1. ΝΟΜΟΣ 3756 της 8/12 Ιαν. 1929 Περί αμοιβών αρτεργατών και υποχρεώσεων αρτοποιών και αρτεργατών. Άρθρ.1.-«1.Οι αρτοποιοί των πόλεων Αθηνών, Πειραιώς και περιχώρων υποχρεούνται να διατηρώσι μονίμως δια την λειτουργίαν των αρτοποιείων των το απαιτούμενον αρτεργατικόν προσωπικόν, καθοριζόμενον κατ’ αριθμόν και ειδικότητα δια Δ/τος, εκδιδομένου προτάσει του υπουργού (των Εσωτερικών), αναλόγως του είδους των εγκαταστάεων αυτών, της ποσότητος αλεύρων, ην κατεργάζονται, ή των άλλων όρων λειτουργίας αυτών. 2.Ο τεχνίτης δέον να έχη συμπληρώσει το 16ον. 3.Οι ως άνω αρτοποιοί υποχρεούνται να καταβάλλωσιν εις τους αρτεργάτας ανελλιπώς και άνευ παρακρατήσεώς τινος τα κατά την διατίμησιν του άρτου καθοριζόμενα εκάστοτε αρτεργατικά ημερομίσθια, άτινα δύνανται να υπολογίζωνται και κατ’ οκάν παραγομένου άρτου κατόπιν αποφάσεως του υπουργού (των Εσωτερικών), επί πλέον δε και ανά (μίαν) οκάν άρτου λευκού ημερησίως δι’ έκαστον αρτεργάτην. Τα ημερομίσθια των αρτεργατών των αρτοποιείων των κεκτημένων μηχανικάς εγκαταστάσεις, ήτοι ζυμωτήρια κλπ., εφ’ όσον η παραγωγή αυτών υπερβαίνει τας 3 χιλιάδας οκάδας άρτου ημερησίως, εξομοιούνται με τα ημερομίσθια των μυλεργατών με επί πλέον μίαν οκάν άρτου καθ’ εκάστην». Εκτός της άνω καθοριζομένης ημερησίας αποζημιώσεως ή ημερομισθίου, πάντες οι αρτεργάται, είτε τεχνίται είναι ούτοι είτε βοηθοί, θα λαμβάνωσι καθ’ εκάστην και μίαν οκάν λευκού άρτου έκαστος. Πάσα συμφωνία αντιτιθεμένη εις τας ανωτέρω διατάξεις είναι αυτοδικαίως άκυρος, ο δε οπωσδήποτε ζημιούμενος αρτεργάτης δικαιούται δια την τοιαύτην ζημίαν οσουδήποτε ποσού να στραφή δικαστικώς κατά την διαδικασίαν του ν.ΓπΟΔ΄ (υπ’ αριθ. 3974) (τόμ. 10 σελ. 205). Αι εντός « » διατάξεις τίθενται ως ετροποποιήθησαν υπό του άρθρ.1 του ν. 5245(κατωτ. αρ. 2). Τα περίχωρα Αθηνών-Πειραιώς καθορίζονται υπό του άρθρ.17 του Ν.Δ. της 13/14 Νοεμ. 1929 (5.Γα.8). Επί της παρ.1 βλ. Π.Δ. 8/11 Νοεμ. 1931 (κατωτ. αρ. 3). Αντί 1 οκάς άρτου, ήδη παρέχεται 1/2 η δε αξία της ετέρας 1/2 χορηγείται εις χρήμα (άρθρ.1 Ν.Δ. 472/1941, 5.Γα.17). Την κύρωσιν της παραβάσεως του άρθρ.1 βλ. εν άρθρ. 2 ν. 5245 (κατωτ. αρ. 2). Αντί του υπουργού Εσωτερικών αρμόδιος εις τα άνω θέματα είναι ο Υπουργός Εμπορίου. Αι διατάξεις του τροποποιήσαντος το άνω άρθρον ν. 5245 επεξετάθησαν συμφώνως τω άρθρ.5 αυτού εις τας κάτωθι πόλεις: Αγρίνιον (Β.Δ. 23 Οκτ./9 Νοεμ. 1937), Αίγιον (Β.Δ. 3/13 Απρ. 1937), Αλεξανδρούπολιν (Β.Δ. 26 Φεβρ./10 Μαρτ. 1938), Άργος (Β.Δ. 13/15 Ιουν. 1937), Αργοστόλιον (Π.Δ. 28 Ιουλ./6 Σεπτ. 1934), Άρταν (Π.Δ. 28 Ιουλ./7 Σεπτ. 1934), Βαθύ Σάμου (Π.Δ. 31 Αυγ./12 Σεπτ. 1934), Βέρροια (Β.Δ. 10/23 Σεπτ. 1937), Βόλον (Π.Δ. 28 Ιουλ./6 Σεπτ. 1934), Γύθειον (Β.Δ. 11/21 Μαρτ. 1939), Δράμα (Π.Δ. 28 Ιουλ./30 Αυγ. 1934), Έδεσσα (Β.Δ. 13/20 Σεπτ. 1938), Ερμούπολις (Π.Δ. 6/12 Ιουλ. 1933), Ζάκυνθον (Π.Δ. 5/16 Ιαν. 1934), Ηράκλειον (Π.Δ. 28 Ιουλ./6 Σεπτ. 1934), Θεσσαλονίκη (Π.Δ. 29 Ιουλ./4 Αυγ. 1932), Ιωάννινα (Β.Δ. 10/20 Μαρτ. 1936), Καβάλλα (Π.Δ. 14/21 Ιουν. 1933), Καλάμαι (Π.Δ. 6/31 Ιουλ. 1934), Καστοριά (Β.Δ. 5/13 Απρ. 1938), Καρδίτσα (Β.Δ. 4/8 Δεκ. 1936), Κατερίνη (Β.Δ. 15 Αυγ./16 Σεπτ. 1938), Κέρκυρα (Β.Δ. 17/29 Μαρτ. 1938), Κιλκίς (Β.Δ. 8/21 Μαρτ. 1939), Κομοτινή (Π.Δ. 28 Ιουλ./7 Σεπτ. 1934), Κόρινθος (Π.Δ. 5/13 Ιαν. 1934), Κύμη (Β.Δ. 6/21 Απρ. 1939), Κυπαρισία (Β.Δ. 17/27 Αυγ. 1936), Λαγκαδάς (Β.Δ. 29 Αυγ./16 Σεπτ. 1938), Λάρισα (Π.Δ. 5/15 Ιουλ. 1933), (Αντί της σελ. 147(α) σελ. 147(β) 314-033 Αρτεργάτες 5.Γ.δ.1 Λειβάδεια (Β.Δ. 9/19 Οκτ. 1938), Λευκάς (Π.Δ. 28 Ιουλ./6 Σεπτ. 1934), Ληξούριον (Β.Δ. 16/21 Αυγ. 1937), Μεσολόγγιον (Π.Δ. 24/31 Ιαν. 1935), Μεσσήνη (Β.Δ. 5/13 Απρ. 1938), Μυτιλήνη (Π.Δ. 5/12 Φεβρ. 1934), Ναύπακτος (Β.Δ. 29 Νοεμ./14 Δεκ. 1939), Ναύπλιον (Β.Δ. 25/28 Οκτ. 1936), Νιγρίτα (Β.Δ. 25 Ιαν./14 Φεβρ. 1939), Ξάνθη (Β.Δ. 29 Μαΐου/15 Ιουν. 1936), Πάτραι (Π.Δ. 2/18 Νοεμ. 1932), Πρέβεζα (Π.Δ. 6/31 Ιουλ. 1934), Πύργος (Π.Δ. 5/12 Ιουλ. 1933), Ρέθυμνον (Π.Δ. 28 Ιουλ./6 Σεπτ. 1934), Σέρραι (Π.Δ. 28 Ιουλ./6 Σεπτ. 1934), Σιδηρόκαστρον (Β.Δ. 23 Οκτ./9 Νοεμ. 1937), Τρίκκαλα (Β.Δ. 9/21 Οκτ. 1940), Τρίπολις (Π.Δ. 21 Ιουν./4 Ιουλ. 1934), Τύρναβος (Β.Δ. 25 Ιαν./14 Φεβρ. 1939), Χαλκίς (Π.Δ. 28 Ιουλ./6 Σεπτ. 1934), Χίος (Π.Δ. 6/31 Ιουλ. 1934), Χανιά (Π.Δ. 28 Ιουλ./6 Σεπτ. 1934), Χρυσούπολις (Β.Δ. 15/22 Νοεμ. 1937), Δια του Β.Δ. 114 της 28 Ιαν./9 Φεβρ. 1966 (ΦΕΚ Α΄ 27) τέλος επεξετάθησαν εις απάσας τας Πρωτευούσας Νομών ή Επαρχιών του Κράτους, εις ας δεν είχον επεκταθή προηγουμένως. Άρθρ.2.-(Κατηργήθη δια του άρθρ.8 παρ.4 Α.Ν. 80/1967, ανωτ. σελ. 111). 