2. ΒΑΣΙΛΙΚΟΝ ΔΙΑΤΑΓΜΑ της 2/7 Ιουν. 1912 Περί εγκρίσεως της μεταξύ Ελλάδος και Γαλλίας συνομολογηθείσης συμβάσεως περί προστασίας της παραστάσεως των θεατρικών έργων. Εγκρίνομεν την μεταξύ Ελλάδος και Γαλλίας συνομολογηθείσαν σύμβασιν περί προστασίας της παραστάσεως των θεατρικών έργων την υπογραφείσαν εν Αθήναις την ενάτην (εικοστήν δευτέραν) Απριλίου του χιλιοστού εννεακοσιοστού δωδεκάτου έτους μεταξύ του ημετέρου επί των Εξωτερικών υπουργού και του εν Αθήναις πρεσβευτού της Γαλλίας, ης το γαλλικόν κείμενον συν τη ελληνική μεταφράσει έπεται: ΣΥΜΒΑΣΙΣ Περί προστασίας της διδασκαλίας των θεατρικών έργων μεταξύ Ελλάδος και Γαλλίας. Της Κυβερνήσεως της Α. Μεγαλειότητος του Βασιλέως των Ελλήνων και της Κυβερνήσεως της Γαλλικής Δημοκρατίας, σκόπιμον υπολαβουσών την εξασφάλισιν αμοιβαίας προστασίας, εν αμφοτέραις ταις Επικρατείαις των διδασκομένων εν αυταίς θεατρικών έργων, οι υπογεγραμμένοι, προσηκόντως επί τούτω εξουσιοδοτηθέντες, και μετ’ ανακοίνωσιν προς αλλήλους των πληρεξουσίων αυτών εγγράφων, ευρεθέντων εν τάξει, συνεβάλοντο τάδε: Άρθρον 1 Οι συγγραφείς θεατρικών έργων, δημοσιευθέντων ή διδαχθέντων εν τινι των δύο χωρών και οι εκδοχείς των δικαιωμάτων αυτών, θα απολαύωσιν αμοιβαίως εν εκατέρω των Κρατών του αποκλειστικού δικαιώματος του επιτρέπειν την διδασκαλίαν αυτών εν τη γλώσση του πρωτοτύπου, ή εν πάση άλλη, πλην της εγχωρίου, υπό θεατρικών θιάσων, από σκηνής θεάτρων, ή εν πάση δημοσία αιθούση .  θα δικαιούνται δε εις την αυτήν προστασίαν και δικαστικήν προσφυγήν κατά πάσης προσβολής των δικαίων αυτών, ωσεί η προσβολή αύτη εγένετο κατά συγγραφέων έργων δημοσιευθέντων ή διδαχθέντων εν αυτή τη χώρα. Εν τούτοις τα πλεονεκτήματα ταύτα θα ώσιν αμοιβαίως εξησφαλισμένα αυτοίς, μόνον εφ’ όσον τα δικαιώματα αυτών υφίστανται εν τη χώρα, εν η εγένετο η πρωτότυπος δημοσίευσις ή διδασκαλία, η δε διάρκεια, καθ’ ην θέλουσιν απολαύει των δικαιωμάτων τούτων εν τη ετέρα των χωρών, δεν δύναται να υπερβή την υπό του νόμου ωρισμένην δια τους εγχωρίους συγγραφείς. Άρθρον 2. Αφομοιούνται ρητώς προς τα πρωτότυπα έργα αι εν εκατέρω των Κρατών γιγνόμεναι μεταφράσεις ή διασκευαί ξένων θεατρικών έργων, γεγραμμένων εν τινι νεκρά ή ζώση γλώσση. Όθεν αι μεταφράσεις αύται θέλουσιν απολαύει της συμπεφωνημένης εν τω προηγουμένω άρθρω προστασίας, καθ’ όσον αφορά εις την εν τω ετέρω των Κρατών διδασκαλίαν αυτών. Εννοείται ότι σκοπός της παρούσης διατάξεως εστίν η προστασία του μεταφραστού ή του διασκευαστού, εν σχέσει προς την διδασκαλίαν αυτής ταύτης της παρ’ αυτού εκπονηθείσης μεταγλωττίσεως ή διασκευής του πρωτοτύπου έργου, χωρίς ουδαμώς ν’ απονέμηται αυτώ αποκλειτικόν δικαίωμα μεταφράσεως ή διαρρυθμίσεως. Άρθρον 3 Πάσα παράβασις των διατάξεων των νόμων, των διεπόντων το θέμα, εν εκατέρω των Κρατών διαπραττομένη εκτός του οικείου αυτών εδάφους, υπό τας συνθήκας και τους όρους τους αναγραφομένους εν τη παρούση συμβάσει δύναται να καταδιωχθή εν ταις χώραις, εν αις ασκείται η προξενική δικαιοδοσία, δια του αρμοδίου προξενικού δικαστηρίου, εν τη περιφερεία του οποίου συνέβη η παράβασις, εκτός αν ο ζημιωθείς προτιμά να καταδιώξη τους κατηγορουμένους δια των εν Αθήναις ή εν Παρισίοις πλημμελειοδικείων, ή, κατ’ εκλογήν του μηνύοντος, δια του δικαστηρίου της κατοικίας του ενόχου, ή ενός των ενόχων, αν υπάρχωσι πολλοί τοιούτοι, είτε ηθοποιοί είτε εργολάβοι δημοσίων θεαμάτων. (Αντί για τη σελ. 303 (β) Σελ. 303(γ) Τεύχος 1155 – Σελ. 35 Θεατρικά Έργα 7.Ε.γ.1-2 Άρθρον 4 Η κάρπωσις του παραχωρουμένου υπό του 1 άρθρου ευεργετήματος ουδαμώς υπάγεται εις εκπλήρωσιν διατυπώσεώς τινος ή όρου. Άρθρον 5 Δια τα υπό ανωνυμίαν ή ψευδωνυμίαν τελούντα έργα ο εκδότης ή ο αναβιβάσας το διδαχθέν έργον επί σκηνής θεωρείται συγγραφεύς ως προς τους τρίτους. Εν τούτοις, άμα ως ο αληθής συγγραφεύς καταστήση εαυτόν γνωστόν, θέλει αναλαμβάνει την αποκλειστικήν των εαυτού δικαιωμάτων κάρπωσιν. Άρθρον 6. Αι διατάξεις της παρούσης συμβάσεως δεν δύνανται να έχωσιν επήρειάν τινα επί του ανήκοντος εκατέρω των υψηλών συμβαλλομένων μερών δικαιώματος του επιτρέπειν, επιτηρείν ή απαγορεύειν δια νομοθετικών ή εσωτερικής αστυνομίας μέτρων την διδασκαλίαν παντός έργου, ως προς ο η αρμοδία αρχή θα εσκόπει ν’ ασκήση το δικαίωμα τούτο. Άρθρον 7 Τα υψηλά συμβαλλόμενα μέρη συμφωνούσιν ότι παν μείζονος εκτάσεως πλεονέκτημα ή προνόμιον όπερ ήθελε μεταγενεστέρως παραχωρηθή υφ’ εκατέρου αυτών εις τρίτον Κράτος όσον αφορά εις την προστασίαν τόσον των δραματικών όσω και των φιλολογικών και καλλιτεχνικών έργων, θέλουσιν αυτοδικαίως ανήκει, υπό τον όρον της αμοιβαιότητος, τοις συγγραφεύσι της ετέρας των χωρών ή τοις εκδοχεύσι των δικαιωμάτων αυτών. Άρθρον 8 Η παρούσα σύμβασις θέλει τεθή εν ισχύϊ μετά ένα από της ανταλλαγής των επικυρώσεων αυτής μήνα. Εκάτερον των υψηλών συμβαλλομένων μερών δύναται να καταγγείλη οποτανδήποτε την παρούσαν σύμβασιν, ειδοποιούν το έτερον περί της εαυτού προθέσεως έξ μήνας πρότερον. Η παρούσα σύμβασις θέλει επικυρωθή και αι επικυρώσεις θέλουσιν ανταλλαγή εν Αθήναις το ταχύτερον. Εις πίστωσιν οι πληρεξούσιοι υπέγραψαν την σύμβασιν ταύτην και επέθεντο τας εαυτών σφραγίδας. Εγένετο εν Αθήναις εις διπλούν τη ενάτη (εικοστή Δευτέρα) Απριλίου του χιλιοστού εννεακοσιοστού δωδεκάτου έτους. Σελ. 304(γ) Τεύχος 1155 – Σελ. 36 