οι εν τη έδρα αυτού υπηρετούντες υπάλληλοι Οργανισμών ή επιχειρήσεων κοινής ωφελείας και Τραπεζών. Κωλύματα ενόρκων Αρθρ.380.-1.Κωλύονται να είναι ένορκοι: α)Ισοβίως μεν οι Κληρικοί παντός θρησκεύματος και παντός εν γένει βαθμού, ως και οι μοναχοί, β)Προσκαίρως δε, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Πρωθυπουργός, οι Αντιπρόεδροι της Κυβερνήσεως, οι Υπουργοί, οι Υφυπουργοί, οι Γενικοί Γραμματείς των Υπουργείων, οι Βουλευταί, οι Καθηγηταί Πανεπιστημίων, οι Νομάρχαι, οι διπλωματικοί υπάλληλοι, οι ισόβιοι δικαστικοί λειτουργεί πάσης κατηγορίας και οι Πάρεδροι, το κύριον πρόσωπικόν του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, οι Δήμαρχοι, οι Πρόεδροι Κοινοτήτων και οι υπάλληλοι της γραμματείας πάντων των δικαστηρίων και των εισαγγελιών, καθ’ ον χρόνον διαρκεί η ιδιότης αύτη. Ισόβιος ανικανότης Άρθρ.381.-Ισοβίως μη ικανοί προς εκπλήρωσιν των καθηκόντων του ενόρκου, ανεξαρτήτως αποκαταστάσεως ή μη, είναι οι αμετακλήτως καταδικασθέντες δι’ οιονδήποτε έγκλημα πηγάσαν εκ δόλου, εις ποινήν στερητικήν της ελευθερίας, ανωτέραν των τριών μηνών. Πρόσκαιρος ανικανότης άρθρ.1 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. Η παρ.3 που είχε προστεθεί με την παρ.1 Άρθρ.382.-Προσκαίρως μη ικανοί προς εκπλήρωσιν των καθηκόντων του ενόρκου είναι: 1)οι παραπεμφθέντες δι’ οιονδήποτε εκ δόλου πηγάζον έγκλημα, καθ’ ου ο νόμος απειλεί ποινήν φυλακίσεως τουλάχιστον 3 μηνών. 2)Οι τελούντες υπό δικαστικήν απαγόρευσιν ή αντίληψιν. 3)Οι πτωχεύσαντες μέχρι της αποκαταστάσεώς των. 4)Οι διανοητικώς πάσχοντες. 5) Οι τυφλοί και οι κωφάλαλοι. (Αντί για τη σελ. 91(α) Σελ. 91(β) Τεύχος 709-Σελ. 9 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 Ετήσιοι γενικοί κατάλογοι ενόρκων Άρθρ.383.-1.Το συμβούλιον των πλημμελειοδικών και το συμβούλιον των εφετών, μετ’ ακρόασιν του παρ’ αυτοίς εισαγγελέως, καταρτίζουν μέχρι της 20ης Απριλίου εκάστου έτους, τον ετήσιον κατάλογον των ενόρκων δια το μικτόν ορκωτόν δικαστήριον και το μικτόν ορκωτόν εφετείον, αντιστοίχως, βάσει των κριτηρίων των άρθρ. 379, 380, 381 και 382. 2.Οι κατάλογοι συντάσσονται κατ’ αλφαβητικήν σειράν επωνύμου και περιέχουν το κύριον όνομα, το όνομα πατρός και επί εγγάμου γυναικός το ονοματεπώνυμον του συζύγου της, την ηλικίαν, το επάγγελμα, την διεύθυνσιν και τας γραμματικάς γνώσεις. Κατά την σύνταξιν των καταλόγων, προτιμώνται πάντοτε οι παρέχοντες τα εχέγγυα χρηστότητος, αμεροληψίας, ανεξαρτησίας γνώμης και κοινωνικής πείρας, προσέτι δε και οι έχοντες μείζονα μόρφωσιν της υπό του νόμου, δι’ έκαστον κατάλογον ενόρκων, απαιτουμένης. 3.Δια την σύνταξιν του καταλόγου, οι άνω εισαγγελείς δύνανται να ζητούν σχετικάς πληροφορίας και ονομαστικάς καταστάσεις περιεχούσας τα εν τη προηγουμένη παραγράφω στοιχεία, παρά πάσης Δημοσίας, Δημοτικής ή Κοινοτικής Αρχής, καθώς και παρά παντός Νομικού Προσώπου Δημοσίου ή Ιδιωτικού Δικαίου. Τα συλλεγέντα στοιχεία, διαβιβάζονται εγκαίρως υπό του εισαγγελέως εις το εν τη πρώτη παραγράφω αντίστοιχον συμβούλιον, το οποίον δύναται εκ τούτων να περιλάβη εις τον κατάλογον, όσα εκ των ονομάτων ήθελε κρίνει. Δύναται επίσης εκάτερον συμβούλιον να συμπεριλάβη και έτερα ονόματα εκτός των άνω καταλόγων. 4.Ο κατάλογος αποτελείται, κατά το δυνατόν, εξ ίσου αριθμού ονομάτων ανδρών και γυναικών. Περιλαμβάνει δε εν συνόλω: α)δια τας Αθήνας μέχρι 1.200 αλλ ουχί έλασσον των 800 ονομάτων, β)δια την Θεσσαλονίκην, Πειραιά και Πάτρας μέχρι 1.000 αλλ’ ουχί έλασσον των 600 ονομάτων και γ)δια τας λοιπάς πόλεις μέχρι 750 αλλ’ ουχί έλασσον των 150 ονομάτων. 5.Μέχρι τέλους Απριλίου το βραδύτερον αποστέλλεται υπό του εισαγγελέως ανά εν αντίγραφον του συνταγέντος καταλόγου ενόρκων εις τον γραμματέα του παρ’ ω τελεί συμβουλίου και εις τον δήμαρχον της έδρας τούτου, από δε της πρώτης έως και της δεκάτης πέμπτης Μαΐου οι κατάλογοι παραμένουν ανηρτημένοι εν τοις γραφείοις του συμβουλίου και του δημαρχείου προς γνώσιν των πολιτών. Σελ. 92(β) Τεύχος 709-Σελ. 10. Αιτήσεις-ενστάσεις και εκδίκασις τούτων. Οριστικοποίησις καταλόγου Αρθρ.384.-1.Μέχρι τέλους Μαΐου ο εισαγγελεύς πρωτοδικών, οι εις τον κατάλογον περιληφθέντες, ως και πας πολίτης, δύνανται να απευθύνουν ενώπιον του συμβουλίου πλημμελειοδικών αιτήσεις περί εγγραφής ενόρκων εχόντων τα κατ’ αρθρ. 379 προσόντα ή ενστάσεις περί διαγραφής των μη εχόντων ή απολεσάντων ταύτα ή των υπαγομένων εις τίνα των εν άρθρ.380, 381 και 382 περιπτώσεων κωλύματος ή ισοβίου ή προσκαίρου ανικανότητος ή των αγνώστου διαμονής ή ανυπάρκτων προσώπων ή των αποβιωσάντων. Αι αιτήσεις και ενστάσεις γίνονται ενώπιον του γραμματέως της εισαγγελίας πρωτοδικών δι’ εγγράφου εγχειριζομένου εις τούτον συντασσομένης εκθέσεως εγχειρίσεως ή και προφορικώς, συντασσομένης εν τη δευτέρα των περιπτώσεων εκθέσεως περί προφορικής αιτήσεως ή ενστάσεως, υπογραφομένης υπό του αιτούντος ή του ενισταμένου και του γραμματέως, όστις υποβάλλει ταύτας εις τον παρ’ ω τελεί εισαγγελέα. 2.Εντός του πρώτου δεκαημέρου του μηνός Ιουνίου ο εισαγγελεύς πρωτοδικών υποβάλλει τας εν τη προηγουμένη παραγράφω αιτήσεις και ενστάσεις μετά των προτάσεων του εις το συμβούλιον πλημμελειοδικών.  3.Το συμβούλιον πλημμελειοδικών αποφαίνεται δι’ αποφάσεώς του επί των αιτήσεων και ενστάσεων, εντός του αυτού μηνός, εγγράφει δε τους εγγραπτέους, διαγράφει τους διαγραπτέους και κηρύσσει οριστικόν τον κατάλογον, όστις και ισχύει δια το αμέσως επόμενον δικαστικόν έτος από 1 Οκτωμβρίου μέχρι 30 Σεπτεμβρίου. 4.Εάν εξ οιουδήποτε λόγου δεν καταρτισθή ή δεν κηρυχθή οριστικός ετήσιος γενικός κατάλογος, ισχύει ο του προηγουμένου δικαστικού έτους. 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Κατάλογος ενόρκων δια την σύνοδον Άρθρ.385.-1.Δέκα πέντε τουλάχιστον ημέρας προ της ενάρξεως της συνόδου του μικτού ορκωτού δικαστηρίου εκάστου μηνός, το οικείον συμβούλιον πλημμελειοδικών, δι’ αποφάσεώς του, μετ’ ακρόασιν του εισαγγελέως, εκλέγει δια την σύνοδον ταύτην εκ του ετησίου γενικού καταλόγου, α)εν Αθήναις 100 ενόρκους, β)εν εκάστη των πόλεων Θεσσαλονίκης, Πειραιώς και Πατρών 80 ενόρκους και γ)εν εκάστη των λοιπών πόλεων 60 ενόρκους. 2.Κατά την αυτήν της εκλογής ημέραν το τριμελές πλημμελειοδικείον, συντασσομένου πρακτικού, προβαίνει, παρόντος και του εισαγγελέως, εκ των κατά την προηγουμένην παράγραφον εκλεγέντων, εις κλήρωσιν α)δια το μικτόν ορκωτόν δικαστήριον της πόλεως Αθηνών 40 ενόρκων, β)δια το μικτόν ορκωτόν δικαστήριον εκάστης των πόλεων Θεσσαλονίκης, Πειραιώς και Πατρών 36 ενόρκων και γ)δια το μικτόν ορκωτόν δικαστήριον εκάστης των λοιπών πόλεων 32 ενόρκων. Εις τον εν τω πρακτικώ περιλαμβανόμενον κατάλογον των δια την σύνοδον κληρωθέντων ενόρκων, καταχωρίζονται τα ονόματα τούτων, κατά τάξιν κληρώσεως αυτών, σημειουμένου και του αριθμού, ον έκαστος κληρωθείς φέρει εν τω ετησίω γενικώ καταλόγω. Οι κληρωθέντες ένορκοι δεν περιλαμβάνονται εις την εκλογήν ενόρκων δια την σύνοδον του αμέσως επομένου μηνός. 3.Εκ των κατά την προηγουμένην παράγραφον κληρωθέντων ενόρκων: α)οι 20 πρώτοι κληρωθέντες υπό του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Αθηνών είναι οι ένορκοι της περιόδου του πρώτου δωδεκαημέρου της συνόδου του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Αθηνών, οι δε μετ’ αυτούς 20 λοιποί είναι οι ένορκοι της περιόδου του δευτέρου δωδεκαημέρου της αυτής συνόδου, β)οι 18 πρώτοι κληρωθέντες παρ’ εκάστου των Συμβουλίων Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης, Πειραιώς και Πατρών είναι οι ένορκοι της περιόδου του πρώτου δωδεκαημέρου της συνόδου του εν τη έδρα τούτων Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου, οι δε μετ’ αυτούς 18 λοιποί είναι οι ένορκοι της περιόδου του δευτέρου δωδεκαημέρου της αυτής συνόδου και γ)οι 16 πρώτοι κληρωθέντες παρ’ εκάστου των συμβουλίων πλημμελειοδικών των λοιπών πόλεων είναι οι ένορκοι της περιόδου του πρώτου δωδεκαημέρου της συνόδου του εν τη έδρα τούτων Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου, οι δε μετ’ αυτούς 16 λοιποί είναι οι ένορκοι της περιόδου του δευτέρου δωδεκαημέρου της αυτής συνόδου. Παράλειψις εκλογής και κληρώσεως Αρθρ.386.-Εάν εξ οιουδήποτε λόγου παρελείφθη υπό τινος συμβουλίου πλημμελειοδικών ή τριμελούς πλημμελειοδικείου η κατά το προηγούμενον άρθρον εκλογή ή κλήρωσις ενόρκων δια τινα σύνοδον, ισχύει δι’ αυτήν ο κατάλογος ενόρκων της προηγουμένης, δι’ ην ενηργήθη κλήρωσις, συνόδου και αν έτι αύτη είναι του προηγουμένου δικαστικού έτους, θεωρουμένων των ενόρκων τούτων ως κληρωθέντων και δια την περί ης ή παράλειψις σύνοδον, μη ισχύοντος του εν τω τελευταίω εδαφίω της παρ. 2 του προηγουμένου άρθρου περιορισμού. Κλήτευσις και δηλώσεις κληρωθέντων ενόρκων Άρθρ.387.-1.Οι δια την σύνοδον κληρωθέντες ένορκοι καλούνται δια κλήσεως του εισαγγελέως πρωτοδικών να εμφανισθούν ενώπιον των τακτικών δικαστών του μικτού ορκωτού δικαστηρίου κατά την ημέραν ενάρξεως της συνόδου και να εμφανίζωνται ενώπιον αυτών καθ’ εκάστην δικάσιμον της δωδεκαημέρου περιόδου, δι’ ην εκληρώθησαν, προς εκπλήρωσιν των καθηκόντων των. 2.Η κλήσις επιδίδεται εις τους κληρωθέντας κατά τας διατάξεις του άρθρ. 155 παρ. 1-2 πέντε τουλάχιστον ημέρας προ της ενάρξεως της συνόδου. 3.Οι κληρωθέντες δια την σύνοδον ένορκοι οφείλουν προ της ημέρας ενάρξεως της συνόδου να δηλώσουν εις τον εισαγγελέα πρωτοδικών, καλούμενοι παρ’ αυτού επί τούτω, εάν έχουν ή απώλεσαν τα κατ’ άρθρα 379 προσόντα ή εαν υπάγωνται εις τίνα των εν άρθρ.380, 381 και 382 περιπτώσεων κωλύματος ή ισοβίου ή προσκαίρου ανικανότητος προς εκπλήρωσιν των καθηκόντων του ενόρκου. 4.Εις τοιαύτην δήλωσιν δύνανται ούτοι να προβούν και οίκοθεν. 5.Περί της δηλώσεως συντάσσεται έκθεσις, υπογραφομένη υπό του δηλούντος, του εισαγγελέως και του γραμματέως. 6.Ο ένορκος, παραλείπων την επί προσκλήσει του εισαγγελέως οφειλομένην δήλωσιν ή αποκρύπτων δι’ αυτής ή της οίκοθεν γενομένης τοιαύτης την αλήθειαν, τιμωρείται δια φυλακίσεως μέχρις ενός έτους ή δια χρηματικής ποινής. Διαγραφή και αντικατάστασις κληρωθέντων  ενόρκων Αρθρ.388.-1.Κατά την επ’ ακροατηρίω συνεδρίασιν της ημέρας ενάρξεως της συνόδου αναγιγνώσκεται ο κατάλογος των δια την σύνοδον κληρωθέντων ενόρκων δι’ αμφοτέρας τας δωδεκαημέρους περιόδους της συνόδου. Άμα τη αναγνώσει οι τακτικοί δικασταί του μικτού ορκωτού δικαστηρίου διατάσσουν, γιγνομένης περί τούτου μνείας εν τω πρακτικώ συνεδριάσεως, την διαγραφήν εκείνων εκ των κληρωθέντων ενόρκων, περί των οποίων  προκύπτει ότι δεν έχουν ή ότι απώλεσαν τα κατά τας διατάξεις του άρθρ. 379 προσόντα ή ότι υπάγονται εις τινα των κατά τας διατάξεις των άρθρ. 380, 381 και 382 περιπτώσεων κωλύματος ή ισοβίου ή  προσκαίρου ανικανότητος προς εκπλήρωσιν των  καθηκόντων του ενόρκου ή ότι είναι αγνώστου διαμονής ή ανύπαρκτα πρόσωπα ή ότι απεβίωσαν. Επίσης, κατά τον αυτόν ως άνω τρόπον, επί  των κατ’ άρθρ. 387 παρ. 3-4 δηλώσεων, διατάσσουν την εκ του αυτού καταλόγου της συνόδου διαγραφήν των υποβαλόντων τας δηλώσεις  ταύτας,     εφ’  όσον     και    δι’  αυτούς    συντρέχει (Αντί για τη σελ. 93(α) Σελ. 93(β) Τεύχος 1086-Σελ. 95 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 λόγος τις εκ των ανωτέρω αναφερομένων εν σχέσει προς τα προσόντα και τας περιπτώσεις κωλύματος ή ισοβίου ή προσκαίρου ανικανότητος.  2.Άμα τη διαγραφή, οι αυτοί τακτικοί δικασταί, γιγνομένης μνείας εν τω πρακτικώ, προβαίνουν, κατά την αυτήν συνεδρίασιν, εκ των κατ’ άρθρ. 385 παρ. 1 εκλεγέντων δια την σύνοδον ενόρκων, εις κλήρωσιν ετέρων, ισαρίθμων δε και αντιστοίχων προς τους διαγραφέντας, ενόρκων, οι οποίοι αντικαθιστούν τους διαγραφέντας και λαμβάνουν την θέσιν αυτών υπό τον αριθμόν κληρώσεως, ον είχον οι διαγραφέντες. Οι ούτω κληρούμενοι ένορκοι ειδοποιούνται αμέσως, δι’ επιδόσεως κλήσεως του εισαγγελέως πρωτοδικών, ίνα εμφανίζωνται ενώπιον των τακτικών δικαστών του μικτού ορκωτού δικαστηρίου εις τας επομένας από της κληρώσεώς των δικασίμους της δωδεκαημέρου περιόδου, δι’ ην εκληρώθησαν, προς εκπλήρωσιν των καθηκόντων των. 3.Τα οριζόμενα εις τας παρ. 1 και 2 του παρόντος άρθρου και εις τας παρ. 3, 4, 5 και 6 του άρθρ. 387 ενεργούνται και διαρκούσης της συνόδου εάν κατ’ αυτήν προκύψουν δυσχέρειαι, εκ των εις τα άρθρα ταύτα λόγων, δια την σύνθεσιν του μικτού ορκωτού δικαστηρίου. Απαλλαγαί εκ τελών Άρθρ.389.-Άπασαι αι κατά το αρθρ. 384 παρ. 2 αιτήσεις, ενστάσεις και εκθέσεις περί εγγραφής ή διαγραφής ενόρκων, ως και αι κατά το άρθρ. 387 παρ. 3, 4, 5 και 6 δηλώσεις και εκθέσεις περί προσόντων, κωλυμάτων ή ισοβίου ή προσκαίρου ανικανότητος ενόρκων, καθώς και τα επί τούτων κατά το άρθρ. 388 παρ. 1 και 2 πρακτικά, συντάσσονται εφ’ απλού χάρτου. Αμφιβολίαι περί ταυτότητος κληρωθέντων ενόρκων άρθρ.6 νόμ.2854/3-7 Νοεμ.2000 (ΦΕΚ Α΄243), τόμ.25Α σελ.258,90. αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρ.1 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. Άρθρ.390.-1.Πάσα αμφιβολία ή αμφισβήτησις περί της ταυτότητος κληρωθέντος δια την σύνοδον ενόρκου δύναται να προβληθή εις τους τακτικούς δικαστάς του μικτού ορκωτού δικαστηρίου μόνον κατά την ανάγνωσιν του καταλόγου των ενόρκων είτε την ημέραν ενάρξεως της συνόδου είτε την ημέραν δικασίμου προς εκδίκασιν υποθέσεως, αλλ’ εν τη δευτέρα των περιπτώσεων ευθύς άμα τη εκφωνήσει του ονόματος του περί ου πρόκειται ενόρκου, τη ενεργουμένη προς συμπλήρωσιν των ονομάτων δια την τοποθέτησιν εις την κληρωτίδα, προ πάσης δε εκφωνήσεως επομένου ονόματος, καλυπτομένης άλλως πάσης εντεύθεν ακυρότητος. 2.Εάν οι τακτικοί δικασταί αποφανθούν ότι ο κλητευθείς ή εμφανισθείς δεν είναι ο κληρωθείς ένορκος, ότι δε ο κληρωθείς τοιούτος δεν έχει ή απώλεσε τα κατ’ άρθρ. 379 προσόντα ή ότι υπάγεται εις τινα των κατά τα άρθρ. 380, 381 και 382 περιπτώσεων κωλύματος ή ισοβίου ή προσκαίρου ανικανότητος ή ότι είναι αγνώστου διαμονής ή ανύπαρκτον πρόσωπον ή ότι απεβίωσε, διατάσσουν την διαγραφήν αυτού εκ του καταλόγου των δια την σύνοδον ενόρκων. Μεθ’ ο, ενεργούνται τα εν άρθρ. 388 παρ. 2 οριζόμενα. Σελ. 94(β) Τεύχος 1086-Σελ. 96 Συνέπεια απουσίας ενόρκων Ποινή λιπενόρκων Άρθρ.391.-1.Οι δια την σύνοδον κληρωθέντες ένορκοι, εφ’ όσον εκλητεύθησαν κατά το άρθρ. 387 πα. 1 και 2, οφείλουν τα εμφανίζωνται ενώπιον των τακτικών δικαστών του μικτού ορκωτού δικαστηρίου κατά την ημέραν ενάρξεως της συνόδου, ως και κατά πάσαν δικάσιμον της δωδεκαημέρου περιόδου, δι’ ην εκληρώθησαν, προς εκπλήρωσιν των καθηκόντων των. Την αυτήν υποχρέωσιν κατά πάσαν δικάσιμον της περιόδου, δι’ ην εκληρώθη, έχει και πας ένορκος κληρωθείς εις αντικατάστασιν διαγραφέντος, εφ’ όσον ειδοποιήθη προς τούτο κατά το άρθρ. 388 παρ. 2. «2.Οι ένορκοι που αναφέρονται στην προηγούμενη παράγραφο, αν απουσιάσουν χωρίς νόμιμο λόγο, τιμωρούνται με απόφαση των τακτικών δικαστών αμέσως μετά την ανάγνωση του καταλόγου των ενόρκων με χρηματική ποινή 20.000 έως 40.000 δραχμ. Τιμωρούνται επίσης για κάθε νέα απουσία στη διάρκεια της ίδιας δωδεκαήμερης περιόδου με χρηματική ποινή 30.000 έως 60.000 δραχμ.». Η παρ. 2 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ. 10 του άρθρ. 11 του Νομ. 1941/18-18 Μαρτ. 1991, (ΦΕΚ Α' 41), Τομ. 6Β, σελ. 667. 3.Νόμιμοι λόγοι απουσίας θεωρούνται: α)νόσος του ενόρκου ή μέλους της οικογενείας αυτού, μη επιτρέπουσα την προσωπικήν αυτού εμφάνισιν, βεβαιουμένη δι’ ιατρικής πιστοποιήσεως, β)έκτακτος δημοσία υπηρεσία, βεβαιουμένη επισήμως και ητιολογημένως υπό της προϊσταμένης αρχής, γ)λόγοι σπουδαίοι και ειδικώς διαπιστούμενοι, καταστήσαντες αδύνατον την προσωπικήν εμφάνισιν του ενόρκου. 4.Οι τακτικοί δικασταί του μικτού ορκωτού δικαστηρίου, ανεξαρτήτως της εφαρμογής των προηγουμένων παραγράφων και του άρθρ. 392 οριζομένων, δύνανται, εάν η απουσία ενόρκων καθιστά αδύνατον την κλήρωσιν δια την σύνθεσιν του δικαστηρίου, να διατάσσουν την βιαίαν αυτών προσαγωγήν, προς εκτέλεσιν δε ταύτης, την διακοπήν της συνεδριάσεως κατά το άρθρ. 402. 5.Αι διατάξεις των προηγουμένων παραγράφων και του άρθρ. 392 εφαρμόζονται αναλόγως και εάν χωρίς να συντρέχη περίπτωσις ανωτέρας βίας, ο κληρωθείς ένορκος απεχώρησε διαρκούσης της συνεδριάσεως ή δεν επανήλθεν εις αυτήν μετά πάσαν διακοπήν της. 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Aίτησις ακυρώσεως τιμωρηθέντων ενόρκων Άρθρ.392.-1.Αποφάσεις, επιβάλλουσαι την κατά την παρ. 2 του προηγουμένου άρθρου ποινήν, συντάσσονται και υπογράφονται εντός πέντε ημερών, αποστέλλονται εν αντιγράφω υπό του γραμματέως το βραδύτερον την επιούσαν από της υπογραφής των εις τον εισαγγελέα εφετών, προκειμένου δε περί δικαστηρίου εκτός έδρας εφετείου εις τον εισαγγελέα πρωτοδικών. Ο εισαγγελεύς επιμελείται αυθημερόν της, δια δικαστικού επιμελητού ή επιμελητού δικαστηρίων, επιδόσεως της αποφάσεως εις τον τιμωρηθέντα. Εφ’ όσον η επίδοσις γίνεται εκτός της πόλεως, εν η εδρεύει το δικαστήριον ή εκτός των συνοικισμών ή προαστίων αυτής, δύναται, εν ελλείψει, απουσία ή κωλύματι επιμελητού εν τω τόπω επιδόσεως, να παραγγελθή δι’ αυτήν και παν όργανον της δημοσίας δυνάμεως. 2.Εάν ο τιμωρηθείς ένορκος είχε νόμιμον λόγον απουσίας, αλλ’ εξ ανωτέρας βίας ή ανυπερβλήτων αιτίων δεν ηδυνήθη να καταστήση τούτον γνωστόν εις τους τακτικούς δικαστάς του μικτού ορκωτού δικαστηρίου κατά την ημέραν της απουσίας του, δύναται εντός 15 ημερών από της επιδόσεως να υποβάλη αίτησιν ακυρώσεως της αποφάσεως, εγχειριζομένην εις τον γραμματέα του μικτού ορκωτού δικαστηρίου, συντασσομένης εκθέσεως εγχειρίσεως. Η αίτησις δέον να περιέχη ειδικώς και συγκεκριμένως τον λόγον της απουσίας, ως και τα περιστατικά, εξ ων δεν κατέστη δυνατή η έγκαιρος γνωστοποίησις αυτού, καταχωρίζεται δε αυθωρεί υπό του γραμματέως εις το οικείον βιβλίον και αποστέλλεται αμέσως εις τον κατά την παρ. 1 εισαγγελέα. 3.Η κατά τα ανωτέρω υποβολή αιτήσεως ακυρώσεως αναστέλλει την εκτέλεσιν της αποφάσεως. 4.Ο εισαγγελεύς εισάγει την αίτησιν το συντομώτερον εις επομένην σύνοδον, αλλά μετά προηγουμένην κλήτευσιν του αιτούντος. Η επίδοσις της κλήσεως γίνεται οκτώ τουλάχιστον ημέρας προ της συζητήσεως, η προθεσμία δε αύτη της εμφανίσεως δεν παρεκτείνεται λόγω αποστάσεως. 5.Επί της αιτήσεως αποφαίνονται αμετακλήτως οι τακτικοί δικασταί του μικτού ορκωτού δικαστηρίου. Ο αιτών υποχρεούται να εμφανισθή αυτοπροσώπως ή να παραστή δια πληρεξουσίου έχοντος ειδικήν εντολήν παρεχομένην δια συμβολαιογραφικού εγγράφου. Άλλως η αίτησις απορρίπτεται ως ανυποστήρικτος. Εάν η αίτησις γίνη τύποις δεκτή και κριθή βάσιμος κατ’ ουσίαν, ακυρούται η προσβαλλομένη απόφασις. Άδειαι απουσίας ενόρκων Άρθρ.393.-1.Αιτήσει του ενόρκου δύναται διαρκούσης της συνόδου να χορηγηθή εις τούτον άδεια απουσίας. 2.Η άδεια χορηγείται δι’ αποφάσεως των τακτικών δικαστών του μικτού ορκωτού δικαστηρίου μόνον εφ’ όσον ητιολογημένως διαπιστωθή ότι υπάρχει απόλυτος ανάγκη όπως ο ένορκος απόσχη των συνεδριάσεων ή απομακρυνθή της έδρας του δικαστηρίου πιθανολογείται δε ότι δεν θα προκύψουν εντεύθεν δυσχέρειαι δια την κλήρωσιν ενόρκων προς συζήτησιν των υποθέσεων. Κλήρωσις ενόρκων προς συζήτησιν υποθέσεως Άρθρ.394.-Προ της ενάρξεως της συζητήσεως εκάστης υποθέσεως άρχεται εν δημοσία συνεδριάσει παρόντος του εισαγγελέως και του κατηγορουμένου η ανάγνωσις του καταλόγου των ενόρκων της δωδεκαημέρου περιόδου, εις ην προσδιωρισθή η υπόθεσις, εκφωνουμένων των εν αυτώ ονομάτων κατά την εν τούτω σειράν, μέχρις ού συμπληρωθή εκ των παρόντων ενόρκων ο αριθμός των 10 εξ αυτών. Τα ονόματα των 10 τούτων ενόρκων τίθενται εις την κληρωτίδα προς κλήρωσιν των 4 ενόρκων, οίτινες μετέχουν μετά των τακτικών δικαστών της συνθέσεως του μικτού ορκωτού δικαστηρίου, όπερ θα δικάση την υπόθεσιν. Ασυμβίβαστον ενόρκων Άρθρ.395.-Επί τη αιτήσει του εισαγγελέως, του πολιτικώς ενάγοντος ή του κατηγορουμένου, ως και επί τη δηλώσει του ενόρκου, ούτινος το όνομα εξεφωνήθη εκ του καταλόγου και μετ’ απόφασιν των τακτικών δικαστών, δεν τίθεται εις την κληρωτίδα το όνομα του ενόρκου, όστις ως εκ της υπηρεσίας αυτού συνέπραξεν αμέσως ή εμμέσως εις την ανάκρισιν της υποθέσεως ή ως μάρτυς εμαρτύρησεν ή ως πραγματογνώμων εγνωμοδότησεν ή έχει συμφέρον ως αδικηθείς ή ζημιωθείς ή παρέστη ως συνήγορος κατά την προδικασίαν τινός των διαδίκων, συμβουλεύσας, συντάξας υπνομνήματα, δικόγραφα πολιτικών αγωγών, αιτήσεων κλπ. ή παρέστη ή παρίσταται ως τοιούτος επ’ ακροατηρίω υπέρ οιουδήποτε συμμετόχου ή του πολιτικώς ενάγοντος ή του κατηγορουμένου ή του αστικώς υπευθύνου, προς δε των κατ’ ευθείαν γραμμήν ή εκ πλαγίου συγγενών μέχρις έκτου βαθμού εξ αίματος ή τετάρτου εξ αγχιστείας του πολιτικώς ενάγοντος, του κατηγορουμένου, του αστικώς υπευθύνου ή των συνηγόρων. Ούτω, παραλειπομένων των ονομάτων των είς τινα των περιπτώσεων τούτων υπαγομένων ενόρκων, συνεχίζεται η εκφώνησις των ονομάτων ισαρίθμων επομένων τοιούτων μέχρις ου συμπληρωθή ο αριθμός των δια την κληρωτίδα 10 ενόρκων. Μη υποβληθείσης αιτήσεως, ουδέ γενομένης δηλώσεως, η συγκρότησις του μικτού ορκωτού δικαστηρίου λογίζεται νόμιμος, καλυπτομένης πάσης εντεύθεν ακυρότητος. Εξαίρεσις ενόρκων Άρθρ.396.1.-Αφού τεθούν εις την κληρωτίδα κατά τα άρθρ. 394 και 395 τα ονόματα των 10 ενόρκων, ο πρόεδρος του μικτού ορκωτού δικαστηρίου εξάγει εκ ταύτης ανά έν όνομα, όπερ εκφωνεί και γνωστοποιεί ιδιαιτέρως εις τον εισαγγελέα και τον κατηγορούμενον, προς άσκησιν υπ’ αυτών του κατά την επομένην παράγραφον δικαιώματος εξαιρέσεως, μέχρις ου, μετά την εξάντλησιν  του   δικαιώματος   εξαιρέσεως,     συμπληρωθή    ο (Μετά τη σελ. 94(α) Σελ. 94,01 Τεύχος 709-Σελ. 13 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 αριθμός των δια την σύνθεσιν του δικαστηρίου απαιτουμένων 4 ενόρκων. 2.Ο εισαγγελεύς και ο κατηγορούμενος έχουν το δικαίωμα να εξαιρέσουν έκαστος ανά 2 ενόρκους. 3.Επί πλειόνων κατηγορουμένων εις την αυτήν δίκην και εφ’ όσον ούτοι δεν συμφωνούν ως προς την εξαίρεσιν, προσδιορίζεται δια κλήρου η τάξις, καθ’ ην έκαστος των κατηγορουμένων θέλει ασκήσει το δικαίωμα της εξαιρέσεως, ούτως ώστε, ο πρώτος λαχών κατηγορούμενος ερωτάται προ των άλλων, τούτου δε μη ασκήσαντος το δικαίωμα της εξαιρέσεως, ο δεύτερος και ούτω καθ’ εξής, μέχρις εξαντλήσεως του δικαιώματος εξαιρέσεως των ενόρκων. 4.Περί εκάστου ονόματος δύναται πρώτος ο εισαγγελεύς και μετά ταύτα ο κατηγορούμενος να εκφρασθή ελευθέρως, εάν θέλη να εξαιρέση τον ένορκον, του οποίου το όνομα εξήχθη. Ούτε ο κατηγορούμενος, ούτε ο εισαγγελεύς υποχρεούνται να εκθέσουν τους λόγους εξαιρέσεως. Αναπληρωματικοί ένορκοι Άρθρ.397.-1.Εάν ο πρόεδρος του μικτού ορκωτού δικαστηρίου κρίνη ότι, ένεκα της προβλεπομένης διαρκείας της δίκης, ενδέχεται να κωλυθούν τινες των ενόρκων όπως παραμείνουν εν τη συνθέσει του δικαστηρίου μέχρις πέρατος της διαδικασίας, δύναται, κατά την ανάγνωσιν του καταλόγου των ενόρκων, να διατάξη την εκφώνησιν των ονομάτων 2 εισέτι ενόρκων, πέραν των κατά το άρθρ. 394 οριζομένων 10 ενόρκων. Εις την περίπτωσιν ταύτην το άρθρ. 395 εφαρμόζεται και κατά την εκφώνησιν των ονομάτων των 2 τούτων ενόρκων, εις δε την κληρωτίδα τίθενται τα ούτως εκφωνούμενα ονόματα 12 ενόρκων, εκ των οποίων κληρούνται έξ ένορκοι, ο δε κατηγορούμενος, πέραν του κατ’ άρθρ. 396 παρ. 2 δικαιώματός του εξαιρέσεως, δύναται να εξαιρέση και ένα επί πλέον ένορκον. 2.Εκ των κατά την προηγουμένην παράγραφον κληρουμένων έξ ενόρκων, οι 4 πρώτοι κατά σειράν κληρώσεως είναι τακτικοί, οι δε δύο επόμενοι είναι αναπληρωματικοί. 3.Οι αναπληρωματικοί ένορκοι συμπαρεδρεύουν καθ’ όλην την διάρκειαν της συζητήσεως και αναπληρώνουν, κατά σειράν κληρώσεώς των, τους προ του πέρατος της διαδικασίας τυχόν αποχωρήσαντας τακτικούς ενόρκους. Όρκος ενόρκων Άρθρ.398.-1.Οι κληρωθέντες και μη εξαιρεθέντες ένορκοι καταλαμβάνουν τας επί της έδρας του μικτού ορκωτού δικαστηρίου, ένθεν και ένθεν των τακτικών δικαστών, καθωρισμένας θέσεις των και είτα δίδουν το νενομισμένον όρκον. 2.Οι ένορκοι, τακτικοί και αναπληρωματικοί, ορκίζονται εν τη δημοσία συνεδριάσει, παρόντων του εισαγγελέως και του κατηγορουμένου. Σελ. 94,02 Τεύχος 709-Σελ. 14 3.Ο πρόεδρος του μικτού ορκωτού δικαστηρίου αναγιγνώσκει εις τους ενόρκους τον εξής όρκον «Ομόσατε και υποσχεθήτε, ότι θα θεωρήσετε με προσοχήν και θα εξετάσητε ευσυνειδήτως, κατά την προκειμένην δικαστικήν συζήτησιν, την κατά του ……………….. κατηγορίαν και την υπεράσπισίν του, ότι δεν θα συνεννοηθήτε με κανένα περί της εκδοθησομένης εποφάσεως και ότι, εκπληρούντες τα εις υμάς ως ενόρκους επιβαλλόμενα καθήκοντα δεν θα πράξητε κατά φιλίαν, έχθραν, χάριν, ούτε προς ιδιαιτέραν τινά ωφέλειαν ή δι’ άλλην τοιαύτην αιτίαν, αλλά θα έχητε προς οφθαλμών μόνον τον Θεόν, την δικαιοσύνην και την αλήθειαν και θα δώσητε την ψήφον σας κατά συνείδησιν και κατά την εκ των συζητήσεων παρελθούσαν ελευθέραν πεποίθησίν σας, προσφερόμενοι, κατά πάντα πιστώς και αδόλως, δια να έχητε βοηθόν τον Θεόν και τον Ιερόν Αυτού Ευαγγέλιον». 4.Εις τους μη πρεσβεύοντας την Χριστιανικήν Θρησκείαν ενόρκους επαναλαμβάνεται υπό του προέδρου ή ανάγνωσις του εν τη προηγουμένη παραγράφω όρκου άνευ της εν τέλει επικλήσεως του Ιερού Ευαγγελίου. Εάν όμως ο όρκος δοθή και άνευ της τροπολογίας ταύτης, χωρίς να γίνη αντίρρησις, είναι έγκυρος, καλυπτομένης πάσης εντεύθεν ακυρότητος. 5.Μετά την ανάγνωσιν του όρκου, ο πρόεδρος του δικαστηρίου καλεί κατ’ όνομα έκαστον των ενόρκων, όστις ανατείνων την δεξιάν, προσφέρει την λέξιν «ομνύω». 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Πρότασις ακυρότητος άρθρου 237 της ισχυούσης δικονομίας προβλεπομένη κατ’ εξαίρεσιν απόλυσις άνευ εγγυήσεως, καθίσταται εν τω Σχεδίω (άρθρα 292 επ.) ο κανών. Καταβολή εγγυήσεως απαιτείται μόνον όταν οι εν τω νόμω περιοριστικοί όροι δεν ήθελον θεωρηθή ικανοί δια να εξασφαλίσουν την προσέλευσιν του απολυομένου, εις την περίπτωσιν δε ταύτην το μέγεθος της εγγυήσεως επαφίεται εις την κρίσιν του δικαστού. Δια της τοιαύτης ρυθμίσεως ο εν λόγω θεσμός παύει να αποτελή προνόμιον των ευπόρων, ου ένεκεν εν τη πράξει είχε καταντήσει, δια καθορισμού ασημάντου χρηματικής ποσότητος, η εγγύησις αυτόχρημα εικονική. Συγχρόνως όμως λαμβάνονται τα προσήκοντα μέτρα, όπως εξασφαλισθή η εν παντί καιρώ προσέλευσις του προσωρινώς απολυθέντος εις την ανάκρισιν ή το δικαστήριον, σαφηνίζονται δ’ εξ άλλου και συστηματοποιούνται αι περιπτώσεις ανακλήσεως και άρσεως της προσωρινής απολύσεως. Ως προς το ζήτημα της αποδόσεως των αφαιρεθέντων πραγμάτων και των πειστηρίων, το Σχέδιον δεν απομακρύνεται μεν του συστήματος του καθιερωμένου εν άρθρω 83 της ισχυούσης δικονομίας, καθ’ ο ταύτα αποδίδονται εις τον ιδιοκτήμονα και ουχί εις εκείνον παρ’ ω κατεσχέθησαν, λαμβάνει όμως μέριμναν όπως καθορίζεται ωρισμένον πρόσωπον ως ιδιοκτήτης, αποκλειομένης της εν τη αποφάσει αναγραφής διατάξεως περί αποδόσεως αορίστως εις τον ιδιοκτήμονα, ως ουχί σπανίως σήμερον γίνεται. Το άρθρον 310 παρ. 2 του Σχεδίου λύει κατά τον προσφορώτερον τρόπον το περί ου πρόκειται ζήτημα όταν ο ιδιοκτήμων είναι άγνωστον πρόσωπον, καθορίζεται δ’ εν αυτώ ρητώς, ότι η περί αποδόσεως διάταξις δεν δεσμεύει τους μη υποβαλόντας τας αξιώσεις των εις το δικαστικόν συμβούλιον τρίτους, δυναμένους να προσφύγωσιν εις το αρμόδιον πολιτικόν δικαστήριον. Τα αυτά εφαρμόζονται αναλόγως και κατά την περί της τύχης των αυτών πραγμάτων διάταξιν της τελειωτικής επί της κατηγορίας αποφάσεως του δικαστηρίου (άρθρον 373). Εν τω τετάρτω βιβλίω περί της διαδικασίας επ’ ακροατηρίου αξία ιδιαιτέρας μνείας είναι τα επόμενα: 1)Το Σχέδιον εν τη προσπαθεία της αποκαταστάσεως ισότητος μεταξύ κατηγορίας και υπερασπίσεως και κατ’ εφαρμογήν της αρχής καθ’ ην η προσαγωγή μέσων υπερασπίσεως δεν αφορά μόνον τα συμφέροντα του κατηγορουμένου, αλλ’ ενδιαφέρει το κοινωνικόν συμφέρον, παρέχει εν άρθρω 327 παρ. 2 το δικαίωμα εις τον κατηγορούμενον όπως ζητήση την υπό του εισαγγελέως υποχρεωτικήν δαπάναις του Δημοσίου, κλήτευσιν ωρισμένου αριθμού μαρτύρων υπερασπίσεως. 2)Το επόμενον άρθρον 328 επιτρέπει όπως εφ’ όσον προβλέπεται ότι δεν θα είναι δυνατόν δι’ οιονδήποτε λόγον να εμφανισθή εις το ακροατήριον ουσιώδης τις μάρτυς, όστις δεν έχει εξετασθή εν τη ανακρίσει, λάβη χώραν ένορκος εξέτασις αυτού υπό ανακριτικού υπαλλήλου. Η τοιαύτη εξέτασις γίνεται εντολή του προέδρου του δικαστηρίου, παρουσία του εισαγγελέως και του κατηγορουμένου ή του συνηγόρου του, αναγινώσκεται δε η ούτω ληφθείσα κατάθεσις εις το ακροατήριον. Κατά το άρθρον 354   τοιαύτη   εξέτασις   διατάσσεται   και   υπό   του   διΣελίς 15 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 καστηρίου, δύναται δε προς τον σκοπόν τούτον να διακοπή η δίκη. 3)Το άρθρον 337 του Σχεδίου αφορά το δικαίωμα του διευθύνοντος την συζήτησιν όπως διατάξη την σύλληψιν του μάρτυρος καθ’ ου ηγέρθησαν υπόνοιαι επί ψευδορκία. Σχετικώς το άρθρον 369 της ισχυούσης δικονομίας προβλέπει την παραχρήμα σύλληψιν του δράστου, ενώ το Σχέδιον, λαμβάνον υπ’ όψιν ότι δεν πρόκειται εν προκειμένω περί υλικού γεγονότος αναμφισβητήτου υποστάσεως, αλλά περί κρίσεως ην ο δικαστής συνάγει διαρκούσης της διαδικασίας, ορίζει ότι εγειρομένης υπονοίας περί ψευδορκίας διατάσσεται απλώς η μη απομάκρυνσις του μάρτυρος εκ του ακροατηρίου, μόνον δε μετά το πέρας της συζητήσεως και εφ’ όσον εξ αυτής δεν διεσκεδάσθηκαν αι κατά του μάρτυρος υποψίαι, δύναται να διαταχθή η σύλληψις αυτού. 4)Η εν άρθρω 340 παρ. 3 ολοσχερής κατάργησις της ερήμην δίκης αποτελεί μίαν των σπουδαιοτέρων μεταρρυθμίσεων των πραγματοποιουμένων δια του Σχεδίου. Η ισχύουσα ποινική δικονομία μέχρι του νόμου ΓΨΟ΄ του 1911 ανεγνώριζεν εις πάντα κατηγορούμενον το δικαίωμα να δικάζεται ερήμην και αν τυχόν ουδένα είχε προς τούτο νόμιμον λόγον. Αλλά και μετά τον ειρημένον νόμον, όστις ουσιωδώς περιώρισε το προς ανακοπήν δικαίωμα, δεν έπαυσεν η ερημοδικία του κατηγορουμένου να χρησιμοποιήται ως το σπουδαιότερον μέσον παρελκύσεως των ποινικών δικών, αι δε στατιστικαί καταδεικνύουν την συνεχή αύξησιν των ερήμην εκδιδομένων καταδικαστικών αποφάσεων. Προς περιορισμόν των καταχρήσεων τούτων, εν τω Σχεδίω θεσπίζεται η αρχή καθ’ ην ο νομίμως και προσηκόντως κλητευθείς κατηγορούμενος δικάζεται πάντοτε ώσει ήτο παρών. Αν εξ ανυπερβλήτου κωλύματος δεν δύναται να εμφανισθή, οφείλει να καταστήση τούτο γνωστόν εις το δικαστήριον, δι’ οιουδήποτε μέσου και να ζητήση την αναβολήν της δίκης, άλλως μη έχων δικαίωμα ανακοπής, δεδομένου ότι το Σχέδιον αγνοεί τοιούτον ένδικον μέσον, δύναται μόνον έφεσιν να ασκήση, εάν η εκδοθείσα απόφασις υπόκειται εις το μέσον τούτο. Το επόμενον όμως άρθρον 341, λαμβάνον υπ’ όψιν ότι είνε δυνατόν εκ λόγων ανωτέρας βίας να μη ηδυνήθη ο κατηγορούμενος να ζητήση την αναβολήν της δίκης είτε διότι δεν έλαβε γνώσιν της κλήσεως προς εμφάνισιν, είτε διότι το κώλυμα ανεφάνη βραδέως, παρέχει εις τον ανεκκλήτως καταδικασθέντα την δυνατότητα της εντός ευλόγου προθεσμίας υποβολής αιτήσεως ακυρώσεως της εν απουσία αυτού διαδικασίας. Το μέσον τούτο, όπερ είνε ανάλογον προς τον εν Γερμανία και Αυστρία υφιστάμενον θεσμόν της αποκαταστάσεως εις ακέραιον (Wiedereinseitigung in der voriger Stand), δεν αναστέλλει την εκτέλεσιν της αποφάσεως, είναι δε απαράδεκτον εάν ο κατηγορούμενος δεν υπέβαλεν εαυτόν εις την εκτέλεσιν ταύτης. Δύναται όμως το δικαστήριον, συγκαλούμενον εκτάκτως εν συμβουλίω άμα τη υποβολή της αιτήσεως ακυρώσεως, να αναστείλη την εκτέλεσιν αυτής. Δεκτής γενομένης της αιτήσεως ακυρούται η απόφασις και διατάσσεται νέα συζήτησις της υποθέσεως. 5)Τα άρθρα 344-348 ρυθμίζουν τας περιπτώσεις της εκ του ακροατηρίου αποχωρήσεως του κατηγορουμένου της δια συνηγόρου εκπροσωπήσεως, της απομακρύνσεως του θορυβούντος κατηγορουμένου και της ένεκα νόσου αυτού διακοπής ή αναβολής της συζητήσεως, θέματα περί των οποίων δεν προέβλεπεν η ημετέρα δικονομία. Δια των άρθρων τούτων ορίζεται ωσαύτως ότι η προσωρινή απόλυσις του κατηγορουμένου ανακαλείται αυτοδικαίως δια της εμφανίσεως αυτού κατά την επ’ ακροατηρίω δίκην, έτι δε ότι το δικαστήριον δύναται πάντοτε να απαγορεύση την εκ του ακροατηρίου απομάκρυνσιν και του μη διατελούντος εν προφυλακίσει κατηγορουμένου. Σελίς 16 Αι ανωτέρω διατάξεις ετέθησαν ήδη εν ισχύϊ δια του αν. νόμ. 157/1945. 6)Εν άρθρ. 364 ορίζεται ότι κατά την αποδεικτικήν διαδικασίαν αναγινώσκονται αι κατά τους νομίμους τύπους συντεταγμέναι εκθέσεις και άλλα έγγραφα, άτινα δύνανται να χρησιμεύσωσιν ως αποδείξεις και ων δεν ημφισβητήθη η γνησιότης, ως και τα πρακτικά της δίκης ης διετάχθη η αναβολή. Την ανάγνωσιν όμως των εν τη ανακρίσει ενόρκων καταθέσεων των μαρτύρων και της απολογίας του κατηγορουμένου, το Σχέδιον επιτρέπει εις εξαιρετικάς περιπτώσεις, αποδίδον ιδιάζουσαν σημασίαν εις την αρχήν της προφορικότητος της συζητήσεως. Ούτω εν αντιθέσει προς την ισχύουσαν δικονομίαν εν τη οποία ουδείς υφίσταται εν προκειμένω περιορισμός, τα άρθρα 357 §4 και 366 §2 επιτρέπουν την ανάγνωσιν μόνον των αντιθέτων προς τα εν τω ακροατηρίω λεγόμενα περικοπών ως και των αναγκαίων προς υποβοήθησιν της μνήμης του μάρτυρος. Επίσης το άρθρ. 365, καθορίζον τας περιπτώσεις καθ’ ας επιτρέπεται η ανάγνωσις ενόρκων καταθέσεων μη εμφανισθέντων μαρτύρων, επιδιώκει όπως εκλείψη το εν τη ημετέρα δικαστηριακή πρακτική άτοπον της αναγνώσεως πάσης καταθέσεως απόντος μάρτυρος ματαιουμένης ούτω της κατ’ αντιδικίαν εξετάσεως του μάρτυρος και του δι’ ερωτήσεων ελέγχου της αξιοπιστίας αυτού. 7)Εν τω κεφαλαίω περί των ειδικών κανόνων της διαδικασίας ενώπιον του κακουργιοδικείου βελτιούται εις πλείστα σημεία το υφιστάμενον ορκωτόν σύστημα. Ούτω καθορίζεται σαφώς εις τα άρθρα 383 και 384 η δικαιοδοσία των ενόρκων και η του δικαστηρίου των συνέδρων, καθ’ ότι η εν άρθρω 420 της ισχυούσης δικονομίας διάταξις, καθ’ ην οι ένορκοι δικάζουσι περί πραγματικών ζητημάτων οι δε σύνεδροι περί νομικών, κατεδείχθη εκ της πείρας ότι δεν δύναται να χρησιμεύση ως ασφαλές κριτήριον. Εις το αυτό άρθρ. 383 περιέρχονται διατάξεις περί της νομικής διδασκαλίας του προέδρου των συνέδρων, συμφώνως προς τας οποίας ούτος αναπτύσσει εις τους ενόρκους την νομικήν έννοιαν εκάστου ζητήματος, διευκολύνων την επιτυχή από νομικής απόψεως λύσιν αυτών. Έτι δε το Σχέδιον, εισάγον αξιόλογον καινοτομίαν, καθ’ ην οι ένορκοι δέον να γνωρίζωσι τας συνεπείας της εφ’ εκάστου ζητήματος ψήφου των, ορίζει ο πρόεδρος αναπτύσσει και την υπό του νόμου, αναλόγως της δοθησομένης απαντήσεως προβλεπομένην ποινήν. Αν και παρά ταύτα, κατά την διάσκεψιν των ενόρκων έχωσιν απορίας επί των τεθέντων ζητημάτων και των συνεπειών αυτών, δύνανται να καλέσωσιν εις το δωμάτιον των διασκέψεών των τον προέδρον των συνέδρων, προς παροχήν διασαφήσεων, καθ’ ας δικαιούνται να παρίστανται ο εισαγγελεύς και ο συνήγορος του κατηγορουμένου. Τα επόμενα άρθρα 385-387 διακρίνουν τα κύρια  ζητήματα   από   των   επικουρικών  και   αμφοτέρα   ταύ9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας τα των παρεπομένων, αποφευγομένης ούτω της εν άρθρω 430 της δικονομίας υφισταμένης αοριστίας. Τα δε άρθρα 388-390 ρυθμίζουν τα της προτάσεως των ζητημάτων, καθοριζομένου ότι και παρά την θέλησιν του κατηγορουμένου δύνανται να τεθώσιν υπό του προέδρου ζητήματα επικουρικά και αν έτι δεν προέκυψαν εκ της συζητήσεως, ως και τα της διατυπώσεως των ζητημάτων και των επ’ αυτών αντιρρήσεων. Εν τω πέμπτω βιβλίω περί των ειδικών διαδικασιών διατηρούνται αι συνοπτικαί διαδικασίαι της εκδικάσεως των επ’ αυτοφώρω πταισμάτων (άρθρα 409-413) και πλημμελημάτων (άρθρα 417-426), ως αύται διετυπώθησαν εις τον νόμον 237 του 1914 και το νόμ. διάταγμα της 22ας Νοεμβρίου 1923, οίτινες εισήγαγον τας εν λόγω διαδικασίας, αποσαφηνιζομένων των εν τη πράξει προκυψάντων ζητημάτων. Η επιτροπή δεν έκρινε σκόπιμον την επί πάντων των επ’ αυτοφώρω καταλαμβανομένων πλημμελημάτων επέκτασιν της τοιαύτης διαδικασίας, την γενομένην δια του νόμ. διατάγματος 1212 του 1942, διότι εθεώρησεν ότι υπάρχον πλημμελήματα πολύπλοκα επί των οποίων η δια της προδικασίας διαλεύκανσις της υποθέσεως είνε απαραίτητος προϋπόθεσις ορθής απονομής της δικαιοσύνης. Τοιουτοτρόπως από της θέσεως εν ισχύϊ του νέου κώδικος η εν λόγω συνοπτική διαδικασία θα περιορισθή εις τα εν Άρθρον 31 Δικαιώματα του εισαγγελέως 1.Ο εισαγγελεύς των πλημμελειοδικών έχει το  δικαίωμα    να     ενεργή:  α΄)    προκαταρκτικήν    έξέτασιν, ίνα κρίνη αν συντρέχη περίπτωσις ποινικής διώξεως, β)προανάκρισιν προς βεβαίωσιν πάσης αξιοποίνου πράξεως. Προσέτι να παρίσταται κατά την ενέργειαν πάσης ανακριτικής πράξεως αυτοπροσώπως ή δια τινος των παρ’ αυτώ αντεισαγγελέων, λαμβάνων γνώσιν των περί την ανάκρισιν εγγράφων εν παντί χρόνω. «2. Η προκαταρκτική εξέταση ενεργείται σύμφωνα με τα άρθρα 240 και 241. Αν αυτή γίνεται ύστερα από μήνυση ή έγκληση κατά ορισμένου προσώπου ή αν κατά τη διάρκεια της προκαταρκτικής εξέτασης αποδίδεται σε ορισμένο πρόσωπο η τέλεση αξιόποινης πράξης, το πρόσωπο αυτό καλείται πριν από σαράντα οκτώ ώρες για παροχή εξηγήσεων και εξετάζεται ανωμοτί. Έχει δικαίωμα να παρίσταται με συνήγορο, να αρνηθεί εν όλω ή εν μέρει την παροχή εξηγήσεων και να λάβει προθεσμία μέχρι σαράντα οκτώ ώρες για την παροχή τους, η οποία μπορεί να παραταθεί από εκείνον που διενεργεί την προκαταρκτική εξέταση. Επίσης έχει δικαίωμα να ζητήσει να του χορηγηθούν αντίγραφα της δικογραφίας, να προτείνει μάρτυρες προς εξέταση και να προσαγάγει άλλα αποδεικτικά μέσα προς αντίκρουση των καταγγελλομένων σε βάρος του. Τα ως άνω δικαιώματά του μπορεί να ασκήσει είτε αυτοπροσώπως είτε εκπροσωπούμενος από συνήγορο που διορίζεται κατά το άρθρ.96 παρ.2, εκτός αν θεωρείται αναγκαία η αυτοπρόσωπη εμφάνισή του, κατά την κρίση εκείνου που διενεργεί την προκαταρκτική εξέταση. Αυτός που ενεργεί την προκαταρκτική εξέταση υποχρεούται να ενημερώσει προηγουμένως τον εξεταζόμενο για τα παραπάνω δικαιώματά του. Οι διατάξεις του άρθρ.273 παρ.1 περίπτ.γ΄, δ΄ και ε΄ εφαρμόζονται αναλόγως.   Προηγούμενη έγγραφη εξέταση του προσώπου αυτού που έγινε ενόρκως ή χωρίς τη δυνατότητα παράστασης με συνήγορο δεν μπορεί να αποτελέσει μέρος της δικογραφίας, αλλά παραμένει στο αρχείο της εισαγγελίας. Εφόσον ο μηνυόμενος ή εγκαλούμενος ή εκείνος κατά του οποίου στρέφονται οι υποψίες κλητεύτηκε νόμιμα και δεν εμφανίστηκε, η προκαταρκτική εξέταση περατώνεται και χωρίς την εξέτασή του.» Η παρ.2 αντικαταστάθηκε ως άνω από την Άρθρ.399.-Επιφυλασσομένων των εν άρθρ. 390 παρ. 1, 395 και 398 παρ. 3 ειδικών διατάξεων, πάσα ακυρότης εκ της παραβάσεως των, περί προσόντων, καλυμάτων και ισοβίου ή προσκαίρου ανικανότητος των ενόρκων, διατάξεων, ως και πάσα τυχόν άλλη τοιαύτη εκ της παραβάσεως ετέρων, εν σχέσει προς τους ενόρκους διατάξεων, δύναται να προταθή μόνον μέχρι της επ’ ακροατηρίω αναγνώσεως του καταλόγου των ενόρκων (άρθρ. 394 και 397), εάν δε αφορά εις ωρισμένον προσωπικόν ένορκον, μόνον άμα τη εκφωνήσει του ονόματός του και προς της εκφωνήσεως του αμέσως επομένου ονόματος. Άλλως, η εκ της παραβάσεως ακυρότητος καλύπτεται. Κλήρωσις δια πλείονας υποθέσεις Άρθρ.400.-Εάν εις μίαν και την αυτήν δικάσιμον έχουν ορισθή προς εκδίκασιν πλείονες της μιας υποθέσεις, δύναται, μετ’ απόφασιν των τακτικών δικαστών του μικτού ορκωτού δικαστηρίου, να γίνη μία μόνον κλήρωσις ενόρκων, δι’ απάσας τας υποθέσεις, εφαρμοζομένων άπαξ των εν άρθρ. 394 έως και 398 οριζομένων, εφ’ όσον κατηγορούμενος εις εκάστην υπόθεσιν είναι το αυτό ή τα αυτά αποκλειστικώς πρόσωπα. Άρθρ.401.-Αι ψήφοι των τακτικών δικαστών και των ενόρκων είναι ισότιμοι. Τα εις τους δικαστάς διδόμενα κατά το άρθρ. 357 δικαιώματα έχουν και οι ένορκοι. Διακοπή συνεδριάσεως και διορισμός  συνηγόρου Άρθρ.402.-Αι διατάξεις των άρθρ. 375 και 376 εφαρμόζονται και εν τη ενώπιον του μικτού ορκωτού δικαστηρίου διαδικασία επί κακουργήματι. Αλλ’ η διακοπή της δίκης δεν δύναται να είναι μείζων των τριών ημερών. Απαγγελία κατηγορίας-Ανάγνωσις  του βουλεύματος Άρθρ.403.-1.Μετά την συγκρότησιν του δικαστηρίου ενεργούνται τα εν τοις άρθρ. 339 και 342 ωρισμένα. Μετά ταύτα ο εισαγγελεύς απαγγέλλει την κατηγορίαν και εγχειρίζει εις τον πρόεδρον του δικαστηρίου τον κατάλογον των μαρτύρων, οι δε διάδικοι τον κατάλογον των παρ’ αυτών κλητευθέντων μαρτύρων, οίτινες, εντολή του προέδρου καλούνται τότε κατ’ όνομα υπό του κλητήρος. 2.Μετά την εκφώνησιν του καταλόγου των μαρτύρων, εάν δεν διετάχθη αναβολή της δίκης κατά τα άρθρ. 352 και 354, αναγιγνώσκει ο γραμματεύς γεγωνυία τη φωνή, το δικαστικόν του παραπεμπτικού βουλεύματος ή το κλητήριον θέσπισμα αν η κατηγορία εισήχθη δι’ απ’ αυθείας κλήσεως (άρθρ. 308 παρ. 3 και 320 παρ. 1) Τούτου γενομένου ο πρόεδρος εξηγεί προς τον κατηγορούμενον σαφώς τας κατ’ αυτού κατηγορίας ζητεί τας εν άρθρ. 343 πληροφορίας και διατάσσει την έναρξιν της συζητήσεως. Αρμοδιότης του μικτού ορκωτού δικαστηρίου Άρθρ.404.-1.Το μικτόν ορκωτόν δικαστήριον αποφαίνεται επί της εισαχθείσης κατηγορίας. Επίσης αποφαίνεται α)περί των περιστάσεων, εξ ων ήρτηται το είδος και το μέτρον της ποινής, ως και περί των λόγων επιτάσεως ή μειώσεως αυτής, β)περί της επιβλητέας κυρίας και παρεπομένης ποινής και των επιβλητέων μέτρων ασφαλείας, γ)περί της καταγνωστέας συνολικής ποινής, δ)περί της μετατροπής (άρθρ. 82 Π.Κ.) ή της αναστολής (άρθρ. 99 Π.Κ.) της ποινής και ε)περί παντός θέματος μη υπαχθέντος ειδικώς εις την αρμοδιότητα των τακτικών δικαστών. 2.Το αυτό δικαστήριον μετά την έναρξιν της ενώπιον τούτου συζητήσεως αποφασίζει περί της εις υστέραν δικάσιμον αναβολής εκδικάσεως της υποθέσεως. 3.Εις πάσαν περίπτωσιν αναβολής εκδικάσεως υποθέσεώς τινος εις ετέραν δικάσιμον της αυτής ή άλλης συνόδου του μικτού ορκωτού δικαστηρίου, το δικαστήριον συγκροτείται εκ νέου. Αρμοδιότης των τακτικών δικαστών Άρθρ.405.-1.Οι τακτικοί δικασταί του μικτού ορκωτού δικαστηρίου, άνευ συμπράξεως των ενόρκων, αποφασίζουν α)περί της ταυτότητος του κατηγορουμένου, β)περί του προ της ενάρξεως της αποδεικτικής διαδικασίας αναφυομένου θέματος της αρμοδιότητος του δικαστηρίου, γ)περί της νομιμοποιήσεως της παραστάσεως του πολιτικώς ενάγοντος ή του αστικώς υπευθύνου, δ)περί των προϋποθέσεων εγκυρότητος της εις το ακροατήριον εισαγωγής και περί των δικαστικών ζητημάτων των αφορώντων εις την διεξαγωγήν της επ’ ακροατηρίω διαδικασίας, ε)περί των κατά την συζήτησιν παρεμπιπτόντως ανακυπτόντων και εξεταζομένων νομικών ζητημάτων ς)περί της κατά το άρθρ. 471 παρ. 2 του Κώδικος Ποιν. Δικονομίας αναστολής εκτελέσεως της αποφάσεως, ζ)περί της κατ’ άρθρ. 101 παρ. 1 του Ποινικού Κώδικος ανακλήσεως της χορηγηθείσης αναστολής και η)περί των αστικών απαιτήσεων του αθωωθέντος κατηγορουμένου, κατά το άρθρ. 71. 2.Οι τακτικοί δικασταί μόνοι κηρύσσουν απαράδεκτον την ποινικήν δίωξιν ή παύουν οριστικώς αυτήν, εάν ο προς τούτο λόγος διεπιστώθη υπ’ αυτών κατά την έναρξιν της συνεδριάσεως προ της κληρώσεως ενόρκων. 3.Αίτησις ακυρώσεως διαδικασίας ή αποφάσεως κατά το άρθρ. 341 ή 430 επιτρέπεται μόνον εις περίπτωσιν καταδίκης συναιτίου δια τελεσθείσαν υπ’ αυτού συναφή πράξιν εις βαθμόν πλημμελήματος, της σχετικής αιτήσεως εκδικαζομένης υπό των τακτικών δικαστών. (Μετά τη σελ. 94,02) Σελ. 94,03 Τεύχος 709-Σελ. 15 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 Απόφασιν επί των ιδιωτικών απαιτήσεων Άρθρ.406.-Οι τακτικοί δικασταί μετ’ ακρόασιν των διαδίκων, αποφασίζουν συγχρόνως εν τη ποινική αποφάσει και περί των υποβληθεισών ιδιωτικών απαιτήσεων του πολιτικώς ενάγοντος, κατά τα εν άρθρ. 371 παρ. 3 οριζόμενα. Ανακοίνωσις προς τον καταδικασθέντα άρθρ.5 Νόμ.3346/16-17 Ιουν.2005 (ΦΕΚ Α΄140), κατωτ.αριθ.30. «3. Η προκαταρκτική εξέταση είναι συνοπτική και η διάρκειά της δεν μπορεί να υπερβεί τους τέσσερις μήνες. Αν η προκαταρκτική εξέταση ενεργείται από τον εισαγγελέα πλημμελειοδικών κατά τα Άρθρ.407.-1.Απαγγελθείσης της αποφάσεως, ο πρόεδρος ανακοινοί εις τον καταδικασθέντα, ότι έχει το δικαίωμα να ασκήση εντός της νομίμου προθεσμίας έφεσιν ή αναίρεσιν. Εις αυτόν εξηγούνται συνοπτικώς, όσα απαιτούνται δια να είναι έγκυρα και τύποις δεκτά τα ένδικα ταύτα μέσα. 2.Εάν οι τακτικοί δικασταί νομίζουν ότι η επιβληθείσα ποινή εν τη συγκεκριμένη περιπτώσει, λόγω των συντρεχουσών περιστάσεων, είναι πολύ αυστηρά, δύνανται να εκφράσουν αυτεπαγγέλτως ευχήν περί μετριασμού ή αφέσεως της ποινής δια χάριτος. «Άρθρ.408.-Δια το μικτόν ορκωτόν εφετείον εφαρμόζονται αναλόγως αι διατάξεις των άρθρ. 384-407, όπου δε εν αυταίς μνημονεύεται το συμβούλιον πλημμελειοδικών, το τριμελές πλημμελειοδικείον, ο εισαγγελεύς πρωτοδικών και ο γραμματεύς της εισαγγελίας πρωτοδικών, νοείται εν προκειμένω το συμβούλιον εφετών (εν τριμελεί συνθέσει) το τριμελές εφετείον, ο εισαγγελεύς εφετών και ο γραμματεύς της εισαγγελίας εφετών. Όπου εν ταις αυταίς διατάξεσι μνημονεύονται οι τακτικοί δικασταί, οι ένορκοι, ο εισαγγελεύς και ο γραμματεύς του μικτού ορκωτού δικαστηρίου νοούνται εν προκειμένω οι τακτικοί δικασταί, οι ένορκοι, ο εισαγγελεύς και ο γραμματεύς του μικτού ορκωτού εφετείου». Τα άρθρ. 377 έως 408 αντικαταστάθηκαν ως άνω από το άρθρο πρώτο Νόμ. 969/1979 (κατωτ. σελ. 145). Για την έναρξη ισχύος των διατάξεων αυτών βλ. το άρθρο δέκατο ένατο του ίδιου νόμου. Σελ. 94,04 Τεύχος 709-Σελ. 16 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας ΒΙΒΛΙΟΝ ΠΕΜΠΤΟΝ ΕΙΔΙΚΑΙ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΙ ΤΜΗΜΑ Ι ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄ Επί πταισμάτων 1.Επί των επ’ αυτοφόρω καταλαμβανομένων Σύλληψις ένεκα πταίσματος Άρθρ.409.-΄Ενεκα πταίσματος επ’ αυτοφόρω επιτρέπεται η σύλληψις του πταίστου υπό παντός προσδραμόντος αστυνομικού οργάνου ή ανακριτικού υπαλλήλου, μόνον προς βεβαίωσιν της ταυτότητος του αυτουργού ή άμεσον αυτού εις δίκην εισαγωγήν, οσάκις αύτη είναι εφικτή, κατά τας κατωτέρω διατάξεις. Βεβαίωσις ταυτότητος ή άμεσος εισαγωγή  εις δίκην Άρθρ.410.-Συντρεχούσης τινός των εν τω άρθρ. 409 περιπτώσεων ο συλληφθείς, άνευ ουδεμιάς αναβολής, ή α)προσάγεται κατ’ ευθείαν εις το εγγύτερον αστυνομικόν κατάστημα ένθα εξετάζεται πάραυτα, συντασσομένης εκθέσεως υπό του ιδίου του συλλαβόντος ή παντός άλλου αστυνομικού υπαλλήλου και ευθύς μετά τούτο, βεβαιωθείσης της ταυτότητός του αφίεται ελεύθερος ή β)οδηγείται αμέσως προς τον δημόσιον κατήγορον, εάν υπάρχη πταισματοδικείον εν τω αυτώ τόπω ταυτοχρόνως συνεδριάζον ή δυνάμενον να συγκροτηθή πάραυτα εις συνεδρίασιν, και προσκομίζονται εν ταυτώ και αι σχετικαί αποδείξεις, ότε εισάγεται παραχρήμα εις δίκην κατά τας εφεξής διατάξεις. Χρόνος και τόπος συνεδριάσεων  πταισματοδικείου Άρθρ.411.-Προς εκδίκασιν των επ’ αυτοφώρω πταισμάτων το πταισματοδικείον δύναται να συνεδριάζη καθ’ οιανδήποτε ημέραν και ώραν εν τω ακροατηρίω αυτού ή εν άλλω τόπω, οριζομένω δια διαταγής του επί της Δικαιοσύνης Υπουργού. Εν αις δε πόλεσιν υφίστανται διωρισμένοι πλείονες πταισματοδίκαι, δύναται κατά τον αυτόν τρόπον να ορισθή, όπως το πταισματοδικείον συνεδριάζη μονίμως, ημέρας τε και νυκτός ή καθ’ εκάστην ημέραν αι ωρισμένας ώρας της νυκτός. Κλήτευσις μαρτύρων. Ανακοίνωσις κατηγορίας. Άρθρ.412.-Προς τον σκοπόν της αμέσου εις δίκην εισαγωγής του επ’ αυτοφόρω συλληφθέντος πταίστου, ο συλλαβών αυτόν ανακριτικός υπάλληλος ή αστυνομικόν όργανον υποχρεούται να καλέση συνάμα προφορικώς τους παρόντας μάρτυρας κατηγορίας και υπερασπίσεως, οίτινες οφείλουσι να μεταβώσι μετ’ αυτού εις το οικείον δικαστικόν ή αστυνομικόν κατάστημα, εφαρμοζομένων εν μη προσελεύσει αυτών επί τη τοιαύτη κλήσει των διατάξεων των άρθρ. 231 και 232. Ο δημόσιος κατήγορος εάν κρίνη ότι όντως η  πράξις φέρει τον χαρακτήρα πταίσματος, διατυπώνει την κατηγορίαν εγγράφως ή και προφορικώς, ανακοινουμένην τω κατηγορουμένω αμέσως προ της ενάρξεως της δίκης. Εάν όμως κρίνη ότι η πράξις είναι πλημμέλημα, παραπέμπει τον συλληφθέντα εις τον εισαγγελέα συμφώνως προς το άρθρ. 279. Παραπομπή εις την συνήθη διαδικασίαν Άρθρ.413.-Εάν το πταίσμα, κατά την κρίσιν του πταισματοδίκου δεν κατελήφθη επ’ αυτοφόρω ή αι προσκομιζόμεναι αποδείξεις δεν είναι επαρκείς, παραπέμπει ούτος την υπόθεσιν εις την συνήθη πταισματικήν διαδικασίαν και αφίνει ελεύθερον τον συλληφθέντα. Κατά τα λοιπά τηρούνται οι κανόνες της επ’ ακροατηρίω κυρίας διαδικασίας. 2.Επί πταισμάτων βεβαιουμένων δι’ εκθέσεως Διαδικασία Άρθρ.414.-Οσάκις δημόσια αρχή ή δημόσιος υπάλληλος ή αστυνομικόν όργανον, επί τη βάσει ιδίας αυτού αντιλήψεως κατά την εκτέλεσιν της υπηρεσίας του, καταμηνύει τινά επί πταίσματι, ο αρμόδιος πταισματοδίκης, άμα τη λήψει της μηνύσεως, κατ’ έγγραφον πρότασιν του δημοσίου κατηγόρου, όπου υπάρχει τοιούτος, επιβάλλει τω παραβάτη εν δημοσία συνεδριάσει την νόμιμον ποινήν, παραπέμπει δε την υπόθεσιν εις την συνήθη διαδικασίαν όταν θεωρή ότι τα προσκομιζόμενα στοιχεία δεν είναι επαρκή προς μόρφωσιν της πεποιθήσεώς του, και κηρύσσει αθώον τον κατηγορούμενον εάν δεν πείθεται περί της ενοχής του. Απόφασις. Αντιρρήσεις κατ’ αυτής Άρθρ.415.-Η απόφασις, δυναμένη να γραφή και εν συνεχεία της βεβαιούσης την παράβασιν εκθέσεως, δέον πλην του συνήθους περιεχομένου, να διαλαμβάνη και την μνείαν, ότι επιτρέπεται τω καταδικασθέντι να υποβάλη, εντός οκταημέρου από της επιδόσεως προθεσμίας, αντιρρήσεις, δι’ εκθέσεως συντασσομένης ενώπιον του γραμματέως του εκδόντος την απόφασιν πταισματοδικείου, ή ενώπιον του γραμματέως του πταισματοδικείου, της διαμονής του. Εν τη εκθέσει, εάν συντάσσηται ενώπιον του γραμματέως του εκδόντος την απόφασιν πταισματοδικείου, οφείλει ούτος να σημειώση την δικάσιμον, καθ’ ην θα εισαχθώσι προς συζήτησιν αι αντιρρήσεις κατά το άρθρ. 416. Συζήτησις εν τω ακροατηρίω Άρθρ.416.-1.Γενομένων εμπροθέσμως κατά το άρθρα 43 και 47 και συντρέχουν εξαιρετικοί λόγοι, ο χρόνος αυτός μπορεί να παραταθεί έως τέσσερις το πολύ μήνες με έγκριση του εισαγγελέα εφετών.» Η παρ.3 προστέθηκε με την παρ.2 άρθρ.2 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄145), κατωτ.αριθ.28. Ακρόασις του εισαγγελέως άρθρ. 415 των αντιρρήσεων, ανατρέπεται η εκδοθείσα απόφασις και εισάγεται η υπόθεσις κατά την συνήθη διαδικασίαν προς συζήτησιν την πρώτην δικάσιμον μετά δέκα ημέρας από της κατά το άρθρ. 415 προβολής των αντιρρήσεων, καθ’ ην ο κατηγορούμενος  οφείλει  να    προσέλθη  άνευ    (Αντί για τη σελ. 95(δ) Σελ. 95(ε) Τεύχος 1366 Σελ. 83 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 κλητεύσεως,  προσκομίζων και τα αποδεικτικά του μέσα. Άλλως θεωρείται δικαζόμενος, ωσεί ήτο παρών. Εάν αι αντιρρήσεις υπεβλήθησαν ενώπιον του γραμματέως άλλου πταισματοδικείου, η υπόθεσις εισάγεται προς συζήτησιν μετά προηγουμένην κλήτευσιν του κατηγορουμένου (άρθρ. 166). Αναβολή της συζητήσεως επ’ ουδενί λόγω επιτρέπεται. Κατά της αποφάσεως επιτρέπονται τα υπό του παρόντος κώδικος χορηγούμενα ένδικα μέσα. 2.Μη γενομένων εμπροθέσμως αντιρρήσεων, η κατά το άρθρ. 415 εκδοθείσα απόφασις εκτελείται. ΄Εφεσις και αναίρεσις κατ’ αυτής επιτρέπεται κατά τας κοινάς διατάξεις, της προθεσμίας αρχομένης από της εκπνεύσεως της προς υποβολήν των αντιρρήσεων προθεσμίας. 3."Οι διατάξεις των προηγούμενων παραγράφων εφαρμόζονται και για τον απόντα κατηγορούμενο που καταδικάστηκε ανεκκλήτως κατά την κοινή διαδικασία, εφόσον δεν είχε κλητευθεί νομίμως ή είχε καταβάλει το πρόστιμο για την παράβαση που καταμηνύθηκε πριν από την εκδίκαση της υπόθεσης." Η μέσα σε «» παρ.3 προστέθηκε με την παρ.4 άρθρ.7 Νόμ.3189/17-21 Οκτ.2003 (ΦΕΚ Α΄243), κατωτ.αριθ.29. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄ Επί πλημμελημάτων 1.Επί των επ’ αυτοφώρω καταλαμβανομένων Άμεσος παραπομπή του κατηγορουμένου  εις το δικαστήριον Άρθρ.417.-«Επί πλημμελημάτων εν γένει, εάν δράστης συνελήφθη επ’ αυτοφόρω, ακολουθείται η εν τοις επομένοις άρθροις διαδικασία, εκτός εάν κατά την κρίσιν του εισαγγελέως συντρέχουν λόγοι μη εφαρμογής της διαδικασίας ταύτης». Το άρθρ. 417 συνεπληρώθη δια των άρθρ. 14 Ν.Δ. 2493/1953 (τόμ. 8 σελ. 84,01) και 20 Ν.Δ. 4090/1960 (τόμ. 8 σελ. 84,03) και αντικατεστάθη δια του άρθρ. 24 Ν.Δ. 495/1974 (κατωτ. αριθ. 10). Αντικατεστάθη εκ νέου ως άνω δια του άρθρ. 14 Νόμ. 410/1976 (κατωτ. αριθ. 12). Σελ. 96(ε) Τεύχος 1366 Σελ. 84 Άρθρ.418.-1.Ο επ’ αυτοφόρω συλληφθείς προσάγεται πάραυτα, εάν δε συνελήφθη εκτός της έδρας του δικαστηρίου εντός του απολύτως αναγκαίου προς προσαγωγήν χρόνου, υπό του ενεργήσαντος την σύλληψιν ανακριτικού υπαλλήλου ή αστυνομικού οργάνου, μετά της περί συλλήψεως και βεβαιώσεως του εγκλήματος εκθέσεως, υποχρεωτικώς υπ’ αυτού συντακτέας, εις τον αρμόδιον εισαγγελέα, όστις δύναται να παραπέμψη αυτόν παραχρήμα, άνευ εγγράφου προδικασίας, εις το ακροατήριον του κατά την ημέραν ταύτην συνεδριάζοντος αρμοδίου δικαστηρίου, επιλαμβανομένου αμέσως της εκδικάσεως της κατηγορίας. «Αν κατά την ημέρα αυτή δε συνεδριάζει το αρμόδιο δικαστήριο, ορίζεται έκτακτη δικάσιμη για την ίδια ημέρα ή όταν υπάρχει απόλυτη αδυναμία συγκρότησης του δικαστηρίου αυθημερόν, για την επόμενη ημέρα. Ο εισαγγελέας γνωστοποιεί προφορικά τα στοιχεία της κατηγορίας στον κατηγορούμενο χωρίς να απαιτείται η κοινοποίηση σ’ αυτόν κλητηρίου θεσπίσματος. Για την παραπάνω γνωστοποίηση συντάσσεται και προσαρτάται στη δισκογραφία συνοπτική έκθεση που υπογράφεται από τον εισαγγελέα, το γραμματέα και τον κατηγορούμενο και σε περίπτωση ανάγκης μόνο από τον εισαγγελέα». Το τελευταίο εδάφιο αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ. 11 άρθρ. 5 του Νόμ. 1738/1820 Νοεμ. 1987 (ΦΕΚ Α΄ 200), τόμ. 1 σελ. 116,51. Σύμφωνα δε με την παρ. 17 του ιδίου άρθρου του άνω Νόμου η διάταξη αυτή ισχύει και για τις υποθέσεις που είναι εκκρεμείς ή για τις οποίες δεν έχει κινηθεί ακόμη ποινική δίωξη. 2.Εάν το πλημμέλημα υπάγηται εις την αρμοδιότητα του μονομελούς πλημμελειοδικείου, συνεδριάζη δε τούτο κατά την ημέραν της τελέσεως του πλημμελήματος και εν τη περιφερεία του τόπου αυτής, ο κατά την παρ. 1 συλληφθείς κατηγορούμενος προσάγεται πάραυτα ενώπιον του δικαστηρίου, όπερ δικάζει αμέσως την υπόθεσιν, εισαγομένην υπό του κατά την συνεδρίασιν παρισταμένου εισαγγελέως. 3.Εάν το πλημμέλημα τιμωρείται κατ’ έγκλησιν, αύτη δύναται να υποβληθή και προφορικώς προς τους δυναμένους να ενεργήσωσι την σύλληψιν του επ’ αυτοφόρω παραβάτου, περιλαμβανομένης της σχετικής δηλώσεως εν τη περί συλλήψεως εκθέσει (άρθρ. 275 παρ. 2). 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Κράτησις του κατηγορουμένου Άρθρ.419.-1.Ο εισαγγελεύς, προκειμένης εκδικάσεως της υποθέσεως κατά την επομένην από της ενώπιον αυτού προσαγωγής του κατηγορουμένου ημέρας, δύναται να διατάξη την εν τω κρατητηρίω της αστυνομίας κράτησίν του, ήτις όμως δεν επιτρέπεται να παραταθή πέραν των 24 ωρών από της προσαγωγής. Εάν εντός της προθεσμίας ταύτης δεν καταστή δυνατή εξ οιουδήποτε λόγου η σύγκλησις του δικαστηρίου και η εις το ακροατήριον αυτού εισαγωγή της υποθέσεως, ο εισαγγελεύς δύναται να παραπέμψη τον κατηγορούμενον εις τον ανακριτήν, όστις οφείλει εντός προθεσμίας 24 ωρών, μη παρατεινομένης ουδ’ αιτήσει του κατηγορουμένου, να αποφασίση περί της προφυλακίσεως ή μη αυτού, δυνάμενος να ενεργήση και οιανδήποτε ανακριτικήν πράξιν ήθελε κρίνει αναγκαίαν. Η προφυλάκισις διατάσσεται κατά το άρθρ. 283. Εάν εκδοθή ένταλμα προφυλακίσεως του κατηγορουμένου, τούτο δεν υπόκειται εις ένδικον μέσον, ουδ’ επιτρέπεται προσωρινή απόλυσις, αλλ’ ο ανακριτής πέμπει αμέσως τα έγγραφα εις τον εισαγγελέα, όστις εισάγει την υπόθεσιν άνευ άλλης προδικασίας εις το ακροατήριον, κατά τας διατάξεις των επομένων άρθρων. Κλήτευσις των συναιτίων Άρθρ.420.-Εάν η εκδίκασις της υποθέσεως δεν πρόκειται να γίνη την αυτήν της ενώπιον του εισαγγελέως προσαγωγής του δράστου ημέραν, ο εισαγγελεύς δύναται να συμπαραπέμψη εις το ακροατήριον και τους μη συλληφθέντας συναιτίους, επιμελούμενος την επίδοσιν αυτοίς κλητηρίου θεσπίσματος άνευ τηρήσεως προθεσμίας τινός. Κλήτευσις μαρτύρων Άρθρ.421.-1.Ο ενεργήσας κατά το άρθρ. 418 την σύλληψιν οφείλει να κλητεύση προφορικώς τους μάρτυρας, ως και τους παρά του κατηγορουμένου προτεινομένους (άρθρ. 327 παρ. 1)ποιούμενος μνείαν της τοιαύτης κλητεύσεως εν τη εκθέσει συλλήψεως. Εάν η εκδίκασις της υποθέσεως πρόκειται να γίνη την επομένην της ενώπιον του εισαγγελέως προσαγωγής ημέραν, δύναται ούτος να διατάξη την προφορικήν επίσης κλήτευσιν των μαρτύρων και δια του συλλαβόντος τον δράστην. 2.Οι ούτω καλούμενοι μάρτυρες υπόκεινται εν περιπτώσει απειθείας, εις τας κατά των λιπομαρτύρων ποινάς και την δια βίας προσαγωγήν, διατασσομένην υπό του δικαστηρίου και εκτελουμένην παραχρήμα και διαρκούσης έτι της συνεδριάσεως. 3.Ο ενεργήσας την σύλληψιν δεν εξετάζεται ως μάρτυς αλλ’ αναγιγνώσκεται επ’ ακροατηρίω η περί συλλήψεως και βεβαιώσεως του εγκλήματος έκθεσίς του. Δύναται εν τούτοις το δικαστήριον να επιτρέψη την εξέτασίν του, αιτήσει του εισαγγελέως ή τινος των διαδίκων ή και αυτεπαγγέλτως. 4.Τα δικαιώματα και οδοιπορικά των μαρτύρων εκκαθαρίζονται υπό του διευθύνοντος την συζήτησιν και πληρώνονται κατά τας κοινάς διατάξεις. Πολιτική αγωγή Άρθρ.422.-Η απαίτησις του αδικηθέντος περί αποζημιώσεως εισάγεται άνευ προδικασίας, αλλά μόνον δια προφορικής δηλώσεως του παρισταμένου κατά την συζήτησιν αδικηθέντος, δυναμένου να προσκομίση και μάρτυρας προς απόδειξιν της απαιτήσεώς του και άνευ προηγουμένης γνωστοποιήσεως τούτων προς τον κατηγορούμενον. Ως προς την εκδίκασιν της τοιαύτης απαιτήσεως εφαρμόζονται αι περί πολιτικής αγωγής διατάξεις των άρθρ. 63 επ. 68 παρ. 2 και 3 και 371 παρ. 3. Αναβολή της συζητήσεως Άρθρ.423.-1.Επί τη αιτήσει του κατηγορουμένου το δικαστήριον οφείλει να διορίση αυτώ συνήγορον. Υποχρεούται επίσης ν’ αναβάλη την συζήτησιν εις ρητήν δικάσιμον εντός (πέντε) «τριών» το πολύ ημερών, ίνα κανονίση ούτος τα της υπερασπίσεώς του. Ο διευθύνων την συνεδρίασιν ανακοινοί εις τον κατηγορούμενον τα δικαιώματά του ταύτα. Η εντός ( ) λέξις πέντε αντικατεστάθη δια της λέξεως «τριών» δια του άρθρ. 21 του Ν.Δ. 4090/1960, τόμ. 8 σελ. 84,8. 2.Το δικαστήριον δύναται ν’ αναβάλη εις ρητήν δικάσιμον, εντός δέκα πέντε το βραδύτερον ημερών, δια κρείσσονας αποδείξεις ή δια να κλητευθώσι και οι συναίτιοι του συλληφθέντος, εάν ούτοι συμπαραπεμφθέντες εις το ακροατήριον κατά το Άρθρ.32.-1.Ουδεμία απόφασις του ποινικού δικαστηρίου, λαμβανομένη εν δημοσία συνεδριάσει η εν συμβουλίω, ως και ουδεμία διάταξις του ανακριτού, έχει κύρος, αν δεν ακουσθή προηγουμένως ο εισαγγελεύς. 2.Ο εισαγγελεύς οφείλει να παρίσταται καθ’ όλην την διάρκειαν της εν τω ακροατηρίω διαδικασίας. Ενώπιον του δικαστηρίου των κακουργιοδικών και του δικαστηρίου των εφετών, δικάζοντος κακουργήματα, και εφ’ όσον παρίστανται τρεις συνήγοροι των κατηγορουμένων, δύναται να συμπαρίσταται, μετά του εισαγγελέως, και είς των νομίμων αναπληρωτών αυτού. 3.Εις τας συνεδριάσεις του πταισματοδικείου ο εισαγγελεύς δύναται να παρίσταται ως κατήγορος εις πάσαν περίπτωσιν και όταν έτι την ποινικήν δίωξιν ασκεί ο πταισματοδίκης (άρθρ. 27 παρ. 2). 4.Ο εισαγγελεύς υποχρεούται να υποβάλη πάντοτε, προφορικώς ή εγγράφως, προτάσεις ητιολογημένας και αιτήσεις ειδικάς, μη δυνάμενος να αφεθή εις την κρίσιν του δικαστηρίου ή του ανακριτού. (Αντί για τη σελ.28,01 Σελ. 28,01(α) Τεύχος 1397 Σελ. 1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 Περί των επί της ανακρίσεως υπαλλήλων Γενικοί ανακριτικοί υπάλληλοι άρθρ. 420, δεν εκλητεύθησαν. 3.Εις αμφοτέρας τας περιπτώσεις αναβολής το δικαστήριον οφείλει να αποφασίση συγχρόνως εξ επαγγέλματος, είτε περί διατηρήσεως ή άρσεως της κρατήσεως ή προφυλακίσεως του κατηγορουμένου, είτε περί προσωρινής απολύσεως  αυτού συμφώνως προς τας σχετικάς διατάξεις του παρόντος κώδικος. Εν αναβολή κατ’ εφαρμογήν της παρ. 2, το δικαστήριον δεν δύναται να διατάξη την διατήρησιν της προφυλακίσεως εάν πρόκειται περί πλημμελήματος, δι’ ο δεν επιτρέπεται προφυλάκισις κατά το άρθρ. 282. 4.Οι παρόντες μάρτυρες εις αμφοτέρας τας  περιπτώσεις των παρ. 1 και 2 οφείλουσι να  προσέλθωσι κατά την νέαν δικάσιμον άνευ  κλητεύσεως,  οι   δε   λοιποί,   ως   και   οι  συναίτιοι του συλληφθέντος κλητεύονται 24 τουλάχιστον ώρας προ της δικασίμου. Η κλήτευσις των μαρτύρων δύναται να γίνη και προφορικώς κατά το άρθρ. 421 παρ. 1, η δε βιαία προσαγωγή των μαρτύρων της τε κατηγορίας και της υπερασπίσεως κατά την παρ. 2 του αυτού άρθρου. (Αντί  για  τη σελ. 97(γ) Σελ. 97(δ) Τεύχος 1366 Σελ. 85 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 Συζήτησις Άρθρ.424.-Κατά τα λοιπά η εν τω ακροατηρίω συζήτησις γίνεται κατά τας σχετικάς διατάξεις του παρόντος κώδικος. «Εάν το δικαστήριον ήθελε κρίνει ότι το έγκλημα δεν κατελήφθη επ’ αυτοφώρω ή ότι και μετά την κατ’ άρθρ. 423 παρ. 2 αναβολήν αι αποδείξεις δεν είναι επαρκείς, παραπέμπει την υπόθεσιν εις την τακτικήν διαδικασίαν». Η εντός « » β΄ περίοδος αντικατεστάθη ως άνω δια του άρθρ. 22 του Ν.Δ. 4090/1960, τόμ. 8 σελ. 84,8. Ο εν κρατήσει ή προφυλακίσει διατελών κατηγορούμενος παραπέμπεται τότε εις τον αρμόδιον εισαγγελέαν, όστις ασκεί τα εκ των άρθρ. 243 παρ. 2, 245 και 246 παρ. 3 παρεχόμενα αυτώ δικαιώματα. Εκδίκασις συναφών Άρθρ.425.-(Αντικατασταθέν δια του άρθρ. 27 Ν.Δ. 495/1975, κατωτ. αριθ. 10, κατηργήθη δια του άρθρ. 15 Νόμ. 410/1976 κατωτ. αριθ. 12). Εφαρμογή της συνοπτικής διαδικασίας και επί άλλων περιπτώσεων Άρθρ.426.-«1.Αι διατάξεις των άρθρ. 418 έως 424 εφαρμόζονται αναλόγως, εάν ο δράστης πλημμελήματος, καίπερ μη καταληφθείς επ’ αυτοφώρω, κρατήται εν φυλακή ή άλλω τόπω κρατήσεως και το πλημμέλημα ετελέσθη εν τω τόπω ένθα κρατείται. 2.Εις την προκειμένην συνοπτικήν διαδικασίαν υπάγονται και οι στρατιωτικοί, όταν δια το πραχθέν πλημμέλημα εκ των εν άρθρ. 417 αναφερομένων, υπάγονται εις τα κοινά δικαστήρια κατά τας διατάξεις του Στρατ. Ποιν. Κώδικος». Το άρθρ. 426 αντικατασταθέν δια του άρθρ. 28 Ν.Δ. 495/1974 (κατωτ. αριθ. 10) αντικατεστάθη εκ νέου ως άνω δια του άρθρ. 16 Νόμ. 410/1976 (κατωτ. αριθ. 12). 2.Επί πλημμελημάτων βεβαιουμένων δι’ εκθέσεως Γενική διάταξις Άρθρ.427.-Αι διατάξεις των άρθρ. 414, 415 και 416 εφαρμόζονται αναλόγως και επί πλημμελημάτων υπαγομένων εις την αρμοδιότητα του μονομελούς πλημμελειοδικείου, εάν ο δικαστής κρίνη ότι πρέπει να επιβάλη μόνον χρηματικήν ποινήν. Σελ. 98(δ) Τεύχος 1366 Σελ. 86 ΤΜΗΜΑ ΙΙ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΚΑΤ’ ΑΠΟΝΤΩΝ ΚΑΙ ΦΥΓΟΔΙΚΩΝ ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄ Επί πλημμελημάτων Κλήτευσις εις το ακροατήριον Άρθρ.428.-Εάν τις κατηγορούμενος επί πλημμελήματι είναι απών εκ του τόπου της κατοικίας του και αγνώστου διαμονής, παρεπέμφθη δε δια βουλεύματος ή δι’ απευθείας κλήσεως εις το ακροατήριον του αρμοδίου δικαστηρίου, ο εισαγγελεύς κλητεύει τον κατηγορούμενον εις την ορισθείσαν δικάσιμον συμφώνως προς τα άρθρ. 320 και 321. Η επίδοσις γίνεται κατά το άρθρ. 156. Με το άρθρ.33 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28, ορίστηκε ότι: Η πρώτη περίοδος του πρώτου εδαφίουτου άνω άρθρου αντικαθίσταται ως εξής:«Αν ο κατηγορούμενος για πλημμέλημα έχει παραπεμφθεί στο ακροατήριο του αρμόδιου δικαστηρίου». Συζήτησις και απόφασις Άρθρ.429.-1.Εάν ο κατηγορούμενος εμφανισθή εις το ακροατήριον, η συζήτησις προβαίνει κατά τας σχετικάς διατάξεις  των άρθρ. 339-373. «2. Αν ο κατηγορούμενος δεν εμφανιστεί, ο σύζυγος και κάθε συγγενής του εξ αίματος έως δ΄ βαθμού ή εξ αγχιστείας έως β΄ βαθμού (προτιμάται ο πλησιέστερος κατά βαθμό και ο εξ αίματος έναντι του εξ αγχιστείας) μπορεί να εμφανιστεί και να διορίσει συνήγορο για τον κατηγορούμενο που εκπροσωπείται από αυτόν και θεωρείται παρών.».Εάν η υπεράσπισις προβάλη και αποδείξη ότι ο κατηγορούμενος έχη γνωστόν και ωρισμένον τόπον διαμονής, η συζήτησις αναβάλεται κατ’ αίτησιν της υπερασπίσεως εις ρητήν δικάσιμον, μετά 15 τουλάχιστον ημέρας οριζομένην, καθ’ ην ο κατηγορούμενος οφείλει να εμφανισθή άνευ κλητεύσεως. Εάν δεν ζητηθή η αναβολή ή εάν ουδείς συγγενής   εμφανισθή  ίνα   εκπροσωπήση   τον   κατηγορούμενον, η συζήτησις γίνεται τας συνήθεις επί πλημμελημάτων διατυπώσεις, η δι’ εκδιδομένη καταδικαστική απόφασις είναι αμέσως εκτελεστή και υπόκειται εις τα ένδικα μέσα της εφέσεως και της αναιρέσεως. Προς έναρξιν όμως των δια την άσκησιν των ενδίκων τούτων μέσων προθεσμιών απαιτείται επίδοσις της αποφάσεως κατά το άρθρ. 156. Το μέσα σε «» πρώτο εδάφιο αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρ.34 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας «3.Σε περίπτωση ασκήσεως εφέσεως από τον κατηγορούμενο κατά αποφάσεως που εκδόθηκε κατά τη διαδικασία του προηγούμενου άρθρου και του παρόντος, ο εισαγγελέας, που είναι επιφορτισμένος με τη εκτέλεση της αποφάσεως, μπορεί να διατάξει την αναβολή ή τη διακοπή της εκτέλεσης, ωσότου εκδικαστεί η έφεση, αν κρίνει ότι ο εκκαλών δεν είναι ύποπτος φυγής». Η παρ. 3 προστέθηκε από την παρ. 1 του άρθρ. 12 του Νόμ. 1941/18-18 Μαρτ. 1991 (ΦΕΚ Α΄ 41), Τόμ. 6Β, σελ. 667. Αίτηση για την ακύρωση της απόφασης Άρθρ.33.-«1.Υπό την διεύθυνσιν και παραγγελίαν του παρά πλημμελειοδίκαις εισαγγελέως γίνεται η προανάκρισις και η προκαταρκτική εξέτασις (άρθρ. 31 παρ. 1 στοιχ. α και β), α)υπό των πταισματοδικών και ειρηνοδικών, β)υπό των βαθμοφόρων της Χωροφυλακής των εχόντων βαθμόν τουλάχιστον υπενωμοτάρχου και γ)υπό των αστυνομικών υπαλλήλων των εχόντων βαθμόν τουλάχιστον υπαρχιφύλακος. 2.Εν ελλείψει ή κωλύματι των ανωτέρω και μέχρις αναλήψεως υπ’ αυτών της προανακρίσεως, αύτη ενεργείται υπό του προέδρου ή γραμματέως της Κοινότητος, αν υπάρχη κίνδυνος εκ της αναβολής. 3.Εις τας υπό του Νόμου ωρισμένας περιπτώσεις ενεργεί προανάκρισιν και ο ανακριτής. Ο ειδικός ανακριτής ανηλίκων (άρθρ. 4 παρ. 2α) δύναται να ενεργή την προανάκρισιν κατ’ αυτών». Το άρθρ. 33 αντικατεστάθη ως άνω δια του Άρθρ.430.-«1. Ο κατηγορούμενος που δεν εμφανίστηκε ούτε εκπροσωπήθηκε από συνήγορο, εφόσον δεν άσκησε ένδικο μέσο που επιτρέπεται από το νόμο κατά της καταδικαστικής αποφάσεως, μπορεί να ζητήσει την ακύρωσή της για το λόγο ότι κατά την επίδοση του κλητηρίου θεσπίσματος δεν συνέτρεχαν οι όροι του άρθρου 428, καθορίζοντας συγχρόνως και τον τόπο στον οποίο τότε διέμενε, διαφορετικά η αίτησή του είναι απαράδεκτη.».Η αίτησις αυτή γίνεται εντός ανατρεπτικής προθεσμίας οκτώ ημερών από της εκτελέσεως της αποφάσεως ή και προ αυτής, δι’ εκθέσεως ενώπιον του γραμματέως του δικαστηρίου του εκδόντος την απόφασιν ή του τόπου της εκτελέσεως. Εν τη εκθέσει οφείλει ο αιτών, επί ποινή απαραδέκτου, να δηλώση την ενεστώσαν διαμονήν του και να ορίση αντίκλητον εν τη έδρα του δικαστηρίου, προς ον γίνονται πάσαι αι αφορώσαι εις τον κατηγορούμενον επιδόσεις και κοινοποιήσεις. Η αίτησις εισάγεται προς συζήτησιν ενώπιον του δικάσαντος δικαστηρίου την πρώτην δικάσιμον μετά τρεις ημέρας από της συντάξεως της περί αυτής εκθέσεως, άνευ κλητεύσεως του αιτούντος. Εάν ούτος κρατήται εν τη φυλακή προς έκτισιν της επιβληθείσης ποινής, εφαρμόζεται η διάταξις του άρθρ. 346. Ο αρμόδιος εισαγγελεύς οφείλει να κλητεύση άνευ τηρήσεως προθεσμίας τινός, τους υπό του αιτούντος προταθέντος τυχόν αυτώ κατά τα ανωτέρω μάρτυρας. Το μέσα σε « » πρώτο εδάφιο, αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρ. 35 Νόμ.3160/2430 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. 2.Ο επιτετραμμένος την εκτέλεσιν της αποφάσεως εισαγγελεύς δύναται, άμα λαβών γνώσιν της αιτήσεως ακυρώσεως, να διατάξη την αναβολήν ή διακοπήν της εκτελέσεως, συμφώνως προς τα άρθρ. 556 στοιχ. γ΄ και 557, εάν κρίνη ότι ο αιτών δεν είναι ύποπτος αποδράσεως. Συζήτησις επί της αιτήσεως Άρθρ.431.-1.Εάν αποδειχθή βάσιμος η αίτησις ακυρώσεως, το δικαστήριον ακυροί την εκτελουμένην απόφασιν και εις ην περίπτωσιν δεν είναι εφικτή η άμεσος εκδίκασις της υποθέσεως, διατάσσει την απόλυσιν του κατηγορουμένου, ορίζει δε ρητώς την νέαν δικάσιμον καθ’ ην ο κατηγορούμενος οφείλει να εμφανισθή άνευ κλητεύσεως, άλλως δικάζεται, ωσεί ήτο παρών, εφαρμοζομένων των άρθρ. 340 και 341. Κατά την νέαν συζήτησιν κλητεύονται οι κατά την ακυρωθείσαν συζήτησιν εξετασθέντες εν τω ακροατηρίω, έτι δε και νέοι μάρτυρες, ους κρίνει ο εισαγγελεύς χρησίμους προς απόδειξιν της αληθείας, αναγιγνώσκονται όμως πάντοτε τα πρακτικά της ακυρωθείσης συζητήσεως. («Η ακύρωση της απόφασης δεν ανατρέπει την αναστολή της παραγραφής που επήλθε με την επίδοση του κλητηρίου θεσπίσματος ή της κλήσεως»). Το τελευταίο μέσα σε ( ) εδάφιο, καταργήθηκε από την περίπτ. η΄ παρ. 18 του άρθρ. 34 του Νόμ. 2172/16-16 Δεκ. 1993, ΦΕΚ Α΄ 207, κατωτ. αριθ. 20. 2.Εάν ο αιτών δεν εμφανισθή, η αίτησίς του απορρίπτεται ως ανυποστήρικτος και δεν συγχωρείται πλέον εις αυτόν να ζητήση και αύθις την ακύρωσιν της αποφάσεως, το δικαστήριον όμως, προβαλλομένων λόγων ανωτέρας βίας ή άλλων ανυπερβλήτων αιτίων, υπό τινος των εν παρ. 2 του άρθρ. 429 αναφερομένων συγγενών, ων ένεκα αιτίων δεν δύναται να εμφανισθή κατά την συζήτησιν της αιτήσεως ακυρώσεως ο κατηγορούμενος, δύναται να αναβάλη εφ’ άπαξ μόνον την περί ταύτης συζήτησιν εις ρητήν δικάσιμον, καθ’ ην ο αιτών οφείλει να προσέλθη άνευ κλητεύσεως. 3.Κατά της εφ’ οιωδήποτε λόγω απορριπτούσης την αίτησιν ακυρώσεως αποφάσεως ουδέν ένδικον μέσον χωρεί. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄ Επί κακουργημάτων Αναστολή της εκδικάσεως Άρθρ.432.-«1.Εάν τις, παραπεμφθείς εις το ακροατήριον του αρμοδίου δικαστηρίου επί κακουργήματι, είναι απών εκ του τόπου της κατοικίας του  και αγνώστου διαμονής, δεν προσέλθη δε ούτε  συλληφθή εντός μηνός από της επιδόσεως του  παραπεμπτικού βουλεύματος κατά το άρθρ. 156,  αναστέλλεται η εν τω ακροατηρίω διαδικασία  δια διατάξεως του παρ’ εφέταις εισαγγελέως  μέχρι     της      συλλήψεως     ή    εμφανίσεως    του (Αντί για τη σελ. 99(η) Σελ. 99(θ) Τεύχος 1366 Σελ. 87 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 κατηγορουμένου. Η διάταξις αύτη τοιχοκολλάται κατά το άρθρ. 156 παρ.2. 2.«Αν εκείνος που παραπέμφθηκε για κακούργημα έχει απολυθεί από τις φυλακές, επειδή συμπλήρωσε το ανώτατο όριο που επιτρέπεται για την προσωρινή κράτηση και δεν εμφανίζεται να δικασθεί στη δικάσιμο που ορίστηκε, δικάζεται σαν να ήταν παρών, αν κλητεύθηκε ως γνωστής διαμονής. Η απόφαση που εκδίδεται δεν προσβάλλεται με κανένα ένδικο μέσο». Εάν ο καταδικασθείς συλληφθή ή υποβάλη ευατόν εις εκτέλεσιν της καταγνωσσθείσης ποινής εισάγεται και αύθις η υπόθεσις προς συζήτησιν, καθ’ ην προσάγεται ούτος ίνα δικασθή κατ’ αντιμωλίαν μέχρι δε της εκδόσεως της κατ’ αντιμωλίαν αποφάσεως, εκτίεται η καταγνωσθείσα στερητική της ελευθερίας ποινή. «Στις περιπτώσεις κατά τις οποίες είχε επιβληθεί για κακούργημα ποινή φυλακίσεως και ο κατηγορούμενος εμφανίζεται αυθορμήτως αναστέλλεται η εκτέλεση της επιβληθείσας ποινής η οποία επιβλήθηκε για κακούργημα λόγω συνδρομής ελαφρυντικής περιστάσεως ή για άλλους λόγους μειώσεως της ποινής μέχρι εκδόσεως αποφάσεως επί της νέας συζητήσεως». Η μέσα σε « » περίοδος στο τέλος του εδ. 3 προστέθηκε από την παρ. 3 του άρθρ. 20 του Νόμ. 2521/1-1 Σεπτ. 1997 (ΦΕΚ Α΄ 174) Τόμ. 8 σελ. 84,275. Η ερήμην του κατηγορουμένου εκδοθείσα απόφασις ακυρούται αυτοδικαίως άμα τη εκδόσει της κατ’ αντιμωλίαν αποφάσεως. Από της εκδόσεως της κατ’ ερήμην αποφάσεως αναστέλλεται αυτοδικαίως χρόνος της παραγραφής του αξιοποίνου της πράξεως, η αναστολή δε αύτη διαρκεί μέχρι της εκδόσεως της νέας κατ’ αντιμωλίαν αποφάσεως. Εάν δια της αποφάσεως ταύτης απαγγελθή καταδίκη εις στερητικήν της ελευθερίας ποινήν αφαιρείται εκ ταύτης το εκτιθέν ήδη μέρος της ποινής της επιβληθείσης δυνάμει της ακυρωθείσης αποφάσεως». Το μέσα σε « » πρώτο εδάφιο, αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ. 9 του άρθρ. 34 του Νόμ. 2172/16-16 Δεκ. 1993, ΦΕΚ Α΄ 207 κατωτ. αριθ. 20. Σύμφωνα δε με την παρ. 10 του ιδίου άρθρου του ιδίου νόμου, «σε περίπτωση που ο κατηγορούμενος καταδικάσθηκε σε ποινή στερητική της ελευθερίας με απόφαση δικαστηρίου, κατ’ εφαρμογή του πρώτου εδαφίου της παρ. 2 του άρθρ. 432 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, όπως είχε αντικατασταθεί με το άρθρ. 12 παρ. 4  Σελ. 100(θ) Τεύχος 1366 Σελ. 88 του Νόμ. 1941/1991, μπορεί να ζητήσει την αναστολή εκτελέσεως της αποφάσεως αυτής μέχρις ότου εκδοθεί η κατ’ αντιμωλία απόφαση κατ’ άρθρ. 432 παρ. 2 εδαφ. 3. Η αίτηση απευθύνεται στο δικαστήριο, που εξέδωσε την απόφαση και αν πρόκειται για μεικτό ορκωτό δικαστήριο ή μεικτό ορκωτό εφετείο, στο τριμελές ή πενταμελές εφετείο αντίστοιχα. Η αναστολή διατάσσεται αν ο κατηγορούμενος δεν είναι ιδιαίτερα επικίνδυνος ή υπότροπος και δεν αποδεικνύεται ότι υπάρχει βάσιμος φόβος πως θα τελέσει νέες αξιόποινες πράξεις. Στον κατηγορούμενο μπορεί να επιβληθούν περιοριστικοί όροι, σύμφωνα με το άρθρ. 282 παρ. 2 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας». Το άρθρ. 432 αντικατασταθέν δια του άρθρ. 15 του Νόμ. 2493/1953 (τόμ 8 σελ. 84,01) αντικατεστάθη εκ νέου ως άνω, δια του άρθρ. 15 του Ν.Δ. 1160/1972 (κατωτ. αριθ. 9). «3.Εάν ο παραπεμφθείς επί κακουργήματι, τελών, εν προφυλακίσει, προκαλέση εκ προθέσεως εις εαυτόν μόνος ή δι’ άλλου ανικανότητα προς αποφυγήν εμφανίσεώς του ενώπιον του Δικαστηρίου κατά την ορισθείσαν δικάσιμον, δικάζεται ωσεί ήτο παρών. Κατά της εκδοθησομένης παρεμπιπτούσης αποφάσεως ουδέν ένδικον μέσον επιτρέπεται». Η παρ. 3 προσετέθη δια του άρθρ. 1 Νόμ. 53/1975 (τόμ. 6 σελ. 294,708).  «4.Αι διατάξεις της παρ. 2 εφαρμόζονται αναλόγως και ενώπιον του επί της εφέσεως αρμοδίου δικαστηρίου, εάν ο εις πρώτον βαθμόν αθωωθείς επί κακουργήματι δεν εμφανισθή ίνα δικασθή κατ’ έφεσιν ασκηθείσαν υπό του Εισαγγελέως και διώκουσαν την επί κακουργήματι καταδίκην του». Η παρ. 4 προστέθηκε ως άνω από το άρθρο όγδοο Νόμ. 969/1979 κατωτ. σελ. 145. Έναρξη ισχύος από 1-1-80. 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας   Παραπομπή της πολιτικής αγωγής εις τα  πολιτικά δικαστήρια Άρθρ.433.-Διαταχθείσης της κατά το άρθρ. 432 αναστολής, ο πολιτικώς ενάγων δύναται να εισαγάγη την πολιτικήν αγωγήν αυτού εις το αρμόδιον πολιτικόν δικστήριον, διατηρεί δε το δικαίωμα, εν περιπτώσει εμφανίσεως ή συλλήψεως του κατηγορουμένου, να εισαγάγη αυτήν ενώπιον του ποινικού δικαστηρίου, εάν δεν εξεδόθη οριστική απόφασις του πολιτικού δικαστηρίου. Δημοσίευσις του παραπεμπτικού βουλεύματος Άρθρ.434.-«Ανά παν έτος υπολογιζόμενον από της κατά το άρθρ. 432 τοιχοκολλήσεως της διατασσούσης την αναστολήν διατάξεως, απόσπασμα του παραπεμπτικού βουλεύματος τοιχοκολλάται κατά το άρθρ. 156 παρ. 2 και κοινοποιείται επιμελεία του εισαγγελέως των εφετών εις πάσας τας αστυνομικάς αρχάς του Κράτους, προσκαλουμένας δια την σύλληψιν του κατηγορουμένου». Το άρθρ. 434 αντικατεστάθη ως άνω δια του άρθρ. 16 Ν.Δ. 2493/1953, 8 Αα 8. Φυγοδικία του κατηγορουμένου «Άρθρ.435.-1. Αν η προσωρινή κράτηση εκείνου που παραπέμφθηκε για κακούργημα αρθεί ή αντικατασταθεί με περιοριστικούς όρους, κατά τα άρθρα 286 και 291, και δεν εμφανιστεί αυτός στο αρμόδιο δικαστήριο για να δικαστεί την ορισμένη δικάσιμο ή δεν εκπροσωπηθεί από συνήγορο κατά το άρθρ.340 παρ.2, το δικαστήριο ανακαλεί τη διάταξη ή την απόφαση για άρση ή αντικατάσταση της προσωρινής κράτησης και διατάσσει ταυτόχρονα την αναστολή της διαδικασίας στο ακροατήριο. Στην περίπτωση αυτή εφαρμόζονται τα άρθρα 433 και 434. Το ίδιο διατάσσει το δικαστήριο και αν δεν είχε διαταχθεί η σύλληψη και προσωρινή κράτηση του κατηγορουμένου.» Το άρθρ.435 αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρ.17 Νόμ.3346/16-17 Ιουν.2005 (ΦΕΚ Α΄140), κατωτ.αριθ.30 ΤΜΗΜΑ ΙΙΙ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΣΥΝΔΡΟΜΗ ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄ Έκδοσις Εν γένει Άρθρ.436.-1.Ελλείψει συμβάσεως οι όροι και η διαδικασία της εκδόσεως αλλοδαπών εγκληματιών ρυθμίζονται υπό των διατάξεων των επομένων άρθρων. 2.Αι διατάξεις αύται εφαρμόζονται και υφισταμένης συμβάσεως, εφ’ όσον δεν αντίκεινται εις αυτήν ως και εφ’ ων σημείων δεν προβλέπει η σύμβασις. Πότε επιτρέπεται Άρθρ.437.Επιτρέπεται η έκδοσις αλλοδαπού: α)εάν ούτος κατηγορήται επί αξιοποίνω πράξει, καθ’ ης απειλείται υπό τε του ημεδαπού ποινικού νόμου και του νόμου του εκζητούντος κράτους ποινή στερητική της ελευθερίας, ης το ανώτατον όριον είναι δύο έτη και άνω ή η ποινή του θανάτου. Εν περιπτώσει συρροής εγκλημάτων, η έκδοσις επιτρέπεται δια πάντα ταύτα, εάν εν εκ τούτων τιμωρήται δια τινος των ανωτέρω ποινών. Εάν δ’ ο εκζητούμενος κατεδικάσθη πρότερον αμετακλήτως υπό δικαστηρίου οιουδήποτε κράτους εις ποινήν στερητικήν της ελευθερίας τουλάχιστον τριών μηνών δι’ έγκλημα μη προβλεπόμενον υπό του άρθρ. 438 στοιχ. γ΄ ζητήται δ΄ η έκδοσίς του δι’ έγκλημα τελεσθέν καθ’ υποτροπήν κατά τε τον ημεδαπόν ποινικόν νόμον και τον του εκζητούντος κράτους, η έκδοσις δύναται να επιτραπή, εάν το έγκλημα τούτο τιμωρήται ως πλημμέλημα δι’ οιασδήποτε στερητικής της ελευθερίας ποινής, β)εάν ο εκζητούμενος αλλοδαπός κατεδικάσθη υπό των δικαστηρίων του εκζητούντος κράτους εις ποινήν στερητικήν της ελευθερίας τουλάχιστον έξ μηνών, επί αξιοποίνω πράξει, ήτις χαρακτηρίζεται υπό του ημεδαπού ποινικού νόμου και υπό των νόμων του εκζητούντος κράτους ως πλημμέλημα ή κακούργημα και γ)εάν ούτος συναινή ρητώς εις την παράδοσίν του προς το εκζητούν κράτος. (Αντί για τη σελ. 100,01(β) Σελ. 100,01(γ) Τεύχος 1397 Σελ. 37 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.A.β.1 Πότε απαγορεύεται άρθρ. 2 του Ν.Δ. 1160/1972 (κατωτ. αριθ. 9). Ειδικοί ανακριτικοί υπάλληλοι «Άρθρο.34.-Η προκαταρκτική εξέταση και η προανάκριση ορισμένων εγκλημάτων ενεργείται και από δημοσίους υπαλλήλους, όπου αυτό προβλέπεται σε ειδικούς νόμους, πάντοτε υπό τη διεύθυνση και την εποπτεία του εισαγγελέα πλημμελειοδικών.» Το άρθρ.34 αντικαταστάθηκε ως άνω από το Άρθρ.438.-Απαγορεύεται η έκδοσις: α)εάν ο εκζητούμενος είναι ημεδαπός κατά τον χρόνον της εκτελέσεως της πράξεως, β)αν η δίωξις και τιμώρησις του εν τη αλλοδαπή τελεσθέντος υπό του εκζητουμένου εγκλήματος ανήκη κατά τους ελληνικούς νόμους εις τα ημεδαπά δικαστήρια, γ)εάν πρόκηται περί εγκλήματος, όπερ κατά τους ελληνικούς νόμους χαρακτηρίζεται ως πολιτικόν, στρατιωτικόν, φορολογικόν ή του Τύπου, ή διώκεται μόνον κατ’ έγκλησιν του αδικηθέντος ή οσάκις προκύπτει εκ των περιστάσεων ότι από πολιτικού σκοπού ζητείται η έκδοσις, δ)εάν κατά τους νόμους του εκζητούντος ή του ημετέρου κράτους, ή του κράτους, εν ω ετελέσθη το έγκλημα, επήλθεν ήδη προ της περί εκδόσεως αποφάσεως, νόμιμος λόγος κωλύων την δίωξιν ή την εκτέλεσιν της ποινής ή αποκλείων ή εξαλείφων το αξιόποινον και ε)εάν πιθανολογήται ότι ο εκζητούμενος θέλει καταδιωχθή υπό του κράτους, εις ο παραδίδεται δια πράξιν άλλην εκτός εκείνης, δι’ ην ζητείται η έκδοσις. Σελ. 100,02(γ) Τεύχος 1397 Σελ. 38 9.A.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Άρθρον 439 Αίτησις εκδόσεως υπό πλειόνων κρατών Εάν η έκδοσις ζητήται υπό πολλών κρατών δι’ έν και το αυτό έγκλημα, διατάσσεται αύτη κατά προτίμησιν, είτε εις το κράτος, ούτινος ο εκζητούμενος είναι υπήκοος, είτε εις εκείνο, επί του εδάφους του οποίου επράχθη το έγκλημα. Εάν οι σύγχρονοι αιτήσεις γίνωνται δια διάφορα εγκλήματα, η έκδοσις γίνεται κατά προτίμησιν εις το κράτος, επί του εδάφους του οποίου ετελέσθη το βαρύτερον κατά τους ημεδαπούς νόμους έγκλημα, ή, εάν πρόκηται περί εγκλήματος ομοίας βαρύτητος, εις το κράτος, του οποίου η περί εκδόσεως αίτησις έφθασε πρώτη, λαμβανομένης πάντοτε υπ’ όψιν και της υπό των εκζητούντων κρατών αναλαμβανομένης υποχρεώσεως, όπως προβή εις την δια τα εγκλήματα επανέκδοσιν του εκζητουμένου. Άρθρον 440 Περιορισμοί εις την έκδοσιν Η έκδοσις παραχωρείται μόνον υπό τον όρον, ότι ο εκδιδόμενος δεν θέλει καταδιωχθή ή καταδικασθή εν τω κράτει, εις ο εκδίδεται, ούτε παραδοθή εις τρίτον κράτος, δι’ άλλας πράξεις, τελεσθείσας προ της εκδόσεώς του, εκτός εκείνης δι’ ην εκδίδεται. Δια τας τοιαύτας πράξεις, δύναται να διωχθή, τιμωρηθή ή παραδοθή εις τρίτον κράτος, μόνον α΄)εάν συναινέση μεταγενεστέρως το Ελληνικόν κράτος, όπερ δύναται να αξιώση, όπως η συνέναισις αύτη ζητηθή κατά τον διαγεγραμμένον δια την αίτησιν εκδόσεως υπό του παρόντος κώδικος τύπον, μετά των επιστηριζόντων ταύτην εγγράφων, κατά τα άρθρα 443 και 444 ή β΄)εάν το εκδοθέν πρόσωπον δεν εγκατέλειψε, παρά την έλλειψιν παντός εμποδίου, το έδαφος του εις ο εξεδόθη κράτους, εντός τριάκοντα ημερών, από του πέρατος της δίκης και εν περιπτώσει καταδίκης, από της εκ των φυλακών απολύσεώς του ή εάν επανέλθη εις το κράτος μεταγενεστέρως. Άρθρον 441 Αναβολή της εκδόσεως Εάν το εκζητούμενον πρόσωπον καταδιώκεται ή κατεδικάσθη εν τη ημεδαπή δια πράξιν άλλην ή την προκαλέσασαν την περί εκδόσεως αίτησιν, η έκδοσις αυτού αναβάλλεται μέχρι του πέρατος της ποινικής διώξεως και, εν περιπτώσει καταδίκης, μέχρι της εκτίσεως της ποινής ή της εκ των φυλακών απολύσεως του εκζητουμένου. Τα κατ’ αυτού επιβληθέντα τυχόν μέτρα ασφαλείας εφαρμόζονται, άμα ως ούτος επανέλθη οπωσδήποτε εις την ημεδαπήν. Εάν όμως παρήλθε πενταετία από της εκδόσεώς του, περί της εφαρμογής ή μη των μέτρων ασφαλείας άμα τη επανόδω του αποφαίνεται το πλημμελειοδικείον του τόπου της κατοικίας του, λαμβάνον υπ’ όψει τας υφ’ ας διατελεί συνθήκας και το επικίνδυνον ή μη του χαρακτήρος του. Άρθρον 442 Προσωρινή παράδοσις του εκζητουμένου Εάν η κατά το άρθρ. 441 αναβολής εκδόσεως δύναται να έχη ως αποτέλεσμα, κατά τους νόμους του εκζητούντος κράτους, την παραγραφήν ή άλλα σοβαρά κωλύματα εις την δίωξιν, δύναται να επιτραπή η προσωρινή έκδοσιςς του εκζητουμένου, υπό τον όρον, ότι ούτος θα επανασταλή, ευθύς ως αι δι’ ας προσωρινώς εζητήθη ανακριτικαί πράξεις περατωθώσι. Άρθρον 443 Αίτησις εκδόσεως 1.Εάν τη δια της διπλωματικής οδού διαβιβαζομένη αιτήσει δέον να συνάπτωνται, εις μεν την περίπτωσιν του άρθρ. 437 στοιχ. α΄ το κατηγορητήριον, το ένταλμα συλλήψεως ή πάσα άλλη δικαστική πράξις έχουσα το αυτό κύρος προς ταύτα και (εάν συνθήκη δεν κωλύη τούτο) όσα έγγραφα απαιτούνται, ίνα βεβαιωθή ότι υπάρχουσιν ενδείξεις ενοχής, επαρκείς προς παραπομπήν εις δίκην του εκζητουμένου, εις δε την περίπτωσιν του άρθρ. 437 στοιχ. β΄ η απόφασις κατά του εκζητουμένου και αι αποοδείξεις ότι αύτη είναι αμετάκλητος. Εν πάση δε περιπτώσει αντίγραφον του νόμου του εκζητούντος κράτους, όστις τιμωρεί την πράξιν δι’ ην ζητείται η έκδοσις, προς δε συνοπτική περιγραφή των περιστατικών του εγκλήματος και τέλος ακριβή περιγραφήν των χαρακτηριστικών του εκζητουμένου μετά φωτογραφίας και των δακτυλικών αυτού αποτυπωμάτων, ει δυνατόν. Πάντα τα έγγραφα ταύτα δύνανται να προσάγωνται και εν αντιγράφοις κεκυρωμένοις υπό του δικαστηρίου ή πάσης άλλης αρμοδίας αρχής του εκζητούντος κράτους.-2. Η περί εκδόσεως αίτησις, μετά των κατά την § 1 απαιτουμένων εγγράφων και μεταφράσεως αυτών κεκυρωμένης, διαβιβάζονται υπό του Υπουργού των Εξωτερικών προς τον επί της Δικαιοσύνης, όστις αφού ελέγξη το νόμιμον της αιτήσεως αποστέλλει αυτήν μετά των εγγράφων δια του παρ’ εφέταις εισαγγελέως προς τον πρόεδρον των εφετών, εν τη περιφερεία του οποίου διαμένει ο εκζητούμενος. Σελ. 101 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 Άρθρον 444 Αίτησις επεξηγήσεως Όταν υπάρχωσιν αμφιβολίαι περί του εάν συντρέχη περίπτωσίς τις εκδόσεως κατά τα άρθρα 437 και 438, ζητούνται επεξηγήσεις παρά του εκζητούντος κράτους, η δε έκδοσις δεν διατάσσεται, ειμή μόνον, όταν αι παρασχεθείσαι επεξηγήσεις είναι τοιαύται, ώστε να διαλύωσι τας γεννηθείσας αμφιβολίας. Άρθρον 445 Σύλληψις εκζητουμένου κατάσχεσις των πειστηρίων 1.Ο πρόεδρος των εφετών οφείλει, άμα τη παραλαβή των εγγράφων, να διατάξη άνευ αναβολής δι’ εντάλματος την σύλληψιν του εκζητουμένου και την κατάσχεσιν όλων των πειστηρίων. Το ένταλμα συλλήψεως και η κατάσχεσις εκτελείται επιμελεία του παρ’ εφέταις εισαγγελέως κατά τα άρθρα 251-269, 277, 278 και 280.-2. Και άνευ εντάλματος συλλήψεως δύναται, εν επειγούση ανάγκη και δη όταν υπάρχη βάσιμος υπόνοια φυγής του εκζητουμένου, να συλληφθή ούτος, εντολή του εισαγγελέως των εφετών, και πριν ή υποβλήθή η περί εκδόσεως αίτησις, επί τη βάσει όμως αγγελίας διαβιβαζομένης ταχυδρομικώς ή τηλεγραφικώς υπό της δικαστικής ή άλλης αρμοδίας αρχής του εκζητούντος κράτους, μνημονευούσης πάντως το ένταλμα συλλήψεως ή την απόφασιν και το έγκλημα, και άνευ μεσολαβήσεως διπλωματικής. Ο εισαγγελεύς των εφετών ανακοινοί πάραυτα την σύλληψιν εις τον επί της Δικαιοσύνης Υπουργόν, όστις δύναται να διατάξη την απόλυσιν του συλληφθέντος.-3.Εάν εντός ενός το πολύ μηνός από της συλλήψεως δεν υποβληθή η αίτησις εκδόσεως κατά το άρθρον 443, ο προσωρινώς κρατηθείς απολύεται, διαταγή του εισαγγελέως των εφετών. Υποβληθέντων εμπροσθέσμως των εγγράφων, εφαρμόζονται αι διατάξεις της § 1 ως και των άρθρ. 488 επ.-4.Εάν μετά την κατά τα ανωτέρω γενομένην απόλυσιν του εκζητουμένου περιέλθη η κατά το άρθρον 443 αίτησις εκδόσεως εις το Υπουργείον των Εξωτερικών, επακολουθεί η διαδικασία της εκδόσεως.-5.Ο προσωρινώς συλληφθείς δύναται, αμφισβητών την ταυτότητά του, να προσφύγη εντός 24 ωρών από της εις τον παρ’ εφέταις εισαγγελέα προσαγωγής του εις το συμβούλιον των εφετών, όπερ αποφασίζει αμετακλήτως ακούσαν του προσφεύγοντος και του συνηγόρου του. Η προσφυγή δύναται να γίνη και προφορικώς ενώπιον του εισαγγελέως των εφετών. Σελ. 102 Άρθρον 446 Βεβαίωσις ταυτότητος. Φυλάκισις του συλληφθέντος Ο συλληφθείς μετά των εκθέσεων συλλήψεως και κατασχέσεως, προσάγεται άνευ αναβολής εις τον παρ’ εφέταις εισαγγελέα, όστις εξετάζει αυτόν προς βεβαίωσιν της ταυτότητός του, έχων υπ’ όψει και τας πληροφορίας της ενεργησάσης την σύλληψιν αρχής. Βεβαιωθείσης της ταυτότητος, διατάσσει εισαγγελεύς των εφετών την εν ταις φυλακαίς των υποδίκων κράτησιν του συλληφθέντος και πέμπει πάσας τας περί συλλήψεως, κατασχέσεως και βεβαιώσεως της ταυτότητος εκθέσεις εις τον πρόεδρον των εφετών. Εάν ταυτότης αμφισβητηθή, εφαρμόζεται η § 5 του άρθρου 445. Άρθρον 447 Ανακοίνωσις των εγγράφων Ο συλληφθείς δικαιούται να λάβη γνώσιν αυτοπροσώπως ή δια συνηγόρου του πάντων των εγγράφων και αντίγραφα αυτών, ιδία δαπάνη. άρθρ.3 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. Σελ.28,02(α) Τεύχος 1397 Σελ. 2 Ανώτατη διεύθυνση στην ανάκριση «Άρθρ.35.-Η ανώτατη διεύθυνση στην ανάκριση ανήκει στον εισαγγελέα εφετών, που έχει επιπλέον το δικαίωμα να ενεργεί, προσωπικά ή με κάποιον από τους αντεισαγγελείς που υπάγονται σε αυτόν, προκαταρκτική εξέταση κατά το άρθρο 31 για κάθε έγκλημα που γίνεται στην περιφέρειά του, εφόσον δεν έχει διαταχθεί προηγουμένως προκαταρκτική εξέταση από τον εισαγγελέα πλημμελειοδικών. Ο εισαγγελέας εφετών, μετά το πέρας της προκαταρκτικής εξέτασης που ενήργησε, είτε αρχειοθετεί την υπόθεση, εφόσον στο μεταξύ ο εισαγγελέας πλημμελειοδικών δεν έχει κινήσει την ποινική δίωξη για την ίδια πράξη, είτε παραγγέλλει να κινηθεί η ποινική δίωξη. Το ίδιο δικαίωμα, χωρίς τους περιορισμούς των προηγούμενων εδαφίων, έχει και ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, ο οποίος μπορεί επίσης σε υποθέσεις εξαιρετικής φύσης να διατάσσει τη διεξαγωγή της ανάκρισης και την εισαγωγή της υπόθεσης στο ακροατήριο κατ' απόλυτη προτεραιότητα.» Το άρθρ.35 που είχε τροποποιηθεί με την παρ.2 άρθρ.6 Νόμ.2854/3-7 Νοεμ.2000 (ΦΡΚ Α΄243), τόμ.25Α σελ.258,90, αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρ.4 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 ΄(ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. 9.A.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄ Έναρξις και αναβολή της ποινικής διώξεως Δίωξις εξ επαγγέλματος Άρθρον 448 Συζήτησις περί της εκδόσεως 1.Ο πρόεδρος των εφετών, εντός 24 ωρών από της λήψεως των κατά το άρθρον 446 εκθέσεων, συγκαλεί το συμβούλιον των εφετών, εκ πέντε δικαστών συντιθέμενον, ενώπιον του οποίου προσάγεται ο συλληφθείς, εάν συναινή δικαιούμενος να παραστή μετά συνηγόρου και ερμηνέως της ιδίας αυτού εκλογής και να ζητήση, εάν δεν έχη, τον υπό του προέδρου των εφετών διορισμόν συνηγόρων.-2.Το συμβούλιον των εφετών συνεδριάζει δημοσία, εκτός εάν ο συλληφθείς ζητήση την κεκλεισμένων των θυρών συνεδρίασιν ή δεν παρασταθή ουδόλως ενώπιον αυτού. Την κεκλεισμένων των θυρών συνεδρίασιν δύναται να διατάξη το συμβούλιον και αυτεπαγγέλτως. 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Αναβολή της συζητήσεως Προσωρινή απόλυσις τους συλληφθέντος Άρθρ.449.-«1.Ο εκζητούμενος και ο εισαγγελεύς έχουν το δικαίωμα να ζητήσουν παρά του συμβουλίου την αναβολήν της συζητήσεως. Το συμβούλιον δύναται να αναβάλη την συζήτησιν επί οκτώ το πολύ ημέρας». Η παρ. 1 αντικατεστάθη ως άνω δια του άρθρ. 17 Νόμ. 410/1976 (κατωτ. αριθ. 12) 2.Το συμβούλιον των εφετών δύναται, κατά πάσαν στάσιν της διαδικασίας, να διατάξη την προσωρινήν απόλυσιν του συλληφθέντος, κατά τους όρους των άρθρ. 296, 297 παρ. 1 και 2, 298, 300, 302 έως 304. Η εφαρμογή της διατάξεως της παρ. 3 του άρθρ. 294 είναι υποχρεωτική. Η προσωρινή απόλυσις αίρεται αυτοδικαίως, άμα τη δημοσιεύσει της εγκρινούσης την έκδοσιν αποφάσεως. Την κατάπτωσιν της εγγυήσεως αποφασίζει το συμβούλιον των εφετών. Απόφασις επί της εκδόσεως Άρθρ.450.-1.Το συμβούλιον των εφετών μετά την εξέτασιν του συλληφθέντος, εάν ενεφανίσθη, και μετά τας αγορεύσεις του εισαγγελέως και του εκζητουμένου ή του συνηγόρου του, γνωμοδοτεί επί της περί εκδόσεως αιτήσεως ητιολογημένως, αποφαινόμενον: α΄)περί της ταυτότητος του συλληφθέντος προς τον εκζητούμενον, β΄)περί της υπάρξεως των υπό του παρόντος κώδικος ή της συνθήκης απαιτουμένων προς έκδοσιν δικαιολογητικών εγγράφων, γ΄)περί του εάν ο συλληφθείς και το αποδιδόμενον αυτώ έγκλημα, ή (προκειμένου περί αιτήσεως εκδόσεως δυνάμει καταδικαστικής αποφάσεως) εκείνο δι’ ο κατεδικάσθη είναι εξ εκείνων, δι’ α επιτρέπεται η έκδοσις, δ΄)περί του εάν συντρέχουσιν οι όροι του άρθρ. 438 στοιχ. δ΄. 2.Το συμβούλιον των εφετών εξετάζει, προσέτι εφ’ όσον δεν υπάρχει κώλυμα εκ συνθήκης, εάν υπάρχωσιν ενδείξεις περί του βασίμου της αποδιδομένης τω συλληφθέντι κατηγορίας, επί τη βάσει των προσαγομένων υπό του εκζητούντος κράτους επισήμων αποδεικτικών στοιχείων και αποφαίνεται, εάν ταύτα θα επέτρεπον την σύλληψιν και την εις δίκην παραπομπήν του εκζητουμένου εν τη ημεδαπή, εάν το έγκλημα ετελήτο επί ελληνικού εδάφους. Το συμβούλιον δύναται, προς μόρφωσιν της γνώμης του επί της ουσίας να προβή και εις την συλλογήν παντός χρησίμου αποδεικτικού μέσου, δι’ ενός των μελών του, αναβάλλον την οριστική απόφασίν του, επί δέκα πέντε το πολύ ημέρας. Η διάταξις του άρθρ. 449 παρ. 2 εφαρμόζεται και ενταύθα. Ένδικον μέσον κατά της αποφάσεως Άρθρ.451.-1.Κατά της οριστικής αποφάσεως του συμβουλίου των εφετών επιτρέπεται εις τον εκζητούμενον και τον εισαγγελέα έφεσις ενώπιον του β΄ τμήματος του Αρείου Πάγου, εντός 24 ωρών από της δημοσιεύσεως της αποφάσεως, συντασσομένης εκθέσεως ενώπιον του γραμματέως των εφετών. «2.Ο Άρειος Πάγος αποφαίνεται εντός οκτώ ημερών εν συμβουλίω εφαρμοζομένων αναλόγως των άρθρ. 448 και 450. Ο εκζητούμενος κλητεύεται επιμελεία του εισαγγελέως του Αρείου Πάγου είκοσι τέσσαρας ώρας τουλάχιστον προ της συζητήσεως αυτοπροσώπως ή δια του αντικλήτου του». Η παρ. 2 αντικατεστάθη ως άνω δια του άρθρ. 18 Νόμ. 410/1976 (κατωτ. αριθ. 12). Πότε διατάσσεται η έκδοσις Άρθρ.452.-1.Την έκδοσιν δύναται να διατάξη ο Υπουργός της Δικαιοσύνης δι’ αποφάσεώς του, τότε μόνον, όταν το συμβούλιον εγνωμοδότησεν αμετακλήτως υπέρ αυτής. 2.Εάν το συμβούλιον αποφανθή αμετακλήτως, ότι δεν πρέπει να γίνη έκδοσις, ο συλληφθείς απολύεται της φυλακής, διαταγή του εισαγγελέως των εφετών, όστις ειδοποιεί περί τούτου πάραυτα τον Υπουργόν της Δικαιοσύνης. Ομοίως απολύεται ο εκζητούμενος, εάν δεν παραληφθή παρά του εκζητούντος κράτους εντός δύο μηνών από της προ αυτό κοινοποιήσεως της περί εκδόσεως αποφάσεως του Υπουργού. «Σε κάθε περίπτωση ο εκζητούμενος απολύεται, αν περάσουν δύο έτη από την ημέρα της συλλήψεώς του, η οποία προθεσμία δύναται να παραταθεί με απόφαση του δικαστικού συμβουλίου κατά έξι ακόμη μήνες». Το μέσα σε « » εδάφιο προστέθηκε από την παρ. 8 του άρθρ. 12 του Νόμ. 1897/1990 (ΦΕΚ Α΄ 120), Τόμ. 15Β, σελ. 18,901. Σύμφωνα δε με την παρ. 1 άρθρ. 14 του ίδιου  Νόμ. 1897/90 οι διατάξεις του άνω νέου εδαφίου εφαρμόζονται αναδρομικώς από 24 Ιουλ. 1974.  «3.Κάθε αμφιβολία η αντίρρηση σχετικά με την κράτηση του εκζητουμένου επιλύεται από το αρμόδιο για την έκδοση συμβούλιο εφετών ύστερα από κλήτευσή του προ 24 ωρών. Κατά του βουλεύματος επιτρέπεται στον εισαγγελέα και στον εκζητούμενο το ένδικο μέσο της αναιρέσεως». Η παρ. 3 προστέθηκε ως άνω από την παρ. 9 του άρθρ. 12 του Νόμ. 1897/1990 (ΦΕΚ Α΄ 120), Τόμ. 15Β, σελ. 18,901. Σύμφωνα δε με την παρ. 1 άρθρ. 14 του ίδιου Νόμ. 1897/90 οι διατάξεις της άνω νέας παρ. 3 εφαρμόζονται αναδρομικώς από 24 Ιουλ. 1974. (Αντί για τη σελ. 103(α) Σελ. 103(β) Τεύχος ΙΒ-6-1 Σελ. 21 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 Απόδοσις των κατασχεθέντων Άρθρ.453.-1.Οιαδήποτε και εάν είναι η περί εκδόσεως απόφασις συμβουλίου, τούτο αποφαίνεται, εάν τα κατασχεθέντα ή άλλως συνημμένα εις την δισκογραφίαν αντικείμενα ή πειστήρια πρέπει να παραδοθώσιν εις το εκζητούν κράτος, εις τον εκζητούμενον, εις τρίτον αξιούντα δικαιώματα επ’ αυτών ή εις εγχωρίαν αρχήν όπως χρησιμεύσωσι δι’ ανάκρισιν. 2.Κατά πάσαν στάσιν της διαδικασίας το συμβούλιον των εφετών αποφαίνεται αμετακλήτως επί των εγειρομένων αξιώσεων επί των κατασχεθέντων εκ μέρους τρίτων διακατόχων ή αξιούντων δικαιώματα κυριότητος επ’ αυτών. Υποβολή νέας αιτήσεως Άρθρ.454.-Και μετά την κατά της εκδόσεως αμετάκλητον απόφασιν δύναται να υποβληθή νέα αίτησις εκδόσεως στηριζομένη επί στοιχείων μη τεθέντων ήδη υπό την κρίσιν του  συμβουλίου. Αίτησιν εκδόσεως εκ μέρους των ημεδαπών αρχών Άρθρ.455.-Η προς ξένον κράτος αίτησις εκδόσεως εις τας ημεδαπάς δικαστικάς αρχάς προσώπου κατηγορουμένου ή καταδικασθέντος γίνεται δια του Υπουργού της Δικαιοσύνης, υπό του εισαγγελέως των εφετών, εν τη περιφερεία του οποίου ασκείται η ποινική δίωξις ή απηγγέλθη η καταδίκη διαβιβάζοντος συγχρόνως πάντα τα απαιτούμενα κατά το Άρθρ.36.-Η ποινική δίωξις όταν δεν απαιτείται έγκλησις ή αίτησις, κινείται εξ επαγγέλματος, κατόπιν αναφοράς, μηνύσεως ή άλλης ειδήσεως περί της τελέσεως αξιοποίνου πράξεως Υποχρέωσις προς ανακοίνωσιν αξιοποίνου πράξεως άρθρ. 443 ή υπό της συμβάσεως έγγραφα και ακριβή περιγραφήν των χαρακτηριστικών του προσώπου και, ει δυνατόν, την φωτογραφίαν αυτού. Η έκδοσις δύναται να ζητηθή και εξ ιδίας του Υπουργού της Δικαιοσύνης πρωτοβουλίας. Επανέκδοσις εις αλλοδαπήν χώραν  του εις τας ημεδαπάς δικαστικάς αρχάς  εκδοθέντος Άρθρ.456.-Όταν του εις τας ημεδαπάς αρχάς εκδοθέντος ζητείται παρά τρίτης χώρας η έκδοσις δι’ έγκλημα προγενέστερον της εκδόσεώς του και διάφορον του δι’ ο εδικάσθη εν τη ημεδαπή, η έκδοσις δεν δύναται να γίνη άνευ της συναινέσεως της εις τας ημεδαπάς αρχάς εκδούσης αυτόν χώρας. Σελ. 104(β) Τεύχος ΙΒ-6-1 Σελ. 22 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄ Άλλαι περιπτώσεις δικαστικής συνδρομής Ανακριτικαί αιτήσεις Άρθρ.457.-1.Αι περί εξετάσεως μαρτύρων και κατηγορουμένων, ενεργείας, αυτοψίας και πραγματογνωμοσύνης και κατασχέσεως πειστηρίων αιτήσεις προς αλλοδαπάς αρχάς των ημεδαπών δικαστικών αρχών διαβιβάζονται δια του αρμοδίου εισαγγελέως εφετών προς το Υπουργείον της Δικαιοσύνης, όπερ προκαλεί την εκτέλεσιν αυτών δια του επί των Εξωτερικών Υπουργείου, τηρουμένων και των διεθνών συνθηκών, και εθίμων. Εις επειγούσας περιπτώσεις διαβιβάζονται αύται και απ’ ευθείας προς τας επιτοπίους ελληνικάς προξενικάς αρχάς τας εκπληρούσας ανακριτικά καθήκοντα, ειδοποιείται όμως περί τούτου το Υπουργείον της Δικαιοσύνης. 2.Κατά τον αυτόν τρόπον διαβιβάζονται και αι κλήσεις προς επίδοσιν προς μάρτυρας και κατηγορουμένους. Ανακριτικαί αιτήσεις αλλοδαπών δικαστικών  αρχών Άρθρ.458.-1.Αι περί ανακριτικής τινος πράξεως εκ των εν τω άρθρ. 457 παρ. 1 αναφερομένων αιτήσεις αλλοδαπών δικαστικών αρχών, διαβιβαζόμεναι υπό του Υπουργείου Δικαιοσύνης, εκτελούνται, παραγγελία του αρμοδίου εισαγγελέως εφετών, υπό του ανακριτού, εν τη περιφερεία του οποίου πρόκειται να διεξαχθή η ζητουμένη ανακριτική πράξις, εκτός εάν αύτη αντίκειται εις τας διατάξεις του παρόντος κώδικος ή του οργανισμού των δικαστηρίων. Οι μάρτυρες εξετάζονται πάντοτε ενόρκως, κατά τα λοιπά δε τηρούνται αι σχετικαί διατάξεις του παρόντος κώδικος, ως και αι διεθνείς συνθήκαι και τα έθιμα. 2.Αι προς μάρτυρας, πραγματογνώμονας και κατηγορουμένους κλήσεις, αποφάσεις ή άλλα έγγραφα της ποινικής διαδικασίας επιδίδονται, επιμελεία του εισαγγελέως των πρωτοδικών, συμφώνως προς τα άρθρ. 155–164. Η σχετική αίτησις, εάν πρόκειται περί κλητεύσεως μαρτύρων ή πραγματογνωμόνων, γίνεται δεκτή μόνον εάν η αιτούσα αλλοδαπή δικαστική αρχή αναλαμβάνη ρητώς την υποχρέωσιν όπως ο κλητευόμενος μη διωχθή ή κρατηθή δι’ έγκλημα προγενέστερον της ενώπιον της καλούσης αλλοδαπής αρχής εμφανίσεώς του. 3.Ο Υπουργός της Δικαιοσύνης μετά σύμφωνον γνώμην του αρμοδίου συμβουλίου των εφετών, δύναται να αρνηθή την εκτέλεσιν των εν ταις παρ. 1 και 2 αιτήσεων, εάν κατά τας διατάξεις των άρθρ. 437 και 438 δεν επιτρέπηται η επί τη ανακρινομένη υπό της αλλοδαπής δικαστικής αρχής πράξει έκδοσις του κατηγορουμένου προσώπου ή εάν, κατά συνθήκην μετά της αιτούσης χώρας, δεν είναι υποχρεωτική ή έκδοσις. Μεταγωγή κρατουμένου προς εξέτασιν Άρθρ.459.-1.Υπό τον όρον της αμέσου επαναγωγής δύναται, μετά σύμφωνον γνώμην του αρμοδίου εισαγγελέως εφετών, να διαταχθή υπό του Υπουργού της Δικαιοσύνης, αιτήσει αλλοδαπής δικαστικής αρχής, διαβιβαζομένη δια της διπλωματικής οδού, η ενώπιον αυτής μεταγωγή προσώπου κρατουμένου εν ταις φυλακαίς, ίνα εξετασθή ως μάρτυς και κατ’ αντιπαράστασιν προς μάρτυρας ή κατηγορουμένους. 2.Η μεταγωγή αύτη δύναται να διαταχθή μόνον προς κράτος, όπερ δια νόμου ή συμβάσεως παρέχει την αυτήν δικαστικήν συνδρομήν εις το ελληνικόν κράτος. Τα έξοδα της μεταγωγής και επαναγωγής βαρύνουσι το ζητούν κράτος και προκαταβάλλονται υπ’ αυτού ή υπό της αρμοδίας ημεδαπής αρχής, εάν η ευχέρεια αύτη παρέχηται και προς το ελληνικόν κράτος υπό της αιτούσης χώρας. Η διάταξις της παρ. 2 του άρθρ. 458 εφαρμόζεται αναλόγως και ενταύθα. (Μετά τη σελ. 104(β) Σελ. 104,01 Τεύχος ΙΒ–6–1 Σελ. 23 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Άρθρον 460. Έξοδα μαρτύρων και πραγματογνωμόνων. Επί των κλήσεων των μαρτύρων και πραγματογνωμόνων, ων η επίδοσις ζητείται υπό αλλοδαπής δικαστικής αρχής, δέον να σημειώται το δι’ έξοδα ταξειδίου και διαμονής καταβλητέον εις τον κλητευόμενον ποσόν, έναντι του οποίου προκαταβάλλεται ανάλογον μέρος υπό της ημεδαπής αρμοδίας αρχής, εντολή του Υπουργού της Δικαιοσύνης, εις τον κλητευόμενον, ευθύς ως ούτος δηλώση ότι θα προσέλθη, επί αντικαταβολή τούτου παρά της αιτούσης χώρας. Ο λαβών την προκαταβολήν και εξ απειθείας μη προσερχόμενος, τιμωρείται δια της επί απειθεία προς την αρχήν απειλουμένης υπό του ποινικού κώδικος ποινής. Ο εν τη § 2 του άρθρου 458 όρος εφαρμόζεται και ενταύθα. Άρθρον 461 Διαβίβασις πειστηρίων 1.Η περί διαβιβάσεως πειστηρίων ή άλλων αντικειμένων ευρισκομένων εις χείρας των ημεδαπών δικαστικών αρχών αίτησις αλλοδαπής αρχής εκτελείται παραδιδομένων των πειστηρίων, προς τον σκοπόν τούτον, εις το επί των Εξωτερικών Υπουργείον, εάν ιδιαίτεροι λόγοι δεν αντίκεινται εις τούτο, και υπό τον όρον της αμέσου επιστροφής των διαβιβασθέντων. Εάν πρόκειται περί εγγράφων, αποστέλλονται φωτοτυπίαι τούτων.-2.Η εκτέλεσις της προκειμένης δικαστικής συνδρομής υπόκειται εις τον όρον της αμοιβαιότητος. ΒΙΒΛΙΟΝ ΕΚΤΟΝ ΕΝΔΙΚΑ ΜΕΣΑ Με το άρθρ. 32 Νόμ. 2145/28–28 Μαΐου 1993 (ΦΕΚ Α΄ 88), Τόμ. 8, σελ. 84, 243, ορίστηκε ότι για το παραδεκτό ασκήσεως ενδίκων μέσων μπορεί να ορίζεται ότι πρέπει να καταβάλλεται παράβολο. ΤΜΗΜΑ Ι. ΓΕΝΙΚΟΙ ΟΡΙΣΜΟΙ Άρθρον 462 Τίνα τα ένδικα μέσα Ένδικα μέσα εν τη ποινή διαδικασία, εκτός των δι’ ειδικών διατάξεων του παρόντος κώδικος χορηγουμένων, δίδονται κατά των βουλευμάτων και των αποφάσεων: α΄)η έφεσις και β΄)η αίτησις αναιρέσεως. Άρθρον 463 Τίνι δίδονται Το ένδικον μέσον δύναται να ασκήση μόνον εκείνος, εις ον ρητώς ο νόμος παρέχει το δικαίωμα τούτο. Εν πάση όμως περιπτώσει απαιτείται να έχη ο δικαιούμενος συμφέρον προς άσκησιν του ενδίκου μέσου. Άρθρ.37.-1.Οι ανακριτικοί υπάλληλοι οφείλουσι να ανακοινώσιν αμελλητί εις τον αρμόδιον εισαγγελέα παν ό,τι μανθάνουσι καθ’ οιονδήποτε τρόπον περί αξιοποίνου τινός πράξεως διωκομένης εξ επαγγέλματος. 2.Οι λοιποί δημόσιοι υπάλληλοι, ως και οι εντεταλμένοι προσκαίρως δημοσίαν υπηρεσίαν, έχουσι την αυτή υποχρέωσιν δια τας εν τη παρ. 1 αξιοποίνους πράξεις, ως έλαβον γνώσιν κατά την εκτέλεσιν των καθηκόντων αυτών. 3.Η ανακοίνωσις γίνεται εγγράφως πρέπει δε να περιέχει πάντα τα υπάρχοντα στοιχεία, τα αφορώντα εις την αξιόποινον πράξιν, τους πράξαντας και τας αποδείξεις. Υποχρέωσις του δικαστού προς σύνταξιν εκθέσεως Άρθρον 464 Άσκησις ενδίκων μέσων υπό του εισαγγελέως Ο παρ’ εφέταις και ο παρά πλημμελειοδίκαις εισαγγελεύς, εις ας περιπτώσεις χορηγεί αυτοίς ο νόμος ένδικον μέσον, δύνανται να ασκήσωσι τούτο οιανδήποτε γνώμην ή πρότασιν και εάν προέβαλον κατά την συζήτησιν, εφ’ ης εξεδόθη η προσβαλλομένη απόφασις ή βούλευμα, είτε αυτοί, είτε ο κατώτερος τούτων εκπρόσωπος της εισαγγελικής αρχής, ο δ’ ανώτερος και παρά την εκ μέρους του κατωτέρου αποδοχήν της αποφάσεως. Άσκησις των εις τους διαδίκους ανηκόντων  ενδίκων μέσων Άρθρ.465.-«1.Ο διάδικος μπορεί να ασκήσει το ένδικο μέσο που του ανήκει είτε αυτοπροσώπως είτε μέσω αντιπροσώπου που έχει εντολή κατά τους όρους του άρθρ. 96 παρ. 1. Το πληρεξούσιο ή επικυρωμένο αντίγραφό του προσαρτάται στη σχετική έκθεση. Στις περιπτώσεις άσκησης ένδικου μέσου κατά βουλεύματος, καθώς και κατά αποφάσεων όταν ο δικαιούμενος δεν είναι παρών κατά την απαγγελία τους, το πληρεξούσιο μπορεί να προσκομισθεί στο γραμματέα ενώπιον του οποίου ασκήθηκε το ένδικο μέσο, μέσα σε είκοσι ημέρες από την άσκησή του. Αν η προθεσμία αυτή παρέλθει άπρακτη, το ένδικο μέσο κηρύσσεται απαράδεκτο κατά τις διατάξεις του άρθρ. 476 παρ. 1. Το προηγούμενο εδάφιο δεν εφαρμόζεται στις περιπτώσεις των άρθρ. 341, 430 και 501 παρ. 1 εδ. τελευταίο». Η παρ. 1 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ. 5 άρθρ. 6 Νόμ. 1653/31 Οκτ.–8 Νοεμ. 1986 (ΦΕΚ Α΄ 173), τόμ. 6Α σελ. 422, 398. 2.Το εις τον καταδικασθέντα ανήκον ένδικον μέσον κατά της καταδικαστικής αποφάσεως δύναται να ασκήση εν ονόματι αυτού και ο παραστάς κατά την συζήτησιν συνήγορος, δια δε τον υπό δικαστικήν απαγόρευσιν τελούντα και ο νόμιμος αντιπρόσωπος αυτού. Εάν ο καταδικασθείς ευρίσκηται, κατά την εν τη αποφάσει μνημονευτέαν κρίσιν του καταδικάσαντος δικαστηρίου, εις διανοητικήν κατάστασιν μη επιτρέπουσαν την κατανόησιν του συμφέροντος αυτώ, δεν έχη δε κηρυχθή, εισέτι εις κατάστασιν απαγορεύσεως, το ένδικον μέσον δύναται ν’ ασκήση, εκτός του συνηγόρου, και ο ανιών, σύζυγος ή κατιών, ή ο εκ πλαγίου εξ αίματος συγγενής μέχρι δευτέρου βαθμού συμπεριλαμβανομένου. (Αντί για τη σελ. 105(γ) Σελ. 105(δ) Τεύχος 1180–Σελ. 25 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 Άρθρον 466 Εναντία δήλωσις του κατηγορουμένου 1.Το υπό του συνηγόρου κατά το άρθρ. 465 § 2 ασκηθέν ένδικον μέσον ματαιούται δι’ εναντίας δηλώσεως του κατηγορουμένου. Η εναντία αύτη δήλωσις πρέπει να γίνη ενώπιον οιουδήποτε δικαστικού γραμματέως, συντασσομένης εκθέσεως και μέχρι της ενάρξεως της επί του ενδίκου μέσου συζητήσεως, εάν δ’ ο δηλών είναι ανήλικος ή απηγορευμένος, πρέπει να συνοδεύηται και δια της δηλώσεως του ασκούντος την πατρικήν εξουσίαν ή του επιτρόπου, ότι συναινεί εις την εναντίον ταύτην δήλωσιν. Εν η περιπτώσει δια της προσβληθείσης αποφάσεως κατεγνώσθη εις τον κατηγορούμενον η ποινή του θανάτου, η εναντία δήλωσις είναι ανίσχυρος.–2. Όταν και ο κατηγορούμενος και ο συνήγορος ήσκησαν το ένδικον μέσον, υπάρχη δε μεταξύ των προβληθέντων λόγων αντίθεσις, λαμβάνεται υπ’ όψιν το μάλλον ωφελούν τον κατηγορούμενον ένδικον μέσον. Εις πάσαν άλλην περίπτωσιν η δήλωσις του ενός συμπληροί την του άλλου. Άρθρον 467 Άσκησις ενδίκων μέσων υπό του αστικώς υπευθύνου Ο μετάσχων της εν τω ακροατηρίω συζητήσεως αστικώς υπεύθυνος δύναται να ασκήση πάντα τα εις τον κατηγορούμενον ανήκοντα ένδικα μέσα, εφ’ όσον ο νόμος δεν ορίζει ειδικώς άλλως, ου μόνον ως προς το κεφάλαιον της αποφάσεως το αναγνωρίζον την αστικήν ευθύνην αυτού, αλλά και ως προς το κηρύσσον την ενοχήν του κατηγορουμένου. Το δικαίωμα τούτο του αστικώς υπευθύνου δεν αναιρείται δι’ εναντίας δηλώσεως του κατηγορουμένου ή δια της παραιτήσεώς του από του υπ’ αυτού ασκηθέντος ενδίκου μέσου. Το υπό του αστικώς υπευθύνου ασκηθέν ένδικον μέσον επεκτείνεται και εις τον μη ασκήσαντα τούτο κατηγορούμενον, δεν δύναται όμως εντεύθεν να καταστή χείρων η θέσις αυτού. Σελ. 106(δ) Τεύχος 1180–Σελ. 26 Άρθρον 468 Άσκησις ενδίκων μέσων υπό του πολιτικώς  ενάγοντος. 1.Ο πολιτικώς ενάγων δύναται να προσβάλη την απόφασιν δια του υπό του νόμου χορηγουμένου αυτώ ενδίκου μέσου, εν καταδίκη μεν του κατηγορουμένου (εις οιανδήποτε ποινήν), μόνον όσον αφορά εις τας περί αποζημιώσεως απαιτήσεις του, όταν ή επεδικάσθησαν αυτώ τοιαύται ή η αγωγή του απερρίφθη ως μη στηριζομένη εις τον νόμον, εν αθωώσι δε αυτού, μόνον εάν κατεδικάσθη εις αποζημίωσιν και εις τα έξοδα (άρθρ. 71) ή εάν η αγωγή αυτού απερρίφθη ως μη στηριζομένη εις τον νόμον και μόνον ως προς τα κεφάλαια ταύτα.– 2.Το αυτό δικαίωμα, εν τη περιπτώσει του άρθρ. 70 έχει και ο εισαγγελεύς. Άρθρον 469 Έκτασις του ενδίκου μέσου και εις τους μη  ασκήσαντας τούτο κατηγορουμένους Εάν συμμετέσχον εις το έγκλημα πλείονες ή εάν η ποινική ευθύνη κατηγορουμένου τινος εξαρτάται κατά νόμον εκ της ευθύνης του άλλου, το υφ’ ενός των κατηγορουμένων ασκηθέν ένδικον μέσον, και όταν μόνον εις αυτόν χορηγείται υπό του νόμου, ως και οι δι’ αυτού προτεινόμενοι λόγοι, εάν δεν αρμόζωσιν αποκλειστικώς εις το πρόσωπον του ασκήσαντος, ωφελούσι και τους λοιπούς κατηγορουμένους. Επί συναφείας (άρθρ. 128 και 131) κρατεί ο αυτός κανών, μόνον εάν οι δια του ενδίκου μέσου προβαλλόμενοι λόγοι αφορώσιν εις παραβάσεις της διαδικασίας και δεν αρμόζωσιν αποκλειστικώς εις το πρόσωπον του ασκήσαντος. «Για τη συζήτηση του ένδικου μέσου δεν είναι αναγκαία η κλήτευση των ωφελουμένων κατηγορουμένων, οι οποίοι όμως μπορούν να εμφανισθούν και να συμμετάσχουν στη δίκη. Σε περίπτωση που το δικαστήριο παρέλειψε να αποφανθεί για το επεκτατικό αποτέλεσμα του ένδικου μέσου, μπορεί μετά από αίτηση αυτών ή του εισαγγελέα να επιληφθεί εκ νέου προς συμπλήρωση της αποφάσεώς του». Τα μέσα σε « » εδάφια προστέθηκαν από την παρ. 1 του άρθρ. 13 του Νόμ. 1941/18–18 Μαρτ. 1991 (ΦΕΚ Α΄ 41), Τόμ. 6Β, σελ. 667. 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Άρθρον 470 Απαγόρευσις χειροτερεύσεως της θέσεως του  κατηγορουμένου Επί ενδίκων μέσω ασκηθέντι κατά καταδικαστικής αποφάσεως υπό ή υπέρ του καταδικασθέντος δεν δύναται να καταστή χείρων η θέσις αυτού, ουδέ να ανακληθώσιν ευεργετήματα παρασχεθέντα δια της προσβαλλομένης αποφάσεως. Δεν κωλύεται όμως η επιβολή παρεπομένης ποινής εκ παραδρομής υπό της προσβαλλομένης αποφάσεως μη επιβληθείσης, καίπερ υποχρεωτικώς επιβλητέας κατά νόμον ή μέτρου ασφαλείας εκ των υπό του ποινικού κώδικος προβλεπομένων. Άρθρον 471 Ανασταλτική δύναμις των ενδίκων μέσων 1.Το εμπροθέσμως και προσηκόντως ασκηθέν υπό δικαιουμένου εις τούτο ένδικον μέσον και η προς άσκησιν τούτου προθεσμία αναστέλλουσι την εκτέλεσιν της προσβαλλομένης αποφάσεως ή βουλεύματος, όταν ο νόμος δεν διατάσση ρητώς άλλως. Δεν αναστέλλεται όμως η περί συλλήψεως και προφυλακίσεως διάταξις του βουλεύματος, εάν δε τούτο, συμφωνούν προς την πρότασιν του εισαγγελέως, αποφαίνηται ότι δεν πρέπει να γίνη ποσώς κατηγορία κατά του κατηγορουμένου, ουδέποτε αναστέλλεται η εκ των φυλακών απόλυσις αυτού.«2. Κατ' εξαίρεση η προθεσμία για την άσκηση του ένδικου μέσου της αναίρεσης και η αίτηση για την αναίρεση δεν αναστέλλουν την εκτέλεση της απόφασης που προσβάλλεται με αυτή. Το δικαστήριο που εξέδωσε την απόφαση μπορεί, μόλις ασκηθεί αναίρεση και εφόσον το ζητήσει ο εισαγγελέας ή ο κατηγορούμενος, να αναστείλει την εκτέλεσή της ή, αν η αναίρεση ασκείται κατά απόφασης που απέρριψε την έφεση ως απαράδεκτη ή ανυποστήρικτη, να αναστείλει την εκτέλεση της πρωτόδικης απόφασης. Η αναστολή διατάσσεται εφόσον προβλέπεται ότι η έκτιση της ποινής ωσότου εκδοθεί η απόφαση επί της αναίρεσης θα έχει ως συνέπεια υπέρμετρη και ανεπανόρθωτη βλάβη για τον κατηγορούμενο ή την οικογένειά του. Δεύτερη αίτηση αναστολής εκτέλεσης από τον κατηγορούμενο είναι απαράδεκτη αν δεν παρέλθουν δύο μήνες από την απόρριψη της προηγούμενης για οποιονδήποτε λόγο. Δεν έχει επίσης ανασταλτική δύναμη το ένδικο μέσο αν ο νόμος δεν το χορηγεί ρητά.» Η παρ.2 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.1 άρθρ.37 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. Αμφισβήτησις της ανασταλτικής δυνάμεως του ενδίκου μέσου Άρθρ.472.-Πας δισταγμός ή αμφισβήτησις περί της κατά το άρθρ. 471 ανασταλτικής δυνάμεως του ενδίκου μέσου λύεται αμετακλήτως υπό του εκδόντος την προσβαλλομένην απόφασιν ή βούλευμα δικαστηρίου ή δικαστικού συμβουλίου. Εάν όμως ανακύψη μετά την εισαγωγήν του ενδίκου μέσου προς συζήτησιν, λύεται υπό του αρμοδίου να κρίνη επ’ αυτού δικαστηρίου ή δικαστικού συμβουλίου. Εν πάση περιπτώσει καλούνται προ 24 τουλάχιστον ωρών ενώπιον του κρίνοντος περί της εγερθείσης αμφισβητήσεως και ακούονται ο κατηγορούμενος και ο πολιτικώς ενάγων. Προθεσμία ενδίκων μέσων Άρθρ.473.-«1.Όπου ειδική διάταξη νόμου δεν ορίζει διαφορετικά, η προθεσμία για την άσκηση ένδικων μέσων είναι δέκα ημέρες από τη δημοσίευση της απόφασης. Αν ο δικαιούμενος δεν είναι παρών κατά την επαγγελία της απόφασης, η πιο πάνω προθεσμία είναι επίσης δεκαήμερη, εκτός αν αυτός διαμένει στην αλλοδαπή ή είναι άγνωστη η διαμονή του, οπότε η προθεσμία είναι τριάντα ημερών και αρχίζει σε κάθε περίπτωση από την επίδοση της απόφασης. Το προηγούμενο εδάφιο εφαρμόζεται και για την προθεσμία άσκησης ένδικων μέσων κατά βουλευμάτων. «Για τον εισαγγελέα πλημμελειοδικών η προθεσμία άσκησης ενδίκων μέσων κατά βουλευμάτων αρχίζει από την πραγματική κοινοποίησή τους (άρθρο 165 παρ. 2).» Αν δεν έχει γίνει πραγματική κοινοποίηση, η προθεσμία είναι ενός μήνα από την έκδοση του βουλεύματος. Η προθεσμία για αίτηση αναίρεσης κατά του βουλεύματος  αρχίζει από τη λήξη της προθεσμίας έφεσης». Η παρ. 1 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ. 6 άρθρ. 6 Νόμ. 1653/31 Οκτ.–8 Νοεμ. 1986 (ΦΕΚ Α΄ 173), τόμ. 6Α σελ. 422, 398. Το μέσα σε «» τέταρτο εδάφιο αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.2 άρθρ.37 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. (Αντί για τη σελ. 106,01(γ) Σελ. 106,01(δ) Τεύχoς 1366- Σελ.91 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 2.Η αίτησης αναιρέσεως κατά της καταδικαστικής αποφάσεως δύναται να ασκηθή υπό του καταδικασθέντος και δια δηλώσεως περιεχούσης τα εν τη παρ. 2 του επομένου άρθρου οριζόμενα και επιδιδομένης τω εισαγγελεί του Αρείου Πάγου εντός προθεσμίας είκοσι ημερών, αρχομένης κατά τα εν τη παρ. 1. Η δήλωσις αύτη δύναται να συμπληροί και την τυχόν ασκηθείσαν συμφώνως προς το επόμενον Άρθρ.38.-1.Όταν κατά την διάρκειαν πολιτικής τινος ή ποινικής δίκης ανακύπτη γεγονός δυνάμενον να χαρακτηρισθή ως έγκλημα διωκόμενον εξ επαγγέλματος, ο δικαστής οφείλει να συντάξη έκθεσιν και να διαβιβάση αυτήν εις τον αρμόδιον εισαγγελέα μετά πάσης πληροφορίας και των σχετικών εγγράφων, εις ας περιπτώσεις δεν δύναται κατά Νόμον να δικάση αυτός αμέσως το έγκλημα. 2.Το αυτό οφείλει να πράξη και όταν πρόκειται περί εγκλήματος μη διωκομένου εξ επαγγέλματος, αν υπεβλήθη εις την αρμοδίαν αρχήν η απαιτουμένη έγκλησις. Επί διοικητικής και πειθαρχικής δίκης άρθρον αίτησιν αναιρέσεως, όταν αύτη δεν περιέχη ωρισμένους λόγους «3.Η προθεσμία της ασκήσεως αναιρέσεως άρχεται από της καταχωρήσεως καθαρογεγραμμένης της τελεσιδίκου αποφάσεως εις ειδικόν επί τούτω βιβλίον, τηρούμενον υπό της Γραμματείας του Ποινικού Δικαστηρίου. Η καθαρογραφή της αποφάσεως δέον να γίνη εντός 15 ημερών επί πειθαρχική ποινή του Προέδρου του Δικαστηρίου». Η  παρ. 3   προστέθηκε  ως  άνω  από  το  άρθρο ένατο Νόμ. 969/1979 κατωτ. σελ. 145.Έναρξη ισχύος από 1.1.80. «Η καταχώριση της καθαρογραμμένης απόφασης στο ειδικό βιβλίο απαιτείται μόνο για την έναρξη της προθεσμίας άσκησης αναίρεσης και τυχόν μη καταχώριση δεν εμποδίζει την παραγραφή της ποινής». Η μέσα σε « » περίοδος προστέθηκε από την παρ. 4 του άρθρ. 20 Νόμ. 2521/1-1 Σεπτ. 1997 (ΦΕΚ Α΄ 174) Τόμ. 8 σελ. 84, 275. «4.Οι παραπάνω προθεσμίες για την άσκηση ενδίκων μέσων κατά βουλευμάτων και αποφάσεων αναστέλλονται κατά το χρονικό διάστημα από 1ης έως 31ης Αυγούστου». Η παρ. 4 προστέθηκε από το άρθρ. 19 Νόμ. 2721/3-3 Ιουν. 1999 (ΦΕΚ Α΄ 112), κατωτ. αριθ. 24. Σελ. 106,02(δ) Τεύχος 1366 Σελ. 92 Έκθεσις και λόγοι ασκήσεως του ενδίκου μέσου Άρθρ.474.-1.Επιφυλαττομένης της διατάξεως της παρ. 2 του άρθρ. 473 η άσκησις του ενδίκου μέσου γίνεται δια δηλώσεως ενώπιον του γραμματέως του εκδόντος την απόφασιν (ή το βούλευμα) δικαστηρίου ή του γραμματέως του ειρηνοδίκου ή του προϊσταμένου. Περί της δηλώσεως συντάσσεται έκθεσις υπογραφομένη υπό του δηλούντος ή του αντιπροσώπου του (άρθρ. 465, παρ. 1) και του προς ον γίνεται η δήλωσις. Ο εισαγγελεύς δύναται να δηλώση την άσκησιν·του ένδικου μέσου και τηλεγραφικώς, ότε το ένδικον μέσον θεωρείται ασκηθέν άμα τη καταθέσει του τηλεγραφήματος. Η έκθεσις, εάν γίνη ενώπιον γραμματέως άλλου, εκτός του παρά τω εκδόντι την απόφασιν δικαστηρίου, ή ενώπιον του διευθύνοντος την φυλακήν πέμπεται αυθωρεί εις τον γραμματέα τούτον. 2.Εν τη εκθέσει πρέπει να εκτίθενται και οι δι’ ους ασκείται το ένδικον μέσον λόγοι. Παραίτησις από του ενδίκου μέσου Άρθρ.475.-1.Πας διάδικος δύναται να παραιτηθή του παρ’ αυτού ασκηθέντος ενδίκου μέσου. Η παραίτησις δηλούται συμφώνως προς το άρθρ. 474, παρ. 1, δύναται δε να γίνη και επ’ ακροατηρίω προ της ενάρξεως της συζητήσεως, δια δηλώσεως καταχωριζομένης εν τοις πρακτικοίς της συνεδριάσεως. Η γενομένη παραίτησις είναι ανεπίδεκτος ανακλήσεως. 2.Ο εισαγγελεύς δεν δύναται να παραιτηθή του υπ’ αυτού ασκηθέντος ενδίκου μέσου. 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Απαράδεκτον του ενδίκου μέσου Άρθρ.476.-«1.Όταν το ένδικο μέσο ασκήθηκε από πρόσωπο που δεν είχε το δικαίωμα η εναντίον απόφασης ή βουλεύματος για τα οποία δεν προβλέπεται ή όταν ασκήθηκε εκπρόθεσμα ή χωρίς να τηρηθούν οι διατυπώσεις που ορίζονται από το νόμο για την άσκησή του, καθώς και όταν έγινε νόμιμα παραίτηση από το ένδικο μέσο ή σε κάθε άλλη περίπτωση που ο νόμος ρητά προβλέπει ότι το ένδικο μέσο είναι απαράδεκτο, το δικαστικό συμβούλιο ή το δικαστήριο (ως συμβούλιο) που είναι αρμόδιο να κρίνει σχετικά, ύστερα από πρόταση του εισαγγελέα και αφού ακούσει τους διαδίκους που εμφανιστούν, κηρύσσει απαράδεκτο το ένδικο μέσο και διατάσσει την εκτέλεση της απόφασης ή του βουλεύματος που έχει προσβληθεί και την καταδίκη στα έξοδα εκείνου που άσκησε το ένδικο μέσο. Ο εισαγγελέας οφείλει να ειδοποιήσει το διάδικο που άσκησε το ένδικο μέσο ή τον αντίκλητό του για να προσέλθει στο συμβούλιο και εκθέσει τις απόψεις του είκοσι τέσσερις τουλάχιστον ώρες πριν από την εισαγωγή της υπόθεσης στο δικαστήριο (συμβούλιο). Την ειδοποίηση ενεργεί ο γραμματέας της εισαγγελίας με οποιοδήποτε μέσο (και προφορικώς και τηλεφωνικώς) στην αναγραφόμενη στο ένδικο μέσο διεύθυνση και σημειώνει τούτο στο φάκελο της δικογραφίας». Η παρ. 1 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ. 18 άρθρ. 2 Νόμ. 2408/31 Μαΐου-4 Ιουν. 1996 (ΦΕΚ Α΄ 104) (διόρθ. σφαλμ. στο ΦΕΚ Α΄ 158/11-7–1996), Τόμ. 8, σελ. 84, 267. «2. Κατά της απόφασης που απορρίπτει το ένδικο μέσο ως απαράδεκτο επιτρέπεται μόνο αναίρεση.» Η παρ.2 αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρ.38 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. 3.Κηρυχθέντος απαραδέκτου του ενδίκου μέσου, παύουσιν αυτοδικαίως τα εν άρθρ. 469 αποτελέσματα αυτού. ΤΜΗΜΑ ΙΙ ΕΝΔΙΚΑ ΜΕΣΑ ΚΑΤΑ ΒΟΥΛΕΥΜΑΤΩΝ ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄ Έφεσις Εις τίνας επιτρέπεται Άρθρ.477.-Έφεσις κατά του βουλεύματος επιτρέπεται εις τους διαδίκους και εις τον εισαγγελέα εις τας εν τοις επομένοις άρθροις περιπτώσεις και εις ας άλλας ορίζει ειδικώς ο Νόμος. Με το άρθρ. 17 Νόμ. 1968/10–11 Οκτ. 1991 (ΦΕΚ Α΄ 150), (τόμ. 6 σελ. 104, 260, ορίστηκε ότι: Κατά του βουλεύματος του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών, που κρίνει την αίτηση για τη χορήγηση απόλυσης υπό όρο, επιτρέπεται έφεση από τον εισαγγελέα ή τον κατάδικο, εφαρμοζομένων αναλόγως των διατάξεων των άρθρ. 473 έως και 476 Κ.Π.Δ. Πότε επιτρέπεται εις τον κατηγορούμενον Άρθρο.478.- «. Το ένδικο μέσο της έφεσης επιτρέπεται στον κατηγορούμενο μόνο κατά του βουλεύματος του συμβουλίου πλημμελειοδικών, το οποίο τον παραπέμπει στο δικαστήριο για κακούργημα. Το δικαίωμα της έφεσης εκτείνεται σε όλα τα εγκλήματα που συρρέουν ή είναι συναφή, έστω και αν επιτρέπεται για ένα μόνο από αυτά. 2. (Καταργήθηκε και η αρίθμηση της πρώτης παραγράφου απαλείφθηκε από την παρ.1 άρθρ.18 Νόμ.3346/16-17 Ιουν.2005, ΦΕΚ Α΄140, κατωτ.αριθ.30). Το άρθρ.478 αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρ.39 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. (Αντί για τη σελ. 107(θ) Σελ. 107(ι) Τεύχος 1397 Σελ. 39 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.A.β.1 Εις τον εισαγγελέα Άρθρ.479.-«1. Ο εισαγγελέας πλημμελειοδικών μπορεί να προσβάλλει με έφεση τα βουλεύματα του συμβουλίου πλημμελειοδικών όταν πρόκειται για κακούργημα και το συμβούλιο: α) παραπέμπει τον κατηγορούμενο στο δικαστήριο, β) παύει προσωρινά ή οριστικά την ποινική δίωξη εναντίον του, γ) κηρύσσει απαράδεκτη την ποινική δίωξη ή δ) αποφαίνεται ότι δεν πρέπει να γίνει κατηγορία.» Η παρ.1 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.1 άρθρ.40 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. «2. Ο εισαγγελέας εφετών, είτε ο ίδιος είτε παραγγέλοντας τον εισαγγελέα πλημμελειοδικών, μπορεί να προσβάλλει με έφεση οποιοδήποτε βούλευμα του συμβουλίου πλημμελειοδικών μέσα σε προθεσμία ενός μηνός από την έκδοσή του (άρθρο 306).» Το μέσα σε « »  πρώτο εδάφιο αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ. 2 άρθρ. 40 Νόμ. 3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. Η προθεσμία αύτη και η ασκηθείσα έφεσις, δεν αναστέλλουσι την δια του προσβαλλομένου βουλεύματος διατασσομένην αποφυλάκισιν του κατηγορουμένου. Εις τον πολιτικώς ενάγοντα Άρθρ.480.-«1. Ο πολιτικώς ενάγων μπορεί να ασκήσει έφεση κατά των βουλευμάτων του συμβουλίου πλημμελειοδικών, όταν πρόκειται για κακούργημα και μόνο στις περιπτώσεις β΄, γ΄ και δ΄ της παραγράφου 1 του άρθρου 479.» Η παρ.1 αντικαταστάθηκε ως άνω  από την παρ.3 άρθρ.40 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. 2.Το δικαίωμα τούτο εφέσεως έχει ο πολιτικώς ενάγων εάν προ της εκδόσεως του βουλεύματος εδήλωσεν ότι παρίσταται ως τοιούτος και δεν απεβλήθη της ποινικής διαδικασίας (άρθρ.82–88). Αρμόδιον επί της εφέσεως δικαστήριον άρθρω 417 αναγραφόμενα πλημμελήματα, έτι δε κατά το άρθρ. 426, επί παντός άλλου επ’ αυτοφώρω πλημμελήματος ου ο δράστης δεν έχει ωρισμένην εν τω κράτει διαμονήν ως και επί παντός πλημμελήματος διαπραχθέντος υπό κρατουμένου εν φυλακή ή άλλω τόπω κρατήσεως. Η διαδικασία κατ’ απόντων και φυγοδίκων, διατηρουμένη μόνον ως προς τα πλημμελήματα, ρυθμίζεται εν τοις άρθρ. 428-431 του Σχεδίου, κατά τρόπον εν πολλοίς διάφορον του υπό των άρθρων 460-462 της ισχυούσης δικονομίας καθοριζομένου. Ούτως επιτρέπεται εις πάντα συγγενή του απόντος και αγνώστου διαμονής κατηγορουμένου όπως εμφανίζεται εις το ακροατήριον και διορίζη συνήγορον αυτού όστις τον υπερασπίζεται ωσεί ούτος ήτο παρών, αν δε δεν εξεπροσωπήθη κατ’ αυτόν τον τρόπον ο απών και αγνώστου διαμονής κατηγορούμενος και κατεδικάσθη επιτρέπεται εις αυτόν να ζητήση την ακύρωσιν της εκδοθείσης αποφάσεως, διατασσομένην, αν αποδείξη, ότι δεν ήτο αγνώστου διαμονής. Ως προς τα κακουργήματα, το Σχέδιον θεωρούν όλως άσκοπον την εν τη ισχυούση δικονομία (άρθρ. 463-474 και νόμος Γ ϠΜΔ΄ του 1911) ερήμην διαδικασίαν, εφ’ όσον η ούτω εκδιδομένη απόφασις άμα τη συλλήψει ή εμφανίσει του καταδικασθέντος ακυρούται αυτοδικαίως, δεν διατηρεί ταύτην, προβλέπον εν άρθρω 432 την αναστολήν της διαδικασίας μέχρι της συλλήψεως ή προσελεύσεως του φυγοδικούντος κατηγορουμένου. Διαρκούσης της αναστολής, αναστέλλεται και η συμπλήρωσις της παραγραφής του αξιοποίνου της πράξεως, κατά τας σχετικάς διατάξεις του Σχεδίου Ποιν. Κώδικος. Τέλος εν τω αυτώ βιβλίω το Σχέδιον περιέχει λεπτομερείς διατάξεις περί εκδόσεως εγκληματιών και των άλλων περιπτώσεων δικαστικής συνδρομής, συμπληρωμένου ούτω ουσιώδους κενού της ισχυούσης νομοθεσίας, εν τη οποία ελλείπει γενικός περί εκδόσεως νόμος. Και εν μέν τοις άρθρ. 437-442 και 456 περιέχονται οι όροι υφ’ ους δύναται να διαταχθή η έκδοσις αλλοδαπού εγκληματίου, όταν δεν υπάρχη σύμβασις περί εκδόσεως μεταξύ της Ελλάδος και του  εκζητούντος κράτους, εν δε τοις άρθρ. 443-445 καθορίζεται η τηρητέα διαδικασία, ήτις εφαρμόζεται και υφισταμένης συμβάσεως, εφ’ όσον εν αυτή δεν τίθενται ειδικοί περιορισμοί ως προς την ακολουθητέαν διαδικασίαν. Άμα τη ενάρξει της ισχύος του νέου κώδικος θα παύσωσιν ισχύοντα τα άρθρα 2-10 του νυν ρυθμίζοντος την διαδικασίαν της εκδόσεως νόμου ΒπИΘ΄ του 1904. Εν τω περί ενδίκων μέσων έκτω βιβλίω το Σχέδιον κατατάσσει συστηματικώς τας εις διάφορα μέρη της ισχυούσης δικονομίας εγκατεσπαρμένας διατάξεις περί των εν τη προδικασία και τη κυρία διαδικασία διδομένων ενδίκων μέσων. Ως τοιαύτα κατά τα άρθρ. 462 είναι μόνον η έφεσις και η αίτησις αναιρέσεως, διότι ως ήδη ελέχθη, το Σχέδιον προβλέπει την κατάργησιν του ενδίκου μέσου της ανακοπής. Η αίτησις ακυρώσεως, ην δύναται να ασκήση ο ανεκκλήτως καταδικασθείς απών κατηγορούμενος, δεν φέρει τον χαρακτήρα ενδίκου μέσου αλλ’ αντιρρήσεων κατά της εκτελέσεως. Ωσαύτως η αίτησις επαναλήψεως της διαδικασίας, ήτις εν τω άρθρ. 475 της δικονομίας χαρακτηρίζεται ως ένδικον μέσον, κατατάσσεται εν τω Σχεδίω μεταξύ των ειδικών διαδικασιών, δεδομένου ότι στρέφεται κατ’ αποφάσεως, ήτις εκτήσατο ισχύν δεδικασμένου. Εκ των καθ’ έκαστον καινοτομιών των πραγματοποιουμένων εν τω εν λόγω βιβλίω, αίτινες είναι πολυάριθμοι, σημειούμεν τας εξής ουσιωδεστέρας. 1)Το εις τον κατηγορούμενον ανήκον ένδικον μέσον δύναται να ασκήση εν ονόματι αυτού και ο παραστάς κατά την συζήτησιν συνήγορος, ως και ο νόμιμος επίτροπος του ανηλίκου ή απηγορευμένου κατηγορουμένου. 2)Ο κλητευθείς ή παρεμβάς εκουσίως κατά την συζήτησιν αστικώς υπεύθυνος δικαιούται ν’ ασκήση τα εις τον καταδικασθέντα κατηγορούμενον ανήκοντα ένδικα μέσα, ίνα αποτρέψη την εκ της καταδίκης απορρέουσιν αστικήν αυτού ευθύνην. 3)Το υπό του κατηγορουμένου ασκούμενον ένδικον μέσον εκτείνεται και εις τους συγκατηγορουμένους και όταν έτι ούτοι δεν δικαιούνται ν’ ασκήσωσι το ένδικον μέσον, εκτός εάν οι λόγοι τούτου αρμόζωσιν αποκλειστικώς εις το πρόσωπον του ασκήσαντος. 4)Τίθεται ως αρχή η ανασταλτική δύναμις του ασκηθέντος ενδίκου μέσου. Κατ’ εξαίρεσιν το ένδικον μέσον της αναιρέσεως δεν έχει κατά κανόνα ανασταλτικήν δύναμιν. 5)Η προθεσμία γενικώς των ενδίκων μέσων ωρίσθη εις πενθήμερον. Εδόθη προσέτι εις τον καταδικασθέντα το δικαίωμα, όπως ασκήση δια δηλώσεώς του προς τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου εντός εικοσαημέρου προθεσμίας, το ένδικον μέσον της αναιρέσεως κατά της καταδικαστικής αποφάσεως ή και να συμπληρώση την εντός της πενθημέρου ασκηθείσαν δι’ εκθέσεως παρά τω γραμματεί αίτησιν αναιρέσεως, όταν αύτη δεν περιέχη ωρισμένους λόγους (άρθρ. 473). Το δικαίωμα τούτο παρεσχέθη, διότι πολλάκις δεν έχει συνταχθή εντός της πενθημέρου προθεσμίας η προσβαλλομένη απόφασις και τα πρακτικά και δεν δύναται να γνωρίζη ο κατηγορούμενος τας παρεχούσας λόγον προς αναίρεσιν πλημμελείας της αποφάσεως. Η πρότασις προσθέτων λόγων δύναται να γίνη εντός 15 ημερών από της κατά τινα των ανωτέρω τρόπων ασκήσεως της αναιρέσεως (άρθρ. 485). Σελίς 17 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 6)Το ένδικον μέσον της εφέσεως κατά βουλεύματος παρεσχέθη και κατά του παραπέμποντος τον κατηγορούμενον επί πλημμελήματι, καθ’ ου ο νόμος απειλεί ποινήν φυλακίσεως τουλάχιστον ενός έτους (άρθρ. 478), ενώ κατά την ισχύουσιν δικονομίαν δεν επιτρέπεται ανακοπή κατά των επί πλημμελήματι παραπεμπτικών βουλευμάτων. Χορηγείται δε και εις τον τρίτον, τον υποβαλόντα εις το συμβούλιον των πλημμελειοδικών τας επί των κατασχεθέντων πειστηρίων αξιώσεις του, εις ον επίσης παρέχεται σχετικώς και το ένδικον μέσον της αναιρέσεως (άρθρ. 310 §2 και 482). 7)Η κατά της αποφάσεως έφεσις ρυθμίζεται επί τη βάσει των σχετικών διατάξεων του ισχύοντος νόμου 2501 του 1940, ου το σχέδιον συνέταξεν η Αναθεωρητική Επιτροπή του Κώδικος Ποινικής Δικονομίας. Παρεσχέθη δε το ένδικον τούτο μέσον κατά του περί αποδόσεως των κατεσχημένων πειστηρίων μέρος της αποφάσεως και εις τον κατά την συζήτησιν παραστάντα και διεκδικήσαντα τας επ’ αυτών αξιώσεις του τρίτον (άρθρ. 492). 8)Οι λόγοι αναιρέσεως ορίζονται οι αυτοί κατά των αποφάσεων πάντων των ποινικών δικαστηρίων, παρέχονται δε εις πάντας τους διαδίκους, ως και η υπέρβασις εξουσίας, ης αι περιπτώσεις ορίζονται ενδεικτικώς (άρθρ. 484 και 510). 9)Δοθέντος ότι το ένδικον μέσον της αναιρέσεως κατά του βουλεύματος του δικαστικού συμβουλίου ανήκει εις την προδικασίαν, εκρίθη προσήκον και συμβάλλον εις την επιβαλλομένην ταχυτέραν περάτωσιν αυτής, όπως ο Άρειος Πάγος εξετάζων αυτεπαγγέλτως και τους μη προβαλλομένους υπό του αναιρεσείοντος λόγους αναιρέσεως του βουλεύματος (άρθρ. 484 §3), αποφαίνεται επί της αιτήσεως αναιρέσεως ταύτης εν συμβουλίω, εφαρμοζομένων αναλόγως των διατάξεων περί της ενώπιον των δικαστικών συμβουλίων διαδικασίας (άρθρ. 485 §2). Άξιοι ιδιαιτέρας μνείας είναι ωσαύτως αι εν τω ογδόω βιβλίω διατάξεις αι αναφερόμεναι εις την εκτέλεσιν των ποινικών αποφάσεων, δι’ ων λύονται πολυάριθμα ζητήματα, άτινα εγεννήθησαν εις την πράξιν λόγω της ατελείας των επί του θέματος τούτου ορισμών της ισχυούσης δικονομίας. Ούτω εν άρθρω 546 τίθεται ο κανών ότι μόνον η αμετάκλητος καταδικαστική απόφασις, η μη υποκειμένη δηλαδή εις ουδέν ένδικον μέσον, είναι εκτελεστή, καταργουμένων των εν άρθροις 351, 405 και 459 της δικονομίας διακρίσεων. Εν τω αυτώ κεφαλαίω καθορίζεται επιμελεία τίνος εκτελείται η απόφασις, ως και τα της εκτελέσεως πλειόνων αποφάσεων κατά του αυτού προσώπου. Εν τω επομένω κεφαλαίω ρυθμίζονται λεπτομερώς τα της αναβολής και διακοπής της εκτελέσεως της ποινής, εν συνεχεία δε ο τρόπος επιλύσεως των αμφιβολιών και αντιρρήσεων περί την εκτέλεσιν περί του οποίου ουδέν αναφέρει η ισχύουσα δικονομία. Τέλος αναφέρομεν τας εν άρθρω 572 διατάξεις, δι’ ων ρυθμίζονται τα της εποπτείας της εκτελέσεως της στερητικής της ελευθερίας ποινής υπό του εισαγγελέως κατά τρόπον σύμφωνον προς την αποστολήν του εισαγγελέως, ως επόπτου της εκτελέσεως των ποινών, και μη θίγοντα την αυτοτέλειαν των διευθυνόντων τα σωφρονιστικά καταστήματα υπαλλήλων, απολύτως δε δικαιολογούμενον εκ της κατά τα τελευταία έτη λίαν σημαντικής υπηρεσιακής εξελίξεως αυτών. Ούτως, η εποπτεία του εισαγγελέως και η υπ’ αυτού επίσκεψις των φυλακών σκοπόν κυρίως έχει τον έλεγχον της συμφώνως προς τους νόμους εκτίσεως της ποινής και την διαπίστωσιν ενδεχομένων θιγουσών τα όρια του ποινικού νόμου, παραβάσεων, ενισχύουσα ούτω και τον κρατούμενον εις την πεποίθησιν ην πρέπει να έχη ότι δεν θέλει γίνη αντικείμενον υπερβασιών του σωφρονιστικού προσωπικού. Σελίς 18 ΙΙΙ Δια του άρθρου 590 του ενδεκάτου βιβλίου καθορίζεται ως χρόνος ενάρξεως της ισχύος του Κώδικος Ποινικής Δικονομίας η 1η Σεπτεμβρίου 1950, ότε τίθεται εν ισχύϊ και ο Ποινικός Κώδιξ. Το μεσολαβούν χρονικόν διάστημα κρίνεται αναγκαίον δια να κατατοπισθή επί των νέων διατάξεων ο νομικός κόσμος της Χώρας και δη οι μέλλοντες να εφαρμόσουν αυτάς δικασταί και δικηγόροι. Δια του άρθρου 591 καταργείται η ισχύουσα ποινική δικονομία ως και οι λοιποί εν τω άρθρω τούτω αναφερόμενοι δικονομικοί νόμοι, οίτινες αφορούν θέματα ρυθμιζόμενα υπό του εισαγομένου Κώδικος. Η έννοια του όρου «θέματα» είναι οία αναπτύσσεται εν τω Εισ. Νόμω του ποιν. Κώδικος. Κατ’ εξαίρεσιν, δια του άρθρ. 592 διατηρούνται εν ισχύϊ ωρισμένοι δικονομικοί νόμοι δι’ ων, κατά παρέκκλισιν των γενικών δικονομικών διατάξεων, εθεσπίσθησαν ειδικοί κανόνες αφορώντες ωρισμένας κατηγορίας ατόμων ή την δίωξιν ωρισμένων αδικημάτων. Διατηρούνται ωσαύτως εν ισχύϊ δια μεν του άρθρ. 593 δικονομικαί διατάξεις νεωτάτων τινών νόμων, αι οποίαι είναι προσωρινής ισχύος και αναφέρονται εις την καταστολήν της μη εισέτι οριστικώς τερματισθείσης ανταρσίας, δια δε του άρθρ. 594 ωρισμέναι διατάξεις νόμων προσδίδουσαι την ιδιότητα ειδικών ανακριτικών υπαλλήλων και δημοσίων κατηγόρων εις τους δασικούς, λιμενικούς, σιδηροδρομικούς και άλλους υπαλλήλους. Εν τω άρθρω 595, προς αποφυγήν ενδεχομένων αμφιβολιών, καθορίζεται ρητώς ότι αι διατάξεις του εισαγομένου κώδικος εφαρμόζονται εν τη διώξει πάσης αξιοποίνου πράξεως, είτε δηλαδή αύται προβλέπονται υπό του ποιν. κώδικος είτε και υπό ειδικών νόμων. Η §1 του άρθρ. 596 αποτελεί εφαρμογήν των γενικώς παραδεδεγμένων αρχών ως προς τα χρονικά όρια της ισχύος των δικανομικών νόμων, συμφώνως προς τας οποίας η διαδικασία χωρεί κατά τον νόμον όστις ισχύει καθ’ ον χρόνον επιχειρήται η διαδικαστική πράξις και συνεπώς ότι αι μεν διαδικαστικαί πράξεις αι οποίαι επιχειρήθησαν υπό το κράτος του παλαιού νόμου είναι ισχυραί, το δε ατέλεστον μέρος της διαδικασίας θα γίνη συμφώνως τω νέω νόμω. Λαμβανομένου υπ’ όψιν ότι κατ’ εφαρμογήν των ανωτέρω αρχών, άμα τη ισχύϊ του νέου κώδικος θα ισχύσουν αι υπό τούτου τασσόμεναι προθεσμίαι, εν §2 του αυτού Άρθρ.39.-Αι διατάξεις του άρθρ. 38 εφαρμόζονται και εις τας ενώπιον της διοικητικής και πειθαρχικής δικαιοδοσίας υποθέσεις. Υποχρέωσις Ιδιωτών Άρθρ.481.-1.Επί της εφέσεως αποφαίνεται το συμβούλιον των εφετών, προτάσει του παρ’ αυτώ εισαγγελέως, συμφώνως προς τα άρθρ. 316, 318 και 319. 2.Εάν το προσβαλλόμενον βούλευμα εξεδόθη ακύρως, το συμβούλιον των εφετών, ακυρούν τούτο, κρατεί παρ’ εαυτώ την υπόθεσιν και αποφασίζει συμφώνως προς την παρ. 1. Σελ. 108(ι) Τεύχος 1397 Σελ. 40 9.A.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄ Αίτησις αναιρέσεως Πότε επιτρέπεται στους διαδίκους Άρθρ.482.-«1. Ο κατηγορούμενος έχει δικαίωμα να ζητήσει την αναίρεση του βουλεύματος όταν: α) τον παραπέμπει στο ακροατήριο για κακούργημα. Σε εγκλήματα που συρρέουν ή είναι συναφή, ο κατηγορούμενος μπορεί να ζητήσει την αναίρεση για όλα, έστω και αν το ένδικο αυτό μέσο επιτρέπεται μόνο για ένα από αυτά και β) παύει προσωρινά την ποινική δίωξη εναντίον του.» Η παρ.1 αντικαταστάθηκε ως άνω  από την παρ.1 άρθρ.41 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28 2. (Καταργήθηκε και η παρ.(3) αριθμήθηκε ως παρ.2 από την παρ.2 άρθρ.18 Νόμ.3346/16-17 Ιουν.2005, ΦΕΚ Α΄140, κατωτ.αριθ.30). 2(3).Επιληφθέντος του συμβουλίου των εφετών, συμφώνως τω άρθρ. 317, εις αναίρεσιν υπόκειται μόνον το παρ’ αυτού εκδοθέν βούλευμα εις τας εν τη παρ. 1 περιπτώσεις. Εκ μέρους του εισαγγελέως Άρθρ.483.-1.Ο εισαγγελεύς των πλημμελειοδικών δύναται να ζητήση την αναίρεσιν του βουλεύματος, όταν παραπέμπη τον κατηγορούμενον επί κακουργήματι, όταν αποφαίνηται ότι δεν πρέπει να γίνη κατηγορία και όταν παύη προσωρινώς ή οριστικώς την ποινικήν δίωξιν ή κηρύσση απαράδεκτον ταύτην. 2.Το αυτό δικαίωμα έχει και ο εισαγγελεύς των εφετών ως προς τα βουλεύματα του συμβουλίου των εφετών. «3. Ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου μπορεί να ζητήσει την αναίρεση οποιουδήποτε βουλεύματος με σχετική δήλωση στο γραμματέα του Αρείου Πάγου, μέσα στην προθεσμία που ορίζεται από την παράγραφο 2 του άρθρου 479, το δεύτερο εδάφιο της οποίας εφαρμόζεται και σε αυτήν την περίπτωση. Μετά την προθεσμία αυτή ο ίδιος εισαγγελέας μπορεί να ασκήσει αναίρεση του βουλεύματος υπέρ του νόμου και για οποιαδήποτε παράβαση των διατάξεων που αφορούν την προδικασία χωρίς να βλάπτονται τα δικαιώματα των διαδίκων.» Η παρ.3 αντικαταστάθηκε ως άνω  από την παρ.2 άρθρ.41 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28 Λόγοι αναιρέσεως Άρθρ.484.-1.Λόγοι αναιρέσεως του βουλεύματος είναι μόνον: α)η απόλυτος ακυρότης (άρθρ. 171 αριθ. 1), β)η εσφαλμένη εφαρμογή ή ερμηνεία της εν τω βουλεύματι εφαρμοσθείσης ουσιαστικής ποινικής διατάξεως, γ)η παραβίασις του δεδικασμένου (άρθρ. 57), δ)(Καταργήθηκε από την παρ.1 άρθρ.42 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 ,ΦΕΚ Α΄165, κατωτ.αριθ.28), δ(ε)η έλλειψις της κατά το  άρθρ. 139 επιβεβλημένης ειδικής αιτιολογίας, ε(ς)η παρά τον νόμον (άρθρ. 476) απόρριψις της εφέσεως κατά του βουλεύματος ως απαραδέκτου και στ(ζ)η υπέρβασις εξουσίας υπάρχει δ’ υπέρβασις όταν το συμβούλιον ήσκησε δικαιοδοσίαν μη παρεχομένην αυτώ υπό του νόμου, ιδία δε όταν απεφήνατο επί υποθέσεως μη υπαγομένης εις την δικαιοδοσίαν του ή έλυσε προκαταρκτικόν  ζήτημα υπαγόμενον κατά ρητήν διάταξιν νόμου εις την αποκλειστικήν αρμοδιότητα των πολιτικών δικαστηρίων ή απεφήνατο πέραν της κατά τα άρθρ. 307, 309 και 318 εξουσίας αυτού ή τέλος, παρέπεμψεν εις δίκην τον κατηγορούμενον επί εγκλήματι, δι’ ο δεν υπεβλήθη εγκύρως η κατά νόμον απαιτουμένη δια την ποινικήν δίωξιν έγκλησις ή αίτησις (άρθρ. 41 και 50), ή δι’ ο δεν εδόθη η κατά το άρθρ. 54 άδεια διώξεως ή δι’ ο δεν επετράπη ρητώς η έκδοσις (άρθρ 438). Οι περίπτ.(ε), (στ) και (ζ) αναριθμήθηκαν σε περίπτ.(δ),(ε) και (στ) αντίστοιχα από την παρ.1 άρθρ.42 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28 2.(Καταργήθηκε από την παρ.2 άρθρ.42 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28 2.(3)«Αν η αίτηση για αναίρεση είναι εμπρόθεσμη και νομότυπη, ο Άρειος Πάγος εξετάζει και αυτεπαγγέλτως τους πιο πάνω λόγους αναίρεσης. Το άρθρο 318 εφαρμόζεται αναλόγως και στην περίπτωση αυτή.» Η παρ.3 αναριθμήθηκε σε παρ.2 και αντικαταστάθηκε ως άνω  από την παρ.3 άρθρ.42 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28 Συζήτησις της αναιρέσεως Άρθρ.485.-«1.Επί της αιτήσεως αναιρέσεως κατά βουλεύματος αποφαίνεται εν συμβουλίω το ποινικόν τμήμα του Αρείου Πάγου εν τριμελεί συνθέσει μετ’ έγγραφον πρότασιν του παρ’ αυτώ εισαγγελέως, εφαρμοζομένων αναλόγως των άρθρ. 308 παρ. 2, 309 παρ. 2, 318 εδάφ. β, 476 παρ. 1 και 3, ως η παρ. 1 αντικατεστάθη δια του άρθρ. 10 του Α.Ν. 230/67, 513 παρ. 1 εδαφ. α΄, 515 παρ. 3, 516 έως 519, 522, 523 και 524 παρ. 1 εδάφιον πρώτον. Με το άρθρ.43 Νόμ.3160 /24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28, ορίστηκε ότι: Το δεύτερο εδάφιο της άνω παραγράφου αντικαθίσταται ως εξής: «Τα άρθρα 308 παρ. 2, 309 παρ. 2, 476 παρ. 1 και 3, 513 παρ. 1 εδ. α΄, 515 παρ. 3 εδάφιο πρώτο, 516 έως 519, 522, 523 και 524 παρ. 1 εδάφιο πρώτο εφαρμόζονται αναλόγως.» (Αντί για τη σελ. 109(ι) Σελ. 109(ια) Τεύχος 1397 Σελ. 41 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.A.β.1 2.Πρόσθετοι λόγοι αναιρέσεως κατά βουλευμάτων εκτός των διαλαμβανομένων, εν τη οικεία εκθέσει, δεν δύναται να προταθούν υπό του αναιρεσείοντος. 3.Επί αιτήσεως του κατηγορουμένου, δι’ αυτοπρόσωπον εμφάνισιν και ακρόασιν αυτού ενώπιον του κατά την παρ. 1 συμβουλίου, αποφαίνεται το συμβούλιον τούτο, το βραδύτερον εντός τριών ημερών από της υποβολής της αιτήσεως, μετ’ έγγραφον πρότασιν του παρ’ αυτώ εισαγγελέως. 4.Εάν η κατά την προηγουμένην παράγραφον αίτησις γίνη δεκτή το συμβούλιον ορίζει ρητήν ημέραν, ουχί όμως πέραν του οκταημέρου, ακροάσεως του αιτούντος, καθ’ ην καλούνται προ είκοσι τεσσάρων τουλάχιστον ωρών, όπως παραστούν και ακουσθούν ο αιτών και οι λοιποί διάδικοι». Το  άρθρ. 485   τροποποιηθέν  δια  του  άρθρ. 17 Ν.Δ. 2493/1953, αντικατεστάθη ως άνω, δια του άρθρ. 16 του Ν.Δ. 1160/1972 (κατωτ. αριθ. 9). ΤΜΗΜΑ ΙΙΙ ΕΝΔΙΚΑ ΜΕΣΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄ Έφεσις Κατά της αθωωτικής αποφάσεως Άρθρ.486.-"Έφεσιν κατά της αθωωτικής αποφάσεως του πταισματοδικείου, του μονομελούς και του τριμελούς πλημμελειοδικείου και του εφετείου επί πλημμελήματι (άρθρ. 111 αριθ. 6 και 116) δύναται να ασκήσωσι: α)ο κατηγορούμενος, μόνον αν ηθωώθη λόγω εμπράκτου μετανοίας ή δι’ αιτιολογίας θιγούσης άνευ ανάγκης την υπόληψιν αυτού, β)ο πολιτικώς ενάγων και ο μηνυτής ή εγκαλών εάν κατεδικάσθησαν εις αποζημίωσιν και τα έξοδα κατά το άρθρ. 71 και μόνον δια το κεφάλαιον τούτο και γ)ο εισαγγελεύς των πλημμελειοδικών κατά των αποφάσεων των πταισματοδικείων και των πλημμελειοδικείων (τριμελών και μονομελών) και του Δικαστηρίου ανηλίκων, παρ’ οις διατελεί, και ο των εφετών κατά των αποφάσεων του παρ’ ω διατελεί εφετείου (άρθρ. 111 αριθ. 6 και 116) και εντός προθεσμίας 10 ημερών των αποφάσεων των πλημμελειοδικείων εν γένει της περιφερείας του». Το άρθρ. 486 αντικατεστάθη ως άνω δια του Άρθρ.40.-1.Και ιδιώται προσέτι οφείλουσι κατά τας εν τω Νόμω ωρισμένας περιπτώσεις, λαβόντες γνώσιν εξ ιδίας αντιλήψεως αξιοποίνου πράξεως διωκομένης εξ επαγγέλματος, να αναγγείλωσι ταύτην εις τον εισαγγελέα των πλημμελειοδικών ή οιονδήποτε ανακριτικόν υπάλληλον εγγράφως δι’ εγχειρήσεως αναφοράς ή προφορικώς, συντασσομένης εκθέσεως. 2.Εις την αναφοράν ή την προφορικήν δήλωσιν πρέπει να αναγράφωνται πάσαι αι λεπτομέρειαι, αι αφορώσαι εις την πράξιν, του πράξαντας και τας αποδείξεις. 3.Μεταξύ πολλών λαβόντων γνώσιν έκαστος υποχρεούται ιδιαιτέρως. Αίτησις διώξεως άρθρ. 13 Α.Ν.230/1967 (τόμ. 8 σελ. 84, 81). Σελ. 110(ια) Τεύχος 1397 Σελ. 42 «2.Έφεση κατά της αθωωτικής απόφασης του μεικτού ορκωτού δικαστηρίου της περιφέρειας όπου ασκεί τα καθήκοντά του και του τριμελούς εφετείου για κακουργήματα μπορεί να ασκήσει ο εισαγγελέας εφετών, εφόσον η απόφαση δεν είναι ομόφωνη και το μέλος ή τα μέλη που μειοψήφισαν είχαν τη γνώμη ότι ο κατηγορούμενος έπρεπε να κηρυχθεί ένοχος για πράξη που τιμωρείται σε βαθμό κακουργήματος». Η παρ. 2 αντικαταστάθηκε ως άνω από την περίπτ. α΄ παρ. 19 άρθρ. 2 Νόμ. 2408/31 Μαΐου–4 Ιουν. 1996 (ΦΕΚ Α΄ 104) (διόρθ. σφαλμ. στο ΦΕΚ Α΄ 158/11–7–1996), Τόμ. 8, σελ. 84, 267. «3.Η άσκηση έφεσης από τον εισαγγελέα πρέπει να αιτιολογείται ειδικά και εμπεριστατωμένα στη σχετική έκθεση (άρθρ. 498), άλλως η έφεση απορρίπτεται ως απαράδεκτη». Η παρ. 3 προστέθηκε από την περίπτ. β΄ παρ. 19 άρθρ. 2 Νόμ. 2408/31 Μαΐου–4 Ιουν. 1996 (ΦΕΚ Α΄ 104) (διόρθ. σφαλμ. στο ΦΕΚ Α΄ 158/11–7–1996), Τόμ. 8, σελ. 84, 267. Για τις εφέσεις που έχουν ασκηθεί χωρίς να συντρέχουν οι προϋποθέσεις του παρόντος άρθρ. 486, βλ. εδάφ. δ΄ παρ. 19, άρθρ. 2 Νόμ. 2408/96, τόμ. 8, σελ. 84, 267, (Διόρθ. Σφαλμ. στο ΦΕΚ Α΄ 158/961), όπως αντικαταστάθηκε από την παρ. 11 άρθρ. 2 Νόμ. 2479/6–6 Μαΐου 1997, (ΦΕΚ Α΄ 67), τόμ. 8, σελ. 84, 274. 9.A.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Κατά της κηρυττούσης αναρμοδιότητα  αποφάσεως Άρθρ.487.-Εις τον κατηγορούμενον και τον εισαγγελέα επιτρέπεται έφεσις κατά της αποφάσεως, δι’ ης το δικαστήριον, κηρύσσον εαυτό αναρμόδιον καθ’ ύλην, παραπέμπει την υπόθεσιν εις το αρμόδιον δικαστήριον ή τον εισαγγελέα (άρθρ. 120). Κατά της καταδικαστικής αποφάσεως α΄.Υπό του πολιτικώς ενάγοντος Άρθρ.488.-«Στον πολιτικώς ενάγοντα επιτρέπεται έφεση εναντίον της καταδικαστικής απόφασης αλλά μόνο κατά του μέρους που απέρριψε την αγωγή του επειδή δεν στηρίζεται στο νόμο ή του επιδίκασε χρηματική ικανοποίηση ή αποζημίωση, αν το ποσό που ζητήθηκε συνολικά, σε κάθε περίπτωση υπερβαίνει: α) το ποσό των εκατό ευρώ, αν η έφεση προσβάλλει απόφαση του πταισματοδικείου β) το ποσό των διακοσίων πενήντα ευρώ, αν προσβάλλει απόφαση του μονομελούς πλημμελειοδικείου ή του μονομελούς δικαστηρίου των ανηλίκων γ) το ποσό των πεντακοσίων ευρώ, αν προσβάλλει απόφαση του τριμελούς πλημμελειοδικείου ή του τριμελούς δικαστηρίου των ανηλίκων.» Το άρθρ. 488 αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρ.44 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28 β΄.Υπό του κατηγορουμένου και του  εισαγγελέως Άρθρ.489.-«1. Εκείνος που καταδικάστηκε και ο εισαγγελέας ή ο δημόσιος κατήγορος έχουν δικαίωμα να ασκήσουν έφεση: α) κατά της απόφασης του πταισματοδικείου και του ειρηνοδικείου (άρθρο 116) αν με αυτήν ο κατηγορούμενος καταδικάστηκε σε κράτηση περισσότερο από οκτώ ημέρες ή σε πρόστιμο πάνω από τετρακόσια ευρώ ή σε αποζημίωση ή σε χρηματική ικανοποίηση προς τον πολιτικώς ενάγοντα πάνω από εκατό ευρώ συνολικά β) κατά της απόφασης του μονομελούς πλημμελειοδικείου αν με αυτήν καταδικάστηκε ο κατηγορούμενος σε φυλάκιση πάνω από εξήντα ημέρες ή σε χρηματική ποινή πάνω από χίλια ευρώ ή αν επιδικάστηκε εναντίον του οποιαδήποτε αποζημίωση και ικανοποίηση πάνω από διακόσια πενήντα ευρώ συνολικά ή αν καταδικάστηκε σε οποιαδήποτε ποινή που συνεπάγεται τις στερήσεις και τις ανικανότητες που ορίζονται στην επόμενη περίπτωση (στοιχείο γ΄) ή ακόμα αν συνεπάγεται την έκτιση άλλης ποινής φυλάκισης που είχε ανασταλεί και είναι μεγαλύτερη από εξήντα ημέρες ή συνεπάγεται τα ίδια αποτελέσματα γ) κατά της απόφασης του τριμελούς πλημμελειοδικείου και της απόφασης του εφετείου για πλημμελήματα (άρθρα 111 αρ. 7 και 116) αν με αυτή καταδικάστηκε ο κατηγορούμενος σε ποινή φυλάκισης πάνω από τέσσερις μήνες ή σε χρηματική ποινή πάνω από χίλια πεντακόσια ευρώ ή σε οποιαδήποτε ποινή που συνεπάγεται στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων ή  έκπτωση από δημόσια δημοτική ή κοινοτική υπηρεσία ή ανικανότητα διορισμού σε αυτήν ή σε ποινή που συνεπάγεται έκτιση άλλης ποινής τεσσάρων μηνών και πάνω που είχε ανασταλεί ή που συνεπάγεται τις παραπάνω στερήσεις και ανικανότητες ή σε αποζημίωση και χρηματική ικανοποίηση προς τον πολιτικώς ενάγοντα πάνω από πεντακόσια ευρώ συνολικά "δ) κατά της απόφασης του μονομελούς και τριμελούς δικαστηρίου ανηλίκων, με την οποία καταδικάστηκε ο ανήλικος σε περιορισμό σε ειδικό κατάστημα κράτησης νέων, ε) κατά της απόφασης του μονομελούς ή τριμελούς δικαστηρίου ανηλίκων με την οποία ο ανήλικος που κατά την τέλεση της πράξης είχε συμπληρώσει το δέκατο τρίτο έτος, δικάστηκε όμως μετά τη συμπλήρωση του δέκατου όγδοου έτους της ηλικίας του, καταδικάστηκε κατά το άρθρο 130 του Ποινικού Κώδικα σε ποινή στερητική της ελευθερίας μεγαλύτερη από τις ποινές που προβλέπονται στα εδάφια β΄ και γ΄". στ) κατά της απόφασης του μεικτού ορκωτού δικαστηρίου και του τριμελούς εφετείου με την οποία καταδικάστηκε ο κατηγορούμενος σε ποινή στερητική της ελευθερίας διάρκειας τουλάχιστον δύο ετών για κακούργημα ή τουλάχιστον ενός έτους για πλημμέλημα.» Η παρ.1 αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρ.45 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. Οι μέσα σε «» περίπτ.δ και ε αντικαταστάθηκαν ως άνω από την παρ.5 άρθρ.4 Νόμ.3189/1721 Οκτ.2003 (ΦΕΚ Α΄243), κατωτ.αριθ.29. 2.Εν τη περιπτώσει του άρθρ. 38 του Ποινικού Κώδικος το εκκλητόν ρυθμίζεται εκ του μεγέθους της κατά την παρ. 3 αυτού προσδιορισθείσης ποινής. 3.Μετατραπείσης της στερητικής της ελευθερίας ποινής εις χρηματικήν, το εκκλητόν ρυθμίζεται α)εκ της μετατραπείσης ποινής φυλακίσεως ή κρατήσεως ή β)εκ της αντικαταστάσης ταύτην χρηματικής ποινής, εάν το ποσόν ταύτης καθιστά την απόφασιν εκκλητήν κατά την παρ. 1 εδάφ. α, β, και γ του παρόντος άρθρου». Το άρθρ. 489 ως ετροποποιήθη και συνεπληρώθη δια του άρθρ. 7 Α.Ν. 1623/1951 (κατωτ. σελ. 167) και του άρθρ. 18 Ν.Δ. 2493/1953 (τόμ. 8 σελ. 84, 01) αντικατεστάθη ως άνω, δια του άρθρ. 18 του Ν.Δ. 1160/1972 (κατωτ. αριθ.9). (Αντί για τη σελ.111(ια) Σελ. 111(ιβ) Τεύχος 1366 Σελ. 97 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας γ)Ιδίως υπό του εισαγγελέως Άρθρ.490.-1.Και εκτός των εν τω άρθρ. 489 περιπτώσεων, ο εισαγγελεύς των πλημμελειοδικών δύναται να εκκαλή πάσαν καταδικαστικήν απόφασιν των πταισματοδικείων και των μονομελών πλημμελειοδικείων της περιφερείας του, ο δε εισαγγελεύς των εφετών πάσαν ομοίαν των μονομελών και τριμελών πλημμελειοδικείων και των δικαστηρίων ανηλίκων της περιφερείας του εφετείου, εντός προθεσμίας δέκα ημερών από της δημοσιεύσεως της αποφάσεως είτε υπέρ είτε κατά του καταδικασθέντος. «2.Ο εισαγγελεύς εφετών δύναται να εκκαλή πάσαν καταδικαστικήν απόφασιν του μικτού ορκωτού δικαστηρίου και του πενταμελούς εφετείου της περιφερείας του παρ’ ω διατελεί εφετείου, είτε υπέρ κατά του καταδικασθέντος, εντός προθεσμίας 15 ημερών από της δημοσιεύσεως της αποφάσεως». Η παρ. 2 προστέθηκε ως άνω από το άρθρο δωδέκατο Νόμ. 969/1979 κατωτ. σελ. 145. Έναρξη ισχύος 1.1.80. Έφεσις επί συρροής εγκλημάτων Άρθρ.491.-Επί συρρεόντων εγκλημάτων δια της αυτής εκδικασθέντων αποφάσεως, δια το εκκλητόν ταύτης λαμβάνεται υπ’ όψιν η επιβληθείσα συνολική ποινή, η δε γενομένη έφεσις εκτείνεται εις πάντα τα συρρέοντα εγκλήματα. Εάν τα συρρέοντα εγκλήματα εξεδικάσθησαν κεχωρισμένως εκδοθεισών πλειόνων αποφάσεων, η δε συνολική ποινή καθωρίσθη πριν ή αύται καταστώσι πάσαι αμετάκλητοι, η ποινή αύτη λαμβάνεται υπ’ όψιν δια το εκκλητόν της προσδιορισάσης ταύτην αποφάσεως, ασκηθείσης δι’ εφέσεως κατ’ αυτής, θεωρούνται συνεκκληθείσαι και εκ των κατ’ ιδίαν αποφάσεων αι μη καταστάσαι αμετάκλητοι, και εάν έτι απηγγέλθησαν ανεκκλήτως ή παρήλθεν η προς έφεσιν αυτών προθεσμία. Κατά του περί αποδόσεως ή δημεύσεως  μέρους της αποφάσεως Άρθρ.492.-Κατά του περί αποδόσεως των αφαιρεθέντων και πειστηρίων και περί δημεύσεως μέρους πάσης αποφάσεως επιτρέπεται έφεσις εις τον κατηγορούμενον, τον πολιτικώς ενάγοντα και τον τρίτον ου τας αξιώσεις έκρινεν η απόφασις (άρθρ. 310 παρ. 2 και 373). Επί συναφών εγκλημάτων Άρθρ.493.-Επί συναφών εγκλημάτων η έφεσις εκτείνεται εις πάντα ταύτα και όταν δι’ εν μόνον εκ τούτων επιτρέπεται. Αντέφεσις Άρθρ.41.-Εις ας περιπτώσεις ο Νόμος ορίζει ότι απαιτείται αίτησις αρχής τινος, όπως ασκηθή η ποινική δίωξις, η αίτησις αύτη γίνεται εις πάντα εκπρόσωπον της εισαγγελικής αρχής, εγγράφως ή προφορικώς, συντασσομένης εκθέσεως. Μήνυσις αξιοποίνων πράξεων Άρθρ.494.-(Καταργήθηκε από το άρθρ.46 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 ,ΦΕΚ Α΄165, κατωτ.αριθ.28). Προθεσμία και διατυπώσεις αντεφέσεως Άρθρ.495.-.-(Καταργήθηκε από το άρθρ.46 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 ,ΦΕΚ Α΄165, κατωτ.αριθ.28). Αποτελέσματα αντεφέσεως Άρθρ.496.-(Καταργήθηκε από το άρθρ.46 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 ,ΦΕΚ Α΄165, κατωτ.αριθ.28). Ανασταλτική δύναμις εφέσεως Άρθρ.497.-1.Μόνον η εμπροθέσμως και προσηκόντως ασκηθείσα έφεσις έχει την εν άρθρ. 471 ανασταλτικήν δύναμιν, αλλ’ ουχί και η προς άσκησιν της εφέσεως προθεσμία. 2.Εάν δια της καταδικαστικής αποφάσεως κατεγνώσθη φυλάκισις έξ μηνών και επέκεινα ή εάν ο καταδικασθείς διετέλει εν προφυλακίσει ή εάν η προσβαλλομένη απόφασις, παραπέμπη τον κατηγρούμενον εις το κακουργιοδικείον, το κατά το άρθρ. 471 ανασταλτικόν αποτέλεσμα της υπό του κατηγορουμένου ασκουμένης εφέσεως απόκειται εις την κρίσιν του δικάσαντος δικαστηρίου, αποφαινομένου αμετακλήτως και αμέσως μετά την απαγγελίαν της αποφάσεως, είτε αυτεπαγγέλτως είτε κατόπιν δηλώσεως του κατηγορουμένου ότι θέλει ασκήσει έφεσιν. Το δικαστήριον δύναται εν τη περιπτώσει ταύτη να εξαρτήση το ανασταλτικόν αποτέλεσμα της εφέσεως και εκ της υπό του εκκαλούντος καταβολής χρηματικής εγγυήσεως, διεπομένης υπό των άρθρ. 296, 297 και 302–304, εφαρμοζομένων αναλόγως. Η διάταξις του άρθρ. 294 παρ. 1 εφαρμόζεται και εν προκειμένω. Η εγγύησις δίδεται δια την εμφάνισιν του εκκαλούντος κατά την συζήτησιν της εφέσεως και την υποβολήν εαυτού, εις την εκτέλεσιν της αποφάσεως του εφετείου. Το ανασταλτικόν αποτέλεσμα ως προς τας παρεπομένας στερήσεις δικαιωμάτων, εκπτώσεις και ανικανότητας επέρχεται πάντοτε, μη εξαρτώμενον εκ της κρίσεως του δικαστηρίου. «Στις περιπτώσεις αυτής της παραγράφου το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, αναβάλλοντας την εκδίκαση της έφεσης, μπορεί είτε αυτεπαγγέλτως είτε έπειτα από αίτηση του εισαγγελέα ή του κατηγορουμένου να διατάξει ταυτοχρόνως με την αναβλητική του απόφαση την αναστολή της εκτελέσεως της προσβαλλόμενης απόφασης με τον όρο της καταβολής χρηματικής εγγύησης και αν ακόμη η προσβαλλόμενη απόφαση δεν χορήγησε ανασταλτικό αποτέλεσμα στην κρινόμενη έφεση». Το μέσα σε « » εδάφιο αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ. 5 του άρθρ. 13 του Νόμ. 1941/18–18 Μαρτ. 1991 (ΦΕΚ Α΄ 41), Τόμ. 6Β, σελ. 667. (Αντί για τη σελ. 112,01(θ) Σελ. 112,01(ι) Τεύχος 1366 Σελ. 99 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 3.Αι διατάξεις των παρ. 1 και 2 εφαρμόζονται και όταν ησκήθη έφεσις υπό του αστικώς υπευθύνου (άρθρ. 467) ή υπέρ του καταδικασθέντος υπό του εισαγγελέως. 4.Η κατά του καταδικασθέντος, ως και η εναντίον αθωωτικής αποφάσεως έφεσις του εισαγγελέως δεν αναστέλλει την εκτέλεσιν της προσβαλλομένης αποφάσεως. 5.Η έφεσις κατά καταδικαστικής αποφάσεως επί εγκλήματι καταληφθέντι επ’ αυτοφόρω εν τω ακροατηρίω (άρθρ. 116) δεν έχει ανασταλτικήν δύναμιν. «6.Η έφεσις κατά των αποφάσεων του μικτού ορκωτού δικαστηρίου και του πενταμελούς εφετείου, ασκουμένη είτε υπό του κατηγορουμένου, δεν αναστέλλει την εκτέλεσιν της προσβαλλομένης αποφάσεως είτε αύτη είναι αθωωτική είτε καταδικαστική, εξαιρέσει της επιβαλούσης την ποινήν του θανάτου». Η παρ. 6 προστέθηκε ως άνω από το άρθρο δέκατο τρίτο παρ. 2 Νόμ. 969/1979  κατωτ. σελ. 145. Έναρξη ισχύος από 1.1.80. («Το Μικτό Ορκωτό Εφετείο, το Επταμελές εφετείο και κάθε δευτεροβάθμιο δικαστήριο που δικάζουν μετά από έφεση, αν αναβάλουν την εκδίκασή της, μπορούν να διατάξουν την αναστολή εκτέλεσης της προσβαλλομένης απόφασης με καταβολή χρηματικής εγγύησις υπό τους περιοριστικούς όρους του άρθρ. 294 Κ.Π.Δ. ή και χωρίς αυτούς»). Το τελευταίο μέσα σε ( ) εδάφιο, που είχε προστεθεί από το άρθρ. 26 Νόμ. 1419/84, καταργήθηκε από το άρθρ. 26 Νόμ. 1868/10–10 Οκτ. 1989 (ΦΕΚ Α΄ 230), Τόμ. 6, σελ. 146, 07. «Μπορεί όμως το δικαστήριο να χορηγήσει ανασταλτικό αποτέλεσμα στην έφεση που θα ασκηθεί από τον κατηγορούμενο. Κατά τα λοιπά εφαρμόζεται η παρ. 2 του παρόντος». Το τελευταίο μέσα « » εδάφιο που είχε προστεθεί από την παρ. 11 άρθρ. 3 Νόμ. 2145/1993 (ΦΕΚ Α΄ 88), αντικαταστάθηκε ως άνω από την περίπτ. α παρ. 20 άρθρ. 2 Νόμ. 2408/31 Μαΐου– 4 Ιουν. 1996 (ΦΕΚ Α΄ 104) (διόρθ. σφαλμ. στο ΦΕΚ Α΄ 158/11–7–1996), Τόμ. 8, σελ. 84, 267. Με την παρ. 12, άρθρ. 2 Νόμ. 2479/6–6 Μαΐου 1997, (ΦΕΚ Α΄ 67), τόμ. 8, σελ. 274, ορίστηκε ότι: Οι διατάξεις ειδικών ποινικών νόμων που αποκλείουν την ανασταλτική δύναμη του ενδίκου μέσου της εφέσεως παύουν να ισχύουν. Σελ. 112,02(ι) Τεύχος 1366 Σελ. 100 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας «7.Σε περίπτωση που ο κατηγορούμενος καταδικάστηκε με απόφαση πρωτοβάθμιου δικαστηρίου σε ποινή στερητική της ελευθερίας και άσκησε έφεση, η οποία όμως δεν έχει ανασταλτική δύναμη, μπορεί να ζητηθεί, με αίτηση του ίδιου ή του εισαγγελέα, η αναστολή της εκτελέσεως της πρωτόδικης αποφάσεως, μέχρις ότου εκδοθεί η τελεσίδικη απόφαση του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου. Η αίτηση απευθύνεται στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο και, αν πρόκειται για το μεικτό ορκωτό εφετείο, στο πενταμελές εφετείο. Η αναστολή διατάσσεται αν ο κατηγορούμενος δεν είναι ιδιαίτερα επικίνδυνος ή υπότροπος ή ύποπτος φυγής και δεν αποδεικνύεται ότι υπάρχει βάσιμος φόβος πως θα τελέσει νέες αξιόποινες πράξεις, εφόσον η έκτιση της ποινής μέχρι της εκδόσεως της αποφάσεως επί της εφέσεως προβλέπεται ότι θα έχει σαν συνέπεια υπέρμετρη και ανεπανόρθωτη βλάβη για τον ίδιο ή για την οικογένειά του. Στον κατηγορούμενο μπορεί να επιβληθούν περιοριστικοί όροι, σύμφωνα με το άρθρ. 282 παρ. 2 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας». Η παρ. 7, αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ. 14 του άρθρ. 34 του Νόμ. 2172/16–16 Δεκ. 1993 (ΦΕΚ Α΄ 207). «Αν η κατά το πρώτο εδάφιο αίτηση απορριφθεί, νέα αίτηση δεν μπορεί να υποβληθεί πριν παρέλθει ένας μήνας από τη δημοσίευση της απόφασης με την οποία απορρίφθηκε η προηγούμενη.» Το μέσα σε «» εδάφιο προστέθηκε με το άρθρ.47 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. «8.Ο κατηγορούμενος κλητεύεται, σύμφωνα με τα άρθρ. 155 έως 161 και 166, στο δικαστήριο που είναι αρμόδιο κατά την προηγούμενη παράγραφο. Αν κρατείται μακριά από την έδρα του δικαστηρίου δεν προσάγεται σ’ αυτό, μπορεί όμως να υποβάλει έγγραφο υπόμνημα ή και να αντιπροσωπευθεί με συνήγορο που διορίζεται και με απλή επιστολή θεωρημένη από το διευθυντή της φυλακής». Η παρ. 15 άρθρ. 34 Νόμ. 2172/1993, που είχε αντικαταστήσει την άνω παρ. 8 καταργήθηκε και επανήλθε σε ισχύ η παρ. 8 που είχε προστεθεί από το άρθρ. 13 παρ. 7 Νόμ. 1941/1991 από την περίπτ. β΄ παρ. 20 άρθρ. 2 Νόμ. 2408/31 Μαΐου–4 Ιουν. 1996 (ΦΕΚ Α΄ 104) (διόρθ. σφαλμ. στο ΦΕΚ Α΄ 158/11–7–1996), Τόμ. 8, σελ. 84, 267. Με την περίπτ. γ΄παρ. 20 Νόμ. 2408/31 Μαΐου–4 Ιουν. 1996 (ΦΕΚ Α΄ 104) (διόρθ. σφαλμ. στο ΦΕΚ Α 158/11–7–1996), Τόμ. 8, σελ. 84, 267 ορίστηκε ότι: «γ.Από τη δημοσίευση του παρόντος καταργούνται όλες οι διατάξεις του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας που αποκλείουν την ανασταλτική δύναμη της έφεσης». Διατυπώσεις εφέσεως Άρθρ.498.-Περί της εφέσεως συντάσσεται έκθεσις ενώπιον του κατά την παρ. 1 του άρθρ. 474 υπαλλήλου, περιέχουσα και τους λόγους αυτής κατά την παρ. 2 του αυτού άρθρου. Ο εκκαλών διάδικος, εν τη περί εφέσεως εκθέσει, οφείλει να διορίση αντίκλητον εκ των εν τη έδρα του εκδόσαντος την εκκαλουμένην απόφασιν ή του κατ’ έφεσιν δικάζοντος δικαστηρίου δικηγόρων, προς ον δύνανται να γίνωσι πάσαι αι αφορώσι εις τον εκκαλούντα επιδόσεις, πλην της προς συζήτησιν της εφέσεως κλήσεως. Οφείλει ούτος επίσης εν τη αυτή εκθέσει να δηλώση την κατοικίαν του μετ’ ακριβούς ενδείξεως της διευθύνσεως (πόλεως, χωρίου, οδού, αριθμού) πάσαν δε μεταβολήν αυτής να δηλοί εντός πέντε ημερών εις τον παρ’ εφέταις εισαγγελέα. Μη διορισθέντος αντικλήτου ή μη δηλωθείσης ακριβώς της κατοικίας ή της μεταβολής αυτής, η απόφασις εκτελείται αμέσως επιμελεία του αρμοδίου εισαγγελέως ή δημοσίου κατηγόρου. Αρμόδιον επί της εφέσεως δικαστήριον Άρθρ.499.-Το αρμόδιον να κρίνη επί της εφέσεως δικαστήριον ορίζεται υπό των άρθρ. 111 αριθ. 7 και 8, 112 αριθ. 3, 113 παρ. 1 στοιχ. γ΄ και 114 αριθ. 2. Επί της εφέσεως κατ’ αποφάσεως του εφετείου (άρθρ. 489 στοιχ. γ)αρμόδιον να κρίνη είναι το αυτό εφετείον, εις ο όμως δεν επιτρέπεται να μετάσχωσιν οι κατά πρώτον βαθμόν δικάσαντες. Εάν η διάφορος αύτη σύνθεσις δεν είναι εφικτή, κατά την έγγραφον βεβαίωσιν του προέδρου, ο εισαγγελεύς παραπέμπει την υπόθεσιν εις το πλησιέστερον εφετείον. Πλησιέστερον εφετείον θεωρούνται των εφετείων Κερκύρας, Ιωαννίνων και Ναυπλίου το Εφετείον Πατρών, των Εφετείων Κρήτης, Αιγαίου και Δωδεκανήσου, το Εφετείον Αθηνών, και των Εφετείων Θράκης και Λαρίσης το Εφετείον Θεσσαλονίκης, «και του Εφετείου Πατρών το Εφετείον Ναυπλίου». Η εντός « » φράσις προσετέθη δια του άρθρ. 23 του Ν.Δ. 4090/1960, τόμ. 8 σελ. 84, 8. (Αντί για τη σελ. 112,03(β) Σελ. 112,03(γ) Τεύχος 1366 Σελ. 101 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 «Το μικτό ορκωτό εφετείο εκδικάζει τις εφέσεις κατά των αποφάσεων του μικτού ορκωτού δικαστηρίου. Το πενταμελές εφετείο εκδικάζει τις εφέσεις κατά των αποφάσεων του τριμελούς εφετείου». Τα δύο τελευταία εδάφια αντικαταστάθηκαν ως άνω από την παρ. 1 άρθρ. 14 Νόμ. 1649/29 Σεπτ.–3 Οκτ. 1986, ΦΕΚ Α΄149, (κατωτ. αριθ. 18). Με την παρ. 7 άρθρ. 6 Νόμ. 1653/31 Οκτ.-8 Νοεμ. 1986, (ΦΕΚ Α΄173), τόμ. 6Α σελ. 422, 398, ορίστηκε ότι «Εφέσεις κατά αποφάσεων του πενταμελούς εφετείου, που έχουν εκδοθεί έως την έναρξη της ισχύος του νόμου αυτού, εκδικάζονται από το πενταμελές εφετείο, που συντίθεται από εφέτες αρχαιότερους αν είναι δυνατόν από εκείνους που δίκασαν σε πρώτο βαθμό και που προεδρεύεται υποχρεωτικώς από πρόεδρο εφετών». Προπαρασκευαστική διαδικασία Άρθρ.500.-Την περί εφέσεως και την περί αντεφέσεως έκθεσιν μετά των λοιπών εγγράφων οφείλει να πέμψη ο γραμματεύς (άρθρ. 474) εντός τριών το πολύ ημερών εις τον αρμόδιον κατά το άρθρ. 499 εισαγγελέα, επί πειθαρχική ποινή. Ο εισαγγελεύς διατάσσει την μεταγωγήν του κρατουμένου κατηγορουμένου εις τας φυλακάς της έδρας του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου, εάν κρατήται αλλαχού. Μεθ’ ο κλητεύει εμπροθέσμως (άρθρ. 166) τον εκκαλούντα και πάντας τους λοιπούς κατά την πρωτόδικον δίκην παραστάντας διαδίκους τον παθόντα, τον μηνυτήν και εάν η έφεσις δεν στρέφεται κατ’ αποφάσεως πταισματοδικείου, δύο τουλάχιστον μάρτυρας, τους ουσιωδεστέρους εκ των κατά την πρωτόδικον δίκην εξετασθέντων, δύναται δε να καλέση και νέους μάρτυρας, μη εξετασθέντας εν τω πρωτοβαθμίω δικαστηρίω. Η διάταξις του άρθρ. 327 εφαρμόζεται και ενταύθα. Κατά τα λοιπά εφαρμόζονται αι διατάξεις των άρθρ. 321, 325, 326 και 328. «Όταν ο κατηγορούμενος κρατείται με βάση την εκκαλούμενη απόφαση, ο ορισμός δικασίμου για την εκδίκαση της έφεσης γίνεται κατ’ απόλυτη προτεραιότητα». Το τελευταίο μέσα σε « » εδάφιο προστέθηκε από την παρ. 21 άρθρ. 2 Νόμ. 2408/31 Μαΐου–4 Ιουν. 1996 (ΦΕΚ Α΄ 104) (διόρθ. σφαλμ. στο ΦΕΚ Α΄158/11–7–1996), Τόμ. 8, σελ. 84, 267. Σελ. 112,04(γ) Τεύχος 1366 Σελ. 102 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Κυρία συζήτησις α)Απόντος του εκκαλούντος Άρθρ.42.-1.Εκτός του αδικηθέντος και πας άλλος έχει το δικαίωμα να καταγγείλη εις την αρχήν τας αξιοποίνους πράξεις, τας διωκομένας εξ επαγγέλματος, ως έλαβε γνώσιν καθ’ οιονδήποτε τρόπον. 2.Η μήνυσις γίνεται αμέσως προς τον παρά πλημμελειοδίκαις εισαγγελέα, αλλ’ επίσης και εις τους λοιπούς επί της ανακρίσεως υπαλλήλους, είτε παρά του μηνύοντος αυτού, είτε δι’ ειδικού πληρεξουσίου.  «Το έγγραφο της πληρεξουσιότητας μπορεί να δοθεί και με απλή έγγραφη δήλωση. Η γνησιότητα της υπογραφής του εντολέα πρέπει να βεβαιώνεται από οποιαδήποτε δημόσια, δημοτική ή κοινοτική αρχή ή δικηγόρο. Το έγγραφο της πληρεξουσιότητας προσαρτάται στην έκθεση για την κατάθεση της μήνυσης. Μπορεί επίσης η μήνυση να γίνει και προφορικά, οπότε συντάσσεται έκθεση, σύμφωνα με τα Άρθρ.501.-1. Εάν ο εκκαλών δεν εμφανισθή αυτοπροσώπως ή συντρεχούσης της περιπτώσεως της παρ.2 του άρθρ.340 ή της παρ.3 του παρόντος άρθρου, δια συνηγόρου, κατά την συζήτησηιν της υποθέσεως, η έφεσις απορρίπτεται ως ανυποστήρικτος και διατάσσεται δια της αυτής αποφάσεως του εφετείου η κατάπτωσις της κατά το άρθρ. 497 παρ. 2 δοθείσης εγγυήσεως". Με την παρ.1 άρθρ.48 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28,  ορίστηκε ότι το πρώτο εδάφιο της παρ.1 του άνω άρθρου τροποποιείται ως εξής: .-«1. Αν κατά τη συζήτηση της υπόθεσης ο εκκαλών δεν εμφανιστεί αυτοπροσώπως ή δια συνηγόρου του, αν συντρέχει η περίπτωση της παραγράφου 2 του άρθρου 340, η έφεση απορρίπτεται ως ανυποστήρικτη.»  Η απορρίπτουσα την έφεσιν απόφασις δύναται να προσβληθή μόνον δι' αιτήσεως αναιρέσεως. Η περί αναβολής της συζητήσεως διάταξις του άρθρ. 349 εφαρμόζεται και υπέρ του εκκαλούντος του εκ λόγων ανωτέρας βίας κλπ. μη δυνηθέντος να εμφανισθή. Εφαρμόζεται επίσης αναλόγως και η διάταξις του άρθρ. 341. 2.Η απόρριψις της εφέσεως του απολειπομένου εκκαλούντος δεν κωλύει την κατά το άρθρ. 502 συζήτησιν ως προς την έφεσιν άλλου διαδίκου εμφανισθέντος ή του εισαγγελέως. 3.(Καταργήθηγκε από την παρ.2 άρθρ.48 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. 3.("4).Εάν η έφεση ασκήθηκε νομίμως και εμπροθέσμως και συντρέχει περίπτωση του άρθρ. 370 εδάφ. β΄και γ΄, το δικαστήριο παρά την απουσία του εκκαλούντος προχωρεί στην έκδοση σχετικής αποφάσεως". Η παρ. 4 προστέθηκε από την παρ. 8 του άρθρ. 13 του Νόμ. 1941/18 – 18 Μαρτ. 1991 (ΦΕΚ Α΄41), τόμ. 6Β σελ. 667. Η παρ.4 αναριθμήθηκε σε παρ.3 από την παρ.2 άρθρ.48 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. «4. Αν μετά την έναρξη της συζήτησης της έφεσης λάβει χώρα διακοπή ή αναβολή αυτής και κατά τη νέα συζήτηση ο εκκαλών κατηγορούμενος, αν και κλητεύτηκε νομίμως, δεν εμφανιστεί όπως ορίζεται στην παράγραφο 1, δικάζεται σαν να ήταν παρών.» Η νέα παρ.4 προστέθηκε από την  παρ.3 άρθρ.48 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. β)Εμφανισθέντος του εκκαλούντος Άρθρ.502.-«1. Αν ο εκκαλών εμφανιστεί ο ίδιος ή ο συνήγορός του στην περίπτωση της παραγράφου 2 του άρθρου 340, η συζήτηση αρχίζει και ο εισαγγελέας αναπτύσσει συνοπτικά την έφεση.» Εκτός των κλητευθέντων μαρτύρων το δικαστήριον δύναται να εξετάση και άλλους μάρτυρας, εάν παρευρίσκωνται εν τω ακροατηρίω και αν δεν εγνωστοποιήθησαν, κατ' αίτησιν του εισαγγελέως ή τινος των διαδίκων ή και εξ επαγγέλματος. Εν πάση περιπτώσει αναγινώσκονται και λαμβάνονται υπ' όψιν υπό του δικαστηρίου τα πρακτικά της πρωτοβαθμίου δίκης, τα περιέχοντα τας καταθέσεις των εξετασθέντων μαρτύρων, αι εν τη προδικασία ληφθείσαι ένορκοι καταθέσεις εις τας περιπτώσεις του άρθρ. 365 και τα εν τω άρθρ. 364 αναφερόμενα έγγραφα. «Κατά τα λοιπά εφαρμόζονται τα άρθρα 329-338, 340, 344, 347, 348, 349, 352, 357-363, 366-373.»Το περί πολιτικών απαιτήσεων κεφάλαιον της εκκαλουμένης κατά τούτο υπό του κατηγορουμένου ή του εισαγγελέως αποφάσεως εξετάζεται υπό του εφετείου και εάν δεν παρίσταται ο πολιτικώς ενάγων. Το εντός « » εδάφιον αντικατεστάθη ως άνω δια του άρθρ. 2 Ν.Δ. 2493/1953, 8.Αα.8. Το μέσα σε «» πρώτο εδάφιο αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.1 άρθρ.49 Νόμ.3160/2430 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. Το μέσα σε «» τέταρτο εδάφιο αντικαταστάθηκε ως  άνω από την παρ.2 άρθρ.49 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. 2.Εν πάση περιπτώσει το δευτεροβάθμιον δικαστήριον έχει εξουσίαν να κρίνη επ' εκείνων μόνον των μερών της πρωτοδίκου αποφάσεως, εις α αναφέρονται οι υπό του εκκαλούντος προβληθέντες λόγοι εφέσεως. 3.Εάν η έφεσις ησκήθη δι' αναρμοδιότητα, κριθή δε παρά του δικαστηρίου βάσιμος, το εφετείον δικάζει κατ' ουσίαν την υπόθεσιν, εάν υπάγηται εις την αρμοδιότητα αυτού ή κατωτέρου εν τη περιφερεία αυτού δικαστηρίου, άλλως παραπέμπει ταύτην εις το αρμόδιον δικαστήριον. 4.Εάν εν τη πρωτοδίκω αποφάσει εμφιλοχωρή ακυρότης τις (άρθρ. 170 και 171), το δευτεροβάθμιον δικαστήριον ακυροί την εκκαλουμένην απόφασιν και δικάζει κατ’ ουσίαν την υπόθεσιν ανεκκλήτως. 5.Εάν γίνη δεκτή η έφεσις του πολιτικώς ενάγοντος κατά της αποφάσεως, δι' ης απερρίφθη η αγωγή αυτού ως μη στηριζομένη εις τον νόμον, το εφετείον παραπέμπει ταύτην εις το αρμόδιον πολιτικόν δικαστήριον. (Αντί για τη σελ.113(ε) Σελ. 113(στ) Τεύχος 1366 Σελ. 103 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 «6.Αν το δικαστήριο κρίνει ότι η έφεση είναι τυπικώς δεκτή και αναβάλλει την έκδοση οριστικής απόφασης για κρείσσονες αποδείξεις ή κατ’ εφαρμογή των άρθρ. 59 και 61, δεσμεύεται από την απόφασή του για το τύποις παραδεκτό της εφέσεως, στη μετ’ αναβολή συζήτηση αυτής». Η παρ. 6 προστέθηκε από την παρ. 5 άρθρ. 18 Νόμ. 2721/3-3 Ιουν. 1999 (ΦΕΚ Α΄ 112), κατωτ. αριθ. 24. Τύχη της εγγυήσεως Άρθρ.503.-1.Το δικαστήριον δια της επί της εφέσεως αποφάσεως αποφαίνεται συνάμα και περί της αποδόσεως της κατά το άρθρ. 497 δοθείσης εγγυήσεως, εάν δεν διετάχθη η κατάπτωσις αυτής κατά τα άρθρ. 501 και 302. 2.Εάν ο εκκαλών, καταδικασθείς, δεν είναι παρών κατά την απαγγελίαν της καταδικαστικής αποφάσεως του εφετείου, προσκαλείται υπό του παρ' εφέταις εισαγγελέως, είτε αυτός ούτος είτε δια του αντικλήτου του, όπως εντός οκτώ ημερών εμφανισθή ενώπιον του εν τη προσκλήσει οριζομένου εισαγγελέως και υποβάλη εαυτόν εις την εκτέλεσιν της αποφάσεως. Εάν δεν εμφανισθή, η κατά το άρθρ. 497 παρ. 2 δοθείσα εγγύησις καταπίπτει δι' αποφάσεως του εφετείου, κλητευομένου ενώπιον αυτού του τε κατηγορουμένου και του παρασχόντος την εγγύησιν, εκτός εάν αύτη κατέπεσεν ήδη κατά το άρθρ. 501 παρ. 1. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄ Αίτησις αναιρέσεως Κατά τίνων αποφάσεων επιτρέπεται Άρθρ.504.-1.Όταν ο νόμος δεν ορίζει ειδικώς άλλως, αίτησις αναιρέσεως επιτρέπεται μόνον κατά της αποφάσεως της απαγγελθείσης ανεκκλήτως και κατά της επί εφέσει εκδοθείσης αποφάσεως του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου, εάν δια των τοιούτων αποφάσεων το δικαστήριον απεφήνατο τελειωτικώς επί της κατηγορίας ή εάν έπαυσεν οριστικώς ή εκήρυξεν απαράδεκτον την ποινικήν δίωξιν (άρθρ. 370). «Αναίρεση κατά των αποφάσεων του πταισματοδικείου επιτρέπεται μόνο για τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Α΄, Γ΄, Ε΄, ΣΤ΄ και Η΄.» Το μέσα σε « » τελευταίο  εδάφιο αντικαταστάθηκε από την παρ. 1  άρθρ. 50 Νόμ.3160/2430 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. Σελ. 114(στ) Τεύχος 1366 Σελ. 104 2.Αίτησις αναιρέσεως επιτρέπεται επίσης κατά της κηρυττούσης το δικαστήριον αναρμόδιον καθ' ύλην αποφάσεως, της ανεκκλήτως απαγγελθείσης. 3.Αίτησις αναιρέσεως επιτρέπεται κατά του περί αποδόσεως ή δημεύσεως μέρους της αποφάσεως εις τους εν άρθρ. 492 αναφερομένους. 4.Ζητηθείσης της αναιρέσεως κατά τας παρ. 1 και 2, θεωρούνται συμπροσβληθείσαι και αι προηγηθείσαι της προσβαλλομένης αποφάσεως προπαρασκευαστικαί. 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Τίνες ζητούσι την αναίρεσιν Άρθρ.505.-1.Αναίρεσιν δύνανται να ζητήσωσιν, εκτός των εν τη παρ. 3 του προηγουμένου άρθρου αναφερομένων: α)ο κατηγορούμενος, β)ο αστικός υπεύθυνος, της καταδικαστικής αποφάσεως, της αναγνωριζούσης την αστικήν αυτού ευθύνην, γ)ο πολιτικώς ενάγων της καταδικαστικής αποφάσεως, αλλά μόνον δια το μέρος αυτής, δι' ου επιδικάζεται αυτώ αποζημίωσις ή ικανοποίησις ή απορρίπτεται η αγωγή αυτού ως μη στηριζομένη εις τον νόμον, δ)ο εισαγγελεύς των πλημμελειοδικών, των αποφάσεων του παρ' ω διατελεί δικαστηρίου και των μονομελών πλημμελειοδικείων και των πταισματοδικείων της περιφερείας του, ο ασκήσας την κατηγορίαν εν τω κακουργιοδικείω εισαγγελεύς των αποφάσεων αυτού, ο δε εισαγγελεύς των εφετών των αποφάσεων του εφετείου και των εν τη περιφερεία αυτού κακουργιοδικείων και πλημμελειοδικείων, τριμελών και μονομελών. 2.Ο εισαγγελεύς του Αρείου Πάγου δύναται να ζητήση την αναίρεσιν πάσης αποφάσεως, εντός της υπό του άρθρ. 479 παρ. 2 οριζομένης προθεσμίας (άρθρ. 483 παρ. 3). Μετά την προθεσμίαν ταύτην δύναται να ζητήση την αναίρεσιν μόνον υπέρ του νόμου δια τους εν τω άρθρ. 510 λόγους, ως και δι' οιανδήποτε παράβασιν των τύπων της διαδικασίας, τηρουμένων απαραμειώτων των δικαιωμάτων των διαδίκων. «3. Όταν ζητείται αναίρεση απόφασης, υποβάλλονται στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου μαζί με την αίτηση αναίρεσης ή τη δήλωση που συντάσσεται με βάση το άρθρο 473 παρ. 2 ατελώς και δύο αντίγραφα, καθώς και δύο αντίγραφα των πρόσθετων λόγων και των υπομνημάτων του αναιρεσείοντος.» Η παρ. 3 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.2 άρθρ. 50 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. Των αθωωτικών αποφάσεων άρθρ. 148 επ.». Τα μέσα σε « » εδάφια αντικαταστάθηκαν ως άνω από την παρ. 1 άρθρ. 4 Νόμ. 1653/31 Οκτ.8 Νοεμ. 1986 (ΦΕΚ Α΄ 173), τόμ. 6Α σελ. 422,398. 3.Εάν η μήνυσις εγένετο εις ανακριτικόν υπάλληλον, ούτος διαβιβάζει αμελλητί ταύτην εις τον αρμόδιον προς ποινικήν δίωξιν εισαγγελέα ή δημόσιον κατήγορον. (Μετά τη σελ.28,02(α) Σελ.28,03 Τεύχος 1397 Σελ. 3 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.A.β.1 «4.Ο μηνυτής, κατά την υποβολή της μήνυσης ενώπιον κάθε αρμόδιας αρχής, καταθέτει παράβολο υπέρ του Δημοσίου ποσού δέκα (10) ευρώ. Το ύψος του ποσού του παραβόλου αναπροσαρμόζεται με κοινή απόφαση των Υπουργών Οικονομίας και Οικονομικών και Δικαιοσύνης». Η παρ.4 προστέθηκε με την παρ.1 άρθρ.34 Νόμ.3346/16-17 Ιουν.2005 (ΦΕΚ Α΄140), κατωτ.αριθ.30. Σελ.28,04 Τεύχος 1397 Σελ. 4 9.A.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Έναρξη ποινικής δίωξης «Άρθρ. 43.-1. Ο εισαγγελέας, όταν λάβει τη μήνυση ή την αναφορά, κινεί την ποινική δίωξη, παραγγέλλοντας προανάκριση ή ανάκριση ή εισάγοντας την υπόθεση με απευθείας κλήση του κατηγορουμένου στο ακροατήριο, όπου αυτό προβλέπεται. Σε κακουργήματα όμως ή πλημμελήματα αρμοδιότητας του τριμελούς πλημμελειοδικείου κινεί την ποινική δίωξη μόνο εφόσον έχουν ενεργηθεί προκαταρκτική εξέταση ή προανακριτικές πράξεις κατά την παράγραφο 2 του άρθρου 243 και προκύπτουν επαρκείς ενδείξεις για να κινηθεί η ποινική δίωξη. Επίσης, μπορεί να μην ενεργηθεί προκαταρκτική εξέταση, εφόσον έχει προηγηθεί ένορκη διοικητική εξέταση και προκύπτουν επαρκείς ενδείξεις για να κινηθεί η ποινική δίωξη. 2. Αν η μήνυση ή η αναφορά δεν στηρίζεται στο νόμο ή είναι προφανώς αβάσιμη στην ουσία της ή ανεπίδεκτη δικαστικής εκτίμησης, ο εισαγγελέας πλημμελειοδικών την αρχειοθετεί και υποβάλλει αντίγραφο στον εισαγγελέα εφετών, αναφέροντας τους λόγους που τον οδήγησαν να μην κινήσει την ποινική δίωξη. Στις ίδιες ενέργειες προβαίνει και αν μετά την ενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης ή τις ανακριτικές πράξεις που έγιναν κατά το άρθρο 243 παρ. 2 ή την ένορκη διοικητική εξέταση κρίνει αιτιολογημένα ότι δεν προκύπτουν επαρκείς ενδείξεις για να κινηθεί η ποινική δίωξη. Ο εισαγγελέας εφετών έχει δικαίωμα: α) στην περίπτωση του πρώτου εδαφίου να παραγγείλει προκαταρκτική εξέταση από τον εισαγγελέα πλημμελειοδικών, αν πρόκειται για κακούργημα ή για πλημμέλημα αρμοδιότητας του τριμελούς πλημμελειοδικείου ή να κινηθεί η ποινική δίωξη για τα λοιπά εγκλήματα και β) στην περίπτωση του δεύτερου εδαφίου να παραγγείλει να κινηθεί η ποινική δίωξη.» Το άρθρ.43 αντικαταστάθηκε ως άνω από το Άρθρ.506.-Των αθωωτικών αποφάσεων δύνανται να ζητήσωσιν την αναίρεσιν: α)ο κατηγορούμενος εάν ηθωώθη λόγω εμπράκτου μετανοίας.«β) ο εισαγγελέας του πλημμελειοδικείου, του μεικτού ορκωτού δικαστηρίου ή του εφετείου (κατά τις διακρίσεις του άρθρου 505 παρ. 1 στοιχ. δ΄) αν η αθώωση οφείλεται σε εσφαλμένη εφαρμογή ή ερμηνεία ουσιαστικής ποινικής διάταξης», και γ)ο μηνυτής ή εγκαλών, εάν κατεδικάσθη εις αποζημίωσιν και εις τα έξοδα (άρθρ. 71). Η περίπτ.β΄αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.3 άρθρ.50 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003(ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. Προθεσμίαι προς αναίρεσιν. Άρθρ.507.-"1.Η προθεσμία προς αναίρεσιν ορίζεται υπό του άρθρ. 473. Δια τον Εισαγγελέα, τον μη διατελούντα παρά τω εκδόντι την προσβαλλομένην απόφασιν δικαστηρίω, η προθεσμία είναι δεκαπενθήμερος από της δημοσιεύσεως της αποφάσεως, μη αναστέλλουσα όμως την εκτέλεσιν αυτής. Δεν αναστέλλει επίσης την εκτέλεσιν η αίτησις αναιρέσεως του Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου (άρθρ. 505 παρ. 2). 2.Επί ανεκκλήτων αποφάσεων του πταισματοδικείου επιβαλλουσών εν απουσία του καταδικασθέντος μόνον ποινήν προστίμου, η προθεσμία αναιρέσεως είναι μηνιαία άρχεται δε από της δημοσιεύσεως της αποφάσεως. 3.Επί των αποφάσεων των πλημμελειοδικείων των επιβαλλουσών ανεκκλήτως εν απουσία του καταδικασθέντος μόνον χρηματικήν ποινήν, η προθεσμία αναιρέσεως είναι δίμηνος, άρχεται δε από της δημοσιεύσεως της αποφάσεως. 4.Εάν επεβλήθη ποινή εις χρήμα ανεκκλήτως, η προθεσμία αναιρέσεως και η άσκησις αναιρέσεως δεν έχουν ανασταλτικόν αποτέλεσμα". Το άρθρ. 507 αντικατεστάθη ως άνω δια του άρθρ. 7 Νόμ. 663/1977 (κατωτ. αριθ. 13) ισχύοντος από 16 Σεπτ. 1977. Δια το παραδεκτόν της αιτήσεως αναιρέσεως Άρθρ.508.-(Καταργήθηκε από την παρ.3 άρθρ.18 Νόμ.3346/ 16-17 Ιουν.2005, ΦΕΚ Α΄140, κατωτ.αριθ.30). (Αντί για τη σελ. 114,01(δ) Σελ. 114,01(ε) Τεύχος 1397 Σελ. 43 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.A.β.1 Έκθεσις αναιρέσεως Άρθρ.509.-"1.Και εις την αίτησιν αναιρέσεως κατ' αποφάσεως εφαρμόζονται τα άρθρ. 473 παρ. 2 και 474. Ο Εισαγγελεύς, ο μη διατελών παρά τω εκδόντι την προσβαλλομένην απόφασιν δικαστηρίω, δύναται να δηλώση την αίτησίν του αναιρέσεως και ενώπιον του γραμματέως του παρ' ω διατελεί δικαστηρίου, ο δε Εισαγγελεύς του Αρείου Πάγου και ενώπιον του γραμματέως του Αρείου Πάγου. 2.Εκτός των εν τη εκθέσει αναιρέσεως αναφερομένων λόγων (άρθρ. 473 παρ. 2 και 474 παρ. 2) δύναται να προταθούν και πρόσθετοι λόγοι αναιρέσεως δι' εγγράφου κατατιθεμένου επί ποινή απαραδέκτου δέκα πέντε τουλάχιστον ημέρας προ της ωρισμένης προς συζήτησιν της αιτήσεως αναιρέσεως ημέρας, παρά τω γραμματεί της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, συντασσομένης περί τούτου ατελώς εκθέσεως επί των κατατιθεμένων εγγράφων". Το άρθρ. 509 αντικατεστάθη ως άνω, δια του άρθρ. 20 του Ν.Δ. 1160/1972 (κατωτ. αριθ. 9). "Επί μετ' αναβολήν συζητήσεως το έγγραφον των προσθέτων λόγων αναιρέσεως κατατίθεται επί ποινή απαραδέκτου δέκα πέντε ημέρας προ της ωρισμένης νέας δικασίμου". Το τελευταίο εδάφιο προστέθηκε ως άνω από το άρθρο δέκατο πέμπτο Νόμ. 969/1979 κατωτ. σελ. 145. Έναρξη ισχύος από 1.1.80. Σελ. 114,02(ε) Τεύχος 1397 Σελ. 44 9.A.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας  Άρθρον 510 Λόγοι αναιρέσεως 1.Ως λόγοι αναιρέσεως της αποφάσεως δύνανται να προταθώσι μόνον: Α΄)η κατά την επ' ακροατηρίω διαδικασίαν λαβούσα χώραν απόλυτος ακυρότης (άρθρ. 171),. Β΄)η εν τη επ' ακροατηρίω διαδικασία λαβούσα χώραν σχετική ακυρότης (άρθρ. 170 § 1), εφ' όσον δεν εκαλύφθη, συμφώνως προς τα άρθρα 173 και 174 και η εν τω άρθρω 170 § 2 έλλειψις ακροάσεως. Γ΄)η παράβασις των περί δημοσιότητος της επ' ακροατηρίω διαδικασίας διατάξεων. Δ΄)η έλλειψις της κατά το Σύνταγμα επιβεβλημένης ειδικής αιτιολογίας της αποφάσεως. Ε΄)η εσφαλμένη εφαρμογή ή ερμηνεία ουσιαστικής ποινικής διατάξεως. ΣΤ΄)η παραβίασις του δεδικασμένου (άρθρ. 57). Ζ΄)η αναρμοδιότης καθ' ύλην του δικάσαντος δικαστηρίου. Η΄)(Καταργήθηκε από την παρ.4 άρθ.50 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003, ΦΕΚ Α΄165, κατωτ.αριθ.28). Η(Θ΄)« η υπέρβαση εξουσίας. Υπέρβαση εξουσίας υπάρχει όταν το δικαστήριο άσκησε δικαιοδοσία που δεν του δίνει ο νόμος και ιδίως όταν: α) το δικαστήριο αποφάσισε για υπόθεση που δεν υπάγεται στη δικαιοδοσία του. β) έλυσε προκαταρκτικό ζήτημα που υπάγεται σύμφωνα με ρητή διάταξη του νόμου στην αποκλειστική δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων. γ) έκρινε για την πολιτική αγωγή παραβαίνοντας αυτά που ορίζουν τα άρθρα 65 παρ. 1 και 66 παρ. 1. δ) καταδίκασε για έγκλημα για το οποίο δεν υποβλήθηκε η απαιτούμενη αίτηση ή έγκληση (άρθρα 41 και 46) ή για το οποίο δε δόθηκε η άδεια δίωξης (άρθρο 54) ή για το οποίο δεν έχει ρητά επιτραπεί η έκδοση (άρθρο 438)». Η περίπτ.Θ΄αναριθμήθηκε σε περίπτ.(Η) και αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.4 άρθρ.50 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. 2.Εκτός των ανωτέρω λόγων δύνανται να προταθώσιν, ως προς το πολιτικόν μέρος της αποφάσεως και το περί αποδόσεως των αφαιρεθέντων και πειστηρίων και οι υπό της πολιτικής δικονομίας καθιερούμενοι λόγοι αναιρέσεως. Άρθρον 511 Λόγοι αναιρέσεως αυτεπαγγέλτως εξεταζόμενοι «Αν κριθεί παραδεκτή η αίτηση αναίρεσης και εμφανιστεί εκείνος που την άσκησε (άρθρο 515), ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως, αν και δεν προτάθηκαν, τους λόγους της αναίρεσης που αναφέρονται στα στοιχεία Α΄, Γ΄, Δ΄, Ε΄, ΣΤ΄ και Η΄ της παραγράφου 1 του άρθρου 510. Δεν επιτρέπεται όμως να χειροτερεύσει η θέση του κατηγορουμένου. Υπό τις ίδιες προϋποθέσεις ο Άρειος Πάγος αυτεπαγγέλτως λαμβάνει υπόψη το δεδικασμένο και, αν κριθεί και ένας βάσιμος λόγος, και την παραγραφή που επήλθε μετά τη δημοσίευση της  προσβαλλόμενης απόφασης. Επίσης, αυτεπαγγέλτως εφαρμόζει τον επιεικέστερο νόμο που ισχύει μετά τη δημοσίευσή της.» Το άρθρ.511 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.5 άρθρ.50 Νόμ.3160/424-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. Άρθρον 512 Λόγοι αναιρέσεως κατ' αθωωτικής αποφάσεως Οι εν άρθρω 510 λόγοι αναιρέσεως εφαρμόζονται και εις τας περιπτώσεις του άρθρου 506 στοιχ. α΄και γ΄. Άρθρον 513 Διαδικασία «1. Αν υπάρχει περίπτωση απαραδέκτου κατά το άρθρ.5 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 ΄(ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. Αναβολή και αναστολή της ποινικής διώξεως άρθρο 476, το δικαστήριο του Αρείου Πάγου απορρίπτει την αίτηση αναίρεσης ως απαράδεκτη και μπορεί να καταδικάσει εκείνον που την ασκεί σε χρηματική ποινή έως εκατό ευρώ.».Άλλως άρχεται η ενώπιον του Αρείου Πάγου διαδικασία, κατά τας διατάξεις των επομένων άρθρων. Ο παρά τω Αρείω Πάγω εισαγγελεύς κλητεύει τον αναιρεσείοντα και τους λοιπούς διαδίκους δια κλήσεως επιδιδομένης συμφώνως προς τα άρθρ. 155 – 161 και εντός της προθεσμίας του άρθρ. 166 εις το ακροατήριον του δικαστηρίου του Αρείου Πάγου ή της ολομελείας αυτού, εάν, λαμβανομένης υπ' όψιν της σοβαρότητος των λόγων αναιρέσεως, ήθελε συμφωνήσει εις το τελευταίον τούτο ο πρόεδρος του Αρείου Πάγου. Εις την  ολομέλειαν του Αρείου Πάγου εισάγεται πάντοτε η υπέρ του νόμου αίτησις αναιρέσεως του εισαγγελέως του Αρείου Πάγου. –2.Εάν ζητή την αναίρεσιν ο εισαγγελεύς, ούτος δεν κλητεύεται, αλλ' εκπροσωπείται υπό του παρά τω Αρείω Πάγω εισαγγελέως. –3.Οι διάδικοι παρίστανται κατά την συζήτησιν δια συνηγόρου. Εάν ο αναιρεσείων κρατήται εν φυλακή δύναται να διορίση συνήγορον δηλών τούτο εις τον διευθυντήν της φυλακής, συντασσομένης εκθέσεως, ήτις διαβιβάζεται πάραυτα εις τον γραμματέα του Αρείου Πάγου. Το μέσα σε «» πρώτο εδάφιο αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.6 άρθρ.50 Νόμ.3160/2430 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. (Αντί για τη σελ.115) Σελ.115(α) Τεύχος 1366 Σελ. 107 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 Άρθρον 514 Συζήτησις α΄)Μη εμφανισθέντος του αναιρεσείοντος «Αν δεν εμφανιστεί ο αναιρεσείων, η αίτησή του απορρίπτεται και μπορεί να καταδικασθεί σε χρηματική ποινή έως εκατό ευρώ. Κατά της απορριπτικής απόφασης του Αρείου Πάγου δεν επιτρέπεται ένδικο μέσο. Επίσης δεν επιτρέπεται δεύτερη αίτηση αναίρεσης. Κατ' εξαίρεση, ακόμα και αν δεν εμφανιστεί ο αναιρεσείων, ο Άρειος Πάγος αυτεπαγγέλτως: α) παραθέτει το σχετικό άρθρο του ποινικού νόμου που εφαρμόστηκε στην προσβαλλόμενη απόφαση, αν αυτό δεν έχει παρατεθεί σε αυτή ή έχει παρατεθεί εσφαλμένα και β) εφαρμόζει αυτεπαγγέλτως τον επιεικέστερο νόμο που ισχύει μετά τη δημοσίευση της απόφασης (άρθρο 511).» Το άρθρ.514 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.7 άρθρ.50 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. Άρθρον 515 β΄)Εμφανισθέντος του αναιρεσείοντος 1.Κατ' αίτησίν τινος των διαδίκων ή του εισαγγελέως, δύναται το δικαστήριον του Αρείου Πάγου εις όλως εξαιρετικάς περιπτώσεις ν' αναβάλη, εφ' άπαξ μόνον, την συζήτησιν εις ρητήν δικάσιμον, καθ' ην πάντες οι διάδικοι οφείλουσι να εμφανισθώσιν άνευ νέας κλητεύσεως, και αν δεν ήσαν παρόντες κατά την δημοσίευσιν της περί αναβολής αποφάσεως. – 2.Εμφανισθέντος του αναιρεσείοντος η συζήτησις γίνεται ως εάν είχον εμφανισθή πάντες οι διάδικοι, και εάν τις τούτων δεν ενεφανίσθη. Αγορεύει πρώτος ο συνήγορος του αιτούντος την αναίρεσιν και μετ' αυτόν οι συνήγοροι του καθ' ου ζητείται η αναίρεσις και των λοιπών διαδίκων. Εις τούτους επιτρέπεται ν' απαντήση ο συνήγορος του αναιρεσείοντος και ν' ανταπαντήσουν οι των αντιδίκων, αλλ' άπαξ μόνον. Εάν ο παρά τω Αρείω Πάγω εισαγγελεύς δεν ζητή αυτός την αναίρεσιν, αγορεύει έσχατος πάντων, μεθ' ο έπεται η απόφασις. –3.Εάν η αίτησις αναιρέσεως κριθή αβάσιμος απορρίπτεται. Εάν δε προσέτι ήθελε θεωρηθή παράλογος, καταδικάζεται ο αναιρεσείων εις χρηματικήν ποινήν μέχρι δραχμών μεταλλικών 500. Σελ. 116(α) Τεύχος 1366 Σελ. 108 Άρθρον 516 Αναίρεσις δι' αναρμοδιότητα 1.Εάν η αίτησις αναιρέσεως γίνη δεκτή ένεκεν αναρμοδιότητος του δικαστηρίου (άρθρ. 510 §. 1 στοιχ. Ζ΄) ο Άρειος Πάγος αποφαίνεται συγχρόνως την εις το αρμόδιον δικαστήριον παραπομπήν, προσδιορίζων τούτο εν τη αποφάσει και καταδικάζει τον ηττηθέντα εις την πληρωμήν των εξόδων. –2.Τα εν τη § 1 διατάσσει επίσης ο Άρειος Πάγος και όταν ζητήται η αναίρεσις αποφάσεως κηρυξάσης αναρμοδιότητα καθ' ύλην (άρθρ. 504 § 2), είτε γίνη δεκτή η αίτησις, είτε απορριφθή ως αβάσιμος. –3.Το ορισθέν ως αρμόδιον δικαστήριον ενεργεί περαιτέρω συμφώνως προς το άρθρον 135. Άρθρον 517 Αναίρεσις λόγω δεδικασμένου 1.Εάν η αναίρεσις έγινεν ένεκα παραβιάσεως του δεδικασμένου (άρθρον 510 § 1 στοιχ. ΣΤ΄) ο Άρειος Πάγος, ακυρών την απόφασιν, κηρύσσει απαράδεκτον την ποινικήν δίωξιν (άρθρ. 57 § 3). – «2. Στην ίδια ενέργεια προβαίνει ο Άρειος Πάγος, αν η αναίρεση έγινε για τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Η΄ δ΄.» Η παρ.2 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.8 άρθρ.50 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Άρθρον 518 Αναίρεσις δι' εσφαλμένην εφαρμογήν του νόμου «1. Αν ασκηθεί αναίρεση επειδή έχει γίνει εσφαλμένη εφαρμογή ή ερμηνεία ουσιαστικής ποινικής διάταξης, ο Άρειος Πάγος δεν παραπέμπει την υπόθεση αλλά εφαρμόζει τη σωστή ποινική διάταξη και, αν δεν υπάρχει αξιόποινη πράξη, κηρύσσει αθώο τον κατηγορούμενο.».Εάν εις την τελευταίαν περίπτωσιν υπάρχωσι κατά το άρθρ. 71 πολιτικαί απαιτήσεις, αποφασίζει και περί αυτών ο Άρειος Πάγος. –2.Εάν η αναίρεσις γίνη λόγω εσφαλμένης εφαρμογής ή ερμηνείας εξ ελλείψεως εν τη αποφάσει όρου τινός του αξιοποίνου της πράξεως, περί ου, καίπερ περιεχομένου εν τω παραπεμπτικώ βουλεύματι ή τω κλητηρίω θεσπίσματι, παρέλειψε να αποφανθή το δικαστήριον, ο Άρειος Πάγος παραπέμπει την υπόθεσιν προς νέαν συζήτησιν κατά το άρθρ. 519. Το μέσα σε «» πρώτο εδάφιο αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.9 άρθρ.50 Νόμ.3160/2430 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. Άρθρον 519 Αναίρεσις δι' άλλους λόγους «Αν η αναίρεση έγινε για έναν από τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Α΄, Β΄, Γ΄, Δ΄και Η΄,»., ο 'Αρειος Πάγος αποφαίνεται μόνον την αναίρεσιν, καταδικάζει τον ηττηθέντα εις την πληρωμήν των εξόδων και εάν συντρέχη περίπτωσις, παραπέμπει έπειτα την δίκην προς νέαν συζήτησιν εις ομοειδές και ισοβάθμιον δικαστήριον, άλλο παρ' εκείνο του οποίου ανηρέθη η απόφασις ή εις αυτό τούτο, εάν είναι εφικτή η σύνθεσις αυτού εξ άλλων δικαστών εκτός των πρότερον δικασάντων. Η μέσα σε «» πρώτη περίοδος αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.10 άρθρ.50 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. Αναίρεσις δια παραβάσεις μετά την ετυμηγορίαν Άρθρ.520.-(Καταργήθηκε από την παρ.1 άρθρ.51, Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003, ΦΕΚ Α΄165, κατωτ.αριθ.28). Αναίρεσις ως προς τας ιδιωτικάς απαιτήσεις Άρθρ.521.-Όταν η αναίρεσις γίνη μόνον ως προς τας διατάξεις ή τα κεφάλαια της αποφάσεως τα αφορώντα εις τας ιδιωτικάς απαιτήσεις του πολιτικώς ενάγοντος ή του αθωωθέντος κατηγορουμένου ή το αφορών εις το περί αποδόσεως των αφαιρεθέντων ή πειστηρίων μέρος της αποφάσεως (άρθρ. 373), ο Άρειος Πάγος, εάν συντρέχη περίπτωσις, παραπέμπει την υπόθεσιν εις το πολιτικόν δικαστήριον του δευτέρου βαθμού και όταν, λόγω ποσού, θα ήτο ανέκκλητος η πρωτόδικος απόφασις. Εκτέλεσις της αποφάσεως του Αρείου Πάγου Άρθρ.44.-1.Επί πλημμελήματος, όταν η πιθανώς επιβληθησομένη εις τον υπαίτιον ποινή και αι λοιπαί κατά τον ποινικόν κώδικα συνέπειαι αυτής είναι μηδαμιναί εν συγκρίσει προς την ποινήν ην, επιβληθείσαν ήδη δι’ άλλην πράξιν αμετακλήτως, εκτίει ούτος, δικαιούται ο εισαγγελεύς, τη εγκρίσει του παρ’ εφέταις εισαγγελέως, να αναβάλη δι’ ητιολογημένης διατάξεώς του επ’ αόριστον την ποινικήν δίωξιν. Αν δ’ έχη αρχίσει αύτη, την επ’ αόριστον αναστολήν της ποινικής διώξεως διατάσσει αμετακλήτως το δικαστικόν συμβούλιον ή το δικαστήριον, προτάσει του εισαγγελέως.  -2.Παρομοία αναβολή   ή   αναστολή  της   ποινικής  διώξεως δύναται υπό τας αυτάς προϋποθέσεις να διαταχθή και όταν ο κατηγορούμενος έχει ήδη παραπεμφθή εις το ακροατήριον επί τη βαρυτέρα πράξει, εκτός εάν η ποινική δίωξις επί τη ελαφροτέρα παρίσταται αναγκαία δια την εν γένει ανακάλυψιν της αληθείας, η δια την εκτίμησιν του ατομικού χαρακτήρος του κατηγορουμένου. –3.Κατ’ αμφοτέρας τας ανωτέρω περιπτώσεις, δύναται βραδύτερον να διαταχθή υπό των αυτών αρχών η ποινική δίωξις ή η πρόοδος της ανασταλείσης τοιαύτης: α΄)εάν η εκτέλεσις της επιβληθείσης ποινής, ήτις εγένετο αφορμή της δια την ετέραν πράξιν αναστολής έπαυσε δι’ οιονδήποτε νόμιμον λόγον και β΄)μετά την αμετάκλητον εκδίκασιν της εκκρεμούς κατηγορίας, ήτις εγένετο αφορμή ν’ ανασταλή η δίωξις. –4.Εις τας περιπτώσεις αναστολής της ποινικής διώξεως, συμφώνως προς τας § §1, 2 και 3 δεν θίγονται τα δικαιώματα των παθόντων, δυναμένων να επιδιώξωσι ταύτα ενώπιον του αρμοδίου πολιτικού δικαστηρίου. Άρθρ.522.-Η παρά του Αρείου Πάγου εκδοθείσα απόφασις πέμπεται ανυπερθέτως υπό του παρ' αυτώ εισαγγελέως, εις τον εισαγγελέα του αρμοδίου δικαστηρίου των εφετών ή πρωτοδικών προς άμεσον εκτέλεσιν. Εκτός τούτου πάσα απόφασις του Αρείου Πάγου απαγγέλουσα αναίρεσιν ανακοινούται υπό του αυτού εισαγγελέως εις τους εκδόντας την αναιρεθείσαν απόφασιν δικαστάς και σημειούται εις το περιθώριον της αποφάσεως ταύτης, δύναται δε να διαταχθή υπό του Αρείου Πάγου και η δια του Τύπου δημοσίευσις αυτής δαπάνη του ηττηθέντος διαδίκου. Σύνθεσις του δικαστηρίου της παραπομπής Άρθρ.523.-Εις το δικαστήριον, εις ο παρεπέμφθη η υπόθεσις, δεν επιτρέπεται να μετάσχη ένορκος και δικαστής εκ των προτέρων δικασάντων,( εξαιρέσει της περιπτώσεως του άρθρ. 520.). Το μέσα σε () τελευταίο εδάφιο απαλείφθηκε με την παρ.1 άρθρ.51 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. Συζήτησις ενώπιον του δικαστηρίου της παραπομπής Άρθρ.524.-«1. Η συζήτηση στο δικαστήριο όπου παραπέμφθηκε η υπόθεση κατά τα άρθρα 518 παρ. 2 και 519 γίνεται σύμφωνα με τις σχετικές διατάξεις του Κώδικα επίσης εφαρμόζεται η διάταξη του άρθρου 135.» Η παρ.1 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.2 άρθρ.51 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. 2.Εάν η νέα συζήτησις διετάχθη συνεπεία αιτήσεως αναιρέσεως μόνον υπό ή υπέρ του καταδικασθέντος γενομένης, το δικαστήριον της παραπομπής δεσμεύεται εκ της απαγορεύσεως της τιθεμένης δια του άρθρ. 470. (Αντί για τη σελ. 117(γ) Σελ. 117(δ) Τεύχος Σελ.  Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 ΒΙΒΛΙΟΝ ΕΒΔΟΜΟΝ ΕΚΤΑΚΤΟΙ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄ Επανάληψις της διαδικασίας Επανάληψις υπέρ του καταδικασθέντος Άρθρ.525.-1.Η δι' αμετακλήτου αποφάσεως περατωθείσα ποινική διαδικασία επαναλαμβάνεται, προς το συμφέρον του επί πλημμελήματι ή κακουργήματι καταδικασθέντος, εις μόνας τας εξής περιπτώσεις: 1)εάν δύο άνθρωποι κατεδικάσθησαν δια την αυτήν πράξιν δια δύο διαφόρων αποφάσεων και γίνεται αναμφισβητήτως δήλον εκ της συγκρίσεως αμφοτέρων, ότι ο εις των δύο είναι αθώος. 2)εάν, μετά την οριστικήν καταδίκην τινός, απεκαλύφθησαν νέα άγνωστα εις τους καταδικάσαντας δικαστάς γεγονότα ή αποδείξεις, αίτινες μόναι ή εν συνδυασμώ προς τας πρότερον προσκομισθείσας, πρόδηλον καθιστώσιν ότι ο καταδικασθείς είναι αθώος ή κατεδικάσθη αδίκως επί εγκλήματι βαρυτέρω εκείνου, όπερ πράγματι εξετέλεσεν. 3)Εάν ήθελε βεβαιωθή ότι ψευδείς καταθέσεις μαρτύρων ή γνωμοδοτήσεις πραγματογνωμόνων ή πλαστά αποδεικτικά έγγραφα ή πειστήρια, προσαχθέντα και ληφθέντα υπ' όψιν εν τη επ' ακροατηρίω διαδικασία ή εάν δωροληψία ή άλλη εκ προθέσεως παράβασις καθήκοντος δικαστού ή ενόρκου, μετάσχοντος του απαγγείλαντος την καταδίκην δικαστηρίου, έσχον ουσιώδη επιρροήν εις την καταδίκην του κατηγορουμένου και 4)"Εάν μετά την αμετάκλητον καταδίκην απεδείχθη ότι δι' άλλως αμετακλήτου αποφάσεως ή βουλεύματος ηθωώθη ο καταδικασθείς". «5) Αν με απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου διαπιστώνεται παραβίαση δικαιώματος που αφορά το δίκαιο χαρακτήρα της διαδικασίας που τηρήθηκε ή την ουσιαστική διάταξη που εφαρμόσθηκε». Η μέσα σε «» περίπτ. 5 προστέθηκε με το άρθρο ενδέκατο Νομ. 2865/12-19 Δεκ. 2000 (ΦΕΚ Α΄271), τόμ. 8 σελ. 122,50. Η περίπτ. 4 αντικατεστάθη ως άνω δια του άρθρ. 22 Ν.Δ. 2493/1953, 8.Αα.8. Σελ. 118(δ) Τεύχος Σελ.  2.Αι κατά την παραγρ. 1 αριθ. 3 αξιόποινοι πράξεις της ψευδορκίας, πλαστογραφίας, δωροληψίας ή παραβάσεως καθήκοντος δέον να ώσιν αποδεδειγμέναι "δι' αμετακλήτου δικαστικής αποφάσεως", εκτός εάν δεν απηγγέλθη τοιαύτη ένεκα νομίμων λόγων κωλυόντων την κατ' ουσίαν εκδίκασιν της υποθέσεως ή αναστειλάντων την ποινικήν δίωξιν. Η εντός « » φράσις αντικατεστάθη ως άνω δια του άρθρ. 21 Ν.Δ. 2493/1953, 8.Αα.8. 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Άρθρ.525Α.-«Επανάληψη της διαδικασίας κατά το μέρος που κρίθηκε όι το Δημόσιο δεν υπέχει υποχρέωση σε αποζημίωση ή επιδικάσθηκε ανεπαρκής αποζημίωση στις περιπτώσεις του άρθρ.533 μπορεί να ζητήσει εκείνος που ζημιώθηκε, εφόσον έχει διαπιστωθεί με απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων  παραβίαση, εκ μέρους του Ελληνικού Κράτους, της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου κατά τη διαμόρφωση της οικείας κρίσης». Το άρθρ.525Α προστέθηκε από το άρθρ.12 Νόμ.3060/10-11 Οκτ.2002 (ΦΕΚ Α΄242), τόμ.29 σελ.40,462. Κατά του αθωωθέντος Άρθρ.526.-1.Κατά του αμετακλήτως αθωωθέντος επί κακουργήματι ή πλημμελήματι επαναλαμβάνεται η ποινική διαδικασία μόνον: α)εάν ήθελε βεβαιωθή, ότι πλαστά έγγραφα ή πειστήρια ή δωροδοκία ή άλλη δικαστού ή ενόρκου, συμπράξαντος εις την αθώωσιν, παράβασις εκ προθέσεως του δικαστικού του καθήκοντος, έσχον ουσιώδη επιρροήν εις την περί αθωώσεως απόφασιν και β)εάν δεν παρήλθεν ήδη από της αθωώσεως ο προς παραγραφήν του αξιοποίνου της πράξεως απαιτούμενος χρόνος. 2.Η αξιόποινος πράξις της κατά την παρ. 1 πλαστογραφίας ή της δωροδοκίας ή παραβάσεως καθήκοντος δικαστού ή ενόρκου δέον να η βεβαιωμένη "δι' αμετακλήτου δικαστικής αποφάσεως". Η εντός « » φράσις αντικατεστάθη ως άνω δια του άρθρ. 21 Ν.Δ.2493/1953, 8.Αα.8. 3.Αι παρ. 1 και 2 εφαρμόζονται και κατά του αμετακλήτως αθωωθέντος δια βουλεύματος του δικαστικού συμβουλίου. Τίνες ζητούσι την επανάληψιν. Διατυπώσεις Άρθρ.527.-1.Η περί επαναλήψεως της διαδικασίας υπέρ του καταδικασθέντος αίτησις γίνεται υπ' αυτού ή του συζύγου ή των εξ αίματος συγγενών του μέχρι και του δευτέρου βαθμού ή του συνηγόρου αυτού ή υπό του εισαγγελέως του καταδικάσαντος δικαστηρίου, δύναται δε να γίνη και μετά τον θάνατον του καταδικασθέντος, την έκτισιν ή την παραγραφήν της επιβληθείσης αυτώ ποινής. 2.Η εναντίον του αθωωθέντος κατηγορουμένου επανάληψις δύναται να ζητηθή μόνον υπό του εισαγγελέως του δικαστηρίου, όπερ απήγγειλε την αθώωσιν ή του προϊσταμένου αυτού εισαγγελέως. 3.Η αίτησις, περιέχουσα, επί ποινή απαραδέκτου, τους λόγους, δι' ους ζητείται η επανάληψις και τα στοιχεία τα βεβαιούντα αυτούς, υποβάλλεται εις τον παρ' εφέταις εισαγγελέα, εάν η αμετάκλητος καταδίκη ή αθώωσις απηγγέλθη παρά πλημμελειοδικείου, εις τον εισαγγελέα δε του Αρείου Πάγου εις πάσαν άλλην περίπτωσιν. Ο εις ον ενεχειρίσθη η αίτησις εισαγγελεύς οφείλει εντός μηνός να ελέγξη το βάσιμον αυτής, δια παντός αποδεικτικού μέσου, είτε αυτοπροσώπως, είτε δια τινος ανακριτού ή εισαγγελέως, μεθ' ο εισάγει την αίτησιν εις το κατά το άρθρ. 528 αρμόδιον δικαστικόν συμβούλιον ή δικαστήριον παρ' ω διατελεί. Αρμόδιον δικαστήριον. Διαδικασία Άρθρ.528.-1.Αρμόδιον να αποφασίση επί της αιτήσεως επαναλήψεως είναι το συμβούλιον των εφετών ή του Αρείου Πάγου, κατά τας εν παρ. 3 του Άρθρον 45 Αποχή από της ποινικής διώξεως Επί των εγκλημάτων εκβιάσεως, διαπραττομένης δια της απειλής αποκαλύψεως κολασίμου τινός πράξεως, ή απάτης, ην, αν κατεμήνυεν ο αδικηθείς, ήτο ενδεχόμενον να αποκαλυφθή εκ της ανακρίσεως ενοχή του επί άλλη συναφεί προς την απάτην πράξει και να διωχθή ούτος ποινικώς, δύναται ο εισαγγελεύς, τη εγκρίσει του παρ’ εφέταις εισαγγελέως, να απόσχη οριστικώς δι’ ητιολογημένης διατάξεώς του από της ποινικής διώξεως, δια την πράξιν, ης ηπειλήθη δια της εκβιάσεως ή αποκάλυψις, ή εφ’ η ήτο δυνατόν να διωχθή ο απατηθείς, εάν η καταδίωξις ταύτης, εν συγκρίσει προς την βαρύτητα της διωχθησομένης εκβιάσεως ή απάτης, δεν είναι απαραίτητος προς προστασίαν του δημοσίου συμφέροντος. Η διάταξις της § 4 του άρθρ. 44 εφαρμόζεται και εν προκειμένω. Αποχή από ποινική δίωξη ανηλίκου "Άρθρ. 45Α.- 1. Αν ανήλικος τελέσει αξιόποινη πράξη, η οποία είναι πταίσμα ή πλημμέλημα, ο εισαγγελέας μπορεί να απόσχει από την άσκηση της ποινικής δίωξης αν κρίνει, ερευνώντας τις περιστάσεις υπό τις οποίες τελέστηκε η πράξη και την όλη προσωπικότητα του ανηλίκου, ότι η άσκησή της δεν είναι αναγκαία για να συγκρατηθεί ο ανήλικος από την τέλεση νέων αξιόποινων πράξεων. (Αντί για τη σελ. 29(γ) Σελ. 29(δ) Τεύχος 1397 Σελ. 5 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.A.β.1 2. Στον ανήλικο μπορεί να επιβληθούν με διάταξη του εισαγγελέα ένα ή περισσότερα από τα αναμορφωτικά μέτρα που προβλέπονται στις περιπτώσεις α΄ έως και ια΄ του άρθρου 122 του Ποινικού Κώδικα, καθώς και η καταβολή χρηματικού ποσού μέχρι 1.000 ευρώ σε μη κερδοσκοπικό ή κοινωφελές νομικό πρόσωπο. Με την ίδια διάταξη ορίζεται και η προθεσμία συμμόρφωσης. Αν ο ανήλικος συμμορφωθεί με τα μέτρα και τις υποχρεώσεις που του επιβλήθηκαν, ο εισαγγελέας ενεργεί σύμφωνα με όσα προβλέπονται στο άρθρο 43 παρ. 2. Σε αντίθετη περίπτωση ο εισαγγελέας κινεί την ποινική δίωξη σύμφωνα με το άρθρο 43 παρ. 1." Το άρθρ.45Α προστέθηκε με την παρ.2 άρθρ. 527 διακρίσεις, μετ' ακρόασιν του παρ' αυτώ εισαγγελέως και του αιτούντος. Το συμβούλιον δύναται να διατάξη συμπληρωματικήν προς βεβαίωσιν των λόγων της αιτήσεως έρευναν, δεχόμενον δε την αίτησιν, ακυροί την απόφασιν και εάν κρίνη την επάναληψιν της εν τω ακροατηρίω συζητήσεως αναγκαίαν, παραπέμπει προς τούτο την υπόθεσιν ενώπιον άλλου, ομοιοβάθμου προς το καταδικάσαν δικαστήριον, εν τη περιπτώσει δε του άρθρ. 525 παρ. 1, αριθ. 4, ενώπιον άλλου δικαστηρίου, ομοιοβάθμου προς το ανώτερον εκ των αρχικώς δικασάντων. Κατά της αποφάσεως του συμβουλίου των εφετών επιτρέπεται αίτησις αναιρέσεως εις τον εισαγγελέα και τον αιτούντα κατά το άρθρ. 484 και 485. 2.Εάν, εν τη περιπτώσει του άρθρ. 525 παρ. 1 αριθ. 3 δεν εξεδόθη καταδικαστική απόφασις ένεκα λόγων κωλυόντων την κατ' ουσίαν εκδίκασιν ή αναστειλάντων την ποινικήν δίωξιν ακολουθείται η εν ταις επομέναις παραγράφοις διαδικασία. (Μετά τη σελ.118(γ) Σελ. 118,01 Τεύχος 1366 Σελ. 111 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 3.Η βεβαίωσις του κατά του καταδικασθέντος πραχθέντος εγκλήματος ψευδορκίας, πλαστογραφίας, δωροδοκίας ή παραβάσεως του δικαστικού καθήκοντος γίνεται υπό του αρμοδίου να κρίνη επί της αιτήσεως επαναλήψεως δικαστηρίου εφετών, αν η καταδίκη είχεν απαγγελθή υπό πλημμελειοδικείου, άλλως υπό του παρά του Αρείου Πάγου παραγγελομένου δικαστηρίου εφετών, άλλου εκτός του τυχόν καταδικάσαντος. Ο παρά τω δικαστηρίω των εφετών εισαγγελεύς κλητεύει υποχρεωτικώς (άρθρ. 155 – 159 και 166) τον καταδικασθέντα, τον αιτούντα την επανάληψιν αν δεν ζητή ταύτην ο καταδικασθείς και τους κατά την συζήτησιν, καθ' ην απηγγέλθη η καταδίκη, παραστάντας διαδίκους. Καλεί επίσης τον εις ον απεδόθη ψευδορκία, πλαστογραφία, δωροδοκία ή παράβασις δικαστικού καθήκοντος, όπως παραστή αν θέλη, εις το ακροατήριον του δικαστηρίου των εφετών, προς παροχήν πληροφοριών ή εξηγήσεων. 4.Το κατά την προηγουμένην παράγραφον ικαστήριον εφετών, εν δημοσία συνεδριάσει, εξετάζον τους παρά των διαδίκων ή   του   εισαγγελέως Σελ. 118,02 Τεύχος 1366 Σελ. 112 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας κλητευθέντας μάρτυρας και τα προσκομισθέντα άλλα αποδεικτικά στοιχεία και ακούσαν των εμφανισθέντων εκ του κατά την παραγρ. 3 κλητευθέντων, αποφαίνεται αμετακλήτως αν ετελέσθη η υπό του αιτούντος προβαλλομένη αξιόποινος πράξις. –5.Αποφανθέντος του εφετείου ότι ετελέσθη το περί ου πρόκειται έγκλημα το αρμόδιον συμβούλιον εφετών ή ο Άρειος Πάγος, κατά τας εν άρθρ. 527 § 3 διακρίσεις, κρίνων προσέτι, προκειμένου περί ψευδομαρτυρίας ή πλαστογραφίας, ότι έσχεν αύτη ουσιώδη επιρροήν εις την καταδίκην του κατηγορουμένου, δέχεται την αίτησιν και διατάσσει τα εν § 1 οριζόμενα. Άλλως απορρίπτει την αίτησιν. – 6.Η κατά το άρθρον 525 επανάληψις διατάσσεται ως προς πάντας τους καταδικασθέντας και όταν εις μόνον εζήτησε ταύτην, εκτός εάν οι δι' ους εζητήθη λόγοι αρμόζωσιν αποκλειστικώς εις μόνον το πρόσωπον αυτού. Άρθρον 529 Αναστολή της εκτελέσεως της ποινής Άμα τη υποβολή της αιτήσεως επαναλήψεως, το αρμόδιον να κρίνη επί ταύτης συμβούλιον αποφαίνεται εντός 3 ημερών, κατά πρότασιν του εισαγγελέως, περί της αναστολής ή μη της εκτελέσεως της εκτιομένης υπό του καταδικασθέντος ποινής. Άρθρον 530 Επανάληψις της συζητήσεως 1.Η διαταχθείσα εκ νέου συζήτησις γίνεται κατά τας σχετικάς διατάξεις του παρόντος κώδικος, η δε εκδοθείσα απόφασις υπόκειται εις τα υπ' αυτού επιτρεπόμενα ένδικα μέσα. –2.Εις το δικαστήριον απαγορεύεται να μετάσχωσιν οι το πρώτον δικάσαντες δικασταί ή ένορκοι. Εάν το δικαστήριον κρίνη, δι' ειδικώς ητιολογημένης αποφάσεώς του ότι δεν είναι εφικτή πλέον η εμφάνισις των κατά την πρώτην συζήτησιν  εξετασθέντων μαρτύρων, το δικαστήριον διατάσσει, επί ποινή ακυρότητος της διαδικασίας, την εν τω ακροατηρίω ανάγνωσιν των κατά την πρώτην συζήτησιν μαρτυριών και των κατά την ανάκρισιν ληφθεισών ενόρκων καταθέσεων αυτών. Οι επί ψευδορκία καταδικασθέντες μάρτυρες ή πραγματογνώμονες (άρθρ. 525 § 1, αριθ. 3) δεν δύναται να εξετασθώσιν ουδέ να αναγνωσθώσιν αι ένορκοι καταθέσεις των ή αι εκθέσεις πραγματογνωμοσύνης. Νέοι μάρτυρες, κλητευθέντες υπό του εισαγγελέως ή των διαδίκων, εξετάζονται πάντοτε. Εάν η επανάληψις εζητήθη υπέρ του καταδικασθέντος, το δικαστήριον δεν δύναται να καταστήση χείρονα την θέσιν αυτού. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄ Αποκατάστασις Άρθρον 531 Αίτησις βεβαιώσεως των λόγων αυτής Η κατά τους όρους του ποινικού κώδικος επιτρεπομένη αποκατάστασις διατάσσεται υπό του συμβουλίου των εφετών, εν τη περιφερεία του οποίου κατοικεί μονίμως ο αιτών την αποκατάστασιν. Η αίτησις, περιέχουσα και δήλωσιν των τόπων, εν οις ο αιτών διέμεινεν από της εκ των φυλακών απολύσεως, εγχειρίζεται εις τον εισαγγελέα των πλημμελειοδικών του τόπου της κατοικίας του αιτούντος, μετά των αποδεικτικών αυτής στοιχείων. Ο εισαγγελεύς, συλλέγων τα προς βεβαίωσιν των δια την αποκατάστασιν απαιτουμένων όρων στοιχεία και λαμβάνων παρά των αστυνομικών και δημοτικών ή κοινοτικών αρχών και των ειρηνοδικών, εν ταις περιφερείαις των οποίων διέμεινεν ο αιτών κατά το ανωτέρω χρονικόν διάστημα, βεβαιώσεις, περί της διαγωγής και των πόρων συντηρήσεως αυτού, υποβάλλει πάντα τα έγγραφα εις τον εισαγγελέα των εφετών, όστις εισάγει την αίτησιν εις το συμβούλιον των εφετών. Άρθρον 532 Απόφασις επί της αιτήσεως 1.Το συμβούλιον των εφετών, ακούσαν του αιτούντος και του συνηγόρου του, ως και του εισαγγελέως, αποφαίνεται δια βουλεύματος επί της αιτήσεως δύναται δε να διατάξη και την συμπλήρωσιν της υπό του παρά πλημμελειοδίκαις εισαγγελέως γενομένης βεβαιώσεως των λόγων της αιτήσεως, είτε δι' αυτού, είτε δια τινος των μελών του ή ανακριτού. – 2.Κατά του βουλεύματος του συμβουλίου των εφετών επιτρέπεται εις τε τον αιτούντα και τον εισαγγελέα το ένδικον μέσον της αναιρέσεως. –3.Η διατάσσουσα την αποκατάστασιν απόφασις εγγράφεται εις το περιθώριον της καταδικαστικής αποφάσεως και εις το ποινικόν μητρώον του καταδικασθέντος. (Αντί για τη σελ.119) Σελ. 119(α) Τεύχος 1358 Σελ. 15 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 «ΤΡΙΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ Αποζημίωση εκείνων που  κρατήθηκαν  και μετέπειτα αθωώθηκαν Ποιοι δικαιούνται αποζημίωση. Άρθρ.533.-1.΄Εχουν το δικαίωμα να ζητήσουν από το δημόσιο αποζημίωση: α)οι προσωρινά κρατηθέντες, που αθωώθηκαν αμετάκλητα με βούλευμα ή απόφαση δικαστηρίου, β)οι κρατηθέντες με καταδικαστική απόφαση, η οποία μετέπειτα εξαφανίσθηκε αμετάκλητα συνεπεία ένδικου μέσου και γ) οι καταδικασθέντες και κρατηθέντες, που αθωώθηκαν με δικαστική απόφαση ύστερα από επανάληψη της διαδικασίας. Επίσης αποζημίωση δικαιούνται όσα από τα παραπάνω πρόσωπα τιμωρήθηκαν μετέπειτα με ποινή μικρότερης διάρκειας από αυτή που εξέτισαν αρχικά. 2.Όσοι κρατήθηκαν  λόγω καταδίκης ή   κρατήθηκαν προσωρινά κατά την παρ. 1 έχουν το δικαίωμα να ζητήσουν αποζημίωση, και ακόμη έχουν απαλλαγεί επειδή, μολονότι τέλεσαν την πράξη, δεν τους επιβλήθηκε ποινή για οποιονδήποτε λόγο.  Ποιοι άλλοι έχουν δικαίωμα για αποζημίωση. Άρθρ. 534.-Αυτοτελή αξίωση για αποζημίωση με τις ίδιες προϋποθέσεις έχουν και εκείνοι απέναντι στους οποίους ο καταδικασμένος ή ο προσωρινά κρατούμενος είχε σύμφωνα με το νόμο υποχρέωση διατροφής. Πότε δεν υπάρχει δικαίωμα για αποζημίωση. Άρθρ. 535.-Το Δημόσιο δεν έχει υποχρέωση για αποζημίωση, αν εκείνος που καταδικάστηκε ή κρατήθηκε προσωρινά έγινε από πρόθεση παραίτιος της καταδίκης ή της προσωρινής κράτησης.  Αρμόδιο δικαστήριο και ύψος αποζημίωσης Άρθρ.536.-1.Σχετικά με την υποχρέωση του δημοσίου για αποζημίωση αποφαίνεται το δικαστήριο που εξέδωσε την απόφαση για την υπόθεση, με ιδιαίτερη ταυτόχρονη απόφαση, ύστερα από προφορική ή γραπτή αίτηση εκείνου που αθωώθηκε και αφού προηγουμένως ο αιτών και ο εισαγγελέας ακουσθούν.  Σελ. 120(α) Τεύχος 1358 Σελ. 16 2.Σε περίπτωση που γίνει δεκτή η αίτηση εκείνου που αθωώθηκε, του επιδικάζεται κατ’ αποκοπή ημερήσια αποζημίωση συνολικά για τεκμαρτή περιουσιακή ζημία και για ηθική βλάβη, η οποία δεν μπορεί να είναι κατώτερη των τριών χιλιάδων δραχμών ή 8,804 ευρώ ούτε ανώτερη των δέκα χιλιάδων δραχμών ή 29,347 ευρώ την ημέρα και της οποίας το ύψος προσδιορίζεται αφού ληφθεί υπόψη και η οικονομική και οικογενειακή κατάσταση του δικαιούχου. Το κατώτερο και το ανώτερο όριο της αποζημίωσης μπορεί να αναπροσαρμόζονται με κοινή απόφαση των Υπουργών Οικονομικών και Δικαιοσύνης. Μεταγενέστερη αίτηση. Άρθρο 537.-1.Εκείνος που ζημιώθηκε μπορεί να υποβάλει και αργότερα την αίτησή του για αποζημίωση στο ίδιο δικαστήριο. 2.Στην περίπτωση αυτή η αίτηση παραδίδεται στον εισαγγελέα του δικαστηρίου αυτού μέσα σε ανατρεπτική προθεσμία δέκα (10) ημερών  από την απαγγελία της απόφασης στο ακροατήριο ή από την κοινοποίηση στον προσωρινά κρατούμενο του απαλλακτικού βουλεύματος ή της απαλλακτικής απόφασης που εκδόθηκε ερήμην του. Η παραπάνω προθεσμία δεν παρεκτείνεται λόγω αποστάσεως. Η αίτηση εισάγεται στο δικαστήριο ή στο συμβούλιο, που συγκαλείται ειδικώς και εκτάκτως για την εκδίκασή της κατά το δυνατό σε μία από τις πρώτες εργάσιμες ημέρες μετά την παράδοση της αίτησης. 3.Το δικαστήριο αποτελείται κατά προτίμηση από τους ίδιους δικαστές που αποφάνθηκαν για την ποινική υπόθεση. Ακυρότητα της απόφασης. άρθρ.4 Νόμ.3189/17-21 Οκτ.2003 (ΦΕΚ Α΄243), κατωτ.αριθ.29. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ Έγκλησις Έγκλησις του αδικηθέντος. «Άρθρ.46.-Αν ο παθών θέλει να ζητήσει τη δίωξη της αξιόποινης πράξης, υποβάλλει την έγκληση σύμφωνα με όσα ορίζονται στο άρθρ.42 παρ.2, 3 και 4». Το άρθρ.46 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.2 άρθρ.34 Νόμ.3346/16-17 Ιουν.2005 (ΦΕΚ Α΄140), κατωτ.αριθ.30. Απόρριψη της έγκλησης «Άρθρ.47.-1. Ο εισαγγελέας εξετάζει την έγκληση που έλαβε και αν κρίνει ότι αυτή δεν στηρίζεται στο νόμο ή είναι ανεπίδεκτη δικαστικής εκτίμησης ή είναι προφανώς αβάσιμη στην ουσία της, την απορρίπτει με αιτιολογημένη διάταξή του, η οποία επιδίδεται στον εγκαλούντα. 2. Αν ενεργήθηκαν προκαταρκτική εξέταση ή ανακριτικές πράξεις, κατά το άρθρο 243 παρ. 2 ή ένορκη διοικητική εξέταση και ο εισαγγελέας κρίνει ότι δεν προκύπτουν επαρκείς ενδείξεις για την κίνηση της ποινικής δίωξης, ενεργεί όπως στην προηγούμενη παράγραφο. 3. Όσα αναφέρονται στα άρθρα 43 παρ.1, 44 και 45 εφαρμόζονται και ως προς την έγκληση.» Το άρθρ.47 αντικαταστάθηκε ως άνω από το Άρθρ.538.-Απόφαση που αναγνωρίζει υποχρέωση του δημοσίου για αποζημίωση, αν εκδόθηκε κατά παράβαση των διατάξεων των άρθρων 536 και 537, είναι άκυρη. 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Αγωγή για την αποζημίωση. Άρθρ.539.-1.Αν αναγνωρισθεί  από  το ποινικό δικαστήριο μόνο  η υποχρέωση για αποζημίωση από το δημόσιο,  χωρίς να επιδικασθεί αποζημίωση, ή αν η επιδικασθείσα αποζημίωση κρίνεται από τον  δικαιούχο ανεπαρκής για να καλύψει το σύνολο της ζημίας του ή από το δημόσιο υπερβολική, οι διάδικοι μπορούν να εγείρουν αγωγή στα πολιτικά δικαστήρια,  κατά τη διαδικασία των άρθρ.663 επ. του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, που δεν μπορούν να εξετάσουν πάλι την ύπαρξη αυτής της υποχρέωσης, για τον ακριβή προσδιορισμό του ποσού της αποζημίωσης. Μόνο  σε εξαιρετικές περιπτώσεις μπορεί το δικαστήριο να υπερβεί το ανώτατο όριο της παρ.2 του άρθρ.536.  2. Η αξίωση παραγράφεται ύστερα από δύο χρόνια από την ημέρα που έγινε αμετάκλητη η απόφαση για την ποινική υπόθεση. 3.Η αξίωση μεταβιβάζεται στους κληρονόμους εκείνου που ζημιώθηκε, αφού αναγνωρισθεί από το ποινικό δικαστήριο. Είναι άκυρη η εκχώρηση και η κατάσχεσή της πριν τελεσιδικήσει η απόφαση  που επιδικάζει την αποζημίωση.  Αντικείμενο της αξίωσης στα πολιτικά δικαστήρια Άρθρ.540.1.Αντικείμενο της αξίωσης για αποζημίωση  στα πολιτικά δικαστήρια είναι κάθε ζημία που προκλήθηκε από την ολική ή μερική εκτέλεση της ποινής ή της προσωρινής κράτησης στην περιουσιακή κατάσταση εκείνου που  κρατήθηκε προσωρινά ή καταδικάστηκε και μετέπειτα αθωώθηκε και η ηθική βλάβη που αυτός υπέστη. Τα όρια των άρθρ.536 και 539 δεν αφορούν τους δικαιούχους του άρθρ.534. 2.Εκτέλεση ποινής θεωρείται και η προσωρινή κράτηση που  υπολογίσθηκε σ’ αυτή. 3.Στην προσωρινή κράτηση υπολογίζεται και η κράτηση που έγινε πριν από αυτήν με ένταλμα της ανακριτικής αρχής για την πράξη για την οποία διατάχθηκε η κράτηση. Υποκατάσταση του δημοσίου στα δικαιώματα του  ζημιωμένου. Άρθρ.541.-Έως το ποσό της αποζημίωσης που πληρώθηκε, το Δημόσιο υποκαθίσταται αυτοδικαίως στα δικαιώματα του ζημιωμένου, ως ειδικός διάδοχος, εναντίον οποιουδήποτε που με παράνομη ενέργεια έγινε αίτιος να καταδικασθεί ή προσωρινά να κρατηθεί αυτός που ζημιώθηκε .  Οι δικαστικοί λειτουργοί που λαμβάνουν  τις αποφάσεις  τους σύμφωνα με το νόμο δεν ευθύνονται για καταδίκη ή προσωρινή κράτηση που επέβαλαν, εκτός αν δεν ενήργησαν στο πλαίσιο των καθηκόντων τους και θεμελιώνεται σε βάρος τους ποινικό αδίκημα.  Εφαρμογή και στον Άρειο Πάγο και στα  υπόλοιπα δικαστήρια. Άρθρ.542.-1.Οι διατάξεις των άρθρων 533-541 εφαρμόζονται  ανάλογα και από τον ΄Αρειο Πάγο, όταν αυτός απαλλάσσει εκείνον που καταδικάσθηκε ή παραπέμφθηκε για κακούργημα ή πλημμέλημα. 2.Οι διατάξεις αυτές εφαρμόζονται επίσης από τα στρατιωτικά δικαστήρια. Εφαρμογή και υπέρ των αλλοδαπών. Άρθρο 543.-Οι διατάξεις των άρθρ.533-542 εφαρμόζονται και υπέρ των αλλοδαπών ή ανιθαγενών. Έννοια δικαστηρίου και απόφασης. Άρθρο 544.-Στις διατάξεις των άρθρων 533-542 ως δικαστήριο και απόφαση νοούνται και τα δικαστικά συμβούλια και τα βουλεύματά τους. Άρθρ.545.- Σε περίπτωση μεταγενέστερης αμετάκλητης καταδικαστικής απόφασης λόγω επανάληψης της διαδικασίας κατά εκείνου που είχε αθωωθεί αμετάκλητα, αυτοί που εισέπραξαν την αποζημίωση είναι υποχρεωμένοι να την επιστρέψουν προς το Δημόσιο». Το τρίτο κεφάλαιο (άρθρ.533-545) αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρ.26 Νόμ.2915/2829 Μαΐου 2001 (ΦΕΚ Α 109), κατωτ. αριθ.25. (Αντί για τη σελ.121(δ) Σελ. 121(ε) Τεύχος 1366 Σελ. 113 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 ΒΙΒΛΙΟΝ ΟΓΔΟΟΝ ΕΚΤΕΛΕΣΙΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄ Αποφάσεις εκτελεσταί Πότε η απόφασις είναι εκτελεστή Άρθρ.546.-1.Η καταδικαστική απόφασις και πάσα διάταξις του δικαστού ή του εισαγγελέως εκτελείται άμα ως καταστή αμετάκλητος, εκτός εάν ο νόμος ορίζη άλλως εις ειδικάς περιπτώσεις. 2.Αμετάκλητος είναι η απόφασις, καθ' ης ουδέν ένδικον μέσον επιτρέπεται ή το επιτρεπόμενον δεν ησκήθη εντός της νομίμου προθεσμίας ή ασκηθέν εμπροθέσμως απερρίφθη. Πότε εκτελείται η αθωωτική απόφασις άρθρ.6 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 ΄(ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. Σελ. 30(δ) Τεύχος 1397 Σελ. 6 9.A.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Άρθρ.547.-Η αθωωτική απόφασις εκτελείται άμα ως απαγγελθή εκτός εάν ο νόμος ορίζη ειδικώς άλλως. Πότε εκτελείται η προπαρασκευαστική απόφασις Άρθρ.548.-Η προπαρασκευαστική απόφασις εκτελείται άμα ως απαγγελθή. Το δικαστήριον δύναται πάντοτε να ανακαλή τας τοιαύτας αποφάσεις του. Επιμελεία τίνων εκτελείται η απόφασις Άρθρ.549.-1.Της εκτελέσεως της αποφάσεως επιμελείται εξ επαγγέλματος ο παρά τω εκδόντι ταύτην δικαστηρίω εισαγγελεύς ή δημόσιος κατήγορος, παρ' οις δε πταισμοτοδικείοις δεν υφίσταται δημόσιος κατήγορος (άρθρ. 27), επιμελείται της εκτελέσεως ο πταισματοδίκης. 2.Ο επιτετραμμένος την εκτέλεσιν δύναται να εξουσιοδοτήση προς τούτο άλλον εισαγγελέα, δημόσιον κατήγορον ή πταισματοδίκην, ιδία όταν ο καταδικασθείς διαμένη εκτός της έδρας του επιτετραμμένου την εκτέλεσιν, εγκρίνη δ' ούτος την εν φυλακή εκτός της περιφερείας αυτού κειμένη έκτισιν της ποινής. 3.Η εκτέλεσις αποφάσεως δι' ης επεβλήθη περιοριστική της ελευθερίας ποινή εις στρατιωτικόν της ξηράς ή θαλάσσης, αέρος ή της χωροφυλακής ή εις υπηρετούντα εις το Σώμα της Αστυνομίας Πόλεων ή εις την Πυροσβεστικήν Υπηρεσίαν γίνεται διαταγή του προϊσταμένου αυτού υπουργού, όστις, άμα τη λήψει της καταδικαστικής αποφάσεως και της προς εκτέλεσιν αιτήσεως του κατά την παρ. 1 εισαγγελέως, οφείλει άνευ αναβολής να παραδώση αυτώ δια την εκτέλεσιν τον καταδικασθέντα ή να μεριμνήση αμέσως περί της εκτελέσεως, όταν ο νόμος ορίζη ότι αύτη γενήσεται εν ειδικαίς στρατιωτικαίς φυλακαίς. Σελ. 122(ε) Τεύχος 1366 Σελ. 114 4.Αι κατά των λοιπών εν άρθρ. 157 αναφερομένων, ως και των εν άρθρ. 158 προσώπων αποφάσεις, ανακοινούνται εις τους προϊσταμένους των άμα τη εκτελέσει των. "5. Για την εκτέλεση των αποφάσεων των δικαστηρίων ανηλίκων φροντίζει αυτεπαγγέλτως ο αρμόδιος εισαγγελέας ανηλίκων και, αν η απόφαση έχει εκδοθεί από το εφετείο ανηλίκων, ο εισαγγελέας του δικαστηρίου αυτού, ο οποίος μπορεί να αναθέσει την εκτέλεση στον εισαγγελέα ανηλίκων. Επίσης, ο ίδιος εισαγγελέας επιβλέπει την εφαρμογή των αναμορφωτικών και θεραπευτικών μέτρων, καθώς και τον περιορισμό σε ειδικά καταστήματα κράτησης νέων." Η παρ.5 προστέθηκε με την παρ.6 άρθρ.4 Νόμ.3189/17-21 Οκτ.2003 (ΦΕΚ Α΄243), κατωτ.αριθ.29. Εκτέλεσις πλειόνων δια το αυτό έγκλημα αποφάσεων Άρθρ.550.-Επί πλειόνων αμετακλήτων καταδικαστικών αποφάσεων κατά του αυτού προσώπου δια την αυτήν πράξιν εκτελείται μόνον η επιβάλλουσα την ελαφροτέραν ποινήν, εν αμφιβολία δε περί τούτου, αποφαίνεται αμετακλήτως το κατά το άρθρ. "565" αρμόδιον δικαστήριον. Άμα τη εκτελέσει της επιβαλλούσης την ελαφροτέραν ποινήν αποφάσεως, ακυρούνται αυτοδικαίως αι λοιπαί. Ο εντός « » αριθμός ήτο αρχικώς 559 διορθωθείς εις 565 δια του άρθρ. 23 Ν.Δ. 2493/1953, 8.Αα.8. 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Εκτέλεσις πλειόνων δια διάφορα εγκλήματα  αποφάσεων Άρθρ.551.-1.Εάν πρόκειται να εκτελεσθώσι πλείονες αμετάκλητοι καταδικαστικαί αποφάσεις κατά του αυτού προσώπου δια διάφορα συρρέοντα εγκλήματα, εφαρμόζονται οι περί συρροής ορισμοί του ποινικού κώδικος. Εάν αι καταδίκαι απηγγέλθησαν υπό διαφόρων δικαστηρίων, αρμόδιον προς καθορισμόν της εκτιτέας συνολικής ποινής είναι το επιβαλόν την βαρυτέραν ποινήν δικαστήριον ή, επί ποινών του αυτού είδους, το επιβαλόν την μείζονος διαρκείας ποινήν, εν πάση δ’ άλλη περιπτώσει το την νεωτέραν απόφασιν εκδόν δικαστήριον. "Αν ένα από τα δικαστήρια που επέβαλαν τις ποινές είναι το μικτό ορκωτό δικαστήριο, αρμόδιο είναι το τριμελές εφετείο και αν είναι το μικτό ορκωτό εφετείο, αρμόδιο είναι το πενταμελές εφετείο". Το τρίτο εδάφιο αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ. 1 άρθρ. 14 Νόμ. 1649/29Σεπτ. – 3 Οκτ. 1986, ΦΕΚ Α΄149, (κατωτ. αριθ. 18). Εάν μία των ποινών επεβλήθη υπό στρατιωτικού ή άλλου εκτάκτου δικαστηρίου, αρμόδιον είναι το δικαστήριον των εφετών της περιφερείας αυτού. "2.Αν μεταξύ των προς εκτέλεση αποφάσεων υπάρχει και απόφαση που αμετάκλητα έχει καθορίσει συνολική ποινή, για τον καθορισμό της νέας συνολικής ποινής λαμβάνεται ως βάση η καθορισθείσα συνολική ποινή, εάν αυτή είναι βαρύτερη από τις ποινές που επιβλήθηκαν με τις άλλες αποφάσεις. Στην περίπτωση αυτή, για τον καθορισμό της κατά την προηγούμενη παράγραφο αρμοδιότητας, λαμβάνεται υπόψη και η απόφαση που έχει καθορίσει τη συνολική ποινή". Η παρ. 2 προστέθηκε από την παρ. 1 του άρθρ. 14 του Νόμ. 1941/18 – 18 Μαρτ. 1991 (ΦΕΚ Α΄ 41), Τόμ. 6Β, σελ. 667. 3(2).Ενώπιον του κατά την παρ. 1 αρμοδίου δικαστηρίου κλητεύεται, κατά τα άρθρ. 155 έως 161 και την προθεσμίαν του άρθρ. 166, ο καταδικασθείς, όστις εάν κρατήται μακράν της έδρας του δικαστηρίου, δεν προσάγεται ενώπιον αυτού, αλλά δύναται να αντιπροσωπευθή δια συνηγόρου, διοριζομένου και δι’ απλής επιστολής θεωρουμένης υπό του διευθύνοντος την φυλακήν ή και να υποβάλη έγγραφον υπόμνημα. Το δικαστήριον αποφαίνεται ακούσαν του καταδικασθέντος ή του συνηγόρου του, εάν ούτοι είναι παρόντες και του εισαγγελέως ή δημοσίου κατηγόρου. Κατά της αποφάσεως επιτρέπεται εις τον καταδικασθέντα και τον εισαγγελέα το ένδικον μέσον της αναιρέσεως. Η παρ. 2 έλαβε τον αριθμό 3 από την παρ. 2 του άρθρ. 14 του Νόμ. 1941/18 – 18 Μαρτ. 1991 (ΦΕΚ Α΄ 41), Τόμ. 6Β, σελ. 667. Εκτέλεσις της ποινής Άρθρ.552.-1.Η έκτισις της δια της καταδικαστικής αμετακλήτου αποφάσεως επιβληθείσης ποινής γίνεται συμφώνως προς τας σχετικάς διατάξεις του ποινικού κώδικος και των ειδικών περί εκτελέσεως των ποινών νόμων. Περί της προς έκτισιν στερητικής της ελευθερίας ποινής παραδόσεως του καταδικασθέντος εις την φυλακήν συντάσσεται έκθεσις, υπογραφομένη υπό του παραδίδοντος κλητήρος ή οργάνου της δημοσίας δυνάμεως και του παραλαμβάνοντος διευθυντού της φυλακής και συναπτομένη εις την δικογραφίαν. 2.Εάν ο καταδικασθείς εις ποινήν στερητικήν της ελευθερίας δεν διατελή εν προφυλακίσει, είναι όμως παρών κατά την απαγγελίαν της αποφάσεως, ο επιτετραμμένος την εκτέλεσιν (άρθρ. 549) διατάσσει και προφορικώς έτι την εκτέλεσιν αυτής, όταν αύτη είναι αμέσως εκτελεστή, άλλως διαβιβάζει, άμα ως αύτη καταστή αμετάκλητος, εις την αρμοδίαν αστυνομικήν αρχήν έγγραφον εντολήν εκτελέσεως, περιέχουσαν το ονοματεπώνυμον και παν άλλο στοιχείον ταυτότητος του καταδικασθέντος, τον αριθμόν και χρονολογίαν της αποφάσεως και την επιβληθείσαν ποινήν. Απότισις της χρηματικής ποινής Άρθρ.553.-"1.Οι γραμματείς των ποινικών δικαστηρίων οφείλουν εντός του επομένου μηνός από του αμετακλήτου των επιβαλλουσών ποινών εις χρήμα αποφάσεων, να βεβαιούν εις το δημόσιον ταμείον τα ποσά των ποινών εις χρήμα, μετά των λοιπών προσαυξήσεων. 2.Αι διατάξεις των παρ. 4 έως 7 του άρθρ. 588, ως και το άρθρ. 589 εφαρμόζονται αναλόγως και εν προκειμένω. Κατά τα λοιπά ισχύουν αι διατάξεις του Κώδικος "περί Εισπράξεως Δημοσίων Εσόδων, εκτός αν ειδική διάταξις ορίζη άλλως". Το άρθρ.553 αντικατεστάθη ως άνω δια του άρθρ. 8 Νόμ. 663/1977 (κατωτ. αριθ. 13) ισχύοντος από 16 Σεπτ. 1977. Λήξις της ποινής Άρθρ.554.-Τον χρόνον λήξεως της στερητικής της ελευθερίας ποινής προσδιορίζει κατά τους ορισμούς του ποινικού κώδικος ο επιτετραμμένος την εκτέλεσιν, αναγράφων τούτο εν τω παραδιδομένω εις τον διευθυντήν της φυλακής αντιγράφω της αποφάσεως. (Μετά τη σελ. 122(γ) Σελ. 122,01 Τεύχος 1087 – Σελ. 7  Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄ Αναβολή και διακοπή της εκτελέσεως της ποινής Πότε αναβάλλεται άρθρου παρέχεται δεκαήμερος παράτασις εις τας επί ποινή απαραδέκτου ή αποκλεισμού τασσομένας προθεσμίας, ίνα παρασχεθή ο απαιτούμενος χρόνος εις τους διαδίκους να επιχειρήσουν τας σχετικάς διαδικαστικάς πράξεις. Εν άρθρω 597, προς αποφυγήν αμφιβολιών, ορίζεται ρητώς ότι αι εν ειδικοίς νόμοις παραπομπαί εις άρθρα ή θεσμούς της καταργουμένης ποινικής δικονομίας νοούνται γενόμεναι εις τας αντιστοίχους διατάξεις του νέου κώδικος. Τα   άρθρα 598   και  599   αποτελούν  εφαρμογήν   της 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας εν § 1 του άρθρ. 596 διατυπουμένης γενικής αρχής. Και εν μεν τω άρθρω 598 καθορίζεται ότι η εισαγωγή εις το ακροατήριον δι' απευθείας κλήσεως επιτρέπεται μόνον συμφώνως προς τας σχετικάς διατάξεις του νέου κώδικος, εν δε τω επομένω άρθρω ότι ως προς τους εν προφυλακίσει διατελούντες κατά την έναρξιν της ισχύος του νέου κώδικος εφαρμόζονται αι περί προφυλακίσεως και προσωρινής απολύσεως διατάξεις του κώδικος τούτου. Επί του προκειμένου λαμβάνεται μέριμνα περί αμέσου και εντός βραχυτάτης προθεσμίας εξετάσεως υπό του αρμοδίου δικαστικού συμβουλίου, εάν πρέπει ή ου να διατηρηθή, συμφώνως προς τον νέον κώδικα, η επιβληθείσα προφυλάκισις. Η ειρημένη αρχή περί αμέσου εφαρμογής του νεωτέρου δικονομικού νόμου επί των υπό το κράτος αυτού επιχειρουμένου διαδικαστικών πράξεων, περιορίζεται έν τινι μέτρω δια του άρθρ. 600 ως προς τας αρξαμένας προ της ισχύος του κώδικος πραγματογνωμοσύνας, αίτινες συνεχίζονται βάσει της καταργουμένης ποινικής δικονομίας, ίνα μη επαναλαμβάνονται ήδη γενόμεναι έρευναι. Το άρθρ. 601 αφορά την εφαρμογήν των περί ενδίκων μέσων διατάξεων του νέου κώδικος επί των προ της ισχύος αυτού εκδοθεισών αποφάσεων και βουλευμάτων, θέτον ως κριτήριον της εφαρμογής ή μη αυτών την άσκησιν του ενδίκου μέσου προ της θέσεως εν ισχύϊ του κώδικος. Σχετικώς ορίζεται ότι μόνον εις την τελευταίαν ταύτην περίπτωσιν τα ένδικα μέσα εκδικάζονται κατά τας διατάξεις της καταργουμένης ποινικής δικονομίας. Λαμβανομένης όμως υπ' όψιν της βασικώς διαφόρου ρυθμίσεως της απόντος του κατηγορουμένου διεξαγωγής της δίκης εν τω νέω κώδικι, εις τας § § 2 και 3 του ειρημένου άρθρου ορίζεται ότι κατά των ερήμην καταδικαστικών αποφάσεων επιτρέπεται το ένδικον μέσον της ανακοπής συμφώνως προς τας σχετικάς διατάξεις της καταργουμένης δικονομίας. Υπό των αυτών διατάξεων ρυθμίζεται και η τύχη των ερήμην καταδικασθέντων επί κακουργήματι, άμα όμως τη συλλήψει ή εκουσία εμφανίσει αυτών, η κατ' αντιμωλίαν δίκη γίνεται, ως εικός, συμφώνως προς τας διατάξεις του νέου κώδικος. Καθ' ον τρόπον τα ένδικα μέσα ούτω και η επανάληψις της διαδικασίας υπέρ των ήδη αμετακλήτος καταδικασθέντων γίνεται κατά το άρθρ. 602. Δεδομένου όμως ότι εν τω εισαγομένω Κώδικι καθιερούται υπό ωρισμένας προϋποθέσεις, η διαδικασία της επαναλήψεως της διαδικασίας και εναντίον του αθωωθέντος κατηγορουμένου, δεν εθεωρήθη σκόπιμον να επεκταθή η εφαρμογή της καινοτομίας ταύτης επί των ήδη αμετακλήτως κριθέντων. Τέλος εν άρθρω 603 επεκτείνεται η εν τη § 1 του Άρθρον 48 Δικαίωμα προσφυγής του εγκαλούντος Ο εγκαλών έχει το δικαίωμα, εντός δεκαπενθημέρου προθεσμίας από της επιδόσεως της κατά τας § § 1 και 2 του προηγουμένου άρθρου διατάξεως του εισαγγελέως, μη παρεκτεινομένης λόγω αποστάσεως, να προσφύγη εις τον αρμόδιον εισαγγελέα των εφετών κατά της διατάξεως του παρά πλημμελειοδίκαις εισαγγελέως, συντασσομένης προς τούτο εκθέσεως ενώπιον του γραμματέως της εισαγγελίας, ή του πταισματοδικείου της κατοικίας ή διαμονής του, όστις διαβιβάζει ταύτην εις τον γραμματέα της εισαγγελίας. «Αν ο εισαγγελέας εφετών δεχθεί την προσφυγή, εφαρμόζεται αναλόγως το τελευταίο εδάφιο της παραγράφου 2 του άρθρου 43.» Το μέσα σε «» τέταρτο εδάφιο αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρ.7 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. Άρθρ.555.-1.(Καταργήθηκε από την παρ.1 άρθρ.52 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003,ΦΕΚ Α΄165, κατωτ.αριθ.28). ("2.)«Η εκτέλεση της στερητικής της ελευθερίας ποινής αναβάλλεται αν ο καταδικασμένος προσβλήθηκε μετά την καταδίκη του από ψυχοπάθεια σε βαθμό που να μην έχει συνείδηση της εκτελούμενης ποινής ταυτόχρονα διατάσσεται ο εγκλεισμός του καταδίκου σε δημόσιο ψυχιατρείο.» Η μέσα σε () παρ.2 τέθηκε ως μόνο κείμενο του άρθρου και αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.2 άρθρ.52 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003,ΦΕΚ Α΄165, κατωτ.αριθ.28). 3..(Καταργήθηκε από την παρ.1 άρθρ.52 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003,ΦΕΚ Α΄165, κατωτ.αριθ.28). Δυνητική αναβολή της εκτέλεσης Άρθρ.556.-«Η εκτέλεση της στερητικής της ελευθερίας ποινής μπορεί να αναβληθεί: α)αν η γυναίκα που καταδικάστηκε διανύει τους δύο τελευταίους μήνες της εγκυμοσύνης της ή γέννησε πρόσφατα, ωσότου περάσουν 3 το πολύ μήνες από τον τοκετό, β)αν το δικαστήριο που καταδίκασε πρότεινε να δοθεί χάρη, γ)στην περίπτωση του άρθρ. 430 παρ. 2, «δ)αν η ποινή δεν υπερβαίνει τα δύο έτη για αποδεδειγμένες οικογενειακές ή επαγγελματικές ανάγκες και έως έξι το πολύ μήνες» και ε)στην περίπτωση του άρθρ. 429 παρ. 3». Το εδάφ. δ΄ αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ. 8 του άρθρ. 18 του Νόμ. 2721/3-3 Ιουν. 1999 (ΦΕΚ Α΄  112), κατωτ. αριθ. 24 Το άρθρ. 556 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ. 3 του άρθρ. 14 του Νόμ. 1941/18 – 18 Μαρτ. 1991 (ΦΕΚ Α΄ 41), τόμ. 6Β σελ. 667. Διακοπή της εκτέλεσης της ποινής Άρθρ.557.-"1.Η εκτέλεση της περιοριστικής της ελευθερίας ποινής  που έχει αρχίσει μπορεί να διακοπεί στις περιπτώσεις των άρθρ. 429 παρ. 3 και 556 στοιχ. α΄, β΄ και γ΄, καθώς και των παρ. 2 και 7 αυτού του άρθρου". Η παρ. 1 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ. 4 του άρθρ. 14 του Νόμ. 1941/18 – 18 Μαρτ. 1991, (ΦΕΚ Α΄ 41), Τόμ. 6Β, σελ. 667. 2.Εάν ο εκτίων την ποινήν νοσηλεύεται εις νοσοκομείον κατά τας περί νοσηλείας των κρατουμένων διατάξεις, ευρίσκεται δε ένεκα νόσου βαρείας, εις τοιαύτην κατάστασιν, ώστε η εν οιωδήποτε τοιούτω νοσοκομείω συνέχισις της νοσηλείας του δεν ήθελεν αποτρέψει ανήκεστον βλάβην εις την υγείαν του ή κίνδυνον ζωής, δύναται, εφ' όσον η αποτροπή είναι δυνατή δια της εν ετέρω νοσηλευτικώ ιδρύματι νοσηλείας του, ειδικώς κατονομαζόμενον, να αιτήσηται την εισαγωγήν του εις τούτο προς συνέχισιν της νοσηλείας του, ιδίαις αυτού δαπάναις, αποκλειομένης της κατ' οίκον νοσηλείας. 3.Επί της ως άνω αιτήσεως αποφαίνεται το δικαστήριον κατά την διαδικασίαν του άρθρ. 560, δι' ειδικώς και εμπεριστατωμένως ητιολογημένης αποφάσεώς του, εκδιδομένης μετά α)γνώμην δύο ιατροδικαστών ή εν ελλείψει τούτων δύο ιατρών υπαλλήλων του δημοσίου ή νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου, περί της ανάγκης εισαγωγής του κρατουμένου εις το υπό τούτου προτεινόμενον νοσηλευτικόν ίδρυμα, β)γνώμην του νοσηλεύοντος τον αιτούντα νοσοκομείου και γ)δήλωσιν του υπό του αίτουντος υποδεικνυομένου ετέρου νοσηλευτικού ιδρύματος, ότι τούτο δύναται να αναλάβη την νοσηλείαν του. 4.Εν περιπτώσει αποδοχής της αιτήσεως το δικαστήριον διατάσσει την διακοπήν εκτελέσεως της ποινής μέχρι πέντε μηνών, του χρόνου τούτου δυναμένου, εφ' όσον η ανάγκη διακοπής εξακολουθή υφισταμένη, να παρατείνεται επί χρόνον μέχρι πέντε μηνών εκάστοτε, υπό του αυτού δικαστηρίου, αιτήσει του ενδιαφερομένου ή του εισαγγελέως, υποβαλλομένη προ της λήξεως του πενταμήνου. Η διακοπή διατάσσεται υπό τον όρον της συνεχούς παραμονής και νοσηλείας του καταδίκου εις το ορισθέν νοσηλευτικόν ίδρυμα,δύναται δε το δικαστήριον προς εξασφάλισιν ταύτης να επιβάλη και οιονδήποτε άλλον όρον. 5.Αντίγραφον της αποφάσεως επιδίδεται εις τον κατάδικον και εις τον διοικητικόν διευθυντήν του ορισθέντος νοσηλευτικού ιδρύματος, από της εις αυτό δε εισαγωγής του καταδίκου, περί της οποίας συντάσσεται έκθεσις, υπογραφομένη υπό του ρηφθέντος διευθυντού ή εν απουσία τούτου υπό του γραμματέως του ιδρύματος και του ενεργήσαντος την μεταγωγήν οργάνου, άρχεται η διακοπή της ποινής. (Αντί για τη σελ. 123(η) Σελ. 123(θ) Τεύχος 1366 Σελ. 115 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 6.Ο κρατούμενος, δια πάσαν εκ προθέσεως παράβασιν τεθέντος όρου τιμωρείται δια φυλακίσεως μέχρις ενός έτους. Δια φυλακίσεως μέχρις ενός έτους τιμωρείται επίσης, ο διοικητικός διευθυντής του νοσηλευτικού ιδρύματος, εάν εκ προθέσεως παρέλειψε να ειδοποιήση αμελλητί τον αρμόδιον εισαγγελέα πλημμελειοδικών περί πάσης διακοπής της νοσηλείας του καταδικασθέντος και περί πάσης εξόδου του εκ τούτου ή ηναντιώθη εις την διενέργειαν ελέγχου περί των ανωτέρω εν τω ιδρύματι κατά πάντα χρόνον. Εάν αι πράξεις αύται ετελέσθησαν εξ αμελείας ο δράστης τιμωρείται δια φυλακίσεως μέχρις έξ μηνών. 7.Εις όλως εξαιρετικάς περιπτώσεις, εφ' όσον η κατά τας παρ. 2 έως 4 διαταχθείσα διακοπή δεν δύναται να αποτρέψη ανήκεστον βλάβην υγείας ή κίνδυνον ζωής, η δε αποτροπή αύτη είναι δυνατόν αποδεδειγμένως να επιτευχθή δια της κατ' οίκον νοσηλείας, το δικαστήριον δύναται αιτήσει του καταδίκου να διατάξη την επί σκοπώ τοιαύτης νοσηλείας διακοπήν εκτελέσεως της ποινής, εφαρμοζομένων κατά τα λοιπά των διατάξεων των παρ. 3 και 4 του παρόντος. 8.Ο εισαγγελεύς διατάσσει την εκτέλεσιν της διακοπείσης ποινής άμα τη λήξει του ορισθέντος χρόνου διακοπής ή της δοθείσης παρατάσεως αυτού". Το άρθρ. 557 τροποποιηθέν δια του άρθρ. 23 Ν.Δ. 2493/1956 (τόμ. 8 σελ. 84,01), αντικατεστάθη ως άνω δια του άρθρ. 20 Νόμ. 410/1976 (κατωτ. αριθ. 12). Πρόσκαιρος έξοδος του καταδίκου  εκ της φυλακής Άρθρ.558.-(Καταργήθηκε από το εδάφ. γ΄ της παρ. 3 άρθρ. 21, Νόμ. 2331/1995, ΦΕΚ Α΄ 173, τόμ. 8 σελ. 84,255). Σελ. 124(θ) Τεύχος 1366 Σελ. 116 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Αρμοδιότης επί της αναβολής και της διακοπής της ποινής Άρθρ.559.-"Την αναβολήν και την διακοπήν της εκτελέσεως της ποινής διατάσσει: α)Εις την υπό στοιχ. β΄ περίπτωσιν του άρθρ. 556 το εκδόν την καταδικαστικήν απόφασιν δικαστήριον. «β) στις περιπτώσεις των άρθρων 555 και 556 στοιχ. α΄, το δικαστήριο των πλημμελειοδικών στην περιφέρεια του οποίου κρατείται εκείνος που καταδικάστηκε.» Η περίπτ.β΄αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.3 άρθρ.52 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. γ)Εις τας περιπτώσεις της παρ. 1 στοιχ. α΄ περίπτωσις πρώτη του άρθρ 555, ως και εις τας περιπτ. γ΄ και δ΄ του άρθρ. 556, ο επιτετραμμένος ή ο εποπτεύων την εκτέλεσιν εισαγγελεύς, δι' ητιολογημένης διατάξεώς του. δ)Εις την περίπτωσιν της παρ. 7 του άρθρ. 557 το δικαστήριον των εφετών εις την περιφέρειαν του οποίου κρατείται ο καταδικασθείς, συντιθέμενον εκ πέντε μελών". Το άρθρ. 559 αντικατεστάθη ως άνω δια του άρθρ. 21 Νόμ. 410/1976 (κατωτ. αριθ. 12). Διαδικασία και απόφασις Άρθρ.560.-1.Το δικαστήριον επιλαμβάνεται τη αιτήσει είτε του καταδικασθέντος, είτε του παρ' αυτώ εισαγγελέως. Ο δε κατά το στοιχ. γ΄ του προηγουμένου άρθρου αρμόδιος εισαγγελεύς εις μεν την περίπτωσιν δ΄ του άρθρ. 556 επιλαμβάνεται τη αιτήσει του καταδικασθέντος, εις δε τας λοιπάς δύναται να επιληφθή και αυτεπαγγέλτως. Εάν ουχ' ήττον, κατά την επ' ακροατηρίω απαγγελίαν της καταδικαστικής αποφάσεως, υφίσταταί τις των εν άρθρ. 555 παρ. 2 και 556 αναγραφομένων λόγων αναβολής της εκτελέσεως της ποινής, δύναται ο καταδικασθείς ή ο εισαγγελεύς να ζητήση προφορικώς την αναβολήν της ποινής παρά του δικαστηρίου, καθισταμένου ούτως αρμοδίου ως προς οιονδήποτε των εν ταις ανωτέρω διατάξεσιν αναγραφομένων λόγων. 2.Ο αιτών την αναβολήν ή την διακοπήν της εκτελέσεως της ποινής κλητεύεται ενώπιον του κατά το άρθρ, 559 στοιχ. α΄ και β΄ αρμοδίου δικαστηρίου ή αντιπροσωπεύεται ενώπιον αυτού συμφώνως προς την παρ. 2 του άρθρ. 551. 3.Οσάκις ενώπιον του δικαστηρίου πρόκειται να εισαχθή αίτησις αναβολής ή διακοπής της ποινής λόγω κυήσεως, σωματικής νόσου ή ψυχοπαθείας ο επιτετραμμένος την εκτέλεσιν εισαγγελεύς, υποχρεούται να διατάξη προηγουμένως την υπό δύο ειδικών, κατά το δυνατόν, ιατρών, εξέτασιν του καταδικασθέντος, η δε σχετική έκθεσις αυτών αναγιγνώσκεται επ' ακροατηρίω. Δύναται ο εισαγγελεύς να καλέση τους ιατρούς τούτους και εις το ακροατήριον. Ένδικα μέσα Άρθρ.561.-«Κατά των αποφάσεων των δικαστηρίων που είναι αρμόδια, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 559, δεν επιτρέπεται ένδικο μέσο, εκτός από την περίπτωση του άρθρου 555, κατά την οποία επιτρέπεται μόνο το ένδικο μέσο της έφεσης κατά τους γενικούς ορισμούς.».Κατά δε της διατάξεως του κατά το εδάφ. γ΄ του άρθρ. 559 αρμοδίου εισαγγελέως επιτρέπεται εις τον αιτούντα προσφυγή εις το παρ' ω διατελεί ο εισαγγελεύς δικαστήριον. Εις τούτο δύναται και ο εισαγγελεύς να παραπέμψη την αίτησιν, αμφιβάλλων ή διστάζων να αποφασίση επί τινος των περιπτώσεων της αρμοδιότητός του. Επί τε της προσφυγής του αιτούντος και της αμφιβολίας ή δισταγμού του εισαγγελέως το δικαστήριον αποφασίζει αμετακλήτως. Το μέσα σε «» πρώτο εδάφιο αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.4 άρθρ.52 Νόμ.3160/2430 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. Επιβολή εγγυήσεως δια την αναβολήν ή την  διακοπήν της ποινής Άρθρον 49 Επί πταισμάτων 1.Οι όροι των άρθρων 42, 43, 44, 46, 47 και 48 εφαρμόζονται και επί πταισμάτων. Επί τούτων, τα μεν δικαιώματα και καθήκοντα του παρά πλημμελειοδίκαις εισαγγελέως ανήκουσιν εις τον δημόσιον κατήγορον και όπου δεν υπάρχει τοιούτος κατά το άρθρ. 27 § 2 εις τον πταισματοδίκην, τα δε δικαιώματα του παρ’ εφέταις εισαγγέλεως εις τον εισαγγελέα των πλημμελειοδικών και τα του δικαστικού συμβουλίου ή του δικαστηρίου (άρθρ. 44) εις τον πταισματοδίκην. – 2.Εκτός των εν άρθρω 44 περιπτώσεων, αναστέλλεται επίσης η ποινική δίωξις επί πταισμάτων, εφ’ όσον χρόνον ο κατηγορούμενος υπηρετεί δι’ οιονδήποτε λόγον εις τας τάξεις του στρατού, διαμένει δ’ εκτός της έδρας του αρμοδίου πταισματοδικείου. Την αναστολήν διατάσσει ο δημόσιος κατήγορος, δια διατάξεώς του ητιολογημένης. Άρθρ.562.-Εις τας περιπτώσεις γ΄ και δ΄ του άρθρ. 556 ως και εις την αντίστοιχον "γ" του άρθρ. 557 ο διατάσσων την αναβολήν ή διακοπήν δύναται να υποχρεώση τον καθ' ου η εκτέλεσις εις καταβολήν χρηματικής εγγυήσεως ή και εις άμεσον απότισιν των δικαστικών εξόδων και της τυχόν συνεπιβληθείσης χρηματικής ποινής. Άμα τη λήξει του ορισθέντος χρόνου αναβολής ή διακοπής, ο καταδικασθείς οφείλει να εμφανισθή ενώπιον του εισαγγελέως προς έκτισιν της ποινής, αναλαμβάνει δ' εμφανιζόμενος την εγγύησιν, άλλως καταπίπτει αύτη υπέρ του Δημοσίου, αποφάσει του παρ' ω διατελεί ο επιτετραμμένος την εκτέλεσιν της αποφάσεως εισαγγελεύς (άρθρ. 549 παρ. 1 και 2) δικαστηρίου, κατά της αποφάσεως του οποίου επιτρέπεται εις τον καταδικασθέντα το ένδικον μέσον μόνον της εφέσεως κατά τας περί αυτής γενικάς διατάξεις. Το εντός « » στοιχείον ήτο αρχικώς δ΄ διορθωθέν εις γ΄ δια του άρθρ. 23 Ν.Δ. 2493/1953, 8.Αα.8. (Αντί για  τη σελ. 124,01) Σελ. 124,01(α) Τεύχος 1366 Σελ. 117 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Άρθρον 563 Εκτέλεσις αναβληθείσης ή διακοπείσης ποινής 1.Ανακοινωθείσης εις τον αρμόδιον εισαγγελέα της απορρίψεως της περί χάριτος αιτήσεως, ούτος διατάσσει αμέσως την εκτέλεσιν της ένεκα του λόγου τούτου αναβληθείσης ή διακοπείσης ποινής. Εν πάση άλλη περιπτώσει η εκτέλεσις αύτη διατάσσεται υπό του κατά το άρθρ. 559 δικαστηρίου ή εισαγγελέως, άμα ως εκλείψωσιν οι υπαγορεύσαντος την αναβολήν ή διακοπήν λόγοι, ή η ορισθείσα διάρκεια αυτής. –2.Ο χρόνος της αναβολής ή της διακοπής της ποινής δεν υπολογίζεται εις την διάρκειαν αυτής. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ΄ Αμφιβολίαι και αντιρρήσεις περί την εκτέλεσιν Άρθρον 564 Αμφιβολίαι περί της ταυτότητος του καταδικασθέντος 1.Εάν προκύπτωσιν αμφιβολίαι περί της ταυτότητος του συλληφθέντος προς έκτισιν της ποινής ή του εκ των φυλακών αποδράσαντος, εν ω εξέτιε ταύτην, ο εισαγγελεύς των πλημμελειοδικών του τόπου της συλλήψεως εξετάζει τον συλληφθέντα και προβαίνει εις πάσαν έρευναν ή ένορκον εξέτασιν μαρτύρων χρήσιμον προς βεβαίωσιν της ταυτότητος. Βεβαιωθείς ο εισαγγελεύς ότι ο συλληφθείς δεν είναι ο καταδικασθείς, διατάσσει δι' ητιολογημένης διατάξεώς του την άμεσον απόλυσιν αυτού. Εάν διστάζη ή εάν ο συλληφθείς επιμένη ότι δεν είναι ούτος ο καταδικασθείς ή ο αποδράς, ο εισαγγελεύς προκαλεί απόφασιν του παρ' ω διατελεί δικαστηρίου πλημμελειοδικών, όπερ εφαρμόζει, εάν συντρέχη περίπτωσις, το άρθρ. 77. –2.Εάν ο καθ' ου η εκτέλεσις φέρη μεν το εν τη αποφάσει αναγραφόμενον ονοματεπώνυμον του δι' αυτής καταδικασθέντος, αλλά δεν είναι ο κατηγορηθείς ως διαπράξας την εφ' η η καταδίκη αξιόποινον πράξιν, όστις πράγματι φέρει άλλο ονοματεπώνυμον, ο κατά την § 1 εισαγγελεύς προκαλεί απόφασιν του κατά το άρθρ. 145 § 2 αρμοδίου δικαστηρίου, όπερ, βεβαιούν τούτο, προβαίνει εις την διόρθωσιν του εν τη εκτελουμένη αποφάσει εσφαλμένως αναγραφέντος ονοματεπωνύμου ή και άλλων στοιχείων ταυτότητος του καταδικασθέντος (άρθρα 76 και 145 § 2), εφ' όσον όμως ο πραγματικώς ένοχος είχε κλητευθή εις την συζήτησιν, καθ' ην εξεδόθη η καταδικαστική απόφασις, έστω και υπό το εσφαλμένως εν αυτή αναγραφέν όνομα. Άλλως, εφαρμόζεται υπέρ του εσφαλμένως καταδικασθέντος η περί επαναλήψεως της διαδικασίας διάταξις της § 1 αριθ. 2 του άρθρ. 525, αναστελλομένης εν τω μεταξύ της εκτελέσεως της αποφάσεως κατά του πεπλανημένου καταδικασθέντος. Αμφιβολίες σχετικά με το είδος ή τη διάρκεια της ποινής "Άρθρ. 565 - Κάθε αμφιβολία ή αντίρρηση σχετικά με την εκτελεστότητα της απόφασης και το είδος ή τη διάρκεια της ποινής λύεται από το δικαστήριο των πλημμελειοδικών του τόπου όπου εκτίεται η ποινή. Το ίδιο ισχύει και σε περίπτωση περιορισμού σε ειδικό κατάστημα κράτησης νέων. Κατά της απόφασης αυτής επιτρέπεται να ασκηθεί αναίρεση από τον εισαγγελέα και από τον καταδικασμένο." Το άρθρ.565 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ.7 άρθρ.4 Νόμ.3189/17-21 Οκτ.2003 (ΦΕΚ Α΄243), κατωτ.αριθ.29. Άρθρον 566 Διαδικασία Εις τας περιπτώσεις των άρθρων 564 και 565 ο καταδικασθείς κλητεύεται ενώπιον του δικαστηρίου, συμφώνως προς την § 2 του άρθρου 551. Κατά της αποφάσεως του δικαστηρίου, επιτρέπεται είς τε τον εισαγγελέα και τον καταδικασθέντα το ένδικον μέσον της αναιρέσεως. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Δ΄ Τέλος των ποινών Άρθρον 567 Πότε παύει η εκτέλεσις της ποινής Η εκτέλεσις της καταγνωσθείσης ποινής παύει: α΄)δια του θανάτου του καταδικασθέντος. β΄)δια χάριτος. Άρθρον 568 Πότε εξαλείφεται η ποινή Η καταγνωσθείσα ποινή εξαλείφεται: α΄)δια της παραγραφής, κατά τους όρους του ποινικού κώδικος. β΄)δι' αμνηστείας. (Αντί για τη σελ. 125(η) Σελ. 125(θ) Τεύχος 1366 Σελ. 119 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 Άρθρον 569 Εφαρμογή της αμνηστείας και της χάριτος Αρμόδιον δια πάσαν αμφιβολίαν ή αμφισβήτησιν περί της εφαρμογής της χορηγηθείσης αμνηστείας ή χάριτος είναι το κατά το άρθρον 565 δικαστήριον, όπερ δεν δύναται να εξετάση ουδέν άλλο σχετικόν προς την κατηγορίαν ζήτημα, εάν τούτο δεν είναι απολύτως αναγκαίον δια την εφαρμογήν του ευεργετήματος. Κατά της αποφάσεως του δικαστηρίου επιτρέπεται εις τον κατάδικον και τον εισαγγελέα το ένδικον μέσον της αναιρέσεως. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ε΄ Εκτέλεσις ως προς τας πολιτικάς  απαιτήσεις Άρθρον 570 Πως γίνεται Η ως προς τας επιδικασθείσας πολιτικάς απαιτήσεις εκτέλεσις της αποφάσεως γίνεται επιμελεία του δικαιούχου, κατά τας διατάξεις της πολιτικής δικονομίας. Της απαγγελθείσης όμως προσωπικής κρατήσεως δύναται, αιτήσει του δικαιούχου, να παραγγείλη την άμεσον εκτέλεσιν ο εισαγγελεύς ή δημόσιος κατήγορος ή πταισματοδίκης, όταν ο οφειλέτης είναι παρών κατά την απαγγελίαν της αμετακλήτου αποφάσεως ή κατά την λήξιν της τυχόν επιβληθείσης αυτώ ποινής της ελευθερίας. Η ούτως εκτελεσθείσα προσωπική κράτησις διέπεται περαιτέρω υπό των σχετικών διατάξεων της πολιτικής δικονομίας. Άρθρον 571 Αντιρρήσεις περί την εκτέλεσιν Αι περί την εκτέλεσιν των επιδικασθεισών αμετακλήτως πολιτικών απαιτήσεων αποζημιώσεως και ικανοποιήσεως αντιρρήσεις δικάζονται κατά τας διατάξεις της πολιτικής δικονομίας. Όταν όμως, κατά το άρθρ. 570, ο εισαγγελεύς ή δημόσιος κατήγορος ή πταισματοδίκης επιμελείται της εκτελέσεως της προσωπικής κρατήσεως, αι σχετικαί αντιρρήσεις δικάζονται συμφώνως προς το άρθρ. 565. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΣΤ΄ Εποπτεία της εκτίσεως της στερητικής της ελευθερίας ποινής Πως ασκείται "Άρθρ.572.-1.Ο εισαγγελέας των πλημμελειοδικών του τόπου όπου εκτίεται η ποινή ασκεί τις προβλεπόμενες στον Κώδικα βασικών κανόνων για τη μεταχείριση των κρατουμένων αρμοδιότητές του και μεριμνά για την έκτιση της  Σελ. 126(θ) Τεύχος 1366 Σελ. 120 ποινής και την εφαρμογή των μέτρων ασφάλειας, σύμφωνα με τις διατάξεις του Κώδικα αυτού, του Ποινικού Κώδικα και των ειδικών νόμων για την εκτέλεση ποινών. Με το τελευταίο εδάφιο της παρ. 3 του άρθρ. 87 του Νόμ. 2776/22-24 Δεκ. 1999 (ΦΕΚ Α΄ 291), τόμ. 6Β σελ. 681, ορίστηκε ότι ο όρος της άνω παρ. 1 «Κώδικας Βασικών Κανόνων για τη μεταχείριση των Κρατουμένων» αντικαθίσταται με τον όρο «Σωφρονιστικός Κώδικας». 2.Για την άσκηση των κατά την παρ. 1 αρμοδιοτήτων του ο εισαγγελέας πλημμελειοδικών επισκέπτεται τη φυλακή τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα. Κατά τις επισκέψεις αυτές δέχεται κρατουμένους που έχουν ζητήσει ακρόαση. «3. Στις φυλακές Πειραιώς (Κορυδαλλού), Θεσσαλονίκης (Διαβατών), Πατρών (Αγίου Στεφάνου) και Λάρισας, τις κατά τις παραγράφους 1 και 2 αρμοδιότητες ασκεί αντεισαγγελέας εφετών, επικουρούμενος από έναν εισαγγελέα πλημμελειοδικών, ο οποίος τον αναπληρώνει όταν δεν υπάρχει ή σε περίπτωση κωλύματος ή απουσίας του. Οι εισαγγελείς αυτοί ορίζονται για ένα έτος από εκείνους που υπηρετούν στις οικείες εισαγγελίες με απόφαση του Ανώτατου Δικαστικού Συμβουλίου, στην οποία προβλέπεται ολική ή μερική απαλλαγή από τα λοιπά καθήκοντά τους και εγκαθίστανται στο σωφρονιστικό κατάστημα. Η θητεία τους μπορεί να παραταθεί για ένα ακόμη έτος.» Η παρ. 3 αντικαταστάθηκε ως άνω από το Άρθρον 50 Δίωξις μόνον κατ’ έγκλησιν 1.Κατ’ εξαίρεσιν εις τας παρά του ποινικού κώδικος ή παρ’ άλλων νόμων ρητώς ωρισμένας περιπτώσεις, η ποινική δίωξις γίνεται μόνον κατ’ έγκλησιν του αδικηθέντος. –2.Γενομένης εγκλήσεως, η ποινική δίωξις χωρεί ως και επί των αυτεπαγγέλτως διωκομένων εγκλημάτων. Εάν η δίωξις εχώρησεν άνευ εγκλήσεως, η περί ταύτης δήλωσις του αδικηθέντος δύναται να γίνη και επ’ ακροατηρίω προ της ενάρξεως της αποδεικτικής διαδικασίας. άρθρ. 53 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. Το άρθρ. 572, αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ. 6 άρθρ. 5 Νόμ. 2298/1995, ΦΕΚ Α΄ 62, (τόμ. 10 σελ. 154,221). 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας ΒΙΒΛΙΟΝ ΕΝΑΤΟΝ ΠΟΙΝΙΚΟΝ ΜΗΤΡΩΟΝ Με το άρθρο δεύτερο Νόμ. 1851/11-16 Μαΐου 1989 (ΦΕΚ Α΄ 122), Τόμ. 6Β, σελ. 649, αναστάλθηκε η εφαρμογή των κατωτέρω διατάξεων των άρθρ. 573-580, όπως αντικαταστάθηκαν από τα άρθρ. 6-13 Νόμ. 1805/1988, μέχρι 31 Δεκ. 1989 και με την περίπτ. α παρ. 2 άρθρ. 22 Νόμ. 1868/10-10 Οκτ. 1989 (ΦΕΚ Α΄ 230), Τόμ. 6, σελ. 146,07 μέχρι 31 Δεκ. 1990. Η εφαρμογή των διατάξεων των άρθρ. 573 έως και 580 καθ’ ο μέρος έχουν αντικατασταθεί από τα άρθρ. 6 έως και 13 του Νόμ. 1805/26-31 Αυγ. 1988 (ΦΕΚ Α΄ 99), κατωτ. σελ. 202,07, ανεστάλη μέχρι 31 Δεκ. 1991 από το άρθρ. 18 του Νόμ. 1916/28-28 Δεκ. 1990 (ΦΕΚ Α΄ 187), Τόμ. 8, σελ. 122,46. Επίσης με την παρ. 2 άρθρ. 32 Νόμ. 1968/1011 Οκτ. 1991 (ΦΕΚ Α΄ 150), (τόμ. 6 σελ. 104,260), αναστάλθηκε η εφαρμογή των κατωτέρω διατάξεων των άρθρ. 573-580, όπως αντικαταστάθηκαν από τα άρθρ. 6-13 Νόμ. 1805/1988, μέχρι 31 Δεκ. 1992. Οργάνωση υπηρεσιών ποινικού μητρώου Άρθρ.573.-"1.Με π.δ/γμα, που εκδίδεται ύστερα από πρόταση του Υπουργού Δικαιοσύνης, καθορίζονται: α)οι υπηρεσίες στις οποίες τηρείται το ποινικό μητρώο και ο τρόπος οργάνωσης, λειτουργίας και επιθεώρησής τους, β)ο τρόπος σύνταξης, θεώρησης, ταξινόμησης εκκαθάρισης, καταστροφής και αντικατάστασης των δελτίων ποινικού μητρώου, γ)τα στοιχεία ταυτότητας που αναγράφονται στα δελτία ποινικού μητρώου και ο τρόπος εξακρίβωσής τους, δ)ο τύπος των αντιγράφων που εκδίδονται από το ποινικό μητρώο και κάθε λεπτομέρεια αναγκαία για την εφαρμογή των άρθρ. 573 έως 580. ε)η εφαρμογή μηχανογραφικού συστήματος στην τήρηση του ποινικού μητρώου. 2.Με π.δ/γμα, που εκδίδεται ύστερα από πρόταση του Υπουργού Δικαιοσύνης, συνιστάται υπηρεσία Γενικού Ποινικού Μητρώου. Η υπηρεσία αυτή λειτουργεί παράλληλα με τις περιφερειακές υπηρεσίες ποινικού μητρώου και τηρεί δελτία ποινικού μητρώου για όλη την επικράτεια και το εξωτερικό, ανεξάρτητα από τον τόπο γέννησης του προσώπου το οποίο αφορά το δελτίο". Το άρθρ. 573, αντικαταστάθηκε ως άνω, από το άρθρ. 6, του Νόμ. 1805/26-31 Αυγ. 1988 (ΦΕΚ Α΄ 199) κατωτ. σελ. 202,07. (Μετά τη σελ. 126(ζ) Σελ. 126,01 Τεύχος 1209-Σελ. 71 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Τρόπο τήρησης του ποινικού μητρώου Άρθρ.574.-"1.Με επιφύλαξη της εφαρμογής του μηχανογραφικού συστήματος κατά το άρθρ. 573 παρ. 1 εδ. ε, το ποινικό μητρώο αποτελείται από δελτία. 2.Σε κάθε δελτίο ποινικού μητρώου αναγράφονται τα εξής: α)Τα στοιχεία της ταυτότητας του προσώπου που είναι αναγκαία για την εξατομίκευσή του. Αν πρόκειται για έγγαμο, αναγράφεται το πατρικό επώνυμο και το όνομα και επώνυμο του συζύγου. β)Οι ακόλουθες αμετάκλητες καταδικαστικές αποφάσεις ή βουλεύματα: βα)Κάθε απόφαση για κακούργημα ή πλημμέλημα για το οποίο έχει επιβληθεί ποινή στερητική της ελευθερίας ή χρηματική ποινή, με τις παρεχόμενες ποινές και τα μέτρα ασφαλείας που έχουν επιβληθεί. ββ)Κάθε απόφαση με την οποία επιβάλλεται περιορισμός σε σωφρονιστικό κατάστημα ή αναμορφωτικό μέτρο σε ανήλικο. βγ)Κάθε απόφαση αλλοδαπού δικαστηρίου που ανακοινώθηκε επίσημα, αν αφορά πράξη που χαρακτηρίζεται από την ελληνική ποινική νομοθεσία ως κακούργημα ή πλημμέλημα. βδ)Κάθε απόφαση ή βούλευμα που απαλλάσσει τον κατηγορούμενο ως ανίκανο για καταλογισμό με τα αναπληρωματικά της κύριας ποινής μέτρα ασφαλείας, καθώς και κάθε απόφαση ή βούλευμα που απαλλάσσει τον κατηγορούμενο λόγω έμπρακτης μετάνοιας, εφ' όσον και στις δύο παραπάνω περιπτώσεις η απειλούμενη ποινή είναι φυλάκιση τουλάχιστον 3 μηνών. βε)Αν έχει ανασταλεί η εκτέλεση ποινής στερητικής της ελευθερίας, γίνεται σχετική μνεία. 3.Στα δελτία ποινικού μητρώου εγγράφονται επίσης τα ακόλουθα στοιχεία: α)Η χάρη με άρση των συνεπειών της καταδίκης, η παραγραφή της πράξης ή της ποινής με ειδικό νόμο, η αναστολή εκτέλεσης της ποινής υπό όρους με ειδικό νόμο, η απόλυση από τις φυλακές υπό όρο και η μεταβολή ή η άρση των μέτρων ασφαλείας ή των αναμορφωτικών μέτρων που έχουν επιβληθεί, καθώς και οι αποφάσεις που εκδίδονται σύμφωνα με τα άρθρ. 550 και 551. β)Η χρονολογία και ο τρόπος απότισης της στερητικής της ελευθερίας ποινής που επιβλήθηκε για κακούργημα ή πλημμέλημα από δόλο, εφ' όσον είναι ανώτερη από τρεις μήνες".   «γ) η διάταξη του εισαγγελέα που εκδίδεται κατόπιν ποινικής διαμεσολάβησης σε εγκλήματα ενδοοικογενειακής βίας.» Το μέσα σε «» στοιχ.γ΄ προστέθηκε με την παρ.6 άρθρ.13 Νομ.3500/23-24 Οκτ. 2006 (ΦΕΚ Α΄ 232), τομ.8 σελ. 84,282. Το άρθρ. 574, αντικαταστάθηκε ως άνω, από το άρθρ. 7, του Νόμ. 1805/26-31 Αυγ. 1988 (ΦΕΚ Α΄ 199) κατωτ. σελ. 202,07. Έννοια αντιγράφου ποινικού μητρώου Άρθρ.575.-"Με την επιφύλαξη των διατάξεων των παρ.1, 3 και 4 του άρθρ. 577, όπου ο νόμος προβλέπει την έκδοση και τη χορήγηση αντιγράφου οποιουδήποτε τύπου ή αποσπάσματος ποινικού μητρώου, παρέχεται αντίγραφο γενικής χρήσης". Το άρθρ. 575, αντικαταστάθηκε ως άνω, από το άρθρ. 11 του Νόμ. 1805/26-31 Αυγ. 1988 (ΦΕΚ Α΄ 199), κατωτ. σελ. 202,07. 3.(Καταργήθηκε από την παρ.1 άρθρ.54 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003, ΦΕΚ Α΄165, κατωτ.αριθ.28). Αντίγραφα ποινικού μητρώου Άρθρ.576.-"1.Οι υπηρεσίες που τηρούν ποινικό μητρώο εκδίδουν από αυτό δύο τύπους αντιγράφων: α)το αντίγραφο δικαστικής χρήσης, β)το αντίγραφο γενικής χρήσης. 2.Στο αντίγραφο δικαστικής χρήσης καταχωρίζεται το περιεχόμενο όλων των δελτίων ποινικού μητρώου εκτός από εκείνα που έχουν παύσει να ισχύουν σύμφωνα με την πρώτη παράγραφο του προηγούμενου άρθρου. 3.(Καταργήθηκε από την παρ.1 άρθρ.54 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003, ΦΕΚ Α΄165, κατωτ.αριθ.28). 4.Οι προθεσμίες της προηγούμενης παραγράφου αρχίζουν από την απότιση της ποινής. Αν επήλθε μεταγενέστερη καταδίκη για πλημμέλημα ή κακούργημα, οι προθεσμίες αυτές αρχίζουν από την απότιση της νέας ποινής. 5.Η απότιση θεωρείται ότι αποτίθηκε και όταν: α)μετατράπηκε σε χρηματική, από την ημέρα καταβολής του ποσού της μετατροπής, β)χαρίστηκε, από την έκδοση του οικείου προεδρικού διατάγματος, γ)χορηγήθηκε απόλυση, από την επιτυχή πάροδο του χρόνου δοκιμασίας. 6.Αν η καταδικαστική απόφαση δεν εκτελέστηκε, οι πιο πάνω προθεσμίες αρχίζουν από την παραγραφή της. (Αντί για τη σελ. 127(ε) Σελ. 127στ) Τεύχος Σελ.  Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 7.Κατ' εξαίρεση, όταν πρόκειται για πρώτη καταδίκη ή για καταδίκη που αφορά α)έγκλημα από αμέλεια ή β)έγκλημα με δόλο, για το οποίο ο νόμος απειλεί ποινή φυλάκισης μέχρι ένα έτος ή χρηματική ποινή, οι προθεσμίες που προβλέπουν τα εδαφ. α΄ έως και γ΄ της παρ. 3 του άρθρου αυτού μπορούν να συντμηθούν στο μισό, με διάταξη του αρμόδιου κατά το άρθρ. 580 του Κ.Π.Δ. εισαγγελέα πλημμελειοδικών, ύστερα από αίτηση του ενδιαφερομένου. Η σύντμηση παρέχεται, αν υπάρχει προσδοκία έντιμου βίου στο μέλλον. 8.Αν μαζί με την ποινή τη στερητική της ελευθερίας έχουν επιβληθεί παρεπόμενες ποινές ή μέτρα ασφαλείας, δεν καταχωρίζονται στο αντίγραφο γενικής χρήσης στις περιπτώσεις που η κύρια ποινή δεν καταχωρίζεται σύμφωνα με την παρ. 3. 9.Ο αρμόδιος για την έκδοση του ποινικού μητρώου υπάλληλος οφείλει να αναγράφει στο τριπλότυπο καταβολής της ποινής που έχει μετατραπεί σε χρηματική τα στοιχεία ταυτότητας και τον τόπο και ημερομηνία γέννησης του καταδικασμένου. Αντίγραφο του τριπλοτύπου αυτού αποστέλλεται στο γραμματέα ποινικού μητρώου του τόπου γέννησης του καταδικασμένου, καθώς και στην υπηρεσία που τηρεί το Γενικό Ποινικό Μητρώο. Σε περίπτωση αποφυλάκισης καταδίκου ο διευθυντής των φυλακών οφείλει να ενημερώνει για την αποφυλάκιση αυτήν το γραμματέα ποινικού μητρώου του τόπου γέννησης του αποφυλακιζομένου, καθώς και την υπηρεσία που τηρεί το Γενικό Ποινικό Μητρώο". Το άρθρ. 576, αντικαταστάθηκε ως άνω, από το άρθρ. 9, του Νόμ. 1805/26-31 Αυγ. 1988 (ΦΕΚ Α΄ 199), κατωτ. σελ. 202,07. Έκδοση αντιγράφων δικαστικής και γενικής χρήσης Άρθρ.577.-"1.Αντίγραφο ποινικού μητρώου δικαστικής χρήσης χορηγείται μόνο: α)στον εισαγγελέα, τον τακτικό ανακριτή ή τον επίτροπο του στρατοδικείου, για δικαστική αποκλειστικά χρήση. β)στους διευθυντές φυλακών και άλλων σωφρονιστικών ή θεραπευτικών καταστημάτων για κρατούμενο που με αμετάκλητη απόφαση εκτίει ποινή στερητική της ελευθερίας ή υποβάλλεται σε μέτρο ασφάλειας, γ)στις αλλοδαπές αρχές που ασκούν ποινική διαδικασία, εφ' όσον υπάρχει υποχρέωση δικαστικής συνδρομής, δ)στις δημόσιες υπηρεσίες, πολιτικές, στρατιωτικές, στις εκκλησιαστικές αρχές, σε Ν.Π.Δ.Δ., σε οργανισμούς, σε επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας ή σε τράπεζες, μόνο στις περιπτώσεις που προβλέπονται από την κείμενη νομοθεσία, Σελ. 128(στ) Τεύχος Σελ.  ε)στις αλλοδαπές πρεσβείες η προξενεία που έχουν διαπιστευθεί στην Ελλάδα για όσους πρόκειται να μεταναστεύσουν, στ)για το διορισμό δικαστικών λειτουργών εκπαιδευτικών όλων των βαθμίδων, οργάνων των Σωμάτων Ασφαλείας και των υποψηφίων για την εισαγωγή στις παραγωγικές σχολές των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας, το οποίο αποστέλλεται απευθείας στο αρμόδιο όργανο. 2.Το δελτίο ποινικού μητρώου επισυνάπτεται υποχρεωτικά με ευθύνη του αρμόδιου γραμματέα σε κάθε δικογραφία για εγκλήματα αρμοδιότητας τριμελούς πλημμελειοδικείου και άνω, μέσα σε σφραγιστό αδιαφανή φάκελο και αποσφραγίζεται μόνο μετά την απαγγελία της περί ενοχής απόφασης του δικαστηρίου, περίπτωση ασκήσεως εφέσεως κατά της καταδικαστικής απόφασης, το δελτίου ποινικού μητρώου σφραγίζεται και πάλι με ευθύνη του γραμματέα της έδρας του εκδόντος την απόφαση δικαστηρίου, σε αδιαφανή φάκελο, εφαρμοζομένων κατά τα λοιπά των του προηγούμενου εδαφίου. Τα αυτά ισχύουν σε περίπτωση επανεκδίκασης της υπόθεσης κατ' ουσίαν μετ' αναίρεση. Η παράβαση των ανωτέρω διατάξεων από το δικαστικό γραμματέα συνεπάγεται την πειθαρχική του ευθύνη. 3.Με προεδρικό διάταγμα, που εκδίδεται ύστερα από πρόταση του Υπουργού Δικαιοσύνης μπορεί να ορισθεί ότι αντίγραφο ποινικού μητρώου δικαστικής χρήσης εκδίδεται και για διορισμό σε οποιαδήποτε άλλη δημόσια υπηρεσία ή σε οποιοδήποτε άλλο νομικό πρόσωπο του δημόσιου τομέα". Το άρθρ. 577, αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρ. 10, του Νόμ. 1805/26-31 Αυγ. 1988 (ΦΕΚ Α΄ 199), κατωτ. σελ. 202,07. 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Καταστροφή δελτίων ποινικού μητρώου Άρθρ.578.-"1.Τα δελτία ποινικού μητρώου παύουν να ισχύουν και αποκλείεται η χρησιμοποίησή τους για οποιοδήποτε σκοπό στις ακόλουθες μόνο περιπτώσεις: α)Όταν το πρόσωπο το οποίο αφορά η εγγραφή πεθάνει ή συμπληρώσει το 80ό έτος της ηλικίας του. β)Στις περιπτώσεις δελτίων που αφορούν σωφρονιστικά ή αναμορφωτικά μέτρα, όταν ο ανήλικος συμπληρώσει το 17ο έτος της ηλικίας του. "γ.)Όταν η απόφαση, για την οποία έχει συνταχθεί δελτίο ποινικού μητρώου, ακυρωθεί με αμετάκλητη δικαστική απόφαση η η πράξη αμνηστευθεί ή απονεμηθεί χάρη με ολική άρση των συνεπειών κατ' άρθρ. 47 παρ. 2 του Συντάγματος ή με ρητή διάταξη μεταγενέστερου νόμου, η πράξη παύει να είναι αξιόποινη". Το εδάφ. γ΄, αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ. 16 του άρθρ. 34 του Νόμ. 2172/16-16 Δεκ. 1993 (ΦΕΚ Α΄ 207), κατωτ. αριθ. 20. δ)Αν με την καταδικαστική απόφαση για την οποία έχει συνταχθεί δελτίο ποινικού μητρώου χορηγήθηκε αναστολή εκτέλεσης της ποινής, σύμφωνα με το άρθρ. 99 του Ποινικού Κώδικα, μετά την πάροδο πέντε ετών από τη λήξη του χρονικού διαστήματος της αναστολής, εφ' όσον η αναστολή δεν έχει αρθεί ή ανακληθεί. ε)Αν το δελτίο έχει συνταχθεί μετά από απόφαση που επιβάλλει σε ανήλικο ποινή περιορισμού σε σωφρονιστικό κατάστημα, πέντε έτη μετά την απότιση της ποινής με οποιοδήποτε τρόπο, εφ' όσον ο ελάχιστος χρόνος περιορισμού που έχει επιβληθεί δεν υπερβαίνει το έτος, και οκτώ έτη αν υπερβαίνει το έτος, εκτός αν στο διάστημα αυτό επέλθει νέα καταδίκη. Σε περίπτωση απόλυσης υπό όρους από το σωφρονιστικό κατάστημα, η πιο πάνω πενταετία ή οκταετία αρχίζει από τη συμπλήρωση του χρόνου δοκιμασίας. στ)Αν με την καταδικαστική απόφαση επιβλήθηκε χρηματική ποινή ή ποινή φυλάκισης μέχρις ένα μήνα, για αδίκημα εκ δόλου ή δύο μήνες για αδίκημα εξ αμελείας, μετά την πάροδο δέκα ετών από την απότιση της ποινής με οποιοδήποτε τρόπο, εφ' όσον ο υπαίτιος δεν έχει καταδικαστεί πάλι για κακούργημα ή πλημμέλημα. 2.Οι υπηρεσίες που τηρούν ποινικό μητρώο προβαίνουν κάθε έξι μήνες σε εκκαθάρισή του από τα δελτία που παύουν να ισχύουν σύμφωνα με τις διατάξεις της προηγούμενης παραγράφου. Μετά την εξάμηνη περιοδική εκκαθάριση είτε καταστρέφονται τα ανίσχυρα δελτία είτε, στην περίπτωση εφαρμογής μηχανογραφικού συστήματος σύμφωνα με το άρθρ. 573 παρ. 1 εδ. ε, διαγράφεται από τη μνήμη του ηλεκτρονικού υπολογιστή η ανίσχυρη εγγραφή. 3.Στις περιπτώσεις των εδαφ. α΄ έως και γ΄ της παρ. 1 τα δελτία ποινικού μητρώου καταστρέφονται αμέσως μόλις διαπιστωθεί η συνδρομή του σχετικού λόγου. Στις περιπτώσεις των εδαφ. δ΄ έως στ΄ της ίδιας παραγράφου τα δελτία ποινικού μητρώου  καταστρέφονται κατά την πρώτη περιοδική εκκαθάριση μετά τη διαπίστωση της συνδρομής του σχετικού λόγου. Η καταστροφή διατάσσεται με πράξη του αρμόδιου εισαγγελέα". Το άρθρ. 578, αντικαταστάθηκε ως άνω, από το άρθρ. 8, του Νόμ. 1805/26-31 Αυγ. 1988 (ΦΕΚ Α΄ 199), κατωτ. σελ. 202,07. Απαγόρευση ανακοίνωσης Άρθρ.579.-"1.Υπάλληλος, ο οποίος λόγω των καθηκόντων του έχει πληροφορηθεί το περιεχόμενο δελτίων ποινικού μητρώου και το ανακοινώνει σε πρόσωπο που δεν δικαιούται να λάβει γνώση, τιμωρείται με φυλάκιση τριών μηνών έως δύο έτη. Ως ανακοίνωση θεωρείται και η χορήγηση αντιγράφου ποινικού μητρώου δικαστικής χρήσης αντί για αντίγραφο ποινικού μητρώου γενικής χρήσης. Αν η παραπάνω πράξη έγινε από αμέλεια επιβάλλεται φυλάκιση μέχρι τρεις μήνες. 2.Η σύνταξη ή καταχώρηση δελτίων ποινικού μητρώου γίνεται μέσα σε τρεις μήνες κατ’ ανώτατο όριο από την ημέρα που ανέκυψε η σχετική υπηρεσιακή υποχρέωση". Το άρθρ. 579, αντικαταστάθηκε ως άνω, από το άρθρ. 12 του Νόμ. 1805/26-31 Αυγ. 1988 (ΦΕΚ Α΄ 199), κατωτ. σελ. 202,07. Αμφισβητήσεις-Διορθώσεις εσφαλμένων εγγραφών Άρθρον 51 Παραίτησις από της ασκήσεως του δικαιώματος  της εγκλήσεως 1.Η παραίτησις από της ασκήσως του δικαιώματος της εγκλήσεως, γίνεται αυτοπροσώπως η δι’ ειδικού πληρεξουσίου, συντασσομένης εκθέσεως ενώπιον συμβολαιογράφου ή του εισαγγελέως ή παντός ανακριτικού υπαλλήλου.-2.Παραίτησις γενομένη υπό όρους ή προθεσμίαν δεν παράγει έννομα αποτελέσματα. Ανάκλησις της παραιτήσεως δεν επιτρέπεται. -3.Δια της αυτής δηλώσεως δύναται να γίνη παραίτησις και από της πολιτικής αγωγής περί αποζημιώσεως. Άρθρ.580.-"1.Κάθε αμφισβήτηση σχετική με τις διατάξεις του νόμου αυτού επιλύεται με διάταξη του εισαγγελέα πλημμελειοδικών του τόπου της γέννησης του ενδιαφερομένου και, όταν πρόκειται για πρόσωπα που γεννήθηκαν στο εξωτερικό, του εισαγγελέα πλημμελειοδικών Αθηνών. 2.Ο ενδιαφερόμενος μπορεί μέσα σε ένα μήνα από την επίδοση σε αυτόν της παραπάνω διάταξης να προσφύγει στο οικείο συμβούλιο πλημμελειοδικών, που αποφαίνεται αμετάκλητα. 3.Το συμβούλιο πλημμελειοδικών αποφασίζει αμετάκλητα, ύστερα από αίτηση του ενδιαφερομένου ή του εισαγγελέα πλημμελειοδικών τη διόρθωση στο δελτίο ποινικού μητρώου είτε εσφαλμένης εγγραφής είτε των στοιχείων της ταυτότητας του προσώπου που αφορά το δελτίο. Αν η αίτηση διόρθωσης εσφαλμένης εγγραφής υποβάλλεται από τον ενδιαφερόμενο, ο εισαγγελέας πλημμελειοδικών οφείλει να ερευνήσει τη βασιμότητα της με κάθε μέσο είτε αυτοπροσώπως είτε μέσω ανακριτικού υπαλλήλου. 4.Με την έναρξη της λειτουργίας της υπηρεσίας Γενικού Ποινικού Μητρώου, ο εισαγγελέας πλημμελειοδικών του τόπου γέννησης  του προσώπου που αφορά το δελτίο ποινικού  μητρώου διαβιβάζει στην υπηρεσία Γενικού  Ποινικού   Μητρώου   κάθε    διάταξη   ή  βούλευμα (Αντί για τη σελ. 128,01(δ) Σελ. 128,01(ε) Τεύχος 1180-Σελ. 39 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 που εκδίδεται ύστερα από αμφισβήτηση ή αίτηση διόρθωσης εσφαλμένης εγγραφής στο δελτίο ποινικού μητρώου". Το άρθρ. 580, αντικαταστάθηκε ως άνω, από το άρθρ. 13 του Νόμ. 1805/26-31 Αυγ. 1988 (ΦΕΚ Α΄ 199), κατωτ. σελ. 202,07. Σελ. 128,02(ε) Τεύχος 1180-Σελ. 40 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας ΒΙΒΛΙΟΝ ΔΕΚΑΤΟΝ Έξοδα ποινικής διαδικασίας Προκαταβολή εξόδων. Άρθρ.581.-1.Το Δημόσιον καταβάλλει πάσαν απαιτουμένην δαπάνην δια την λειτουργίαν της ποινικής δικαιοσύνης. 2.Οι ενώπιον δικαστηρίων, ανακριτικών και εισαγγελικών αρχών κλητευόμενοι αυτεπαγγέλτως μάρτυρες, οι ενώπιον συνεδριάζοντος δικαστηρίου κλητευόμενοι κατά το άρθρ. 327 παρ. 2 μάρτυρες, οι παρά των ιδίων αρχών διοριζόμενοι πραγματογνώμονες, ερμηνείς, φύλακες κατεσχημένων και μεσεγγυούχοι, δικαιούνται αποζημιώσεως και εξόδων δια την τοιαύτην απασχόλησιν αυτών. Τα ποσά των αποζημιώσεων και εξόδων και εν γένει αι προϋποθέσεις πληρωμής αυτών ως και η διαδικασία αναγνωρίσεως του δικαιώματος και πληρωμής καθορίζονται δια κοινών αποφάσεων των Υπουργών Δικαιοσύνης και Οικονομικών. Δια των αυτών αποφάσεων δύναται να τάσσεται αποκλειστική προθεσμία εντός της οποίας δύναται να προβληθούν αι ανωτέρω αξιώσεις ως και να ορίζεται ότι μάρτυρες κατοικούντες εις τον τόπον εμφανίσεώς των, ως και εις απόστασιν ουχί μείζονα των 30 χιλιομέτρων από τούτου δεν δικαιούνται είτε αποζημιώσεως είτε εξόδων είτε αμφοτέρων τούτων. 3.Δια την πληρωμήν των δαπανών λειτουργίας της ποινικής δικαιοσύνης και ιδία δια την πληρωμήν των κατά την προηγουμένην παράγραφον αποζημιώσεων και εξόδων, δύνανται να συνιστώνται πάγιαι προκαταβολαί διεπόμεναι υπό των διατάξεων της νομοθεσίας "περί δημοσίου λογιστικού". Επιβολή εξόδων εις βάρος καταδικασθέντων κατηγορουμένων. Άρθρ.582.-1.Έκαστος κατηγορούμενος, καταδικαζόμενος εις ποινήν, καταδικάζεται συγχρόνως δια της αυτής αποφάσεως εις τα έξοδα της ποινικής διαδικασίας. Περί τούτων βλ. άρθρ. 3 και 4 Νόμ. 663/1977 (κατωτ. αριθ. 13). 2.Το ποσόν των εξόδων ορίζεται δια της καταδικαστικής αποφάσεως. Έξοδα σε περίπτωση απόρριψης  ένδικων μέσων, ενστάσεων και αιτήσεων "Άρθρ.583.-«1. Όταν η απόφαση απορρίπτει εξ ολοκλήρου την έφεση ή την αίτηση αναίρεσης ή επανάληψης διαδικασίας ή ακύρωσης της απόφασης (άρθρο 430) ή ακύρωσης της διαδικασίας (άρθρο 341), τα έξοδα επιβάλλονται σε καθέναν από εκείνους που άσκησαν το ένδικο μέσο ή την αίτηση. 2. Όταν με την απόφαση απορρίπτονται ενστάσεις ή άλλες αιτήσεις που υποβάλλονται από οποιονδήποτε διάδικο κατά τη διάρκεια της συζήτησης ποινικών υποθέσεων, δεν επιβάλλονται έξοδα.» Το άρθρ. 583 αντικαταστάθηκε ως άνω από την παρ. 1 άρθρ. 55 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. Έξοδα επί ανακλήσεως της εγκλήσεως Άρθρ.584.-1.Επί ανακλήσεως της εγκλήσεως ο ανακαλών καταδικάζεται δια της αυτής αποφάσεως ή βουλεύματος εις τα έξοδα της ποινικής διαδικασίας. Περί τούτων βλ. άρθρ. 3 και 4 Νόμ. 663/1977 (κατωτ. αριθ. 13). 2.Η διάταξις του άρθρ. 582 παρ. 2 εφαρμόζεται αναλόγως και εν προκειμένω. Καταψήφισις εξόδων εις βάρος ψευδώς εγκαλούντων ή μηνυτών. Άρθρ.585.-1.Τα δικαστικά συμβούλια και τα ποινικά δικαστήρια, αποφαινόμενα επί υποθέσεων εφ' ων η δίωξις εγένετο τη εκλήσει ή τη μηνύσει, οσάκις πεισθούν ότι η μήνυσις ή η έγκλησις ήτο εντελώς ψευδής, γενομένη εκ δόλου ή βαρείας αμελείας ή ότι παρεμορφώθησαν δι' αυτής δολίως τα πράγματα προς τον σκοπόν όπως δοθή εις την πράξιν βαρύτερος χαρακτηρισμός ή περιληφθούν εις την δίωξιν πρόσωπα ουδόλως μετασχόντα της αξιοποίνου πράξεως, επιβάλλουν εις έκαστον μηνυτήν ή εγκαλούντα τα δικαστικά έξοδα. Η απαλλαγή ή η επιβολή δέον να αιτιολογήται ειδικώς. 2.Το ποσόν των κατά την προηγουμένην παράγραφον επιβαλλομένων εξόδων εις βάρος εκάστου ψευδώς εγκαλέσαντος, ή μηνύσαντος, ορίζεται ίσον προς το επιβαλλόμενον εις τον καταδικαζόμενον κατηγορούμενον. Επί εξόδων επιβαλλομένων υπό του δικαστικού Συμβουλίου, το ποσόν αυτών ορίζεται ίσον προς το επιβαλλόμενον υπό του αντιστοίχου δικαστηρίου. 3.Η διάταξις του άρθρ. 582 παρ. 2 εφαρμόζεται αναλόγως και εν προκειμένω. «4. Ο εισαγγελέας όταν αρχειοθετεί τη μήνυση (άρθρο 43) ή απορρίπτει την έγκληση (άρθρο 47) επιβάλλει τα δικαστικά έξοδα σε βάρος του μηνυτή ή του εγκαλούντος, αν πειστεί ότι η μήνυση ή η έγκληση ήταν εντελώς ψευδής και έγινε από δόλο. Το ποσό των εξόδων είναι ίσο με εκείνο που επιβάλλεται στον κατηγορούμενο που καταδικάζεται από το μονομελές πλημμελειοδικείο.» Η παρ.4 προστέθηκε με την την παρ. 2 άρθρ. 55 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. (Αντί για τη σελ. 128,03(β) Σελ. 128,03(γ) Τεύχος 1366 Σελ. 123 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 Προσφυγή μηνυτού ή εγκαλούντος. Άρθρ.586.-1.Το δευτεροβάθμιον δικαστήριον ή συμβούλιον, επιλαμβανόμενον της υποθέσεως, ερευνά αυτεπαγγέλτως και το κεφάλαιον της αποφάσεως ή του βουλεύματος, το αφορών εις την καταδίκην του μηνυτού ή εγκαλούντος εις τα έξοδα. 2.Ο εις τα έξοδα καταδικασθείς κατά το προηγούμενον άρθρον, αν δεν συνέτρεξε περίπτωσις εφαρμογής της προηγουμένης παραγράφου, δύναται να προσφύγη ενώπιον του καταδικάσαντος αυτόν δικαστηρίου ή συμβουλίου εντός προθεσμίας 3 ημερών από της επιδόσεως της αποφάσεως ή του    βουλεύματος,      παρεκτει-νομένης        λόγω     αποστάσε ως κατά το άρθρ. 166. Η προσφυγή ασκείται κατά τας περί εφέσεως διατάξεις, εκδικάζεται δε άνευ κλητεύσεως του προσφεύγοντος, δικαιουμένου να παραστή κατά την δικάσιμον και να αναπτύξη προφορικώς τας απόψεις του. Επί αποφάσεων του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου αρμόδιον δια την εκδίκασιν της προσφυγής είναι το συμβούλιον των εφετών, εν τριμελεί συνθέσει. 3.Το δικαίωμα προσφυγής δεν υφίσταται αν το δικαστήριον ή το συμβούλιον, προκειμένου να καταδικάση εις τα έξοδα, ήκουσεν ειδικώς επί τούτω τας απόψεις του καταδικασθέντος. Η επί της προσφυγής εκδιδομένη απόφασις, ως και η κατά την παρ. 1 του παρόντος άρθρου απόφασις είναι αμετάκλητοι, όσον αφορά την εις τα έξοδα καταδίκην. «4. Η πράξη αρχειοθέτησης με την οποία επιβάλλονται έξοδα μαζί με την επικύρωσή της από τον εισαγγελέα εφετών επιδίδονται στο μηνυτή. Ο μηνυτής ή ο εγκαλών στους οποίους επιβλήθηκαν έξοδα μπορούν να προσφύγουν στο συμβούλιο πλημμελειοδικών μέσα σε προθεσμία πέντε ημερών από την επίδοση της σχετικής πράξης αρχειοθέτησης ή της διάταξης μετά την επικύρωσή τους από τον εισαγγελέα εφετών.» Η παρ.4 προστέθηκε με την την παρ. 3 άρθρ. 55 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. Μερική καταδίκη εις τα έξοδα. Άρθρ.587.-1.Το δικαστήριον ή το συμβούλιον εις τας περιπτώσεις των προηγουμένων άρθρ. 582 έως 586 δύναται να μειώση το ποσόν των εξόδων μέχρι του ημίσεος, εάν κρίνη ότι λόγοι επιεικείας επιβάλλουν την μείωσιν ταύτην. 2.Η ύπαρξις λόγων επιεικείας δέον να αιτιολογήται ειδικώς εις την απόφασιν ή το βούλευμα. Σελ. 128,04(γ) Τεύχος 1366 Σελ. 124 Είσπραξις και βεβαίωσις εξόδων Άρθρ.588.-1.Η διάταξις της αποφάσεως περί καταδίκης εις τα έξοδα είναι εκτελεστή αφ' ου χρόνου είναι εκτελεστή και η περί της επιβληθείσης ποινής διάταξις, εις πάσαν δε άλλην περίπτωσιν η περί καταδίκης εις τα έξοδα διάταξης της αποφάσεως ή του βουλεύματος είναι εκτελεστή από του αμετακλήτου αυτών. 2.Το ανασταλτικόν αποτέλεσμα συνεπεία ασκήσεως ενδίκων μέσων ή της προθεσμίας ασκήσεως αυτών εκτείνεται και επί της περί εξόδων διατάξεως. 3.Οι γραμματείς των ποινικών δικαστηρίων οφείλουν εντός του επομένου μηνός από του αμετακλήτου των αποφάσεων ή βουλευμάτων να βεβαιούν εις το δημόσιον ταμείον τα επιβληθέντα και μη εισέτι εισπραχθέντα ποσά εξόδων. 4.Δι' αποφάσεως των Υπουργών Δικαιοσύνης και Οικονομικών ρυθμίζεται η διαδικασία βεβαιώσεως και εισπράξεως των εξόδων, δύναται δε δι' ωρισμένας κατηγορίας τούτων αντί της βεβαιώσεως να καθορίζεται άλλος τρόπος εισπράξεώς των. 5.Εάν η εις τα έξοδα καταδίκη έλαβε χώραν κατά την επ' ακροατηρίου διαδικασίαν και η περί ταύτης απόφασις είναι εκτελεστή κατά τας διατάξεις του παρόντος άρθρου, ο οικείος εισαγγελεύς επιμελείται της εκτελέσεως της περί εξόδων διατάξεως και δια προσωπικής κρατήσεως του οφειλέτου, συμφώνως προς τας διατάξεις του Κώδικος περί Εισπράξεως Δημοσίων Εσόδων. 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 6.Δια της προσωπικής κρατήσεως του οφειλέτου εξόδων αποσβέννυται εν όλω ή εν μέρει η οφειλή, δι' ην η προσωπική κράτησις, αναλόγως του χρόνου καθ' ον διήρκεσεν αύτη, υπολογιζομένου βάσει του πηλίκου της διαιρέσεως του οφειλομένου ποσού δια του εκάστοτε ισχύοντος ορίου ποσού δραχμών δια την μετατροπήν της φυλακίσεως εις χρηματικήν ποινήν. Επί οφειλής προερχομένης εκ καταδίκης επί πταίσματι, δια τον ως άνω υπολογισμόν εφαρμόζεται το δια την ποινήν της κρατήσεως οριζόμενον ελάχιστον όριον δραχμών δια την μετατροπήν της ποινής ταύτης εις πρόστιμον. Κλάσμα έλασσον της ημέρας παραλείπεται. Η διάταξις της παρούσης παραγράφου δεν αποκλείει την εφαρμογήν, αιτήσει του οφειλέτου, πάσης άλλης ευνοϊκωτέρας δια τούτον διατάξεως περί ανωτάτου ορίου προσωπικής κρατήσεως. 7.Δια την κατά δόσεις πληρωμήν των εξόδων εφαρμόζονται αι διατάξεις της "περί εισπράξεως δημοσίων εσόδων" νομοθεσίας. Επιστροφή καταβληθέντων ποσών. Άρθρ.589.-1.Εάν ο καταδικασθείς κατέβαλε το εις τούτον επιβληθέν ποσόν δικαστικών εξόδων, ύστερον δε αθωωθή κατόπιν ασκήσεως ενδίκου μέσου, ο εισαγγελεύς του οικείου δικαστηρίου επιμελείται αυτεπαγγέλτως της επιστροφής του καταβληθέντος ποσού. Το αυτό ισχύει και αν συντρέχη περίπτωσις επιστροφής μέρους του καταβληθέντος ποσού εξόδων. 2.Το ποσόν της κατατεθείσης υπό του ιδίου του καταδικασθέντος εγγυήσεως, δια την προσωρινήν εκ των φυλακών απόλυσίν του, δύναται, κατόπιν ειδικής εγγράφου δηλώσεως του καταδικασθέντος και παραιτήσεως αυτού από των ενδίκων μέσων, να φέρεται εις συμψηφισμόν της οφειλής αυτού δι' έξοδα. Το αυτό ισχύει και επί κατατεθείσης εγγυήσεως παρά τρίτου, κατόπιν εγγράφου συναινέσεως τούτου, δυναμένης να προκύπτη και εκ του γραμματίου της εγγυήσεως. 3.Κατά τα λοιπά εφαρμόζονται αι οικείαι διατάξεις "περί δημοσίων εσόδων και πληρωμής  δαπανών του Κράτους". 4.Αι διατάξεις των παρ. 1 έως 3 του παρόντος άρθρου τίθενται εις εφαρμογήν δια κοινής αποφάσεως των Υπουργών Δικαιοσύνης και Οικονομικών, ρυθμιζομένων δια ταύτης και των λεπτομερειών εκτελέσεως αυτών". Το Βιβλίον Δέκατον (άρθρ. 581-589) αντικατεστάθησαν ως άνω δια του άρθρ. 1 Νόμ. 663/1977 (κατωτ. αριθ. 13) και ισχύουν από 16 Σεπτ. 1977. ΒΙΒΛΙΟ ΕΝΔΕΚΑΤΟΝ ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΑΙ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ Άρθρ.590.-Ο Κώδιξ Ποινικής Δικονομίας τίθεται εν ισχύϊ από 1ης Ιαν. 1951. Άρθρον 52 Ανάκλησις της γενομένης εκγλήσεως 1.Ο εγκαλέσας δύναται, είτε αυτοπροσώπως είτε δια ειδικού πληρεξουσίου, να ανακαλέση την γενομένην έγκλησιν. –2.Περί των υπαλλήλων, προς ους δηλούται η ανάκλησις και περί του τρόπου, καθ’ ον αύτη δέον να γίνη εφαρμόζονται αι διατάξεις του Άρθρ.591.-Από της ενάρξεως της ισχύος του Κώδικος Ποινικής Δικονομίας καταργούνται: α΄)ο νόμος της 10/22 Μαρτ. 1834 "περί ποινικής δικονομίας", ως ετροποποιήθη και συνεπληρώθη δια μεταγενεστέρων νόμων, β΄)ο νόμ. 237 του 1914 "περί εκδικάσεως των επ' αυτοφώρω πταισμάτων", γ΄)το νόμ διατ. της 20 Νοεμ. 1923 "περί προφυλακίσεως των υπαλλήλων και διαχειριστών", δ΄)το νομ. διατ. της 22 Νοεμ. 1923 "περί αμέσου εκδικάσεως πλημμελημάτων τινών επ' αυτοφώρω", ε΄)αι παρ. 2 έως και 6 και 8 του άρθρ. 2 και τα άρθρ. 3, 4, 5, 6, 7, 9 , 10, 12, 13 και αι παρ. 1, 2, και 3 του άρθρ. 14 του ψηφίσματος της 16 Δεκ. 1924, "περί ανακρίσεως και εκδικάσεως αδικημάτων τινών υπό των εφετών", ως ετροποποιήθη δια μεταγενεστέρων διατάξεων, μη θιγομένων των λοιπών διατάξεων αυτού. ς΄)τα άρθρ. 1, 2, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11 και 12 του νομ. διατ. της 11 Σεπτ. 1928 "περί διαδικασίας προς δίωξιν των αδικημάτων εκ των νόμων ΤΟΔ΄ "περί καταδιώξεως της ληστείας", ΓΩΛΣΤ "περί ζωοκλοπής", ΓπΜΔ΄ "περί φυγοδικίας και των άρθρ. 321, 363-367, 368 και 369 του ποινικού νόμου", κυρωθέντος δια του νόμ. 4458 του 1930, ως ετροποποιήθησαν μεταγενεστέρως, και το άρθρ. 3 του νόμ. 4677 του 1930 "περί τροποποιήσεως των περί εμπρησμού διατάξεων του ποιν. νόμου", ζ΄)τα άρθρα 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 και 9 του νόμ. 3998 του 1929 "περί εκδικάσεως πλημμελημάτων τινών παρ' ενός δικαστού", ως ετροποποιήθησαν μεταγενεστέρως, η΄)ο νόμ. 4876 του 1931 "περί εκδικάσεως ποινικών υποθέσεων κατά καταδίκων κλπ.," θ΄)ο νόμ. 4915 του 1931 "περί αποζημιώσεως παρά του Κράτους των αδίκως καταδικασθέντων", ι΄)ο νόμ. 5023 του 1931 "περί τροποποιήσεως των περί ιδιαζούσης δικαιοδοσίας διατάξεων της ποινικής δικονομίας και άλλων ειδικών νόμων", ια΄)το άρθρ. 49 του κωδικοποιημένου νόμ. 5026 "περί δικαστηρίου κακουργιοδικών", ιβ΄)ο νόμ. 5229 του 1931 "περί επεκτάσεως του νομ. διατ. της 22 Νοεμ. 1923 και επί των υφ' ενός δικαστού εκδικαζομένων πλημμελημάτων", ιγ΄)τα άρθρ. 12 έως 24 του ν.δ. της 30 Μαρτ. 1845 "περί ναυταπάτης και πειρατείας", ιδ΄)τα άρθρ. 4 έως και 7 του νόμ. 5096 του 1931 "περί συμπληρώσεως διατάξεών τινων του ποιν. νόμου", ιε΄)το άρθρ. 19 του νόμ. 6015 του 1934 "περί τροποποιήσεως και συμπληρώσεως των νόμ. 4661 και 5273 περί διοργανώσεως της πυροσβεστικής υπηρεσίας", ις΄)τα άρθρ. 104 και 107 παρ. 1 του αναγκ. νόμου της 7 Ιουν. 1935 "περί Οργανισμού της Χωροφυλακής", ιζ΄)το άρθρ. 62 του κωδικοποιημένου νόμου 4971 "περί αστυνομίας πόλεων" επαναχθέν εν ισχύϊ δι' άρθρ. 1 του νόμ. 941 του 1943, ιη΄)πάσα άλλη διάταξις υπάγουσα οιουσδήποτε κατηγορουμένους εις την ιδιάζουσαν δικαιοδοσίαν των άρθρ. 36, 40-43 και 45 της καταργουμένης Ποιν. Δικονομίας και ιθ΄)πάσα άλλη γενική ή ειδική διάταξις αναγομένη εις τα θέματα άτινα ρυθμίζει ο Κώδιξ Ποινικής Δικονομίας. (Αντί για τη σελ. 129(α) Σελ. 129(β) Τεύχος 1366 Σελ. 125 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 Άρθρ.592.-1.Κατ' εξαίρεσιν παραμένουσιν εν ισχύϊ αι ειδικαί δικονομικαί διατάξεις: α΄)του νομ. διατ. της 26 Ιουλ. 1925 "περί λεπροκομείου Σπιναλόγγας", β΄)του νομ. διατ. της 10 Σεπτ. 1926 "περί κυρώσεως του Καταστατικού Χάρτου, του Αγίου Όρους", γ΄)του κωδικοποιημένου νόμ. 4952 "περί οργανισμού των υπηρεσιών του Υπουργείου των Εξωτερικών", πλην των άρθρ. 151, 157, 158, 162 παρ. 5, 173 παρ. 3, άτινα καταργούνται, δ΄)του ν.δ/τος της 13 Δεκ. 1923 "περί ποινικού και πειθαρχικού κώδικος του εμπορικού ναυτικού, ε΄)του τελωνειακού κώδικος, ως ετροποποιήθη δια του αναγκ. νόμ. 2081 του 1939, ς)του νόμ. 5060 του 1931 "περί Τύπου κλπ.", ζ΄)του αναγκ. νόμου 509 του 1947 "περί μέτρων ασφαλείας του Κράτους, του πολιτεύματος, του κοινωνικού καθεστώτος", η΄)του νόμ. 5539 του 1932 "περί μονοπωλίου των ναρκωτικών φαρμάκων", ως ετροποποιήθη δια του αναγκ. νόμου 2430 του 1940, θ΄)του αναγκ. νόμου 1010 του 1937 "περί κώδικος αγροτικής ασφαλείας", πλην των διατάξεων των άρθρ. 59 και 65, ως ετροποποιήθησαν μεταγενεστέρως, αίτινες καταργούνται, των ενδίκων μέσων κατά των αποφάσεων του αγρονόμου διεπομένων υπό των περί ενδίκων μέσων κατά των αποφάσεων του πταισματοδικείου διατάξεων του Κώδικος Ποινικής Δικονομίας και ι΄)του νομ. διατ. 136 του 1946 "περί αγορανομικού κώδικος", και ια΄)του άρθρ. 3 του αναγκ. νόμ. 710 του 1945 "περί διώξεως και τιμωρίας των παραβάσεων της περί προστασίας του εθνικού νομίσματος νομοθεσίας", ως ετροποποιήθη δια του αναγκαστικού νόμ. 871 του 1948. "ιβ΄)του νόμ. 162 του 1946 περί εκδικάσεως των παραβάσεων των περί κυκλοφορίας πεζών και οχημάτων διατάξεων, ως ετροποποιήθη υπό του Ν.Δ. 446 του 1947". Το εντός « » στοιχ. ιβ΄ προσετέθη υπό του άρθρ. 7 Α.Ν. 1623/51 (9.Γα.). 2.Μέχρις εκδόσεως του υπό του άρθρ. 159 του Κώδικος Ποινικής Δικονομίας προβλεπομένου β.δ/τος διατηρείται εν ισχύϊ το Διάταγμα  της 31 Δεκ. 1923 "περί του τρόπου της δια του ταχυδρομείου επιδόσεως ποινικών δικογράφων". Άρθρ.593.-Διατηρούνται προσωρινώς εν ισχύϊ κατά την υπ' αυτών οριζομένην χρονικήν διάρκειαν αι διατάξεις: α΄)των άρθρ. 11-16 του ψηφίσματος Γ΄ του 1946 "περί εκτάκτων μέτρων αφορώντων την δημοσίαν τάξιν κλπ. "ως ετροποποιήθη και συνεπληρώθη μεταγενεστέρως και των δια των ψηφισμάτων ΛΑ΄ και ΛΒ΄ του 1947 προστεθεισών εις αυτό διατάξεων των άρθρ. 23, 24 και 26-29 παρ. 2 και 30 αυτού, β΄)του άρθρ. 1 του ψηφίσματος ΛΓ΄ του 1947 "περί παρατάσεως της αρμοδιότητος των εφετείων κλπ." ως και πάσα άλλη ειδική δικονομική διάταξις, ισχύουσα εφ' ωρισμένον χρονικόν διάστημα. Σελ. 130(β) Τεύχος 1366 Σελ. 126 Άρθρ.594.-Παραμένουσιν εν ισχύϊ αι διατάξεις του νόμ. 4173 του 1929 "περί δασικού κώδικος" και του νόμου της 28 Οκτ. 1935 "περί τροποποιήσεως των περί διοικήσεως του εμπ. ναυτικού διατάξεων", ως ετροποποιήθησαν μεταγενεστέρως, δι' ων προσδίδεται η ιδιότης ειδικού ανακριτικού υπαλλήλου και δημοσίου κατηγόρου εις τα δασικά όργανα και εις τους του λιμενικού σώματος και αι διατάξεις των νόμ. ΑΡΟΒ΄ του 1884 και ΓΡΟ΄ του 1906 "περί ασφαλείας των σιδηροδρόμων", δι' ων προσδίδεται η ιδιότης ειδικού ανακριτικού υπαλλήλου εις τους σιδηροδρομικούς και τροχιοδρομικούς υπαλλήλους. Άρθρ.595.-Αι διατάξεις του Κώδικος Ποινικής Δικονομίας εφαρμόζονται και εν σχέσει προς τας υπό ειδικών νόμων προβλεπομένας αξιοποίνους πράξεις. «Διατάξεις όμως ειδικών νόμων που ρυθμίζουν διαφορετικά την περάτωση της ανάκρισης ή την παραπομπή στο ακροατήριο ή το επιτρεπτό ή μη των ένδικων μέσων, δεν θίγονται.» Το μέσα σε «» εδάφιο προστέθηκε με την παρ.2 άρθρ.54 Νόμ.3160/24-30 Ιουν.2003 (ΦΕΚ Α΄165), κατωτ.αριθ.28. Άρθρ.596.-1.Αι εκκρεμείς δίκαι εν οιαδήποτε στάσει της ποινικής διαδικασίας και οιωδήποτε βαθμώ συνεχίζονται συμφώνως προς τας διατάξεις του Κώδικος Ποινικής Δικονομίας. Αι υπό το κράτος των καταργουμένων διατάξεων ενεργηθείσαι πράξεις της ποινικής διαδικασίας διατηρούσι το κύρος αυτών. 2Αι επί ποινή απαραδέκτου ή αποκλεισμού τασσόμεναι προθεσμίαι του Κώδικος Ποινικής Δικονομίας, αι εκπνέουσαι εντός πέντε ημερών από της ενάρξεως της ισχύος αυτού, παρατείνονται επί δέκα έτι ημέρας. 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Άρθρ.597.-Αι εν ειδικοίς Νόμοις ή Δ/σι παραπομπαί εις άρθρα ή θεσμούς της καταργουμένης Ποιν. δικονομίας, από της ισχύος του Κώδικος Ποινικής Δικονομίας, νοούνται γενόμεναι εις τας αντιστοίχους διατάξεις αυτού. Άρθρ.598.-Η δι' ειδικών διατάξεων (εκτός των κατά το άρθρ. 592 του παρόντος Κώδικος διατηρουμένων εν ισχύϊ) επιβαλλομένη εισαγωγή εις το ακροατήριον δι' απ' ευθείας κλήσεως, από της ισχύος του Κώδικος Ποινικής Δικονομίας, επιτρέπεται μόνον συμφώνως προς τας σχετικάς διατάξεις αυτού. Άρθρ.599.-Εις τους κατά την έναρξιν της ισχύος του Κώδικος Ποινικής Δικονομίας διατελούντας εν προφυλακίσει εφαρμόζονται αι περί προφυλακίσεως και προσωρινής απολύσεως διατάξεις του Κώδικος τούτου. Περί της κατ' αυτάς επιβαλλομένης διαρκείας ή μη της προφυλακίσεως των εν ταύτη διατελούντων αποφαίνεται αμετακλήτως εντός δέκα ημερών από της ισχύος του παρόντος Κώδικος το αρμόδιον συμβούλιον πλημμελειοδικών. άρθρ. 42. Δύναται επίσης να γίνη και επ’ ακροατηρίω κατά πάσαν στάσιν της δίκης και μέχρι της δημοσιεύσεως της αποφάσεως και του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου δια δηλώσεως καταχωριζομένης εις τα πρακτικά. Γενομένη βραδύτερον η ανάκλησις είναι απαράδεκτος. Άρθρ.600.-Αι προ της ενάρξεως της ισχύος του Κώδικος Ποινικής Δικονομίας αρξάμεναι πραγματογνωμοσύναι εξακολουθούσι και περατούνται συμφώνως προς τας σχετικάς διατάξεις της καταργηθείσης ποινικής δικονομίας. Άρθρ.601.-1.Κατά των μέχρι της ενάρξεως της ισχύος του παρόντος Κώδικος εκδοθεισών αποφάσεων και βουλευμάτων επιτρέπονται τα υπό του Κώδικος Ποινικής Δικονομίας επιτρεπόμενα ένδικα μέσα και εκδικάζονται συμφώνως προς τας διατάξεις αυτού, η δε προς άσκησιν αυτών τασσομένη δια του Κώδικος προθεσμία, εφ' όσον δεν έληξε προ της ενάρξεως της ισχύος αυτού, παρατείνεται επί δέκα ημέρας από της ενάρξεως της ισχύος του παρόντος Νόμου. Τα προ της ενάρξεως αυτής ασκηθέντα ένδικα μέσα εκδικάζονται κατά τας διατάξεις της καταργουμένης ποινικής δικονομίας. 2.Κατά των ερήμην καταδικαστικών αποφάσεων επιτρέπεται το ένδικον μέσον της ανακοπής, συμφώνως προς τας σχετικάς διατάξεις της καταργουμένης ποινικής δικονομίας, της προς άσκησιν αυτού προθεσμίας αρχομένης από της ενάρξεως της ισχύος του παρόντος Νόμου, εφ' όσον δεν έληξε προ αυτής. Υπό των αυτών διατάξεων διέπεται και η εκπρόθεσμος ανακοπή. 3.Οι ερήμην καταδεδικασμένοι επί κακουργήματι υπό των δικαστηρίων των συνέδρων διέπονται υπό των καταργουμένων σχετικών διατάξεων, άμα δε τη συλλήψει ή εκουσία εμφανίσει αυτών δικάζονται ούτοι κατ' αντιμωλίαν συμφώνως προς τας διατάξεις του Κώδικος Ποινικής Δικονομίας. "4.Οι ερήμην καταδεδικασμένοι προ της ενάρξεως της ισχύος του Κώδικος Ποινικής Δικονομίας υπό των πενταμελών Εφετείων, φυγοποινούντες κατά την δημοσίευσιν του παρόντος Νόμου εν τη αλλοδαπή, εκζητηθέντες δε υπό της Ελληνικής Επικρατείας παρά της ξένης Επικρατείας εις ην έχουσι καταφύγει και παραδοθέντες εις τας Ελληνικάς αρχάς, δικαιούνται εντός δύο μηνών από της εισόδου των εις το Ελληνικόν έδαφον ν' ασκήσωσιν ανακοπήν κατά της καταδικαστικής αποφάσεως ενώπιον του Γραμματέως του πενταμελούς Εφετείου του εκδόντος την καταδικαστικήν απόφασιν, προσαγομένης και βεβαιώσεως υπ' αυτών περί της κρατήσεώς των υπό των Ελληνικών αρχών. Συντρεχουσών των ανωτέρω προϋποθέσεων η ανακοπή γίνεται υποχρεωτικώς τύποις δεκτή, υπό του εκδόντος την καταδικαστικήν απόφασιν πενταμελούς Εφετείου, μεθ' ο εξαφανίζεται η ερήμην καταδικαστική απόφασις και χωρεί η κατ' αντιμωλίαν εκδίκασις κατ' ουσίαν της υποθέσεως υπό του αυτού Εφετείου, κατά τας διατάξεις του Κώδικος Ποινικής Δικονομίας. Εις τας προκειμένας περιπτώσεις ο από της τελέσεως του εγκλήματος μέχρι της παραδόσεως των εκζητουμένων εις τας Ελληνικάς Αρχάς διαδραμών χρόνος, δεν υπολογίζεται εν τω χρόνω της παραγραφής". Η παρ. 4 προσετέθη δια του άρθρ. 1 Ν.Δ. 3389/1955. Άρθρ.602.-Η επανάληψις της διαδικασίας υπέρ των αμετακλήτως καταδικασθέντων προ της ενάρξεως της ισχύος του παρόντος Νόμου επιτρέπεται συμφώνως προς τας σχετικάς διατάξεις του Κώδικος Ποινικής Δικονομίας. Επανάληψις της δίκης εναντίον των προ της ισχύος του παρόντος Νόμου αμετακλήτως αθωωθέντων δεν επιτρέπεται. Άρθρ.603.-Η εκτέλεσις και των προ της ισχύος του Κώδικος Ποινικής Δικονομίας απαγγελθεισών αμετακλήτων αποφάσεων γίνεται συμφώνως προς τας σχετικάς διατάξεις αυτού. Ο παρών Νόμος ψηφισθείς υπό της Βουλής και παρ’ Ημών σήμερον κυρωθείς, δημοσιευθήτω δια της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως και εκτελεσθήτω ως Νόμος του Κράτους. Σελ. 131(α) ΞΓ-53 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Π Ι Ν Α Ξ Π Ε Ρ Ι Ε Χ Ο Μ Ε Ν Ω Ν ΒΙΒΛΙΟΝ ΠΡΩΤΟΝ Γενικοί Ορισμοί Τμήμα Ι. –Ποιν. δικαστήρια και δικαστικά πρόσωπα ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄ Άρθρα Ποινική διακαιοδοσία 1 – 2 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄  Ποινικά καθ’ έκαστον διαστήρια 3 – 13 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ΄ Αποκλεισμός, εξαίρεσις και αποχή    των δικαστικών προσώπων 14 – 26 Τμήμα ΙΙ. – Ποινική δίωξις Άρθρα ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄  Γενικαί διατάξεις 27 – 35 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄ Έναρξις και αναβολή της ποινικής    διώξεως 36 – 45 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ΄ Έγκλησις 46 – 53 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Δ΄ Άδεια προς δίωξιν 54 – 56 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ε΄ Δεδικασμένον 57 – 58 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΣΤ΄ Προδικαστικά ζητήματα 59 – 62 Τμήμα ΙΙΙ.- Πολιτική Αγωγή ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄  Άρθρα Νομιμοποίησις. Αρμοδιότης 63 – 70 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄ Απαιτήσεις του αθωωθέντος κατη   γορουμένου 71 Tμήμα IV.-Διάδικοι εν τη ποινική δίκη ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄ Άρθρα Κατηγορούμενοι 72 – 81 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄ Πολιτικώς ενάγοντες 82 – 88 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ΄ Αστικώς υπεύθυνοι 89 – 95 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Δ΄ Δικαιώματα των διαδίκων 96 – 108 Τμήμα V.-Αρμοδιότης ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄  Άρθρα Αρμοδιότης καθ’ ύλην 109 – 121 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄ Αρμοδιότης κατά τόπον 122 - 126 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ΄ Γενική διάταξις 127 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Δ΄ Αρμοδιότης λόγω συναφείας και    συναιτιότητος 128 – 131 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ε΄ Σύγκρουσις αρμοδιότητος και αρμο  διότης κατά παραπομπήν 132 – 137 Τμήμα VI.-Διαδικαστικαί πράξεις ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄ Άρθρα Αποφάσεις και πρακτικά 137 – 147 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄  Εκθέσεις 148 – 153 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ΄ Κοινοποιήσεις και επιδόσεις 154 – 165 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Δ΄  Προθεσμίαι 166 – 169 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ε΄  Ακυρότητες 170 – 176 (Μετά την σελ. 132 (α) Σελ. 132,01 ΞΓ – 55 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας ΒΙΒΛΙΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟΝ Περί αποδείξεων ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄  Άρθρον 53 Έξοδα εν περιπτώσει ανακλήσεως Δια την κατά το άρθρ. 52 ανάκλησιν δεν απαιτείται προκαταβολή των δικαστικών εξόδων και τελών, άτινα όμως βαρύνουσιν εν πάση περιπτώσει τον ανακαλούντα. Αντίγραφον της κατά το άρθρ. 52 εκθέσεως ή πρακτικών μετ’ εκκαθαρίσεως των δικαστικών εξόδων αποστέλλεται εις τον αρμόδιον ταμίαν προς είσπραξιν. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Δ΄ Άδεια προς δίωξιν Άρθρα Γενικοί ορισμοί 177 – 179 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄ Αυτοψία 180 – 182 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ΄  Πραγματογνώμονες, τεχνικοί σύμβουλοι: Α΄. Πραγματογνώμονες ` 183 – 203 Β΄. Τεχνικοί σύμβουλοι 204 – 208 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Δ΄ Μάρτυρες 209 – 232 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ε΄ Ερμηνείς 233 – 238 ΒΙΒΛΙΟΝ ΤΡΙΤΟΝ Προδικασία εν γένει Τμήμα Ι. –Ανάκρισις ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄  Άρθρα Γενικοί ορισμοί 239 – 242 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄ Προανάκρισις 243 – 245 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ΄ Κυρία ανάκρισις 246 – 250 Τμήμα ΙΙ.- Ανακριτικαί πράξεις ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄ Γενικαί διατάξεις 251 – 252 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄ Έρευναι 253 – 259 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ΄  Κατάσχεσις 260 – 269 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Δ΄ Απολογία του κατηγορημένου 270 – 274 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ε΄  Σύλλυηψις και προφυλάκισις του   κατηγορημένου 275 – 291 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΣΤ΄ Προσωρινή απόλυσις 292 – 304 Τμήμα ΙΙΙ.-Διαδικασία ενώπιον των δικαστικών συμβουλίων ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄ Συμβούλιον πλημμελειοδικών 305 – 315 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄ Συμβούλιον εφετών 316 – 319 ΒΙΒΛΙΟΝ ΤΕΤΑΡΤΟΝ Διαδικασία επ’ ακροατηρίω Άρθρα Τμήμα Ι.-Προπαραρασκευαστική    διαδικασία 320 – 328 Τμήμα ΙΙ.- Κυρία διαδικασία ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄  Θεμελιώδης αρχαί της διαδικασίας 329 – 332 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄ Καθήκοντα και δικαιώματα του δι’    ευθύνοντος την συζήτησιν 333 – 338 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ΄ Έναρξις της επ’ ακροατηρίου δια  δικασίας 339 – 349 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Δ΄ Αποδεικτική διαδικασία α΄) Μάρτυρες 350 – 361 β΄) Πραγματογνωμοσύνη και αυ      τοψία 362 – 363 γ΄) Έγγραφα 364 – 365 δ΄) Εξέτασις κατηγορημένου και       αστικώς υπευθύνου 366 – 368 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ε΄ Τα μετά την αποδεικτικήν διαδι   κασίαν 369 – 373 Τμήμα ΙΙΙ.-Ειδικοί κανόνες διαδικασίας ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄  Πλημμελειοδικείον 374 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄ Εφετείον 375 – 376 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ΄ Κακουργιοδικείον 377 – 408 ΒΙΒΛΙΟΝ ΠΕΜΠΤΟΝ  Ειδικαί διαδικασίαι Τμήμα Ι.- Συνοπτική διαδικασία ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄  Άρθρα Επί πταισμάτων 1. Επί των επ’ αυτοφώρω κατάλαμβανομένων 409 – 413 2. Επί πταισμάτων βεβαιουμένων  δι’ εκθέσεως 414 – 416 Σελίς 133 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄ Επί πλημμελημάτων 1. Επί των επ’ αυτοφώρω κατάλαμβανομένων 417 – 426 2.      Επί πλημμελημάτων βεβαιου          μένων δι’ εκθέσεως 427 Τμήμα ΙΙ. Διαδικασία κατ’ απόντων και φυγοδίκων ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄  Επί πλημμελημάτων 428 – 431 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄ Επί κακουργημάτων 432 – 435 Τμήμα ΙΙΙ. –Διαδικαστική συνδρομή ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄  Έκδοσις 436 – 456 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄ Άλλαι περιπτώσεις δικαστικής συν  δρομής 457 – 461 ΒΙΒΛΙΟΝ ΕΚΤΟΝ Ένδικα μέσα Άρθρα Τμήμα Ι. - Γενικοί ορισμοί 462 – 476 Τμήμα ΙΙ. – Ένδικα μέσα κατά  των βουλευμάτων ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄ Έφεσις 477 – 481 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄  Αίτησις αναιρέσεως 482 – 485 Τμήμα ΙΙΙ. – Ένδικα μέσα κατά  των αποφάσεων ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄  Έφεσις 486 – 503 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄ Αίτησις αναιρέσεως 504 – 524 Σελίς 134 ΒΙΒΛΙΟΝ ΕΒΔΟΜΟΝ Έκτακτοι διαδικασίαι ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄ Άρθρα Επανάληψις της διαδικασίας 525 – 530 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄  Αποκατάστασις 531 – 532 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ΄  Αποζημίωσις των αδίκως καταδι   κασθέντων ή προφυλακισθέντων 533 – 545 ΒΙΒΛΙΟΝ ΟΓΔΟΟΝ Εκτέλεσις ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄ Άρθρα Αποφάσεις εκτελεσταί 546 – 554 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄ Αναβολή και διακοπή της εκτελέ   σεως της ποινής 555 – 563 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ΄ Άρθρα Αμφιβολίαι και αντιρρήσεις περί    την εκτέλεσιν 564 – 566 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Δ΄ Τέλος των ποινών 567 – 566 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ε΄ Εκτέλεσις ως προς τας πολιτικάς     απαιτήσεις 570 – 571 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΣΤ΄ Εποπτεία της εκτίσεως της στερη  τικής της ελευθερίας ποινής 572 ΒΙΒΛΙΟΝ ΕΝΑΤΟΝ Άρθρα Ποινικόν μητρώον 573 – 580 ΒΙΒΛΙΟΝ ΔΕΚΑΤΟΝ Άρθρα Έξοδα και τέλη 581 - 589 ΒΙΒΛΙΟΝ ΕΝΔΕΚΑΤΟΝ Άρθρον 54 Άνευ αυτής τίνες πράξεις δεν ενεργούνται Και εις ας περιπτώσεις απαιτείται άδεια προς δίωξιν, δύναται και προ της χορηγήσεως της αδείας να ενεργηθή ανάκρισις προς βεβαίωσιν του εγκλήματος. Δεν επιτρέπεται μόνον να ενεργηθώσιν ανακριτικαί πράξεις θίγουσαι το πρόσωπον, προς δίωξιν του οποίου απαιτείται η άδεια. Άρθρα Μεταβατικαί διατάξεις 590 – 563 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΙΑ ΑΡΘΡΩΝ της παλαιάς Ποινικής Δικονομίας προς τον Νέον Κώδικα Ποινικ. Δικονομίας Παλαιά  Νέα 1 2 Π.Κ.6-9 3 438α΄ 4 436-456 5   310 6  63-65 7    67 8.12 -   13 35 14 29 15 35 16 31 17 33 18  19 13 20 36 21 27 22 46 23 42,52 24 Κατηργ. 25 340 26 376 27 84 28 Κατηργ. 29 122 30 123 31 125 32 130 33 128 34 129 35 126 36.45 112§2 46.50 132-137 51.59 14-26 60.64 136-137 65.68 Κατηργ. 69.75 243-245 76 327 77 329 78 330 79.80 331 81 139 82 581 83 373 Παλαιά  Νέα 84 57-58 85 65§2 86 71 87  88 142-144 89     90 147 91   92 177 93 178 94 179 95   96.97 180-182 98.110 183-208 111 112 209 113 210 114 222,211 115 212 116.117 214 118.120 215 121 218,220 122 222 123.124 219 125            217 126.127 223-226 128              228 129.133 227 134 148,152 135.136 49 137                  138                213,                      229-230 139           253-256 140.141 Κατηργ. 142                    49 143                 244 144.145 320,213 146                      161 146 δίς                    163 147                       157 148                       326 149                         37 150                         40 Παλαιά Νέα 151             152.155 42 156 43 156α΄              30 157 243§2 158 125 159 275 160 245 161 320 162 321 163 322 164 166§3 165 101 166 327 167 349 168 242 169.170 253 171               254 172.173 258 174          259,266 175                 251 176                 252 177.180 262 επ. 181.182 252§3 183                    241 184                    246 185.186 27 187.188 248 189                     251 190                     271 191                      161 192                     157 193               156,272 194                   271§2 195.196       Κατηργ. 197                     272 198                     273 199.200 249§1 201                       251 202                   249§2 203.205 -   206 308 207.208 282 209                         276 Παλαιά Νέα 210 275 211 271 212   213 Κατηργ. 214 276§3 215-217 277 218   219 277§2 220-222    223-224 278 225 279 226 280 227 281 228 283-286 229 283§2 230   -    231 284§2 232-233    234 284§3 235    236-241 292-299 242-244     302 245 300-301 246 303 247 305 248-249 306 250 307 251 309 252 310 253 311 254 312 255 313 256   257 320 258 314 259 315 260 477-480 261 479§2 262 471 263 482-485,                     473§2 264-267             268 316§1 269-275         319 Σελίς 135 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 Παλαιά Νέα 276 327 277 314 278   46 279   47 280    48 281    50 282  49 283-301      -        302 68    303 108 304-305         306   69 307-314      326 315   316-321     338 322-329  Κατηργ. 330   3 331-332     27§2 333           115 334           231 335           232 336          341§1 337             -      338-340     341§2 341          Κατηργ. 342-343       -       344-345      339-369    346               373 347              120§2 348                368 349         139,57-58                    142-144 350                   336 351                 549 352          486,504 353          486-488 354              486 355             498 356             490 357        112§3,497 358             502 359          504-506 360               510 361               509 362           514-515 Παλαιά Νέα     363           5 363α           374 364            333 365           335§2 366              336 367-368         38    369        337-338 370           336§2 371                 32 372                373                112 374                339 375                342 376             Κατηργ. 377                 343 377α               344 377β               347 377γ               348 378                351 379                 352 380                 231 381-382      Κατηργ.     383             350 384-385         357 385α               360 386            357§3 387                 361 388             357§1 389             357§2 390            357§4 391           357§4 392               359 393               364 394               369 395           371§2 396            371§3 397            371§1,3 398              371§5 399-400             401              Κατηργ. 402                   108 403                    341 404                      405                 549§1 406-406γ       488-489 Παλαιά              Νέα    406δ                498     406ε          111§7,9,                            497 406ς                   500 406ζ                    501 406η                    502 406θ                    503 406ι                504-505 407                       510 408                       513 409-411         Κατηργ.  412                      8 413                     326 414                     378 415                         8 416                   Κατηργ. 417                     378 418                       32 419                     109 420                   383-384 421                       422                        378 423                   377-378 424                        379 425                  380-381 426-427                 382 428                        389 429                        385 430                       387 431                        390 432                         391 433                         392 434                           435                         394 436                        395 437-439                 396 440-441                 397    442                     398 443                        407 444                        399 444α                      400 445                        377 446                        401 447                        404 448                    406,71 Παλαιά          Νέα 449-451         405   452               406 453                   454-455          407 456                  408 457                504,513 458                   510 459                  546,549 460-461              428 462                  429-431 463-473           432-435 474                       475                      462 476                        10 477                      510 478                      505 479                       504 480                       506 481                       507 482-483                509 484                   505§1γ 485-486                508 487-489                513 490                 514-515 491                       336 492                       514 493                       513 494-496                 497                        516 498                        519 499                          500                         518 501                         522 502-503                  525   504                  527§3 505-510                 528 511-541          Κατηργ. 542                      547 543                        544                     549 545-546               547                   555-563 548                      567 549-551                552-561           Κατηργ. 562-563                 564-568          531-532 Σελίς 136 Άρθρον 55 Άρνησις χορηγήσεως της αδείας 1.Εάν ήθελε χορηγηθή η άδεια, ο ανακριτής προτάσει του εισαγγελέως, αποφαίνεται ότι δεν δύναται να γίνη επί του παρόντος δίωξις, ελλείψει αδείας. – 2.Η άπαξ χορηγηθείσα άδεια δεν δύναται να ανακληθή. (Αντί για τη σελ. 31(α) Σελ. 31(β) Τεύχος 1366 Σελ. 45 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 Άρθρον 56 Πλείονες κατηγορούμενοι Υπαρχόντων και άλλων κατηγορουμένων, μη απολαυόντων του κατά το άρθρ. 54 προνομίου, η κατά τούτων ποινική δίωξις προβαίνει ακωλύτως. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ε΄ Δεδικασμένον άρθρ. 596 διατυπωθείσα αρχή ως προς τα χρονικά όρια της εφαρμογής των νέων δικονομικών διατάξεων και επί των κανόνων των διεπόντων τα της εκτελέσεως των ποινών. Εν Αθήναις τη 16 Μαΐου 1950 Ο επί της Δικαιοσύνης Υπουργός Θ.ΤΣΑΤΣΟΣ Βουλευτής Αθηνών. ΕΚΘΕΣΙΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΕΙΣΗΓΗΣΕΩΣ Προς την Βουλήν των Ελλήνων Α΄. Κατ' άρθρον 57 του Συντάγματος, εισάγεται "προς κύρωσιν εν όλω", ο Κώδιξ Ποινικής Δικονομίας ως τελικώς διετυπώθη υπό της δυνάμει του νομοθ. διατάγματος 222 της 14 Απριλίου 1947 "περί συστάσεως Επιτροπών προς περάτωσιν της αναθεωρήσεως των Σχεδίων Ποινικού Κώδικος και Ποινικής Δικονομίας" και δια της υπ' αριθ. 34440 της 19 Απριλίου 1947 αποφάσεως του Υπουργού της Δικαιοσύνης συσταθείσης ειδικής Επιτροπής. Εις τας περιπτώσεις εφαρμογής της ειδικής διαδικασίας επιψηφίσεως κωδίκων του άρθρου 57 του Συντάγματος, η αποστολή της επί της Δικαιοσύνης Κοινοβουλευτικής Επιτροπής και περαιτέρω της Βουλής είναι βεβαίως ουσιώδης και αποφασιστική, αλλά κατ' ανάγκην περιωρισμένη εκ των πραγμάτων. Είναι αποφασιστική διότι η Βουλή, ως κυρίαρχον σώμα, δύναται να μη ψηφίση τον κυρούντα το Σχέδιον νόμον ή να απορρίψη το Σχέδιον του υποβαλλομένου αυτή Κώδικος, καθ' ημάς μάλιστα, δύναται και να τροποποιήση διατάξεις ή θεσμούς καθιερουμένους υπό του Σχεδίου. Είναι όμως περιωρισμένη εκ των πραγμάτων, το μεν, διότι το Σχέδιον αποτελεί λογικήν και επιστημονικήν ενότητα με ιδιάζουσα αρχιτεκτονικήν και εσωτερικήν αλληλουχίαν των καθ' έκαστα διατάξεων, εφ' ων η επέμβασις τρίτων, μη επί μακρόν διασκεφθέντων, κινδυνεύει να αλλοιώση την συνοχήν και συνάρτησιν των μερών επί ζημία του όλου έργου, το δε, διότι η αυθεντία των συντακτών των Σχεδίων Κωδίκων-όταν μάλιστα μακραί και επανειλλημέναι, ως εν προκειμένω έλαβον χώραν συζητήσεις και αναθεωρήσεις-παρέχει κατά τεκμήριον την εγγύησιν ενδελεχούς και βαθείας εποπτείας των ρυθμιζομένων νομικών και κοινωνικών προβλημάτων και την πλήρη στάθμισιν των εκ των καθιερουμένων μεταρρυθμίσεων αντικτύπων εις την ορθήν απονομήν της Δικαιοσύνης. Προέχον συνεπώς δια την κρίσιν ημών και της Βουλής είναι να ερευνηθή κατά ποσόν το υπό κρίσιν Σχέδιον Κώδικος Ποινικής Δικονομίας, εν τω συνόλω του λαμβανόμενον, διασφαλίζει κατά τον προσφορώτερον, ταχύτερον και μάλλον πρακτικόν τρόπον τας βασικάς αρχάς της φιλελευθέρας και δημοκρατικής διεξαγωγής της ποινικής ανακρίσεως και της ποινικής δίκης και κατά πόσον συνθέτει τας δύο μεγάλας ηθικάς και κοινωνικάς ανάγκας της πλήρους κατοχυρώσεως των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτου αφ' ενός και της αποτελεσματικής  προστασίας της Πολιτείας και της εννόμου τάξεως  από των εγκληματικών προσβολών αφ' ετέρου. Διότι  δεν πρέπει να λησμονήται ότι μετά τον Συνταγματικόν Χάρτην, οι Ποινικοί Κώδικες, και ιδίως ο της Ποινικής Δικονομίας, είναι κατ' εξοχήν νομοθετήματα, τα  οποία μετουσιώνουν εις πράξιν και κατοχυρώνουν  τους ελευθέρους θεσμούς του δημοκρατικού ημών πολιτεύματος, εν ω εν ταυτώ καλούνται να υπηρετήσουν τους ανωτέρους και διαρκεστέρους σκοπούς του Κράτους. Να διαπιστωθή περαιτέρω, εάν το υπό κρίσιν Σχέδιον καλύπτη τα κενά και άρη τας αμφισβητήσεις αι οποίαι ανέκυψαν εις την επιστήμην και την δικαστικήν πράξιν, εκ    της     υπερεκατονταετούς     εφαρμογής    της     ΠοιΣελίς 19 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.Α.β.1 νικής Δικονομίας της 10/22 Μαρτίου 1834, έργου ως γνωστόν του εκ των μελών της Αντιβασιλείας Μάουρερ, και αν είναι δυνατόν να καταστή όργανον εύληπτον, απλούν και πρακτικόν εις χείρας των διακονούντων την ποινικήν δικαιοσύνην, δικαστών, δικηγόρων και διαδίκων. Εκ της προσεκτικής μελέτης του σχεδίου δύναταί τις να συναγάγη ότι, αδιακρίτως θεωρητικών τοποθετήσεων, το νομοθέτημα τούτο θεραπεύει ευστόχως τας ανωτέρω τιθεμένας βασικάς αρχάς. Εισάγει βεβαίως πολλάς μεταρρυθμίσεις εις τα μέχρι σήμερον ισχύοντα, αλλά δεν αποτελεί ανατροπήν ή ριζικήν αλλαγήν των δικονομικών θεσμών οι οποίοι εδοκιμάσθηκαν μέχρι τούδε και επέτυχον εις την πράξιν. Είναι προσεκτικόν κράμα εκλεκτικότητος εκκαθαρίσεως και προσαρμογής το οποίον εν τούτοις δεν στερείται καινοτομιών. Δύναται να λεχθή αφόβως ότι επιτυγχάνει τους σκοπούς τους οποίους έθετο ο το πρώτον συστήσας τας επιτροπάς αναθεωρήσεως της Ποιν. Δικονομίας Νόμος 4937 (1931), όστις εν άρθρω 1 ώριζεν ότι το έργον "θα περιλαμβάνη αναθεώρησιν του εν ισχύϊ Κώδικος, περισυλλογήν και τακτοποίησιν των εκασταχού της κειμένης νομοθεσίας εγκατεσπαρμένων δικονομικών διατάξεων, τροποποιουμένων αναλόγως, και προσαρμογήν του συνόλου υπό ενιαίον σύστημα, σύμφωνον προς τα νεώτερα επιστημονικά πορίσματα"  Το σχέδιον πράγματι δεν απομακρύνεται ουσιωδώς από το ισχύον ποινικόν δικονομικόν δίκαιον, ως τούτο διεμορφώθη δια των αλλεπαλλήλων τροποποιήσεων αι οποίαι επηνέχθησαν δια των νεωτέρων της Ποιν. Δικονομίας μεταρρυθμίσεων, ιδία από του έτους 1910 και εφεξής. Περιέχει εν τούτοις αρκετάς ευστόχους καινοτομίας, περί ων κατωτέρω. Β'. Από γενικής θεωρήσεως των βασικών δικονομικών θεσμών των διατηρουμένων ή καθιερουμένων υπό του Σχεδίου παρατηρούμεν τα ακόλουθα: α)Διατηρείται ο σύνθετος ή μικτός τύπος διαδικασίας ενισχυομένων αλλαχού του εξεταστικού συστήματος (άρθρα 29, 31, 35, 43, 47, 101, 244, 245, 340, παρ. 3) αντιρρόπως όμως εις άλλα σημεία τονουμένου του κατηγορητικού συστήματος (άρθρ. 327,§ 2, 428-431 κ.ο.κ.). β)Ισοσταθμίζονται αι ανάγκαι της κοινωνικής αμύνης κατά του εγκλήματος με την προστασίαν των δικαιωμάτων αμύνης και κατοχυρώσεως του κατηγορουμένου. γ)Τονούνται το αυτεπάγγελτον της ποινικής διώξεως των αδικημάτων συστηματοποιημένων των εκ των πραγμάτων επιβαλλομένων εξαιρέσεων της κατ' έγκλησιν διώξεως. δ)Κατοχυρούται πλήρως το άμεσον της λήψεως των αποδείξεων, η προφορικότης της διαδικασίας και το συνεχές αυτής. ε)Εν σχέσει προς την βασικήν αρχήν την και υπό του Άρθρον 57 Κωλύει την εκ νέου δίωξιν 1.Εάν τις αμετακλήτως κατεδικάσθη ή ηθωώθη ή αν έπαυσεν η κατ’ αυτού ποινική δίωξις, δεν δύναται να υποβληθή, εκ νέου εις δίωξιν δια την αυτήν πράξιν, και εάν εις ταύτην δοθή διάφορος χαρακτηρισμός –2.Εξαιρούνται αι περιπτώσεις των άρθρ. 58, 81, § 2, 525 και 526.-3.Εάν παρά την ανωτέρω απαγόρευσιν ασκηθή ποινική δίωξις αύτη κηρύσσεται απαράδεκτος λόγω δεδικασμένου. Άρθρον 58 Άσκησις εκ νέου της ποινικής διώξεως Η απόφασις και αυτή η καταστάσα αμετάκλητος, όταν κηρύσση απαράδεκτον την ποινικήν δίωξιν δι’ έλλειψιν ή αταξίαν της εγκλήσεως, της αιτήσεως ή της αδείας, δεν κωλύει την εκ νέου ποινικήν δίωξιν κατά του αυτού προσώπου, εάν η έγκλησις, η αίτησις ή η άδεια δοθή κατόπιν κανονικώς. Σελ. 32(β) Τεύχος 1366 Σελ. 46 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας  ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΣΤ΄ Προδικαστικά ζητήματα Προδικαστικά ζητήματα στην ποινική δίκη «Άρθρ.59.-1.Όταν η απόφαση σε ποινική δίκη εξαρτάται από άλλη υπόθεση για την οποία έχει ασκηθεί ποινική δίωξη, η πρώτη αναβάλλεται ωσότου εκδοθεί αμετάκλητη απόφαση στη δεύτερη δίκη. 2.Στις περιπτώσεις των άρθρ.224,229,362,363 του Π.Κ., αν για το γεγονός για το οποίο δόθηκε όρκος ή έγινε η καταμήνυση ή ισχυρίσθηκε ή διέδωσε ο υπαίτιος ασκήθηκε ποινική δίωξη, ο εισαγγελέας πλημμελειοδικών, μετά την προκαταρκτική εξέταση (άρθρ.31, 43 παρ.1 εδάφ.β΄), αναβάλλει με πράξη του κάθε περαιτέρω ενέργεια έως το τέλος της ποινικής δίωξης, κατόπιν σύμφωνης γνώμης του εισαγγελέα εφετών». Το άρθρ.59 αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρ.6 Νόμ.3346/16-17 Ιουν.2005 (ΦΕΚ Α΄140), κατωτ.αριθ.30. Εξέτασις νομικών ζητημάτων αστικής φύσεως  εν ποινική δίκη Άρθρ.60.-1.Το ποινικόν δικαστήριον κρίνει και περί των ενώπιον αυτού αναφυομένων ζητημάτων αστικής φύσεως. 2.Η ποινική δίωξις αναστέλλεται, όταν κατά Νόμον απαιτείται να προηγηθή απόφασις του πολιτικού δικαστηρίου. Εκκρεμότης ζητημάτων αστικής φύσεως εν πολιτική δίκη Άρθρ.61.-Όταν είναι εκκρεμής δίκη ενώπιον του πολιτικού δικαστηρίου επί ζητήματος ανήκοντος εις την αρμοδιότητα των πολιτικών δικαστηρίων, αλλά σχέσιν έχοντος προς την ποινικήν δίκην, δύναται το ποινικόν δικαστήριον, κατά την κρίσιν αυτού, να αναβάλη την ποινικήν δίκην μέχρι πέρατος της πολιτικής. Η απόφασις αύτη είναι δεκτική ανακλήσεως. Ισχύς της αποφάσεως του πολιτικού δικαστηρίου επί προδικαστικών ζητημάτων Άρθρ.62.-Απόφασις του πολιτικού δικαστηρίου επί ζητήματος σχέσιν έχοντος προς την ποινικήν δίκην δεν δεσμεύει τον ποινικόν δικαστήν, λαμβάνεται όμως υπ’ αυτού υπ’ όψιν και εκτιμάται ελευθέρως μετά των άλλων αποδείξεων (άρθρ. 177 και 178). ΤΜΗΜΑ ΙΙΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄ Νομιμοποίησις. Αρμοδιότης. Ενεργητική νομιμοποίησις Άρθρ.63.-Η περί της εκ του εγκλήματος αποζημιώσεως και αποκαταστάσεως και η περί χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω ηθικής βλάβης ή ψυχικής οδύνης πολιτική αγωγή δύναται να ασκηθή ενώπιον του ποινικού δικαστηρίου υπό των κατά τον Αστικόν Κώδικα δικαιουμένων εις τούτο. «Ως τέλος πολιτικής αγωγής ορίζεται το ποσόν των δέκα (10) ευρώ, που καταβάλλεται εφάπαξ με παράβολο υπέρ του Δημοσίου είτε κατά την προδικασία είτε κατά την κύρια διαδικασία και καλύπτει την παράσταση του πολιτικώς ενάγοντος μέχρι την έκδοση αμετάκλητης απόφασης. Το ύψος του παραπάνω τέλους αναπροσαρμόζεται με κοινή απόφαση των Υπουργών Οικονομίας και Οικονομικών και Δικαιοσύνης». Το μέσα σε «» δεύτερο εδάφιο προστέθηκε με την παρ.3 άρθρ.34 Νόμ.3346/16-17 Ιουν.2005 (ΦΕΚ Α΄140), κατωτ.αριθ.30. Παθητική νομιμοποίησις Άρθρ.64.-Η πολιτική αγωγή ασκείται κατά του κατηγορουμένου και προσέτι κατά το αστικού υπευθύνου, εάν συντρέχη περίπτωσις, ή των νομίμων αντιπροσώπων αυτών. «2.Με την επιφύλαξη της διατάξεως του άρθρ. 89 παρ. 1, όταν από διάταξη νόμου η υποχρέωση για την αποκατάσταση της ζημίας ή την ικανοποίηση της ηθικής βλάβης ή της ψυχικής οδύνης, περιορίζεται αποκλειστικά σε τρίτο αστικώς υπεύθυνο, ο, κατά το άρθρ. 63 νομιμοποιούμενος σε άσκηση πολιτικής αγωγής μπορεί να παραστεί ως πολιτικώς ενάγων κατά του κατηγορούμενου προς υποστήριξη της κατηγορίας και μόνο. Η σχετική δήλωση μπορεί να γίνει τόσο κατά την προδικασία όσο και στο ακροατήριο, σύμφωνα με το άρθρ. 84». Η παρ. 2 προστέθηκε από την παρ. 1 άρθρ. 3 Νόμ. 2145/28-28 Μαΐου 1993 (ΦΕΚ Α΄ 88) Τόμ. 8, σελ. 84,243. (Αντί για τη σελ. 33(β) Σελ. 33(γ) Τεύχος 1397 Σελ. 7 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.A.β.1 Εξουσία του ποινικού δικαστηρίου  επί της πολιτικής αγωγής Άρθρ.65.-«1.Το ποινικόν δικαστήριον δεν δύναται να επιληφθή της πολιτικής αγωγής όταν αποφαίνεται ότι δεν πρέπει να γίνη δίωξις ή απαλλάση τον κατηγορούμενον δι’ οιονδήποτε λόγον. 2.Το επιλαμβανόμενον της πολιτικής αγωγής ποινικόν δικαστήριον οφείλει να αποφασίση επ’ αυτής. Κατ’ εξαίρεσιν δύναται να παραπέμψη ταύτην εις τα Πολιτικά Δικαστήρια καθ’ α κεφάλαια κρίνει την απαίτησιν ανεκκαθάριστον, εφ’ όσον το αιτούμενον ποσόν υπερβαίνει τας δέκα πέντε χιλιάδας δραχμάς. Το ποινικόν δικαστήριον εις πάσαν περίπτωσιν εκδικάσεως αποζημιώσεως απφασίζει κατ’ ελευθέραν κρίσιν. 3.Το κατά την παρ. 2 όριον των εκ του εγκλήματος απαιτήσεων αποζημιώσεως του πολιτικώς ενάγοντος δύναται να αυξομειούται δια Β.Δ/των εκδιδομένων τη προτάσει του Υπουργού Δικαιοσύνης». Το άρθρ. 65 αντικατεστάθη ως άνω δια του άρθρ. 3 του Ν.Δ. 1160/1972 (κατωτ. αριθ. 9). Πολιτική αγωγή εκκρεμής  ενώπιον του πολιτικού δικαστηρίου άρθρ. 22 του Συντάγματος διασφαλιζομένων της δημοσιότητος της ενώπιον των ποινικών δικαστηρίων διαδικασίας, καθορίζονται ακριβώς αι προϋποθέσεις και παρέχονται εγγυήσεις δια τας περιπτώσεις καθ' ας δύναται να επιτραπή ή κεκλεισμένων των θυρών συζήτησις. στ)Διασφαλίζεται η ισότης των διαδίκων και το δικαίωμα της ακροάσεως κατά την ποινικήν δίκην. ζ)Η αναθεωρητική Επιτροπή του Κώδικος ετάχθη μεν υπέρ της συμμετοχής του λαϊκού στοιχείου εις την απονομήν της ποινικής δικαιοσύνης δια τας βαρείας παραβάσεις (κακουργήματα), αλλά προτείνει την κατάργησιν του αμειγούς ορκωτικού, συστήματος και την αντικατάστασιν αυτού δια μικτών ορκωτών δικαστηρίων.  Σελίς 20 Μη αρθέντος ουχ ήττον του εκ του άρθρου 91 του Συντάγματος νομικού κωλύματος το Σχέδιον περιορίζεται εις την συστηματικωτέραν διαρρύθμισιν της ενώπιον των ορκωτών δικαστηρίων διαδικασίας. η)Η ελευθέρα εκτίμησις των αποδείξεων εν τη ποινική δίκη διατηρείται (άρθρ. 177 του Σχεδίου) περιοριζομένων εις το ελάχιστον των και εις την σήμερον ισχύουσαν ποινικήν δικονομίαν υπολειμμάτων δεσμεύσεως του δικαστού εκ δικονομικών κανόνων αποδείξεως (Preuves legales). Επαινετή εξ άλλου κατεβλήθη προσπάθεια εισαγωγής και επεκτάσεως της επιστημονικής καλουμένης φύσεως των αποδείξεων, της δι' επιστημονικών δηλ. και αντικειμενικών μεθόδων ανευρέσεως των ιχνών της τελέσεως του αδικήματος και περαιτέρω της διαγνώσεως της ενοχής του κατηγορουμένου δια των περί πραγματογνωμοσύνης αυτοψίας, μαρτύρων και τεχνικών συμβούλων διατάξεων του Σχεδίου (άρθρ. 179-22 (*) του Σχεδίου). θ)Ως προς την αιτιολογίαν των ποινικών βουλευμάτων, των διατάξεων εισαγγελέως και ανακριτικού και των αποφάσεων, το άρθρον 139 του Σχεδίου συμμορφούμενον προς την συνταγματικήν επιταγήν (άρθρ. 93 Συντάγματος) ορίζει μεν ότι πρέπει να είναι ει δι κώς και ε μ πε ρι στα τω μέ νω ς η τι ολ ογη μ έ να , δεν περιλαμβάνει όμως περαιτέρω συγκεκριμένας διατάξεις περί του τρόπου της δικαιολογήσεως και των ευθυνών των αμελούντων δικαστών και υπαλλήλων. Παρεμβάλλονται βεβαίως τεχνικαί δυσχέρειαι προς τούτο απορρέουσαι εκ της φύσεως της ποινικής δίκης και της αρχής της ελευθέρας εκτιμήσεως των αποδείξεων υπό του ποινικού δικαστού. Το κενό δεν πληρούται εκ των επαινετών πράγματι διατάξεων των άρθρων 140-145 του Σχεδίου. Το έργον της ευρυτέρας κριτικής και σταθμίσεως των πιθανών ατελειών του Σχεδίου καθίσταται επαρκώς δυσχερές εκ της ανυπαρξίας πλήρων αιτιολογικών εκθέσεων του ιε υπό κρίσιν σχεδίου και των προ αυτού εκδοθέντων και εκ της μη εκτυπώσεως των πρακτικών των συζητήσεων των συντακτικών και των αναθεωρητικών Επιτροπών αίτινες αλληλοδιαδόχως επεξειργάσθηκαν σχέδια Ποινικής Δικονομίας. Πράγματι, εφ' όσον τουλάχιστον ημείς γνωρίζομεν, βοηθητικά στοιχεία εκτιμήσεως του συντελεσθέντος αναθεωρητικού έργου είναι μόνον 1)Το Διάγραμμα Σχεδίου Κώδικος Ποιν. Δικονομίας, Ιανουάριος 1932 (Εθν. Τυπογραφείον Έκδοσις Υπουργείου Δικαιοσύνης). 2.Το Σχέδιον Κώδικος Ποινικής Δικονομίας του 1934 (Εθνικόν Τυπογραφείον Έκδοσις Υπουργ. Δικαιοσύνης). 3)Η αιτιολογική έκθεσις του σχεδίου του 1934 εκτυπωθείσα κατά το 1935, (Εθν. Τυπογραφείον Έκδ. Υπουργ. Δικαιοσύνης) και 4)Το σχέδιον του 1941. Πάσαι όμως αι εργασίαι αύται είναι ευσύνοπτοι  επιγραμματικαί και δεν αναλύουν ούτε αιτιολογούν  πλήρως τας προτεινομένας μεταρρυθμίσεις. Εξήγησις  του γεγονότος τούτου δύναται να υπάρξη εκ  του λόγου ότι, όπως και η εισηγητική Έκθεσις του  Υπουργού   αναφέρει,  το   έργον  των  Επιτροπών  υπήρξε 9.Α.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας μάλλον έργον εκκαθαρίσεως, περισυλλογής και κατατάξεως των κατά την διαδραμούσαν από του 1834 μέχρι σήμερον χρονικήν περίοδον αλληλοδιαδόχων τροποποιήσεων της ισχυούσης ποιν. δικονομίας, τροποποιήσεων αι οποίαι είχον κατά το μεγαλύτερον μέρος συγχρονίση τους δικονομικούς θεσμούς προς τας σημερινάς νομικάς και τεχνικάς ανάγκας. Δεν πρέπει μόλα ταύτα να παροράται ούτε η ευρύτης ούτε το εύστοχον των δια του σχεδίου επιφερομένων καινοτομιών εις το ποινικόν δικονομικόν δίκαιον. Το επιτελεσθέν έργον εάν είναι σώφρον και ισορροπημένον, μη ανατρέπον τας εκ παραδόσεως φιλελευθέρας δικονομικάς αρχάς, δεν στερείται τόλμης και ανανεωτικής διαθέσεως. Επιθυμούμεν να εξάρωμεν τινάς εκ των καινοτομιών και να επισημάνωμεν άλλας: Ούτως από της απόψεως της τελεσφόρου αντιμετωπίσεως του μεγάλου κοινωνικού προβλήματος της εγκληματικότητος ή των ηθικών εκτροπών των ανηλίκων ιδρύεται και τριμελές δικαστήριον ανηλίκων πρώτου και δευτέρου βαθμού προοριζόμενον να εκδικάζη τας βαρυτέρας περιπτώσεις αδικημάτων διαπραττομένων υπό ανηλίκων (άρθρ. 7 και 113 Σχεδίου). Ως γνωστόν ο α. ν. 2135 (1939) ηρκέσθη να ιδρύση μονομελή δικαστήρια ανηλίκων ασκούντα περιωρισμένην δικαιοδοσίαν επί μόνον των πταισμάτων ή πλημμελημάτων ανηλίκων ενώ τα κακουργήματα εξηκολούθουν υπαγόμενα εις την κοινήν δικαιοδοσίαν των κακουργιοδικείων. Ήδη η διαχείρισις της όλης παιδικής εγκληματικότητος υπάγεται εις ειδικούς δικαστάς δια την κατάρτισιν και εξειδίκευσιν των οποίων δέον να καταβληθή ιδιάζουσα προσπάθεια της πολιτείας. Ως μία απαρχή εξειδικεύσεως των ποινικών δικαστών δέον να θεωρηθή και η υπό του άρθρου 11 του Σχεδίου προβλεπομένη υποχρέωσις συγκροτήσεως ιδίων ποινικών τμημάτων εις τα πολυμελή δικαστήρια τα έχοντα οργανικόν αριθμόν δικαστών άνω των δέκα και η επί συνεχή διετίαν εκ περιτροπής υπηρεσία πάντων των δικαστών εις το τμήμα τούτο. Ο θεσμός εξαιρέσεως των δικαστών θεμελειούται εν τω σχεδίω επί νέων συστηματικωτέρων βάσεων. Τα Άρθρ.66.-1.Η πολιτική αγωγή, η εγερθείσα ενώπιον του πολιτικού δικαστηρίου, δύναται να εισαχθή εις το ποινικόν δικαστήριον, εφ’ όσον εν τη πολιτική διαδικασία δεν εξεδόθη απόφασις οριστική. 2.Η άσκησις του δικαιώματος τούτου κωλύει τον πολιτικώς ενάγοντα να συνεχίση την δίκην ενώπιον των πολιτικών δικαστηρίων, πλην των περιπτώσεων του άρθρ. 65. 3.Ο ποινικός δικαστής αποφασίζει και περί των γενομένων εξόδων εν τη πολιτική διαδικασία. Απαγόρευσις της εκ νέου εγέρσεως πολιτικής αγωγής Άρθρ.67.-1.Καταδικασθέντος του κατηγορουμένου, η πολιτική αγωγή η κριθείσα ήδη υπό του ποιν. δικαστηρίου δεν δύναται να εγερθή πλέον ενώπιον του πολιτικού δικαστηρίου, ει μη μόνον δια την εκκαθάρισιν των ζημιών, αίτινες εγεννήθησαν μετά την καταδικαστικήν απόφασιν. 2.Δύναται όμως η πολιτική αγωγή να συνεχισθή ενώπιον του πολιτικού δικαστηρίου εν περιπτώσει παραπομπής παρά του ποινικού (άρθρ. 65 παρ. 2) ως και εις τας ειδικώς παρά του Νόμου οριζομένας περιπτώσεις. Σελ. 34(γ) Τεύχος 1397 Σελ. 8 Έγερσις και διατυπώσεις της πολιτικής αγωγής Άρθρ.68.-1.Ο αδικηθείς διατηρεί πάντοτε το δικαίωμα να επιδιώξη τας περί αποζημιώσεως απαιτήσεις του ενώπιον του ποινικού δικαστηρίου, το πρώτον μέχρις ενάρξεως της επ’ ακροατηρίω αποδεικτικής διαδικασίας, συμφώνως προς τα άρθρ. 63 και 64, υπό τον όρον της επιδόσεως δικογράφου εις τον κατηγορούμενον κατά τας διατάξεις της πολιτικής δικονομίας και την προθεσμίαν του άρθρ. 167. 2.Κατ’ εξαίρεσιν ο κατά τον Αστικόν Κώδικα δικαιούμενος χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω ηθικής βλάβης ή ψυχικής οδύνης, δύναται να υποβάλη την απαίτησιν αυτού ενώπιον του ποινικού δικαστηρίου μέχρι και της ενάρξεως της αποδεικτικής διαδικασίας άνευ εγγράφου προδικασίας. 3.Η μη εμφάνισις κατά την έναρξιν της αποδεικτικής διαδικασίας του πολιτικώς ενάγοντος ουδέποτε δύναται να δικαιολογήση την αναβολήν της δίκης. Ο μη εμφανισθείς πολιτικώς ενάγων δεν κωλύεται εκ τούτου να εισαγάγη την αγωγήν του ενώπιον του πολιτικού δικαστηρίου, αλλά και ενώπιον του ποινικού δικαστηρίου να υποστηρίξη ταύτην, εάν δι’ οιονδήποτε λόγον ανεβλήθη η συζήτησις της υποθέσεως. 4.Ο εγκαίρως εμφανισθείς πολιτικώς ενάγων, αποχωρήσας διαρκούσης της συζητήσεως, δύναται, κατά την κρίσιν του δικαστηρίου, ν’ αποβληθή της ποινικής διαδικασίας. Ο αποβληθείς δύναται να εισαγάγη την αγωγήν του ενώπιον του πολιτικού δικαστηρίου. 9.A.β.1 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας Παραίτησις της πολιτικής αγωγής Άρθρ.69.-1.Ο πολιτικώς ενάγων δύναται κατά πάσαν της δίκης στάσιν και προ της απαγγελίας της αποφάσεως να παραιτηθή της αγωγής του, τηρουμένων των διατυπώσεων των άρθρ. 83 και 84. 2.Η δήλωσις παραιτήσεως, γενομένη προ της συζητήσεως παράγει αποτελέσματα και αν δεν επιδοθή εις τον κατηγορούμενον, αλλ’ ο παραιτούμενος παραμένει υπόχρεως εις την πληρωμήν των ένεκα της παραλείψεως της επιδόσεως γενομένων εξόδων. Άσκησις πολιτικής αγωγής παρά του εισαγγελέως Άρθρ.70.-Η πολιτική αγωγή εν τη ποινική διαδικασία δύναται να κινηθή παρά του εισαγγελέως, όταν ο ζημιωθείς είναι ανίκανος λόγω ψυχικής νόσου και δεν έχει αντιπρόσωπον νομίμως διωρισμένον, ή όταν ζημιωθέν είναι το Δημόσιον. Εν ταις περιπτώσεσι ταύταις εφαρμόζεται αναλόγως η διάταξις του άρθρ. 65 παρ. 2. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄ Απαιτήσεις του αθωωθέντος κατηγορουμένου Άρθρ.71.-1.Απαγγελθείσης εν δημοσία συνεδριάσει της αθωώσεως του κατηγορουμένου δικαιούται ούτος να υποβάλη αμέσως και προφορικώς ενώπιον του ποινικού δικαστηρίου τας περί αποζημιώσεως και εξόδων απαιτήσεις του κατά του μηνυτού ή εγκαλούντος, και όταν έτι ούτος δεν παρέστη ως πολιτικώς ενάγων. Το δικαστήριον αποφαίνεται, ακούσαν του αιτούντος και του μηνυτού ή εγκαλούντος. Εάν ο μηνυτής ή εγκαλών δεν είναι παρών, το δικαστήριον παραπέμπει τας απαιτήσεις το αθωωθέντος κατηγορουμένου εις τα πολιτικά διακστήρια. Εάν ενεφανίσθη μεν εν αρχή της συζητήσεως της κυρίας υποθέσεως, απεχώρησεν όμως και δεν είναι παρών κατά την προβολήν των απαιτήσεων του κατηγορουμένου, θεωρείται δικαζόμενος ωσεί ήτο παρών. 2.Η διατάξις του άρθρ. 65 παρ. 2 εφαρμόζεται αναλόγως και εν προκειμένω. ΤΜΗΜΑ IV ΔΙΑΔΙΚΟΙ ΕΝ ΤΗ ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΚΗ ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α' Κατηγορούμενοι Ιδιότητα κατηγορουμένου «Άρθρ.72.-Την ιδιότητα του κατηγορουμένου την αποκτά εκείνος εναντίον του οποίου ο εισαγγελέας άσκησε ρητά την ποινική δίωξη και εκείνος στον οποίο σε οποιοδήποτε στάδιο της ανάκρισης αποδίδεται η αξιόποινη πράξη». Το άρθρ.72 αντικαταστάθηκε ως άνω από το άρθρ.7 Νόμ.3346/16-17 Ιουν.2005 (ΦΕΚ Α΄140), κατωτ.αριθ.30. Άρθρον 73 Διάρκεια και παύσις ιδιότητος κατηγορουμένου Η ιδιότης του κατηγορουμένου διατηρείται μέχρις εκδόσεως αμετακλήτου απαλλακτικού βουλεύματος ή αποφάσεως καταδικαστικής ή αθωωτικής αμετακλήτου, ανακτάται δε εις τας περιπτώσεις του άρθρ. 57 § 2. Άρθρον 74 Αιτήσεις κρατουμένου κατηγορουμένου Αι αιτήσεις και αι δηλώσεις του κρατουμένου κατηγορουμένου υποβάλλονται δι' εγγράφως εγχειριζομένου εις τον διευθυντήν του καταστήματος, ένθα κρατείται, συντασσομένης εκθέσεως, καταχωρίζονται δε εις ειδικόν βιβλίον και διαβιβάζονται αμέσως εις την αρμοδίαν αρχήν, ως προς δε τα νόμιμα αποτελέσματα αυτών θεωρούνται, ως εάν είχον ληφθή απ' ευθείας παρά της αρμοδίας αρχής. Άρθρον 75 Αδυναμία βεβαιώσεως της ταυτότητος  του κατηγορουμένου Η αδυναμία της βεβαιώσεως της ταυτότητος του κατηγορουμένου δια του ονόματος αυτού ή των λοιπών χαρακτηριστικών ή ιδιοτήτων δεν παρακωλύει τη πρόοδον της ποινικής διώξεων εάν είναι αποδεδειγμένον ότι αυτός ούτος είναι ο εις ον αποδίδεται η αξιόποινος πράξις. (Αντί για τη σελ. 35(α) Σελ.35 (β) Τεύχος 1397 Σελ. 9 Κώδικας Ποινικής Δικονομίας 9.A.β.1 