18. ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ Ι.Κ.Α. Αριθ. 119 της 19 Μαΐου 1953 Ποσόν επιδόματος ανεργίας των ησφαλισμένων, οίτινες ελάμβανον κατά τον χρόνον της απασχολήσεώς των αποδοχάς κατωτέρας του καταβαλλομένου επιδόματος ανεργίας. Ως γνωστόν, προ της ισχύος της υπ’ αριθ. 19370/52 Προεγκρίσεως του Υπουργού Εργασίας, το ποσόν του επιδόματος ανεργίας εκυμαίνετο αναλόγως του ύψους των αποδοχών του ησφαλισμένου, εφαρμοζομένων δια τον υπολογισμόν αυτού, των διατάξεων των άρθρ. 37 και 38 παρ. 1 και 2 του Α.Ν. 1846/51. Δια της ανωτέρω όμως Υπουργικής Προεγκρίσεως εθεσπίσθη ενιαίον ποσόν επιδόματος ανεργίας. Και είναι μεν αληθές, ότι ο νομοθέτης ηθέλησεν, όπως μη εξαρτήση το ποσόν του επιδόματος ανεργίας εκ του ύψους των αποδοχών του ησφαλισμένου, αλλ’ είναι εξ ίσου αληθές, ότι καθορίζων ούτος ως βάσιν υπολογισμού του επιδόματος ανεργίας το ημερομίσθιον του ανειδικεύτου εργάτου, δεν προέβλεψεν περί των ειδικών περιπτώσεων των μισθωτών, εις ους νομίμως καταβάλλεται ημερομίσθιον κατώτερον του δια τον ανειδίκευτον εργάτην οριζομένου, ως και των αμειβομένων με κυμαινομένας αποδοχάς (σερβιτόροι, κουρείς κλπ.), οίτινες κατατάσσονται εις την ΙΙ ή ΙΙΙ μισθολογικήν κλάσιν. Ούτως εις τας ειδικάς ταύτας περιπτώσεις θα εφαρμοσθούν μεν αι διατάξεις της Υπουργικής Προεγκρίσεως περί υπολογισμού του επιδόματος ανεργίας, εφ’ όσον πρόκειται περί εργατών και υπαλλήλων, ουχί δε περί των κάτω των 18 ετών δια τους άρρενας και 16 ετών δια τας θήλεις μαθητευομένων περί ων η υπ’ αριθ. 53/1953 Δ/γή μας, εν ουδεμιά όμως περιπτώσει το καταβαλλόμενον αυτοίς ποσόν επιδόματος ανεργίας, δέον να υπερβαίνη το ποσόν  των αποδοχών, αίτινες κατεβάλλοντο αυτοίς κατά τον προ της απολύσεώς των χρόνον, κατ’ εφαρμογήν των περί υπερασφαλίσεως αρχών και δι’ ους λόγους εκτίθεται εν παρ. 4 στοιχ. γ΄ της υπ’ αριθ. 53/1953 εγκυκλίου μας. Κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω εις τας εφεξής αναγγελλομένας περιπτώσεις μισθωτών, εις ους νομίμως κατεβάλλοντο κατά τον προ της καταγγελίας της συμβάσεως εργασίας χρόνον, αποδοχαί κατώτεραι του κατά τας διατάξεις της υπ’ αριθ. 19370/52 προεγκρίσεως Υπουργού Εργασίας, καταβλητέου αυτοίς επιδόματος ανεργίας, περιλαμβανομένων των προσαυξήσεων λόγω οικογενειακών βαρών, ή μισθωτών αμειβομένων με κυμαινομένας αποδοχάς (σερβιτόροι κλπ.), ων το κατά το άρθρ. 25 Α.Ν. 1846/51 τεκμαρτόν ημερομίσθιον είναι κατώτερον του κατά τα ανωτέρω υπολογιζομένου επιδόματος ανεργίας, το ποσόν τούτου θα μειούται καθ’ όσον μέρος υπερβαίνει τας ως άνω αποδοχάς ή το τεκαρτόν ημερομίσθιον του με κυμαινομένας αποδοχάς αμειβομένου μισθωτού. Τέλος διευκρινίζομεν, ότι εις ας περιπτώσεις παρανόμως κατεβάλλοντο εις τον ησφαλισμένον αποδοχαί, κατώτεραι των δια τον ανειδίκευτον εργάτην ή εργάτριαν εκάστοτε οριζομένων, δέον όπως καταβάλλητε το δια της Προεγκρίσεως οριζόμενον ποσόν επιδόματος ανεργίας άνευ μειώσεώς τινος ενημερωμένης πάντως και της παρ’ υμίν υπηρεσίας Εσόδων δια την βεβαίωσιν και είσπραξιν των επί της διαφοράς του μισθού αναλογουσών εισφορών. 